นครหลวงเวียงจันทน์

นครหลวงเวียงจันทน์ 1 กันยายน 2565. หรือ นะคอนหลวงเวียงจัน (, นะคอนหลวงเวียงจัน) เดิมชื่อ กำแพงนครเวียงจันทน์ () เป็นเขตปกครองที่ตั้งอยู่บริเวณภาคกลาง ครอบคลุมพื้นที่เมืองหลวงของประเทศลาว เดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของแขวงเวียงจันทน์

นครหลวงเวียงจันทน์เป็นเขตการปกครองที่มีการพัฒนามากในบรรดา 18แขวงของประเทศลาว โดยตั้งอยู่ชิดกับบริเวณโค้งลำน้ำแม่น้ำโขง ติดชายแดนระหว่างลาวกับไทย โดยมีอาณาเขตติดกับจังหวัดหนองคายและจังหวัดเลยของประเทศไทย และยังมีสะพานมิตรภาพไทย–ลาว 1 (หนองคาย–เวียงจันทน์) เชื่อมการเดินทางระหว่างประเทศ มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 3,920 ตารางกิโลเมตร (1,510 ตารางไมล์) ตัวเมืองเวียงจันทน์ถูกสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 ในรัชสมัยของสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช บริเวณเขตเมืองเก่าเป็นที่ตั้งของวัดวาอาราม พิพิธภัณฑ์ อนุสาวรีย์ และสวนสาธารณะ

การแบ่งเขตการปกครอง
นครหลวงเวียงจันทน์ มีเมืองเอก คือ : เมืองจันทบุรี และประกอบด้วยเมืองต่าง ๆ ดังต่อไปนี้:
 รหัส ชื่อ อักษรลาว อักษรโรมัน ประชากร (2020)01-01จันทบุรีChanthabouli77,25501-02ศรีโคตรบองSikhôttabong138,65501-03ไชยเชษฐาXaisétha135,20901-04ศรีสัตตนาคSisattanak73,61001-05นาทรายทองNaxaithong88,29801-06ชัยธานีXaithani234,93901-07หาดทรายฟองHatxaifong111,04401-08สังข์ทองSangthong34,02401-09ปากงึ่มPakngum55,412
เมืองที่เป็นตัวอักษรหนาเป็นส่วนหนึ่งของเมืองเวียงจันทน์Www.Lsb.gov.la

ประชากร
นครหลวงนี้มีประชากร 820,942 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2015 อัตราการเติบโตของประชากรโดยเฉลี่ยในช่วง ค.ศ. 1995–2005 อยู่ที่ร้อยละ 2.79 กลุ่มชาติพันธุ์หลักในบริเวณนี้คือชาวลาว

อ้างอิง

ข้อมูล



แหล่งข้อมูลอื่น


เวียงจันทน์