รอยัลรัมเบิล

รอยัลรัมเบิล () คือศึกใหญ่ของสมาคมมวยปล้ำ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี จัดขึ้นในเดือนมกราคมของทุกปี โดยแมตซ์การปล้ำหลักในศึกนี้คือการปล้ำแบบ แบทเทิลรอยัล นักมวยปล้ำ 30 คน บนเวทีเดียว ผู้ชนะเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะได้เป็นผู้ท้าชิงหมายเลขหนึ่งและคู่เอก ในศึก เรสเซิลเมเนีย

รอยัลรัมเบิล เป็น 1 ใน Big Four ของ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี อันประกอบไปด้วย รอยัลรัมเบิล, เรสเซิลเมเนีย, ซัมเมอร์สแลม และ เซอร์ไวเวอร์ ซีรีส์

 รอยัลรัมเบิล แมทช์ 
รอยัล รัมเบิล จัดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1988 ที่เมือง Hamilton, Ontario, Canada 
โดยคนแรกที่ชนะในแมตซ์นี้ก็คือ "แฮคซอว์" จิม ดักแกน ซึ่งการปล้ำ รอยัล รัมเบิล ครั้งแรกได้ถ่ายทอดสดให้กันชมฟรี แต่หลังจากนั้นถัดมาหนึ่งปีก็เป็นการชมแบบ Pay-Per-View และบุคคลที่คิดค้นแมตซ์การปล้ำ รอยัล รัมเบิล นี้ขึ้นมาก็คือ แพท แพทเตอร์สัน

 กติกา 
แมตช์การปล้ำนี้จะมีนักมวยปล้ำเข้าร่วมกันทั้งสิ้น 30 คน โดยจะมีนักมวยปล้ำสองคนแรกขึ้นมาบนเวทีก่อน และหลังจากนั้นทุกๆ 90 วินาทีก็จะมีนักมวยปล้ำขึ้นมาทีละคน
(ถ้านับกันจริงๆก็ไม่ถึง 90 วินาที บางครั้งก็นานกว่าก็มี)
นักมวยปล้ำที่เหลืออยู่บนเวทีคนสุดท้ายก็จะได้เป็นผู้ชนะไป

การที่จะกำจัดคู่ต่อสู้นั้น มีอยู่วิธีการเดียว คือ จับคู่ต่อสู้เหวี่ยงพ้นเชือกเวทีเส้นที่ 3 และเท้าทั้งสองข้างแตะพื้น นักมวยปล้ำคนนั้นก็จะถูกออกจากการปล้ำไปทันที แต่ถ้ากรรมการไม่เห็นก็อาจจะรอดตัวไปได้

ในปี 1995 ชอว์น ไมเคิลส์ ถูกเหวี่ยงพ้นเชือกเส้นที่ 3 แต่เท้าของเขาแตะพื้นเพียงแค่ข้างเดียว นั่นก็หมายความว่า ชอว์น ไมเคิลส์ ยังไม่ถูกคัดออกจากการแข่งขัน เช่นเดียวกับ ในปี 2000 เอกซ์-แพ็ค ได้ถูก เดอะ ร็อก เหวี่ยงพ้นเชือกเส้นที่สามและเท้าทั้งสองข้างแตะพื้น แต่กรรมการกลับมองไม่เห็น เอกซ์-แพ็ค รีบขึ้นเวที ทำให้เขาไม่ถูกคัดออกจากการแข่งขัน

แต่ก็มีหลายครั้งเช่นเดียวกันที่นักมวยปล้ำยอมที่จะถูกคัดออกด้วยการกระโดดพ้นเชือกเส้นที่สามเท้าแตะพื้นด้วย ตัวเอง อย่างเช่นในปี 1999 ที่ เคน ยอมลงทุนข้ามเชือกมาเพื่อเล่นงานคนที่จะจับตัวเองไปโรงพยาบาลบ้า เป็นต้น และยังมีกรณีที่โดนอัดก่อนมาถึงเวที อย่างเช่น สก๊อตตี้ ทู ฮ๊อตตี้ ที่โดน ดิ อันเดอร์เทเกอร์ ชกคว่ำก่อนจะมาถึงเวที ในปี 2002 เพราะหาที่ระบายอารมณ์กับ เมเว่น เพราะเขาคิดว่าไม่ใช่ศัตรูที่เหมาะสมที่จะเอาเขาลงจากเวทีได้และอยู่บนเวทีเร็วเกินไป  หลายคนโชคไม่ดีก็คือกำลังจะได้ปล้ำแต่โดนอัดก่อนและถูกแย่งสิทธิ์ไปก็มีมิใช่น้อย เช่น กรณีของ เทสต์ ที่เขาต้องถูกอัดก่อนขึ้นปล้ำเวทีนี้เป็นคนที่ 21 แต่ สตีฟ ออสติน สั่งให้คนที่ทำร้าย เทสต์ ขึ้นไปปล้ำแทน นั่นก็ คือ มิค โฟลีย์ เพราะเป็นคนที่หมายหัว แรนดี ออร์ตัน ไว้ จึงขอโอกาสขึ้นปล้ำทันที

บางครั้งเวลานักมวยปล้ำบางคนก็โมโหที่ตัวเองถูกเหวี่ยงออก บางคนกลับมาทำร้ายคนที่เหวี่ยง หรือคนที่ไม่รู้เรื่องก็มี อย่างเช่น ในปี 2005 เคิร์ต แองเกิล ถูก ชอว์น ไมเคิลส์ เตะตกเวที แต่เขากลับมาทำร้าย ชอว์น ไมเคิลส์ ด้วยท่า แองเกิล ล็อก ทำให้ชอว์นบาดเจ็บ ไม่สามารถปล้ำต่อไปได้ จึงต้องออกจากการแข่งขันไปพร้อมกับเคิร์ต ในปี 2007 บูเกอร์ ที ถูก เคน เหวี่ยงตกเวที แต่เขากลับขึ้นมาบนเวที และเอาเก้าอี้เหล็กตีหัวเคน แล้วก็จากไป อย่าง เอ็มวีพี เขาถูก อันเดอร์เทเกอร์ เหวี่ยงตก เขาจึงโยนเก้าอี้ใส่ อันเดอร์เทเกอร์ จน อันเดอร์เทเกอร์ หัวแตก บางคนก็ลงกับคนที่ไม่รู้เรื่อง เช่น อันเดอร์เทเกอร์ ถูก ชอว์น ไมเคิลส์ เหวี่ยงตก แต่เขาดันจับ สนิสกี้ ที่ตกลงมาพร้อมกับเขา นอนบน โต๊ะผู้บรรยาย และ ได้ทิ้งขาลงมาอัดคอของสนิสกี้ จนโต๊ะผู้บรรยายพัง แล้วก็เดินจากไป

 รางวัลของผู้ชนะ 
ในปี ค.ศ. 1992 ถือว่าเป็นรางวัลใหญ่เพราะผู้ชนะ รอยัล รัมเบิล จะได้เป็น แชมป์ WWE โดยทันที ซึ่งผู้ชนะในปีนั้นก็ คือ ริก แฟลร์

และประเพณีที่ว่า "ใครชนะ รอยัล รัมเบิล จะได้เป็นผู้ท้าชิงแชมป์โลกหมายเลขหนึ่ง ในศึก เรสเซิลเมเนีย" เริ่มขึ้น ในปี 1993 เมื่อ โยโกะซูน่า ชนะในแมตช์การปล้ำ รอยัล รัมเบิล และได้ไปถ้าชิงแชมป์โลกจาก เบรต ฮาร์ต ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 9

 การแบ่งค่าย 
ในปี ค.ศ. 2002 ได้มีการแบ่งค่ายขึ้น ซึ่งในตอนนั้นมีเพียง รอว์ และ สแมคดาวน์ ผู้ชนะใน รอยัล รัมเบิล ตั้งแต่ปี 2003 เป็นต้นไป ก็จะมีสิทธิ์ได้เลือกว่าจะไปชิงแชมป์โลกของค่ายไหนระหว่าง รอว์ และ สแมคดาวน์ ซึ่งต่อมาก็มี เข็มขัดแชมป์โลก ECW ให้เลือกเพิ่มอีก 1 เส้น

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 จนถึงปี ค.ศ. 2006 ผู้เข้าร่วม รอยัล รัมเบิล ทั้ง 30 คน จะเป็นตัวแทนจากรอว์ 15 คน และเป็นตัวแทนจากสแมคดาวน์ 15 คน ต่อมาในปี ค.ศ. 2007 ได้มีนักมวยปล้ำจาก อีซีดับเบิลยู เข้าร่วมด้วย จึงมีการแบ่งใหม่เป็นตัวแทนรอว์ 13 คน ตัวแทนจากสแมคดาวน์ 10 คน และตัวแทนจาก อีซีดับเบิลยู 7 คน และแน่นอนว่าผู้ชนะก็จะมีสิทธิ์ย้ายไปค่ายไหนก็ได้ และจะชิงแชมป์โลกของค่ายไหนก็ได้เช่นเดียวกัน

ในปี ค.ศ. 2009 ผู้เข้าร่วม รอยัลรัมเบิล ทั้ง 30 คน จะเป็นตัวแทนจาก รอว์, สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยู ค่ายละ 10 คน

 วัน, สถานที่ และผู้ชนะ 
ศึกวันที่เมืองสถานที่ผู้ชนะลำดับที่อ้างอิงคู่เอกRoyal Rumble (1988)January 24, 1988Hamilton, OntarioCopps ColiseumRoyal Rumble (1989)January 15, 1989HoustonThe SummitRoyal Rumble (1990)January 21, 1990Orlando, FloridaOrlando ArenaRoyal Rumble (1991)January 19, 1991MiamiMiami ArenaRoyal Rumble (1992)January 19, 1992Albany, New YorkKnickerbocker ArenaRoyal Rumble (1993)January 24, 1993Sacramento, CaliforniaARCO ArenaYokozunaRoyal Rumble (1994)January 23, 1994Providence, Rhode IslandProvidence Civic CenterBret HartLex LugerRoyal Rumble (1995)January 22, 1995Tampa, FloridaUSF Sun DomeRoyal Rumble (1996)January 21, 1996Fresno, CaliforniaSelland ArenaRoyal Rumble (1997)January 19, 1997San Antonio, TexasAlamodomeStone Cold Steve AustinRoyal Rumble (1998)January 18, 1998San Jose, CaliforniaSan Jose ArenaRoyal Rumble (1999)January 24, 1999Anaheim, CaliforniaArrowhead PondMr. McMahonRoyal Rumble (2000)January 23, 2000New York CityMadison Square GardenRoyal Rumble (2001)January 21, 2001New Orleans, LouisianaNew Orleans ArenaStone Cold Steve AustinRoyal Rumble (2002)January 20, 2002AtlantaPhilips ArenaTriple HRoyal Rumble (2003)January 19, 2003BostonFleetCenterRoyal Rumble (2004)January 25, 2004PhiladelphiaWachovia CenterChris Benoit Royal Rumble (2005)January 30, 2005Fresno, CaliforniaSave Mart CenterBatista Royal Rumble (2006)January 29, 2006Miami, FloridaAmerican Airlines ArenaRoyal Rumble (2007)January 28, 2007San Antonio, TexasAT&T CenterRoyal Rumble (2008)January 27, 2008New York City, New YorkMadison Square GardenRoyal Rumble (2009)January 25, 2009Detroit, MichiganJoe Louis ArenaRoyal Rumble (2010)January 31, 2010Atlanta, GeorgiaPhilips ArenaEdge29Royal Rumble (2011)January 30, 2011Boston, MassachusettsTD Garden38Royal Rumble (2012)January 29, 2012St. Louis, MissouriScottrade CenterSheamus22Royal Rumble (2013)January 27, 2013Phoenix, ArizonaUS Airways Center19Royal Rumble (2014)January 26, 2014Pittsburgh, PennsylvaniaConsol Energy CenterBatista28 Royal Rumble (2015)January 25, 2015Philadelphia, PennsylvaniaWells Fargo Center19Royal Rumble (2015)#ResultsRoyal Rumble (2016)January 24, 2016Orlando, FloridaAmway CenterTriple H30Royal Rumble (2017)January 29, 2017San Antonio, TexasAlamodomeRandy Orton23Royal Rumble (2018)January 28, 2018Philadelphia, PennsylvaniaWells Fargo CenterShinsuke Nakamura14Asuka25Royal Rumble (2019)January 27, 2019Phoenix, ArizonaChase FieldTBD MenTBDTBD WomenTBD

สถิตของรอยัลรัมเบิล
นักมวยปล้ำที่ชนะรอยัลรัมเบิลมากที่สุด
นักมวยปล้ำผู้ชนะจำนวนครั้งปี1  Stone Cold Steve Austin  3  1997, 1998, 20012  Hulk Hogan 2  1990, 1991 Shawn Michaels  1995, 1996 Triple H  2002, 2016 Batista  2005, 2014 John Cena  2008, 2013 Randy Orton  2009, 2017Edge2010, 2021

นักมวยปล้ำที่อยู่บนเวทีได้นานที่สุดในครั้งเดียว
NoWrestlerTimeYear1  Rey Mysterio  1:02:12  20062  Chris Benoit  1:01:31  2004 3  Bob Backlund  1:01:10  19934  Triple H  1:00:16  20065  Chris Jericho  1:00:13  20176  Ric Flair  1:00:02  19927  Roman Reigns  59:50  20168  Mr. McMahon  56:38  1999 Stone Cold Steve Austin  56:38  199910  Kane  53:46  200111  Rick Martel  52:17  199112  The Rock  51:32  199813  Chris Jericho  50:50  201614  Triple H  49:58  200915  Dolph Ziggler  49:47  201316  Rey Mysterio  49:24  200917  CM Punk  49:11  201418  Seth Rollins  48:31  201419  Randy Orton  48:27  200920  Triple H  48:04  1996

นักมวยปล้ำที่อยู่ในแมทช์นานสุดในทุกๆครั้งที่ร่วม
ลำดับนักมวยปล้ำเวลา1  Chris Jericho  4:56:59 2  Triple H  3:59:373  Shawn Michaels  3:42:304  Isaac Yankem/Diesel/Kane  3:38:465  Rey Mysterio  3:20:016  Cody Rhodes/Stardust  3:08:30

นักมวยปล้ำที่อยู่ในแมทช์ได้สั้นที่สุด
อันดับนักมวยปล้ำเวลาปี1  Santino Marella  0:00:01  20092  The Warlord  0:00:02  19893  Sheamus 0:00:02  20184  Mo  0:00:03  1995Owen Hart  0:00:03  19956  Bushwhacker Luke  0:00:04  1991Jerry Lawler  0:00:04  1997Titus O'Neil  0:00:04  20157  The Godfather  0:00:05  20138  Gillberg  0:00:07  1999The Miz  0:00:07  2007Montel Vontavious Porter  0:00:07  20109  Tazz  0:00:10  2001

นักมวยปล้ำที่กำจัดคู่ต่อสู้มากที่สุดในครั้งเดียว
อันดับนักมวยปล้ำจำนวนที่กำจัดปี1Brock Lesnar1320202  Roman Reigns 12  20143  Kane 11  20014  Stone Cold Steve Austin 10  19975  Hulk Hogan 9  19896  Shawn Michaels  8  1995, 1996 Stone Cold Steve Austin  8  19998  Hulk Hogan  7  1991  Yokozuna 7 1993  Diesel  7  1994  Stone Cold Steve Austin  7  1998, 2002  Rikishi  7  2000  The Undertaker  7  2002 The Great Khali  7  2007  CM Punk  7  2011 John Cena 7 2011 Braun Strowman 7 2017

นักมวยปล้ำที่กำจัดคู่ต่อสู้มากที่สุดในทุกครั้งที่ร่วม
NoWrestlerNo. of eliminationsRumbles entered1  Isaac Yankem/Kane  44  19 2  Shawn Michaels  39  12 The Undertaker  39 114  The Ringmaster/Stone Cold Steve Austin  36  65  Triple H  33  96  Big Show  31  117  Hulk Hogan  27  48  Roman Reigns  26  49  John Cena  22  710  Randy Orton  20  7

นักมวยปล้ำที่เข้าร่วมมากที่สุด
NoWrestlerRumbles enteredFirst RumbleMost recent Rumble1  Isaac Yankem/Diesel/Kane  19  1996  20162  Shawn Michaels  12  1989  2010 Big Show  2000  20174  Goldust 11  19972016 The Undertaker 1991  20176   The Sultan/Fatu/Rikishi 10 1993  2004  Mark Henry  1998  2017 The Miz  2007  2017 Chris Jericho  2000  201710  Mabel/Viscera/Big Daddy V 9  1994  2008 Triple H  1996  2016  K-Kwik/R-Truth  2001  2016Kofi Kingston  2009  2017Dolph Ziggler  2009  2017

ดีวาที่เข้าร่วม
ดีวาลำดับที่เข้าร่วมปี1  Chyna  2 (1999, 2000)2  Beth Phoenix  1 (2010)3  Kharma  1 (2012)

 อ้างอิง 
 General








 Specific

  ดูเพิ่ม 







 แหล่งข้อมูลอื่น 


 WWE.com: Royal Rumble match description
 WWE.com: Royal Rumble Facts & Figures
 Royal Rumble History at About.com
 WWE Royal Rumble 

หมวดหมู่:รอยัลรัมเบิล
หมวดหมู่:แมทช์การปล้ำต่างๆของมวยปล้ำอาชีพ
หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2531
หมวดหมู่:รายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอี