หอระฆัง

หอระฆัง คืออาคารประเภทหนึ่งในงานสถาปัตยกรรมไทย ซึ่งก่อสร้างในวัดทุกแห่ง ใช้เป็นอาคารสำหรับแขวนระฆังเพื่อใช้ตีบอกสัญญาณ เวลาแก่พระสงฆ์ในการลงทำวัตรและประกอบกิจของสงฆ์

 ประเภทของหอระฆัง 
 หอระฆังโครงสร้างไม้
 หอระฆังก่ออิฐถือปูน
 หอระฆังโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก
 หอระฆังโครงสร้าง

 ลักษณะรูปทรงอาคารของหอระฆัง 
 แบบ 4 เหลี่ยม
 แบบ 6 เหลี่ยม
 แบบ 8 เหลี่ยม
 แบบทรงกลม

 ลักษณะรูปทรงหลังคาของหอระฆัง 
 แบบจั่วธรรมดา (ทรงคฤห์)
 แบบมณฑป
 แบบจตุรมุข
 แบบบุษบก
 แบบยอดมงกุฎ
 แบบยอดพระเกี้ยว
 แบบยอดเจดีย์
 แบบยอดปรางค์
 แบบทรงปราสาทเครื่องยอด
 แบบผสม เช่นทรงมณฑปยอดปรางค์
 แบบหลังคาศิลปะต่างประเทศ จากอิทธิพลของสถาปัตยกรรมตะวันตก หรือจีน

 ความหมายและสัญลักษณ์ทางพุทธปรัชญา 
 หมายถึง การตื่น เข้าถึงสัจธรรม และให้ความรู้สึกแห่งสันติสุข

 ดูเพิ่ม 
 วัด : พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย 
 พุทธศิลปะสถาปัตยกรรม ภาคต้น โดย พระพรหมพิจิตร

 ภาพจากแหล่งภายนอก 
 หอระฆังวัดพระศรีรัตนศาสดาราม หลังคาทรงบุษบก 
 หอระฆังวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม หลังคาจตุรมุขยอดทรงเจดีย์ย่อไม้สิบสอง
 หอระฆังวัดสำโรง โครงสร้างไม้ หลังคาทรงคฤห์ จั่วประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงษ์ 

 หนังสือ 
 สมคิด จิระทัศนกุล <i>วัด: พุทธศาสนสถาปัตยกรรมไทย <i> โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  พ.ศ. 2544. ISBN 974-6006-81-9

 Karl Döhring, <i>Buddhist Temples of Thailand: An Architectonic Introduction<i>, White Lotus Press, 2000. ISBN 974-7534-40-1

หมวดหมู่:สถาปัตยกรรมไทย
หมวดหมู่:ส่วนประกอบของสิ่งก่อสร้าง
หมวดหมู่:วัฒนธรรมไทย
หมวดหมู่:เครื่องเพอร์คัชชัน
หมวดหมู่:หอระฆัง
หมวดหมู่:องค์ประกอบของพุทธศาสนสถาน