เจิ้งโจว

เจิ้งโจว () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของมณฑลเหอหนาน ในภาคกลางของประเทศจีน ตั้งอยู่ทางกึ่งกลางค่อนไปทางเหนือของมณฑลเหอหนาน เป็นหนึ่งใน เป็นเมืองศูนย์กลางของที่ราบภาคกลางของจีน และเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ เทคโนโลยี และการศึกษาของมณฑล เจิ้งโจวเป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครเจิ้งโจว ซึ่งประกอบด้วยเจิ้งโจวเองและไคเฟิง ทั้งสองแห่งนับว่าเป็นศูนย์กลางของเขตเศรษฐกิจจงยฺเหวียน

นครเจิ้งโจวตั้งอยู่ทางฝั่งใต้ของแม่น้ำเหลือง เป็นศูนย์กลางหลักในโครงข่ายการคมนาคมขนส่งของจีน โดยมีทางรถไฟที่เชื่อมเจิ้งโจวไปยังยุโรป รวมทั้งยังมีท่าอากาศยานนานาชาติ ณ ค.ศ. 2020 เจิ้งโจวมีแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แห่ง ได้แก่ โบราณสถานแห่งเติงเฟิง และคลองใหญ่ (ต้า-ยฺวิ่นเหอ) เจิ้วโจวเป็นที่ตั้งของตลาดกลางสินค้าโภคภัณฑ์เจิ้งโจว (ZCE) ซึ่งเป็นตลาดซื้อขายล่วงหน้าแห่งแรกของประเทศจีน รวมทั้งยังมีเขตเศรษฐกิจท่าอากาศยานเจิ้งโจว ซี่งเป็นเขตเศรษฐกิจท่าอากาศยานแห่งแรกของประเทศจีนด้วยเช่นกัน

จากข้อมูลสำมะโนประชากรจีน ค.ศ. 2020 นครเจิ้งโจวมีประชากรอาศัยอยู่จำนวน 12,600,574 คน โดยในจำนวนนี้มี 10,260,667 คนที่อาศัยอยู่ในเขตสิ่งปลูกสร้าง (built-up area) ซึ่งประกอบด้วยเขตที่อยู่ในตัวเมือง 6 เขต บวกกับอำเภอจงมู่ นครซินเจิ้ง และนครสิงหยาง ซึ่งในปัจจุบันเริ่มมีความเป็นเมืองมากขึ้น เจิ้งโจวมีจีดีพีรวม 1.014 ล้านล้านเหรินหมินปี้ใน ค.ศ. 2018 มหานครเจิ้งโจวได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน 13 นครขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้นใหม่ในประเทศจีน จากการรายงานโดยอีโคโนมิสต์อินเทลลิเจนซ์ยูนิต (Economist Intelligence Unit) เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 และได้รับเลือกให้เป็นนครศูนย์กลางแห่งชาติแห่งที่แปดอย่างเป็นทางการ เมื่อ ค.ศ. 2017 โดยรัฐบาลกลางในกรุงปักกิ่ง

เจิ้งโจวเป็นเมืองหลักด้านการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ โดยปรากฏอยู่ในรายชื่อเมือง 130 อันดับแรกของโลกตามดัชนีคุณภาพงานวิจัย (Nature Index)  เจิ้งโจวเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยระดับประเทศหลายแห่ง ที่สำคัญเช่น มหาวิทยาลัยเจิ้งโจว มหาวิทยาลัยเหอหนาน มหาวิทยาลัยเกษตรเหอหนาน มหาวิทยาลัยการแพทย์จีนเหอหนาน และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเหอหนาน

 ประวัติศาสตร์ 
ราชวงศ์ซาง ตั้ง Aodu หรือ Bodu ในเจิ้งโจว ส่วนชื่อเจิ้งโจว นั้นมีมาตั้งแต่ราชวงศ์สุยแต่ตั้งให้กับอีกเมืองหนึ่ง ถึงสมัยราชวงศ์ถังจึงมีการย้ายเมืองเจิ้งโจวมายังสถานที่ตั้งปัจจุบัน

 เขตการปกครองและประชากร 
เจิ้งโจวแบ่งการปกครองออกเป็น 6 เขต, 5 นครระดับอำเภอ และ 1 อำเภอ เขตการปกครองต่าง ๆ เหล่านี้มีแนวโน้มที่จะเปลี่ยนแปลงในอนาคตอันใกล้นี้อันเนื่องมาจากการขยายตัวของเมืองและการวางผังเมืองที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

เทศบาลนครเจิ้งโจวมีประชากร 8,626,505 คน (สำมะโนปี 2010) โดยจำนวนนี้มี 6.35 ล้านคนที่อาศัยอยู่ในเขตสิ่งปลูกสร้าง (built up area) ซึ่งประกอบด้วยเขตที่อยู่ในตัวเมืองและชานเมืองรวม 6 เขต ส่วนนครสิงหยาง นครซินเจิ้ง และอำเภอจงมู่ เริ่มมีความเป็นเมืองมากขึ้น ทำให้นครเจิ้งโจวเป็นหนึ่งในเขตสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ของมณฑล
 แผนที่  ชื่อ จีนตัวย่อ ฮันยฺหวี่พินอิน ประชากร(2010) พื้นที่ (ตร.กม.)ตัวเมืองเขตจินฉุ่ย1,588,611242เขตเอ้อร์ชี712,597159เขตฮุ่ยจี้269,561206เขตชนชาติหุยกว่านเฉิง645,888204เขตจงยฺเหวียน905,430195ชานเมืองเขตชั่งเจีย131,54064.7เมืองบริวารนครสิงหยาง613,761908นครซินเจิ้ง758,079873นครเติงเฟิง668,5921220นครซินหมี797,2001001นครก่งอี้807,8571041ชนบทอำเภอจงมู่727,3891393

 การเกษตร 
เจิ้งโจวมีผลิตภัณฑ์หลัก เช่น แอปเปิล ยาสูบ ข้าวโพด ฝ้าย และข้าวสาลี นอกจากนี้ เจิ้งโจวยังผลิตปลาไนแม่น้ำเหลือง แตงโม

 อุตสาหกรรม 
เจิ้งโจว คือหนึ่งในเมืองแห่งอุตสาหกรรมหลักในจีนตั้งแต่ พ.ศ. 2492 อุตสาหกรรมหลักของเมืองคือสิ่งทอ ผลิตผลอื่นๆของเมืองได้แก่ รถแทรกเตอร์ หัวรถจักร บุหรี่ ปุ๋ย เนื้อสัตว์ที่ผ่านกรรมวิธี เครื่องจักรกลทางการเกษตร และอุปกรณ์ไฟฟ้า

ปัจจุบัน มีเขตเศรษฐกิจพิเศษอากาศยานเจิ้งโจว ท่าอากาศยานนานาชาติเจิ้งโจวซินเจิ้ง( Zhengzhou Airport Economy Zone : ZEAZ )

 ภาพ 

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 


 เว็บไซต์นครเจิ้งโจว (ภาษาจีน)


หมวดหมู่:นครในมณฑลเหอหนาน
หมวดหมู่:เมืองหลวงของมณฑลในประเทศจีน