น้ำมนต์

น้ำมนต์ หรือ น้ำมนตร์ หมายถึง นํ้าที่เสกเพื่อใช้อาบ กิน หรือประพรม เป็นต้น ถือกันว่าเป็นมงคล การทำน้ำมนต์พบเห็นได้ทั่วไปในหลายศาสนา เช่น ศาสนาพุทธ ศาสนาคริสต์ ศาสนาฮินดู เป็นต้น

 ศาสนาพุทธ 
ในพรหมชาลสูตร (เถรวาท) พระโคตมพุทธเจ้าตรัสถึงการเลี้ยงชีพด้วยการทำน้ำมนต์ว่าเป็นติรัจฉานวิชา ดังนี้


ในสุมังคลวิลาสินี อรรถกถาพรหมชาลสูตร ระบุว่า อาจมน หมายถึง การใช้น้ำล้างปากให้สะอาด นหาปน หมายถึง อาบน้ำน้ำมนต์ให้คนอื่นอรรถกถา ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค พรหมชาลสูตร

ในปรมัตถโชติกา กล่าวว่าพระพุทธเจ้ารับสั่งให้พระอานนท์เรียนท่องจำรัตนสูตร เพื่อใช้เป็นพระปริตร เสกน้ำนำไปประพรมทั่วนครเวสาลี ทำให้อมนุษย์ที่สิงอยู่ทั่วเมืองหนีไปหมด ชาวกรุงเวสาลีจึงหายจากโรคระบาดอรรถกถา ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ รัตนสูตรในขุททกปาฐะ

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ศาสนวัตถุ
หมวดหมู่:คำศัพท์ศาสนา