โบอิง 2707

โบอิง 2707 เป็นอากาศยานความเร็วเหนือเสียง พัฒนาโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง และได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐบาลเพื่อพัฒนาโครงการ แต่เนื่องจากต้นทุนที่พุ่งสูงขึ้น รวมทั้งไม่เป็นที่สนใจของสายการบินต่าง ๆ มากเท่าควร และความกังวลเรื่องผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม ทำให้ต้องยกเลิกโครงการไปในปีพ.ศ. 2514

 ประวัติ 
โบอิงได้มีแนวคิดที่จะผลิตเครื่องบินความเร็วเหนือเสียง โดยทดสอบด้วยแบบจำลองขนาดเล็กหลายๆแบบ มาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2495 และก็ได้ตั้งกรรมการขึ้นมาดูแลเรื่องนี้โดยเฉพาะเมื่อปีพ.ศ. 2501 และได้ออกแบบเครื่องบินในชื่อ 733 โดยแบบส่วนใหญ่จะมีปีกเป็นโครงสามเหลี่ยม และมีแบบที่ใช้ปีกแบบปรับเปลี่ยนองศากางปีก ซึ่งเป็นแบบที่ได้รับให้พัฒนาต่อไปโบอิง 2707-200 SST

ต่อมาช่วงปีพ.ศ. 2505 มีข่าวยืนยันการร่วมพัฒนาอย่างจริงจังของบริสทอล แอโรเพลน คอมพานี และซัด เอวิเอชัน และในปลายปีนั้นเอง ทั้ง 2 บริษัทก็ได้ออกแถลงข่าวแบบเครื่องบินความเร็วเหนือเสียง คองคอร์ด ซึ่งสร้างความตื่นตระหนกต่อชาติอื่นๆ เพราะต่างเชื่อว่าการเดินทางด้วยความเร็วเหนือเสียงจะเป็นรูปแบบการเดินทางในอนาคตอย่างแพร่หลาย และชาติยุโรปกำลังจะนำหน้าเทคโนโลยีชาติอื่นๆ

ในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2506 ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี ได้จัดตั้งโครงการการคมนาคมด้วยความเร็วเหนือเสียงแห่งชาติ ซึ่งรัฐบาลให้การสนับสนุนร้อยละ 75 ของต้นทุนการพัฒนาเป็นเครื่องบินพาณิชย์ เพื่อแข่งขันกับคองคอร์ด โดยจะพัฒนาเป็นเครื่องบินขนาด 250 ที่นั่ง (มากกว่าคอนคอร์ดเท่าตัว) บินด้วยความเร็ว 2.7 - 3.0 มัก และมีพิสัยบิน 4,000 ไมล์ โดยนาจีบ ฮาลาบาย ผู้อำนวยการองค์กรการบินสหรัฐอเมริกาในขณะนั้น มองว่าคอนคอร์ดนั้นพัฒนาไปเกินว่าเข้าไปแข่งในตลาดเดียวกัน แต่ควรจะพัฒนาเทคโนโลยีที่ก้าวหน้ากว่า จึงได้ให้ผู้ผลิตอย่างโบอิง, ล็อกฮีด และนอร์ธอเมริกัน เอวิเอชัน เสนอแบบลำตัวเครื่อง และเคอร์ติสไรท์, เจเนรัล อีเลคทริค และแพรตแอนด์วิทนีย์ เสนอแบบเครื่องยนต์

ในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2507 โบอิงได้เสนอแบบให้กับองค์กรการบินสหรัฐอเมริกา ซึ่งแบบที่พัฒนาจาก 733 โดยใช้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า 733-197 แต่อาจจะรู้จักกันในชื่อ 1966 โมเดล และ2707 ซึ่งเป็นชื่อที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายมากกว่า จนกระทั่งเดือนพฤศจิกายนในปีเดียวกัน โบอิงได้เสนอแบบเครื่องบินขนาด 250 ที่นั่ง ใช้ชื่อว่า 733-290 และได้เปลี่ยนตำแหน่งเครื่องยนต์ไปไว้ใต้ปีกที่หางเครื่อง และเมื่อปีกปรับองศาที่กางลง ก็จะมีรูปร่างคล้ายกับปีกแบบสามเหลี่ยม

ด้านนอร์ธอเมริกา เอ็นเอซี-60 และเครื่องบินของเคอร์ติสไรท์ ได้ถอนตัวออกจากโครงการ เนื่องจากโบอิงและล็อกฮีด มีแบบเครื่องที่ตรงตามข้อตกลงขององค์กรการบินสหรัฐอเมริกามากกว่า และได้ให้ทั้งสองบริษัทเสนอแบบที่มีข้อมูลละเอียดมากขึ้นอีกครั้งในปีพ.ศ. 2509 เพื่อพิจารณาเป็นครั้งสุดท้าย ในครั้งนี้โบอิงเสนอเครื่องบินขนาด 300 ที่นั่ง ใช้ชื่อว่า 733-390 และล็อกฮีดเสนอล็อกฮีด แอล-2000 โดยในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2509 โบอิงได้รับคำตอบว่าเป็นผู้ชนะแบบ เนื่องจากแอล-2000 มีประสิทธิภาพต่ำกว่าและมีเสียงที่ดังกว่าของโบอิง โดยแบบที่ชนะจะใช้เครื่องยนต์เจเนรัล อีเลคทริค จีอี4/เจ5

แต่แล้ววันเดือนมีนาคม พ.ศ. 2514 แม้ว่าประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสัน จะให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ แต่วุฒิสภาลงมติยุติการให้การสนับสนุนต่อไป และถึงแม้ว่าจะมีกลุ่มอุตสหกรรมการบินอื่นๆ ที่เสนอตัวเข้ามาช่วยเหลือโครงการต่อไปกว่า 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐในภายหลัง แต่โครงการนี้ก็ได้ยุติลงในวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2514 ซึ่งในขณะนั้นมียอดสั่งผลิต 115 ลำ จาก 25 สายการบิน

 การจำหน่าย 
มีสายการบินต่อไปนี้ที่ได้มีคำสั่งผลิตเครื่องบินความเร็วเหนือเสียง
 แพนอเมริกา เวิลด์ แอร์เวย์ (15)
 ทรานเวิลด์แอร์เวย์ (10)
 แควนตัส (6)
 บริติชโอเวอร์ซีแอร์เวย์คอร์ปอเรชัน (6)
 ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (6)
 อเมริกันแอร์ไลน์ (6)
 อัลอิตาเลีย (6)
 แอร์ฟรานซ์ (6)
 เจแปนแอร์ไลน์ (5)
 นอร์ธเวสต์แอร์ไลน์ (4)
 คอนติเนนตัล แอร์ไลน์ (3)
 เคแอลเอ็ม (3)
 แคนาเดียนแปซิฟิก (3)
 เดลต้า แอร์ไลน์ (3)
 ลุฟต์ฮันซา (3)
 เวิลด์แอร์เวย์ (3)
 อีสเทิร์นแอร์ไลน์ (3)
 แอร์อินเดีย (3)
 ไอบีเรีย (3)
 ทรานส์แอม (2)
 บรานิฟฟ์แอร์เวย์ (2)
 ปากีสถานอินเตอร์เนชั่นเนลแอรไลน์ (2)
 เอลอัล (2)
 แอโรเม็กซิโก (2)
 แอร์ลินกัส (2)

 เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน 
 เครื่องบินที่คล้ายกัน 
 คองคอร์ด
 ตูโปเลฟ ตู-144
 ล็อกฮีด แอล-2000

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 ข้อมูลในเว็บไซต์โบอิง 

2707
หมวดหมู่:อากาศยานเชิงพาณิชย์