หุย

ชาวหุย (, อักษรเสี่ยวเอ๋อร์: , ) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ศาสนาในเอเชียตะวันออกที่ส่วนใหญ่ประกอบด้วยผู้นับถือศาสนาอิสลามที่พูดภาษาจีน อาศัยอยู่ทั่วประเทศจีน โดยหลักอาศัยอยู่ในมณฑลทางตะวันตกเฉียงเหนือและในภูมิภาคจง-ยฺเหวียน ตามสำมะโน ค.ศ. 2020 ประเทศจีนมีชาวหุยประมาณ 11.3 ล้านคน ส่วนนอกประเทศจีนมีชาวดุงกาน 170,000 คนในคาซัคสถานและคีร์กีซสถาน ชาวปันทายในประเทศพม่า และจีนฮ่อหลายคนในประเทศไทยถือเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มชาติพันธุ์หุย

ในสมัยราชวงศ์ชิง ชาวหุยได้รับการเรียกขานเป็น ฮั่นหุย () เพื่อแยกจากมุสลิมเตอร์กิกที่เรียกว่า ฉานหุย () รัฐบาลสาธารณรัฐจีนยังรับรองชาวหุยเป็นสาขาของชาวฮั่นมากกว่าที่จะเป็นกลุ่มชาติพันธุ์เฉพาะ ในสมัชชาแห่งชาติสาธารณรัฐจีน ชาวหุยได้รับการเรียกขานเป็นพลเมืองในประเทศจีนที่มีสิทธิ์ตามระเบียบพิเศษMuslim Chinese : ethnic nationalism in the People's Republic. Gladney, Dru C. Cambridge, Mass,1996 ไป๋ ฉงซี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมแห่งสาธารณรัฐจีนในขณะนั้นและผู้ก่อตั้งสมาคมมุสลิมจีน เรียกชาวหุยเป็น มุสลิมชาวฮั่น () นักวิชาการบางส่วนเรียกกลุ่มนี้เป็น มุสลิมชาวจีนฮั่น (),  มุสลิมชาวฮั่น () หรือ มุสลิมชาวจีน () ในขณะที่อีกส่วนเรียกเป็น มุสลิมที่พูดภาษาจีน หรือ จีน-มุสลิม (Sino-Muslims)

รัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีนรับรองชาวหุยเป็นกลุ่มชาติพันธุ์อย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1954 รัฐบาลกำหนดให้ชาวหุยรวมถึงชุมชนมุสลิมในประวัติศาสตร์ทั้งหมดที่ไม่รวมอยู่ในกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ของจีน ดังนั้นพวกเขาจึงแตกต่างจากกลุ่มมุสลิมอื่น ๆ ดังเช่น ชาวอุยกูร์ or  Besides the Hui people, nine other officially recognized ethnic groups of PRC are considered predominantly Muslim. Those nine groups are defined mainly on linguistic grounds: namely, six groups speaking Turkic languages (Kazakhs, Kyrgyz, Salars, Tatars, Uyghurs and Uzbeks), two Mongolic-speaking groups (Bonan and Dongxiang) and one Iranian-speaking group (Tajiks). 

ชาวหุยส่วนใหญ่พูดภาษาจีน พร้อมกับวลีภาษาอาหรับและเปอร์เซียบางส่วน กลุ่มชาติพันธุ์หุยมีความพิเศษเฉพาะตัวในชนกลุ่มน้อยจีน เนื่องจากไม่เกี่ยวข้องกับภาษาที่ไม่ใช่ภาษาแบบจีน Of course, many members of some other Chinese ethnic minorities don't speak their ethnic group's traditional language anymore and practically no Manchu people speak the Manchu language natively anymore; but even the Manchu language is well attested historically. Meanwhile, the ancestors of today's Hui people are thought to have been predominantly native Chinese speakers of Islamic religion since no later than the mid or early Ming dynasty. [i.e. the late 14th to late 16th centuries] ชาวหุยมีความเชื่อมโยงกับวัฒนธรรมอิสลามอย่างชัดเจน เช่น พวกเขาทำตามกฎการรับประทานอาหารแบบอิสลาม และปฏิเสธการบริโภคเนื้อหมู ซึ่งเป็นเนื้อสัตว์ที่บริโภคกันมากที่สุดในประเทศจีน และทำให้มีการพัฒนาอาหารจีนในแบบของตนเอง พวกเขายังมีกฎการแต่งกายแบบดั้งเดิม โดยผู้ชายบางคนสวมหมวกสีขาว (ฏอกิยะฮ์) และสตรีบางส่วนคลุมผ้าพันศีรษะ ซึ่งเป็นสิ่งที่พบได้ในวัฒนธรรมอิสลามหลายแห่ง

 คำนิยาม 
 บรรพบุรุษ 
ชาวหุยสืบเชื้อสายจากชาวฮั่นและผู้อพยพเส้นทางสายไหม บรรพบุรุษของพวกเขาโดยหลักมีต้นตอจากเอเชียตะวันออกและเอเชียกลาง บางส่วนมีต้นตอจากกลุ่มชาติพันธุ์ในตะวันออกกลางเช่นชาวอาหรับและอิหร่านที่เผยแผ่อิสลาม พันธุกรรมชาวหุยร้อยละ 6.7 มีต้นกำเนิดจากตะวันออกกลาง อย่างไรก็ตาม ตัวอย่างชาวหุยส่วนใหญ่มีลักษณะคล้ายคลึงกับประชากรเอเชียตะวันออกกลุ่มอื่น ๆ มาก ซึ่งเผยให้เห็นโครงสร้างทางพันธุกรรมที่เหมือนกัน ชาวหุยแสดงให้เห็นถึงความสม่ำเสมอทางพันธุกรรมอย่างมีนัยสำคัญกับประชากรชาวจีนฮั่นในหลินเซี่ยและประชากรเอเชียตะวันออกกลุ่มอื่น ๆ มากกว่าชาวยุโรปหรือตะวันออกกลาง ซึ่งสนับสนุนการแพร่กระจายทางวัฒนธรรมอย่างง่ายในฐานะต้นกำเนิดชาวหุยในประเทศจีน ราชวงศ์จีนสมัยกลางบางราชวงศ์ โดยเฉพาะราชวงศ์ถัง ซ่ง และหยวนของมองโกล ส่งเสริมส่งเสริมการอพยพจากเอเชียกลางที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นมุสลิม ทั้งสองราชวงศ์ต้อนรับพ่อค้าจากภูมิภาคเหล่านี้และแต่งตั้งเจ้าหน้าที่จากเอเชียกลาง ในศตวรรษต่อมา ผู้อพยพค่อย ๆ ผสมผสานกับชาวจีนฮั่น จนในที่สุดก็กลายเป็นชาวหุย

ชาวหุยในสถิติสำมะโนประชากรของจีน (และยังไม่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการว่าเป็นกลุ่มชาติพันธุ์แยกต่างหาก) เป็นสมาชิกของชุมชนเล็ก ๆ ที่ไม่ได้พูดภาษาจีนอยู่ไม่กี่แห่ง ซึ่งรวมถึงชาวอุตซุลหลายพันคนในมณฑลไหหลำตอนใต้ ซึ่งพูดภาษาออสโตรนีเซีย (ทซัต) ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับภาษาของชนกลุ่มน้อยมุสลิมจามในเวียดนาม ซึ่ง Dru Gladney นักมานุษยวิทยา ระบุว่าสืบเชื้อสายมาจากชาวจามปาที่อพยพไปยังไหหลำ ชาวมุสลิมกลุ่มเล็ก ๆ ในกลุ่มชาวไป๋ที่มณฑลยูนนานก็จัดอยู่ในกลุ่มชาวหุยเช่นกัน แม้ว่าพวกเขาจะพูดภาษาไป๋ก็ตาม The Bai-speaking Hui typically claim descent from Hui refugees who fled to Bai areas after the 1873 defeat of the Panthay Rebellion, and have since assimilated to the Bai culture. ชาวมุสลิมทิเบตบางกลุ่มก็ถูกจัดอยู่ในกลุ่มชาวหุยเช่นกัน

 ทางการ 
ป้ายร้านเนื้อฮะลาลที่ฮั่นโข่ว, 
หลังการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนใน ค.ศ. 1949 รัฐบาลจีนใช้คำว่า "หุย" กับชนกลุ่มน้อยอิสลาม 10 กลุ่ม ในปัจจุบัน รัฐบาลจีนกำหนดให้ชาวหุยเป็นชาติพันธุ์โดยไม่คำนึงถึงศาสนา และรวมถึงผู้ที่มีเชื้อสายหุยที่ไม่ได้นับถือศาสนาอิสลามด้วย

 หุยที่ไม่ใช่มุสลิม 
ตลอดทั้งประวัติศาสตร์ อัตลักษณ์ของชาวหุยมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา บางคนระบุว่าเป็นชาวหุยเพราะสนใจในบรรพบุรุษหรือเพราะได้รับสวัสดิการจากรัฐบาล ชาวหุยเหล่านี้กระจุกตัวอยู่ตามชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของจีน โดยเฉพาะในมณฑลฝูเจี้ยน

ตระกูลหุยบางส่วนรอบเฉวียนโจวในฝูเจี้ยน เช่นผู้ที่อยู่ในสกุล Ding และ Guo ระบุตนเองเป็นชาวหุยตามเชื้อชาติและไม่ได้นับถือศาสนาอิสลาม ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา กลุ่มชนเหล่านี้ได้ระบุตัวตนว่าเป็นหุยมากขึ้น ทำให้จำนวนประชากรอย่างเป็นทางการเพิ่มขึ้น พวกเขาให้หลักฐานบรรพบุรุษของพวกเขาและได้รับการยอมรับว่าเป็นชาวหุย ตระกูลต่าง ๆ มากมายทั่วฝูเจี้ยนมีลำดับวงศ์ตระกูลที่แสดงให้เห็นบรรพบุรุษชาวหุย ตระกูลเหล่านี้อาศัยอยู่ที่ฝูเจี้ยน ไต้หวีน สิงคโปร์ อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ แม้ว่าตระกูลเหล่านี้ไม่ได้นับถือศาสนาอิสลาม แต่พวกเขาไม่ถวายเนื้อหมูในช่วงพิธีบูชาบรรพบุรุษ

ก่อนหน้า ค.ศ. 1982 ชาวฮั่นสามารถ "กลายเป็น" หุยได้โดยการเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม หลังจากนั้น ชาวฮั่นที่เปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลามจะถือเป็น "มุสลิมชาวฮั่น" แทน ชาวหุยถือว่าชาวหุยคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้ปฏิบัติตามหลักศาสนาอิสลามยังคงเป็นชาวหุย และสัญชาติหุยของพวกเขาจะไม่สูญหายไป ด้วยเหตุผลทั้งสองประการนี้ การเรียกพวกเขาว่า "มุสลิมชาวจีน" เพียงอย่างเดียวจึงไม่ถูกต้องอีกต่อไป เหมือนกับที่เกิดขึ้นกับชาวบอสนีแอกในอดีตยูโกสลาเวีย

 กลุ่มย่อย 
ในประเทศไทยชาวจีนที่นับถืออิสลาม จะเรียกว่า "จีนฮ่อ" ในพม่าจะเรียกว่า "ปันทาย" (Panthay, , ปั๊งเฑ้) และชาวจีนมุสลิมที่อยู่ในเอเชียกลางจะถูกเรียกว่า "ดันกัน" (Dungans;дунгане)

 ประวัติ 
ชาวหุย สืบเชื้อสายมาจากมุสลิมชาวเปอร์เซีย อาหรับ และเอเชียกลาง ที่อพยพเข้ามาในจักรวรรดิจีนในฐานะทูตการเมือง ทหาร และพ่อค้า ตั้งแต่ศตวรรษที่ 8 บรรพบุรุษของชาวหุยจึงมีบทบาทสำคัญต่อเศรษฐกิจของจีน โดยเฉพาะบนเส้นทางสายไหมในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ และเมืองท่าแถบชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของจีน พ่อค้ามุสลิมนำสินค้ามีค่า เทคโนโลยีใหม่ และความมั่งคั่งสู่จักรวรรดิจีน เช่น เครื่องเทศ งาช้าง เพชรนิลจินดา พวกเขายังเผยแพร่เทคโนโลยีที่ก้าวหน้า ความรู้ด้านดาราศาสตร์ และการแพทย์สู่สังคมจีน ถึงแม้ว่าทางราชสำนักจีนได้จำกัดการค้าและการตั้งบ้านเรือนของชาวมุสลิมไว้ในจัตุรัสชาวต่างชาติเท่านั้น แต่ก็อนุญาตให้พ่อค้ามุสลิมแต่งกายได้อย่างอิสระ รับประทานอาหารและปฏิบัติศาสนกิจได้อย่างเสรี พ่อค้ามุสลิมจำนวนมากยึดประเทศจีนเป็นสถานที่ค้าขายและเริ่มก่อร่างสร้างครอบครัวที่นี่ พวกเขาจำนวนมากหัดพูดภาษาจีนและตั้งถิ่นฐานในประเทศจีนอย่างถาวร พ่อค้าบางคนแต่งงานกับสาวชาวฮั่นที่เปลี่ยนมารับอิสลาม ลูกหลานที่สืบเชื้อสายต่อมาจากพวกเขาจึงพูดภาษาจีน และได้วางรากฐานชุมชนจีนมุสลิมที่กระจัดกระจายออกไปทั่วประเทศจีน

หลายศตวรรษผ่านไป ชาวมุสลิมถูกกลืนเข้าไปในสังคมจีน หลังจีนเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ รัฐบาลได้แบ่งมุสลิมออกเป็น 10 เชื้อชาติ กลุ่มที่ใหญ่ที่สุดคือ ชาวหุย ซึ่งต่างจากชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ ตรงที่ไม่มีภาษาเป็นของตัวเอง ชาวหุยพูดภาษาจีนกลางของชาวฮั่น พวกเขาเหมือนกับชนกลุ่มน้อยมุสลิมกลุ่มอื่น ๆ ตรงที่นับถืออิสลามเท่านั้น

ชาวหุยมักถูกมองในเรื่องของความไม่เคร่งครัดเกี่ยวกับพิธีการทางศาสนา อิหม่ามหญิง หรือ อะฮง มีให้เห็นเป็นจำนวนมากในเขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย ชาวหุยเริ่มให้ความสำคัญเกี่ยวกับการแต่งกายแบบอิสลามมากขึ้นทั้งชายและหญิง แต่อย่างไรก็ตามในประเทศจีนได้ห้ามมิให้อิหม่ามจากต่างประเทศเข้ามาสอนศาสนาเพื่อความมั่นคงของรัฐChinese Muslims join global Islamic market

 ดูเพิ่ม 
 จีนฮ่อ
 มัสยิดบ้านฮ่อ

 อ้างอิง 

 ข้อมูล 











  (1st edition appeared in 1991)










  Unknown year, Google summary has 2011, preview pages have 1997, Worldcat has eBook for the ISBN.






  This is an English translation by Louis J. Gallagher of the Latin work, De Christiana expeditione apud Sinas based on Matteo Ricci's journals. There is also [ full Latin text].




 การระบุแหล่งที่มา














 อ่านเพิ่ม 
 "CHINA'S ISLAMIC HERITAGE" Newsletter (Australian National University), No. 5, March 2006.

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Britannica Hui People

หมวดหมู่:หุย
หมวดหมู่:ชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน
หมวดหมู่:ศาสนาอิสลามในประเทศจีน