ภาษากะเหรี่ยงโป

ภาษากะเหรี่ยงโปวฺ เป็นภาษาของชาวกะเหรี่ยงโปวฺ มีพยัญชนะต้นเดี่ยว 23 เสียง มีเสียงพยัญชนะควบกล้ำมากโดยวบกับ ล ร ว และ ย ไม่มีความแตกต่างระหว่างสระเสียงสั้นกับสระเสียงยาว สระเดี่ยวมี 9 เสียง สระประสมมี 5 เสียง เสียงวรรณยุกต์ 5 เสียง ไม่มีเสียงตัวสะกด

ไวยากรณ์
การเรียงประโยคเป็น ประธาน-กริยา-กรรม เช่น 
 ทุย อัยงฺ หมี่ หญ่อ = หมากัดแมว 
ประโยคปฏิเสธใช้คำว่า เอ หรือ บา หรือ วา ต่อท้ายประโยคบอกเล่า บางครั้งอาจเติมคำว่า เหล่อ (ไม่) ไว้หน้าคำกริยาที่ต้องการปฏิเสธเพิ่มอีกคำหนึ่งด้วย  เช่น 
 เหน่อ หลี่ เอ = เธอไม่ไป 
ประโยคคำถามใช่/ไม่ใช่ เติมคำว่า หงฺะ ท้ายประโยค ซึ่งเป็นคำที่ไม่มีในภาษาไทยออกเสียงในลำคอส่วนคำถามที่ต้องการข้อมูลจะเติมคำสรรพนามแสดงคำถามไว้ในตำแหน่งที่ต้องการถาม เช่น 
 ออง หมี่ เหย่า หงฺะ = กินข้าวหรือยัง 
 เหน่อ เหม่อ หลี่ ค่อแหล่  = เธอจะไปไหน   
 ป่อ/โผลวฺ แหล่ ออง หมี่  = ใครกินข้าว

 สำเนียง 
ภาษากะเหรี่ยงโปมีหลายสำเนียง ได้แก่
 ภาษากะเหรี่ยงโปตะวันออก (รหัส kjp)
 ภาษากะเหรี่ยงโปตะวันตก (รหัส pwo)
 ภาษากะเหรี่ยงโปเหนือ หรือ ภาษาโพลง (รหัส pww)
 ภาษากะเหรี่ยงโปตะวันออกเฉียงเหนือ หรือ ภาษากะเหรี่ยงโปแพร่ (รหัส kjt)
แต่ละสำเนียงมีคลังศัพท์คล้ายกัน แต่ไม่สามารถพูดระหว่างกันเข้าใจได้

อ้างอิง
 สุจริตลักษณ์ ดีผดุง และสรินยา คำเมือง. สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์: กะเหรี่ยงโป. กทม. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล. 2540. 
กะเหรี่ยงโป
กะเหรี่ยงโป