อักษรสิงหล

อักษรสิงหล พัฒนามาจากอักษรพราหมี เมื่อราว พ.ศ. 243 – 343 ใช้เขียนภาษาสิงหลซึ่งเป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยัน มีผู้พูดในศรีลังการาว 12 ล้านคน และมีผู้พูดในสิงคโปร์ ไทย แคนาดา และสหรัฐอาหรับฯ ด้วย ชาวสิงหลใช้อักษรนี้เขียนภาษาบาลีและภาษาสันสกฤตเช่นกัน พยัญชนะที่มีเสียงควบ /ร/ หรือ /ย/ จะมีรูปเฉพาะ

 พยัญชนะ 
ตารางต่อไปนี้แสดงชุดอักษรสิงหลโดยอักษรสีดำแทนกลุ่มศุทธะ และสีน้ำเงินแทนกลุ่มมิศระ ตัวเลขล่างสุดแสดงลำดับที่ในชุดอักษร
+ พยัญชนะวรรค อโฆษะ โฆษะ  นาสิก    นาสิกก่อนกัก(Prenasalized) เพดานอ่อน(Velar consonant)             เพดานแข็ง(Palatal consonant)               ปลายลิ้นม้วน(Retroflex consonant)             ฟัน(Dental consonant)             ริมฝีปาก(Labial consonant)            

+ พยัญชนะอวรรค                   

 สระ 
รูปด้านซ้ายแสดงรูปสระลอย ด้านขวาเป็นรูปสระจม
+ สระ สระเสียงสั้น (กลุ่มศุทธะ) สระเสียงยาว (กลุ่มศุทธะ) สระกลุ่มมิศระ

 ยูนิโคด 

 อ้างอิง 
 อักษรสิงหล

สิงหล
หมวดหมู่:อักษรในตระกูลอักษรพราหมี