ภาษาแสก

ภาษาแสก เป็นภาษาตระกูลขร้า-ไทที่ชาวแสกใช้พูดบริเวณสองฝั่งแม่น้ำโขงในแขวงคำม่วน ประเทศลาวและจังหวัดนครพนม ประเทศไทย  ผู้พูดภาษานี้เหลือน้อยเพราะคนรุ่นใหม่หันไปพูดภาษาลาวและภาษาอีสานมากขึ้น 

 สัทวิทยา 

 พยัญชนะ 
 พยัญชนะต้น 
ภาษาแสกมีเสียงพยัญนะต้น 22 เสียงดังนี้
 ริมฝีปากทั้งสอง, ริมฝีปาก-ฟัน ปุ่มเหงือก เพดานแข็ง เพดานอ่อน เส้นเสียง เสียงนาสิก ม น ญ ง เสียงกัก ก้อง บ ด ไม่ก้อง ไม่มีลม ป ต จ ก อ ไม่ก้อง มีลม ผ, พ ถ, ท ข, ค เสียงเสียดแทรก ก้อง ว กฺ ไม่ก้อง  ฝ, ฟ ซ, ส ห, ฮ เสียงเปิด ล ย เสียงรัวลิ้น ร

 พยัญชนะสะกด 
พยัญนะสะกดของภาษาแสกมี 10 เสียงดังนี้

ริมฝีปากทั้งสองปุ่มเหงือกเพดานแข็งเพดานอ่อนเส้นเสียงเสียงนาสิกมนงเสียงกักบดก*-เสียงเปิดว*ลย
* เสียงพยัญชนะกัก เส้นเสียง  จะปรากฏเฉพาะหลังสระเสียงสั้นเมื่อไม่มีพยัญชนะสะกด

* เสียงพยัญชนะเสียงเปิดข้างลิ้น ปุ่มเหงือก   เป็นรูปแบบอื่นของเสียงนาสิก ปุ่มเหงือก 

 ตัวอย่าง 
แม้ภาษาแสกจะอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท แต่ก็ได้มีการปะปนกับภาษาเวียดนามบางคำจึงมีลักษณะแตกต่างไปจากภาษาอีสานทั่วไป และจะมีการใช้สระอือซึ่งตรงกับสระใอ ในภาษาไทยเช่น

 แสก  ไทย  เทียบภาษาอื่น เกดทุ่ง  ปวดท้อง  เกดเทรา  ปวดหัว  เค้า  สะพาน  เวียดนาม:  (เกิ่ว)
กวางตุ้ง: 橋 (ขิ่ว) โคกพลา  ภูเขา จื๋อใจลาว: ໃຈ (ใจ) จู้  น้ำนม  ดังกึ๊น  กลางคืน  ดังแง้น  กลางวัน  พา  ภรรยา  ลุ้ย  ลาก จีนกลาง: 拉 (ล้า)
กวางตุ้ง: 拉 (ล้าย) ลู้  วิง  หง่อน  อร่อย  เวียดนาม:  (งอน) หอก  สามี  ห่อยผลั่ม  หวีผม  เหล่าก๊าว  เหม็นสาบ  ฮุนดี  คนดี 

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 แนวทางการจัดทำพจนานุกรมภาษาแสกฉบับชาวบ้านเพื่อการอนุรักษ์และฟื้นฟูภาษาและภูมิปัญญาแสกบ้านบะหว้า ต.ท่าเรือ อ.นาหว้า จ.นครพนม  (2013)

หมวดหมู่:ภาษาในประเทศไทย
หมวดหมู่:ภาษาในประเทศลาว
หมวดหมู่:กลุ่มภาษาไท