พระเจ้าแทจง

พระเจ้าแทจง (; 13 มิถุนายน ค.ศ. 1367 – 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1422) พระนามเดิม อี พังว็อน () เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 3 แห่งราชวงศ์โชซ็อนของประเทศเกาหลี เป็นพระราชบิดาของพระเจ้าเซจงมหาราช ก่อนเสด็จขึ้นครองราชย์มีพระนามว่า เจ้าชายช็องอัน ()

 ชีวิต 

 ก่อตั้งโชซ็อน 
พระเจ้าแทจง มีพระนามเดิมว่า “อี พังว็อน” (이방원, 李芳遠) พระราชสมภพในปี ค.ศ. 1367 เป็นบุตรชายคนที่ห้าของอี ซ็อง-กเย (태조, 太祖) สอบผ่านเข้ารับราชการในราชวงศ์โครยอในปี ค.ศ. 1382 ในช่วงแรกเขาช่วยบิดาหาการสนับสนุนจากประชาชนและผู้มีอิทธิพลในรัฐบาล และยังมีส่วนช่วยบิดาในการปราบดาภิเษกก่อตั้งราชวงศ์ใหม่โดยลอบสังหารข้าราชการทรงอิทธิพลอย่างจอง มงจู (정몽주, 鄭夢周) ที่ยังคงภักดีกับราชวงศ์โครยอ อีบังวอนก็ได้รับพระยศเป็นเจ้าชายช็องอัน (정안대군, 靖安大君)

 สามัคคีเภทของเจ้าชาย 

หลังช่วยบิดาโค่นล้มราชวงศ์เก่าและก่อตั้งโชซอนได้แล้ว พระองค์ก็คาดว่าจะได้รับแต่งตั้งเป็นผู้สืบราชสมบัติ ทว่าพระราชบิดาและอัครเสนาบดีช็อง โด-จ็อนกลับเลือกอีบังซอก (이방석, 李芳碩) พระราชโอรสพระองค์ที่ 8 ที่พระราชสมภพแด่พระราชินีชินด็อก (신덕왕후, 神德王后) พระมเหสีพระองค์ที่สองในพระเจ้าแทโจ เป็นมกุฎราชกุมารแทน เหตุผลหลักของความขัดแย้งนี้เป็นเพราะช็อง โด-จ็อน ผู้วางรากฐานทางอุดมการณ์ สถาบันและกฎหมายคนสำคัญของราชวงษ์ใหม่ เห็นควรให้โชซอนเป็นอาณาจักรที่มีเสนาบดีบริหารราชการโดยมีพระมหากษัตริย์แต่งตั้ง ขณะที่อี บังวอนเห็นควรว่าพระมหากษัตริย์ควรปกครองโดยตรงแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ความแตกต่างนี้จึงนำไปสู่บรรยากาศความตึงเครียดทางการเมือง หลังพระราชินีซินด็อกเสด็จสวรรคตอย่างกระทันหันใน ค.ศ. 1398 อี บังวอนเป็นผู้นำรัฐประหารระหว่างที่พระเจ้าแทโจกำลังไว้ทุกข์ให้กับพระมเหสี เหตุการณ์นี้ทำให้ช็อง โด-จ็อนและผู้สนับสนุนเสียชีวิต รวมทั้งพระโอรสของพระราชินีซินด็อกสองพระองค์กับมกุฎราชกุมาร เหตุการณ์ดังกล่าวมีคำเรียกว่า "สามัคคีเภทของเจ้าชายครั้งที่หนึ่ง" (First Strife of Princes)

พระเจ้าแทโจทรงหวาดกลัวเมื่อพระราชโอรสเข่นฆ่ากันเองเพื่อแย่งชิงบัลลังก์ อีกทั้งยังหน่ายพระทัยหลังพระมเหสีสวรรคต จึงทรงสละราชบัลลังก์และแต่งตั้งพระโอรสพระองค์ที่สอง อี บังกวา (เป็นพระโอรสที่มีพระชนมายุมากที่สุดที่ยังทรงพระชนม์ชีพ) หรือพระเจ้าช็องจง เป็นพระมหากษัตริย์สืบต่อมา พระราชกรณียกิจแรก ๆ ของพระเจ้าช็องจง กคือการย้ายเมืองหลวงกลับไปยังแคซ็อง เพราะทรงเชื่อว่าสะดวกสบายมากกว่า แต่อี บังวอนเป็นผู้กุมอำนาจที่แท้จริง และไม่ช้าก็กลับมาขัดแย้งกับอี บังกัน (이방간, 李芳幹) หรือเจ้าชายฮวีอัน (회안대군, 懷安大君) พระเชษฐาอีกพระองค์หนึ่ง ที่ใฝ่อำนาจเช่นกัน ใน ค.ศ. 1400 แม่ทัพพักโบ ซึ่งผิดหวังที่อี บังวอนไม่มอบบำเหน็จให้แก่เขาจากการกระทำในสามัคคีเภทของเจ้าชายครั้งที่หนึ่ง เข้ากับอี บังกันและก่อกบฏในเหตุการณ์ที่เรียกว่า "สามัคคีเภทของเจ้าชายครั้งที่สอง" อี บังวอนเป็นฝ่ายชนะ จึงประหารชีวิตพักโบ และเนรเทศอี บังกัน ฝ่ายพระเจ้าช็องจงทรงหวาดกลัวพระอนุชาที่มีอำนาจมากมายของพระองค์ จึงทรงตั้งอี บังวอนเป็นพระอนุชารัชทายาท หรือ วังเซเจ (王世弟 왕세제) และสละราชสมบัติในปีเดียวกัน อี พังว็อนจึงสืบราชสมบัติเป็นพระเจ้าแทจง พระมหากษัตริย์พระองค์ที่สามของราชวงศ์โชซ็อน

 การรวบรวมอำนาจ 
พระราชกรณียกิจแรก ๆ ของพระเจ้าแทจงคือการยกเลิกอภิสิทธิ์ของขุนนางผู้ใหญ่และชนชั้นอภิชนในการมีกองทัพส่วนตัว ซึ่งเป็นการลดทอนอำนาจของกลุ่มคนเหล่านี้ในการก่อกบฏขนาดใหญ่ และเพิ่มจำนวนทหารในกองทัพประจำชาติอย่างมาก ต่อมาทรงทบทวนกฎหมายภาษีที่ดินและการจดบันทึกคนในบังคับ ผลทำให้ค้นพบที่ดินที่ถูกเบียดบังไว้และรายได้ของอาณาจักรเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า นอกจากนี้ยังทรงริเริ่มระบบโฮเป (호패) ซึ่งเป็นแผ่นป้ายระบุชื่อและภูมิลำเนา เพื่อควบคุมการเดินทางของประชาชน (p108)

 สมบูรณาญาสิทธิราชย์ 
รัชกาลของพระองค์มีการตั้งระบบราชการรวมศูนย์ที่เข้มแข็งและระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ใน ค.ศ. 1399 พระเจ้าแทจงทรงมีบทบาทสำคัญในการยุบเลิกสมัชชาโดพยอง (Dopyeong Assembly) อันเป็นสภาบริหารราชการแผ่นดินแบบเดิมที่มีอำนาจผูกขาดในราชสำนักในช่วงปลายราชวงศ์โครยอ แล้วตั้งสภาอีจอง (의정부, 議政府) เป็นองค์การบริหารราชการแผ่นดินส่วนกลางใหม่ที่พระมหากษัตริย์และพระราชกฤษฎีกามีอำนาจสูงสุด หลังผ่านกฎหมายเกี่ยวกับเอกสารของคนในบังคับและกฎหมายภาษีแล้ว พระเจ้าแทจงยังออกกฤษฎีกาใหม่ให้การตัดสินใจของสภาอีจองต้องได้รับพระบรมราชานุญาตจากพระมหากษัตริย์เสียก่อนจึงมีผล นับเป็นคราวสิ้นสุดของประเพณีที่เสนาบดีและที่ปรึกษาตัดสินใจโดยถกเถียงและเจรจากันเอง และทำให้พระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์เพิ่มมากขึ้นมาก ต่อมาพระเจ้าแทจงทรงตั้งสำนักงานซินมุนเพื่อรับฟ้องคดีความที่คนในบังคับร้องทุกข์ต่อข้าราชการหรืออภิชนที่ล่วงละเมิดหรือปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม

พระเจ้าแทจงยังทรงแบ่งอาณาจักรโจซอนออกเป็นแปดมณฑล รัชสมัยของพระเจ้าแทจงเป็นสมัยแห่งการวางรากฐานของอาณาจักร ในค.ศ. 1401 ทรงนำเงินกระดาษมาใช้เป็นครั้งแรกในเกาหลี พระเจ้าแทจงทรงดำเนินนโยบายส่งเสริมลัทธิขงจื้อใหม่ (Neo-Confucianism) ซึ่งเข้ามาในเกาหลีตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 และกดขี่ศาสนาพุทธ ทรงปิดวัดวาอารามไปหลายร้อยแห่ง ทรงยึดที่ดินและทรัพย์ของสถาบันพระพุทธศาสนามาใช้จ่ายในการบริหารบ้านเมือง

 สละบัลลังก์ 
พ.ศ. 1961 พระเจ้าแทจงก็สละบัลลังก์ ให้เจ้าชายชุงนยอง (วังเซจา) ครองราชย์เป็นพระเจ้าเซจงมหาราช แม้ทรงสละบัลลังก์แล้ว แต่ก็ทรงจัดการกิจการบ้านเมืองอยู่ในฐานะพระเจ้าหลวง (太上王 태상왕) คอยตัดสินพระทัยในกิจการสำคัญ ๆ พระองค์ตัดสินประหารชีวิตหรือเนรเทศอดีตผู้สนับสนุนพระองค์ขึ้นสู่อำนาจบางคนที่ต้องการความชอบ เพื่อเสริมสร้างพระราชอำนาจและลดการฉ้อราษฎร์บังหลวง เพื่อจำกัดอิทธิพลของครอบครัวพระมเหสีและตระกูลสำคัญ พระองค์ยังทรงประหารชีวิตพระสัสสุระ (พ่อตา) และญาติพี่น้องของพระมเหสีรวมสี่คน หลังพระเจ้าแทจงทรงพบว่าพระราชินีและตระกูลกำลังแทรกแซงการเมือง

ใน พ.ศ. 1962 สลัดญี่ปุ่นจากเกาะสึชิมะไปบุกปล้นจีน ระหว่างทางไปจีนก็ได้บุกปล้นมณฑลชุงชองและฮวางแฮของโชซ็อน ทำให้พระเจ้าแทจงทรงส่งลีจองมูไปบุกยึดเกาะซึชิมา และล้อมเกาะไว้จนในพ.ศ. 1965 ตระกูลโซเจ้าปกครองเกาะซึชิมาก็ยอมจำนน และใน พ.ศ. 1986 ก็ได้ให้เอกสิทธิ์ในการค้ากับโชซ็อนให้แก่ตระกูลโซ โดยต้องส่งบรรณาการเป็นการแลกเปลี่ยน (แต่เกาะซึชิมานั้นเป็นท่าเรือให้สองชาติเสมอมา ปัจจุบันเป็นของญี่ปุ่น แต่เกาหลีใต้ก็ได้อ้างสิทธิ ปัจจุบันจึงเป็นปัญหาขัดแย้งกันอยู่)

พระเจ้าแทจงทรงเป็นบุคคลที่เป็นที่ถกเถียง เพาะฆ่าคู่แข่งไปหลายคน แต่ทรงปกครองอย่างมีประสิทธิภาพช่วยพัฒนาความเป็นอยู่ของราษฎร ทำให้การป้องกันประเทศเข้มแข็งขึ้น และวางรากฐานให้แก่พระเจ้าเซจงสืบต่อมา

 พระบรมวงศานุวงศ์ 

 พระราชบิดา: พระเจ้าแทโจ (태조)
 พระราชมารดา: พระนางชินอึย ตระกูลฮัน แห่งอันพยอน (신의왕후 한씨, กันยายน ค.ศ. 1337 – 21 ตุลาคม ค.ศ. 1391)

พระมเหสี พระสนม พระโอรสและพระธิดา
 พระราชินีว็อนกย็อง (원경왕후 민씨, 元敬王后 閔氏, 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1365 – 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1420)
 เจ้าหญิงจองซุน
 เจ้าหญิงคย็องจ็อง (경정공주, ค.ศ. 1387 - ค.ศ. 1455)
 เจ้าชายไม่ทราบพระนาม (ค.ศ. 1389)
 เจ้าชายไม่ทราบพระนาม (ค.ศ. 1390)
 เจ้าชายไม่ทราบพระนาม (ค.ศ. 1392)
 เจ้าหญิงคย็องอัน (경안공주, ค.ศ. 1393 - ค.ศ. 1415)
 อี แจ, เจ้าชายยังนย็อง (ค.ศ.1394)
 อี โบ, เจ้าชายฮโยรย็อง (ค.ศ.1396)
 อี โด, เจ้าชายชุงนยอง - พระเจ้าเซจงมหาราช (ค.ศ. 1397)
 เจ้าหญิงจองซอน (정선공주, ค.ศ. 1404 - 25 มกราคม ค.ศ. 1424)
 อี จง, เจ้าชายซ็องนย็อง (ค.ศ. 1405-1418)
 อี ยัง, เจ้าชายอันพย็อง - พระโอรสบุญธรรม
 อี ยง, เจ้าชายว็อนช็อน - พระโอรสบุญธรรม
 เจ้าชายไม่ทราบพระนาม (ค.ศ. 1412)
 พระสนมเอกมย็องบิน ตระกูลคิม แห่งอันดง (명빈 김씨, 明嬪金氏)
 พระสนมเอกอึยบิน ตระกูลควอน แห่งอันดง  (의빈 권씨, 懿嬪 權氏)
 เจ้าหญิงจองฮเย (정혜옹주, ? - ค.ศ. 1424)
 พระสนมเอกฮโยบิน ตระกูลคิม แห่งชองพุง (孝嬪 金氏)
 อี บี, เจ้าชายคย็องนย็อง (이비, 경녕군, ค.ศ. 1395 - ค.ศ. 1458)
 พระสนมเอกชินบิน ตระกูลชิน แห่งยองวอล (신빈 신씨 ,信嬪 辛氏, ค.ศ. 1377 - ค.ศ. 1435)
 เจ้าหญิงจองชิน (정신옹주)
 อี อิน, เจ้าชายฮัมนย็อง (이인 함녕군, 1402–1467)
 อี จอง, เจ้าชายอนนย็อง (이정 온녕군, 1407–1453)
 เจ้าหญิงซุกจอง (숙정옹주)
 เจ้าหญิงจองจอง (정정옹주)
 เจ้าหญิงซุกกึน (숙근옹주, ค.ศ. 1411 - ค.ศ. 1450)
 เจ้าหญิงซุกนย็อง (숙녕옹주)
 เจ้าหญิงโซชิน (소신옹주)
 เจ้าหญิงโซซุก (소숙옹주, ค.ศ. 1417 - ค.ศ. 1456)
 เจ้าหญิงซุกคย็อง (숙경옹주)
 พระสนมเอกซอนบิน ตระกูลอัน (선빈 안씨, 善嬪 安氏 ? - ค.ศ. 1468)
 เจ้าหญิงไม่ทราบพระนาม
 อี ชี, เจ้าชายฮเยรย็อง (이지 혜령군, ค.ศ. 1407 - ค.ศ. 1440)
 เจ้าหญิงคย็องชิน (경신옹주, ไม่รู้วันที่)
 อี จี, เจ้าชายอิกนย็อง (이치 익녕군, ค.ศ. 1422 - ค.ศ. 1464)
 พระสนมเอกโซบิน ตระกูลโน (소빈 노씨, 昭嬪盧氏, ? - ค.ศ. 1479)
 เจ้าหญิงซุกฮเย (숙혜옹주, ? - ค.ศ. 1464)
 พระสนมจองบิน ตระกูลโก (정빈 고씨 后宮 高氏 , ? - ค.ศ. 1426)
 อี นง, เจ้าชายกึนนย็อง (이농 근녕군, ค.ศ. 1411 - ค.ศ. 1462)
 พระสนมซุกอึย ตระกูลแช (숙의 최씨, 淑儀 崔氏)
 อี ทะ, เจ้าชายฮูยรย็อง (이타 희령군, ค.ศ. 1409 - ค.ศ. 1465)
 เจ้าหญิงไม่ทราบพระนาม
 พระสนมซุกอึย ตระกูลอี
 อี กัน, เจ้าชายฮันย็อง (이간 후령군, ค.ศ. 1419 - ค.ศ. 1450)
 พระนางซุกกง ตระกูลคิม (숙공궁주 김씨 , ? - ค.ศ. 1421)
 พระนางอึยจอง ตระกูลโจ (의정궁주 조씨 , ? - ค.ศ. 1454)
 พระนางฮเยซุน ตระกูลลี (혜순궁주 이씨 , ? - ค.ศ. 1438)
 พระนางชินซุน ตระกูลลี (신순궁주 이씨)
 เจ้าหญิงท็อกซุก ตระกูลลี (덕순옹주 이씨 ,德淑翁主 李氏)
 เจ้าหญิงฮเยซอน ตระกูลฮง (혜선옹주 홍씨)
 เจ้าหญิงซุนฮเย ตระกูลจาง (순혜옹주 장씨)
 กึมยอง, เจ้าหญิงซอคย็อง ไม่ทราบตระกูล (금영 서경옹주)
 พระสนมคิม
 เจ้าหญิงซุกอัน (숙안옹주, ? - ค.ศ. 1464)
 พระสนมอี
เจ้าหญิงซุกซุน (숙순옹주)
พระสนมเอกอัน ตระกูลอัน (안씨)

 พระปรมาภิไธย 
 พระเจ้าแทจง คงจอง  ซองด็อก ซินคง คอนชอน เชกุก แทจอง คเยอู มุนมู เยชอล ซองนยอล ควางฮโย
 King Taejong Gongjeong Seongdeok Sin-gong Geoncheon Chegeuk Daejeong Gye-u Munmu Yecheol Seongnyeol Gwanghyo the Great
 태종공정성덕신공건천체극대정계우문무예철성렬광효대왕
 太宗恭定聖德神功建天體極大正啓佑文武叡哲成烈光孝大王

 พงศาวลี 

 อ้างอิง 

แทจง