ไม้หันอากาศ

ไม้หันอากาศ, ไม้ผัด หรือ หางกังหันพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒  (สืบค้นออนไลน์) (–ั) ใช้เป็นสระอะลดรูปเมื่อมีพยัญชนะสะกด และใช้ประสมสระ อัวะ และ อัว

แต่เดิมในศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงมิได้ใช้ไม้หันอากาศหรือสัญลักษณ์อื่น เมื่อต้องการสะกดสระอะที่มีพยัญชนะสะกด จะซ้อนพยัญชนะสะกดเข้าไปอีกตัวหนึ่งเช่น ,  รวมไปถึงสระอัวก็ใช้ ว ซ้อนสองตัวเช่น ,   ไม้หันอากาศเริ่มปรากฏใช้ในจารึกหลักที่ 5 ในรัชสมัยพระยาลิไท เมื่อ พ.ศ. 1904 จารึกภาพชาดกวัดศรีชุม (อัตถัสสทวารชาดก)

 การประสมรูป 
 การประสมรูป  ปรากฏ  ใช้เป็นสระ  สัทอักษรสากล (พยัญชนะต้น) + ไม้หันอากาศ + (พยัญชนะสะกด)  –ั–  อะ (มีตัวสะกด)   (พยัญชนะต้น) + ไม้หันอากาศ + ตัววอ  –ัว  อัว (ไม่มีตัวสะกด)   (พยัญชนะต้น) + ไม้หันอากาศ  + ตัววอ + วิสรรชนีย์  –ัวะ  อัวะ  

 อ้างอิง 

-ั