ทัณฑฆาต

ทัณฑฆาต บ้างเรียก หางกระแตศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร), พระยา. มูลบทบรรพกิจว่าด้วยอักษรทั้ง 44. ม.ป.ท. 2452, หน้า 5 หรือ วัญฌการกำชัย ทองหล่อ. หลักภาษาไทย. พิมพ์ครั้งที่ 53, กรุงเทพฯ : รวมสาสน์, 2554, หน้า 175 (◌์) มีสัณฐานเหมือนหางกระรอกอมราภิรักขิต (น้อย อมโร), พระ. อักษรนิติ แบบเรียนอักษรไทย. พิมพ์แจกในงานศพนางถนอม ปวโรลารวิทยา. พระนคร : อำนวยศิลป์, 2485, หน้า 2 ใช้เติมเหนือพยัญชนะ (หรือฆ่าตัวอักษร) พร้อมด้วยสระบนและสระล่างที่ไม่ต้องการให้ออกเสียงนววรรณ พันธุเมธา, สำนักศิลปกรรม ราชบัณฑิตยสภา. "คำถามเกี่ยวกับทัณฑฆาต", วารสารสารบัณฑิตยสภา, 40(2), (2558, เม.ย.-มิ.ย.) แต่ต้องการคงรูปแบบตัวอักษรไว้ หรือใช้ตัดเสียงควบกล้ำซึ่งไม่สามารถออกเสียงได้ในภาษาไทยสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. (2540). เอกสารประกอบการประชุมวิชาการ เรื่อง จากความคิดสู่ความอ่านผ่านภาษา. การประชุมสัมมนาทางวิชาการระดับชาติเนื่องในมหามงคลสมัยฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี เรื่อง ภาษาไทยเรานี้มีทำนอง โครงการสืบทอดทำนองไทย วันที่ 18-19 กรกฎาคม 2539 ณ หอประชุมใหญ่ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. กรุงเทพฯ : กระทรวงศึกษาธิการ. 175 หน้า.  โดยเฉพาะเสียงกล้ำที่เป็นเสียงสะกด เช่น เปอร์เซ็นต์ คริสต์ เทสต์ เป็นต้น

ตัวอักษรที่เติมไม้ทัณฑฆาตเรียกว่า การันต์กำชัย ทองหล่อ. หลักภาษาไทย. พิมพ์ครั้งที่ 53, กรุงเทพฯ : รวมสาสน์, 2554, หน้า 88 แปลว่า "อักษรตัวสุดท้าย"อุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ), พระยา. หลักภาษาไทย. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช, 2541, หน้า 25-26 ส่วนใหญ่คำที่ปรากฏทัณฑฆาตจะเป็นคำที่ยืมมาจากภาษาต่างประเทศหรือคำทับศัพท์ บางคนเขียนทัณฑฆาตคล้ายเลขไทย (๙)

สำหรับสะกดคำสำหรับภาษาบาลี-สันสกฤต ก็ใช้ทัณฑฆาตในการสะกดคำ เช่นคำว่า สิน์ธู (อ่านว่า สิน-ทู) เพื่อให้ทราบว่า น เป็นตัวสะกดอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ), พระยา. หลักภาษาไทย. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช, 2541, หน้า 9 แต่การสะกดคำบาลี-สันสกฤตส่วนใหญ่จะใช้พินทุ (-ฺ) แทน

คำที่ปรากฏทัณฑฆาตแต่ยังคงออกเสียงพยัญชนะอยู่โดยมากเป็นคำเก่า เช่น สิริกิติ์ (อ่านว่า สิ-หฺริ-กิด), โลกนิติ์ (อ่านว่า โลก-กะ-นิด) และ สุรเกียรติ์ (อ่านว่า สุ-ระ-เกียด) สุมาลี วีระวงศ์ น.ท.หญิง. (2539, พฤษภาคม). "เพราะอะไรถึงได้เพี้ยน (๑) ". สารคดี. 12:135, หน้า 67

 การใช้งาน 
ทัณฑฆาตมักปรากฏในคำที่มีรากศัพท์มาจากภาษาต่างประเทศเป็นส่วนใหญ่ เช่น ภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต ภาษาอังกฤษ เป็นต้น โดยใช้ทัณฑฆาตเพื่อคงรูปการสะกดของพยัญชนะต้นแบบเอาไว้ ตัวอย่างเช่น

 พยัญชนะทัณฑฆาตตัวเดียว เช่น รื่นรมย์ สัมพันธ์ โทรศัพท์ อนุรักษ์ ไพป์ น้ำมนต์ รถยนต์ ฯลฯ
 พยัญชนะทัณฑฆาตมากกว่าหนึ่งตัว เช่น ดวงจันทร์ ภาพยนตร์ วิทยาศาสตร์ พิเรนทร์ อาถรรพณ์ พระลักษมณ์ เวทมนตร์ ฯลฯ
 พยัญชนะทัณฑฆาตกลางคำ เช่น เดนมาร์ก กอล์ฟ ชอล์ก สาส์น ฯลฯ
 พยัญชนะทัณฑฆาตร่วมกับสระ เช่น สืบพันธุ์ ต้นโพธิ์ ฤทธิ์ ฯลฯ

หลักการดูว่าคำไหนที่ควรจะใส่ทัณฑฆาต สามารถดูได้จากการออกเสียงคำนั้น ๆ ซึ่งคำที่มีทัณฑฆาตจะไม่ออกเสียงพยัญชนะที่มีทัณฑฆาตกำกับเอาไว้ เช่นคำว่า ดวงจันทร์ อ่านว่า ดวง-จัน ไม่อ่านว่า ดวง-จัน-ทอน เพราะพยัญชนะ "ทร" ข้างหลังเป็นพยัญชนะทัณฑฆาต สำหรับการอ่านพยัญชนะทัณฑฆาตที่ผิด ๆ เช่น พิ-เรน-ทอน ก็จะเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่จะช่วยในการเขียนให้ถูกยิ่งขึ้น เพราะจะรู้ได้ว่าเป็น "ทร์" แต่ก็ควรทราบด้วยว่าความจริงในการอ่านที่ถูกต้องเป็นอย่างไร

 ในภาษาอื่น 
นอกจากอักษรไทยแล้ว ทัณฑฆาต ยังมีการใช้ในอักษรอื่น ได้แก่
 อักษร เครื่องหมาย การใช้งาน เขมร  ใช้กำกับอักษรบางตัวที่ไม่ออกเสียง ลาว  ใช้กำกับอักษรบางตัวที่ไม่ออกเสียง

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:อักษรไทย