พินทุ์อิ

พินทุ์อิ (–ิ) ใช้เป็นสระ อิ เมื่ออยู่เหนือพยัญชนะต้น ใช้ประสมสระ เออ เปลี่ยนรูปเมื่อมีพยัญชนะสะกด เช่น เกิด และใช้ประสมสระ อี อึ อือ เอียะ เอีย เอือะ และ เอือ

 การประสมรูป 
 การประสมรูป  ปรากฏ  ใช้เป็นสระ  สัทอักษรสากล (พยัญชนะต้น) + พินทุ์อิ  –ิ  อิ   (พยัญชนะต้น) + พินทุ์อิ + ฝนทอง  –ี  อี   (พยัญชนะต้น) + พินทุ์อิ + นิคหิต  –ึ  อึ   (พยัญชนะต้น) + พินทุ์อิ + ฟันหนู + (พยัญชนะสะกด)  –ื–  อือ (มีตัวสะกด)   (พยัญชนะต้น) + พินทุ์อิ + ฟันหนู + ตัวออ  –ือ  อือ (ไม่มีตัวสะกด)   ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + พินทุ์อิ + (พยัญชนะสะกด)  เ–ิ–  เออะ1, เออ (มีตัวสะกด)   ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + สระอี + ตัวยอ  เ–ีย  เอีย   ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + สระอี + ตัวยอ + วิสรรชนีย์  เ–ียะ  เอียะ   ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + สระอือ + ตัวออ  เ–ือ  เอือ   ไม้หน้า + (พยัญชนะต้น) + สระอือ + ตัวออ + วิสรรชนีย์  เ–ือะ  เอือะ  

 เ–ิ– บางครั้งก็ออกเสียงเป็น เออะ เช่นคำว่า เงิน เปิ่น เกริ่น

หมวดหมู่:อักษรไทย