ล็อกฮีด C-5 กาแล็กซี

ล็อกฮีด C-5 กาแล็กซี (Lockheed C-5 Galaxy)  เป็นเครื่องบินลำเลียงทางทหารขนาดใหญ่ที่ออกแบบและสร้างโดยบริษัทล็อคฮีด (Lockheed) และปัจจุบันได้รับการบำรุงรักษาโดยบริษัทผู้สืบทอดคือล็อกฮีดมาร์ติน เครื่องบินรุ่นนี้มอบขีดความสามารถด้านการลำเลียงเชิงยุทธศาสตร์ระยะไกลข้าวทวีปให้แก่กองทัพอากาศสหรัฐ สามารถบรรทุกสัมภาระขนาดใหญ่และเกินมาตรฐาน รวมถึงยุทโธปกรณ์ทุกชนิดที่สามารถผ่านการรับรองด้านการขนส่งทางอากาศได้

C-5 กาแล็กซี มีความคล้ายคลึงกับ C-141 สตาร์ลิฟเตอร์ รุ่นที่มีขนาดเล็กกว่า และต่อมากับ C-17 โกลบมาสเตอร์ทรี เครื่องบินรุ่นนี้ถือเป็นหนึ่งในเครื่องบินทหารที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ปัจจุบัน C-5 จำนวน 52 ลำที่ยังประจำการ ได้รับการปรับปรุงเป็น C-5M ซูเปอร์กาแล็กซี โดยติดตั้งเครื่องยนต์ใหม่และระบบอิเล็กทรอนิกส์การบินสมัยใหม่ เพื่อยืดอายุการใช้งานไปจนถึงปี 2040 และอาจต่อเนื่องไปอีก อย่างไรก็ตาม การพัฒนา C-5 กาแล็กซี เป็นไปอย่างซับซ้อนและมีปัญหาต้นทุนเกินงบประมาณ จนทำให้บริษัทล็อคฮีดประสบปัญหาด้านการเงินรุนแรง หลังเข้าประจำการได้ไม่นานก็พบรอยร้าวในปีกของเครื่องบินหลายลำ ส่งผลให้ฝูงบิน C-5 ต้องถูกจำกัดขีดความสามารถชั่วคราวจนกว่าการแก้ไขจะแล้วเสร็จ 

กองทัพอากาศสหรัฐเริ่มใช้งาน C-5 ตั้งแต่ปี 1969 ตลอดเวลาที่ผ่านมา เครื่องบินลำนี้ได้สนับสนุนปฏิบัติการทางทหารของสหรัฐในทุกความขัดแย้งสำคัญ เช่น สงครามเวียดนาม สงครามอิรัก สงครามยูโกสลาเวีย และสงครามในอัฟกานิสถาน รวมถึงการสนับสนุนพันธมิตร เช่น อิสราเอลในช่วงสงครามยมคิปปูร์ และการปฏิบัติการในสงครามอ่าว นอกจากนี้ C-5 ยังถูกใช้ในการลำเลียงความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม และสนับสนุนโครงการอวกาศของสหรัฐ

 การพัฒนา 
 เบื้องหลัง 
ในปี 1961 บริษัทผู้ผลิตเครื่องบินหลายแห่งได้เริ่มศึกษาการออกแบบเครื่องบินลำเลียงพลังงานไอพ่นขนาดหนัก เพื่อเข้ามาทดแทน C-133 และ C-141 Starlifter รวมถึงเพื่อเพิ่มขีดความสามารถโดยรวมที่กองทัพอากาศสหรัฐฯ ต้องการ โดยเฉพาะการมีห้องบรรทุกสินค้าที่ใหญ่กว่า C-141 การศึกษาดังกล่าวนำไปสู่โครงการ CX-4 แต่ในปี 1962 โครงการนี้ถูกปฏิเสธ เนื่องจากถูกมองว่ามีประสิทธิภาพไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับ C-141

ในปี 1963 แบบร่างใหม่ในชื่อ CX-X ได้ถูกนำเสนอ โดยใช้เครื่องยนต์เพียงสี่เครื่อง แทนที่จะเป็นหกเครื่องตามแนวคิดเดิม CX-X มีน้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 249,000 กิโลกรัม สามารถบรรทุกสินค้าได้ 81,600 กิโลกรัม และมีความเร็วสูงสุด มัค 0.75 (ประมาณ 805 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ห้องบรรทุกสินค้ามีความกว้าง 5.24 เมตร สูง 4.11 เมตร และยาว 30.5 เมตร พร้อมประตูทั้งด้านหน้าและด้านหลังC-5 history. GlobalSecurity.org.  เพื่อให้มีกำลังขับและพิสัยที่เพียงพอ แม้จะใช้เพียงสี่เครื่องยนต์ จึงต้องพัฒนาเครื่องยนต์รุ่นใหม่ที่มีประสิทธิภาพด้านการใช้เชื้อเพลิงสูง

ในเดือนเมษายน 1964 มีการยื่นข้อเสนอสำหรับโครงการเครื่องบินลำเลียงขนาดหนัก และในเดือนพฤษภาคมปีเดียวกัน หลังจากการคัดเลือก Boeing, Douglas และ Lockheed ได้รับสัญญาเพื่อศึกษาโครงสร้าง ส่วน General Electric และ Pratt & Whitney ได้รับเลือกให้ศึกษาด้านเครื่องยนต์ ทั้งสามแบบมีลักษณะร่วมกันหลายประการ โดยเฉพาะการออกแบบให้ห้องนักบินอยู่เหนือห้องบรรทุก เพื่อเพิ่มความปลอดภัยของนักบินกรณีเครื่องบินตก โครงร่างของ Boeing และ Douglas ใช้ “กระเปาะ” (cockpit pod) ด้านบนลำตัวเป็นห้องนักบิน ขณะที่ Lockheed ออกแบบห้องนักบินขยายตามแนวยาวของลำตัว ทำให้มีรูปร่างคล้ายทรงรี เครื่องบินทุกแบบใช้ปีกแบบลู่ และมีประตูบรรทุกสินค้าทั้งด้านหน้าและด้านหลัง เพื่อให้สามารถบรรทุกและขนถ่ายพร้อมกัน แบบของ Lockheed มีเอกลักษณ์ที่หางรูปตัว T ในขณะที่แบบอื่นใช้หางแบบปกติNorton 2003, p. 13.

ในปี 1965 เครื่องบินของ Lockheed และเครื่องยนต์ของ General Electric ได้รับเลือกให้ดำเนินการต่อ อย่างไรก็ตาม การใช้งบประมาณเกินและปัญหาทางเทคนิค ทำให้โครงการถูกตรวจสอบโดยสภาคองเกรสในช่วงปี 1968–1969

 เข้าสู่การผลิต 

C-5A กาแล็กซีลำแรก (หมายเลข 66-8303) ถูกเปิดตัวที่โรงงานประกอบในเมืองมาริเอตตา รัฐจอร์เจีย เมื่อวันที่ 3 มีนาคม 1968 และได้ทำการบินทดสอบครั้งแรกโดย Lockheed-Georgia เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 1968 ต่อมาหลังการทดสอบสำเร็จ C-5A ลำดังกล่าวถูกย้ายไปยังศูนย์ทดสอบการลำเลียงที่ฐานทัพอากาศ Altus รัฐโอคลาโฮมา ในเดือนธันวาคม 1969 ต่อมา Lockheed ได้ส่งมอบเครื่อง C-5A Galaxy ที่พร้อมปฏิบัติการลำแรกให้แก่กองบินลำเลียงที่ 437 ณ ฐานทัพอากาศ Charleston ในเดือนมิถุนายน 1970

ในช่วงทศวรรษ 1970 องค์การ NASA เคยพิจารณานำ C-5 ไปใช้ในการขนส่งกระสวยอวกาศไปยังศูนย์อวกาศ Kennedy Space Center แต่ท้ายที่สุดได้เลือกใช้ Boeing 747 แทน ขณะที่สหภาพโซเวียตใช้ An-225, ซึ่งดัดแปลงจาก An-124, สำหรับภารกิจเดียวกัน โดยมีลักษณะการออกแบบใกล้เคียงกับ C-5 อย่างไรก็ตาม ในการทดสอบพบรอยร้าวที่ปีกก่อนจะผ่านกระบวนการประเมินเต็มรูปแบบ ส่งผลให้ C-5A ทุกลำถูกจำกัดการบรรทุกสูงสุดไว้เพียง 80% ของน้ำหนักที่ออกแบบมา เพื่อลดแรงกดบนปีก จึงมีการติดตั้งระบบบรรเทาน้ำหนักNorton 2003, pp. 31-36. ต่อมาในปี 1980 ได้มีการจำกัดน้ำหนักบรรทุกทั่วไปเหลือเพียง 23,000 กิโลกรัมในช่วงเวลาที่ไม่มีสงคราม เพื่อรักษาความปลอดภัยเชิงโครงสร้างและยืดอายุการใช้งาน โครงการเปลี่ยนปีกใหม่เริ่มขึ้นตั้งแต่ปี 1976 ครอบคลุม C-5A จำนวน 76 ลำ และมีการติดตั้งปีกที่ออกแบบใหม่ระหว่างปี 1980–1987Norton 2003, pp. 53-56.

เครื่องบิน C-5B ลำแรกถูกส่งมอบให้แก่ฐานทัพอากาศ Altus ในเดือนมกราคม 1986 และในเดือนเมษายน 1989 เครื่อง C-5B จำนวน 50 ลำสุดท้ายได้เข้าประจำการเสริมกับ C-5A อีก 77 ลำ โดย C-5B ได้รับการปรับปรุงจากรุ่น A พร้อมเพิ่มระบบใหม่หลายประการเพื่อยกระดับความน่าเชื่อถือและความง่ายในการบำรุงรักษา ต่อมาในปี 1998 กองทัพอากาศสหรัฐฯ ได้เริ่มโครงการพัฒนาระบบอิเล็กทรอนิกส์การบินใหม่ ซึ่งรวมถึงห้องนักบิน อุปกรณ์นำร่อง และระบบนักบินอัตโนมัติ อีกทั้งยังมีโครงการปรับปรุงเครื่องยนต์ โดยแทนที่เครื่องยนต์รุ่นเก่าด้วยเครื่องยนต์ที่มีสมรรถนะสูงกว่า C-5 จำนวนสามลำถูกส่งเข้าทดสอบภายใต้โครงการนี้ ก่อนเข้าสู่การผลิตเต็มรูปแบบที่เริ่มในเดือนพฤษภาคม 2008

 การออกแบบ 
C-5 กาแล็กซี เป็นเครื่องบินลำเลียงสินค้าขนาดใหญ่แบบปีกบน (high-wing) ซึ่งมีลักษณะเด่นที่หางรูปตัว T, ปีกกวาดมุม 25 องศา และขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เทอร์โบแฟน General Electric TF39 จำนวนสี่เครื่อง รูปทรงโดยรวมมีความใกล้เคียงกับเครื่องบินลำเลียง C-141 แต่มีขนาดใหญ่กว่าอย่างมีนัยสำคัญ โครงสร้างปีกของ C-5 ประกอบด้วยถังเชื้อเพลิงภายในจำนวน 12 ถัง และติดตั้งระบบเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศเพื่อเพิ่มพิสัยการบิน ประตูขนถ่ายสินค้าทั้งด้านหน้าและด้านท้ายสามารถเปิดใช้งานพร้อมกันได้ ทำให้การลำเลียงสินค้ามีประสิทธิภาพมากขึ้น

ห้องเก็บสินค้าของ C-5 มีความยาว 37 เมตร สูง 4.1 เมตร และกว้าง 5.8 เมตร รวมปริมาตรมากกว่า 880 ลูกบาศก์เมตร ประตูหัวและท้ายเปิดได้เต็มที่เพื่อรองรับการขนถ่ายยุทโธปกรณ์อย่างรวดเร็ว ทางลาดขนาดเต็มพื้นที่ช่วยให้ยานพาหนะสามารถขึ้น–ลงได้สะดวก บริเวณดาดฟ้าด้านบนถูกออกแบบเป็นพื้นที่รองรับผู้โดยสารได้ 73 คน โดยที่นั่งทั้งหมดหันไปทางด้านท้ายของเครื่องบิน

สมรรถนะด้านปฏิบัติการของ C-5 กำหนดให้มีระยะทางวิ่งขึ้นสูงสุดที่ 2,530 เมตร และระยะทางวิ่งลงจอด 1,490 เมตร ภายใต้น้ำหนักสูงสุด เครื่องบินติดตั้งระบบล้อจำนวน 28 ล้อ เพื่อช่วยกระจายน้ำหนักไปยังพื้นผิวรันเวย์ อีกทั้งระบบช่วงล่างยังสามารถปรับลดความสูงของลำตัวลงเพื่อเพิ่มความสะดวกในการบรรทุกและขนถ่ายยานพาหนะ นอกจากนี้ C-5 ยังติดตั้งระบบ MADAR ซึ่งสามารถตรวจจับ วิเคราะห์ และบันทึกความผิดพลาดของระบบมากกว่า 800 จุด อย่างไรก็ตาม ลูกเรือมักเรียกเครื่องบินลำนี้ว่า “FRED” (ย่อมาจาก Fantastic Ridiculous Economic/Environmental Disaster) เนื่องจากปัญหาด้านการบำรุงรักษา ความน่าเชื่อถือ และการสิ้นเปลืองเชื้อเพลิง จากข้อมูลในปี 1996 ระบุว่า C-5 ต้องใช้เวลาการซ่อมบำรุงเฉลี่ย 16 ชั่วโมงต่อการบินเพียงหนึ่งชั่วโมง

 ประวัติการใช้งาน 

C-5A กาแล็กซี ถูกส่งมอบให้กับกองทัพอากาศสหรัฐเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 1969 และเข้ารับภารกิจครั้งแรกในวันที่ 9 กรกฎาคม 1970 ระหว่างสงครามเวียดนาม โดยถูกใช้เป็นเครื่องบินลำเลียงกำลังพลและยุทโธปกรณ์ รวมถึงรถถังและอากาศยานหลายแบบ ต่อมาในปี 1973 C-5 ยังถูกใช้ในปฏิบัติการขนส่งอาวุธและเสบียงสนับสนุนอิสราเอลในช่วงสงครามยมคิปปูร์

ในช่วงทศวรรษ 1980 C-5A ได้รับการปรับปรุงโครงสร้างปีกใหม่เพื่อฟื้นคืนความสามารถในการบรรทุกสูงสุด ขณะที่ C-5B ลำแรกถูกส่งมอบให้กองทัพอากาศเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1985 และการส่งมอบลำสุดท้ายเสร็จสิ้นในเดือนเมษายน 1989 รวมจำนวน 50 ลำ

C-5 ยังถือเป็นเครื่องบินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่เคยปฏิบัติการในทวีปแอนตาร์กติกาโดยทำการลงจอดที่นั่นเป็นครั้งแรกในปี 1989 ต่อมา C-5A จำนวน 14 ลำถูกปลดประจำการในปี 2005 โดยเครื่องหมายเลข 69-0004 เป็นลำแรกที่ถูกส่งไปแยกชิ้นส่วนเพื่อนำมาใช้เป็นอะไหล่สำหรับกองบินที่เหลือ ขณะที่อีก 13 ลำถูกส่งไปตรวจสอบที่ศูนย์ซ่อมบำรุงเพื่อประเมินความสมบูรณ์ของโครงสร้าง ผลการตรวจสอบพบว่าเครื่องหมายเลข 66-8306 ต้องถูกปลดและแยกชิ้นส่วนเช่นเดียวกับหมายเลข 69-0004 ส่วนอีก 12 ลำที่เหลือถูกพบว่ามีความชำรุดและไม่สามารถกลับเข้าประจำการได้

 แบบต่างๆ 
 C-5A 
C-5A เป็นรุ่นดั้งเดิมของตระกูล C-5 โดยกองทัพอากาศสหรัฐได้รับมอบเครื่องบินรุ่นนี้จำนวน 81 ลำ ระหว่างปี 1969–1973 อย่างไรก็ตาม ในปี 1970 ได้มีการตรวจพบ รอยร้าวที่ปีก ส่งผลให้ต้องมีการกำหนดข้อจำกัดน้ำหนักบรรทุกเพื่อลดความเสี่ยงต่อโครงสร้าง และเพื่อรักษาขีดความสามารถเดิมของเครื่องบิน

เพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าว กองทัพอากาศและล็อกฮีดจึงดำเนิน โครงการเปลี่ยนปีกใหม่ ระหว่างปี 1981–1987 โดยปีกที่ออกแบบใหม่ใช้ อะลูมิเนียมชนิดพิเศษ ซึ่งยังไม่สามารถผลิตได้ในช่วงที่สร้าง C-5A รุ่นแรก การออกแบบใหม่นี้ช่วยยืดอายุการใช้งานของเครื่องบินและคืนความสามารถในการบรรทุกเต็มพิกัดให้กับ C-5A อีกครั้งC-5A. GlobalSecurity.org

 C-5B 
C-5B เป็นรุ่นที่ได้รับการพัฒนาต่อยอดจาก C-5A โดยมีการปรับปรุงและแก้ไขข้อบกพร่องที่ตรวจพบจากรุ่นก่อนหน้า การปรับปรุงดังกล่าวครอบคลุมทั้ง โครงสร้างปีกที่ออกแบบใหม่, การติดตั้ง เครื่องยนต์ TF39-GE-1C ที่มีความทนทานและประสิทธิภาพสูงขึ้น รวมถึงการติดตั้ง ระบบอิเล็กทรอนิกส์การบิน (Avionics) รุ่นใหม่ที่ช่วยเพิ่มความน่าเชื่อถือและความปลอดภัย ในช่วงปี 1986–1989 กองทัพอากาศสหรัฐได้รับมอบเครื่องบิน C-5B จำนวน 50 ลำ เข้าประจำการ ซึ่งได้เข้ามาเสริมกำลังและปฏิบัติภารกิจร่วมกับ C-5A ที่มีอยู่เดิม โดยถือเป็นการยกระดับสมรรถนะและความพร้อมรบของฝูงบินลำเลียงหนักของสหรัฐให้ก้าวหน้ามากยิ่งขึ้นC-5B. GlobalSecurity.org

 C-5C 
C-5C เป็นรุ่นพิเศษที่ได้รับการดัดแปลงมาจาก C-5A/B โดยออกแบบขึ้นเพื่อรองรับการขนส่งสินค้าขนาดใหญ่มากเป็นพิเศษ ซึ่งไม่สามารถบรรทุกได้ในเครื่องบินรุ่นมาตรฐาน มีเครื่องบินเพียง 2 ลำ เท่านั้นที่ถูกดัดแปลงเป็นรุ่น C-5C Norton 2003, p. 62, 78. เครื่องบินรุ่นนี้ถูกใช้โดย กองทัพอากาศสหรัฐ และในอีกด้านหนึ่งก็สนับสนุนภารกิจของนาซาในการขนส่งอุปกรณ์อวกาศและโครงสร้างขนาดใหญ่ เช่น ชิ้นส่วนของกระสวยอวกาศ (Space Shuttle) และดาวเทียมขนาดยักษ์ C-5C. GlobalSecurity.org

 C-5M ซูเปอร์กาแล็กซี 

C-5M ซูเปอร์กาแล็กซี (C-5M Super Galaxy)เกิดขึ้นมาจากผลการศึกษาที่ระบุว่าโครงสร้างของ C-5 เดิมมีเพียงร้อยละ 80 ที่ยังคงสภาพพร้อมใช้งาน จึงนำไปสู่การริเริ่มโครงการปรับปรุงใหญ่สองส่วนหลัก ได้แก่ โครงการพัฒนาระบบอิเล็กทรอนิกส์การบิน เริ่มในปี 1998 มีการพัฒนาระบบสื่อสาร จอแสดงผลแบบดิจิทัล ระบบนำร่อง อุปกรณ์นิรภัย และระบบนักบินอัตโนมัติใหม่ C-5M ทำการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม 2002"First Flight For AMP C-5" . Code One Magazine, April 2003.

อีกส่วนหนึ่งของแผนคือโครงการปรับปรุงความน่าเชื่อถือและการพัฒนาเครื่องยนต์ การใช้เครื่องยนต์ General Electric CF6-80C2 ให้แรงขับเพิ่มขึ้น 22% เป็น 50,000 ปอนด์ต่อเครื่อง นอกจากนี้ยังปรับปรุงพื้นผิวโครงสร้าง ล้อ ห้องนักบิน และระบบควบคุมแรงดัน ทำให้เครื่องบินมีระยะวิ่งขึ้น–ลงสั้นลงร้อยละ 30 เพิ่มพิสัยและความสามารถในการบรรทุก เครื่องยนต์ CF6-80C2 นั้นให้แรงขับเพิ่มอีก 22% เป็น 50,000 ปอนด์ในแต่ละเครื่องC-5 modernization program . Lockheed Martin เมื่อรวมกันแล้ว ทั้งสองโครงการทำให้ C-5M มีขีดความสามารถเพิ่มขึ้นอย่างน้อย 75% ตลอดอายุการใช้งานอีก 40 ปี

C-5M ซูเปอร์กาแล็กซี บินครั้งแรกเมื่อ 19 มิถุนายน 2006 และการทดสอบประสิทธิภาพสำเร็จอย่างสมบูรณ์ในเดือนสิงหาคม 2008 กองทัพอากาศสหรัฐตัดสินใจปรับปรุง C-5B และ C-5C ทั้งหมดเป็นรุ่น M ขณะที่ C-5A ได้รับการปรับปรุงเฉพาะระบบอิเล็กทรอนิกส์การบิน ต่อมาในปี 2009 ล็อกฮีดมาร์ตินประกาศว่า C-5M ได้สร้างสถิติโลกใหม่ 41 รายการ รวมถึงการบรรทุกน้ำหนัก 80,036 กิโลกรัมขึ้นสู่ความสูง 41,100 ฟุตภายใน 23 นาที 59 วินาที และการทำลายสถิติการบรรทุกที่ระดับความสูง 6,562 ฟุต โดยเครื่องบินทดสอบมีน้ำหนักรวมสูงถึง 649,680 ปอนด์ (รวมสินค้า เชื้อเพลิง และลูกเรือ)

 ประเทศผู้ใช้งาน 

 กองทัพอากาศสหรัฐ

 อุบัติเหตุ 
C-5 กาแลกซี จำนวน 5 ลำที่เสียหาย มี 2 ลำเป็นรุ่นเอจากเพลิงไหม้และอีกหนึ่งลำได้รับความเสียหายตอนอยู่บนพื้นดิน C-5 อย่างน้อย 2 ลำที่ตกเพราะความเสียหายทางด้านโครงสร้าง แต่ก็ได้รับการซ่อมแซมและกลับเข้าประจำการ 

 อุบัติเหตุที่โด่งดัง 
 C-5A หมายเลข 67-0172 ถูกทำลายจากเพลิงไหม้ที่แคลิฟอร์เนียในวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 หลังจากที่มอเตอร์ขับถอยหลังเกิดร้อนเกินไป จนระบบไฮดรอลิกลุกไหม้และลามไปทั่วเครื่องบิน เครื่องยนต์ไม่ได้ติดอยู่นตอนที่เพลิงไหม้ ลูกเรือทั้งห้าหลบหนีออกมาทัน แต่นักดับเพลิง 7 นายได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยจากเปลวเพลิงSan Bernardino, California: San Bernardino Sun, Thursday, 28 May 1970.Dover AFB crash plus the other 5
 C-5A หมายเลข 66-8303 ถูกทำลายจากเพลิงไหม้ที่จอร์เจียในวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2513 ไฟเริ่มขึ้นในตอนที่มีการซ่อมแซมหนึ่งในเซลล์เชื้อเพลิงทั้ง 12 ของเครื่องบิน คนงานหนึ่งคนถูกสังหารและอีกคนได้รับบาดเจ็บ มันเป็นซี-5 ลำแรกที่ถูกผลิตขึ้นมา  
 เครื่องบินหมายเลข 68-0227 เป็นเครื่องแรกที่สูญเสียขณะปฏิบัติการ ในวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2517 เครื่องบินก็ชนหลังจากที่วิ่งออกนอกรันเวย์ที่สนามบินในโอกลาโฮมาขณะที่มันทำการลงจอดฉุกเฉินเพราะล้อเสียหายจากเพลิงไหม้ มันเกิดขึ้นจากความผิดพลาดของลูกเรือที่นำเครื่องลงผิดสนามบินโดยไปลงจอดที่สนามบินเทศบาลคลินตันซึ่งมีทางวิ่งยาว 1,340 เมตร แทนที่จะเป็นสนามบินคลินตัน เชอร์แมนที่มีทางวิ่งยาว 4,115 เมตร
 C-5A หมายเลข  68-0218 เป็นหนึ่งในลำที่โด่งดังจากอุบติเหตุทั้งหมดของซี-5 ในวันที่ 4 เมษายา พ.ศ. 2518 เครื่องบินก็ชนขณะบรรทุกเด็กๆ ออกจากเวียดนาม มันเกิดขึ้นขณะพยายามทำการลงจอดฉุกเฉินที่ฐานบินในไซ่ง่อน เพราะเกิดความเสียหายที่ประตูขณะทำการบิน ส่งผลให้มีผู้ใหญ่และเด็กเสียชีวิต 144 คน (76 คนเป็นทารก) จากทั้งหมด 305 คน (เด็ก 243 คน ผู้ร่วมเดินทาง 44 คน ลูกเรือ 16 คน และพยาบาลอีก 2 คน)
 เครื่องบินหมายเลข 70-0446 ชนขณะลงจอดที่อลาสก้าในวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บ เครื่องบินทำการร่อนลงและชนเข้ากับทางกั้นของทางวิ่งและกระเด็นขึ้นไปในอากาศก่อนลงจอดสนิท โครงสร้างได้รับความเสียหายอย่างมาก โครงสร้างหลักสองจุดแตกหัก ล้อหลักสองล้อขาดออกจากเครื่องบิน (ล้อหนึ่งติดอยู่ที่ที่กั้นของทางวิ่ง ล้ออื่นถูกดันทะลุเข้าตัวเครื่องและกระเด็นเข้ามาในห้องเก็บสินค้า) ทีมของกองทัพอากาศและล็อกฮีดได้ทำการซ่อมแซมพอให้มันถูกส่งกลับไปที่จอร์เจียได้ ที่นั่นเครื่องบินถูกทำการซ่อมแซมถาวร นอกจากนั้นยังมีการเสริมระบบลงจอดของเครื่องบิน ดัดแปลงปีก และการทำสี เครื่องบินกลับเข้าสู่ประจำการและย้ายไปที่ฐานทัพรักษาดินแดนทางอากาศที่เท็กซัส Lippincott 2006, p. 35. 
  C-5A หมายเลข 68-0216 จากฐานทัพอากาศทราวิสได้ลงจอดโดยไม่ใช้ล้อที่ฐานทัพอากาศเคลลี ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2528 ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บ อุบัติเหตุเกิดขึ้นในขณะที่ลูกเรือทำการบินแบบแตะพื้นและบินต่อ มันเกิดขึ้นจากความผิดพลาดของล้อลงจอดในการฝึกขั้นสุดท้ายของวัน เครื่องบินได้รับความเสียหายอย่างมากในลำตัวส่วนล่างและชุดล้อหลัก ซี-5เอลำดังกล่าวได้บินไปยังมาเรียทต้าเพื่อทำการซ่อมแซม ที่นั่นเครื่องบินถูกเลือกให้เป็นรุ่นเอลำแรกที่จะดัดแปลงไปเป็นรุ่นบี Lippincott 2006, p. 28.
 C-5A หมายเลข 68-0228 ตกหลังจากบินขึ้นได้ไม่นานเพราะเครื่องยนต์เกิดขัดข้อง ในวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2533 เครื่องบินได้บินขึ้นจากฐานบินแรมสเตนในเยอรมนีเพื่อสนับสนุนปฏิบัติการดีเซิร์ทชีลด์ มันมีลูกเรือ 9 นาย เมื่อเครื่องบินเริ่มไต่ระดับออกจากทางวิ่ง ตัวขับตัวหลังตัวหนึ่งก็เกิดทำงานขึ้นมา ทำให้เสียการควบคุมและตกในเวลาต่อมา จากทั้ง 17 คนบนเครื่องมีผู้รอดชีวิตเพียง 4 คนเท่านั้น ทั้งสี่คนถูกพบในส่วนที่นั่งของทหารในส่วนท้าย ลูกเรือคนเดียวที่รอดคือสิบเอกลอเรนโซ กัลแวน จูเนียร์ เขาได้รับเหรียญกล้าหาญจากการช่วยผู้ที่รอดชีวิตออกจากซากเครื่องบิน 
 C-5B หมายเลข 84-0059 ตกหลังจากมีเหตุฉุกเฉินขณะบินที่เกี่ยวข้องกับตัวขับถอยหลังที่ไม่ถูกล็อก ในวันที่ 3 เมษายา พ.ศ. 2549 มันได้ตกลงห่างจากทางวิ่งไป 610 เมตรขณะพยายามลงจอดฉุกเฉินที่ฐานทัพอากาศโดเวอร์ในเดลาแวร์ เครื่องบินบรรทุกคน 17 คน ถูกนำออกจากโดเวอร์ประมาณ 21 นาทีก่อนและมีการรายงายถึงความผิดพลาด 10 นาทีขณะบิน ทั้ง 17 คนรอดชีวิต 15 คนไม่ได้รับบาดเจ็บ 2 คนบาดเจ็บสาหัส การสืบสวนของกองทัพอากาศสรุปว่ามาจากความผิดพลาดของมนุษย์ ส่วนมากมาจากการตัดสินว่าลูกเรือได้เปิดการทำงานของเครื่องยนต์ไว้เครื่องหนึ่งในสถานะว่างงาน ในขณะที่ใช้คันเร่งของเครื่องยนต์หมายเลข 2 ก็ตั้งเครื่องยนต์หมายเลข 3 ไว้ในสถานะว่างงาน ความผิดพลาดคือการติดสินใจของลูกเรือที่จะใช้แฟล็บในตำแหน่งสูงซึ่งจะเพิ่มแรงฉุดมากกว่าที่สองเครื่องยนต์จะทำได้ ลำตัวส่วนหน้าจะถูกเปลี่ยนไปเป็นซี-5 เอเอ็มพีสำหรับทดสอบระบบอิเลคทรอนิกอากาศ และส่วนที่เหลือจะถูกแยกชิ้นส่วนLangley, N. "Gone with the wings: C-5 removal process in full swing." Air Force News. January 19, 2007. สามารถชมวิดีโอการสืบสวนของกองทัพอากาศสหรัฐได้ที่นี่

 ข้อมูลจำเพาะ (C-5M กาแล็กซี) 
 ลูกเรือ โดยปกติ 7 นาย (นักบิน นักบินมือหนึ่ง นักบินผู้ช่วย วิศวกรการบินสองนาย พลลำเลียงสามนาย) หรือ 4 นายเป็นอย่างน้อย (นักบิน นักบินผู้ช่วย วิศวกรการบินสองนาย)
 ความจุ 122,470 กิโลกรัม
 ความยาว 75.31 เมตร
 ระยะระหว่างปลายปีกทั้งสอง 67.89 เมตร
 ความสูง 19.84 เมตร
 พื้นที่ปีก 576 ตารางเมตร
 น้ำหนักเปล่า 172,370 กิโลกรัม
 น้ำหนักพร้อมสินค้า 348,800 กิโลกรัม
 น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 381,000 กิโลกรัม
 ขุมกำลัง เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนเจเนรัล อิเลคทริก ซีเอฟ6-80ซี2 ให้กำลังเครื่องละ 51,000 ปอนด์
 ความเร็วสูงสุด 0.8 มัค (930 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
 เพดานบินใช้งาน 41,000 ฟุต
 อัตราการไต่ระดับ 1,800 ฟุตต่อนาที
 พิสัย 4,440 กิโลเมตรเมื่อบรรทุกสินค้า 263,200 ปอนด์
 น้ำหนักบนปีก 610 กิโลกรัมต่อตารางเมตร
 ระยะในการบินขึ้น 2,560 เมตร
 ระยะในการลงจอด 1,097 เมตร
 ความจุเชื้อเพลิง 51,150 แกลลอน 
C-5 Galaxy fact sheet, US Air Force, June 2009.C-5 Galaxy specifications , Lockheed Martin.

 ดูเพิ่ม 
อากาศยานที่เทียบเท่า
 แอร์บัส เอ380
 แอนโตนอฟ แอน-124
 แอนโตนอฟ แอน-225
 โบอิง 747
 ซี-17 โกลบมาสเตอร์ 3

 อ้างอิง 

 Norton, Bill. Lockheed Martin C-5 Galaxy. Specialty Press, 2003. ISBN 1-58007-061-2.
 Lippincott, Richard. C-5 Galaxy in Action. Squadron/Signal Publications, 2006. ISBN 0-89747-504-6.
 Reed, Chris. Lockheed C-5 Galaxy. Schiffer Publishing, 2000. ISBN 0-7643-1205-7.

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 ซี-5เอของกองทัพอากาศสหรัฐ
 ซี-5 กาแลกซีใน LockheedMartin.com 
 ซี-5 กาแลกซี โดยเจ. ไพค์ใน GlobalSecurity.org
 ซี-5 กาแลกซีในประวัติศาสตร์ของกองทัพอากาศสหรัฐ 
 ซี-5 กาแลกซีและสตาร์ลิฟเตอร์ 
 ซี-5 กาแลกซีใน Air-Attack.com 
 "กองทัพอากาศสหรัฐจะใช้ซี-5เอ็ม ซูเปอร์กาแลกซีของล็อกฮีด มาร์ตินไปจนถึงปีพ.ศ. 2583", Jane's International Defence Review, July 2006.
 การติดตั้งเครื่องยนต์ใหม่ของซี-5 กาแลกซี, IEEE Paper, Digital Avionics Systems Conference, 2005.

หมวดหมู่:อากาศยานขนส่งทางการทหาร
หมวดหมู่:บริษัทล็อกฮีด