แอลทีวี A-7 คอร์แซร์ทู

แอลทีวี A-7 คอร์แซร์ทู (LTV A-7 Corsair II) เป็นเครื่องบินโจมตีเบาความเร็วต่ำกว่าเสียง สร้างโดยบริษัทลิง-เต็มโค-วอท (Ling-Temco-Vought) หรือที่เรียกว่า LTV สร้างขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1960 สำหรับกองทัพเรือสหรัฐเพื่อทดแทน A-4 สกายฮอว์ก

ความเป็นมา
จุดกำเนิดของ A-7 คอร์แซร์ทู มาจากความต้องการของกองทัพเรือสหรัฐที่ต้องการเครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินรุ่นใหม่เพื่อทดแทนเครื่องบินโจมตีเบา A-4 สกายฮอว์ก ซึ่งมีข้อจำกัดด้านพิสัยและน้ำหนักบรรทุกอาวุธ สหรัฐขณะนั้นกำลังเผชิญกับสงครามเวียดนาม กองทัพเรือต้องการเครื่องบินโจมตีที่บินได้ไกลขึ้น บรรทุกอาวุธได้มากขึ้น และยังคงมีขนาดกะทัดรัดพอที่จะใช้งานบนเรือบรรทุกเครื่องบิน บริษัทแอลทีวีจึงออกแบบ A-7 โดยดัดแปลงพื้นฐานจาก F-8 ครูเซเดอร์ ซึ่งเป็นเครื่องบินขับไล่ประจำเรือบรรทุกอากาศยานที่ประสบความสำเร็จสูงFrancillon, René J. US Navy Carrier Fighters of the 1970s. Osprey Publishing, 1980. แต่ลดความเร็วสูงสุดลงเพื่อแลกกับการบรรทุกได้มากกว่าและพิสัยปฏิบัติการที่ไกลกว่าDonald, David & Lake, Jon. Encyclopedia of World Military Aircraft. Aerospace Publishing, 1996.

A-7 เริ่มเข้าประจำการในปี 1967 และพิสูจน์ตัวเองว่าเป็นเครื่องบินโจมตีที่ใช้งานดีในสงครามเวียดนาม ด้วยระบบนำร่องและเล็งเป้าทันสมัยกว่ารุ่นก่อน สามารถปฏิบัติภารกิจโจมตีได้อย่างแม่นยำในทุกสภาพอากาศSpick, Mike. The Great Book of Modern Warplanes. Salamander Books, 1987. นอกจากกองทัพเรือแล้ว กองทัพอากาศสหรัฐและกองกำลังพิทักษ์ชาติยังนำไปใช้งานด้วย รวมถึงพันธมิตรอย่างกรีซ โปรตุเกส และไทย Winchester, Jim (Ed.). Military Aircraft of the Cold War. Grange Books, 2004.

ขีดความสามารถ
A-7 คอร์แซร์ทู ใช้เครื่องยนต์เทอร์โบแฟน Allison TF41-A-1 ให้กำลัง 14,250 ปอนด์ แม้มีความเร็วต่ำกว่าเสียง แต่ก็ประหยัดเชื้อเพลิง ทำให้มีพิสัยบินไกลถึงกว่า 1,000 ไมล์ทะเล เอื้อให้โจมตีลึกเข้าในดินแดนข้าศึกโดยไม่ต้องเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศบ่อยครั้ง

A-7 มีระบบอิเล็กทรอนิกส์ที่ล้ำสมัยสำหรับยุค 1960 โดยเป็นเครื่องบินรบลำแรก ๆ ของสหรัฐที่ติดตั้งจอแสดงผล HUD, ระบบคำนวณการทิ้งระเบิดอัตโนมัติ, และระบบนำทางด้วย INS ทำให้การโจมตีแม่นยำขึ้นมากเมื่อเทียบกับ A-4 สกายฮอว์ก  คอร์แซร์ทูติดตั้งปืนกล M61 Vulcan ขนาด 20 มม. สำหรับการโจมตีระยะใกล้ และมีตำบลติดอาวุธใต้ปีกหลายจุดที่สามารถบรรทุกระเบิดธรรมดา, ระเบิดนำวิถีเลเซอร์, มิสไซล์ AIM-9 ไซด์ไวน์เดอร์ และมิสไซล์ AGM-65 มาเวอร์ริก น้ำหนักบรรทุกรวมกว่า 15,000 ปอนด์ ซึ่งถือว่าสูงมากสำหรับเครื่องบินโจมตีขนาดกลาง

รุ่นย่อย
 A-7A : รุ่นแรก เครื่องยนต์ Allison TF30-P-6 กำลังไม่สูงนัก ติดตั้ง HUD และ INS แต่ขีดความสามารถจำกัด
 A-7B : ปรับปรุงเครื่องยนต์แรงขึ้น (TF30-P-8) เพิ่มพลังขับและสมรรถนะ
 A-7C : โครงสร้างเหมือน A-7E แต่ใช้เครื่องยนต์ TF30 ผลิตจำนวนน้อยเพื่อทดแทนชั่วคราว
 A-7D : รุ่นสำหรับทอ.สหรัฐ ใช้เครื่องยนต์ TF41-A-1 ระบบเอวิโอนิกส์ทันสมัย ติดปืนกล M61 Vulcan 20 มม.
 A-7E : รุ่นหลักของทร.สหรัฐ และทร.ไทย ใช้เครื่องยนต์ TF41-A-2 ระบบเอวิโอนิกส์ทันสมัยขึ้น รองรับมิสไซล์ AGM-65
 YA-7F : รุ่นต้นแบบความเร็วเหนือเสียง สร้างเพียงสองลำ
 A-7H : รุ่นส่งออกไปกรีซ คล้าย A-7D แต่ไม่มีระบบเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ
 A-7P : รุ่นส่งออกไปโปรตุเกส ใช้อุปกรณ์ใกล้เคียง A-7A/E
 EA-7L : รุ่นดัดแปลงเพื่อจำลองเป็นเครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์ฝ่ายข้าศึก

ผู้ใช้งาน
250px|thumb|A-7E กองทัพเรือไทย ปัจจุบันเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์กองทัพอากาศ

 กองทัพอากาศกรีซ

 กองทัพอากาศโปรตุเกส

 กองทัพเรือไทย

 กองทัพอากาศสหรัฐ

ข้อมูลจำเพาะ (A-7E)
 ลูกเรือ: 1 นาย
 ความยาว: 14.06 เมตร
 ช่วงปีก: 11.81 เมตร 
 ความสูง: 4.90 เมตร
 พื้นที่ปีก: 34.8 ตร.ม.
 น้ำหนักตัวเปล่า: 19,500 ปอนด์ (8,845 กก.)
 น้ำหนักบรรทุกสูงสุด: 35,000 ปอนด์ (15,876 กก.)
 น้ำหนักสูงสุดในการขึ้นบิน: 42,000 ปอนด์ (19,050 กก.)
 เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน Allison TF41-A-2 จำนวนหนึ่งหน่วย ให้แรงขับ 14,500 ปอนด์
 ความเร็วสูงสุด: มัค 0.94 (1,100 กม./ชม.)
 เพดานบิน: 11,300 เมตร (37,000 ฟุต)
 พิสัยบินปกติ: 2,500 กม.
 รัศมีการรบ: 1,150 กม. พร้อมอาวุธเต็มอัตรา
 ระบบอาวุธ
 ปืนกล M61A1 Vulcan ขนาด 20 มม. หนึ่งกระบอก (กระสุน 1,030 นัด)
 ตำบลติดอาวุธ 8 จุดใต้ปีก + 1 จุดกลางลำตัว สูงสุด 15,000 ปอนด์ 
 อาวุธที่ใช้ได้ ระเบิดธรรมดา/นำวิถีด้วยเลเซอร์, AGM-65, AIM-9, จรวด Hydra 70, และระเบิดนิวเคลียร์ B43, B57, B61

อ้างอิง

A-7
A-7