จักรพรรดิยงเจิ้ง

จักรพรรดิยงเจิ้ง () หรือจักรพรรดิ "ชิงซื่อจง" จักรพรรดิลำดับที่ 4 ของราชวงศ์ชิงทรงพระราชสมภพเมื่อ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2221 (คังซีปีที่ 17) เป็นพระโอรสลำดับที่ 4 ในจักรพรรดิคังซี มีพระนามเดิมว่า อิ้นเจิน, อิ้นเจวิน ()

 พระราชประวัติ 

ทรงมีพระนามเดิมว่า "อิ้นเจิง หรือ อิ้นเจวิน" เมื่อทรงพระเยาว์ไม่ใช่องค์ชายที่โดดเด่นอะไรนัก แต่เนื่องจากจักรพรรดิคังซีต้องการให้รัชทายาทอิ้นเหริงได้มีความสัมพันธ์อันดีกับพี่น้อง จึงเริ่มส่งตัวรัชทายาทไปศึกษาเล่าเรียนกับองค์ชายอื่น ๆ บ้าง แต่ปรากฏว่ารัชทายาทมีนิสัยเย่อหยิ่ง ทำให้เข้ากับองค์ชายอื่น ๆ ไม่ได้ ยกเว้นองค์ชายอิ้นเจวิน ที่มีความสนิทสนมด้วย จึงเริ่มมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน พระองค์จึงเริ่มต้นชีวิตราชการโดยการไปช่วยงานที่ตำหนักรัชทายาทเป็นที่แรก ต่อมาได้เคยนำทัพกองธงแดงเข้าช่วยทำศึกปราบข่านแห่งมองโกล และได้กระทำความดีความชอบหลายครั้งทำให้จักรพรรดิคังซีพอพระทัย ในปี 1698 รับพระราชทานฐานันดรศักดิ์เป็น "เป่ยเล่อ" ต่อมาในปี 1709 ได้รับเลื่อนฐานันดรเป็นองค์ชายชั้นหนึ่ง ดำรงพระยศ "เหอซั่วยงชินหวัง" (เจ้าฟ้าเอกชั้นหนึ่ง) ที่เป็นฐานันดรสูงสุดที่พระโอรสฮ่องเต้จะได้รับ (ยศนี้ไม่ใช่ชินหวังที่เป็นอ๋องพระมาลาเหล็ก..อ๋องพระมาลาเหล็กจะสืบทอดต่อยันชั่วชั่วหลานจากเชื้อพระวงศ์ที่มีผลงานความดีความชอบเป็นพิเศษ) องค์ชายอวิ้นเจินเคยได้รับมอบหมายหน้าที่บริหารจัดการเงินในท้องพระคลัง บริหารและหาเงินรายได้แผ่นดิน พระองค์มีนิสัยซื่อตรงเจ้าระเบียบ ไม่ยอมหักยอมงอ และมุ่งมั่นทุ่มเทในการทำงานสูง และยังได้มาทำหน้าที่ทวงเงินที่เหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางยืมเงินท้องพระคลังไปจึงทำให้มีเรื่องผิดใจกับใครหลาย ๆ คน จนไม่เป็นที่ชื่นชอบขององค์ชายองค์อื่นๆ นัก นอกจากองค์ชาย 13 (อิ้นเสียง) ที่พระองค์รักดั่งน้องชายแท้ ๆ หลังจากการปลดรัชทายาทอิ้นเหริงออกจากตำแหน่งในครั้งที่ 2 ในปี 1712 ทำให้องค์ชายต่างๆแตกแยกหวังขึ้นเป็นรัชทายาทแทนที่ จึงก่อให้เกิดขั้วอำนาจ 2 กลุ่ม ได้แก่กลุ่มของพระองค์ที่มีองค์ชาย 13 เป็นผู้สนับสนุน และกลุ่มขององค์ชาย 8 (อิ้นซื่อ) ที่มีองค์ชาย 9 (อิ้นถัง) องค์ชาย 10 (อิ้นเอ๋อ) สนับสนุนซึ่งได้รวมตัวกันเข้ามาเป็นศัตรูกับพระองค์เพื่อแย่งอำนาจ สถานการณ์ตึงเครียดถึงขนาดที่จักรพรรดิคังซีที่กำลังทรงพระประชวรหนัก ถึงกับมีราชโองการให้ปลดตำแหน่งงานราชการองค์ชายที่มีปัญหาออกจากตำแหน่งทุกคน เพื่อสยบความขัดแย้ง ยกเว้นองค์ชาย 14 (อิ้นที) ที่เป็นแม่ทัพไปปราบกบฏ ทำให้มีการเล่าลือกันว่า จักรพรรดิคังซีทรงโปรดองค์ชาย 14 หวังให้เป็นรัชทายาทสืบต่อ แต่เป็นแค่ข่าวลือเท่านั้น

ซึ่งในส่วนของเหตุการณ์แย่งชิงราชสมบัติระหว่างพี่น้องด้วยกันเองนั้น ที่เรียกกันว่า "ศึกสายเลือด" ได้ถูกเล่าขานสืบมาจนปัจจุบัน และนำไปเสริมเติมแต่งเพื่อสร้างเป็นละครโทรทัศน์หรือภาพยนตร์หลายต่อหลายครั้ง

 พินัยกรรมคังซีและการขึ้นครองราชสมบัติ 

จักรพรรดิยงเจิ้งได้ขึ้นครองราชสมบัติเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 1722 หลังจากวันที่ 20 ธันวาคม 1722 ซึ่งเป็นวันที่จักรพรรดิคังซีสวรรคต ซึ่งในวันนั้น จักรพรรดิคังซีได้มีรับสั่งให้พระองค์เข้าเฝ้าสองต่อสองในห้องบรรทม โดยมี 7 องค์ชายเข้าเฝ้าเบื้องหน้าพระตำหนัก เมื่อสวรรคต จักรพรรดิยงเจิ้งจึงเดินออกมาจากห้องบรรทมเพื่อประกาศการสวรรคต โดยมีหลงเคอตัว ซึ่งเป็นผู้เก็บพระราชพินัยกรรม ออกมาประกาศให้จักรพรรดิยงเจิ้งครองราชสมบัติ ต่อหน้า 7 องค์ชายที่มาเข้าเฝ้าในวันนั้น จนมีข่าวลือเล่ากันว่าพระองค์ร่วมวางแผนกับหลงเคอตัว ปลอมแปลงลายพระหัตถ์ในพินัยกรรมของจักรพรรดิคังซีจากคำว่าองค์ชาย 14 (十四) เป็นคำว่าให้กับองค์ชาย 4 (于四) ขึ้นครองราชย์สืบต่อ แต่เรื่องนี้เป็นเพียงความเชื่อที่บอกต่อกันมา ไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ยืนยันแต่ประการใด แต่นั่นก็ทำให้พระองค์ได้ฉายาว่าเป็น "จักรพรรดิบัลลังก์เลือด" หรือ "จักรพรรดิทรราช" (ซึ่งความตรงนี้นักประวัติศาสตร์ยุคปัจจุบันมีความเห็นว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะพินัยกรรมของจักรพรรดิคังซี จะมีข้อความ 3 ภาษาในฉบับเดียวกัน แม้จะเปลี่ยนแปลงตัวอักษรฮั่น แต่อักษรแมนจูกับมองโกลที่มีการเขียนคู่กันย่อมไม่สามารถแก้ไขได้ อีกทั้งอักษร 于 นั้นเป็นการเขียนอย่างย่อ ซึ่งปกติจะไม่ใช้ในเอกสารราชการ

ต่อมาในยุคปัจจุบัน ทางการจีนได้นำพินัยกรรมฉบับจริงของจักรพรรดิคังซีมาจัดแสดงโดยเนื้อหาในพินัยกรรมไม่ได้ระบุแค่เพียงแต่ลำดับขององค์ชายเฉย ๆ แต่ระบุตั้งแต่ ฐานันดรศักดิ์ ลำดับ แล้วตามด้วยพระนาม

 แก้ไขกฎมณเทียรบาลในวิธีการสืบราชสันติวงศ์ 

จากความล้มเหลวในวิธีการแต่งรัชทายาทในสมัยจักรพรรดิคังซี ซึ่งทำให้องค์ชายต่าง ๆ เกิดความแตกแยกกัน เมื่อจักรพรรดิยงเจิ้งขึ้นครองราชย์ สิ่งแรกที่พระองค์กระทำคือ การเปลี่ยนแปลงวิธีการแต่งตั้งองค์รัชทายาทจากการแต่งตั้งโดยเปิดเผย มาเป็นการแต่งตั้งโดยเป็นความลับ วันหนึ่งระหว่างที่ทรงประทับในพระตำหนักเฉียนชิงกง ในเขตพระราชฐานชั้นใน ซึ่งจักรพรรดิราชวงศ์หมิงและชิงประทับที่พระตำหนักแห่งนี้เรื่อยมาถึง 15 พระองค์ ภายในพระตำหนักเฉียนชิงกงตรงหน้าบัลลังค์จะแขวนแผ่นป้าย (正大光明) "เจิ้งต้ากวงหมิง" อักษรในแผ่นป้ายเป็นลายพระหัตถ์จักรพรรดิซุ่นซื้อ จักรพรรดิพระองค์แรกของราชวงศ์ชิงที่ประทับในวังต้องห้าม ที่ได้รับการยกย่องว่าตัวอักษรมีพลังและประณีตสวยงาม เมื่อทรงเงยพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตรจากบัลลังค์ที่ประทับ จะเห็นด้านของแผ่นป้ายเจิ้งต้ากวงหมิงที่มีที่ว่างจากขื่อไม้ จึงทรงคิดวิธีการใหม่ขึ้นมา โดยการจัดทำราชพินัยกรรม 2 ฉบับ ฉบับแรกเก็บไว้กับตัวพระองค์เอง อีกฉบับนึงเก็บไว้ในหีบลับปิดผนึกแล้วนำหีบขึ้นไปเก็บไว้ที่หลังป้ายเจิ้งต้ากวงหมิง และประกาศให้ขุนนางทุกคนรับรู้ว่ามีพระราชพินัยกรรมเก็บไว้หลังแผ่นป้ายนี้ เมื่อใดที่พระองค์สวรรคต ให้ขุนนางนำหีบลับหลังแผ่นป้ายลงมา และนำพินัยกรรมอีกฉบับที่เก็บไว้ที่พระองค์ นำมาเปิดอ่านพร้อมกันทั้ง 2 ฉบับ ผู้ที่จะได้สืบราชสมบัติเป็นจักรพรรดิองค์ต่อไปจะต้องมีชื่อตรงกันในราชพินัยกรรมทั้ง 2 ฉบับนี้

มีจักรพรรดิที่ได้รับการสืบราชบัลลังค์จากวิธีการนี้ 4 พระองค์ได้แก่ เฉียนหลง เจียชิ่ง เต้ากวง และเสียนเฟิง โดยในยุคของจักรพรรดิเสียนเฟิง ทรงมีพระโอรสพระองค์เดียวคือองค์ชายไจ้ฉุน เมื่อทรงประชวรหนักใกล้สวรรคตจึงแต่งตั้งรัชทายาททางวาจาแก่ขุนนาง ว่าทรงมอบราชสมบัติให้องค์ชายไจ้ฉุนเป็นจักรพรรดิสืบต่อ ทรงพระนาม จักรพรรดิถงจื้อ วิธีการนี้จึงยกเลิกไปเพราะจักรพรรดิถงจื้อก็ไม่มีพระโอรสสืบต่อ

 ปัญหาความขัดแย้งตอนต้นรัชกาล 

เมื่อได้ครองราชย์ใหม่ ๆ ทรงพยายามลดความขัดแย้งกับเหล่าองค์ชายเชื้อพระวงศ์ ทรงนำตัวอดีตรัชทายาทอิ้นเหริงออกจากที่คุมขังพร้อมคืนฐานันดรศักดิ์ให้ และทรงสถาปนาองค์ชายที่รับราชการให้ขึ้นมาสู่ทำเนียบเสนาบดี นั่นคือการสถาปนาองค์ชาย 8 (อิ้นซื่อ) ขึ้นเป็นอัครเสนาบดีดำรงพระยศเป็น "เหอซั่วเหลียนชินหวาง" ในฐานะพระอนุชาจักรพรรดิ และทรงเปลี่ยนพระนามตัวต้นชื่อพระโอรสจักรพรรดิคังซี จากคำว่า "อิ้น" เป็นคำว่า "หยุน" เพียงเพราะไม่อยากให้พระนามจักรพรรดิมีคำที่เหมือนกับพี่น้องคนอื่น ๆ เวลาผ่านไปต้องพบกับปัญหาความสัมพันธ์ที่เสื่อมทรามหลายต่อหลายครั้งจากบรรดาขุนนางและเหล่าองค์ชายทั้งหลายที่เป็นพี่น้องด้วยกัน อาทิ กรณีขององค์ชาย 14 (อิ้นที) ซึ่งเป็นพระอนุชาแท้ ๆ ร่วมพระมารดากับพระองค์ แต่มีความคิดว่าตนเองคือรัชทายาทที่แท้จริงของจักรพรรดิคังซี โดยตอนที่จักรพรรดิคังซีสวรรคต องค์ชาย 14 เป็นแม่ทัพไปปราบกบฏที่ชายแดน จึงไม่ได้มาเข้าเฝ้าและรับทราบรู้เห็นราชโองการแต่งตั้งยงเจิ้งเป็นจักรพรรดิพระองค์ใหม่ เมื่อกลับมาถึงเมืองหลวง จึงได้กระทำการล่วงเกินจักรพรรดิยงเจิ้งหลายครั้ง จึงถูกปลดจากฐานันดรศักดิ์ และยงเจิ้งสั่งกักขังโดยให้ไปอยู่เฝ้าพระศพจักรพรรดิคังซี ณ สุสานหลวงตะวันออก (ชิงตงหลิง) ตลอดรัชกาล แต่มีเหตุการณ์ถึงขั้นรุนแรงแตกหักกับพี่น้อง นั่นคือในปี ค.ศ. 1726 เมื่อองค์ชาย 8 (อิ้นซื่อ) ได้กระทำการรวบรวมสมัครพรรคพวกทั้งขุนนางและเชื้อพระวงศ์ทำการปฏิวัติหวังจะบีบให้พระองค์สละพระราชอำนาจ โดยให้เหล่าพี่น้องทายาทจักรพรรดิคังซีองค์อื่น ๆ ร่วมกันบริหารราชการแผ่นดินแทนพระองค์ แต่พระองค์ได้วางแผนซ้อนแผนเอาไว้ แล้วพร้อมกับเปิดเผยการทุจริตขององค์ชาย 8 ทำให้แผนการปฏิวัติไม่สำเร็จ จากเหตุการณ์นี้ องค์ชาย 8 ถูกปลดออกจากฐานันดรศักดิ์ทุกตำแหน่งราชการ ยึดทรัพย์สินทั้งหมดและถูกจองจำในคุก แม้กระทั่งชื่อของตนเองยังถูกริบคืน ยงเจิ้งให้ขุนนางเรียกองค์ชาย 8 ว่า "อาฉีน่า" (ไอ้หมู) องค์ชาย 9 (อิ้นถัง) โดนข้อหาสมรู้ร่วมคิดในการก่อกบฏถูกลงโทษเท่ากับองค์ชาย 8 ก็ถูกขนานนามใหม่ว่า "ซาซีเฮย" (ไอ้หมา) ทั้ง 2 พระองค์สิ้นพระชนม์ในคุกโดยการผูกคอตายในปีนั้นนั่นเอง ส่วนองค์ชาย 10 (อิ้นเอ๋อ) รอดโทษตายมาได้อย่างหวุดหวิดแต่ก็ถูกกักขังในตำหนักตลอดรัชกาล จากเหตุการครั้งนี้ ทำให้องค์ชาย 3 (อิ้นจื่อ) ซึ่งเป็นพระเชษฐาของจักรพรรดิไม่พอใจ มีข้อขัดแย้งกับพระองค์ในเรื่องการที่จักรพรรดิยงเจิ้งไปเปลี่ยนชื่อพี่น้องเป็นไอ้หมูไอ้หมา เพราะมองว่าจักรพรรดิคังซีตั้งชื่อให้ลูก ๆ ไม่สมควรไปเปลี่ยนชื่อให้เป็นสัตว์เดรัจฉาน มีการกระทบกระทั่งหลายครั้งยาวนาน จนทำให้จักรพรรดิยงเจิ้งทรงกริ้ว สั่งปลดองค์ชาย 3 ออกจากทุกฐานันดรในปี ค.ศ.1730 ไปอีกคน แถมแม้กระทั่งพระโอรสองค์โตของพระองค์ (ที่ดำรงพระชนม์อยู่) คือองค์ชาย 3 (หงสือ) ที่สนับสนุนแนวคิดขององค์ชาย 8 ก็ถูกปลดออกจากทุกฐานันดร และถูกขับไล่ไปอยู่พื้นที่ห่างไกลทุรกันดารจนสิ้นพระชนม์

 พระราชกรณียกิจ 

ยงเจิ้งนับว่าเป็นจักรพรรดิที่ขยันขันแข็งมากและได้ปฏิรูปรูปแบบการปกครองการบริหารเอาไว้หลายด้าน กิจวัตรของพระองค์ที่ปฏิบัติเป็นประจำคือ ตื่นบรรทมก่อนฟ้าสาง เข้าบรรทมเกือบเที่ยงคืน (ปกติจักรพรรดิองค์อื่น ๆ เข้านอนตอน 2 ทุ่มเท่านั้น) เพราะอ่านเขียนตอบฎีกาจนดึกดื่น ใน 1 ปีทรงหยุดงานแค่ 3 วันเท่านั้น ปัจจุบันมีการค้นพบฏีกาในหอประวัติศาสตร์ราชวงศ์ชิงเฉพาะในยุคของพระองค์มากกว่า 40,000 ฉบับ ซึ่งพระองค์ทรงใช้หมึกแดงเขียนตอบฏีกาทุกฉบับด้วย ทรงเขียนตอบกลับขุนนางที่ประจบประแจงหรือรายงานข้อมูลเท็จโดยเขียนตำหนิอย่างไม่ไว้หน้าด้วยถ้อยคำรุนแรง ทรงรวบอำนาจบริหารเข้าสู่ส่วนกลาง จัดสรรระบบภาษี การเงินการคลัง ดูแลช่วยเหลือความเดือดร้อนของราษฎรจากภัยพิบัติทางธรรมชาติเป็นอย่างดี ส่งเสริมการเพาะปลูกและขยายพื้นที่การทำเกษตร การส่งออกสินค้า สร้างระบบเศรษฐกิจที่ดีให้กับประเทศ และขจัดการฉ้อราษฎร์บังหลวง เข้มงวดการทำงานของขุนนาง ลงโทษขุนนางโกงกินอย่างเด็ดขาด โดยพระองค์ทรงถือว่า การที่ได้เห็นขุนนางโกงกินเข้าคุกหรือถูกประหาร และได้เห็นครอบครัวญาติพี่น้องของขุนนางโกงกินหมดเนื้อหมดตัวตกระกำลำบากเป็นความสุขของพระองค์

เหตุการณ์สำคัญที่พระองค์กระทำเพื่อเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูต่อขุนนางโกงกินคือ กรณีของเหนียงเกิงเหยา ซึ่งเป็นแม่ทัพคนสนิทตั้งแต่สมัยพระองค์ยังเป็นองค์ชาย แถมมีศักดิ์เป็นพี่เขยจักรพรรดิ เพราะยงเจิ้งรับเอาน้องสาวของเขามาเป็นพระสนมนามว่า "เหนียงกุ้ยเฟย" เหนียงเกิงเหยาถือว่าทำความดีความชอบต่อจักรพรรดิยงเจิ้งเป็นอันมาก เป็นแม่ทัพหลักในการขยายดินแดนราชวงศ์ชิงในรัชกาลของพระองค์ จึงเริ่มมีนิสัยกำเริบเสิบสาน ทุจริตโกงกิน รังแกประชาชน เมื่อมีข่าวลือเข้ามาหนาหู เมื่อยงเจิ้งสืบสวนพบว่าเป็นความจริง จึงมีราชโองการปลดเหนียงเกิงเหยา ลดชั้นยศ จากขุนนางชั้นหนึ่ง ลงไปเป็นคนเฝ้าประตูเมือง ริบบรรดาศักดิ์และทรัพย์สิน สุดท้ายเหนียงเกิงเหยาก็จบชีวิตลงในปี ค.ศ. 1726 หรือกรณีของหลงเคอตัว ขุนนางผู้เก็บรักษาราชโองการของจักรพรรดิคังซีและเป็นผู้อ่านราชโองการประกาศให้พระองค์เป็นจักรพรรดิ เป็นอัครเสนาบดี และมีศักดิ์เป็นพระญาติของพระองค์ด้วย เมื่อพระองค์ทรงพบว่าหลงเคอตัวได้กระทำการทุจริตเป็นอันมาก ก็ถูกสั่งปลดออกทุกตำแหน่งราชการและลงโทษคุมขังในคุก จะเห็นว่าแม้เป็นคนสนิทของพระองค์หรือมีบุญคุณกับพระองค์มากแค่ไหน ถ้ากระทำผิดกฎหมายก็ถูกลงโทษโดยไม่มีการยกเว้น

พระองค์ทรงสนับสนุนคนเก่งคนดีเข้ารับราชการ ควบคุมการสอบเข้ารับราชการด้วยพระองค์เอง จนถือว่าเป็นช่วงสืบทอดยุคความรุ่งเรืองต่อมาใน 3 รัชกาลนี้ (คังซี-ยงเจิ้ง-เฉียนหลง)

ในรัชสมัยของพระองค์ผลงานที่โดดเด่นที่สุดคือการปฏิรูปการจัดเก็บภาษี ซึ่งแต่เดิมขุนนางและเชื้อพระวงศ์ไม่ต้องเสียภาษี แต่พระองค์ทรงแก้ไขกฏเกณฑ์นี้ให้มีการเสียภาษีกันทุกคน ใครมีมากก็จ่ายมาก มีน้อยก็จ่ายน้อย จนทำให้ฐานะการคลังของประเทศที่จวนจะล้มละลายในยุคปลายรัชกาลคังซี ซึ่งเหลือเงินในท้องพระคลังไม่ถึง 5 ล้านตำลึง เพิ่มขึ้นจนถึงในวันที่พระองค์สวรรคตมีเงินเหลือมากกว่า 50 ล้านตำลึง จนสามารถยังผลให้ประเทศจีนรุ่งเรืองถึงขีดสุดในยุคของจักรพรรดิเฉียนหลง พระโอรสของพระองค์ที่ครองราชสมบัติต่อมา

 พระราชจริยวัตรส่วนพระองค์ 

พระราชจริยวัตรส่วนพระองค์ที่แปลกและแตกต่างจากจักรพรรดิองค์อื่น ๆ คือการที่พระองค์ทรงชอบการสวดมนต์เป็นประจำทุกวัน ทั้งถือศีลกินเจ จึงมีการเชิญพระลามะจากทิเบตและมองโกลเข้าออกพระราชวังอยู่เสมอ ๆ และพระองค์เป็นบุคคลที่มีรสนิยมชอบภาพจิตรกรรม โดยเฉพาะภาพเหมือนส่วนบุคคลเป็นอย่างมาก ทรงรับจิตรกรเข้ามาทำงานในพระราชวังมากมายหลายคน รวมถึงจิตรกรชาวตะวันตกด้วย เพื่อให้วาดภาพเหมือนของพระองค์ในอิริยาบทต่าง ๆ หรือแม้ตอนที่จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเซี่ยน พระมเหสีคู่พระทัยของพระองค์สิ้นพระชนม์ลง ก็ทรงให้จิตรกรวาดภาพเหมือนของพระนางติดไว้ตามมุมต่าง ๆ ในพระราชวังหลายภาพ เพื่อให้ทรงได้ทอดพระเนตรให้หายคิดถึงอยู่เสมอ ๆ

แต่เดิมจักรพรรดิในราชวงศ์หมิงและชิงจะประทับในพระตำหนักเฉียนชิงกง (乾清宫) อันเป็นที่พระตำหนักใหญ่ โดยในยุคจักรพรรดิคังซีทรงใช้ชีวิตทำงานกินอยู่หลับนอน ประทับอยู่ที่นี่ตลอดพระชนม์ชีพ เมื่อจักรพรรดิยงเจิ้งครองราชย์ทรงไม่กล้าใช้พระตำหนักเฉียนชิงกงเป็นที่ประทับประจำวัน แต่จะเข้ามาทรงงานในตอนกลางวันบ้างเป็นบางครั้ง เพราะทรงถือว่าเป็นสถานที่ที่จักรพรรดิคังซีประทับ ทรงไม่สบายใจที่จะใช้ข้าวของและห้องส่วนพระองค์ของพระราชบิดา ด้วยพระองค์ไม่กล้าจะยกตัวเองไปเทียบเทียมจักรพรรดิคังซี จึงทรงเลือกพระที่นั่งหยางซินเตี้ยน (养心殿) แปลว่า พระที่นั่งบำรุงฤทัย เป็นที่ประทับถาวรแทน เพราะพระที่นั่งนี้มีขนาดเล็กกว่า แต่เดิมมีไว้เก็บของและเป็นอาคารห้องเครื่องเสวย จักรพรรดิยงเจิ้งทรงเห็นว่ามีอาคารบริวารล้อมรอบหลายชั้นดังปราการ อาคารเหล่านี้ล้วนมีขันทีอาศัยอยู่ จึงปลอดภัยไม่ต้องระวังคนนอกเข้ามาทำร้าย ทรงดัดแปลงพระที่นั่งนี้ให้มีโถงพระโรงไว้ว่าราชการด้านหน้า แต่ด้านหลังทำเป็นที่บรรทม และมีห้องทรงงานและห้องเครื่องเสวย ซึ่งทำให้พระองค์สะดวกสบายในการใช้ชีวิตในอาคารพระตำหนักเดียวไม่ต้องออกไปไหนไกล ๆ

หลังจากที่จักรพรรดิหยงเจิ้งทรงประทับในพระที่นั่งหยางซินเตี้ยนแล้ว ก็ส่งผลให้ฮองเฮาจากเดิมที่ประทับอยู่ในพระที่นั่งคุณหนิงกง (坤宁宫) ที่อยู่หลังพระที่นั่งเฉียนชิงกงก็ต้องย้ายที่ประทับตามด้วย เพื่อจะได้ทรงปรนนิบัติดูแลจักรพรรดิได้ใกล้ ๆ ต่อมากลายเป็นว่า จักรพรรดิเฉียนหลงและจักรพรรดิรุ่นหลัง ๆ ก็ใช้พระตำหนักหยางซินเตี้ยนเป็นที่ประทับ เพราะคำนึงถึงความสะดวกสบายในชีวิตประจำวันเช่นกัน

 สิ้นสุดรัชกาล 

จักรพรรดิยงเจิ้งสวรรคต ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1735 เป็นการสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน โดยมีสาเหตุคล้ายกับการสิ้นพระชนม์ของจิ๋นซีฮ่องเต้ ทั้งนี้โดยที่พระองค์ทรงพักผ่อนน้อยนอนวันละ 4 ชั่วโมงและทำงานหนักมาก ในช่วงท้ายพระชนม์ชีพมีอาการประชวรบ่อยครั้ง แต่ทรงโปรดโอสถที่มีสารหนูและปรอทเจือปน ที่ปรุงโดยนักพรตหมอผี โดยทรงคิดว่าทำให้ร่างกายกระชุ่มกระชวยมีเรี่ยวแรงทำงานมากขึ้น จึงทำให้เกิดพิษในร่างกายจนสิ้นพระชนม์ รัชทายาทที่สืบทอดบัลลังก์ต่อ คือ องค์ชายลำดับที่ 4 คือ เจ้าชายหงลี่ ซึ่งพระนามเมื่อครั้งขึ้นครองราชย์ คือ จักรพรรดิเฉียนหลงเชิงอรรถยุทธภพ (22) : การลอบสังหารหย่งเจิ้งของหลี่ซื่อเหนียง จากผู้จัดการออนไลน์เชิงอรรถยุทธภพ (18) : กำเนิดศึกสายเลือด จากผู้จัดการออนไลน์ 

ก่อนสวรรคตพระองค์ทรงสร้างสุสานหลวงขึ้นมาใหม่อีกแห่งหนึ่งเรียกว่า "สุสานหลวงตะวันตก" (ชิงซีหลิง) โดยไม่ได้ฝังพระศพร่วมกับพระราชบิดาจักรพรรดิคังซี ที่ไปฝังพระศพที่ "สุสานหลวงตะวันออก" (ชิงตงหลิง) จึงทำให้ราชวงศ์ชิงมีสุสานหลวง 2 แห่ง ยังมีให้เห็นจนถึงปัจจุบัน

 พระบรมวงศานุวงศ์ 
 พระราชบิดา: จักรพรรดิคังซี
 พระราชมารดา: จักรพรรดินีเซี่ยวกงเหริน

 พระภรรยาเจ้า 

 พระอัครมเหสี [หวงโฮว่-ฮองเฮา (皇后)] 
พระบรมสาลิสลักษณ์พระนาม/พระราชอิสริยยศพระราชบุตรพระราชสกุลเดิมthumbจักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเซี่ยน 
(孝敬憲皇后)

ฐานันดรศักดิ์

รัชศกดิคังซี

 ตี๋ฝูจิ้น (嫡福晉;  1691)

รัชศกยงเจิ้ง

 ฮองเฮา (皇后;  28 มีนาคม 1723)
 ฮองเฮาเซี่ยวจิ้ง (孝敬皇后;  ธันวาคม 1731 หรือ มกราคม 1732)

รัชศกเฉียนหลง

 ฮองเฮาเซี่ยวจิ้งเซี่ยน (孝敬憲皇后;  1737)พระราชโอรส
 ตุนชินอ๋อง (端親王) สถาปนาหลังสิ้นพระชนม์ องค์ชายใหญ่หงฮุย (弘暉,1697–1704) สกุลอูลาน่าลา 
(烏拉那拉氏)thumbจักรพรรดินีเซี่ยวเชิ่งเซี่ยน 
(孝聖憲皇后)

ฐานันดรศักดิ์

รัชศกดิคังซี

 เก๋อเก๋อ (格格;  1705)

รัชศกยงเจิ้ง

 ซีเฟย (熹妃;  28 มีนาคม 1723)
 ซีกุ้ยเฟย (熹貴妃;  1730)

รัชศกเฉียนหลง

 ฮองไทเฮาฉงชิ่ง (崇慶聖母皇太后;  8 ตุลาคม 1735)
 ฮองเฮาเซี่ยวเชิ่งเซี่ยน (孝聖憲皇后;  1777)พระราชโอรส

 จักรพรรดิเฉียนหลง เป่าชินอ๋อง องค์ชายสี่หงลี่ (寶親王，弘曆,1711-1799)สกุลหนิ่วฮู่ลู่
(鈕祜祿)

 พระอัครราชเทวี (皇贵妃 หวงกุ้ยเฟย) 
พระบรมสาลิสลักษณ์พระนาม/พระราชอิสริยยศพระราชบุตรพระราชสกุลเดิมตุนซู่หวงกุ้ยเฟย
(敦肅皇貴妃)

ฐานันดรศักดิ์

รัชศกดิคังซี

• เช่อฝูจิ้น (側福晉; 1711)

รัชศกยงเจิ้ง

• เหนียนกุ้ยเฟย (年貴妃;  28 มีนาคม  1723)

• หวงกุ้ยเฟย (皇貴妃;  19 ธันวาคม  1725)

• ตุนซู่หวงกุ้ยเฟย (敦肅皇貴妃; ธันวาคม 1725)พระราชโอรส
 องค์ชายเจ็ดฝูอี (福宜,1720–1721)
 องค์ชายแปดฝูฮุ่ย (福惠,1721–1728) สถาปนาหลังสิ้นพระชนม์เป็น หวยชินอ๋อง (懷親王)
 องค์ชายเก้าฝูเฝย (福沛,1723)

พระราชธิดา

 องค์หญิงสี่(ไม่ปรากฏพระนาม) (1715-1717)สกุลเหนียน
(年氏)thumbฉุนเชวี่ยหวงกุ้ยเฟย 
(純愨皇貴妃)

ฐานันดรศักดิ์

รัชศกคังซี

 เก๋อเก๋อ (格格; 1704)

รัชศกยงเจิ้ง

 อวี้ผิน (裕嬪; 1722)
 อวี้เฟย (裕妃; 1730)

รัชศกเฉียนหลง

 อวี้กุ้ยไท่เฟย (裕貴太妃; 1735/1736)
 อวี้หวงกุ้ยไท่เฟย (裕皇貴太妃)
 ฉุนเชวี่ยหวงกุ้ยเฟย (純愨皇貴妃; 28 มกราคม 1785)พระราชโอรส
 เหอกงชินอ๋อง องค์ชายห้าหงโจ้ว (和恭親王，弘晝,1712-1770)สกุลเกิ่ง (耿氏)

 พระวรราชเทวี (贵妃 กุ้ยเฟย) 
*หมายเหตุ ตำแหน่งว่าง เนื่องด้วยพระวรราชเทวีในตำแหน่งนี้ได้รับการสถาปนาพระยศให้สูงขึ้นในรัชกาลถัดไปหรือสถาปนาพระยศให้สูงขึ้นหลังสิ้นพระชนม์

 พระราชเทวี (妃 เฟย) 
พระบรมสาทิสลักษณ์พระนาม/พระอิสริยยศพระราชบุตรพระราชสกุลเดิมฉีเฟย
(齊妃)

ฐานันดรศักดิ์

รัชศกคังซี

 เช่อฝูจิ้น (側福晉; 1691 หรือ 1694)

รัชศกยงเจิ้ง

 ฉีเฟย (齊妃; 28 มีนาคม 1723 )พระราชโอรส

องค์ชายหงเฟิน (弘昐,1697–1699)
องค์ชายรองหงหยุน (弘昀,1700–1710) 
 องค์ชายสามหงสือ (弘時,1704–1726)

พระราชธิดา

 องค์หญิงรองเหอซั่วหวยเค่อ (和碩懷恪公主,1695–1717)สกุลหลี่
(李氏)thumbเฉียนเฟย
(謙妃)

พระอิสริยยศ

รัชศกยงเจิ้ง

 หลิวตาอิ้ง (劉答應;  1729)
 หลิวกุ้ยเหริน (劉貴人;  1730)
 เฉียนผิน (謙嬪;  1733)
รัชศกเฉียนหลง
 เฉียนเฟย (謙妃)พระราชโอรส

 กั่วกงจวิ้นอ๋อง องค์ชายหกหงเอี้ยน (果恭郡王，弘曕,1733–1765)สกุลหลิวเจีย
(劉佳氏)พระอิสริยยศ

 หนิงเฟย (寧妃)
พระนาม
 ลิ่งเยวี่ยน(令媛)สกุลอู่
(武氏)

 พระราชชายา (嬪 ผิน) 
พระนาม/พระอิสริยยศพระราชบุตรพระราชสกุลเดิมเหมาผิน (懋嬪) พระราชธิดา

 องค์หญิงใหญ่(ไม่ปรากฏพระนาม) (1694)
 องค์หญิงสาม(ไม่ปรากฏพระนาม) (1706) สกุลซ่ง (宋氏)

 พระสนม 

 พระสนมเอก (貴人 กุ้ยเหริน) 
นาม/บรรดาศักดิ์กัวกุ้ยเหริน (郭貴人)หลี่กุ้ยเหริน (李貴人)อันกุ้ยเหริน (安貴人)ไฮ่กุ้ยเหริน (海貴人)จางกุ้ยเหริน (張貴人)

 พระสนมโท (常在 ฉางไจ้) 
นาม/บรรดาศักดิ์น่าฉางไจ้ (那常在)หลี่ฉางไจ้ (李常在)หม่าฉางไจ้ (馬常在)ชุนฉางไจ้ (春常在)เกาฉางไจ้ (高常在)ฉางฉางไจ้ (常常在)กูฉางไจ้ (顧常在)

 พระสนม  (答應 ตาอิ้ง) 
นาม/บรรดาศักดิ์ซูตาอิ้ง (蘇答應)อวิ๋นตาอิ้ง (雲答應)

 พระราชบุตร

 พระราชโอรส 
ลำดับพระนามพระมารดาคู่สมรสหมายเหตุ1องค์ชายหงฮุย
(弘暉; 1697-1704)จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเซี่ยน สกุลอูลาน่าลา
(孝敬憲皇后•烏拉那拉氏)สถาปนาหลังสิ้นพระชนม์เป็น

 ตวนชินอ๋อง (端親王)องค์ชายหงเฟิน
(弘昐; 1697-1699)ฉีเฟย สกุลหลี่
(齊妃•李氏)สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์2องค์ชายหงหยุน
(弘昀; 1700-1710)ฉีเฟย สกุลหลี่
(齊妃•李氏)3องค์ชายหงสือ
(弘時; 1704-1726)ฉีเฟย สกุลหลี่
(齊妃•李氏)พระชายา (嫡福晉)
 ตี๋ฝูจิ้น สกุลต่งเอ้อ (嫡福晉•董鄂氏)4thumb|235x235pxองค์ชายหงลี่
(弘曆; 1711-1799)จักรพรรดินีเซี่ยวเซิ่งเซี่ยน สกุลหนิ่วฮู่ลู่
(孝聖憲皇后•鈕祜祿氏)(เมื่อครั้งมีพระยศเป็นเป่าชินอ๋อง)
พระชายา (嫡福晉)

 ตี๋ฝูจิ้น สกุลฟู่ฉา (嫡福晋•富察氏) ภายหลังเป็น เซี่ยวเสียนฉุนฮองเฮา (孝賢純皇后)

ชายารอง (側福晉)

 เช่อฝูจิ้น สกุลน่าลา (側福晉•那拉氏) ภายหลังเป็น จี้ฮองเฮา (繼皇后)
 เช่อฝูจิ้น สกุลเกาเจีย (側福晉•高佳氏) ภายหลังเป็น ฮุ่ยเสียนหวงกุ้ยเฟย (慧賢皇貴妃)ภายหลังสถาปนาเป็น

 เป่าชินอ๋อง (寶親王)
 จักรพรรดิเฉียนหลง5thumb|334x334pxองค์ชายหงโจ้ว
(弘晝; 1712-1770)ฉุนเชวี่ยหวงกุ้ยเฟย สกุลเกิ่ง
(純愨皇貴妃•耿氏)พระชายา (嫡福晉)

 ตี๋ฝูจิ้น สกุลอู่จาคู(和恭亲王福晋 烏扎庫氏)

ชายารอง (側福晉)

 ชายารอง สกุลจางเจีย(側福晉 章佳氏)
 ชายารอง สกุลชุย(側福晉 崔氏)ภายหลังสถาปนาเป็น

 เหอกงชินอ๋อง (和恭親王)6thumb|369x369pxองค์ชายหงเอี้ยน
(弘曕; 1733-1765)เฉียนเฟย สกุลหลิวเจีย
(謙妃•劉佳氏)พระชายา (嫡福晉)

 ตี้ฝูจิ้น สกุลฟางเจีย (嫡福晉•范佳氏)

ชายารอง (側福晉)

 เช่อฝูจิ้น สกุลจางเจีย (側福晉•張佳氏)ภายหลังสถาปนาเป็น

 กั่วกงจวิ้นอ๋อง (果恭郡王)7องค์ชายฝูอี๋
(福宜; 1720-1721)ตุนซู่หวงกุ้ยเฟย สกุลเหนียน
(敦肅皇貴妃•年氏)สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์8องค์ชายฝูฮุ่ย
(福惠; 1721-1728)ตุนซู่หวงกุ้ยเฟย สกุลเหนียน
(敦肅皇貴妃•年氏)สถาปนาหลังสิ้นพระชนม์เป็น
หวยชินอ๋อง (怀亲王)9องค์ชายฝูเฝย
(福沛; 1723-1723)ตุนซู่หวงกุ้ยเฟย สกุลเหนียน
(敦肅皇貴妃•年氏)

 พระราชธิดา 
ลำดับพระนามประสูติสิ้นพระชนม์พระมารดา1องค์หญิงใหญ่ไม่ปรากฏพระนาม16941694เหมาผิน สกุลซ่ง2องค์หญิงเหอซั่วหวายเค่อ (和碩懷恪公主)16951717ฉีเฟย สกุลหลี่3องค์หญิงสามไม่ปรากฏพระนาม 17061706เหมาผิน สกุลซ่ง4องค์หญิงสี่ไม่ปรากฏพระนาม17151717ตุนซู่หวงกุ้ยเฟย สกุลเหนียน

 พระราชธิดาบุญธรรม 
พระนามประสูติสิ้นพระชนม์พระราชบิดาองค์หญิงเหอซั่วซูเซิ่น (和碩淑慎公主)17081784องค์ชายอิ้นเหริงองค์หญิงเหอซั่วเหอฮุ่ย (和碩和惠公主)17141731องค์ชายอิ้นเสียงองค์หญิงเหอซั่วตวนโหรว (和碩端柔公主)17141754องค์ชายอิ้นลู่

พระสาทิสลักษณ์ที่ยังคงเหลืออยู่

 ราชตระกูล 

<center>

อ้างอิง

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2221
ยงเจิ้ง