โคลงนิราศหริภุญชัย

โคลงนิราศหริภุญชัย เป็นกวีเก่าที่มีประมาณ 720 บรรทัด เดิมแต่งเป็นภาษาไทยถิ่นเหนือ โดยคำว่า นิราศ มาจากคำศัพท์ภาษาสันสกฤตแปลว่า “ไม่มี” เป็นแนวการแต่งกวีที่มีการเดินทางไกลและแยกจากผู้เป็นที่รัก หริภุญชัยเป็นอาณาจักรโบราณที่มีศูนย์กลางที่จังหวัดลำพูน โดยพญามังรายทรงผนวกเข้ากับอาณาจักรล้านนาในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 กวีนี้กล่าวถึงการเดินทางจากเชียงใหม่ไปยังลำพูนเพื่อสักการะพระบรมสารีริกธาตุที่วัดพระธาตุหริภุญชัยวรมหาวิหาร โดยไปเยี่ยมชมวัดและข้างทางประมาณ 20 แห่ง ในระหว่างการเดินทาง ผู้แต่งรู้สึกคร่ำครวญถึงการแยกจากนางศรีทิพ ผู้เป็นที่รักของเขา การเดินทางใช้เวลาสองถึงสามวัน กวีนี้จบลงที่เทศกาลพระบรมสารีริกธาตุที่ราชินีกับพระราชโอรสเสด็จมาด้วย เนื้อเรื่องเดิมสืบไปได้ถึง ค.ศ. 1517-1518 บทกวีได้รับการชื่นชมเพียงเล็กน้อยจนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ นี้เนื่องจากความยากของภาษาเก่า

เอกสารตัวเขียนและการเผยแพร่
มีข้อความเจ็ดข้อความที่เขียนบนใบลานด้วยภาษาไทยถิ่นเหนือ ซึ่งพบในจังหวัดเชียงใหม่, เชียงราย, ลำพูน และพะเยา ส่วนอีกข้อความหนึ่งที่เขียนบนสมุดข่อยในภาษาไทยถูกเก็บอยู่ในสำนักหอสมุดแห่งชาติ มีสี่ฉบับที่มีเนื้อหาคล้ายกัน เชื่อกันว่าเอกสารตัวเขียนอาจนำมาจากล้านนาไปที่อาณาจักรอยุธยาตอนสมเด็จพระนารายณ์มหาราชตีเมืองเชียงใหม่ใน พ.ศ. 2204 แล้วไปแปลเป็นภาษาไทย แต่ไม่มีหลักฐานสนับสนุนทฤษฎีนี้

ข้อความฉบับภาษาไทยได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกโดยสำนักหอสมุดแห่งชาติใน พ.ศ. 2467 ที่มีคำนำโดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพว่า ผลงานนี้ “อาจเป็นต้นแบบของนิราศที่แต่งในอยุธยาและส่งลงมาถึงกรุงเทพ” อย่างไรก็ตาม ผลงานนี้มีคนอ่านน้อยเพราะใช้ภาษาที่คลุมเครือ ใน พ.ศ. 2486 ประเสริฐ ณ นครเริ่มถอดความอักษรล้านนาไปเป็นอักษรไทย ทำให้มีการตีพิมพ์ใช้งานเป็นการส่วนตัวและเป็นหนังสืองานศพในปีถัดมา ในช่วง พ.ศ. 2502 พระยาอนุมานราชธนส่งเสริมให้ประเสริฐแปลเพิ่มและตีพิมพ์ผลงานนี้ ทำให้มีการตีพิมพ์ในวารสารของสมาคมภาษาและวรรณคดีไทยใน พ.ศ. 2503 ใน พ.ศ. 2516 ประเสริฐตีพิมพ์ฉบับขยายที่มีอักษรล้านนา อักษรไทย คำอธิบาย และภาคผนวกของคำและสถานที่โดยวิจิตร ยอดสุวรรณ (Wijit Yodsuwan)

ใน พ.ศ. 2532 ลมูล จันทน์หอม จบการศึกษาวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ โดยทำการเปรียบเทียบข้อความฉบับล้านนาหกบรรทัดที่เขาอ้างว่า “ใกล้เคียงกับต้นฉบับมากที่สุด”

ใน พ.ศ. 2535 ทิว วิชัยขัทคะ กับไพฑูรย์ ดอกบัวแก้ว ตีพิมพ์ฉบับอักษรล้านนาอีกฉบับที่พวกเขากล่าวว่าเป็น “ฉบับลำพูน” และใน พ.ศ. 2562 วินัย พงศ์ศรีเพียร เรียบเรียงนิราศแบบใหม่เสร็จที่มีการเทียบกับภาษาไทยและอังกฤษ พร้อมกับงานวิจัยทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับภูมิหลังของนักกวี

ชื่อ นิราศหริภุญชัย อาจมาหลังจากกวีแนว นิราศ ได้พัฒนาแล้ว เช่นในเอกสารตัวเขียนหนึ่งจากวัดเจดีย์หลวงกวีนี้มีชื่อว่า ลำลพุน

ปีที่แต่งและผู้ประพันธ์
บทเปิดกวีให้ปีหนไทว่า “ปีเมิงเป้า” ซึ่งอาจเป็นไปได้ทั้งเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2000, 2060, 2120, 2180 เป็นต้น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ คาดการณ์ว่าอยู่ใน พ.ศ. 2180 ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททองหรือก่อนหน้านั้น

ประเสริฐ ณ นคร กล่าวว่ากวีนี้เขียนใน พ.ศ. 2060-2061 โดยในกวีกล่าวถึงพระแก้วมรกต ซึ่งประดิษฐานอยู่ที่วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเป็นจริงเฉพาะในช่วง พ.ศ. 2011 ถึง 2091 และพระพุทธสิหิงค์ประทับที่วัดพระสิงห์วรมหาวิหาร จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเป็นจริงเฉพาะใน พ.ศ. 1950 ถึง 2091 ดังนั้น ช่วงปีที่ตรงกับปีนักษัตรนี้คือ พ.ศ. 2060/2061 แต่มีนักวิชาการบางส่วนตั้งข้อสงสัยถึงวันที่เริ่มเขียน

เมื่อดูคำศัพท์ในกวี จึงเป็นที่กระจ่างว่าผู้แต่งกับผู้เป็นที่รักเป็นเชื้อพระวงศ์ เช่น เขากล่าวถึงของถวายของตนว่า ราชกุศล (“ผลงานที่ดีของกษัตริย์” (v.126)) และกล่าวถึงผู้เป็นที่รักว่า อัคคชา (“มเหสีหลัก/ราชินี” (v.127))

วินัย พงศ์ศรีเพียรเสนอว่าผู้แต่งคือพระเมืองแก้ว (ครองราชย์ พ.ศ. 2038–2068) กษัตริย์ล้านนาใน เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2060 และศรีทิพดำรงตำแหน่งเป็นพระมเหสี ในขณะที่อรุณรัตน์ วิเชียรเขียวเสนอว่าผู้แต่งคือศิริยวาปีมหาอำมาตย์ ขุนนางชั้นมหาอำมาตย์จากลำปาง และศรีทิพคือภรรยาของเขา ส่วนโป่งน้อยคือพระราชมารดาของพระเมืองแก้ว

 เรื่องย่อ 
เริ่มบทบูชาพระรัตนตรัย บอกวันเวลาที่แต่ง แล้วกล่าวถึงการที่ต้องจากนางที่เชียงใหม่ไปบูชาพระธาตุหริภุญชัยที่เมืองหริภุญชัย (ลำพูน) ก่อนออกเดินทางได้นมัสการลาพระพุทธสิหิงค์ ณ วัดพระสิงห์ ผ่านวัดทุงยู วัดศรีเกิด วัดผาเกียร (ชัยพระเกียรติ) วัดอูปแป้น ขอพรพระมังราชหรือพระมังรายซึ่งสถิต ณ ศาลเทพารักษ์ ผ่านหอพระแก้ว (กุฏาราม) นมัสการลาพระแก้วมรกต ณ วัดเจดีย์หลวง ผ่านวัดช่างแต้ม วัดเจ็ดลิน วัดเสฏฐา (วัดเชษฐา) วัดฟ่อนสร้อย วัดเชียงสง ออกประตูเชียงใหม่ ผ่านวัดศรีมหาทวาร (วัดเชียงของ) วัดพันงอม วัดเถียงเส่า วัดกุฎีคำ (วัดธาตุคำ) วัดน่างรั้ว ออกประตูขัวก้อม ขึ้นขบวนเกวียน ผ่านวัดกู่คำหลวง (วัดเจดีย์เหลี่ยม) วัดพระนอนป้านปิง (วัดพระนอนหนองผึ้ง) วัดยางหนุ่ม (วัดกองทราย) หยุดพักนอนที่กาดต้นไร (ตลาดต้นไทร) 1 คืน เมื่อเดินทางพบสิ่งใดหรือตำบลใดก็พรรณนาคร่ำครวญรำพันรักไปตลอดทางจนถึงเมืองหริภุญชัย ได้นมัสการพระธาตุหริภุญชัยสมความตั้งใจ บรรยายพระธาตุ งานสมโภชพระธาตุ ก่อนแวะไปนมัสการพระที่วัดพระยืน ตอนสุดท้ายลาพระธาตุกลับเชียงใหม่

รูปแบบ
โคลงนี้มีโคลงสี่สุภาพ 181 โคลงที่มีทำนองและน้ำเสียงต่างกัน และไม่มีการเชื่อมโคลง

สถานที่ในโคลงนิราศหริภุญชัย
+ สถานที่ในนิราศหริภุญชัย โคลงบทที่  ชื่อ  ปัจจุบัน  ที่อยู่  ตำแหน่ง 10 พระวรเชษฐช้อย ศรีสิงห์  วัดพระสิงห์  ถนนสามล้าน 18.7884, 98.981812 ทุงยู  วัดทุงยู  ถนนราชดำเนิน  18.7887, 98.984212 ศรีเกิด  วัดศรีเกิด  ถนนราชดำเนิน  18.7882, 98.984012 ปราเกียร  วัดชัยพระเกียรติ  ถนนราชดำเนิน  18.7886, 98.985914 หอมังราชเจ้า  หอผีพระญามังราย  ถนนพระปกเกล้า  18.7888, 98.988215 กุฏาราม  หอพระแก้ว (หายไป)https://www.silpa-mag.com/history/article_672615 อุปแป้น  วัดอูปแป้น (หายไป)16 มหาอาวาสสร้อย	ศรีสถาน  วัดเจดีย์หลวง  ถนนพระปกเกล้า  18.7869, 98.986519  เสฐฐา  วัดเสฏฐา (เชษฐา) ร้าง  ในโรงเรียนพุทธิโศภณ  18.7858, 98.989119 ช่างแต้ม  วัดช่างแต้ม  ถนนพระปกเกล้า  18°47'07.2"N 98°59'18.0"E20 เจ็ดลิน  วัดเจ็ดลิน  ถนนพระปกเกล้า  18.7837, 98.988021 ฟ่อนสร้อย  วัดฟ่อนสร้อย  ถนนพระปกเกล้า  18.7825, 98.988523 เชียงสง  วัดเชียงสงร้าง  ถนนพระปกเกล้า  18.782204, 98.98842624 เชียงใหม่หม้า ทวารทอง  ประตูเชียงใหม่  ถนนบำรุงบำรี  18.7813, 98.989027 ศรีมหาทวาร  วัดศรีมหาทวาร (วัดเชียงของ) ร้างhttps://www.matichonweekly.com/column/article_77971  ถนนช่างหล่อ  18.780952, 98.98847328 พันงอม  หายไป  29 เถียงเส่า  อาจเป็นวัดแสนเส่า  ถนนสุริวงศ์  18.7786, 98.988530 กุฎีคำ  วัดธาตุคำ ถนนสุริวงศ์ 18.7774, 98.988631 น่างรั้ว  วัดยางกวง  ถนนสุริวงศ์  18.7760, 98.989032  ทวารทอง  ประตูขัวก้อม   ถนนสุริวงศ์  18.772330521074743, 98.9900447743480645 กู่คำหลวง  วัดเจดีย์เหลี่ยม  เวียงกุมกาม  18.7539, 98.995949 พระขวาง  อาจเป็นวัดพระนอนหนองผึ้ง  หนองผึ้ง  18.7386, 99.012467 ยางหนุ่ม  วัดกองทราย  หนองผึ้ง  18.7304, 99.020573 หัวฝาย  วัดหัวฝาย  ตำบลหนองผึ้ง  18.7133, 99.036277 กาดต้นไร  ตลาดต้นไทร  ไม่ทราบ104 พระธาตุเจ้า	จอมจักร  วัดพระธาตุหริภุญชัย  จังหวัดลำพูน  18.5772, 99.0082146 พระพุทธเจ้า จตุตน  วัดพระยืน  จังหวัดลำพูน  18.5763, 99.0193

ตัวอย่าง
ในโคลงที่ 31 เขายกย่องวัดที่ปัจจุบันคือวัดยางกวงริมถนนสุริวงศ์ จังหวัดเชียงใหม่ และคิดถึงผู้เป็นที่รักว่า:
อารามเรียงรุ่นหั้น		เงางาม
เป็นปิ่นบุรีนาม			น่างรั้ว
บเห็นนาฏนงราม		บวรสวาท สยบเอย
ทังขื่อชีพิตกั้ว			โลกนี้นามนิพาน	

ในโคลงที่ 161 เขายกย่องราชินีตอนมาถึงวัดพระธาตุหริภุญชัยว่า:
ธาดาอห่อยเนื้อ	ทิพมาล
ไทงาศสันเฉลิมปาน	แต่งแต้ม
อานาศาสตร์พันพาน	เพิงแพ่ง งามเอย
ยลยิ่งนางฟ้าแย้ม	ย่างย้ายลดาวัลย์

 อ้างอิง 


ข้อมูล



แหล่งข้อมูลอื่น
Thai text of Nirat Hariphunchai from the Vajirayana Digital Library 
 Map and description of temples visited in Nirat Hariphunchai 

หมวดหมู่:นิราศ
หมวดหมู่:วรรณคดีประเภทโคลง
หมวดหมู่:วรรณกรรมสมัยกรุงศรีอยุธยา