จักรพรรดิเต้ากวัง

จักรพรรดิเต้ากวัง () พงศาวดารไทยเรียก เตากวาง เป็นจักรพรรดิองค์ที่เจ็ดแห่งราชวงศ์ชิง และจักรพรรดิชิงองค์ที่ 6 ที่ปกครองประเทศจีนโดยชอบธรรม ครองสิริราชสมบัติจากปี ค.ศ. 1820 ถึงปี ค.ศ. 1850 รัชสมัยของพระองค์เกิด ภัยภายนอก กบฏภายใน นั่นคือ สงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง และจุดเริ่มต้นของ กบฏไท่ผิง ที่เกือบจะล้มราชวงศ์ นักประวัติศาสตร์ โจนาธาน สเปนซ์ อธิบายเกี่ยวกับจักรพรรดิเต้ากวังว่ามีลักษณะ เป็นคนดีแต่ไร้ประสิทธิภาพ

 พระราชประวัติ 
จักรพรรดิเต้ากวังประสูติใน พระราชวังต้องห้าม ในปี ค.ศ. 1782 เดิมมีพระนามว่า เหมียนหนิง (綿寧) (แปลว่า อาทิตย์อัสดง) แต่ภายหลังเปลี่ยนเป็น หมิ่นหนิง (旻宁) (แปลว่า ท้องฟ้า หรือ จักรวาล) เมื่อพระองค์กลายเป็นจักรพรรดิ อักษรตัวแรกของพระนามของพระองค์ถูกเปลี่ยนจาก เหมี่ยน เป็น หมิ่น เพื่อหลีกเลี่ยงอักษรเหมี่ยนที่ค่อนข้างธรรมดา ความแปลกใหม่นี้ได้รับการแนะนำโดย พระอัยกาของพระองค์ จักรพรรดิเฉียนหลง ที่เชื่อว่าไม่ควรมีภาษาจีนที่ใช้กันทั่วไป เนื่องมาจากธรรมเนียมการตั้งพระนามต้องห้ามในราชวงศ์มาช้านาน

จักรพรรดิเต้ากวัง เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ของ องค์ชายหย่งเยี่ยน พระราชโอรสองค์ที่ 15 และรัชทายาทของ จักรพรรดิเฉียนหลง แม้ว่าพระองค์จะเป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ของ องค์ชายหย่งเยี่ยน แต่พระองค์เป็นลำดับแรกในการสืบราชบัลลังก์หลังจาก องค์ชายหย่งเยี่ยน ขึ้นเป็นรัชทายาทเพื่อสืบทอดราชบัลลังก์ของพระอัยกา เพราะพระมารดาของพระองค์ พระชายาฉี่ถ่าล่า เป็นพระชายาเอกขององค์ชายหย่งเยี่ยน ขณะที่พระเชษฐาองค์ใหญ่ของพระองค์ที่สิ้นพระชนม์ไปก่อนนั้นเป็นโอรสที่ประสูติแต่นางสนมของ องค์ชายหย่งเยี่ยน

 วัยเด็ก 
จักรพรรดิเต้ากวงพระราชสมภพที่พระราชวังต้องห้ามในกรุงปักกิ่งเมื่อปี 1782 และได้รับพระราชทานพระนามว่า เหมียนหนิง (Mianning) ภายหลังเมื่อขึ้นครองราชย์ พระนามจึงถูกเปลี่ยนเป็น หมิ่นหนิง (Minning) โดยเปลี่ยนอักษรตัวแรกจากคำว่า "เหมียน" เป็น "หมิ่น" เพื่อหลีกเลี่ยงการใช้อักษรที่ใช้กันทั่วไป ซึ่งเป็นธรรมเนียมที่ริเริ่มโดยสมเด็จพระอัยกา (ปู่) ของพระองค์ คือ จักรพรรดิเฉียนหลง ที่ทรงเห็นว่าไม่เหมาะสมที่จะใช้อักษรธรรมดาในพระนามส่วนพระองค์ของจักรพรรดิ เนื่องด้วยธรรมเนียมการต้องหลีกเลี่ยงชื่อของผู้ที่สูงกว่าที่สืบทอดกันมายาวนาน

เหมียนหนิงเป็นพระโอรสองค์ที่สองของ องค์ชายหย่งเหยี่ยน ซึ่งเป็นพระโอรสองค์ที่ 15 และรัชทายาทของจักรพรรดิเฉียนหลง แม้จะเป็นโอรสองค์ที่สองของหย่งเหยี่ยน แต่พระองค์กลับมีสิทธิในบัลลังก์เหนือกว่าพระเชษฐา (พี่ชาย) เพราะตามระบบการสืบทอดแบบ dīshǔ (嫡庶) นั้น พระชายาหิตารา พระมารดาของเหมียนหนิงเป็นพระชายาเอกของหย่งเหยี่ยน ในขณะที่พระเชษฐาเกิดจากพระสนม
เหมียนหนิงเป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิเฉียนหลงผู้เป็นพระอัยกา พระองค์มักจะเสด็จตามเสด็จจักรพรรดิเฉียนหลงไปล่าสัตว์บ่อยครั้ง ในการล่าสัตว์ครั้งหนึ่งเมื่อพระชนมายุ 9 พรรษา เหมียนหนิงทรงล่ากวางได้สำเร็จ ซึ่งทำให้จักรพรรดิเฉียนหลงทรงพอพระทัยอย่างยิ่ง ห้าปีหลังจากเหตุการณ์นั้นในปี 1796 จักรพรรดิเฉียนหลงก็ทรงสละราชสมบัติเมื่อเหมียนหนิงพระชนมายุ 14 พรรษา และพระบิดาของเหมียนหนิงคือองค์ชายหย่งเหยี่ยนก็ขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิเจียชิ่ง หลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงแต่งตั้งพระชายาหิตารา (พระมารดาของเหมียนหนิง) เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินี จักรพรรดิเฉียนหลงทรงมีพระชนม์ชีพอีกสามปีหลังจากทรงเกษียณ ก่อนจะเสด็จสวรรคตในปี 1799 ขณะพระชนมายุ 87 พรรษา ซึ่งเหมียนหนิงพระชนมายุ 17 พรรษา

ในปี 1813 ขณะยังทรงเป็นองค์ชาย เหมียนหนิงยังมีบทบาทสำคัญในการขับไล่และสังหารผู้บุกรุกจาก ลัทธิแปดทิศ (Eight Trigrams) ที่บุกเข้าโจมตีพระราชวังต้องห้ามอีกด้วย

 รัชสมัย 

 กบฏโคจาในซินเจียง 
ในปี 1820 ขณะพระชนมายุ 38 พรรษา เหมียนหนิง ได้ขึ้นครองราชย์สืบต่อจากจักรพรรดิเจียชิ่งผู้เป็นพระบิดาที่สวรรคตกะทันหัน พระองค์กลายเป็นจักรพรรดิชิงองค์แรกที่เป็นโอรสที่ชอบด้วยกฎหมายองค์โตที่สุดของพระบิดา หลังจากขึ้นครองราชย์ พระนามของพระองค์คือ จักรพรรดิเต้ากวง ซึ่งมีความหมายว่า "หนทางที่เจิดจรัส"

ในช่วงหกปีแรกของรัชสมัย จาฮังกีร์ โคจา ทายาทผู้ถูกเนรเทศของตระกูลโคจาได้นำกองกำลังเข้าโจมตีซินเจียงจากโคกัน (Kokand) กบฏนี้ทำให้เมืองสำคัญของชิงหลายแห่ง เช่น คัชการ์ ยาร์คันด์ โคตัน และหยางอิซาร์ ตกเป็นของกบฏทั้งหมดภายในสิ้นปี 1826 อย่างไรก็ตาม หลังถูกเพื่อนหักหลังในเดือนมีนาคม 1827 จาฮังกีร์ โคจาก็ถูกส่งตัวไปปักกิ่งและถูกประหารชีวิตด้วยการ ประหารชีวิตแบบหลิงฉี (การเฉือนเนื้อทีละส่วน) ในปี 1828 ทำให้ราชสำนักชิงสามารถยึดดินแดนที่สูญเสียไปกลับคืนมาได้

 สงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง 
ในรัชสมัยของจักรพรรดิเต้ากวง จีนประสบปัญหาอย่างหนักจาก ฝิ่น ซึ่งถูกนำเข้ามาในจีนโดยพ่อค้าชาวอังกฤษ การนำเข้าฝิ่นเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลจากยุคจักรพรรดิหย่งเจิ้งที่มีเพียงประมาณ 200 หีบต่อปี จนถึงสมัยเต้ากวงที่พุ่งสูงกว่า 30,000 หีบต่อปี

จักรพรรดิเต้ากวงทรงออกพระราชกฤษฎีกาหลายฉบับเพื่อสั่งห้ามฝิ่นอย่างเด็ดขาด และทรงแต่งตั้ง หลิน เจ๋อสู เป็นข้าหลวงใหญ่ประจำกวางตุ้งเพื่อปราบปราม แต่ความพยายามของหลิน เจ๋อสูนำไปสู่ สงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง โดยตรง เมื่อจีนแพ้สงคราม หลิน เจ๋อสูถูกลดตำแหน่งและเนรเทศไปยังเมืองยี่หลี ในระหว่างสงคราม จักรพรรดิเต้ากวงยังทรงสั่งประหารชีวิตเชลยศึกชาวอังกฤษและอินเดีย 187 คนที่ถูกคุมขังในไต้หวันเพื่อแก้แค้นที่จีนพ่ายแพ้ในยุทธการหนิงโป

ความพ่ายแพ้ในสงครามครั้งนี้เผยให้เห็นถึงความด้อยกว่าทางเทคโนโลยีและการทหารของราชวงศ์ชิงเมื่อเทียบกับชาติยุโรป ทำให้จีนต้องจำยอม ยกเกาะฮ่องกงให้แก่อังกฤษ ตามสนธิสัญญานานกิงในปี 1842 และต้องจ่ายค่าปฏิกรรมสงครามจำนวนมหาศาล ซึ่งทำให้ท้องพระคลังประสบปัญหาอย่างหนัก

 การต่อต้านศาสนาคริสต์ 
ในปี 1811 ได้มีการเพิ่มมาตราลงในประมวลกฎหมายต้าชิงเพื่อลงโทษชาวยุโรปที่เผยแพร่ศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกด้วยโทษประหารชีวิต แม้ว่ากฎหมายจะระบุชื่อนิกายคาทอลิกไว้โดยเฉพาะ แต่หลังจากมิชชันนารีชาวโปรเตสแตนต์ได้แจกจ่ายหนังสือคริสเตียนให้กับคนจีนในช่วงปี 1835-1836 จักรพรรดิเต้ากวงก็ทรงสั่งให้ตรวจสอบว่า "ชนพื้นเมืองทรยศ" ในกวางโจวที่ให้ความช่วยเหลือในการแจกจ่ายหนังสือเหล่านี้คือใคร

 สวรรคตและมรดก 
จักรพรรดิเต้ากวงเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 1850 ที่พระราชวังฤดูร้อนเก่า สิบปีหลังจากนั้น พระราชวังแห่งนี้ถูกเผาทำลายโดยกองทัพอังกฤษ-ฝรั่งเศสในสงครามฝิ่นครั้งที่สอง พระโอรสองค์โตที่ยังมีพระชนม์ชีพ อี้จู่ ได้ขึ้นสืบราชสมบัติเป็น จักรพรรดิเสียนเฟิง

โดยรวมแล้ว จักรพรรดิเต้ากวงไม่เข้าใจเจตนาและความมุ่งมั่นของชาติตะวันตก รวมถึงเศรษฐศาสตร์พื้นฐานของสงครามยาเสพติด พระองค์ทรงมองข้ามการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในโลก และไม่ได้ตระหนักถึงความก้าวหน้าจากการ ปฏิวัติอุตสาหกรรม ของอังกฤษและยุโรป พระองค์ทรงเป็นจักรพรรดิชิงองค์สุดท้ายที่ได้เสด็จสวรรคตในพระราชวังฤดูร้อนเก่า ก่อนที่จะถูกทำลายลงในอีกหนึ่งทศวรรษให้หลัง

รัชสมัย 30 ปีของพระองค์เต็มไปด้วยความตึงเครียดทางเศรษฐกิจ ความไม่มั่นคงภายใน และการแทรกแซงจากต่างชาติ ซึ่งท้ายที่สุดก็นำไปสู่ การล่มสลายของราชวงศ์ชิง ในปี 1911 ในที่สุด พระศพของพระองค์ถูกฝังไว้ที่สุสานมู่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสุสานราชวงศ์ชิงตะวันตก

 พระบรมวงศานุวงศ์ 
 พระราชบิดา: จักรพรรดิเจี่ยชิ่ง
 พระราชมารดา: จักรพรรดินีเซี่ยวซูรุ่ย 

 พระภรรยาเจ้าและพระภรรยา 

 พระภรรยาเจ้า 

 ฮองเฮา (皇后) 
พระบรมสาลิสลักษณ์พระนาม/พระราชอิสริยยศพระราชบุตรพระราชสกุลเดิมthumbจักรพรรดินีเซี่ยวมู่เฉิง
(孝穆成皇后)

รัชศกเจียชิ่ง

 ตี๋ฝูจิ้น (嫡福晉;  22 ธันวาคม 1796)

รัชศกเต้ากวง

 ฮองเฮาเซี่ยวมู่ (孝穆皇后;  1820)

รัชศกเสียนเฟิง

 ฮองเฮาเซี่ยวมู่เฉิง (孝穆成皇后;  26 ตุลาคม 1850)สกุลหนิ่วฮู่ลู่ 
(鈕祜祿氏)thumbจักรพรรดินีเซี่ยวเซิ่นเฉิง
(孝慎成皇后)

รัชศกศกเจียชิ่ง

 จี้ฝูจิ้น (繼福晉;  2 กุมภาพันธ์ 1809)

รัชศกเต้ากวง

 ฮองเฮา (皇后;  28 ธันวาคม 1822)
 ฮองเฮาเซี่ยวเซิ่น (孝慎皇后;  7 กันยายน 1833)

รัชศกเสียนเฟิง

 ฮองเฮาเซี่ยนเซิ่นเฉิง (孝慎成皇后;  26 ตุลาคม 1850)พระราชธิดา

 องค์หญิงใหญ่กู้หลุนตวนหมิ่น (固倫端憫公主)สกุลถงเจีย
(佟佳氏)thumbจักรพรรดินีเซี่ยวฉวนเฉิง
(孝全成皇后)

รัชศกเต้ากวง

 ฉวนกุ้ยเหริน (全貴人; 1821)
 ฉวนผิน (全嬪;  28 ธันวาคม 1822)
 ฉวนเฟย (全妃;  26 ธันวาคม 1823)
 ฉวนกุ้ยเฟย (全貴妃;  30 พฤษภาคม 1825)
 หวงกุ้ยเฟย (皇貴妃; 28 กันยายน 1833)
 ฮองเฮา (皇后;  18 พฤศจิกายน 1834)
 ฮองเฮาเซี่ยวฉวน (孝全皇后;  2 พฤษภาคม 1840)

รัชศกเสียนเฟิง

 ฮองเฮาเซี่ยวฉวนเฉิง (孝全成皇后;  26 ตุลาคม 1850)พระราชโอรส

 จักรพรรดิเสียนเฟิง องค์ชายสี่อี้จู่(奕詝)

พระราชธิดา

 องค์หญิงสามกู้หลุนตวนซุ่น (固倫端順公主)
 องค์หญิงสี่กู้หลุนโซ่วอัน (固倫壽安公主)สกุลหนิ่วฮู่ลู่
(鈕祜祿氏)thumbจักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเฉิง
(孝静成皇后)

รัชศกเต้ากวง

 จิ้งกุ้ยเหริน (靜貴人;  1825)
 จิ้งผิน (靜嬪;  29 ธันวาคม 1826)
 จิ้งเฟย (靜妃;  15 พฤษภาคม 1827)
 จิ้งกุ้ยเฟย (靜貴妃;  17 กันยายน 1834)
 จิ้งหวงกุ้ยเฟย (靜皇貴妃;  9 มกราคม 1841)

รัชศกเสียนเฟิง

 คังฉือหวงกุ้ยไท่เฟย (康慈皇貴太妃;  เมษายน 1851)
 คังฉือฮองไทเฮา (康慈皇太后;  13 สิงหาคม 1855)
 ฮองเฮาเซี่ยวจิ้ง (孝靜皇后;  20 กันยายน 1855)

รัชศกถงจื้อ

 ฮองเฮาเซี่ยวจิ้งเฉิง (孝靜成皇后;  6 พฤษภาคม 1862)พระราชโอรส
 ซุ่นเหอจวิ้นอ๋อง องค์ชายรองอี้กัง (奕綱)
 ฮุ่ยจื้อจวิ้นอ๋อง (หลังสิ้นพระชนม์) องค์ชายสามอี้จี้ (奕繼)
 เหอซั่วกงจงชินอ๋อง องค์ชายหกอี้ซิน (奕訢)
พระราชธิดา
 องค์หญิงหกกู้หลุนโซ่วเอิน (固倫壽恩公主,1830–1859)สกุลปั๋วเอ่อร์จี้จี๋เท่อ
(博爾濟吉特)

 หวงกุ้ยเฟย (皇貴妃) 
พระบรมสาทิสลักษณ์พระนาม/พระราชอิสริยยศพระราชบุตรพระราชสกุลเดิมthumbจวงซุ่นหวงกุ้ยเฟย
(莊順皇貴妃)

ฐานันดรศักดิ์

รัชศกเต้ากวง
 หลินกุ้ยเหริน (琳貴人 ; มีนาคม/เมษายน 1837)
 ซิ่วฉางไจ้ (秀常在 ; 3 ธันวาคม 1837)
 หลินกุ้ยเหริน (琳貴人 ; 31 สิงหาคม 1839)
 หลินผิน (琳嬪 ; พฤศจิกายน/ธันวาคม 1840)
 หลินเฟย (琳妃 ; มิถุนายน/กรกฎาคม 1842)
 หลินกุ้ยเฟย (琳貴妃 ; มกราคม/กุมภาพันธ์ 1847)

รัชศกเสียนเฟิง

 หลินกุ้ยไท่เฟย (琳貴太妃 ; 1850-1861)

รัชศกถงจื้อ

 หลินหวงกุ้ยไท่เฟย (琳皇貴太妃 ; พฤศจิกายน/ธันวาคม 1861)
 จวงซุ่นหวงกุ้ยเฟย (莊順皇貴妃 ; ธันวาคม 1866)พระราชโอรส

 ฉุนเสียนชินอ๋อง องค์ชายเจ็ดอี้เซฺวียน (奕譞)
 จงตวนจวิ้นอ๋อง องค์ชายแปดอี้เหอ (奕詥)
 ฝูจิ้งจวิ้นอ๋อง องค์ชายเก้าอี้ฮุ่ย(奕譓)
พระราชธิดา

 องค์หญิงเก้ากู้หลุนโซ่วจวง (固倫壽莊公主；1842–1884)สกุลอูหย่า
(烏雅氏)

 กุ้ยเฟย (貴妃) 
พระบรมสาลิสลักษณ์พระนาม/พระราชอิสริยยศพระราชบุตรพระราชสกุลเดิมthumbถงกุ้ยเฟย
(彤貴妃)

รัชศกเต้ากวง

 มู่กุ้ยเหริน (睦貴人；1831)
 ถงผิน (彤嬪；ธันวาคม 1832 หรือ มกราคม 1833)
 ถงเฟย (彤妃；3 ธันวาคม 1834)
 ถงกุ้ยเฟย (彤貴妃；26 มกราคม 1837)
 ถงกุ้ยเหริน (彤貴人；21 ตุลาคม 1844)

รัชศกเสียนเฟิง

 ถงผิน (彤嬪；กุมภาพันธ์ หรือ มีนาคม 1850)

รัชศกถงจื้อ

 ถงเฟย (彤妃；1862)
 ถงกุ้ยเฟย (彤貴妃；ธันวาคม 1874 หรือ มกราคม 1875)พระราชธิดา

 องค์หญิงเจ็ด (ไม่ปรากฏพระนาม；30 กรกฎาคม 1840 - 27 มกราคม 1845)
 องค์หญิงแปดเหอซั่วโซ่วสี่ (和碩壽禧公主；7 มกราคม 1842 - 10 กันยายน 1866)
 องค์หญิงสิบ (ไม่ปรากฏพระนาม；4 พฤษภาคม 1844 - 26 กุมภาพันธ์ 1845)สกุลซูมู่หลู่
(舒穆禄氏)เจียกุ้ยเฟย (佳貴妃)สกุลกัวเจีย (郭佳)thumb|เฉิงกุ้ยเฟยขณะทรงพระยศเป็นเฉิงผินกับฉางเฟยขณะทรงมีพระยศเป็นฉางกุ้ยเหริน และเซียงเฟยขณะมีพระยศเป็นเซียงกุ้ยเหรินกับองค์หญิงเหอซั่วโช่วซีเฉิงกุ้ยเฟย (成貴妃)สกุลหนิ่วฮู่ลู่ (鈕祜祿)

 เฟย (妃) 
พระบรมสาลิสลักษณ์พระนาม/พระราชอิสริยยศพระราชบุตรพระราชสกุลเดิมthumbเหอเฟย (和妃)พระราชโอรส
 อิ่นจื้อจวิ้นอ๋อง องค์ชายใหญ่อี้เว่ย (奕緯)สกุลฮุ่ยฟาน่ารา (輝發那拉氏)thumb|204x204px| เซียงเฟย (祥妃)พระราชโอรส
 เหอชั่วตุนชินหวัง องค์ชายห้าอี้ฉง (奕詝)

พระราชธิดา

 องค์หญิงรอง(ไม่ปรากฏพระนาม)
 องค์หญิงห้าเหอซั่วโซ่วจัง(寿臧和硕公主)สกุลหนิ่วฮู่ลู่ (鈕祜祿)thumb|ฉางเฟยขณะทรงมีพระยศเป็นฉางกุ้ยเหรินกับเฉิงกุ้ยเฟยขณะทรงพระยศเป็นเฉิงผินและเซียงเฟยขณะมีพระยศเป็นเซียงกุ้ยเหรินกับองค์หญิงเหอซั่วโช่วซีฉางเฟย (常妃)สกุลเฮ่อเซ่อหลี่ (赫舍里)

 ผิน (嬪) 
พระนาม/พระราชอิสริยยศพระราชสกุลเดิมเถียนผิน (恬嫔)สกุลฟู่ฉา (富察)อวี้ผิน (豫嫔)สกุลซั่ง (尚氏)เหิงผิน (恆嬪)สกุลไช่ (蔡氏)ซุ่นผิน (順嬪)สกุลน่ารา(那拉氏)

 พระภรรยา 

 กุ้ยเหริน (貴人) 
พระนาม/พระอิสริยยศสกุลเดิมผิงกุ้ยเหริน (平貴人)สกุลจ้าว (趙)หลี่กุ้ยเหริน (李貴人)สกุลหลี่ (李)น่ากุ้ยเหริน (那貴人)สกุลน่า (那)ติ้งกุ้ยเหริน (定貴人)สกุลซุน (孫)

 ฉางไจ้ (常在) 
พระนาม/พระอิสริยยศสกุลเดิมม่านฉางไจ้ (蔓常在)ไม่ทราบสกุล

 ตาอิ้ง (答应) 
พระนาม/พระอิสริยยศสกุลเดิมมู่ตาอิ้ง (睦答應)สกุลเฮ่อเซ่อหลี่ (赫舍里)

 นางใน 

 กวนหนวี่จื่อ(官女子) 

 หลิวกวนหนวี่จื่อ(劉官女子) จาก สกุลหลิว (劉)

 พระราชโอรส 
 ลำดับ พระนาม  ประสูติ  สิ้นพระชนม์  พระมารดา  หมายเหตุ1 องค์ชายใหญ่อี้เว่ย  奕緯 ค.ศ.1808ค.ศ.1831เหอเฟยสถาปนาเป็น อิ่นจื้อจวิ้นอ๋อง หลังสิ้นพระชนม์ 2องค์ชายรองอี้กัง  奕綱ค.ศ.1826ค.ศ.1827จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเฉิงสถาปนาเป็น  ซุ่นเหอจวิ้นอ๋อง หลังสิ้นพระชนม์  3องค์ชายสามอี้จี้  奕繼 ค.ศ.1829ค.ศ.1830จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเฉิงlสถาปนาเป็น ฮุ่ยจื้อจวิ้นอ๋อง หลังสิ้นพระชนม์  4thumbองค์ชายสี่อี้จู่ 奕詝 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1831	22 สิงหาคม ค.ศ. 1861จักรพรรดินีเซี่ยวเฉฺวียนเฉิงภายหลังเป็นจักรพรรดิ  ครองราช 9 มีนาคม ค.ศ. 1850 - 22 สิงหาคม ค.ศ. 1861 5องค์ชายห้าอี้ฉง 奕詝23 กรกฎาคม ค.ศ. 183118 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1889เซียงเฟยดำรงพระยศเหอชั่วตุนชินหวัง ค.ศ. 1846 - 1889  ทรงเป็นเจ้ากองธงแมนจูขลิบเหลือง 6thumbองค์ชายหกอี้ซิน奕訢 11 มกราคม ค.ศ. 1833  29 พฤษภาคม ค.ศ. 1898 จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเฉิง  ดำรงพระยศเหอซั่วกงจงชินอ๋อง 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1850-29 พฤษภาคม ค.ศ.1898 ทรงสามารถพูดสนทนาภาษาอังกฤษได้แตกฉาน 7thumbองค์ชายเจ็ดอี้เซฺวียน 奕譞16 ตุลาคม ค.ศ.18401 มกราคม ค.ศ.1891	จวงซุ่นหวงกุ้ยเฟยดำรงพระยศฉุนชินอ๋อง ค.ศ.1872-1891 เป็นพระราชบิดาของจักรพรรดิกวังซวี่และเป็นพระอัยกาของจักรพรรดิผู่อี๋  8thumb|จักรพรรดิเต้ากวงทรงประทับอยู่กับจวงซุ่นหวงกุ้ยเฟยขณะทรงมีพระยศเป็นหลินกุ้ยเฟยทรงกำลังอุ้มองค์ชายแปดอี้เหอขณะทรงพระเยาว์ในอนาคตทรงมีพระยศเป็นตวนจวิ้นอ๋ององค์ชายแปดอี้เหอ  奕詥ค.ศ.1844ค.ศ.1868จวงซุ่นหวงกุ้ยเฟยดำรงพระยศจงตวนจวิ้นอ๋อง ค.ศ.1850-1868 9thumb|261x261px|เรียงลำดับจากซ้ายไปขวา ดังนี้:เจ้าชายอี้ซิน เจ้าชายอี้จู่ เจ้าชายอี้เหอ เจ้าชายอี้ฮุ่ย (Yihui) เจ้าชายอี้เซวียน (Yixuan)  

จักรพรรดิเต้ากวง ทรงเป็นศูนย์กลางของภาพ เจ้าหญิงโซ่วอาน (Princess Shou'an) เจ้าหญิงโซ่วเอิน (Princess Shou'en)องค์ชายเก้าอี้ฮุ่ย  奕譓ค.ศ.1845ค.ศ.1877จวงซุ่นหวงกุ้ยเฟยดำรงพระยศฝูจิ้งจวิ้นอ๋อง ค.ศ.1850-1877

 พระราชธิดา 
ลำดับพระนามประสูติสิ้นพระชนม์พระมารดา1องค์หญิงกู้หลุนตวนหมิ่น
(固倫端憫公主)18131819จักรพรรดินีเซี่ยวเซิ่นเฉิง2องค์หญิงรองไม่ปรากฏพระนาม18251825เซียงเฟย3องค์หญิงสามกู้หลุนตวนซุ่น
(固倫端順公主)18251835จักรพรรดินีเซี่ยวฉวนเฉิง4thumb|457x457pxองค์หญิงสี่กู้หลุนโซ่วอัน (固伦寿安公主)18261860จักรพรรดินีเซี่ยวฉวนเฉิง5thumb|491x491pxองค์หญิงห้าเหอซั่วโซ่วจัง (和硕寿臧公主)18291856เซียงเฟย6thumb|459x459pxองค์หญิงหกโซ่วเอินกู้หลุนกงจวู่ (固伦寿恩公主)18301859จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเฉิง7องค์หญิงเจ็ดไม่ปรากฏพระนาม 18401844ถงกุ้ยเฟย8thumb|เฉิงกุ้ยเฟยขณะทรงพระยศเป็นเฉิงผินกับฉางเฟยขณะทรงมีพระยศเป็นฉางกุ้ยเหริน และเซียงเฟยขณะมีพระยศเป็นเซียงกุ้ยเหรินกับองค์หญิงแปดเหอซั่วโช่วซี|472x472pxองค์หญิงแปดเหอซั่วโซ่วซี (和碩壽禧公主)18411866ถงกุ้ยเฟย9thumb|396x396pxองค์หญิงเก้ากู้หลุนโซ่วจวง (固倫壽莊公主)18421884จวงซุ่นหวงกุ้ยเฟย10องค์หญิงสิบไม่ปรากฏพระนาม18441845ถงกุ้ยเฟย

 ในวัฒนธรรมร่วมสมัย 

 หลอจุ้นซุน (Lo Chun-shun) รับบทในเรื่อง 13 ฮ่องเต้ตำนานจักรพรรดิราชวงศ์ชิง(The Rise and Fall of Qing Dynasty ; 1988)
 ตู้จื้อกั๋ว (Du Zhiguo) รับบทในเรื่อง Sigh of His Highness (2006)
 เฉินจิ่นหง (Sunny Chan) รับบทในเรื่อง ศึกจอมนางสะท้านแผ่นดิน (Curse of the Royal Harem ; 2011)
 หยาเทียนฮั่ว (Nono Yeung) รับบทในเรื่อง ศึกโค่นกังฉินมหาอำนาจ (Succession War ;  2018)

 ราชตระกูล 

<center>

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:จักรพรรดิราชวงศ์ชิง