เดียรถีย์

เดียรถีย์ (; ) แปลว่า ประกอบในลัทธิ ใช้กับนักบวชนอกศาสนาพุทธในประเทศอินเดียสมัยพุทธกาลพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554, หน้า 445 มีหลายพวก เช่น ปริพาชก นิครนถ์ ดาบส อเจลก (ชีเปลือย)

ปัจจุบันคำนี้ถูกนำมาใช้เรียกผู้ทำนอกเรื่องหรือนอกรีตนอกรอย ประพฤตินอกธรรมนอกพระวินัยว่า พวกเดียรถีย์ ซึ่งถือเป็นคำดูถูกหรือคำด่า

 อ้างอิง 
 เชิงอรรถ

 บรรณานุกรม

 พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช), พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุด คำวัด,  วัดราชโอรสาราม กรุงเทพฯ พ.ศ. 2548


หมวดหมู่:นอกรีต
หมวดหมู่:คำศัพท์ศาสนาพุทธ