จังหวัดขุขันธ์

ในปี พ.ศ. 2306 ปลายสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ตรงกับรัชสมัยแผ่นดินของสมเด็จพระเจ้าเอกทัศหรือสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ พระองค์ได้โปรดเกล้าฯ ตั้งบ้านปราสาทสี่เหลี่ยมโคกลำดวนขึ้นเป็น เมืองขุขันธ์  ให้มีเจ้าเมืองปกครอง มาจนถึงปลายปี พ.ศ. 2449 ได้มีการย้ายที่ทำการศาลากลางเมืองขุขันธ์ไปตั้งอยู่ที่อำเภอกลางศรีสะเกษ และยังคงใช้นามว่า ศาลากลางเมืองขุขันธ์ พ.ศ. 2459  เมืองขุขันธ์ จึงมีนามว่า จังหวัดขุขันธ์ พ.ศ. 2481 ได้มีการออกพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนนาม จังหวัดขุขันธ์ เป็นนามจังหวัดศรีสะเกษ ประกาศในราชกิจานุเบกษาวันที่ 14 พฤศจิกายน 2481 เล่มที่ 55 หน้า 658

เขตการปกครอง
เขตการปกครองของจังหวัดขุขันธ์ในอดีตมี 7 อำเภอ 1 กิ่งอำเภอ ซึ่งรายชื่อดังต่อไปนี้สะกดชื่อตามราชกิจจานุเบกษา ฉบับวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2456 และ 29 เมษายน พ.ศ. 2460 ได้แก่

 ลำดับ ชื่อเมือง พื้นที่โดยประมาณ (ตร.กม.) 1 อำเภอเมืองขุขันธ์ (อำเภอห้วยเหนือ) 2,888.684  2 อำเภอเมืองศีร์ษะเกษ (อำเภอกลางศีร์ษะเกษ, อำเภอศีร์ษะเกษ)  1,288.27  3 อำเภอราษีไสล (อำเภอคง)   636.7 4 อำเภอกันทรารักษ์ (อำเภอน้ำอ้อม) 2,027.684  5กิ่งอำเภอบัวบุณฑริก (กิ่งอำเภอโพนงาม) 1,402.0  6 อำเภออุทุมพรพิไสย (อำเภอปจิมศีร์ษะเกษ) 859.012  7 อำเภอกันทรารมย์ (อำเภออุไทยศีร์ษะเกษ) 1,178.853 8 อำเภอเดชอุดม 3,576.375
รวมจังหวัดขุขันธ์มีพื้นที่ประมาณ 13,857.578 ตร.กม.

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
ขุขันธ์

หมวดหมู่:จังหวัดของประเทศไทยในอดีต
หมวดหมู่:สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2481
หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์ของจังหวัดศรีสะเกษ