แมคดอนเนลล์ดักลาส F-15 อีเกิล

แมคดอนเนลล์ดักลาส F-15 อีเกิล (McDonnell Douglas F-15 Eagle) เป็นเครื่องบินขับไล่สองเครื่องยนต์ทางยุทธวิธีทุกสภาพอากาศที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำหน้าที่ครองความได้เปรียบทางอากาศ มันถูกพัฒนาให้กับกองทัพอากาศสหรัฐและได้ทำการบินครั้งแรกเมื่อเดือนมิถุนายน 1975 มันเป็นหนึ่งในเครื่องบินขับไล่ที่โดดเด่นที่สุดในสมัยใหม่ F-15E สไตรค์อีเกิลเป็นแบบดัดแปลงสำหรับทำหน้าที่.ขับไล่.และ.โจมตีทุกสภาพซึ่งได้เข้าประจำการในปี 1976 กองทัพอากาศสหรัฐฯ วางแผนที่จะใช้ F-15 ไปจนถึงปี 2025 Tirpak, John A. "Making the Best of the Fighter Force". Air Force magazine, March 2007.

F-15 เข้าประจำการในปี 1976 และต่อมาได้แสดงความสามารถเหนือข้าศึกในสงครามอ่าวเปอร์เซีย 1991 ด้วยสถิติการรบที่ไม่เคยแพ้เลยในสภาพการสู้รบจริง นับแต่นั้นมา F-15 ได้พัฒนาต่อยอดเป็นหลายรุ่น ทั้ง F-15C/D สำหรับครองอากาศ, F-15E สไตรค์อีเกิล สำหรับโจมตีภาคพื้นดิน และล่าสุดคือ F-15EX ที่ยังคงถูกสั่งซื้อในศตวรรษที่ 21 

 ความเป็นมา 
F-15 อีเกิล ถือกำเนิดขึ้นในช่วงสงครามเย็น เมื่อกองทัพอากาศสหรัฐกังวลว่ากำลังรบทางอากาศของตนเริ่มเสียเปรียบ หลังจากที่สหภาพโซเวียตเปิดตัว MiG-25 ในปี 1967 ซึ่งมีขีดความสามารถสูงกว่าเครื่องบินรบอเมริกันในขณะนั้นอย่าง F-4 แฟนทอมทูJenkins, D. R. McDonnell Douglas F-15 Eagle: A Detailed History of the World’s Most Successful Jet Fighter. Specialty Press, 1998. กองทัพอากาศสหรัฐจึงริเริ่มโครงการ FX (Fighter Experimental) เพื่อพัฒนาเครื่องบินขับไล่ครองอากาศ เน้นความคล่องตัว ความเร็ว และกำลังเครื่องยนต์ให้เหนือกว่าเครื่องขับไล่ในสมัยนั้นLorell, M. & Levaux, H. The Cutting Edge: A Half Century of U.S. Fighter Aircraft R&D. RAND Corporation, 1998.

บริษัทแมคดอนเนลล์ดักลาสได้รับสัญญาให้เป็นผู้ออกแบบและพัฒนาในปี 1969 ต่อมา ต้นแบบ F-15A ได้ทำการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม 1972Winchester, J. Fighter: The World’s Finest Combat Aircraft - 1914 to the Present Day. Barnes & Noble, 2004. จุดเด่นของโครงการคือการออกแบบเครื่องบินให้เป็นเครื่องบินครองอากาศ

 การพัฒนา 
F-15 ถูกออกแบบให้มุ่งเน้นสมรรถนะการครองอากาศอย่างเต็มที่ มิได้จัดสรรขีดความสามารถโจมตีภาคพื้นดินในช่วงแรกของการพัฒนา ในเดือนธันวาคม 1969 แบบของบริษัทแมคดอนเนลล์ดักลาสได้รับคัดเลือกให้พัฒนาเป็นต้นแบบ ในที่สุด F-15A เครื่องต้นแบบก็ทำการบินครั้งแรกเมื่อ 27 กรกฎาคม 1972Lorell, M. & Levaux, H. The Cutting Edge: A Half Century of U.S. Fighter Aircraft R&D. RAND Corporation, 1998. การออกแบบของ F-15 เน้นทั้งความแรงและความคล่องตัว ตัวเครื่องมีปีกขนาดใหญ่ หางดิ่งคู่ และโครงสร้างลำตัวที่ช่วยสร้างแรงยกเสริม (lifting body) เครื่องยนต์คู่ Pratt & Whitney F100 มีกำลังมากจนทำให้ F-15 สามารถทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วและไต่ระดับสูงได้อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ระบบเรดาร์ AN/APG-63 ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในรุ่นแรกที่สามารถตรวจจับและติดตามเป้าหมายได้แม้บินอยู่ต่ำกว่าพื้นดิน (look-down/shoot-down) และยังทำงานร่วมกับคอมพิวเตอร์ภารกิจสมัยใหม่Jenkins, D. R. McDonnell Douglas F-15 Eagle: A Detailed History of the World’s Most Successful Jet Fighter. Specialty Press, 1998.U.S. Air Force Fact Sheet: “F-15 Eagle.”

200px|thumb|ห้องนักบินของ F-15A
ในด้านอาวุธ F-15 ติดตั้งปืน M61A1 วัลแคน ขนาด 20 มม. พร้อมมิสไซล์ AIM-7 สแปร์โรว์ สำหรับการรบพิสัยกลาง และ AIM-9 ไซด์ไวน์เดอร์ สำหรับการรบพิสัยใกล้ ต่อมาได้พัฒนาให้ใช้ AIM-120 แอมแรม ซึ่งทำให้ F-15 มีความสามารถต่อสู้ทั้งระยะใกล้และนอกระยะสายตา รุ่นสองที่นั่ง F-15B ก็ถูกสร้างขึ้นสำหรับการฝึก แต่ยังคงระบบรบใกล้เคียงกับรุ่น A นอกจากนี้ เพื่อแสดงขีดความสามารถ F-15A ที่ถูกปรับแต่งพิเศษชื่อว่า “Streak Eagle” ถูกนำไปทำลายสถิติโลกด้าน “เวลาต่อการไต่ระดับ” (time-to-climb) ได้ถึง 8 รายการในต้นปี 1975 นับเป็นการยืนยันว่าเครื่องบินใหม่นี้มีขีดความสามารถที่เหนือกว่าNational Museum of the U.S. Air Force, “Record-Setting ‘Streak Eagle’ (F-15A) Time-to-Climb.” เครื่องลอตแรกเริ่มส่งมอบปลายปี 1974 และเข้าประจำการเต็มฝูงในปี 1976

จากนั้น กองทัพอากาศสหรัฐก็พัฒนาต่อไปเป็นรุ่น F-15C และ F-15D ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 รุ่นนี้มีเชื้อเพลิงภายในเพิ่มขึ้น โครงสร้างแข็งแรงขึ้น และสามารถติดตั้งถังเชื้อเพลิงแนบลำตัว ทำให้บินนานขึ้นโดยไม่ต้องลดจำนวนการติดอาวุธ นอกจากนี้ยังติดตั้งระบบเตือนภัยและสงครามอิเล็กทรอนิกส์สมัยใหม่อย่าง ALR-56C และ ALQ-135 รวมถึงคอมพิวเตอร์ภารกิจและระบบควบคุมอาวุธแบบใหม่ (PACS)Davies, S. & Dildy, D. F-15 Eagle Engaged: The World’s Most Successful Jet Fighter. Osprey / Motorbooks, 2007. ต่อมาในช่วงทศวรรษ 1980 มีโครงการอัปเกรด F-15A/B/C/D ทั้งหมดให้ทันสมัยขึ้น โดยปรับปรุงระบบไฟฟ้า ซอฟต์แวร์ภารกิจ เพิ่มขีดความสามารถในการใช้ AMRAAM และเตรียมพร้อมติดตั้งเรดาร์รุ่นปรับปรุงตระกูล APG-63(V) จุดแข็งของ F-15 คือการออกแบบที่เปิดทางให้อัปเกรดได้ง่าย ทำให้เครื่องยังคงทันสมัยอยู่เสมอ แม้เวลาผ่านมากว่า 50 ปีหลังจากบินครั้งแรก

 ระบบเอวิโอนิกส์
160px|thumb|left|upright|เรดาร์ AN/APG-63
F-15A/B/C ได้ชื่อว่าเป็นเครื่องบินที่รวมระบบเอวิโอนิกส์ที่ล้ำสมัยที่สุดในยุค 1970 จุดเด่นคือการทำงานแบบ “บูรณาการ” หรือการเชื่อมโยงทุกระบบเข้าด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นเรดาร์ เครื่องวัดการบิน ระบบนำร่อง หรือระบบอาวุธ ข้อมูลทั้งหมดจะถูกประมวลผลและส่งขึ้นจอแสดงผลหลัก ทำให้นักบินรับรู้สถานการณ์ได้ครบถ้วนโดยไม่ต้องก้มมองเครื่องมือและมาตรวัดหลายตัวเหมือนเครื่องบินรุ่นก่อน ภาระงานของนักบินจึงลงอย่างมาก

F-15A/B/C ติดตั้งเรดาร์ AN/APG-63 แบบพัลส์ดอปเพลอร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในเรดาร์รุ่นแรก ๆ ของสหรัฐที่สามารถทำ "มองต่ำ/ยิงต่ำ" (look-down/shoot-down) หมายความว่ามันตรวจจับและติดตามเครื่องบินที่บินระดับต่ำใกล้พื้นดิน ซึ่งเป็นข้อได้เปรียบสำคัญในการต่อสู้กับคู่แข่งจากโซเวียต ข้อมูลจากเรดาร์ถูกส่งไปยังคอมพิวเตอร์กลางและเฮดอัพดิสเพลย์ (HUD) ช่วยให้นักบินเล็งและยิงอาวุธได้อย่างแม่นยำโดยไม่ต้องละสายตาจากเป้าหมายSweetman, B. Modern Air Combat. Crescent Books, 1983. นอกจากนี้ F-15 ยังมีระบบนำร่องด้วยความเฉื่อย (INS) ระบบสื่อสาร UHF และเครื่องวัดทิศทาง/ระยะทาง (TACAN) ทำให้นักบินสามารถบินไกลและเข้าหาเป้าหมายได้แม้ในสภาพอากาศเลวร้ายหรือกลางคืน

ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 และ 1980 รุ่น F-15C/D ได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่ภายใต้โครงการ MSIP การปรับปรุงนี้รวมถึงคอมพิวเตอร์กลางที่ทรงพลังขึ้น ระบบควบคุมอาวุธแบบใหม่ (PACS) ซึ่งรองรับขีปนาวุธรุ่นใหม่อย่าง AIM-120 AMRAAM รวมถึงระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์ระดับยุทธวิธี (TEWS) ที่ประกอบด้วย ALR-56C (เครื่องรับสัญญาณเตือนเรดาร์) และ ALQ-135 (ระบบก่อกวนเรดาร์)GlobalSecurity.org: “F-15 TEWS (ALQ-135/ALR-56C/ALE-45).” ท้ายที่สุด F-15C หลายลำยังได้รับการอัปเกรดเรดาร์เป็น APG-63(V)1 ซึ่งช่วยให้เครื่องยังคงทันสมัยและรองรับการต่อสู้ในยุคใหม่ได้ ระบบเอวิโอนิกส์เหล่านี้คือปัจจัยสำคัญที่ทำให้ F-15 ครองสถานะนักล่าครองอากาศยาวนานหลายทศวรรษ

 ปฎิบัติการของ F-15 

ในปี 1984 มีรายงานว่า F-15C ของซาอุได้ยิง F-4E PHAMTON II สองลำของอิหร่านตก

ในช่วงปี 1984 ถึง 1986  มีการนำจรวดต่อต้านดาวเทียมมีติดตั้งบน F-15 อย่าง ASM-135 ASAT โดยติดตั้งที่กึ่งกลางใต้ท้อง เพื่อหวังทำลายดาวเทียมสอดแนมวงโครงจรต่ำ ในการทดสอบนักบินจะไต่ระดับขึ้น 65 องศา ไปยังจุดที่คำนวณไว้ เมื่อถึงระดับความสูง 38,100 ฟุต และความเร็วมัค 1.22 นักบินจะยิงลูกจรวดออกไปใส่ยังดาวเทียม ในการทดสอบคร้งที่ 3 ในการยิงดาวเทียมปลดประจำการ T-78-1 หรือโซวิน ที่อยู่ห่างจากพื่นโลก  555 กิโลเมตรจากพื่นดิน ทำให้นักบินนาวาอากาศตรี Wilbert D. "Doug" Pearson เป็นนักบินเพียงคนเดียวที่ประสบความสำเร็จ ในการยิงดาวเทียมด้วย F-15  เพราะหลังจากนันไม่นานโครงการนี้ก็ได้ถูกปิดตัวลง 

ในปฎิบัติการพายุทะเลทรายสงครามอ่าวในปี 1991            F-15C/D ของสหรัฐ ได้เข้าร่วมรบทางอากาศ 36 ครั้งจากทังหมด 39 ครั่งตลอดช่วงของสงคราม  ข้อมูลจากกองทัพอากาศสหรัฐ ยื่นยันว่าเครื่องบินอิรักถูกทำลายโดย F-15C จำนวน 34 ลำ ซึงประกอบไปด้วย MIG-29 MIG-25 MIG-21 SU-25 SU-22 SU-7  Mirage F-1 รวมไปถึงเครื่องบินลำเลียง เครื่องบินฝึกและ ฮอ  

ในส่วน ซาอุ อาจเป็นผู้ใช้งาน F-15  ที่ใช้ไม่ได้เต็มดีพอสมควร โดยวันที่ 11 พฤศจิกายน ปี 1990 มีนักบินของซาอุที่แปรพันต์นำเครื่องบินของ F-15C  ไปลงจอดที่ซูดาน  ทางรัฐบาลซาอุได้จ่ายเงินถึง 50 ล้านเหรียญ เพื่อขอซื้อเครื่องบิน คืน และในช่วงสงครามอ่าว  วันที่ 13 กุมภาพันธ์ ปี 1991 มีรายงานว่า F-15 ของซาอุ ตกที่สนามบิน คามิมูซาอิ โดยในภายหลังอิรักอ้างว่า เป็นผู้ที่ยิงเครื่องบินลำนี้ด้วย MIG-25PD แต่ข้อมูลนี้ไม่มีการยื่นยันอีกทั้งในช่วง เวลานันกองกำลังพันธมิตร ของสหรัฐ ได้ทำรายระบบป้องกันภัยทางอากาศของอิรักไปจนหมดแล้ว 

ในสงครามโคโซโว F-15C ของกองทัพอากาศสหรัฐ ยังมีผลงานในการสอยเครื่องบิน MIG-29 อีก 1 ลำ 

 รุ่นย่อย 
 รุ่นสายการผลิต 
F-15A
เป็นเครื่องบินขับไล่แบบหนึ่งที่นั่ง รุ่นแรก. สร้างออกมา 384 ลำตั้งแต่ปีพ.ศ. 2515-2522
F-15B
แบบสองที่นั่งสำหรับการฝึก เดิมทีใช้ชื่อ TF-15A สร้างออกมา 61 ลำตั้งแต่ปีพ.ศ. 2515-2522
F-15C
เป็นเครื่องบินขับไล่ครองความได้เปรียบทางอากาศในทุกสภาพอากาศแบบหนึ่งที่นั่งที่ได้รับการพัฒนาเพิ่ม สร้างออกมา 483 ลำตั้งแต่ปีพ.ศ. 2522-2528
F-15D
แบบสองที่นั่งสำหรับการฝึก สร้างออกมา 92 ลำตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522-2528
F-15J
เป็นเครื่องบินขับไล่แบบหนึ่งที่นั่งสำหรับกองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศของญี่ปุ่น สร้างออกมา 139 ลำภายใต้ใบอนุญาตโดยบริษัท มิตซูบิชิตั้งแต่ปีพ.ศ. 2524-2540 
F-15DJ
แบบเครื่องบินรุ่นสองที่นั่งที่ออกแบบ.มาใช้ในฝูงบินข้าศึกสมมุติของญี่ปุ่น.และเป็นรุ่นฝึกของญี่ปุ่นในเวลาเดียวกัน
F-15NPS
เป็นแบบที่เสนอให้ในปี 1970 ให้กับกองทัพเรือสหรัฐ F-15NPS ที่สามารถติดขีปนาวุธเอไอเอ็ม-54 ฟีนิกซ์. ได้เหมือนกับ F-14 TOMCAT ทุกรุ่น.แต่กองทัพเรือสหรัฐก็ปฎิเสธ.Jenkins 1998, pp. 71–72.
F-15E STRIKE EAGLE 
เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล เป็นรุ่นที่พัฒนาต่อมาจากF-15C EAGLE  ให้สามารถทำภารกิจได้หลากหลายนอกจากการเป็นเครื่องบินขับไล่.แต่ต่างประเทศนันสนใจในรุ่นนี้...ก็เลยมีรุ่นแยกย่อยเช่น  F-15K F-15I

 รุ่นวิจัยและทดสอบ 
เอฟ-15 สตรีคอีเกิล (72-0119)
เป็นเอฟ-15เอที่ใช้เพื่อสาธิตการเร่งความเร็วของเครื่องบิน มันได้ทำลายสถิติการไต่ระดับด้วยเวลาไป 8 ครั้งระหว่างวันที่ 16 มกราคมและ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 มันถูกส่งมอบให้กับพิพิธภัณฑ์กองทัพอากาศแห่งชาติของสหรัฐอเมริกาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2523McDonnell Douglas F-15 Streak Eagle fact sheet, National Museum of the United States Air Force.
เอฟ-15 เอส/เอ็มทีดี (71-0290)
เป็นเอฟ-15บีลำแรกที่ถูกดัดแปลงให้วิ่งขึ้นและลงจอดในระยะสั้น มันเป็นเครื่องบินสาธิตเทคโนโลยีกระบวนท่าJenkins 1998, pp. 65–70. ในปลายทศวรรษที่ 1980 มันได้รับการติดตั้งปีกเสริมพร้อมกับท่อไอเสียทรงสี่เหลี่ยม มันใช้เทคโนโลยีกระบวนท่าและวิ่งขึ้นระยะสั้นหรือเอสเอ็มทีดี (short-takeoff/maneuver-technology, SMTD) "Sonic Solutions". Aviation Week & Space Technology, 5 January 2009, p. 53. (online version, subscription required)
เอฟ-15 แอคทีฟ (71-0290)
เอฟ-15 เอส/เอ็มทีดีที่ต่อมาถูกดัดแปลงให้เป็นเครื่องบินวิจัยเทคโนโลยีควบคุมการบิน 
เอฟ-15 ไอเอฟซีเอส (71-0290)
เอฟ-15 แอคทีฟต่อมาถูกดัดแปลงให้เป็นเครื่องบินวิจัยระบบควบคุมการบินด้วยปัญญาประดิษฐ์ เอฟ-15บี หมายเลขเครื่อง 71-0290 เป็นเอฟ-15 ที่ยังทำการบินอยู่โดยมีอายุมากที่สุดในเดือนมกราคม พ.ศ. 2551
เอฟ-15 เอ็มเอเอ็นเอ็กซ์
เป็นชื่อของเอฟ-15 แอคทีฟที่ไม่มีหาง แต่ก็ไม่เคยถูกสร้างขึ้นมา
เอฟ-15 สำหรับวิจัยการบิน (71-0281 และ 71-0287)
เอฟ-15เอสองลำถูกใช้ทดลองโดยศูนย์วิจัยการบินดรายเดนของนาซ่า การทดลองรวมทั้ง การควบคุมอิเลคทรอนิกดิจิตอลรวมหรือไฮเดก (Highly Integrated Digital Electronic Control, HiDEC) ระบบควบคุมเครื่องยนต์หรือเอเดกส์ (Adaptive Engine Control System, ADECS) ระบบควบคุมการบินค้นหาและซ่อมแซมตัวเองหรือเอสอาร์เอฟซีเอส (Self-Repairing and Self-Diagnostic Flight Control System, SRFCS) และระบบเครื่องบินควบคุมการเคลื่อนที่หรือพีซีเอ (Propulsion Controlled Aircraft System, PCA)F-15 Flight Research Facility fact sheet . Dryden Flight Research Center. เครื่องหมายเลข 71-0281 ถูกส่งกลับให้กองทัพอากาศและถูกนำไปจัดแสดงที่ฐานทัพอากาศแลงลีย์ในปีพ.ศ. 2526
เอฟ-15บี รีเซิร์จเทสท์เบด (74-0141)
ในปีพ.ศ. 2536 เอฟ-15บีลำหนึ่งถูกดัดแปลงและใช้โดยนาซ่าเพื่อทำการทดสอบการบินF-15B Research Testbed fact sheet . Dryden Flight Research Center.

 ประเทศผู้ใช้งาน 
สำหรับแบบที่มาจากเอฟ-15อีดูที่เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล

 กองทัพอากาศอิสราเอลใช้เอฟ-15 มาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2520 ในปัจจุบันเครื่องบินเหล่านี้จัดเป็นเอฟ-15/เอบีสองฝูงบินและเอฟ-15ซี/ดี หนึ่งฝูงบิน เอฟ-15เอ/บี 15 ลำแรกมีโครงสร้างที่ผลิตโดยสหรัฐอเมริกา"An Eagle evolves", Boeing, January 2004. การส่งครั้งที่สองถูกหยุดชั่วคราวเพราะได้รับผลกระทบจากสงครามเลบานอน Gething 1983

 กองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศของญี่ปุ่นได้รับเอฟ-15เจ 202 ลำและเอฟ-15ดี 20 ลำตั้งแต่ปีพ.ศ. 2524 ซึ่งเอฟ-15เจสองลำและเอฟ-15ดีเจ 12 ลำถูกสร้างขึ้นในสหรัฐและที่เหลือถูกสร้างโดยมิตซูบิชิ ในปัจจุบันเครื่องบินเหล่านี้ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2550 กองกำลังป้องกันทางอากาศได้ตัดสินใจที่จะพัฒนาเอฟ-15 ให้ใช้กระเปาะเรดาร์สังเคราะห์ เครื่องบินเหล่านี้จะถูกแทนที่โดยอาร์เอฟ-4 ที่ในปัจจุบันอยู่ในประจำการ"Lockheed Martin to Upgrade Radar for Reconnaissance Version of Japan's F-15" , Lockheed Martin press release, June 19, 2007.

 กองทัพอากาศซาอุดิอาระเบียมีเอฟ-15ซี/ดี 4 ฝูงบินตั้งแต่ปีพ.ศ. 2524 พวกมันประจำการอยู่ที่ฐานบินในดาราน คามิสมูเชท และทาอิฟ

 กองทัพอากาศสหรัฐมีเอฟ-15 630 ลำในเดือนกันยายน พ.ศ. 2551Mehuron, Tamar A., Assoc. Editor. 2009 USAF Almanac, Fact and Figures. Air Force Magazine, May 2009. เอฟ-15 นั้นกำลังจะถูกแทนที่โดยเอฟ-22 แร็พเตอร์

 เหตุการณ์และอุบัติเหตุครั้งสำคัญ 
 เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ขณะที่กองทัพอากาศอิสราเอลกำลังทำการซ้อมรบทางอากาศ เอฟ-15ดีหนึ่งลำได้ชนเข้ากับเอ-4 สกายฮอว์ค นักบินซิวิ เนดิวิและนักบินร่วมของเขาไม่รู้ว่าปีกของเอฟ-15นั้นถูกฉีกออกสองฟุตจากตัวถัง เอฟ-15 หมุนอย่างควบคุมไม่ได้หลังจากถูกชน ซิวิตัดสินใจที่จะพยายามควบคุมเครื่องและใช้สันดาปท้ายเพื่อเพิ่มความเร็ว ทำให้เขาควบคุมเครื่องได้อีกครั้ง เพราะว่าการยกตัวที่เกิดจากพื้นที่ผิวหน้าขนาดใหญ่ของตัวถัง ปีหส่วนหาง และพื้นที่ปีกที่เหลือ เอฟ-15 ได้ลงจอดด้วยความเร็วสองเท่าจากปกติเพื่อสร้างแรงยกและตะขอที่หางของมันหลุดออกไปในตอนที่ลงจอด นักบินสามารถหยุดเอฟ-15 6 เมตรก่อนสุดทางวิ่ง ต่อมาเขาได้กล่าวว่า "ผมน่าจะดีดตัวออกมาถ้ารู้ว่ามันเกิดขึ้น"No Wing F15 - crew stories - USS Bennington Retrieved 31 July 2006.F-15 flying with one wing by an Israeli pilot

 ในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2533 เอฟ-15 ลำหนึ่งที่ฐานทัพอากาศเอลเมนดอล์ฟ ได้เกิดยิงเอไอเอ็ม-9เอ็มใส่เอฟ-15 อีกลำหนึ่งโดยอุบัติเหตุ เครื่องบินที่ได้รับความเสียหายสามารถลงจอดได้อย่างปลอดภัย ต่อมามันได้รับการซ่อมแซมและเข้าประจำการต่อJet Pilot Accidentally Fired Live Missile, Air Force Says. New York Times 

 ในวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2538 ในขณะซ้อมการเข้าสกัดกั้นเหนือทะเลญี่ปุ่น เอฟ-15เจลำหนึ่งถูกยิงตกโดยขีปนาวุธเอไอเอ็ม-9 ที่ยิงโดยลูกหมู่ของเขาโดยอุบัติเหตุเหมือนกับที่เกิดขึ้นในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2533 นักบินดีดตัวได้อย่างปลอดภัยF-15 Eagle Losses and Ejections  Retrieved: 2 March 2008.

 เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2544 ขณะการซ้อมบินระดับต่ำเหนือสกอตแลนด์ เอฟ-15ซีสองลำของกองทัพอากาศสหรัฐได้ตกลงใกล้กับยอดเขาแห่งหนึ่ง body found at F-15 crash site Retrieved 8 March 2009. นักบินทั้งสองเสียชีวิตในอุบัติเหตุซึ่งต่อมาส่งผลต้องนำตัวผู้ควบคุมการจราจรทางอากาศของกองทัพอากาศอังกฤษไปขึ้นศาล แต่เขาก็บริสุทธิ์  controller found not guilty Retrieved 8 March 2009.

 ในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เอฟ-15ซีตกลงขณะทำการซ้อมรบใกล้กับเซนท์หลุยส์รัฐมิสซูรี นักบินดีดตัวได้แต่ได้รับบาดเจ็บสาหัส การตกมาจากโครงสร้างที่เกิดเสียหายขณะทำการบิน ในวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เอฟ-15 ทั้งหมดถูกระงับการบินหลังจากทำการสืบสวนหาสาเหตุของการตกAir Force suspends some F-15 operations, U.S. Air Force, 4 November 2007. และวันต่อมาก็ได้ทำการระงับเอฟ-15 ที่ทำการรบอยู่ในตะวันออกกลาง"Air Force grounds F-15s in Afghanistan after Missouri crash", CNN, 5 November 2007. เมื่อถึงวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เอฟ-15 มากกว่า 1,100 ลำถูกระงับการบินทั่วโลกเช่นเดียวกับอิสราเอล ญี่ปุ่น และซาอุดิอาระเบียWarwick, Graham. "F-15 operators follow USAF grounding after crash." Flight International, 14 November 2007. เอฟ-15 ได้รับการอนุญาตให้บินขึ้นอีกครั้งในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550"Officials begin to clear F-15Es to full-mission status", U.S. Air Force, 15 November 2007. ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2551 กองทัพอากาศสหรัฐให้เครื่องเอฟ-15เอ-ดี 60% กลับไปทำการบินได้"Air Combat Command clears selected F-15s for flight", Air Force, January 9, 2008. ในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2551 มีการเปิดเผยว่าเกิดจากโครงสร้างที่ไม่ได้มาตรฐาน"F-15 Eagle accident report released", US Air Force, 10 January 2008. Retrieved 26 January 2008. กองทัพอากาศอนุญาตให้เอฟ-15เอ-ดีทั้งหมดขึ้นบินอีกครั้งในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551"ACC issues latest release from stand down for F-15s", Air Force, 15 February 2008. ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 นักบินที่ได้รับบาดเจ็บได้ทำการฟ้องบริษัทโบอิงที่ผลิตเอฟ-15Lawsuit

 รายละเอียด เอฟ-15ซี อีเกิล 
300px|right
 ลูกเรือ นักบิน 1 นาย
 ความยาว 19.43 เมตร
 ระยะระหว่างปลายปีกทั้งสองข้าง 13.05 เมตร
 ความสูง 5.63 เมตร
 พื้นที่ปีก 56.5 ตารางเมตร
 น้ำหนักเปล่า 12,700 กิโลกรัม
 น้ำหนักบรรทุก 20,200 กิโลกรัม
 น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 30,845 กิโลกรัม 
 ขุมกำลัง เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนแพรทท์แอนด์วิทนีย์ เอฟ100-100 หรือ-220 จำนวน 2 เครื่อง ให้แรงขับเครื่องละ 14,600 ปอนด์ เมื่อไม่ใช้สันดาปท้าย, 23,770 ปอนด์ เมื่อใช้สันดาปท้าย
 ความเร็วสูงสุด
 ระดับสูง 2.5 มัค (2,600 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
 ระดับต่ำ 1.2 มัค (1,470 กิโลเมตรต่อชั่วโมง)
 รัศมีทำการรบ 1,967 กิโลเมตร
 ระยะทำการขนส่ง 5,550 กิโลเมตร (มีถังเชื้อเพลิงเพิ่ม)
 เพดานบินทำการ 65,000 ฟุต
 อัตราการไต่ระดับ 50,000 ฟุตต่อนาที
 บินทน: 5.25 ขั้วโมง เมื่อไม่ได้เติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ และ 9.7 ชั่วโมง เมื่อเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ
 อาวุธ
 ปืน ปืนแกทลิ่งเอ็ม61เอ1 ขนาด 20 ม.ม.หนึ่งกระบอกพร้อมกระสุน 960 นัด
 ขีปนาวุธ เอไอเอ็ม-7เอฟ สแปร์โรว์ เอไอเอ็ม-120 แอมแรม เอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์
อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522F-15 Eagle fact sheet, USAF, March 2008.Lambert 1993, p. 522.Davies 2002, Appendix 1.F-15 Eagle GlobalSecurity.org. Retrieved 27 January 2008.

 ดูเพิ่ม 
การพัฒนาที่เกี่ยวข้อง
 เอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล
 เอฟ-15 เอส/เอ็มทีดี
เครื่องบินที่เทียบเท่า
 เอฟ-14 ทอมแคท
 ยูโรไฟต์เตอร์ ไทฟูน
 พานาเวีย ทอร์นาโด เอดีวี
 ซุคฮอย ซู-27

 อ้างอิง 

อ
อ
อ
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่สัญชาติสหรัฐ
หมวดหมู่:เครื่องบินขับไล่ยุคที่สี่
หมวดหมู่:อากาศยานไอพ่นสองเครื่องยนต์