มักซิม กอร์กี

อะเลคเซย์ มัคซีโมวิช เปชคอฟ () หรือรู้จักกันในนาม มักซิม กอร์กี () เป็นนักเขียนชาวรัสเซียและโซเวียต และเป็นผู้สนับสนุนลัทธิสังคมนิยม  เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมถึงห้าครั้ง ก่อนที่จะประสบความสำเร็จในฐานะนักเขียน เขาได้เดินทางไปทั่วจักรวรรดิรัสเซีย เปลี่ยนงานบ่อยครั้ง ประสบการณ์เหล่านี้มีอิทธิพลต่องานเขียนของเขาในเวลาต่อมา เขาคบหากับเพื่อนนักเขียนชาวรัสเซียอย่างเลโอ ตอลสตอย และ อันตอน เชคอฟ ซึ่งกอร์กีได้กล่าวถึงทั้งคู่ในบันทึกความทรงจำของเขา

กอร์กีมีบทบาทอย่างแข็งขันในขบวนการสังคมนิยมลัทธิมากซ์ที่กำลังเกิดขึ้น และต่อมาสนับสนุนพรรคบอลเชวิค เขาต่อต้านระบอบซาร์อย่างเปิดเผย และอยู่ช่วงหนึ่งได้ใกล้ชิดกับวลาดีมีร์ เลนิน และกลุ่มบอลเชวิคของอะเลคซันดร์ บ็อกดานอฟ ในพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง กอร์กีสนับสนุนลัทธิสันตินิยม ลัทธิสากลนิยม และการประท้วงต่อต้านสงคราม ในช่วงเวลาสำคัญของชีวิต เขาถูกเนรเทศออกจากรัสเซียและต่อมาคือสหภาพโซเวียต โดยวิพากษ์วิจารณ์ทั้งระบอบซาร์และบอลเชวิคในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซียและช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 และประณามการปราบปรามทางการเมืองของฝ่ายหลัง ใน ค.ศ. 1928 เขากลับไปยังสหภาพโซเวียตตามคำเชิญส่วนตัวของโจเซฟ สตาลิน และอาศัยอยู่ที่นั่นตั้งแต่ ค.ศ. 1932 จนกระทั่งเสียชีวิตในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1936 หลังจากกลับมา เขาได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการว่าเป็น "ผู้ก่อตั้งสัจนิยมสังคมนิยม" แม้กระนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างกอร์กีกับระบอบโซเวียตก็ค่อนข้างยากลำบาก ในขณะที่เป็นผู้สนับสนุนสตาลินในที่สาธารณะ เขาก็ยังคงรักษาความเป็นเพื่อนกับเลฟ คาเมเนฟและนีโคไล บูฮาริน ซึ่งเป็นผู้นำฝ่ายค้านต่อต้านสตาลินที่ถูกประหารชีวิตหลังจากกอร์กีเสียชีวิต เขายังหวังที่จะผ่อนคลายนโยบายด้านวัฒนธรรมของโซเวียตและพยายามปกป้องนักเขียนที่ฝ่าฝืนนโยบายเหล่านั้น ซึ่งส่งผลให้เขาต้องใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายของชีวิตภายใต้การกักบริเวณในบ้านโดยไม่ได้ประกาศให้ทราบล่วงหน้าВремя Горького и проблемы истории: Горький. Материалы и исследования ". Выпуск 14. 2018, ИМЛИ РАН

ผลงานที่โด่งดังที่สุดของกอร์กี ได้แก่ เรื่องสั้นยุคแรก ๆ ที่เขียนขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890 (เช่น "Chelkash", "Old Izergil" และ "Twenty-six Men and a Girl") บทละคร The Lower Depths ไตรภาคอัตชีวประวัติของเขา วัยเยาว์ของข้าพเจ้า, เรียนรู้โลกกว้าง , มหาวิทยาลัยของฉัน (1913–1923) และนวนิยายเรื่อง แม่ (1906) กอร์กีเองมองว่าผลงานบางชิ้นเหล่านี้ล้มเหลว และ แม่ ก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์อยู่บ่อยครั้ง กอร์กีมองว่า แม่ เป็นหนึ่งในความล้มเหลวครั้งใหญ่ที่สุดของเขา อย่างไรก็ตาม ผลงานหลังการปฏิวัติที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักของเขาบางชิ้นกลับได้รับการประเมินในแง่บวกมากกว่า เช่น นวนิยายเรื่อง The Artamonov Business (1925) และ The Life of Klim Samgin (1925–1936) ซึ่งบางคนมองว่าผลงานหลังเป็นผลงานชิ้นเอกของกอร์กี และนักวิจารณ์บางคนมองว่าเป็นผลงานแนวนวยุคนิยม แตกต่างจากงานเขียนก่อนการปฏิวัติ (ซึ่งเป็นที่รู้จักในด้าน "การต่อต้านจิตวิทยา") ผลงานช่วงหลังของกอร์กีแตกต่างออกไป โดยนำเสนอภาพการปฏิวัติรัสเซียอย่างคลุมเครือและให้ความสนใจในจิตวิทยามนุษย์ แม้จะมีความคิดเห็นจากนักวิจารณ์และนักวิชาการ แต่ก็เป็นที่สังเกตได้ว่าภาพลักษณ์และมรดกทางวรรณกรรมของเขาได้รับผลกระทบอย่างมากจากอาชีพทางการเมือง ผลงานสำคัญหลายชิ้นของเขา รวมถึงนวนิยายหลังการปฏิวัติที่กล่าวถึงข้างต้น ยังคงไม่เป็นที่รู้จักในโลกตะวันตกเป็นส่วนใหญ่

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 Maxim Gorky Archive at marxists.org





หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2411
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2479
หมวดหมู่:นักเขียนชาวรัสเซีย
หมวดหมู่:บุคคลจากแคว้นนอฟโกรอด
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากยาพิษ