เฟรนช์พอลินีเชีย

เฟรนช์พอลินีเชีย 1 กันยายน 2565. (; ; ตาฮีตี: ) เป็นดินแดนของฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ มีฐานะเป็น "เขตรัฐบาลกลางโพ้นทะเล" พร้อมกับ "ประเทศโพ้นทะเล" ซึ่งเป็นตำแหน่งเฉพาะตัว ประกอบด้วยกลุ่มเกาะหลายเกาะในภูมิภาคพอลินีเชีย เกาะที่มีชื่อเสียงที่สุดได้แก่ตาฮีตีในหมู่เกาะโซไซตี ซึ่งยังเป็นเกาะที่มีผู้อยู่อาศัยมากที่สุดและเป็นที่ตั้งเมืองหลวงของดินแดน (ปาเปเอเต) อีกด้วย  และแม้จะไม่ได้อยู่ในบริเวณเดียวกัน แต่เกาะกลีแปร์ตอนก็ถูกบริหารโดยเฟรนช์พอลินีเชีย

 ภูมิศาสตร์ 
หมู่เกาะเฟรนช์พอลินีเชียมีเนื้อที่ (ทางบก) ทั้งหมด 4,167 ตารางกิโลเมตร (1,622 ตารางไมล์) กระจายอยู่บนมหาสมุทรเป็นพื้นที่ 2,500,000 ตารางกิโลเมตร (965,255 ตารางไมล์) ประกอบด้วยกลุ่มของเกาะมากมายหลายเกาะ เกาะที่ใหญ่ที่สุดและมีคนอาศัยอยู่มากที่สุดคือ ตาฮีตี

หมู่เกาะต่าง ๆ ได้แก่
 หมู่เกาะออสตราล 
 หมู่เกาะบาสส์ อาจจัดเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะออสตราล 
 หมู่เกาะแกมเบียร์ อาจจัดเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะตัวโมตู 
 หมู่เกาะมาร์เควซัส 
 หมู่เกาะโซไซตี (รวมตาฮีตี) 
 หมู่เกาะตัวโมตู

 ประวัติศาสตร์ 

ฝรั่งเศสปกครองหมู่เกาะนี้ตั่งแต่ พ.ศ. 2332 หมู่เกาะนี้จึงกลายเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสนับแต่นั้นโดยมีชื่อว่าเฟรนซ์โปลินิเซีย ต่อมาเฟรนโปลินิเซียได้รับการเลื่อนฐานะเป็นดินแดนโพ้นทะเลของฝรั่งเศส จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2547 ดินแดนนี้จึงได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นประเทศโพ้นทะเลของฝรั่งเศสโดยรัฐบาลฝรั่งเศสอนุญาตให้เฟรนโปลินิเซียมีประธานาธิบดีได้ ประธานาธิบดีคนแรกของเฟรนโปลินิเซียคือนายกาสตง ตง ซองโดยได้ดำรงตำแหน่งในปี พ.ศ. 2547 

 การเมืองการปกครอง 

 การบริหาร 
ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2489-2546 เฟรนช์พอลินีเชียมีฐานะเป็นดินแดนโพ้นทะเล (overseas territory, ฝรั่งเศส: territoire d'outre-mer หรือ TOM) 

ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 ได้ยกเป็นอาณานิคมโพ้นทะเล (overseas collectivity, ฝรั่งเศส: collectivité d'outre-mer หรือ COM) 

และตามพระราชบัญญัติลงวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ได้กำหนดให้เฟรนช์พอลินีเชียมีฐานะพิเศษอีกฐานะเรียกว่า ประเทศโพ้นทะเล (overseas country, ฝรั่งเศส: pays d'outre-mer หรือ POM) เพื่อเน้นความเป็นอิสระในการปกครองตนเองของดินแดน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
เฟรนช์พอลินีเชียแบ่งออกเป็น 5 เขตการบริหารย่อย (administrative subdivisions, ฝรั่งเศส: subdivisions administratives)  ได้แก่
 หมู่เกาะวินด์เวิร์ด (ฝรั่งเศส: อีลดูว์ว็อง (Îles du Vent)  หรือชื่อทางการ la subdivision administrative des Îles du Vent)
 หมู่เกาะลีเวิร์ด (ฝรั่งเศส: อีลซู-เลอ-ว็อง (Îles Sous-le-Vent)  หรือชื่อทางการ la subdivision administrative des Îles Sous-le-Vent) (ทั้ง 2 เขตการปกครอง คือ หมู่เกาะวินด์เวิร์ดและหมู่เกาะลีเวิร์ดเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะโซไซตี)
 หมู่เกาะมาร์เควซัส (ฝรั่งเศส: มาร์กีส (Marquises)  หรือชื่อทางการ la subdivision administrative des (Îles) Marquises)
 หมู่เกาะออสตราล (ฝรั่งเศส: โอสทราล (Australes)  หรือชื่อทางการ la subdivision administrative des (Îles) Australes) (รวมหมู่เกาะบาสส์)
 ตัวโมตู-แกมเบียร์ (ฝรั่งเศส: ตัวโมตู-ก็องบีเย (Tuamotu-Gambier)  หรือชื่อทางการ la subdivision administrative des (Îles) Tuamotu-Gambier) (ตัวโมตูและหมู่เกาะแกมเบียร์)


นอกจากตาฮีตีแล้ว ยังมีอะทอลล์ (เกาะปะการัง) เกาะ และกลุ่มเกาะที่มีความสำคัญในเฟรนช์พอลินีเชียอื่น ๆ อีก ได้แก่ บอราบอรา ฮีวาอัว วาฮีเน ไมเอา มาอูปีตี เมเฮเตีย มูเรอา นูกูฮีวา ไรอาเตอา ตาฮา เตเตียรัว ตูบูไอ และตูไป

 กองทัพ 

 กองกำลังกึ่งทหาร 

 เศรษฐกิจ 
เฟรนช์พอลินีเชียมีการพัฒนาเศรษฐกิจในระดับปานกลาง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสินค้าเข้า การท่องเที่ยว และความช่วยเหลือทางการเงินจากฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่ สิ่งอำนวยความสะดวกต่อการท่องเที่ยวได้รับการพัฒนาและนำมาใช้ประโยชน์ได้บนเกาะหลัก ๆ  ลูกยอ (noni fruit) จากหมู่เกาะแห่งนี้ถูกค้นพบว่ามีสรรพคุณทางการแพทย์ และผู้คนทั่วไปก็สามารถที่จะหางานที่เกี่ยวกับอุตสาหกรรมการเกษตรประเภทนี้ได้

 การท่องเที่ยว 

 ประชากรศาสตร์ 
 เชื้อชาติ 

ประชากรทั้งหมดของดินแดนเฟรนช์พอลินีเชียเมื่อปี พ.ศ. 2545 มีจำนวน 245,405 คน เป็นชาวโพลินีเซียนร้อยละ 83 ชาวผิวขาวร้อยละ 12 และชาวเอเชียตะวันออกร้อยละ 5 (ส่วนใหญ่เป็นชาวจีน) ในปี พ.ศ. 2545 ร้อยละ 69 ของชาวเฟรนช์พอลินีเชียอาศัยอยู่บนเกาะตาฮีตีเพียงเกาะเดียว ส่วนเขตเมืองปาเปเอเตซึ่งเป็นเมืองหลวงนั้น มีประชากร 127,635 คน

 ภาษา 

 ศาสนา 

 กีฬา 

 โครงสร้างพื้นฐาน 
 คมนาคม และ โทรคมนาคม 
 คมนาคม 
ในขณะที่ถนนสายหลักนั้นได้รับการลาดยางและบำรุงรักษาอย่างดี แต่ถนนสายรองกลับไม่เป็นเช่นนั้น การจราจรก็เป็นไปอย่างเร่งรีบ ยานพาหนะทุกชนิดและคนเดินเท้าต่างแย่งกันใช้พื้นที่บนถนนแคบ ๆ มีการกำหนดทางม้าลายบนพื้นถนนและกฎหมายท้องถิ่นก็กำหนดให้ยานยนต์หยุดให้คนเดินเท้าด้วย แต่อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ได้รับการปฏิบัติเสมอไป นักท่องเที่ยวจึงควรใช้ความระมัดระวังขณะขับรถ โดยเฉพาะในเวลากลางคืน

 โทรคมนาคม 

 วิทยาศาสตร์ และ เทคโนโลยี 

 การศึกษา 

ฝรั่งเศสเป็นผู้จัดการศึกษาในดินแดนแห่งนี้ เฟรนช์พอลินีเชียมีมหาวิทยาลัย 1 แห่ง คือ มหาวิทยาลัยเฟรนช์พอลินีเชีย (Université de la Polynésie Française: UPF, "University of French Polynesia") ตั้งอยู่ในฟาอา, ตาฮีตี เป็นมหาวิทยาลัยขนาดเล็กที่มีนักศึกษาอยู่ประมาณ 2,000 คน และมีนักวิจัย 60 คน ลุยส์ เปลต์เซอร์ (Luise Peltzer) อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมของเฟรนช์พอลินีเชีย ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นอธิการบดีของมหาวิทยาลัยมาเป็นเวลา 5 ปี

 สาธารณสุข 

 สวัสดิการสังคม 

 วัฒนธรรม 

 ดูเพิ่ม 

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 ค้นหาเฟรนช์พอลินีเชีย
 Jane's Tahiti Home Page: ข้อมูลท่องเที่ยวของเฟรนช์พอลินีเชีย
 รูปภาพเฟรนช์พอลินีเชีย
 แผนที่เฟรนช์พอลินีเชีย
 รัฐบาลเฟรนช์พอลินีเชีย 
 ประธานาธิบดีเฟรนช์พอลินีเชีย
 มหาวิทยาลัยเฟรนช์พอลินีเชีย
 เขตปกครองย่อย ของเฟรนช์พอลินีเชีย

หมวดหมู่:อาณานิคมโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส
หมวดหมู่:ประเทศที่เป็นเกาะ
หมวดหมู่:ประเทศในเขตโอเชียเนีย
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2385

หมวดหมู่:พอลินีเชีย