ถนนคนเดิน

ถนนคนเดิน () เป็นการใช้พื้นที่ถนนสำหรับการจัดกิจกรรม อาจมีการปิดการจราจรชั่วคราว หรือถาวร เพื่อให้คนเดินเท้าสามารถใช้พื้นที่ถนนในการทำกิจกรรมต่าง ๆ ได้ เช่น เป็นที่จัดงานทางด้านวัฒนธรรม การแสดง ขายสินค้า ขายอาหาร งานพาเรด ตัวอย่างถนนที่มีการจัดเป็นถนนคนเดินในกรุงเทพฯ เช่น ถนนสีลม, ถนนข้าวสาร, ถนนพระอาทิตย์, ถนนพระจันทร์, ซอยประชานฤมิตร (ตรอกข้าวหลาม), ถนนเยาวราช, ถนนราชดำเนิน, ถนนบรรทัดทอง ฯลฯ นอกจากกรุงเทพแล้ว ต่างจังหวัดยังมีถนนคนเดินอีกเป็นจำนวนมาก เช่น 
 ถนนคนเดินพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
 ถนนธนารักษ์และลานกิจกรรมคนเมือง (ถนนคนคอน) จังหวัดนครศรีธรรมราช
 ถนนข้าวเหนียว จังหวัดอุดรธานี
 ถนนวัวลาย (วันเสาร์) และข่วงประตูท่าแพ (วันอาทิตย์) จังหวัดเชียงใหม่ 
 ถนนรอบเมืองใน ช่วงประตูช้างสีถึงประตูมหาวัน จังหวัดลำพูน
 ถนนคนเดินปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน 
 ถนนคนเดินพัทยา เมืองพัทยา 
 ประตูเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น 
 ถนนวิศิษฐ์ศรี อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี 
 ตลาดโคยกี๊ จังหวัดราชบุรี 
 ตลาดโต้รุ่งหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 
 ถนนคนเดินเมืองเก่าปราณบุรี  จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 
 กาดเจียงฮายรำลึก จังหวัดเชียงราย
 กาดกองต้า จังหวัดลำปาง
 ถนนศรีตาปี บ้านดอน จังหวัดสุราษฎร์ธานี
 ถนนเซราะกราว จังหวัดบุรีรัมย์
 ถนนคนเดินอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี
 ถนนคนเดินหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู
ถนนคนเดินนครพนมจังหวัดนครพนม

 แนวคิด
แนวความคิดถนนคนเดินในประเทศไทยเริ่มต้นในสมัยที่พิจิตต รัตตกุล เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครราว พ.ศ. 2540 และเป็นที่นิยมอย่างสูงสุดในช่วง พ.ศ. 2544–2545 เกิดโครงการถนนสายวัฒนธรรมสายต่าง ๆ ทั่วประเทศ

 รูปภาพ 

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 บทความ "การจัดกิจกรรมสาธารณะบนถนนสาธารณะ : บทวิพากษ์ถนนคนเดินและนโยบายการใช้พื้นที่ถนน กรณีศึกษากรุงเทพมหานคร".วารสารวิชาการคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฉบับที่ 6 สาระศาสตร์ 06.45 เล่ม 2

หมวดหมู่:ถนน