การเขียน

การเขียน คือการสร้างตัวแทนของภาษาที่คงอยู่ ระบบการเขียนประกอบด้วยชุดสัญลักษณ์เฉพาะที่เรียกว่า "อักษร" รวมถึงกฎเกณฑ์ที่ใช้เข้ารหัสภาษาพูดแต่ละภาษา ภาษาเขียนทุกภาษาเกิดจากภาษาพูดที่สอดคล้องกัน แม้ว่าการใช้ภาษาในสังคมมนุษย์นั้นเป็นสากล แต่ภาษาพูดส่วนใหญ่ไม่ใช่รับการจดบันทึก

การเขียนเป็นกิจกรรมทางปัญญาและสังคมที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการทางประสาทจิตวิทยาและทางกายภาพ ผลลัพธ์ของกิจกรรมนี้ หรือที่เรียกว่า "การเขียน" (หรือ "ข้อความ") คือชุดสัญลักษณ์ที่เขียนไว้ ถ่ายโอนทางเครื่องจักร หรือแสดงด้วยดิจิทัล การอ่านเป็นกระบวนการตีความข้อความที่เขียนขึ้น โดยผู้ตีความสิ่งนี้เรียกว่า "ผู้อ่าน"

โดยทั่วไป ระบบการเขียนไม่ได้สร้างภาษาขึ้นมาเอง แต่เป็นวิธีการเข้ารหัสภาษาเพื่อให้ผู้อื่นสามารถอ่านได้ข้ามกาลเวลาและสถานที่ ภาษาทั้งหมดใช่ว่าจะใช้ระบบการเขียน แต่ภาษาที่ใช้ระบบการเขียนสามารถเสริมและขยายขีดความสามารถของภาษาพูดได้ ด้วยการสร้างรูปแบบภาษาที่คงทน ซึ่งสามารถถ่ายทอดข้ามพื้นที่ (เช่น จดหมายโต้ตอบ) และจัดเก็บไว้ได้ตลอดเวลา (เช่น ห้องสมุด) การเขียนยังสามารถส่งผลต่อความรู้ที่ผู้คนได้รับ เนื่องจากการเขียนทำให้มนุษย์สามารถแสดงความคิดของตนออกมาด้วยการไตร่ตรอง ขยายความ พิจารณาใหม่ และแก้ไขในรูปแบบที่ง่ายกว่า

 เครื่องมือ วัสดุ และแรงบันดาลใจในการเขียน 
การเขียนในทุกกรณีล้วนเกี่ยวข้องกับปฏิสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างเครื่องมือที่มีอยู่ เจตนา ประเพณีทางวัฒนธรรม กิจวัตรทางปัญญา ประเภท ความรู้โดยนัยและความรู้โดยชัดแจ้ง รวมถึงข้อจำกัดของระบบที่ใช้ เครื่องเขียนเคยใช้สร้างจารึกทางกายภาพ ได้แก่ นิ้วมือ สไตลัส พู่กันหมึก ดินสอ ปากกา และกลวิธีพิมพ์หินหลากหลายรูปแบบ พื้นผิวสำหรับเขียนจารึกอาจประกอบด้วยแผ่นหิน แผ่นดินเหนียว แผ่นไม้ไผ่ ปาปิรุส แผ่นขี้ผึ้ง เวลลัม กระดาษหนัง กระดาษ แผ่นทองแดง และหินชนวน

เครื่องพิมพ์ดีดและโปรแกรมประมวลคำดิจิทัลช่วยให้นักเขียนแต่ละคนสามารถสร้างข้อความที่สอดคล้องและมองเห็นได้โดยอัตโนมัติผ่านแป้นพิมพ์

ความก้าวหน้าด้านการประมวลภาษาธรรมชาติและการก่อกำเนิดภาษาธรรมชาติส่งผลให้ซอฟต์แวร์สามารถสร้างรูปแบบการเขียนสูตรบางรูปแบบได้ (เช่น การพยากรณ์อากาศและการรายงานข่าวกีฬา) โดยไม่ต้องอาศัยมนุษย์โดยตรง หลังกำหนดค่าเริ่มต้น หรือโดยทั่วไป ใช้เพื่อสนับสนุนกระบวนการเขียนต่าง ๆ เช่น การสร้างร่างต้นฉบับ การสร้างข้อเสนอแนะโดยใช้รูบริก การตรวจทานต้นฉบับ และการช่วยแปล

 แรงจูงใจและวัตถุประสงค์ 

 ประเภทของการเขียน 
การเขียนสามารถแบ่งออกได้หลายประเภท ขึ้นอยู่กับจุดประสงค์ รูปแบบ เนื้อหา และวิธีการนำเสนอ

1. การเขียนเชิงสารคดี

มุ่งเน้นนำเสนอข้อมูล ข้อเท็จจริง ความรู้

 ตัวอย่าง: บทความ ข่าวสาร สารคดี รายงาน ตำราเรียน เอกสารทางวิชาการ

2. การเขียนเชิงบันเทิงคดี

มุ่งเน้นสร้างความสนุกสนาน เพลิดเพลิน

 ตัวอย่าง: นวนิยาย เรื่องสั้น บทละคร บทกวี การ์ตูน นิทาน

3. การเขียนเชิงวิชาการ

มุ่งเน้นนำเสนอผลงานวิจัย ความรู้เฉพาะทาง

 ตัวอย่าง: วิทยานิพนธ์ บทความวิชาการ รายงานการวิจัย

4. การเขียนเชิงธุรกิจ

มุ่งเน้นการสื่อสารในองค์กร เอกสารทางธุรกิจ

 ตัวอย่าง: จดหมาย อีเมล รายงาน เอกสารสัญญา แผนธุรกิจ

5. การเขียนเชิงกวี

มุ่งเน้นความสวยงามของภาษา สื่ออารมณ์ ความรู้สึก

 ตัวอย่าง: บทกวี กลอน กาพย์ โคลง ฉันท์

6. การเขียนบันทึกส่วนตัว

มุ่งเน้นบันทึกความคิด ความรู้สึก ประสบการณ์ส่วนตัว

 ตัวอย่าง: บันทึกส่วนตัว ไดอารี่ จดหมายเหตุ

7. การเขียนจดหมาย

มุ่งเน้นสื่อสาร แลกเปลี่ยนความคิด ความรู้สึก กับบุคคลอื่น

 ตัวอย่าง: จดหมายส่วนตัว จดหมายทางการ จดหมายธุรกิจ

8. การเขียนออนไลน์

มุ่งเน้นสื่อสาร แลกเปลี่ยนข้อมูล บนโลกออนไลน์

 ตัวอย่าง: บทความ บล็อก โพสต์โซเชียลมีเดีย อีเมล

9. การเขียนอื่น ๆ

ยังมีประเภทการเขียนอื่น ๆ อีกมากมาย ขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์และเนื้อหา เช่น การเขียนบทความวิจารณ์ การเขียนบทละคร การเขียนสคริปต์ภาพยนตร์

10. รูปแบบการเขียน

รูปแบบการเขียน แบ่งออกเป็น 2 ประเภทหลัก

 การเขียนร้อยแก้ว: ไม่มีฉันทลักษณ์ บังคับคํา
 การเขียนร้อยกรอง: มีฉันทลักษณ์ บังคับคํา

 ระบบการเขียน 
ระบบการเขียนอาจจำแนกแบบกว้าง ๆ ตามหน่วยภาษาที่โดยทั่วไปว่าใช้อะไรเป็นสัญลักษณ์แทน:
 ตัวหนังสือเสียง แทนเสียงพูดด้วยชุดตัวอักษรและชุดตัวหนังสือพยางค์ โดยใช้สัญลักษณ์สำหรับหน่วยเสียงและพยางค์ตามลำดับ
 ตัวหนังสือคำ แสดงหน่วยความหมายของภาษา (คำหรือหน่วยคำ) แม้ว่าผู้อ่านยังคงเชื่อมโยงกับการออกเสียงที่กำหนดไว้ในภาษาพูดที่สอดคล้องกันก็ตาม

 ตัวหนังสือคำ 
ระบบอักษรภาพเขียนโดยใช้ตัวหนังสือคำซึ่งแทนคำหรือหน่วยเสียงแต่ละคำ ตัวหนังสือคำจำนวนมากมีโครงสร้างภายใน โดยมีส่วนประกอบที่อาจแสดงถึงทั้งลักษณะทางสัทศาสตร์และตัวหนังสือความคิด  (เช่น หมวดคำอักษรจีน, ตัวกำหนดไฮโรกลิฟ) ของหน่วยเสียง

ระบบอักษรภาพโดยหลักที่ใช้งานอยู่คืออักษรจีน ซึ่งส่วนใหญ่ใช้ในการเขียนภาษาจีนและภาษาญี่ปุ่น และในอดีตยังมีระบบอื่น ๆ ที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมจีน เช่น ภาษาเกาหลีและภาษาเวียดนาม ระบบอักษรภาพอื่นๆ ได้แก่ คูนิฟอร์มและอักษรมายา

 ชุดตัวหนังสือพยางค์ 
ชุดตัวหนังสือพยางค์เป็นชุดสัญลักษณ์ที่เขียนแทนพยางค์ โดยทั่วไปจะเป็นพยัญชนะตามด้วยสระ หรืออาจเป็นเพียงสระเพียงอย่างเดียว ในบางอักษรที่มีพยางค์ซับซ้อนกว่า (เช่น พยัญชนะ–สระ–พยัญชนะ หรือ พยัญชนะ–พยัญชนะ–สระ) อาจมีสัญลักษณ์เฉพาะ พยางค์ที่ออกเสียงคล้ายกันจะเขียนไม่เหมือนกัน

ชุดตัวหนังสือพยางค์เหมาะสำหรับภาษาที่มีโครงสร้างพยางค์ที่ค่อนข้างเรียบง่าย เช่น ภาษาญี่ปุ่น อักษรแบบพยางค์อื่น ๆ ได้แก่ Linear B และ ชุดตัวหนังสือพยางค์เชโรกี

 อักษร 
อักษรคือชุดสัญลักษณ์ที่เขียนขึ้นเพื่อแทนพยัญชนะและสระ
 อักษรไร้สระ 
ตัวอักษรทั่วไปที่มีเพียงอักษรสำหรับพยัญชนะเรียกว่า "อักษรไร้สระ" อักษรไร้สระอาจใช้เครื่องหมายกำกับเสียงเพื่อระบุว่าสระใดอยู่หลังพยัญชนะแต่ละตัว แม้ว่าไม่จำเป็นต้องเขียนเสมอ ตัวอักษรชุดแรกสุดคืออักษรไร้สระ ซึ่งได้รับอิทธิพลจากสัญลักษณ์ที่แสดงพยัญชนะเฉพาะที่มีต้นกำเนิดมาจากไฮโรกลิฟอียิปต์ อักษรไร้สระส่วนใหญ่ก็มีถิ่นกำเนิดในตะวันออกกลางเช่นกัน ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายของสระที่ค่อนข้างจำกัดในวิทยาหน่วยคำของกลุ่มภาษาเซมิติกที่ใช้พูดในภูมิภาคนี้

 อักษรสระประกอบ 
ในชุดตัวอักษรส่วนใหญ่ของอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สระนำมาแสดงด้วยเครื่องหมายกำกับเสียงหรือปรับเปลี่ยนรูปร่างพยัญชนะ อักษรเหล่านี้เรียกว่า "อักษรสระประกอบ" หรือ "ชุดตัวหนังสือพยางค์อักษร" คำว่า abugida มาจากชื่ออักษรต้นในอักษรกืออึซ ซึ่งเป็นอักษรสระประกอบที่มีชื่อเสียงอีกชนิดหนึ่งที่ใช้เขียนภาษาต่าง ๆ ในเอธิโอเปียและเอริเทรีย

 ประวัติและต้นตอ 

 อ้างอิง 

 ข้อมูลอ้างอิง 



























































































 อ่านเพิ่ม 




 On ERIC Digests: 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Language, Writing and Alphabet: An Interview with Christophe Rico Damqatum 3 (2007)
 "Signs – Books – Networks", virtual exhibition of the German Museum of Books and Writing i.a. with a thematic module on sounds, symbols and script
 Writing Across the Curriculum Clearinghouse – open access books, journals, teaching resources on research and practice.


หมวดหมู่:พฤติกรรม
หมวดหมู่:ภาษา
หมวดหมู่:การสื่อสาร