ปูซาน

ปูซาน หรือ พูซัน () หรือทางการเรียกว่า มหานครพูซัน () เป็นเมืองท่าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเกาหลีใต้ มีประชากรประมาณ 3.3 ล้านคน ณ ปี 2024  และปูซานยังคงเป็นเมืองที่ใหญ่อันดับ 2 ของประเทศรองจาก โซล บริเวณที่แออัดของปูซานตั้งอยู่บริเวณหุบเขาแคบระหว่างแม่น้ำนักดง และ แม่น้ำซูย็อง

ปูซานได้เคยเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2002 และงานเอเปค 2005 ที่ผ่านมา และยังคงเป็นเมืองหนึ่งที่ร่วมจัดการแข่งขัน ฟุตบอลโลก 2002 นอกจากนี้ในวันที่ 14 พฤศจิกายน 2548 ปูซานได้เสนอตัวเป็นเจ้าภาพจัดงานแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

 ประวัติศาสตร์ 
ภูเขาคอชิล (, คอชิลซันกุก) ได้รับการบันทึกในฐานะผู้นำของสมาพันธ์จินฮั่น ในศตวรรษที่ 2-4 ถูกครอบงำโดยอาณาจักรชิลลาและจัดเป็นอำเภอ (คุน) ของฝังศพที่ขุดได้จากสุสานที่พกช็อนดง ระบุว่ามีมหาอำนาจที่ซับซ้อนซึ่งปกครองโดยบุคคลที่มีอำนาจอยู่ในพื้นที่ปูซานในศตวรรษที่ 4 ในขณะที่สามราชอาณาจักรเกาหลีกำลังก่อตัวขึ้น กองฝังศพของพกช็อนดงถูกสร้างขึ้นบนสันเขาที่มองเห็นพื้นที่กว้างซึ่งประกอบขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของเขตทงแนและเขตย็อนเจในยุคปัจจุบัน นักโบราณคดีได้ขุดพบอาวุธและแท่งเหล็กมากกว่า 250 ชิ้นจากการฝังศพหมายเลข 38 a หลุมฝังศพในห้องไม้ที่พกช็อนดง

ตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา รัฐบาลเกาหลีกำหนดให้ปูซานเป็นท่าเรือการค้ากับญี่ปุ่นและอนุญาตให้ตั้งถิ่นฐานได้ การตั้งถิ่นฐานของญี่ปุ่นอื่น ๆ ในมหานครอุลซันและเขตจินแฮลดลงในภายหลัง แต่การตั้งถิ่นฐานในปูซานดำเนินต่อไปจนกระทั่งญี่ปุ่นบุกเกาหลีในปี ค.ศ. 1592 (พ.ศ. 2135) หลังสงครามการบุกรุก ความสัมพันธ์ทางการทูตกับโชกุนใหม่ในญี่ปุ่นก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1607 (พ.ศ. 2150) และปูซานได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นใหม่ การตั้งถิ่นฐานของญี่ปุ่น แวควันแม้ว่าจะย้ายไปอยู่ที่โชรยังในภายหลัง ยังคงมีอยู่จนกระทั่งเกาหลีเปิดโปงการทูตสมัยใหม่ใน ค.ศ. 1876 (พ.ศ. 2419) ในปี ค.ศ. 1876 ปูซานกลายเป็นท่าเรือระหว่างประเทศแห่งแรกในเกาหลีภายใต้เงื่อนไขของสนธิสัญญาคังฮวา

ในช่วงการปกครองของญี่ปุ่น ปูซานพัฒนาจนเป็นศูนย์กลางการค้ากับญี่ปุ่น ปูซานเป็นเมืองเดียวในเกาหลีที่ใช้รถรางไอน้ำก่อนที่จะมีการเปิดตัวรถไฟฟ้าในปี ค.ศ. 1924

ในช่วงสงครามเกาหลี ปูซานเป็นหนึ่งในสองเมืองในเกาหลีใต้ที่กองทัพเกาหลีเหนือไม่ได้ยึดครองในช่วงสามเดือนแรกของสงคราม อีกเมืองคือแทกู ผลที่ตามมา เมืองต่าง ๆ กลายเป็นสถานที่พักพิงหรือค่ายผู้อพยพสำหรับชาวเกาหลีในช่วงสงคราม ตามรายงานของ Korea Times ผู้ลี้ภัยประมาณ 500,000 คนอาศัยอยู่ในปูซานในต้นปี ค.ศ. 1951 (พ.ศ. 2494)

เนื่องจากปูซานเป็นหนึ่งในไม่กี่พื้นที่ในเกาหลีที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเกาหลีใต้ตลอดช่วงสงครามเกาหลี บางครั้งก็ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงชั่วคราวของสาธารณรัฐเกาหลี กองทหารของสหประชาชาติได้จัดตั้งแนวป้องกันรอบเมืองที่เรียกว่าปริมณฑลปูซานในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 1950 ตั้งแต่นั้นมา เมืองนี้ก็กลายเป็นมหานครที่ปกครองตนเองและได้สร้างเอกลักษณ์ของเมืองที่เข้มแข็ง

ในปี ค.ศ. 1963 (พ.ศ. 2506) ปูซานแยกจากจังหวัดคย็องซังใต้กลายเป็นเมืองปกครองโดยตรง ในปี ค.ศ. 1983 (พ.ศ. 2526) เมืองหลวงของจังหวัดคย็องซังใต้ถูกย้ายจากปูซานไปยังชางวอน ในปี ค.ศ. 1995 (พ.ศ. 2538) ปูซานกลายเป็นเมืองมหานคร

 เขตการปกครอง 
ปูซานมี  15 คู (; เขต) และ 1  คุน (; อำเภอ)

 เขตชุง (중구)
 เขตซอ (서구)
 เขตทง (동구)
 เขตย็องโด (영도구)
 เขตปูซานจิน (부산진구)
 เขตโทงแน (동래구)
 เขตนัม (남구)
 เขตปูก (북구) เขตแฮอุนแด (해운대구)
 เขตซาฮา (사하구)
 เขตคึมจอง (금정구)
 เขตคังซอ (강서구)
 เขตย็อนเจ (연제구)
 เขตซูย็อง (수영구)
 เขตซาซัง (사상구)
 อำเภอคีจัง (기장군)

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 


 Visit Busan: The Official Travel Guide to Busan Metropolitan City
 All About Busan – The Official Korea Tourism Guide Site



หมวดหมู่:นครพิเศษและมหานครของประเทศเกาหลีใต้
หมวดหมู่:เมืองท่าในประเทศเกาหลีใต้