ฟุตบอลทีมชาติฝรั่งเศส

ฟุตบอลทีมชาติฝรั่งเศส () เป็นตัวแทนทีมฟุตบอลจากประเทศฝรั่งเศส ภายใต้การกำกับดูแลโดยสหพันธ์ฟุตบอลฝรั่งเศส เป็นสมาชิกของสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรปในการแข่งขันระดับทวีป และสมาชิกสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติในการแข่งขันระดับโลก มีสนามเหย้าคือสตาดเดอฟร็องส์ ตั้งอยู่ในเทศบาลแซ็ง-เดอนีในกรุงปารีส และสนามฝึกซ้อมตั้งอยู่ที่แกลร์ฟงแตน ออง อีฟเฟอลีน แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ สีประจำทีมคือสีน้ำเงินและสีแดงซึ่งมีต้นแบบมาจากธงชาติฝรั่งเศส และเป็นที่มีของฉายา Les Bleus (The Blues) สัญลักษณ์ฺทีมคือไก่ตัวผู้ 

ฝรั่งเศสเป็นทีมที่ประสบความสำเร็จทีมหนึ่งในทวีปยุโรป มีผลงานชนะเลิศฟุตบอลโลก 2 สมัย (ค.ศ. 1998 และ 2018), ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2 สมัย (ค.ศ. 1984 และ 2000), ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2 สมัย (ค.ศ. 2001 และ 2003) ยูฟ่าเนชันส์ลีก 1 สมัย (ค.ศ. 2021), คอนเมบอล–ยูฟ่าคัพออฟแชมเปียนส์ 1 สมัย (ค.ศ. 1985) และเหรียญทองโอลิมปิก 1 สมัย (โอลิมปิกฤดูร้อน 1984)

ทีมชาติฝรั่งเศสก่อตั้งทีมใน ค.ศ. 1904 และเป็นหนึ่งในสี่ชาติของยุโรปที่ได้ร่วมแข่งขันฟุตบอลโลก 1930 ฝรั่งเศสภายใต้ผู้เล่นชื่อดังอย่าง เรมง โกปา และ ฌุสต์ ฟงแตน พาทีมคว้าอันดับสามในฟุตบอลโลก 1958 ทีมชาติฝรั่งเศสมียุคทองที่ประสบความสำเร็จสูงสุดสามช่วงเวลาด้วยกัน เริ่มต้นในทศวรรษ 1980 ตามด้วยปลายทศวรรษ 1990 ถึงต้นทศวรรษ 2000 และปลายทศวรรษ 2010 โดยใน ค.ศ. 1984 ฝรั่งเศสคว้าแชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1984 ภายใต้การนำของนักเตะชื่อดังและเจ้าของรางวัลบาลงดอร์ 3 สมัยอย่างมิเชล พลาตินี่ ตามด้วยแชมป์คอนเมบอลในปีต่อมา ทีมชุดนี้ยังผ่านเข้าถึงรอบรองชนะเลิศฟุตบอลโลกได้สองสมัยติดต่อกันในฟุตบอลโลก 1982 และฟุตบอลโลก 1986    

ในทศวรรษต่อมา ภายใต้นักเตะตัวหลักอย่างซีเนดีน ซีดาน และ ดีดีเย เดช็องกัปตันทีม ฝรั่งเศสคว้าแชป์ฟุตบอลโลก 1998 ในฐานะเจ้าภาพ ด้วยการชนะบราซิลในรอบชิงชนะเลิศ 3–0 ตามด้วยแชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2000 โดยเอาชนะอิตาลีในช่วงต่อเวลา 2–1 และคว้าแชมป์ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพสองสมัยใน ค.ศ. 2001 และ 2003 และเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก 2006 แต่แพ้จุดโทษอิตาลี จากนั้น ฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 และเข้าชิงชนะเลิศแต่แพ้โปรตุเกสในช่วงต่อเวลา 0–1 ก่อนจะกลับสู่ความสำเร็จด้วยแชมป์ฟุตบอลโลกสมัยที่สองใน ค.ศ. 2018https://www.bbc.co.uk/sport/football/44754965 เอาชนะโครเอเชียในรอบชิงชนะเลิศ 4–2 ตามด้วยแชมป์ยูฟ่าเนชันส์ลีก 2021https://www.eurosport.com/football/uefa-nations-league-finals/2020-2021/spain-v-france-follow-live-coverage_sto8576173/story.shtml เอาชนะสเปนในรอบชิงชนะเลิศ 2–1 ทำสถิติเป็นทีมแรกจากทวีปยุโรปที่ชนะเลิศการแข่งขันในนามทีมชาติชุดใหญ่ที่จัดโดยฟีฟ่าและยูฟ่าครบทุกรายการ พวกเขาเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก 2022 แต่แพ้อาร์เจนตินาในการดวลจุดโทษ 2–4   

ฝรั่งเศสเคยเป็นทีมอันดับหนึ่งตามการจัดอันดับโดยฟีฟ่าในต้นทศวรรษ 2000 และปลายทศวรรษ 2010 พวกเขาเป็นชาติแรกของโลกที่ชนะเลิศการแข่งขันรายการสำคัญของฟีฟ่าครบทั้ง 3 รายการ ได้แก่ ฟุตบอลโลก, ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ และกีฬาโอลิมปิก (เหรียญทอง) พวกเขายังเป็นหนึ่งในสองชาติร่วมกับบราซิล ที่ชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลชายของฟีฟ่าแบบผู้เล่น 11 คนในทุกรุ่นอายุ โดยนอกเหนือจากการชนะเลิศฟุตบอลโลกในฐานะทีมชุดใหญ่ ยังชนะเลิศฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี และรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี รวมถึงฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ และเหรียญทองโอลิมปิกฤดูร้อน ฝรั่งเศสมีชาติคู่ปรับหลายทีม ได้แก่ เบลเยียม, บราซิล, อังกฤษ, เยอรมนี, อิตาลี, โปรตุเกส และสเปน รวมถึงการเป็นอริกับอาร์เจนตินาตั้งแต่ทศวรรษ 2020 

 ประวัติทีม 

 ยุคแรก (1900–1930) 
ทีมชาติฝรั่งเศสตั้งทีมขึ้นมาในช่วง ค.ศ. 1904 ในช่วงที่สหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1904 โดยลงเล่นในเกมอย่างเป็นทางการนัดแรกกับเบลเยียมในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1904 ซึ่งเกมดังกล่าวจบลงด้วยผลเสมอ 3–3 ในขณะที่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1905 ฝรั่งเศสได้ลงเล่นในเกมระดับชาติในสนามของตนเองอย่างเป็นทางการในเกมที่พบกับสวิตเซอร์แลนด์ที่สนามปาร์กเดแพร็งส์ ต่อหน้าผู้ชมราว 500 คน และพวกเขาเอาชนะไปได้ 1–0 จากประตูของแกสตัน ซีเปรส์ สืบเนื่องจากปัญหาความขัดแย้งระหว่างฟีฟ่าและสหภาพสมาคมกีฬากีฬาแห่งฝรั่งเศส (USFSA) ซึ่งทำหน้าที่เป็นองค์กรปกครองด้านกีฬาในฝรั่งเศส ในช่วงทศวรรษที่ 1890 และต้นทศวรรษ 1900 ทำให้อำนาจในการบริหารทีมของฝรั่งเศสยังคงไม่ชัดเจนในช่วงเวลานั้น ต่อมา ในวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1908 คณะกรรมการกีฬาแห่งฝรั่งเศส (CFI) ซึ่งเป็นองค์กรคู่แข่งของ USFSA มีมติให้ฟีฟ่าเป็นผู้รับผิดชอบการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกที่กำลังจะมาถึง และใน ค.ศ. 1919 คณะกรรมการกีฬาแห่งฝรั่งเศสได้กลายสภาพเป็นสหพันธ์ฟุตบอลฝรั่งเศส (FFF) ก่อนที่ USFSA จะควบรวมกับสหพันธ์ในอีกสองปีต่อมา 

ใน ค.ศ. 1930 ฝรั่งเศสได้เข้าร่วมแข่งขันในฟุตบอลโลกที่จัดขึ้นที่ประเทศอุรุกวัย โดยเกมแรกในรายการนี้ของฝรั่งเศสคือถล่มทีมชาติเม็กซิโก 4–1 โดยลูว์เซียง โลร็อง ที่เป็นผู้ยิงประตูแรกของเกม กลายเป็นนักเตะที่ทำประตูแรกสุดของศึกฟุตบอลโลกอีกด้วย แต่ฝรั่งเศสกลับแพ้ 0–1 ใน 2 เกมต่อมากับอาร์เจนตินาและชิลี ทำให้ต้องตกรอบแรก ต่อมา ใน ค.ศ. 1934 ฝรั่งเศสยังคงต้องผิดหวังต่อไป เมื่อตกรอบแรกจากการแพ้ออสเตรีย แต่พวกเขาทำผลงานได้ดีขึ้นในครั้งที่พวกเขาเป็นเจ้าภาพการแข่งขันฟุตบอลโลก 1938 โดยผ่านไปถึงรอบก่อนรองชนะเลิศก่อนจะแพ้ให้กับอิตาลี 1–3

 ทศวรรษ 1950–1980 
ในยุคทศวรรษที่ 1950 นับเป็นยุคทองของวงการฟุตบอลของฝรั่งเศส จากการแจ้งเกิดของนักเตะชื่อดังอย่างฌุสต์ ฟงแตน เจ้าของตำแหน่งดาวซัลโวสูงสุดตลอดกาลของฟุตบอลโลก และแรมง กอปา ตำนานดาวยิงที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงกับเรอัลมาดริด ใน ค.ศ. 1958 ฝรั่งเศสสามารถคว้าอันดับ 3 จากการถล่มทีมชาติเยอรมนีตะวันตก 6–3 โดยฟงแตนยิงคนเดียว 4 ประตู ใน ค.ศ. 1960 ฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป เป็นครั้งแรก แต่พวกเขากลับทำได้แค่อันดับ 4 หลังจากแพ้เชโกสโลวาเกีย 0–2 และหลังจากนั้น ฝรั่งเศสเข้าสู่ยุคตกต่ำจากการเปลี่ยนผู้จัดการทีมบ่อยครั้ง และล้มเหลวในการผ่านเข้าไปเล่นในการแข่งขันเมเจอร์ และไม่สามารถคว้าแชมป์ใดได้เลยในช่วงทศวรรษที่ 1960 และ 1970

เข้าสู่ทศวรรษที่ 1980 ฝรั่งเศสกลับมาประสบความสำเร็จอีกครั้งจากการนำทัพของมีแชล ปลาตีนี ตัวทำเกมจอมเทคนิค และสามสุดยอดกองกลางอย่างฌ็อง ตีกานา, อาแล็ง ฌีแร็ส และลูยส์ แฟร์น็องแดซ ที่ประสานงานร่วมกันจนถูกขนานนามว่า สี่เหลี่ยมมหัศจรรย์ (Magic Square) พวกเขาพาทีมคว้าแชมป์ได้สำเร็จในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1984 ที่ฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพ โดยปลาตีนีได้เป็นดาวซัลโวของรายการด้วยการยิงไปถึง 9 ประตู รวมถึงหนึ่งในประตูในเกมที่ชนะสเปน 2–0 ในนัดชิงชนะเลิศ มีแชล ไฮดาลโก ผู้ฝึกสอนในขณะนั้นอำลาตำแหน่งหลังการแข่งขัน และถูกแทนทีโดย อ็องรี มีแชล พาทีมชาติฝรั่งเศสยังสามารถคว้าเหรียญทองโอลิมปิก 1984 ตามด้วยการเอาชนะอุรุกวัยในนัดตัดสิน 2–0 ชนะเลิศรายการคอนเมบอล–ยูฟ่าคัพออฟแชมเปียนส์เป็นครั้งแรก (ถ้วยต้นแบบของรายการฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ) ได้สองประตูจากดอมีนิก โรเชตู และโชเซ ตูเร โดยฝรั่งเศสประสบความสำเร็จในการชนะเลิศการแข่งขันรายการสำคัญระดับนานาชาติได้ถึง 3 จาก 4 รายการ

ในปีถัดมาทำให้พวกเขาได้รับการยกให้เป็นทีมเต็งในฟุตบอลโลก 1986 แต่แพ้เยอรมนีตะวันตกในรอบรองชนะเลิศ และคว้าอันดับ 3 จากการชนะเบลเยียมด้วยผลประตู 4–2 ต่อมาใน ค.ศ. 1988 ฝรั่งเศสเปิดตัวศูนย์ฝึกฟุตบอลและสนามฝึกซ้อมเต็มรูปแบบในชื่อแกลร์ฟงแตน โดยได้รับเกียรติจากฟร็องซัว มีแตร็อง ประธานาธิบดีในขณะนั้น ผู้ฝึกสอนอย่างมีแชลถูกปลดในอีกห้าเดือนถัดมา และแทนที่โดยมีแชล ปลาตีนี แต่ฝรั่งเศสไม่ประสบความสำเร็จในการผ่านเข้าไปเล่นฟุตบอลโลก 1990

 ยุคของซีดาน และแชมป์ฟุตบอลโลก & ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 
เฌราร์ อูลีเย เข้ามาคุมทีมในปี 1992 แต่ฝรั่งเศสยังมีผลงานย่ำแย่โดยไม่ผ่านเข้าสู่ฟุตบอลโลก 1994 ทั้งที่ยังเหลือการแข่งขันอีก 2 นัดพบกับอิสรเอล และบัลแกเรีย แต่พวกเขาแพ้อิสราเอล 2–3 แม้จะออกนำไปก่อน 2–1 และแพ้บัลแกเรียในนัดสุดท้าย 1–2 นำไปสู่การประท้วงโดยแฟนบอลและอูลีเยลาออกจากตำแหน่ง ผู้ช่วยของเขาอย่างเอเม ฌาคเกต์ เข้ารับตำแหน่งแทน และทีมผลงานที่ดีขึ้นมาก โดยในฟุตบอลโลก 1994 ถือเป็นรายการแจ้งกเกิดของว่าที่ตำนานอย่างซีเนดีน ซีดาน กองกลางดาวรุ่งพรสวรรค์สูงแห่งวงการฟุตบอล ฝรั่งเศสผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1996 แต่แพ้สาธารณรัฐเช็ก ต่อมาในฟุตบอลโลก 1998 ที่พวกเขาเป็นเจ้าภาพ ฝรั่งเศสประสบความสำเร็จในการคว้าแชมป์โลกได้เป็นสมัยแรกด้วยการชนะบราซิลในนัดชิงชนะเลิศ 3–0 การแข่งขันมีขึ้น ณ สนามสตาดเดอฟร็องส์ในกรุงปารีส ฝรั่งเศสได้สองประตูจากซีดาน และประตูปิดท้ายในช่วงทดเวลาจากแอมานุแอล เปอตี ฌาคเกต์อำลาตำแหน่งหลังจบการแข่งขัน และผู้ช่วยของเขา โรเฌ เลอแมร์ เข้ามารับช่วงต่อ

ใน ค.ศ. 2000 ฝรั่งเศสยังคงรักษาความฟอร์มที่ดีไว้ได้อย่างต่อเนื่องด้วยการคว้าแชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2000 ภายใต้การนำทัพของซีดาน เจ้าของรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของโลกแห่งปีด้วยการชนะอิตาลี 2–1 ในนัดชิงชนะเลิศ  ทำให้พวกเขาทำสถิติเป็นชาติแรกที่ครองแชมป์ทั้งฟุตบอลโลกและฟุตบอลยูโรนับตั้งแต่ที่เยอรมนีตะวันตกเคยทำได้เมื่อปี 1974 และยังเป็นทีมแชมป์ฟุตบอลโลกทีมแรกในทวีปยุโรป ที่ชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปต่อจากฟุตบอลโลก นอกจากนี้ ฝรั่งเศสยังขึ้นไปอันดับ 1 ในการจัดอันดับโลกตามการจัดอันดับโดยฟีฟ่า

อย่างไรก็ตาม ฝรั่งเศสเริ่มกลับสู่ความตกต่ำอีกครั้ง หลังจากไม่สามารถป้องกันแชมป์ฟุตบอลโลก 2002 ได้ โดยพวกเขาต้องหยุดอยู่ที่รอบแบ่งกลุ่มเท่านั้น โดยไม่สามารถชนะทีมใดได้เลย โดยแพ้เดนมาร์กในนัดสุดท้าย 0–2 ถือเป็นทีมที่ 2 ในประวัติศาสตร์ที่ตกรอบแบ่งกลุ่มฟุตบอลโลกในฐานะทีมแชมป์เก่า ก่อนที่ผลงานจะดีขึ้นมาในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004 โดยผ่านเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศ แต่ก็ปราชัยต่อกรีซ แชมป์ในรายการนั้น ต่อมา ภายใต้การคุมทีมโดยแรมง ดอแมแน็ก ใน ค.ศ. 2006 ฝรั่งเศสเกือบจะไม่ผ่านไปเล่นในรอบคัดเลือกฟุตบอลโลก 2006 ที่เยอรมนี แต่ยังดีที่บรรดานักเตะรุ่นเก่าที่เคยประกาศตัดสินใจอำลาทีมชาติเปลี่ยนใจกลับมาช่วยทีมอีกครั้ง ผ่านเข้ารอบสุดท้ายจากการชนะไซปรัส 4–0 และพวกเขาก็ยังทำผลงานได้ดีในรอบสุดท้าย และเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศพบอิตาลีอีกครั้ง โดยมีเหตุการณ์ที่น่าสนใจและเป็นที่จดจำมากที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ฟุตบอลโลก เมื่อซีดานได้รับใบแดงจากการใช้ศีรษะโขกมาร์โก มาเตรัซซี กองหลังอิตาลี แม้ฝรั่งเศสจะได้ประตูออกไปก่อนจากลูกจุดโทษของซีดานในครึ่งเวลาแรก แต่ก็เสียประตูตีเสมอจากการโหม่งทำประตูโดยมาเตรัซซี เกมจบลงด้วยผลเสมอในเวลาปกติ และกาารต่อเวลาพิเศษ 1–1 ฝรั่งเศสแพ้ในการดวลจุดโทษ 3–5 และนั่นคือการลงสนามครั้งสุดท้ายของซีดาน ก่อนจะประกาศเกษียนณตนเองการการเล่นฟุตบอล

 ตกต่ำ และสร้างทีมใหม่ (2007–2012) 
ต่อมาในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008 ฝรั่งเศสต้องตกรอบแรก เนื่องจากถูกจับให้อยู่ในกลุ่มที่มีทีมเต็งแชมป์ทั้งเนเธอร์แลนด์ อิตาลี และโรมาเนีย มีเพียง 1 คะแนนจากการเสมอโรมาเนีย 0–0 ฝรั่งเศสเกือบจะไม่ผ่านเข้าไปเล่นในฟุตบอลโลก 2010 โดยจบเพียงอันดับ 2 ในรอบคัดเลือก และต้องลงแข่งเพลย์ออฟพบทีมชาติไอร์แลนด์ พวกเขาเอาชนะได้ในนัดแรก 1–0 และเสมอ 1– 1 ในนัดตัดสินจากประตูของตีแยรี อ็องรี ซึ่งเป็นที่วิจารณ์จากการใช้มือช่วยอย่างขัดเจน แต่ผู้ตัดสินกลับให้ประตูอย่างค้านสายตา อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็มีช่วงเวลาเลวร้ายต่อเนื่องในฟุตบอลโลก 2010 นับเป็นอีกครั้งที่ต้องตกรอบแบ่งกลุ่ม และไม่ชนะทีมใดจากการเสมออุรุกวัย 0–0 ตามด้วยการแพ้เม็กซิโก 0–2 และแพ้เจ้าภาพอย่างแอฟริกาใต้ในนัดสุดท้าย 1–2 และยังมีปัญหาภายในทีมระหว่างนักเตะ และดอแมแน็กโดยเฉพาะกรณีปัญหากับนีกอลา อาแนลกา และนักเตะอีกหลายรายที่ประท้วงด้วยการไม่ลงฝึกซ้อม จากความล้มเหลวดังกล่าวนำไปสู่การลาออกของฌ็อง-ปีแยร์ เอสกาแล็ต ประธานสหพันธ์ฟุตบอลฝรั่งเศส

ดอแมแน็กอำลาทีมหลังหมดสัญญา และโลร็องต์ บล็องก์ เข้ามาคุมทีมต่อ และต่อมาสหพันธ์ฟุตบอลฝรั่งเศสได้ปฏิบัติตามการร้องขอของบล็องก์ในการสั่งแบนผู้เล่นทั้ง 23 คนจากฟุตบอลโลก 2010 ในการแข่งขันกระชับมิตรกับนอร์เวย์ ผู้เล่น 5 คนที่มีส่วนในการประท้วงงดการฝึกซ้อมได้รับบทลงโทษทางวินัย และอาแนลกาได้รับโทษแบนสูงสุด 18 นัด ส่งผลให้เขาประกาศอำลาทีมชาติ ต่อมาในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012 ฝรั่งเศสก็เริ่มทำผลงานดีขึ้น โดยผ่านเข้าถึงรอบ 16 ทีมสุดท้ายก่อนจะแพ้สเปน 0–2 และ ดีดีเย เดช็อง เข้ามารับตำแหน่งผู้จัดการทีมต่อ

 ยุคของเดช็อง และกลับมาประสบความสำเร็จ (2012–ปัจจุบัน) 
ในฟุตบอลโลก 2014 ฝรั่งเศสผ่านเข้ารอบ 8 ทีมสุดท้าย ก่อนจะแพ้เยอรมนี 0–1 ต่อมา ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 พวกเขาเอาชนะเยอรมนีในรอบรองชนะเลิศ 2–0 ถือเป็นชัยชนะครั้งแรกที่มีต่อเยอรมนีในการแข่งขันรายการเมเจอร์นับตั้งแต่ ค.ศ. 1958 ฝรั่งเศสผ่านเข้าชิงชนะเลิศแต่แพ้โปรตุเกสในช่วงต่อเวลา 0–1 และในฟุตบอลโลก 2018 ที่ประเทศรัสเซีย ฝรั่งเศสภายใต้นักเตะแกนหลักอย่าง กีลียาน อึมบาเป, อ็องตวน กรีแยซมาน และ ปอล ปอกบา ทำผลงานยอดเยี่ยมโดยเอาชนะอาร์เจนตินาในรอบ 16 ทีมไปอย่างสนุก 4–3 ตามด้วยการชนะอุรุกวัยในรอบ 8 ทีม 2–0 และชนะเบลเยียมในรอบรองชนะเลิศ 1–0 จากประตูของซามุแอล อูมตีตี ผ่านเข้าไปชิงชนะเลิศกับทีมชาติโครเอเชีย ณ สนามกีฬาลุจนีกี ฝรั่งเศสได้ประตูนำไปก่อนในนาทีที่ 18 จากการทำเข้าประตูตัวเองโดยมาริออ มันจูกิช และอิวัน เปริชิช ตีเสมอในอีกสิบนาทีต่อมา ฝรั่งเศสทำได้อีกสามประตูรวดจากกรีแยซมาน, ปอกบา และ อึมบาเป ก่อนที่โครเอเชียจะได้ประตูจากมันจูกิช ฝรั่งเศสคว้าแชมป์ได้เป็นสมัยที่ 2 จากผลประตู 4–2

แม้ฝรั่งเศสจะล้มเหลวในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 จากการแพ้สวิตเซอร์แลนด์ในรอบ 16 ทีมจากการดวลจุดโทษหลังเสมอกัน 3–3 แต่ยังประสบความสำเร็จด้วยการคว้าแชมป์ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2020–21 สมัยแรกจากการชนะสเปน 2–1

ในฟุตบอลโลก 2022 ที่ประเทศกาตาร์ ฝรั่งเศสลงป้องกันแชมป์ในฐานะหนึ่งในทีมเต็งแชมป์ พวกเขาทำผลงานยอดเยี่ยมด้วยการเป็นแชมป์กลุ่ม และเอาชนะโปแลนด์, อังกฤษ และโมร็อคโกในรอบแพ้คัดออก ผ่านเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลโลกเป็นครั้งที่ 4 แต่แพ้อาร์เจนตินาในการดวลจุดโทษภายหลังเสมอกันด้วยผลประตู 3–3 ต่อมาในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 ฝรั่งเศสเข้ารอบเป็นอันดับ 2 ของกลุ่มจากผลงานชนะ 1 และเสมอ 2 นัด ตามด้วยการชนะเบลเยียม 1–0 ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย และเอาชนะโปรตุเกสจากการดวลจุดโทษ 5–3 หลังจากเสมอกันในเวลาปกติ 0–0 แต่แพ้สเปนซึ่งเป็นทีมแชมป์ในครั้งนี้ในรอบรองชนะเลิศ 1–2 ถือเป็นความพ่ายแพ้ครั้งแรกใน 90 นาทีนับตั้งแต่แพ้เยอรมนีในฟุตบอลโลก 2014 ต่อมา ในการแข่งขันยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2024–25 ฝรั่งเศสในฐานะทีมในลีก A ผ่านเข้ารอบก่อนรองชนะเลิศจากผลงานชนะ 4 นัดในรอบแบ่งกลุ่มเข้าไปพบกับโครเอเชียใน ค.ศ. 2025

ใน ค.ศ. 2025 ดีดีเย เดช็อง ประกาศว่าเขาจะอำลาทีมเมื่อสัญญาสิ้นสุดลงหลังจบฟุตบอลโลก 2026 ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2025 ฝรั่งเศสเอาชนะโครเอเชียในยูฟ่าเนชันส์ลีกรอบ 8 ทีมจากการดวลจุดโทษ ภายหลังเสมอกันด้วยผลประตูรวมสองนัด 2–2 ผ่านเข้าไปพบสเปนในรอบรองชนะเลิศในเดือนมิถุนายน ฝรั่งเศสแพ้ด้วยผลประตู 4–5 แต่ยังเอาชนะเยอรมนีในการแข่งขันชิงอันดับสาม 2–0 ฝรั่งเศสลงแข่งขันฟุตบอลโลก 2026 รอบคัดเลือก โซนยุโรป – กลุ่มดี โดยจบอันดับ 1 ของกลุ่มจากผลงาน 16 คะแนนผ่านเข้าสู่ฟุตบอลโลก 2026

 เกียรติประวัติ 
 แชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1984, 2000
 แชมป์ฟุตบอลโลก 1998, 2018
 แชมป์ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ ปี 2001 และ ปี 2003
 แชมป์ยูฟ่าเนชันส์ลีก 2021
 เหรียญทองโอลิมปิกฤดูร้อน 1984

 ผู้เล่น 
 ผู้เล่นชุดปัจจุบัน 
รายชื่อผู้เล่นที่ถูกเรียกตัวเพื่อลงแข่งขันฟุตบอลโลก 2022 ที่ประเทศกาตาร์

สถิติทีมชาตินับถึงวันที่ 26 พฤศจิกายน 2022 หลังจบการแข่งขันกับเดนมาร์ก

 ถูกเรียกตัวเมื่อเร็ว ๆ นี้ 
รายชื่อผู้เล่นที่เคยถูกเรียกตัวเมื่อเร็ว ๆ นี้

 สถิติเกี่ยวกับผู้เล่น 
ผู้เล่นที่ลงเล่นให้ทีมชาติมากที่สุด
แถบสีฟ้าคือผู้เล่นที่ยังคงเล่นให้ทีมชาติอยู่ในปัจจุบัน
อันดับชื่อช่วงเวลาจำนวนนัดที่ลงสนามประตูสโมสร 1  ลิลิยอง ตูว์ราม  1994–2008  142  2  อาแอส มอนาโกปาร์มายูเวนตุสบาร์เซโลนา 2 อูว์โก โยริส  2008–ปัจจุบัน  141  0 นิสโอลิมปิก ลียงทอตนัม ฮอตสเปอร์ 3  ตีแยรี อ็องรี  1997–2010  123  51  อาแอส มอนาโกยูเวนตุสอาร์เซนอลบาร์เซโลนา4  มาร์แซล เดอไซยี  1993–2004  116  3  โอลิมปิก มาร์แซย์เอซี มิลานเชลซี ออลีวีเย ฌีรู​ 2011–ปัจจุบัน  116  51  มงเปอลีเยอาร์เซนอลเชลซีเอซี มิลาน 6  อ็องตวน กรีแยซมาน​  2014–ปัจจุบัน  112  42  อัตเลติโกเดมาดริด​บาร์เซโลนา 7 ซีเนดีน ซีดาน  1994–2006  108  31   บอร์โดยูเวนตุสเรอัลมาดริด 8  ปาทริค วิเอรา  1997–2009  107  6   อาร์เซนอลยูเวนตุสอินเตอร์ มิลาน​ 9  ดีดีเย เดช็อง  1989–2000  103  4   โอลิมปิก มาร์แซย์บอร์โดยูเวนตุสเชลซี 10  โรล็อง บล็องก์  1989–2000  97  16  มงเปอลีเย นาโปลีนีมส์แซ็ง เตเตียนโอแซร์บาร์เซโลนาโอลิมปิก มาร์แซย์อินเตอร์ มิลาน บิเซนเต ลิซาราซู  1992–2004  97  2  บอร์โดแอธเลติก บิลเบาบาร์เยิร์น มิวนิก การีม แบนเซมา  2007–ปัจจุบัน  97  37  โอลิมปิก ลียงเรอัลมาดริด 13  ซิลแว็ง วิลตอร์ 1999–2006  92  26  บอร์โดอาร์เซนอลโอลิมปิก ลียง 14  ปอล ปอกบา​  2010–ปัจจุบัน  91  11  ยูเวนตุสแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด 15  ราฟาแอล วาราน  2013–  88  5  เรอัล มาดริดแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด 16  ฟาเบียง บาร์แตซ 1994–2006  87  0  โอลิมปิก มาร์แซย์อาแอส มอนาโกแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 17  วีลียาม กาลัส  2002–2010  84  5  เชลซีอาร์เซนอล แบลซ มาตุยดี​  2010–2019  84  9  อาแอ็ส แซ็งเตเตียน​ปารีแซ็ง-แฌร์แม็งยูเวนตุส19  ยูริ จอร์เกฟฟ์  1993–2002  82  28  อาแอส มอนาโกปารีส แซ็ง-แฌร์แม็งอินเตอร์ มิลานไคเซอร์สเลาเทิร์นโบลตัน มานุแอล อมอรอส  1982–1992  82  1  อาแอส มอนาโกโอลิมปิก มาร์แซย์21  ปาทริส เอวรา  2004–2016  81  0  อาแอส มอนาโกแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดยูเวนตุส ฟร็องก์ รีเบรี  2006–2014  81  16  โอลิมปิก มาร์แซย์บาเยิร์นมิวนิก 23  ฟลอร็อง มาลูดา  2004–2012  80  9  โอลิมปิก ลียงเชลซี 24  รอแบร์ ปีแร็ส  1996–2012  79  14  แม็สโอลิมปิก มาร์แซย์อาร์เซนอล

ผู้เล่นที่ยิงประตูให้ทีมชาติมากที่สุด
แถบสีฟ้าคือผู้เล่นที่ยังคงเล่นให้ทีมชาติอยู่ในปัจจุบัน
อันดับชื่อช่วงเวลาประตูจำนวนนัดที่ลงเล่นสโมสรค่าเฉลี่ย 1 ออลีวีเย ฌีรู  2011–2024  57  137  มงเปอลีเยอาร์เซนอลเชลซีเอซี มิลาน  0.42  2  ตีแยรี อ็องรี  1997–2010  51  123  อาแอส มอนาโกยูเวนตุสอาร์เซนอลบาร์เซโลนา0.42 3  อ็องตวน กรีแยซมาน​ 2014–ปัจจุบัน  42  112   เรอัลโซซิเอดัดอัตเลติโก มาดริดบาร์เซโลนา  0.39 4  มีแชล ปลาตีนี  1976–1987  41  72  น็องซีแซ็งต์-เตเตียนยูเวนตุส0.57 5  การีม แบนเซมา 2007–ปัจจุบัน  37  97  โอลิมปิก ลียงเรอัลมาดริด  0.38 6 ดาวิด เตรเซเแก  1998–2008  34  71   อาแอส มอนาโกยูเวนตุส  0.47 7  ซีเนดีน ซีดาน  1994–2006  31  106   บอร์โดยูเวนตุสเรอัลมาดริด  0.28 กีลียาน อึมบาเป  2017–  31 61 ปารีส แซ็ง-แฌร์แม็ง  0.479  ฌุสต์ ฟงแตน  1953–1960  30  21   โอเฌเซ นิสแร็งส์  1.42 ฌ็อง-ปีแยร์ ปาแป็ง  1986–1995  30  54  โอลิมปิก มาร์แซย์เอซี มิลานบาเยิร์นมิวนิก  0.55 11  ยูริ จอร์เกฟฟ์ 1993–2002  28  82   อาแอส มอนาโกปารีส แซ็ง-แฌร์แม็งอินเตอร์ มิลานไคเซอร์สเลาเทิร์นโบลตัน  0.34 12  ซิลแว็ง วิลตอร์ 1999–2006  26  92  บอร์โดอาร์เซนอลโอลิมปิก ลียง 0.28 13  ฌ็อง แว็งซ็อง  1953–1961  22  46 ลีลสตาด เดอ แร็งส์  0.47 14  ฌ็อง นีกอลา  1933–1938  21  25  รูอ็อง  0.8415  ปอล นีกอลา  1920–1931  20  35  เรด สตาร์ แอฟเซ 0.57 เอริก ก็องโตนา  1987–1995  20  45 โอลิมปิก มาร์แซย์มงเปอลีเยลีดส์ ยูไนเต็ดแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด  0.38 17  ฌ็อง บาแร็ตต์  1944–1952  19  32  ลีล  0.5718  โรเฌร์ ปีอ็องโตนี  1952–1961  18  37  น็องซี แร็งส์ 0.48 แรมง กอปา  1952–1962  18  45 แร็งส์เรอัลมาดริด  0.4020  โรล็อง บล็องก์  1989–2000  16  97  มงเปอลีเยนาโปลีนีมแซ็ง-เตเตียนโอแซร์บาร์เซโลนาโอลิมปิก มาร์แซย์อินเตอร์ มิลาน 0.16 ฟร็องก์ รีเบรี  2006–2014  16  81 โอลิมปิก มาร์แซย์บาเยิร์นมิวนิก  0.2022 เออแฌน มาแอส  1911–1913  15  11 เรด สตาร์ แอฟเซ  1.36 แอฟวร์ แรเวลลี  1966–1975  15  30  แซ็ง-เตเตียนนีซ 0.50 ดอมีนิก รอเชโต  1975–1986  15  49 แซ็ง-เตเตียนปารีส แซ็ง-แฌร์แม็ง  0.30

 อดีตผู้เล่นคนสำคัญ 
 ฟาเบียง บาร์แตซ
 โลร็อง บล็อง
 มีแชล ปลาตีนี
 เอริก กองโตนา
 ซีเนดีน ซีดาน
 ลีลีย็อง ตูว์ราม
 ดีดีเย เดช็อง
 ฌุสต์ ฟงแตน
 ฌ็อง-ปีแยร์ ปาแป็ง
 แอมานุแอล เปอตี
 ดาวิด ฌีโนลา
 รอแบร์ ปีแร็ส
 นีกอลา อาแนลกา
 ตีแยรี อ็องรี
 ดาวิด เทรเซแก
 มาร์แซล เดอซายี
 อาแล็ง ฌีแร็ส
 ฌ็อง ตีกานา
 ลูยส์ แฟร์น็องแดซ
 สเตฟาน กีวาร์ช
แรมง กอปา
ญูริ จอร์เกฟฟ์

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

เว็บไซต์ทางการ 
ฝรั่งเศส ที่ยูฟ่า
ฝรั่งเศส ที่ฟีฟ่า


ฝรั่งเศส
ทีมชาติ
ฝรั่งเศส
ฝรั่งเศส
ฝรั่งเศส
ฝรั่งเศส