แมกดอนเนลล์ดักลาส

แมกดอนเนลล์ดักลาสคอร์ปอเรชัน () เป็นบริษัทผู้ผลิตอากาศยานรายใหญ่และผู้รับเหมาด้านการป้องกันประเทศสัญชาติอเมริกัน ก่อตั้งขึ้นจากการรวมกิจการของแมกดอนเนลล์แอร์คราฟต์ (McDonnell Aircraft) และดักลาสแอร์คราฟต์คอมพานี (Douglas Aircraft Company) ใน ค.ศ. 1967 ระหว่างนั้นจนกระทั่งบริษัทได้รวมกิจการกับโบอิงใน ค.ศ. 1997 ได้ผลิตอากาศยานเชิงพาณิชย์และอากาศยานทางทหารที่มีชื่อเสียงมากมาย เช่น เครื่องบินโดยสาร DC-10 และ MD-80 รวมถึงเครื่องบินขับไล่ครองอากาศ F-15 อีเกิล และเครื่องบินขับไล่หลายบทบาท F/A-18 ฮอร์เน็ต

สำนักงานใหญ่ของบริษัทตั้งอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเซนต์หลุยส์แลมเบิร์ต ใกล้เซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี

ประวัติศาสตร์
ภูมิหลัง

บริษัทแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นจากการรวมกันของบริษัทของเจมส์ สมิธ แมกดอนเนลล์และดอนัลด์ วิลส์ ดักลาสใน ค.ศ. 1967 ทั้งคู่มีเชื้อสายสกอตแลนด์ สำเร็จการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (MIT) และเคยทำงานให้กับบริษัทผู้ผลิตอากาศยาน เกลนน์ แอล. มาร์ติน คอมพานี
(Glenn L. Martin Company)Yenne 1985, pp. 6–9.

ดักลาสเคยเป็นหัวหน้าวิศวกรที่มาร์ตินก่อนจะลาออกมาเพื่อก่อตั้งบริษัทเดวิส-ดักลาสในช่วงต้น ค.ศ. 1920 ที่ลอสแอนเจลิส และในปีต่อมา เขาก็ซื้อหุ้นของผู้สนับสนุนและเปลี่ยนชื่อบริษัทเป็นดักลาสแอร์คราฟต์คอมพานีYenne 1985, pp. 10–12.

แมกดอนเนลล์ก่อตั้งบริษัท เจ.เอส. แมกดอนเนลล์ แอนด์แอสโซซิเอต์ส์ ที่มิลวอกี รัฐวิสคอนซิน ใน ค.ศ. 1926 เพื่อผลิตเครื่องบินส่วนตัวสำหรับครอบครัว แต่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำใน ค.ศ. 1929 ทำให้ความคิดของเขาล้มเหลวและบริษัทต้องล้มละลาย เขาทำงานที่บริษัทอื่นอีกสามแห่ง โดยเข้าร่วมบริษัทเกลนน์ มาร์ตินใน ค.ศ. 1933 และลาออกจากมาร์ตินใน ค.ศ. 1938 เพื่อลองก่อตั้งบริษัทของตัวเองอีกครั้งในชื่อแมกดอนเนลล์แอร์คราฟต์คอร์ปอเรชัน ซึ่งตั้งอยู่ที่แลมเบิร์ตฟีลด์ นอกเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรีLeiser, Ken. "St. Louis aviation honored". St. Louis Post-Dispatch, August 28, 2009. 

บริษัทดักลาสได้รับกำไรมหาศาลในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยผลิตเครื่องบิน C-47 ซึ่งเป็นรุ่นทางทหารของดักลาส DC-3 ได้ประมาณ 10,000 ลำตั้งแต่ ค.ศ. 1942 ถึง 1945 ทำให้จำนวนพนักงานเพิ่มขึ้นเป็น 160,000 คน

ทั้งสองบริษัทต้องเผชิญกับปัญหาเมื่อสงครามสิ้นสุดลง เนื่องจากคำสั่งซื้อจากรัฐบาลหมดไปและมีเครื่องบินเหลือใช้เป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ดี ดักลาสยังคงพัฒนาเครื่องบินใหม่ต่อไป เช่น DC-6 ใน ค.ศ. 1946 และ DC-7 ใน ค.ศ. 1953 ใน ค.ศ. 1953 บริษัทเริ่มก้าวเข้าสู่ยุคไอพ่น โดยผลิตเครื่องบิน F3D สกายไนต์ในปี 1948 และ F4D สกายเรย์ซึ่งมีความทันสมัยกว่าใน ค.ศ. 1951 ใน ค.ศ. 1955 ดักลาสได้เปิดตัวเครื่องบินโจมตีไอพ่นลำแรกของกองทัพเรือสหรัฐ A4D สกายฮอว์ก ออกแบบมาให้ปฏิบัติการจากดาดฟ้าเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นเอสเซ็กซ์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เครื่องบินรุ่นนี้มีขนาดเล็ก เชื่อถือได้ และแข็งแกร่ง และรุ่นที่ปรับปรุงยังคงใช้งานในกองทัพเรือเกือบ 50 ปี โดยในที่สุดได้ถูกใช้งานจำนวนมากในฐานะเครื่องบินฝึกไอพ่นสองที่นั่ง

ดักลาสยังผลิตเครื่องบินไอพ่นเชิงพาณิชย์ด้วย โดยเปิดตัว DC-8 ใน ค.ศ. 1958 เพื่อแข่งขันกับโบอิง 707 แมกดอนเนลล์ก็กำลังพัฒนาเครื่องบินไอพ่นเช่นกัน แต่เนื่องจากมีขนาดเล็กกว่าจึงพร้อมจะทำสิ่งใหม่ ๆ ได้มากกว่า โดยต่อยอดจากความสำเร็จของ FH-1 แฟนทอมจนกลายเป็นผู้ผลิตรายใหญ่ให้กับกองทัพเรือด้วย F2H แบนชีและ F3H ดีมอน รวมถึงผลิต F-101 วูดูให้กับกองทัพอากาศสหรัฐ (USAF) ในยุคสงครามเกาหลีและ F-4 แฟนทอม II ที่ผลิตในยุคสงครามเวียดนามช่วยผลักดันให้แมกดอนเนลล์กลายเป็นผู้จัดหาเครื่องบินขับไล่ทางทหารรายใหญ่ ดักลาสสร้างเครื่องบินไอพ่นความเร็วสูงรุ่นทดลองในตระกูลสกายร็อกเก็ต โดยสกายร็อกเก็ต DB-II เป็นเครื่องบินลำแรกที่เดินทางด้วยความเร็วสองเท่าของเสียงใน ค.ศ. 1953

ทั้งสองบริษัทต่างกระตือรือร้นที่จะเข้าสู่ธุรกิจมิสไซล์ โดยดักลาสเปลี่ยนจากการผลิตจรวดและมิสไซล์แบบอากาศสู่อากาศมาเป็นระบบมิสไซล์ทั้งหมดภายใต้โครงการไนกีใน ค.ศ. 1956 และกลายเป็นผู้รับเหมาหลักของโครงการสกายโบลต์เอแอลบีเอ็มและโครงการขีปนาวุธทอร์ แมกดอนเนลล์ผลิตมิสไซล์หลายชนิด รวมถึง ADM-20 เควลที่ไม่เหมือนใคร และยังทำการทดลองการบินด้วยความเร็วเหนือเสียง ซึ่งการวิจัยนี้ช่วยให้บริษัทได้รับส่วนแบ่งที่สำคัญจากโครงการเมอร์คิวรีและเจมินีของนาซา ในขณะที่ดักลาสก็ได้รับสัญญากับนาซาเช่นกัน โดยเฉพาะสำหรับบางส่วนของจรวดขนาดมหึมาอย่างแซตเทิร์น V

ทั้งสองบริษัทกลายเป็นนายจ้างรายใหญ่ แต่ต่างก็มีปัญหา แมกดอนเนลล์เป็นผู้รับเหมาด้านการทหารเป็นหลักโดยไม่มีธุรกิจพลเรือนที่สำคัญ และมักประสบปัญหาในช่วงที่การจัดซื้อของกองทัพลดลง ในขณะเดียวกัน ดักลาสก็ประสบปัญหาด้านต้นทุนของ DC-8 และ DC-9 ทั้งสองบริษัทจึงเริ่มพูดคุยเรื่องการควบรวมกิจการใน ค.ศ. 1963 ดักลาสเสนอการประมูลตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1966 และยอมรับข้อเสนอของแมกดอนเนลล์ ทั้งสองบริษัทได้รวมกิจการกันอย่างเป็นทางการในวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1967 ในชื่อแมกดอนเนลล์ดักลาสคอร์ปอเรชัน (MDC) ก่อนหน้านี้ แมกดอนเนลล์ได้ซื้อหุ้นของดักลาส 1.5 ล้านหุ้นเพื่อช่วยให้คู่ค้าของตนตอบสนอง "ความต้องการทางการเงินเร่งด่วน" ทั้งสองบริษัทดูเหมือนจะเข้ากันได้ดี สัญญาทางทหารของแมกดอนเนลล์ช่วยแก้ปัญหาทางการเงินของดักลาสได้ทันที ในขณะที่รายได้จากสัญญาพลเรือนของดักลาสก็เพียงพอที่จะทำให้แมกดอนเนลล์สามารถทนต่อการลดลงของการจัดซื้อในยามสงบ

การก่อตัว

แมกดอนเนลล์ดักลาสยังคงใช้สำนักงานใหญ่ของแมกดอนเนลล์แอร์คราฟต์ ซึ่งตั้งอยู่ที่ท่าอากาศนานาชาติแลมเบิร์ต-เซนต์หลุยส์ ในเบิร์กลีย์ รัฐมิสซูรีEaly, Charles and Andy Dworkin. "Texas Instruments may sell defense unit McDonnell Douglas among 1st to show interest ." The Dallas Morning News. November 6, 1996. Retrieved June 12, 2009."Berkeley city, Missouri." U.S. Census Bureau. Retrieved June 8, 2009."Berkeley, MO (1990) Tiger Map ." U.S. Census Bureau. Retrieved June 13, 2009.Bower, Carolyn. "TESTS FIND RADIOACTIVE MATERIAL ." St. Louis Post-Dispatch. December 9, 1988. News 2F. Retrieved June 13, 2009. ใกล้เซนต์หลุยส์ เจมส์ แมกดอนเนลล์ กลายเป็นประธานบริหารและซีอีโอของบริษัทที่ควบรวมกิจการ ส่วนดอลด์ ดักลาส ซีเนียร์ ดำรงตำแหน่งประธานกิตติมศักดิ์

ใน ค.ศ. 1967 เมื่อแมกดอนเนลล์และดักลาสแอร์คราฟต์ควบรวมกิจการกัน เดวิด เอส. ลูอิส ซึ่งขณะนั้นเป็นประธานของแมคดอนเนลล์แอร์คราฟต์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานของดักลาสแอร์คราฟต์ดิวิชันที่ลองบีช ในช่วงเวลาที่ควบรวมกิจการ ดักลาสแอร์คราฟต์คาดว่าจะล้มละลายภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี แม้จะมีคำสั่งซื้อเข้ามามากมาย แต่ DC-8 และ DC-9 กลับล่าช้ากว่ากำหนด 9 ถึง 18 เดือน ทำให้ต้องเสียค่าปรับจำนวนมากให้กับสายการบิน ลูอิสมีบทบาทอย่างมากในการขาย DC-10 ในการแข่งขันอย่างเข้มข้นกับ L-1011 ของล็อกฮีด ซึ่งเป็นเครื่องบินสามเครื่องยนต์คู่แข่ง ในเวลาสองปี ลูอิสก็สามารถทำให้การดำเนินงานกลับมาสู่เส้นทางเดิมและมีกระแสเงินสดเป็นบวก เขากลับมายังสำนักงานใหญ่ของบริษัทที่เซนต์หลุยส์ ซึ่งเขายังคงมุ่งเน้นความพยายามในการขาย  DC-10 และบริหารบริษัทโดยรวมในฐานะประธานและประธานเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการจนถึง ค.ศ. 1971

DC-10 เริ่มผลิตใน ค.ศ. 1968 และส่งมอบครั้งแรกใน ค.ศ. 1971

ในช่วงต้น ค.ศ. 1966 และอีกหลายทศวรรษหลังจากนั้น แมกดอนเนลล์ดักลาสได้พิจารณาสร้างเครื่องบินสองเครื่องยนต์ในชื่อ "DC-10 ทวิน" หรือ DC-X ซึ่งจะเป็นเครื่องบินไอพ่นคู่รุ่นแรก ๆ ที่คล้ายกับแอร์บัส A300 แต่โครงการนี้ไม่เคยพัฒนาไปถึงขั้นสร้างต้นแบบ เครื่องบินดังกล่าวอาจทำให้แมกดอนเนลล์ดักลาสเป็นผู้นำตลาดเครื่องบินไอพ่นคู่ขนาดใหญ่ที่พัฒนาขึ้นในทศวรรษ 1970 รวมถึงมีความคล้ายกับระบบต่าง ๆ ของ DC-10

ค.ศ. 1970–1980

ใน ค.ศ. 1977 เครื่องบินรุ่นใหม่ในตระกูล DC-9 ซึ่งถูกเรียกว่าซีรีส์ "ซูเปอร์ 80" (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น MD-80) ได้เปิดตัว

ใน ค.ศ. 1977 KC-10 เอ็กซ์เทนเดอร์ กลายเป็นเครื่องบินลำเลียงลำที่สองของแมกดอนเนลล์ดักลาสที่กองทัพอากาศสหรัฐซื้อไปใช้งาน ถัดจาก C-9 ไนติงเกล/สกายเทรน II

ตลอดช่วงสงครามเย็น แมกดอนเนลล์ดักลาสได้เปิดตัวและผลิตเครื่องบินทางทหารที่ประสบความสำเร็จหลายสิบลำ รวมถึง F-15 อีเกิลใน ค.ศ. 1974 F/A-18 ฮอร์เน็ตใน ค.ศ. 1978 รวมถึงผลิตภัณฑ์อื่น ๆ เช่นมิสไซล์ฮาร์พูนและโทมาฮอว์ก

วิกฤตการณ์น้ำมันในทศวรรษ 1970 เป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่ออุตสาหกรรมการบินเชิงพาณิชย์ แมกดอนเนลล์ดักลาสได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจนี้และถูกบังคับให้ต้องลดขนาดบริษัทลงพร้อมกับต้องกระจายธุรกิจไปยังด้านอื่น ๆ เพื่อป้องกันความตกต่ำที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต

ค.ศ. 1980–1989

ใน ค.ศ. 1984 แมกดอนเนลล์ดักลาสได้ขยายกิจการสู่ธุรกิจเฮลิคอปเตอร์ด้วยการซื้อบริษัทฮิวส์เฮลิคอปเตอส์ (Hughes Helicopters) จากซัมมาคอร์ปอเรชัน (Summa Corporation) ด้วยมูลค่า 470 ล้านดอลลาร์ ในช่วงแรกฮิวส์เฮลิคอปเตอส์ถูกจัดให้เป็นบริษัทสาขาและเปลี่ยนชื่อเป็นแมกดอนเนลล์ดักลาสเฮลิคอปเตอร์ซิสเต็มส์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1984Richardson, Doug and Lindsay Peacock. Combat Aircraft AH-64, pp. 14–15. London: Salamander Books, 1992. . ผลิตภัณฑ์ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของแมกดอนเนลล์ดักลาสเฮลิคอปเตอส์คือเฮลิคอปเตอร์โจมตี AH-64 อาพาชี ซึ่งได้รับการออกแบบโดยฮิวส์

ใน ค.ศ. 1986 MD-11 ได้ถูกเปิดตัว ซึ่งเป็นรุ่นที่ได้รับการปรับปรุงและอัปเกรดจาก DC-10 MD-11 เป็นเครื่องบินสามเครื่องยนต์ที่ทันสมัยที่สุดเท่าที่เคยมีการพัฒนามา ตั้งแต่ ค.ศ. 1990 เครื่องบินรุ่นนี้ขายได้ 200 ลำ แต่ถูกยกเลิกการผลิตใน ค.ศ. 2001 หลังการควบรวมกิจการกับโบอิงเนื่องจากเป็นคู่แข่งกับโบอิง 777 การออกแบบเครื่องบินพาณิชย์ลำสุดท้ายของแมกดอนเนลล์ดักลาสเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1988 นั่นคือ MD-90 ซึ่งเป็นรุ่นที่ยืดลำตัวของ MD-80 โดยใช้เครื่องยนต์เทอร์โบแฟนอินเตอร์เนชันแนลแอโรเอนจินส์ V2500 ซึ่งเป็นเครื่องยนต์ที่ติดตั้งท้ายลำตัวขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยใช้ในเครื่องบินไอพ่นเชิงพาณิชย์ และ MD-95 เครื่องบินโดยสารระดับภูมิภาคสมัยใหม่ที่มีลักษณะคล้ายกับ DC-9-30 เป็นเครื่องบินไอพ่นเชิงพาณิชย์รุ่นสุดท้ายที่ออกแบบโดยแมกดอนเนลล์ดักลาสที่ถูกผลิตขึ้น

วันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 1988 แมกดอนเนลล์ดักลาสและเจเนรัลไดนามิกส์ (General Dynamics) ได้รับสัญญาสร้างเครื่องบินยุทธวิธีขั้นสูงของกองทัพเรือสหรัฐ (ATA) มูลค่า 4,830 ล้านดอลลาร์ สัญญานี้มีจุดประสงค์เพื่อพัฒนา A-12 อเวนเจอร์ II เครื่องบินโจมตีปีกบินล่องหนพิสัยไกลสำหรับใช้บนเรือบรรทุกเครื่องบินเพื่อมาทดแทน A-6 อินทรูเดอร์

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1989 รอเบิร์ต ฮูด จูเนียร์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานเพื่อนำแผนกดักลาส แอร์คราฟต์ แทนที่ประธานคนเก่าที่เกษียณอายุ จิม วอร์แชม จากนั้นแมกดอนเนลล์ดักลาสได้นำการปรับโครงสร้างองค์กรครั้งใหญ่มาใช้ในชื่อระบบจัดการคุณภาพโดยรวม (Total Quality Management System หรือ TQMS) TQMS ได้ยกเลิกการจัดสรรงานแบบเดิมที่วิศวกรซึ่งมีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางด้านอากาศพลศาสตร์ กลไกโครงสร้าง วัสดุ และด้านเทคนิคอื่น ๆ ต้องทำงานในเครื่องบินหลายแบบ และแทนที่ด้วยระบบที่เน้นผลิตภัณฑ์เป็นหลัก ซึ่งทำให้พวกเขาจะมุ่งเน้นไปที่เครื่องบินรุ่นใดรุ่นหนึ่งโดยเฉพาะ การปรับโครงสร้างนี้ทำให้มีการยุบตำแหน่งผู้จัดการและหัวหน้างาน 5,000 ตำแหน่งในแผนกดักลาส โดยอดีตผู้จัดการสามารถสมัครตำแหน่งที่สร้างขึ้นใหม่ได้ 2,800 ตำแหน่ง ส่วนอีก 2,200 คนที่เหลือจะสูญเสียหน้าที่ความรับผิดชอบในการบริหารจัดการ มีรายงานว่าการปรับโครงสร้างนี้ทำให้ขวัญกำลังใจในหมู่พนักงานตกต่ำอย่างมาก และ TQMS ถูกพนักงานตั้งชื่อเล่นว่า "ได้เวลาลาออกและย้ายไปซีแอตเทิล" หมายถึงโบอิงซึ่งเป็นคู่แข่งที่มีสำนักงานใหญ่ในซีแอตเทิล รัฐวอชิงตัน

ค.ศ. 1990–1997

ปัญหาทางเทคนิค ต้นทุนการพัฒนาที่บานปลาย ค่าใช้จ่ายต่อหน่วยที่เพิ่มขึ้น และความล่าช้าส่งผลให้โครงการ A-12 อเวนเจอร์ II ถูกยกเลิกโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ดิก ชีนีย์ เมื่อวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 1991 และมีการฟ้องร้องดำเนินคดีกันนานหลายปีเกี่ยวกับเรื่องการยกเลิกสัญญา โดยรัฐบาลอ้างว่าผู้รับเหมาทำผิดสัญญาและไม่มีสิทธิ์ได้รับเงินค่าจ้างงวดสุดท้าย ในขณะที่แมคกอนเนลล์ดักลาสและเจเนรัลไดนามิกส์เชื่อว่าสัญญานี้ถูกยกเลิกด้วยเหตุผลด้านความสะดวก จึงควรได้รับเงิน การต่อสู้คดีดำเนินไปจนมีการบรรลุข้อตกลงกันในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 ความวุ่นวายและความเครียดทางการเงินที่เกิดจากการล้มของโครงการ A-12 ส่งผลให้มีการปลดพนักงาน 5,600 คน บทบาทของเครื่องบินยุทธวิธีขั้นสูงที่ว่างลงจากความล้มเหลวของ A-12 ก็ถูกเติมเต็มด้วยโครงการอื่นของแมกดอนเนลล์ดักลาส นั่นคือ F/A-18E/F ซูเปอร์ฮอร์เน็ต

อย่างไรก็ดี การจัดซื้อเครื่องบินถูกลดลงอย่างรวดเร็วเมื่อสงครามเย็นสิ้นสุดลงอย่างกะทันหันในทศวรรษ 1990 การลดการจัดซื้อทางทหารนี้เมื่อรวมกับการสูญเสียสัญญาสองโครงการสำคัญ ได้แก่ เครื่องบินขับไล่ทางยุทธวิธีขั้นสูงและเครื่องบินขับไล่โจมตีร่วม ทำให้แมกดอนเนลล์ดักลาสได้รับความเสียหายอย่างหนัก แมกดอนเนลล์ดักลาสสร้างได้เพียงแค่แบบจำลองสำหรับทดสอบในอุโมงค์ลมขนาดเล็กเท่านั้น ในช่วงสูงสุดกลาง ค.ศ. 1990 แมกดอนเนลล์ดักลาสมีพนักงาน 132,500 คน แต่ลดลงเหลือเพียงประมาณ 87,400 คนภายในสิ้น ค.ศ. 1992LAYOFFS IN AVIATION SKYROCKET MOST FIRINGS IN '93 OCCURRED IN AEROSPACE . joc.com

ใน ค.ศ. 1991 MD-11 ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร เนื่องจากการทดสอบที่กำลังดำเนินอยู่พบว่าประสิทธิภาพของเครื่องบินขาดหายไปอย่างมาก สิงคโปร์แอร์ไลน์ ลูกค้าในอนาคตที่สำคัญ ได้กำหนดคุณสมบัติว่าเครื่องบินจะต้องสามารถบินจากสิงคโปร์ไปปารีสได้พร้อมกับบรรทุกเต็มลำ โดยต้องฝ่าลมต้านในกลางฤดูหนาว ซึ่งในขณะนั้น MD-11 ยังไม่มีพิสัยเพียงพอ ด้วยเหตุนี้สิงคโปร์แอร์ไลน์จึงยกเลิกคำสั่งซื้อ MD-11 จำนวน 20 ลำ เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1991 และหันไปสั่งซื้อแอร์บัส A340-300 จำนวน 20 ลำแทน

ใน ค.ศ. 1992 แกคดอนเนลล์ดักลาสเปิดเผยการศึกษาเกี่ยวกับแนวคิดเครื่องบินขนาดจัมโบ้สองชั้นในชื่อ MD-12 แม้จะมีการถอนตัวจากตลาดไปช่วงสั้น ๆ การศึกษานี้ถูกมองว่าเป็นเพียงการประชาสัมพันธ์เพื่อปกปิดข้อเท็จจริงที่ว่าแมกดอนเนลล์ดักลาสกำลังเผชิญกับแรงกดดันอย่างหนักจากโบอิงและแอร์บัส เป็นที่ชัดเจนสำหรับคนส่วนใหญ่ในอุตสาหกรรมว่าแมกดอนเนลล์ดักลาสไม่มีทั้งทรัพยากรและเงินทุนที่จะพัฒนาเครื่องบินขนาดใหญ่เช่นนี้ได้ และการศึกษานี้ก็จางหายไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีร่องรอย แนวคิดเครื่องบินสองชั้นที่คล้ายกันนี้ถูกนำมาใช้ในการศึกษาเครื่องบินขนาดใหญ่พิเศษของโบอิงในภายหลัง ซึ่งตั้งใจจะมาแทนที่ 747 แต่สุดท้ายแนวคิดเครื่องบินสองชั้นก็ไม่เป็นรูปเป็นร่างจนกระทั่งแอร์บัสเปิดตัว A380 ในทศวรรษ 2000

หลังการเข้าซื้อกิจการของแผนกนอร์ทอเมริกันของร็อกเวลล์ใน ค.ศ. 1996 แมกดอนเนลล์ดักลาสก็ควบรวมกิจการกับโบอิงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1997 ด้วยการแลกเปลี่ยนหุ้นมูลค่า 13,000 ล้านดอลลาร์ โดยมีโบอิงเป็นบริษัทที่คงอยู่ โบอิงได้นำอัตลักษณ์องค์กรใหม่มาใช้โดยอิงจากตราสัญลักษณ์ของแมกดอนเนลล์ดักลาส ซึ่งแสดงถึงโลกที่ถูกโอบล้อมเพื่อรำลึกถึงการบินรอบโลกครั้งแรกซึ่งสำเร็จใน ค.ศ. 1924 โดยเครื่องบินของดักลาส ตราสัญลักษณ์นี้ออกแบบโดยนักออกแบบกราฟิก ริก ไอเบอร์ ซึ่งเคยเป็นที่ปรึกษาด้านอัตลักษณ์องค์กรของโบอิงมานานกว่าสิบปี

ระหว่าง ค.ศ. 1993 และหลังควบรวมกิจการใน ค.ศ. 1997 แมกดอนเนลล์ดักลาสได้ทำการศึกษาความเป็นไปได้ของเครื่องบินไอพ่นสองเครื่องยนต์โดยใช้ส่วนประกอบของ MD-11 และท้ายที่สุดได้เสนอแนวคิดเครื่องบินไอพ่นดังกล่าวโดยใช้ปีกของโบอิง แต่ก็ไม่มีข้อเสนอใด ๆ ที่เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาFlight International, 25–31 January 1995

ใน ค.ศ. 1999 โบอิงได้แยกสายการผลิตเฮลิคอปเตอร์พลเรือนออกไปเพื่อก่อตั้งเอ็มดีเฮลิคอปเตอส์ (MD Helicopters) ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของแมกดอนเนลล์ดักลาสเฮลิคอปเตอร์ซิสเต็มส์ 

ตั้งแต่วันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2006 โบอิงได้ปิดโรงงานลองบีชเนื่องจากคำสั่งซื้อ C-17 ได้สิ้นสุดลง

มรดกจากแมคดอนเนลล์ออโตเมชันคอมพานี
มรดกที่ยั่งยืนบางส่วนของบริษัทไม่ได้เกี่ยวข้องกับการบินโดยตรง แต่คือระบบคอมพิวเตอร์และบริษัทที่พัฒนาขึ้นในบริษัทสาขาที่ชื่อแมกดอนเนลล์ออโตเมชันคอมพานี (McAuto) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในทศวรรษ 1950 และเริ่มแรกใช้สำหรับการควบคุมเชิงตัวเลขสำหรับการผลิตตั้งแต่ ค.ศ. 1958 และการออกแบบใช้คอมพิวเตอร์ช่วย (CAD) ตั้งแต่ ค.ศ. 1959 โปรแกรม CAD ของบริษัทที่ชื่อ MicroGDS ยังคงถูกใช้งานอยู่จนถึงทุกวันนี้ โดยเวอร์ชันล่าสุดอย่างเป็นทางการคือ 11.5.1 ที่ออกเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2023

ในช่วงทศวรรษ 1970 แมกออโตมีพนักงาน 3,500 คนและอุปกรณ์คอมพิวเตอร์มูลค่า 170 ล้านดอลลาร์ ทำให้กลายเป็นหนึ่งในบริษัทประมวลผลคอมพิวเตอร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกในยุคนั้น

ใน ค.ศ. 1981 แมคออโตเข้าซื้อกิจการแบรดฟอร์ดซิสเต็มส์แอนด์แอดมินิสเตรทิฟเซอร์วิสเซส (Bradford Systems and Administrative Services) ด้วยมูลค่า 11.5 ล้านดอลลาร์ และเริ่มประมวลผลการเคลมค่ารักษาพยาบาล ใน ค.ศ. 1983 บุคคลสำคัญสองคนจากแบรดฟอร์ดที่เข้ามาทำงานที่แมคออโต ได้แก่ โจเซฟ ที. ลินอห์  และฮาเวิร์ด แอล. วอลต์แมน—ได้ร่วมกันก่อตั้งแซนัสคอร์ปอเรชัน (Sanus Corporation) องค์กรดูแลสุขภาพ (HMO) ที่เป็นบริษัทสาขาของแมกดอนเนลล์ดักลาสอย่างสมบูรณ์ ใน ค.ศ. 1986 หลังจากที่แมกดอนเนลล์ดักลาสลดการควบคุม แซนัสได้ประกาศความร่วมมือกับเครือข่ายร้านขายยาในเซนต์หลุยส์ เมดิแคร์-เกลเซอร์คอร์ป (Medicare-Glaser Corp.) เพื่อก่อตั้งเอ็กซ์เพรสสคริปส์ (Express Scripts) สำหรับการจัดหายาให้กับแซนัส

 ผลิตภัณฑ์ 

เครื่องบินทหาร

แมกดอนเนลล์ดักลาส A-4 สกายฮอว์ก (เริ่มต้นภายใต้ดักลาสแอร์คราฟต์ เคยใช้ในทีมบลูแองเจิลส์)
แมกดอนเนลล์ดักลาส A-4G สกายฮอว์ก
โครงการคาฮู
แมกดอนเนลล์ดักลาส F-4 แฟนทอม II (เริ่มต้นภายใต้แมกดอนเนลล์แอร์คราฟต์ เคยใช้ในทีม บลูแองเจิลส์และทันเดอร์เบิดส์)
รายชื่อรุ่นของแมคดอนเนลล์ดักลาส F-4 แฟนทอม II
แมกดอนเนลล์ดักลาส C-9
แมกดอนเนลล์ดักลาส F-15 อีเกิล
แมกดอนเนลล์ดักลาส F-15E สไตรก์อีเกิล
แมกดอนเนลล์ดักลาส F-15 STOL/MTD
แมกดอนเนลล์ดักลาส AV-8B แฮร์ริเออร์ II (พัฒนาจากบริติชแอโรสเปซ แฮร์ริเออร์)
แมกดอนเนลล์ดักลาส F/A-18 ฮอร์เน็ต (เคยใช้ในทีมบลูแองเจิลส์)
แมกดอนเนลล์ดักลาส CF-18 ฮอร์เน็ต
ยานวิจัยไฮแอลฟา
แมกดอนเนลล์ดักลาสYC-15
แมกดอนเนลล์ดักลาส T-45 กอสฮอว์ก (เครื่องบินฝึกไอพ่น พัฒนาจากบริติชแอโรสเปซ ฮอว์ก)
แมกดอนเนลล์ดักลาส KC-10 เอ็กซ์เท็นเดอร์
แมกดอนเนลล์ดักลาส C-17 โกลบมาสเตอร์ III (ออกแบบและการผลิตในระยะแรก)
แมกดอนเนลล์ดักลาส A-12 อเวนเจอร์ II (ร่วมกับเจเนรัลไดนามิกส์)
F/A-18E/F ซูเปอร์ฮอร์เน็ต (ออกแบบในระยะแรกและการผลิตในระยะแรก)

เครื่องบินเชิงพาณิชย์
แมกดอนเนลล์ดักลาส DC-8 (เริ่มต้นภายใต้ดักลาสแอร์คราฟต์)
แมกดอนเนลล์ดักลาส DC-9 (เริ่มต้นภายใต้ดักลาสแอร์คราฟต์)
แมกดอนเนลล์ดักลาส DC-10 (มีการอัปเกรดห้องนักบินในชื่อ MD-10)
DC-10 แอร์แทงเกอร์
แมกดอนเนลล์ดักลาส MD-11 (รุ่นขยายความยาวและปรับปรุงให้ทันสมัยของ DC-10)
แมกดอนเนลล์ดักลาส MD-80 (รุ่นขยายความยาวและปรับปรุงให้ทันสมัยของ DC-9)
แมกดอนเนลล์ดักลาส MD-90 (รุ่นขยายความยาวและปรับปรุงให้ทันสมัยของ MD-80)
MD-95 (รุ่นพัฒนาล่าสุดของ DC-9 ถูกจำหน่ายในชื่อโบอิง 717)

เครื่องบินทดลอง
แมกดอนเนลล์ดักลาส X-36
เบิร์ดออฟเพรย์

เครื่องบินโดยสารที่เสนอ
แมกดอนเนลล์ดักลาส DC-10 ทวิน
แมกดอนเนลล์ดักลาส MD-12 เครื่องบินสองชั้นคล้ายกับแอร์บัส A380 และโบอิง NLA
แมกดอนเนลล์ดักลาส MD-94X

เฮลิคอปเตอร์
AH-64 อาพาชี (เริ่มต้นภายใต้ฮิวส์เฮลิคอปเตอส์)
MD 500 ซีรีส์ (เริ่มต้นภายใต้ฮิวส์เฮลิคอปเตอส์)
MD 600
MD 901/902/902 เอ็กซ์พลอเรอร์

ยานอวกาศ
บาบาเรียน
บิกเจมินี
สถานีอวกาศสกายแล็บ
สกายแล็บ B

ระบบคอมพิวเตอร์
แมกดอนเนลล์ดักลาสเข้าซื้อบริษัทไมโครดาตาคอร์ปอเรชัน (Microdata Corporation) ใน ค.ศ. 1983 แผนกนี้แยกตัวออกมาเป็นบริษัทอิสระชื่อแมกดอนเนลล์ดักลาสอินฟอร์เมชันซิสเต็มส์ (McDonnell Douglas Information Systems) ใน ค.ศ. 1993
ซีเควล
สปิริต
เรียลลิตีโอเอส
ซีรีส์ 18 โมเดล 6
ซีรีส์ 18 โมเดล 9
โซเวอเรน
6200
6400
7000
9000
9200
9400

บริษัทยังผลิตระบบตระกูลโซเวอเรน (ภายหลังคือ M7000) ในสหราชอาณาจักร ซึ่งใช้ระบบปฏิบัติการโซเวอเรนที่พัฒนาในสหราชอาณาจักรและไม่ได้อิงตามพิก (Pick) เหมือนกับตระกูล "เรียลลิตี" ที่กล่าวมาข้างต้น โซเวอเรน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นโซลูชันสำหรับการป้อนข้อมูล มีตลาดที่เหมาะสมในสหรัฐเพื่อสนับสนุนร้านค้าที่รับป้อนข้อมูล

มิสไซล์และจรวด
มิสไซล์ BGM-109 โทมาฮอว์ก
มิสไซล์ฮาร์พูน
LIM-49 สปาร์ตัน
M47 ดรากอน
จรวดเดลตา II
ขั้นที่สองของแซตเทิร์น S-IV
ขั้นที่สามของแซตเทิร์น S-IVB
จรวดใช้ซ้ำได้ แมกดอนเนลล์ดักลาส DC-X

 การส่งมอบเชิงพาณิชย์ 
 การส่งมอบเครื่องบินพาณิชย์ที่ออกแบบโดยแมกดอนเนลล์ดักลาสตามปีและรุ่นTime Period Reports.  boeing.com DC-8 DC-9 DC-10 MD-80 MD-90 MD-11 รวม 1959     21                                        21 </tr> 1960     91                                        91 </tr> 1961     42                                        42 </tr> 1962     22                                        22 </tr> 1963     19                                        19 </tr> 1964     20                                        20 </tr> 1965     31      5                                 36 </tr> 1966     32     69                                101 </tr> 1967     41    153                                194 </tr> 1968    102    202                                304 </tr> 1969     85    122                                207 </tr> 1970     33     51                                 84 </tr> 1971     13     46     13                          72 </tr> 1972      4     32     52                          88 </tr> 1973            29     57                          86 </tr> 1974            48     47                          95 </tr> 1975            42     43                          85 </tr> 1976            50     19                          69 </tr> 1977            22     14                          36 </tr> 1978            22     18                          40 </tr> 1979            39     35                          74 </tr> 1980            18     41      5                   64 </tr> 1981            16     25     61                  102 </tr> 1982            10     11     34                   55 </tr> 1983                   12     51                   63 </tr> 1984                   10     44                   54 </tr> 1985                   11     71                   82 </tr> 1986                   17     85                  102 </tr> 1987                   10     94                  104 </tr> 1988                   10    120                  130 </tr> 1989                    1    117                  118 </tr> 1990                         139             3    142 </tr> 1991                         140            31    171 </tr> 1992                          84            42    126 </tr> 1993                          43            36     79 </tr> 1994                          23            17     40 </tr> 1995                          18     13     18     49 </tr> 1996                          12     25     15     52 </tr> 1997                          16     26     12     54 </tr> 1998                           8     34     12     54 </tr> 1999                          26     13      8     47 </tr> 2000                                  5      4      9 </tr> 2001                                         2      2 </tr> รวม!   556    976    446  1,191    116    200 3,485 ยังใช้งาน    2     32    50    404     65    123  676             DC-8  DC-9  DC-10  MD-80  MD-90  MD-11 

 ดูเพิ่ม 
มิโคยัน
ซุคฮอย
แอร์บัส
นอร์ทธรอป กรัมแมน
ล็อกฮีด มาร์ติน
โบอิง

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:ผู้ผลิตเครื่องบิน
หมวดหมู่:บริษัทของสหรัฐ
หมวดหมู่:บริษัทที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2510