อาเรียล ชารอน

อาเรียล ชารอน ( ; ชื่อเกิด อาเรียล ไชเนอมันน์ (); 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 192811 มกราคม ค.ศ. 2014) เป็นนายพลและนักการเมืองชาวอิสราเอลที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอิสราเอลในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2001 ถึงเมษายน ค.ศ. 2006

เขาเกิดที่กฟาร์มาลัลในปาเลสไตน์ในอาณัติจากผู้อพยพชาวรัสเซียเชื้อสายยิว แล้วไต่เต้าในตำแหน่งของกองทัพอิสราเอลตั้งแต่สถาปนาประเทศใน ค.ศ. 1948 มีส่วนร่วมในสงครามปาเลสไตน์ ค.ศ. 1948 ในตำแหน่งผู้บังคับหมวดของกองพลอเล็กซานโดรนี และมีส่วนร่วมในสมรภูมิหลายครั้ง ชารอนกลายเป็นบุคคลสำคัญในการจัดตั้งหน่วยที่ 101 และปฏิบัติการตอบโต้ (reprisal operations) รวมถึงการสังหารหมู่กิบยาใน ค.ศ. 1953 รวมถึงวิกฤตการณ์คลองสุเอซใน ค.ศ. 1956 สงครามหกวันใน ค.ศ. 1967 สงครามพร่ากำลังและสงครามยมคิปปูร์ใน ค.ศ. 1973 ยิตส์ฮัก ราบินเรียกชารอนเป็น "ผู้บัญชาการภาคสนามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเรา""Israel's Man of War", Michael Kramer, New York, pp. 19–24, 9 August 1982: "the "greatest field commander in our history," says Yitzak Rabin" หลังออกจากกองทัพ ชารอนเข้าสู่วงการเมืองโดยเข้าร่วมพรรคลิคุด และดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีหลายตำแหน่งในรัฐบาลที่ลิคุดเป็นผู้นำใน ค.ศ. 1977–1992 และ 1996–1999 ในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม เขากำกับสงครามเลบานอน ค.ศ. 1982 การสอบสวนอย่างเป็นทางการพบว่าเขามี "ความรับผิดชอบส่วนตัว" ในการสังหารหมู่ที่ศะบราและชาตีลาต่อผู้ลี้ภัยชาวปาเลสไตน์ ทำให้เขาเป็นที่รู้จักในหมู่ชาวอาหรับในนาม "นักฆ่าแห่งเบรุต" ต่อมาเขาถูกปลดออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม

ในคริสต์ทศวรรษ 1970 ถึงคริสต์ทศวรรษ 1990 ชารอนสนับสนุนการก่อสร้างนิคมอิสราเอลในเขตเวสต์แบงก์และฉนวนกาซาที่ถูกอิสราเอลยึดครอง เขาขึ้นเป็นผู้นำพรรคลิคุดใน ค.ศ. 1999 และใน ค.ศ. 2000 ระหว่างการหาเสียงเลือกตั้งนายกรัฐมนตรี ค.ศ. 2001 เขาได้เดินทางไปยังพื้นที่มัสยิดอัลอักศอบนเนินพระวิหาร จุดชนวนให้เกิดอินติฟาเฎาะฮ์ครั้งที่สอง ต่อมาเขาเอาชนะเอฮุด บารัคในการเลือกตั้ง และดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของอิสราเอลตั้งแต่ ค.ศ. 2001 ถึง 2006 ในฐานะนายกรัฐมนตรี ชารอนเป็นผู้วางแผนการก่อสร้างกำแพงกั้นเขตเวสต์แบงก์ของอิสราเอลใน ค.ศ. 2002–2003 และการถอนตัวออกจากฉนวนกาซาของอิสราเอลใน ค.ศ. 2005 เมื่อเผชิญกับการต่อต้านอย่างหนักต่อนโยบายหลังภายในพรรคลิคุด ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2005 เขาออกจากพรรคลิคุดเพื่อจัดตั้งพรรคใหม่ชื่อคาดีมา เขาคาดว่าจะชนะการเลือกตั้งครั้งต่อไป และถูกตีความอย่างกว้างขวางว่าเป็นการวางแผน "กำจัดอิสราเอลออกจากเวสต์แบงก์ส่วนใหญ่" ด้วยการถอนกำลังฝ่ายเดียวหลายครั้ง หลังเกิดสโตรกในวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 2006 ชารอนยังคงอยู่ในสภาพผักถาวรจนกระทั่งเสียชีวิตใน ค.ศ. 2014

ชารอนยังคงเป็นบุคคลที่สร้างความขัดแย้งอย่างมากในประวัติศาสตร์ตะวันออกกลาง ชาวอิสราเอลส่วนใหญ่ยกย่องชารอนในฐานะวีรบุรุษสงครามและรัฐบุรุษ ขณะที่ชาวปาเลสไตน์และฮิวแมนไรตส์วอตช์วิพากษ์วิจารณ์เขาว่าเป็นอาชญากรสงคราม โดยฝ่ายหลังแสดงความเสียใจว่าเขาไม่เคยถูกดำเนินคดี

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม

Ben Shaul, Moshe (editor); Generals of Israel, Tel-Aviv: Hadar Publishing House, Ltd., 1968.
Uri Dan; Ariel Sharon: An Intimate Portrait, Palgrave Macmillan, October 2006, 320 pages. .
Ariel Sharon, with David Chanoff; Warrior: The Autobiography of Ariel Sharon, Simon & Schuster, 2001, .
Gilad Sharon, (translated by Mitch Ginsburg); Sharon: The Life of a Leader, HarperCollins Publishers, 2011, .
Nir Hefez, Gadi Bloom, (translated by Mitch Ginsburg); Ariel Sharon: A Life, Random House, October 2006, 512 pages, .
Freddy Eytan, (translated by Robert Davies); Ariel Sharon: A Life in Times of Turmoil, translation of Sharon: le bras de fer, Studio 8 Books and Music, 2006, .
Abraham Rabinovich; The Yom Kippur War: The Epic Encounter That Transformed the Middle East, 2005, .
Ariel Sharon, official biography, Israel Ministry of Foreign Affairs.

Tzvi T. Avisar; Sharon: Five years forward, Publisher House, March 2011, 259 pages, Official website, .

 แหล่งข้อมูลอื่น 

Three recordings from Sharon's Military Career, published by Israel State Archives:

หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีอิสราเอล
หมวดหมู่:ชาวยิวอิสราเอล
หมวดหมู่:ชาวอิสราเอลเชื้อสายเบลารุส
หมวดหมู่:ชาวอิสราเอลเชื้อสายรัสเซีย
หมวดหมู่:ทหารชาวอิสราเอล
หมวดหมู่:นายพลชาวอิสราเอล
หมวดหมู่:เสียชีวิตจากภาวะไตล้มเหลว
หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมอิสราเอล
หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศอิสราเอล