การเขียนโปรแกรมแบบโพรโทไทป์

การเขียนโปรแกรมแบบโพรโทไทป์ () เป็นการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุชนิดหนึ่งซึ่งไม่ใช้แนวความคิดเรื่องคลาส การใช้ซ้ำพฤฒิกรรมของวัตถุทำได้โดยการโคลนวัตถุแม่แบบที่มีอยู่แล้ว

ตัวอย่างดั้งเดิมและเป็นที่ยอมรับที่สุดของการเขียนโปรแกรมแบบโพรโทไทป์คือภาษาSelf ซึ่งพัฒนาโดย David Ungar และ Randall Smith อย่างไรก็ตามการเขียนโปรแกรมแบบโพรโทไทป์ ได้รับความนิยมอย่างมากเมื่อไม่นานมานี้และถูกนำไปใช้ใน ภาษาจาวาสคริปต์ Squeak เมื่อใช้วิวเวอร์เฟรมเวิร์คจัดการกับส่วนโปรแกรมแบบ Morphic Cecil NewtonScript Io MOO REBOL Kevo และภาษาอื่นๆ อีกมากมาย

 ภาษาโปรแกรมแบบโพรโทไทป์ 
 ABCL/1, ABCL/R, ABCL/R2, ABCL/c+
 Agora
 Cecil
 Cel
 ECMAScript หรือที่รู้จักในชื่อ ActionScript, DMDScript, ภาษาจาวาสคริปต์ (เคยชื่อ Mocha และ LiveScript มาก่อนตามลำดับ) , JScript
 Factor
 Io
 Lisaac
 Lua
 MOO
 NewtonScript
 Obliq
 OpenLaszlo
 REBOL
 Self
 Slate
 Squeak ไม่ใช่ภาษา พัฒนาขึ้นด้วยภาษาสมอลล์ทอล์ก (ซึ่งไม่ใช่ภาษาแบบโพรโทไทป์) เมื่อใช้วิวเวอร์เฟรมเวิร์กจัดการกับส่วนโปรแกรมแบบ Morphic
 TADS

หมวดหมู่:แบบอย่างการเขียนโปรแกรม
หมวดหมู่:ทฤษฎีแบบชนิด

หมวดหมู่:การเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ