อักษรฮันจา

ฮันจา (; ) เป็นอักษรจีนที่ใช้เขียนภาษาเกาหลี โดยนำเข้าตัวอักษรนี้สู่เกาหลีเพื่อเขียนภาษาจีนวรรณกรรม ซึ่งเริ่มดัดแปลงเพื่อเขียนภาษาเกาหลีเร็วสุดตั้งแต่สมัยโชซ็อนโบราณ

 () สื่อถึงคำศัพท์จีน-เกาหลีที่เขียนด้วยอักษรฮันจา และ () สื่อถึงรูปเขียนภาษาจีนคลาสสิก แม้ว่าฮันจาบางครั้งยังใช้เพื่อรวมเอาทั้งสองแนวคิดไว้ เนื่องจากอักษรฮันจาไม่เคยผ่านการปฏิรูปครั้งใหญ่ใด ๆ ทำให้มีลักษณะคล้ายคลึงกับอักษรจีนตัวเต็มแบบคังซีและอักษรญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม แม้ว่าลำดับขีดเส้นของอักษรบางตัวจะแตกต่างกันเล็กน้อย ตัวอย่างเช่น อักษร  กับ  และ  กับ  มีอักษรฮันจาจำนวนน้อยที่ถูกดัดแปลงหรือเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของภาษาเกาหลี ส่วนที่เหลือเหมือนกับอักษรจีนตัวเต็มทุกประการ ในทางตรงกันข้าม อักษรจีนหลายตัวที่ใช้ในจีนแผ่นดินใหญ่ มาเลเซีย และสิงคโปร์ในปัจจุบัน ได้รับการทำให้เรียบง่ายลง และมีเส้นน้อยกว่าอักษรฮันจาที่สอดคล้องกัน

เอกสาร ประวัติศาสตร์ วรรณกรรม และบันทึกเกาหลีเขียนด้วยภาษาจีนวรรณกรรมโดยใช้อักษรฮันจาเป็นหลักจนกระทั่งสมัยใหม่ พระเจ้าเซจงมหาราชทรงประกาศใช้อักษรฮันกึล (เกาหลีเหนือรู้จักกันในชื่อ โชซ็อนกึล) ผ่าน Hunminjeongeum เร็วสุดที่ ค.ศ. 1446 แต่ยังไม่แพร่หลายอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ดังนั้น ความชำนาญในอักษรจีนจึงเป็นสิ่งจำเป็นในการศึกษาประวัติศาสตร์เกาหลี ศัพทมูลวิทยาของคำศัพท์จีน-เกาหลีสะท้อนไว้ในอักษรฮันจา

ครั้งหนึ่งอักษรฮันจาใช้เขียนศัพท์เกาหลีในระบบต่าง ๆ ที่เรียกรวมกันว่า idu แต่ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวเกาหลีใช้อักษรฮันจาเฉพาะการเขียนคำศัพท์จีน-เกาหลี ส่วนรูปเขียนคำศัพท์ภาษาแม่และคำยืมจากภาษาอื่นเขียนด้วยอักษรฮันกึล ซึ่งเป็นระบบที่รู้จักกันในชื่อ อักษรผสม ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 แม้แต่คำศัพท์จีน-เกาหลีส่วนใหญ่ก็เขียนด้วยอักษรฮันกึล โดยบางครั้งจะมีอักษรจีนที่ตรงกันเขียนไว้ข้าง ๆ เพื่อป้องกันความสับสนหากมีอักษรอื่นหรือคำที่มีการสะกดแบบฮันกึลเหมือนกัน พจนานุกรมภาษาเกาหลีมาตรฐานที่ตีพิมพ์โดยสถาบันภาษาเกาหลีแห่งชาติ (NIKL) รายงานว่า คำศัพท์เกาหลีประมาณครึ่งหนึ่ง (50%) เป็นศัพท์จีน-เกาหลี ส่วนใหญ่อยู่ในแวดวงวิชาการ (วิทยาศาสตร์ รัฐบาล และสังคม) พจนานุกรมอื่น ๆ อย่าง Urimal Keun Sajeon อ้างว่าจำนวนคำศัพท์นี้อาจต่ำถึงเกือบร้อยละ 30

 ประวัติ 
ตัวอักษรจีนได้แพร่เข้าสู่อาณาจักรเกาหลีผ่านพระพุทธศาสนา และชาวเกาหลีได้ปรับใช้ให้เข้ากับไวยากรณ์ภาษาเกาหลี และต่อมาได้แพร่สู่ญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม ตำราที่นำตัวอักษรฮันจาเผยแพร่สู่เกาหลีมิได้เป็นวรรณกรรมทางศาสนา ตำรานั้นมีชื่อว่า "อักษรพันตัว" (จีน: 千字文, ฮันกึล: 천자문 Cheonjamun, อังกฤษ: Thousand Character Classic) อักษรฮันจาได้ใช้ในการเขียนภาษาเกาหลีตลอดมา จนกระทั่งพระเจ้าเซจง ได้ทรงประดิษฐ์ตัวอักษรฮันกึลขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 1987 - 1989 อย่างไรก็ตาม แม้จะมีการเผยแพร่อักษรฮันกึลแล้ว บัณฑิตเกาหลีจำนวนมากก็ยังคงใช้ตัวอักษรฮันจา จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 อักษรฮันกึลได้แทนอักษรฮันจาโดยสมบูรณ์ เกาหลีเหนือได้ยกเลิกการใช้อักษรฮันจาตั้งแต่มิถุนายน พ.ศ. 2492 (โดยให้เขียนอักษรแนวนอนจากที่แต่เดิมเขียนแนวตั้ง) เนื่องจากคิม อิล-ซ็องได้กล่าวว่าตัวอักษรฮันจาเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมญี่ปุ่น นอกจากนี้ หลายคำที่ยืมจากภาษาจีนได้ถูกแทนที่โดยคำเกาหลีดั้งเดิม

 ดูเพิ่ม 

 อักษรจีนตัวเต็ม
 อักษรจีนตัวย่อ
 อักษรคันจิ
 อักษรฮันกึล

หมายเหตุ 

อ้างอิง

ข้อมูล








หมวดหมู่:ภาษาเกาหลี
ฮันจา