ไทเป

ไทเป หรือ ไถเป่ย์ () เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐจีนหรือไต้หวัน มีฐานะเป็นนครภายใต้การปกครองโดยตรงของรัฐบาลกลาง ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของไต้หวัน อยู่ห่างจากเมืองท่าที่อยู่ทางเหนือ ซึ่งคือนครจีหลง ไปประมาณ  อาณาเขตของนครไทเปถูกล้อมรอบด้วยนครซินเป่ย์ (นครไทเปใหม่) พื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองตั้งอยู่บนแอ่งไทเป ซึ่งเป็นก้นทะเลสาบโบราณ แอ่งไทเปล้อมรอบด้วยหุบเขาที่ค่อนข้างแคบของแม่น้ำจีหลงและแม่น้ำซินเตี้ยน ซึ่งรวมกันเป็นแม่น้ำตั้นฉุ่ยที่ไหลไปตามแนวพรมแดนด้านตะวันตกของเมือง

ไทเปมีประชากรประมาณ 2,646,204 คน (2019) เป็นศูนย์กลางของเขตมหานครไทเป–จีหลง ซึ่งประกอบกับเมืองข้างเคียง ได้แก่ นครซินเป่ย์ (นครไทเปใหม่) และนครจีหลง ประชากรรวมทั้งสิ้น 7,047,559 คน ซึ่งเป็นพื้นที่เมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 40 ในโลก โดยประมาณหนึ่งในสามของพลเมืองไต้หวันอาศัยอยู่ในเขตเมืองใหญ่ คำว่า "ไทเป" อาจหมายถึงเขตมหานครทั้งหมดหรือเฉพาะตัวเมืองก็ได้

ไทเปเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การเมือง การศึกษา และวัฒนธรรมของไต้หวัน นอกจากนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของเขตอุตสาหกรรมไฮเทคที่สำคัญอีกด้วย ไทเปมีสนามบินให้บริการสองแห่ง ได้แก่ ท่าอากาศยานไทเปซงชาน และท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถา-ยฺเหวียน ไทเปเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญทางสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมต่าง ๆ เช่น ไทเป 101, หอรำลึกเจียงไคเช็ก, วัดต้าหลงตง เป่าอัน, วัดซิงเทียน, วัดหลงซาน, พิพิธภัณฑ์พระราชวังแห่งชาติ, อาคารทำเนียบประธานาธิบดี, ย่านการค้าซีเหมินติง และตลาดกลางคืนอีกหลายแห่งที่ตั้งอยู่กระจัดกระจายไปทั่วเมือง และยังมีสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติ เช่น เมาคง, หยานหมิงชาน, และพุน้ำร้อน

ในรายงานข่าว คำว่า ไทเป มักทำหน้าที่เป็นคำเปรียบเทียบซึ่งหมายถึงรัฐบาลกลางของไต้หวัน ซึ่งคล้ายกับคำว่า ปักกิ่ง เมื่อกล่าวถึงรัฐบาลกลางบนจีนแผ่นดินใหญ่ เนื่องจากสถานะทางการเมืองที่ไม่ชัดเจนของไต้หวันในระดับสากล คำว่า จีนไทเป จึงมักถูกใช้เป็นคำพ้องความหมายในการเรียกไต้หวันทั้งประเทศ อย่างในกรณีเมื่อผู้แทนรัฐบาลของไต้หวันเข้าร่วมในองค์การระหว่างประเทศ หรือนักกีฬาของไต้หวันเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติ

 ที่มาของชื่อ 
การสะกดคำว่าไทเปในอักษรโรมัน Taipei และ Tʻai-pei ได้รับมาจากการถอดเป็นอักษรโรมันแบบเวด-ไจลส์ Tʻai²-pei³ ซึ่งในภาษาจีนหมายถึง ทิศเหนือของไต้หวัน ชื่อนี้ยังสามารถสะกดด้วยอักษรโรมันเป็น Táiběi ตามระบบฮั่นยฺหวี่พินอินและทงย่งพินอิน

จักรวรรดิญี่ปุ่นเข้ายึดครองไต้หวันในปี 1895 ภายใต้สนธิสัญญาชิโมโนเซกิหลังสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง ทำให้ไต้หวันกลายเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิญี่ปุ่น โดยมี Taihoku [ไทโฮกุ] (เดิมเรียก Taipeh-fu [ไทเป-ฟุ]) เป็นเมืองหลวง 

เมืองนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ Tai-pak [ไถปัก] (มาจากภาษาฮกเกี้ยนไต้หวัน) และ Taipeh

 เขตการปกครอง 
นครไทเปแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 12 เขต (; ชวี) แต่ละเขตแบ่งย่อยออกเป็น หมู่บ้านในเมือง หรือ ชุมชน (; หลี่) ซึ่งแบ่งย่อยลงไปอีกเป็น ละแวก หรือ ย่าน (; หลิน) เขตที่เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของเทศบาลนครไทเป คือ เขตซิ่นอี้

แผนที่ชื่อเขตประชากร(ม.ค. 2016)พื้นที่(ตร.กม.)รหัสไปรษณีย์ทับศัพท์อักษรไทยอักษรจีนพินอินเวด-ไจลส์เป่อ่วยจีเขตเป่ย์โถวBěitóuPei-t'ouPak-tâu257,92256.8216112เขตต้าอานDà'ānTa-anTāi-an312,90911.3614106เขตต้าถงDàtóngTa-t'ungTāi-tông131,0295.6815103เขตหนานก่างNángǎngNan-kangLâm-káng122,29621.8424115เขตเน่ย์หูNèihúNei-huLāi-ô͘287,72631.5787114เขตชื่อหลินShìlínShih-linSū-lîm290,68262.3682111เขตซงชานSōngshānSung-shanSiông-san209,6899.2878105เขตว่านหัวWànhuáWan-huaBáng-kah194,3148.8522108เขตเหวินชานWénshānWen-shanBûn-san275,43331.5090116เขตซิ่นอี้XìnyìHsin-yiSìn-gī229,13911.2077110เขตจงชานZhōngshānChung-shanTiong-san231,28613.6821104เขตจงเจิ้งZhōngzhèngChung-chengTiong-chèng162,5497.6071100

การขนส่ง

การขนส่งสาธารณะ ครองสัดส่วนการเดินทางด้วยระบบขนส่งสาธารณะในไทเปอย่างมาก จากการสำรวจของรัฐบาลในปี พ.ศ. 2565 พบว่าการเดินทางด้วยระบบขนส่งสาธารณะในไทเปคิดเป็น 34.9% ซึ่งสูงกว่าพื้นที่อื่นๆ ในประเทศ การขนส่งสาธารณะ ประกอบด้วย รถมอเตอร์ไซค์ รถยนต์ส่วนตัว รถแท็กซี่ และ จักรยาน การเดินทางด้วยระบบขนส่งสาธารณะคิดเป็น 41.6% ของการเดินทางทั้งหมดในไทเปในปี พ.ศ. 2565 ซึ่งต่ำที่สุดในไต้หวัน

 หมายเหตุ 
 คำในภาษาพื้นเมือง 

 อื่น ๆ 

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 


หมวดหมู่:นครปกครองโดยตรงของไต้หวัน
หมวดหมู่:เมืองหลวงในทวีปเอเชีย