ประมวลเรื่องปรัมปรานอร์ส

ประมวลเรื่องปรัมปรานอร์ส หรือ ประมวลเรื่องปรัมปราสแกนดิเนเวีย เป็นประมวลเรื่องปรัมปราของชนเจอร์แมนิกเหนือ และเป็นส่วนหนึ่งของศาสนาเก่าแก่ของชาวนอร์สซึ่งเป็นความเชื่อพหุเทวนิยม และยังคงเล่าสืบเนื่องกันมาแม้ภายหลังจากชาวสแกนดิเนเวียหันมานับถือศาสนาคริสต์ จนกลายมาเป็นคติชาวบ้านสแกนดิเนเวียแห่งสมัยใหม่ ประมวลเรื่องปรัมปรานอร์สเป็นการกระจายขึ้นเหนือสุดของประมวลเรื่องปรัมปราเยอรมัน โดยประกอบด้วยนิทานเทวดา และวีรบุรุษต่าง ๆ จากแหล่งที่มาจำนวนมากทั้งก่อนและหลังยุคเพกัน ซึ่งรวมถึงวรรณกรรมของชาวไอซ์แลนด์ที่เขียนขึ้นในสมัยกลาง หลักฐานทางโบราณคดีและประเพณีพื้นบ้าน

เทพเจ้าองค์สำคัญในประมวลเรื่องปรัมปรานอร์ส ได้แก่ ธอร์ เทพสายฟ้าผู้มีค้อนใหญ่เป็นอาวุธ โดยเป็นเทพนักรบผู้พิทักษ์มนุษยชาติ โอดินน์ เทพเจ้าพระเนตรเดียว ผู้ทรงขวนขวายหาความรู้ในโลกฐาตุทั้งหลาย และพระราชทานอักษรรูนให้แก่มนุษย์; เฟร็วยา (Freyja) เทพสตรีผู้ทรงสิริโฉม ผู้ใช้เวทมนตร์ (seiðr) และทรงฉลองพระองค์คลุมขนนก ผู้ทรงม้าเข้าสู่สมรภูมิเพื่อเลือกเอาดวงวิญญาณในหมู่ผู้ตาย; สคาดดี (Skaði) ยักขินีและเทวีแห่งการสกี ผู้อาศัยอยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่าบนภูเขาในฤดูหนาว; นิยอร์เดอร์ (Njörðr) เทพเจ้าทรงฤทธิ์ผู้อาจปราบได้ทั้งทะเลและไฟและยังประทานความมั่งคั่งและที่ดิน; เฟรอือร์ (Freyr) ผู้นำสันติภาพและความเพลิดเพลินสู่มนุษยชาติ ผ่านทางฤดูกาลและการกสิกรรม; อิดุนน์ (Iðunn) เทพเจ้าผู้ทรงรักษาแอปเปิลที่ให้ความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์; เฮย์มดัลเลอร์ (Heimdallr) เทพเจ้าลึกลับผู้ประสูติแต่มารดาเก้าตน ทรงสามารถฟังเสียงหญ้าโต มีพระทนต์เป็นทองคำ และมีเขาสัตว์ที่เป่าได้ดังกึกก้อง; และยอตุนน์โลกี ผู้นำโศกนาฏกรรมมาสู่ทวยเทพโดยวางแผนให้บัลเดอร์ (Baldr) พระโอรสแห่งเทพเจ้าฟริกก์ ต้องตาย เป็นต้น

ประมวลเรื่องปรัมปรานอร์สจัดวงศ์เทพออกเป็นสองกลุ่ม คือ วงศ์แอซีร์ (Æsir) ซึ่งมีรากคำเดียวกับ "อสูร" ในภาษาสันสกฤต ได้แก่ พวกเทพเจ้าองค์สำคัญ ๆ ในเทพวิหารของนอร์ส (เช่น โอดินน์, ธอร์, ฟริกก์, บัลเดอร์ ฯลฯ) พวกหนึ่ง และวงศ์วานีย์ อันเป็นเหล่าเทพที่มีความเกี่ยวพันกับความอุดมสมบูรณ์ ปัญญาเฉลียวฉลาด ธรรมชาติ และการรู้อนาคตอีกพวกหนึ่ง ทั้งสองพวกเข้าทำสงครามกันมาแต่ดึกดำบรรพ์ จนในที่สุดรู้ว่าตนมีอำนาจเท่า ๆ กัน นอกจากนี้ในโลกยังมีสัตว์และเผ่าในเทพนิยายอยู่อีกนานับประการ (เช่น ยักษ์, คนแคระ, เอลฟ์, และภูตในแผ่นดิน) 

จักรวาลวิทยาของนอร์สประกอบด้วยโลกเก้าโลก ซึ่งขนาบอึกดราซิลล์ ต้นไม้แห่งเอกภพ โลกมนุษย์ในจักรวาลวิทยานอร์สมีชื่อเรียกว่า มิดการ์เดอร์ นอกจากนี้ยังมีภพหลังความตายอยู่หลายภพซึ่งมีเทพเจ้าพิทักษ์รักษาอยู่แตกต่างกัน ในตำนานของนอร์สมีตำนานสร้างโลกอยู่หลายแบบ มีการทำนายว่าโลกเหล่านี้จะกำเนิดใหม่หลังเหตุการณ์รักนาร็อก เมื่อเกิดการยุทธ์มโหฬารระหว่างเหล่าทวยเทพและฝ่ายศัตรู และโลกถูกเพลิงประลัยกัลป์หุ้มเพื่อถือกำเนิดใหม่ ที่นั่น เทพเจ้าที่เหลือรอดจะประชุม แผ่นดินจะเขียวอุดม และมนุษย์สองคนจะเพิ่มประชากรโลกอีกครั้ง


 จักรวาลวิทยาของนอร์ส 
เมื่อแรกเริ่ม จักรวาลก็คือสภาวะหมุนคว้าง มืดและสับสน และแล้วจู่ ๆ ความสับสนนั่นก็ค่อย ๆ แตกแยกออกเป็นสองซีก ซีกหนึ่งอยู่ทางใต้เรียกว่า มูสเป็ลล์สเฮย์เมอร์ (Muspelheim) เป็นดินแดนแห่งไฟ แสงสว่าง และความร้อน อีกซีกหนึ่งอยู่ทางเหนือเรียกว่า นิเวิลเฮย์เมอร์ (Niflheim) เป็นโลกแห่งความมืดหมอกและน้ำแข็งระหว่างขั้วร้อน-เย็นทั้งสองก็เกิดห้วงว่างขึ้นตรงกลาง เป็นห้วงที่ความลึกหยั่งไม่ได้ อุณหภูมิเริ่มต่ำลงขนาดแช่คนให้แข็งได้ในฉับพลัน ห้วงที่ว่าชาวนอร์สเรียกว่ากินนุงกากัป (Ginnungagap) ทิศเหนือของกินนุงกากัปเป็นอาณาเขตของนิเวิลเฮย์เมอร์ ภพแห่งความมืดมัวนิรันดร์ โดยนิเวิลเฮย์เมอร์เป็นที่ตั้งของตาน้ำคเวร์เก็ลมีร์ (Hvergelmir) ต้นกำเนิดของแม่น้ำ 12 สาย แต่เป็นแม่น้ำพิษเสีย 11 สาย ซึ่งก็ไหลลงใต้ไปสู่ห้วง กินนุนกาแก็บ เจอเข้ากับความเย็นที่นี่ น้ำในแม่น้ำก็ค่อย ๆ แข็งตัวแผ่ขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ แทรกตัวเข้าไปในห้วงว่างจนเต็ม

ทางใต้ของกินนุงกากัปคือ มูสเป็ลล์สเฮย์เมอร์ ภพแห่งไฟ ซึ่งมีความร้อนอยู่ตลอดเวลา เป็นที่อยู่อาศัยของซัวร์เตอร์ (Surtr) พญายักษ์ไฟ ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสิ่งมีชีวิตแรกของจักรวาล ที่มีบทบาทตั้งแต่การสร้างโลกจนล้างโลกในวาระสุดท้าย (สงครามรักนาร็อก) หน้าที่ของยักษ์ตนนี้คือเฝ้ามูสเป็ลล์สเฮย์เมอร์เอาไว้ ไม่ยอมให้ใครเข้า แต่เพราะความที่ตอนนั้นก็ไม่มีใครอยู่ ยักษ์ซูร์เตอร์จึงเบื่อมาก ๆ ไม่รู้จะทำอะไรนอกจาก ตีดาบ ทำของ และส่งประกายไฟลอยเข้าไปในกินนันกาแก็บเล่นไปวัน ๆ 

ความร้อนที่มาจากประกายไฟ นานเข้าบ่อยเข้าทำให้น้ำแข็งในห้วงละลายเป็นไอลอยขึ้นกระทบอากาศเย็นกลายเป็นน้ำค้างแข็งร่วงลงมากองอยู่กับพื้น นับเดือนนับปี น้ำค้างเหล่านั้นก็รวมตัวกันจนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตขึ้นมา 2 อย่าง คือ ปฐมยักษ์อีเมียร์ (Ymir) กับแม่วัวเอาดุมลา (Auðumbla)

 กำเนิดเทพและยักษ์บรรพกาล 
สิ่งมีชีวิตแรกที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่าคือยักษ์อีเมียร์และแม่วัวเอาดุมลา ซึ่งทั้งสองต่างต้องเผชิญกับความหิวโหยในทันทีที่ถือกำเนิดขึ้น อีเมียร์ได้หันไปพบกับเต้านมอันเต่งตึงของแม่วัวและเข้าดื่มกินน้ำนมนั้นเพื่อประทังชีวิต ในขณะที่แม่วัวเอาดุมลานั้นโชคร้ายที่ไม่มีอาหารใดให้กินนอกจากน้ำแข็งที่อยู่เบื้องหน้า นางจึงทำได้เพียงเลียก้อนน้ำแข็งรสเค็มไปพลาง ๆ เท่านั้นSturluson, S. (2005). The Prose Edda: Norse Mythology. (J. Lindow, Trans.). Oxford University Press. ทว่าความอบอุ่นจากน้ำลายของแม่วัวที่เลียน้ำแข็งกลับสร้างปาฏิหาริย์ขึ้น เมื่อมันค่อย ๆ เผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตอีกหนึ่งถือกำเนิดจากก้อนน้ำแข็งนั้น นั่นคือเทพบูรี (Buri) โดยเริ่มจากพระเกษาที่งอกเงยขึ้นมาเป็นอันดับแรก ตามด้วยส่วนเศียรและวรกาย จนกลายเป็นบุรุษผู้สง่างามและได้รับการยกย่องว่าเป็นบรรพบุรุษของเหล่าทวยเทพทั้งมวลCrawford, J. (2015). The Poetic Edda: Stories of the Norse Gods and Heroes. Hackett Publishing Company.

ในขณะเดียวกัน ปฐมยักษ์อีเมียร์สนใจแต่ความอิ่มตามสัญชาตญาณพื้นฐาน เมื่อดื่มกินนมวัวจนอิ่มแล้วก็เกิดความง่วงงันและล้มตัวลงนอนหลับสนิทบนพื้นน้ำแข็ง ในระหว่างที่อีเมียร์หลับใหล ประกายไฟจากดาบของพญายักษ์ซูร์เตอร์ได้ลอยละล่องมาตกข้างกายอย่างต่อเนื่อง ความอบอุ่นที่ได้รับส่งผลให้อีเมียร์หลับลึกและหลั่งเหงื่อออกมาจากร่างกายMcCoy, D. (2016). The Viking Spirit: An Introduction to Norse Mythology and Religion. CreateSpace Independent Publishing Platform. ซึ่งเหงื่อนี้เองที่เป็นบ่อเกิดของชีวิตใหม่ โดยเหงื่อจากรักแร้ข้างซ้ายได้กลายเป็นยักษ์ชายและหญิงคู่แรก ส่วนการเสียดสีกันของขาทั้งสองข้างในขณะหลับก็ได้ให้กำเนิดยักษ์หกหัวนามว่าซรูดเกลเมียร์ (Þrúðgelmir)

พลังของบูรีและซรูดเกลเมียร์นั้นมีความคล้ายคลึงกับอีเมียร์ คือสามารถให้กำเนิดบุตรได้ในทันที โดยยักษ์แบร์เกลเมียร์ (Bergelmir) ได้ถือกำเนิดจากการกระโดดออกมาจากร่างของซรูดเกลเมียร์ ในขณะที่บอร์ (Bor) โอรสของบูรีก็ถือกำเนิดออกมาจากกายของพระองค์ในลักษณะเดียวกัน ต่อมาบอร์ได้สมรสกับนางยักษ์บเบสท์ลา (Bestla) มีโอรสด้วยกันสามพระองค์ ได้แก่ โอดินน์ (Odin), วิลี (Vili) และเว (Ve) ซึ่งเทพทั้งสามองค์นี้เองที่จะทรงเป็นต้นวงศ์ของเทพแอซีร์ (Aesir) ผู้มีบทบาทสำคัญในการสร้างโลกและปกครองสวรรค์สืบต่อไป

 สงครามบรรพกาล 
ภายหลังการอุบัติของเทพกลุ่มแรก อันได้แก่ โอดิน, วิลี และเว บรรยากาศภายในกินนุงกากัปเริ่มทวีความตึงเครียด เมื่อฝั่งยักษ์นำโดยแบร์เกลเมียร์ (Bergelmir) เริ่มตระหนักถึงภัยคุกคามจากการขยายอำนาจของเทพ ความหวาดกลัวนี้มิได้ไร้รากฐาน เนื่องจากเหล่าโอรสแห่งบอร์ทรงไว้ซึ่งคุณลักษณะที่เหนือกว่ายักษ์ในหลายด้าน ไม่เพียงแต่พละกำลังมหาศาล แต่ยังมีสติปัญญาที่ล้ำลึกและความสามารถในการฟื้นฟูวรกายจากบาดแผลได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งแตกต่างจากพวกยักษ์ที่ขาดความวิจิตรบรรจงและพลานุภาพที่มั่นคงเช่นกลุ่มเทพ

ความขัดแย้งดังกล่าวนำไปสู่การสู้รบยาวนานนับหมื่นปีภายในกินนุงกากัป สงครามครั้งนี้เป็นการปะทะกันระหว่างพลังแห่งความโกลาหลของกลุ่มยักษ์ และพลังแห่งระเบียบของกลุ่มเทพแอซีร์ ทั้งสองฝ่ายต่างผลัดกันรุกและรับโดยไม่มีผู้ใดสามารถกำชัยเด็ดขาด แต่ในระหว่างนั้น ปฐมยักษ์อีมีร์ยังคงให้กำเนิดยักษ์ที่ดุร้ายและไร้ระเบียบออกมาอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้สภาวะในจักรวาลยุคบรรพกาลเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่ไม่สิ้นสุด

โอดินและอนุชาเล็งเห็นว่าทางเดียวที่จะยุติความโกลาหลและสร้างระเบียบใหม่ให้จักรวาล คือการกำจัดต้นตอแห่งชีวิตทั้งปวง ซึ่งก็คืออีเมียร์ ทั้งสามพระองค์จึงร่วมมือกันสังหารปฐมยักษ์ตนแรกสำเร็จ เมื่ออีเมียร์สิ้นชีพ เลือดมหาศาลได้พวยพุ่งออกจากบาดแผลของเขาจนกลายเป็นอภิมหาอุทกภัยที่ท่วมท้นไปทั่วห้วงเหวกินนุงกากัป ส่งผลให้เผ่าพันธุ์ยักษ์เกือบทั้งหมดต้องจมน้ำเลือดตาย มีเพียงยักษ์แบร์เกลเมียร์และภรรยาเท่านั้นที่รอดชีวิต โดยการหนีขึ้นไปบนพาหนะหรือกล่องบางอย่าง พวกเขาล่องลอยผ่านทะเลเลือดไปจนถึงสุดขอบจักรวาล และสถาปนาดินแดนใหม่นามว่ายอตุนเฮย์เมอร์ (Jötunheimr) เพื่อสืบวงศาคณายักษ์ให้ดำรงอยู่ต่อไปและกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตของวงศ์เทพนับแต่นั้นมา

 กำเนิดแผ่นดินและโลก 
ภายหลังจากชัยชนะเหนือปฐมยักษ์อีเมียร์ เทพสามพี่น้องเริ่มต้นกระบวนการเปลี่ยนผ่านจากสภาวะแห่งความโกลาหลไปสู่การสร้างระเบียบใหม่แห่งจักรวาล โดยการนำร่างอันไร้วิญญาณของอีเมียร์มาเป็นมวลสารหลักในการรังสรรค์สรรพสิ่ง กระบวนการนี้มิใช่การสร้างโลกจากความว่างเปล่า แต่เป็นการแปรสภาพอินทรียสารจากยักษ์ตนแรกให้กลายเป็นองค์ประกอบทางธรรมชาติที่ซับซ้อน สามเทพได้ลากร่างของยักษ์ไปยังใจกลางกินนุงกากัปเพื่อเริ่มสร้างโลกที่ชื่อว่ามิดการ์เดอร์ (Miðgarðr)

ในขั้นแรก เนื้ออันมหาศาลของอีเมียร์ถูกนำมาแผ่ขยายออกจนกลายเป็นแผ่นดินพื้นปฐพี ในขณะที่โลหิตที่พวยพุ่งออกมาจากบาดแผลนั้นถูกนำมากักเก็บและจัดระเบียบจนกลายเป็นมหาสมุทรสีครามที่ล้อมรอบแผ่นดิน รวมถึงเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำและทะเลสาบทุกสายบนโลก ส่วนที่เป็นโครงสร้างอันแข็งแกร่งอย่างกระดูกที่ยังคงรูปทรงสมบูรณ์ถูกยกขึ้นวางซ้อนกันจนกลายเป็นเทือกเขาสูงตระหง่าน และเศษฟันหรือกระดูกที่แตกหักถูกนำมาโปรยปรายเป็นก้อนหินและกรวดทรายที่ประดับอยู่ตามพื้นผิวโลก กะโหลกของอีเมียร์ถูกยกขึ้นครอบโลกไว้เหนือหัวเพื่อทำหน้าที่เป็นโดมท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ โดยเหล่าเทพได้นำสมองของยักษ์โยนขึ้นไปในอากาศเพื่อให้กลายเป็นก้อนเมฆที่ลอยละล่องอยู่เหนือชั้นบรรยากาศ

ในขณะที่พื้นดินที่สร้างจากเนื้อของยักษ์ได้ให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตประหลาดนั่นคือคนแคระ ซึ่งเดิมทีมีลักษณะคล้ายหนอนที่ชอนไชอยู่ในเนื้อ แต่ได้รับประทานมนตราและสติปัญญาจากเหล่าเทพจนมีรูปร่างคล้ายมนุษย์และมีความสามารถเชิงช่าง โดยเทพโอดินได้แต่งตั้งคนแคระสี่ตน ได้แก่ นอร์ดรี, ซุดรี, ออสตรี และเวสตรี ให้ทำหน้าที่เป็นเสาหลักค้ำจุนสี่มุมของโลกไว้

 กำเนิดพระอาทิตย์-พระจันทร์ 
เพื่อให้จักรวาลที่รังสรรค์ขึ้นมีความสว่างไสวและมีระเบียบแห่งกาลเวลา เทพสามพี่น้องได้เสด็จไปยังมูสเป็ลล์สเฮย์เมอร์ (Múspellsheimr) ภพแห่งไฟ เพื่อรวบรวมประกายไฟและถ่านร้อนที่พัดพาด้วยกระแสลมกรดมาประดับไว้บนโดมกะโหลกท้องฟ้า ประกายไฟเหล่านั้นกลายเป็นดวงดาวและจักรราศีที่กำหนดทิศทางและฤดูกาล ทว่าภารกิจที่สำคัญยิ่งกว่าคือการสร้างดวงสุริยาและดวงจันทราให้เป็นแหล่งกำเนิดแสงหลักของโลก เหล่าเทพจึงได้ประดิษฐ์ราชรถอันวิจิตรเพื่อลากจูงลูกไฟยักษ์ทั้งสองให้โคจรไปตามวิถีที่กำหนดไว้เหนือชั้นบรรยากาศมิดการ์เดอร์

ในส่วนของดวงอาทิตย์นั้นมีความซับซ้อนและมีภยันตรายจากความร้อนอันมหาศาล เหล่าเทพจึงได้ติดตั้งโล่ศักดิ์สิทธิ์ที่ชื่อว่า สวาลิน (Svalin) ไว้ที่ด้านหลังของราชรถเพื่อทำหน้าที่เป็นปราการกำบังความร้อนมิให้แผดเผาม้าและคนขับจนเป็นเถ้าถ่าน นอกจากนี้ภายใต้หัวไหล่ของม้าลากรถยังมีการติดตั้งถุงลมเย็นเพื่อช่วยระบายความร้อนตลอดเส้นทาง ราชรถสุริยะนี้ถูกลากจูงด้วยม้าฝีเท้าดีสองตัว ได้แก่ อาร์วาคร์ (Arvakr) ซึ่งมีความหมายว่า "ผู้ตื่นแต่เช้า" และ อัลสวิน (Alsvin) ซึ่งหมายถึง "ผู้มีฝีเท้าเร็ว" ม้าทั้งสองต้องวิ่งไม่หยุดเพื่อให้แสงอาทิตย์สาดส่องตามเวลาที่กำหนด

สำหรับดวงจันทร์นั้น กระบวนการสร้างมีความยุ่งยากน้อยกว่าเนื่องจากมีรัศมีที่อ่อนโยนและขนาดที่ย่อมกว่า ราชรถแห่งจันทราจึงใช้ม้าลากเพียงตัวเดียวคือนามว่า อัลสไวเดอร์ (Alsvider) ซึ่งมีความหมายว่า "ผู้มีความเร็วเสมอ" แม้แสงจากดวงจันทร์จะมิได้แผดเผาเช่นสุริยา แต่หน้าที่ของม้าตัวนี้ก็มีความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันในการนำพาแสงสว่างนวลตามาสู่โลกในช่วงเวลาแห่งความมืดมิด การจัดลำดับโคจรของราชรถทั้งสองคันนี้เองที่เป็นจุดเริ่มต้นของวัฏจักรกลางวันและกลางคืน ทำให้สรรพสิ่งที่ถือกำเนิดขึ้นเริ่มดำเนินชีวิตภายใต้ระเบียบแห่งกาลเวลา

 ยมโลก 
ในตำนานนอร์ส ยมโลกไม่ได้ถูกจำกัดความด้วยชื่อเดียว แต่ปรากฏผ่านชื่อนิเวิลเฮย์เมอร์ (Niflheim) และเฮ็ล (Hel) ซึ่งมีบทบาทคาบเกี่ยวกัน ใน ร้อยแก้วเอ็ดดาของสนอร์รี สเตืร์ตลือซอน ระบุว่านิเวิลเฮย์เมอร์คือโลกแห่งน้ำแข็งและหมอกที่มีอยู่มาแต่บรรพกาล ส่วนเฮ็ลคือดินแดนที่จอมเทพโอดินน์เนรเทศเทพีเฮ็ลลงไปปกครอง เพื่อรองรับดวงวิญญาณที่เสียชีวิตจากความชราหรือโรคภัย ความเชื่อมโยงระหว่างสองดินแดนนี้ยังเป็นประเด็นที่ถกเถียงในเชิงวิชาการ เนื่องจากในบทกวี Völuspá และแหล่งข้อมูลอื่น บางครั้งมีการใช้ชื่อสลับกัน หรือระบุว่าดินแดนของดวงวิญญาณตั้งอยู่ลึกจากในนิเวิลเฮย์เมอร์อีกชั้นหนึ่ง ทั้งสองแห่งตั้งอยู่ในทิศทางที่รากแก้วหนึ่งของต้นพิภพอึกก์ดราซิลล์มุ่งไป มีบรรยากาศที่เหน็บหนาวและมืดมิด

สิ่งที่พอจะสรุปได้คือ ทางเข้าออกขนาดใหญ่ที่สุดซึ่งเชื่อมระหว่างยมโลกและโลกภายนอกคือนาสตร็อนด์ (Náströnd) อันตั้งอยู่ ณ แห่งใดแห่งหนึ่งใกล้ขั้วโลกเหนือ แต่ทวีปน้ำแข็งบริเวณขั้วโลกเหนือนั้นคือนิเวิลเฮย์เมอร์ หรือเป็นเพียงแผ่นดินที่รับอิทธิพลความเย็นแผ่ซ่านมาจากนิเวิลเฮย์เมอร์ซึ่งสถิตเป็นดั่งดาวเหนือของจักรวาลนอร์ส ก็ยังเป็นปริศนาที่ไม่อาจฟันธงได้

 กำเนิดคนแคระ-เอลฟ์ 

ระหว่างที่เทพทั้งสามช่วยกันสร้างโลก เนื้อส่วนหนึ่งของอีเมอร์นั้นก็เริ่มเน่า และได้ผลิตสิ่งมีชีวิตขึ้นพวกหนึ่ง

เทพทั้งหลายจึงสำรวจสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น แล้วจึงเปลี่ยนรูปร่างให้เข้ากับอุปนิสัย พวกที่ทำท่าทางโลภ ชอบขู่คำรามและโค้งตัวคุ้ยเขี่ยพื้นดิน สามารถรอดชีวิตได้โดยที่พวกอื่นตาย เทพสร้างให้เป็น คนแคระ (Dwarf) ให้ไปอยู่ในอาณาเขต สวาทัล์ฟเฮม (Svartalfheim) ใต้พื้นผิวแผ่นดินมิดการ์เดอร์ ซึ่งพวกมันสามารถจะขุดดินหาแร่มีค่าและอัญมณีมาเก็บไว้เป็นสมบัติ สิ่งที่ต้องระวังคืออย่าโผล่ขึ้นมายามกลางวัน เพราะแค่แดดอ่อนต้องผิว จะกลายเป็นหินทันที

ส่วนอีกพวกหนึ่งไม่มีความโลภ เป็นพวกที่มีจิตใจดี ได้รับเปลี่ยนให้สวยงาม ตัวเบาเหมือนอากาศ เรียกว่า เอลฟ์ (Elf) ได้อาณาเขต อัล์ฟเฮม (Alfheim ดินแดนแห่งเอลฟ์ขาว หรือ เอลฟ์สว่าง) อยู่ระหว่างอาสการ์เดอร์ กับมิดการ์เดอร์ พวกนี้มีสิทธิพิเศษเหนือกว่าคนแคระ ถิ่นที่อยู่พวกเขาปลอดภัย และสามารถมาเที่ยวเล่นโลกมนุษย์ได้โดยไม่มีอันตราย เหตุนี้จึงทำให้เหล่าคนแคระไม่ชอบเหล่าเอลฟ์

 กำเนิดมนุษย์ 
ครั้งหนึ่ง เทพสามองค์ โอดินน์ โฮเนอร์ (Hoenir) และ โลเดอร์ (Lodur) ทรงกำลังเดินทางไปตามชายหาด บังเอิญพบต้นไม้สองต้นที่ลอยมาติดหาด ต้นหนึ่งคือ แอช (Ash) ต้นหนึ่งคือ เอล์ม (Elm)

โอดินน์ทรงหักเอากิ่งที่มีสาขาของไม้ทั้งสองขึ้นมา ทรงถากให้เข้ารูปเป็นตุ๊กตามนุษย์ผู้ชาย และมนุษย์ผู้หญิง โอดินน์ทรงประทานวิญญาณให้ โฮเดอร์ประทานความรู้สึก และโลเดอร์ประทานชีวิต และสีผิวที่เต็มไปด้วยเลือดเนื้อ
จากนั้นกิ่งไม้ทั้งสองก็ปรากฏร่างขึ้น เป็นรูปร่างที่ใกล้เคียงเทพแต่มีขนาดเล็กกว่า เป็นมนุษย์คู่แรกของโลก ผู้ชายมาจากต้นแอชนามว่า อากสค์ (Askr) ส่วนผู้หญิงนั้นมาจากต้นเอล์มชื่อ เอมบลา (Embla)
เทพทั้งหลายทรงได้ชี้ทิศให้ทั้งสองหาที่ทางตั้งที่อยู่กันในมิดการ์เดอร์

 ที่อยู่ของเทพ 
เทพทั้งหลายนั้นทรงได้สร้าง อาสการ์เดอร์ (Asgard) ขึ้น ตามชื่อวงศ์แอเซียร์ (Aesir) ของตน ที่นี่ไม่ต้องการสงคราม ไม่มีการสู้รบ สันติภาพคงอยู่ตลอดไป ตราบเท่าที่เทพแอซีร์ปกครองโลก

ถึงกระนั้น ชาวแอซีร์ก็ไม่ประมาท จึงสร้างโรงตีเหล็กเพื่อตีอาวุธยุทโธปกรณ์ และค่อย ๆ สร้างสรรค์ส่วนต่าง ๆ ของอาสการ์เดอร์ให้ใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ 

อาสการ์เดอร์เชื่อมกับโลกมนุษย์ ด้วยสะพานรุ้งน้ำแข็งเรียก ไบฟรอส (Bifrost) สะพานนี้ก่อร่างขึ้นมาจากสายรุ้งที่กลายเป็นน้ำแข็ง มันทั้งกว้างและแข็งแรงพอชักรถศึกออกไปได้

 ต้นอึกก์ดราซิลล์ 
กลางแดนสวรรค์ มีไม้อยู่ต้นหนึ่ง เป็นไม้แอช (Ash) ชื่อ อึกก์ดราซิลล์ (Igrasil หรือ Yggrasil) โอบรับโลกทั้งเก้า ไม่ว่า สวรรค์ โลกมนุษย์ โลกยักษ์ โลกคนแคระ โลกเอลฟ์ ไว้กับกิ่งก้านสาขา และรากของมัน

โลกมนุษย์อยู่ภายใต้ร่มเงากิ่งก้านสาขา ยอดไม้ระเมฆบนท้องฟ้า ความแข็งแกร่งของไม้ทำให้โลกทั้งหมดตั้งอยู่อย่างมั่นคง

อึกก์ดราซิลล์ มีรากใหญ่ 3 รากหยั่งลึกลงไป รากหนึ่งไปถึงโจตันเฮย์เมอร์ แผ่นดินของยักษ์ รากหนึ่งไปถึงนิเวิลเฮย์เมอร์แผ่นดินน้ำแข็ง และรากอันหนึ่งไปถึงอาสการ์เดอร์แผ่นดินของชาวสวรรค์ รากทั้งสามทำให้ อึกก์ดราซิลล์ สัมพันธ์กับโลกทั้งสาม คือยักษ์ เทพ และมนุษย์ และได้ดูดเอาน้ำจากบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์แต่ละแห่งไว้หล่อเลี้ยงต้น

รากที่อยู่กับ อาสการ์เดอร์ ไปโผล่ขึ้นบริเวณน้ำพุเอิด น้ำพุแห่งเยาวภาพ (Fountain of Youth) เป็นน้ำพุที่ชาวสวรรค์ใช้ดื่มกินเพื่อให้มีความเยาว์วัยอยู่เสมอ เทพีที่คอยรักษาแหล่งน้ำ และทรงมีหน้าที่ตักน้ำให้ชาวสวรรค์วันละครั้งคือ พวกนอร์น (the Norns) สามพี่น้อง
นามว่า เอิด (Urd อดีต) เวอร์ดานดิ (Verdandi ปัจจุบัน) และ สกัลด์ (Skuld อนาคต)
จะเรียกรวมกันว่าเป็นเทพีแห่งชะตามนุษย์ก็ไม่ผิด เหตุนี้อึกก์ดราซิลล์จึงมีชื่ออีกชื่อหนึ่งว่า ต้นไม้แห่งชะตาลิขิต (tree of destiny) ด้วย

รากต่อมาแผ่ไปถึง นิเวิลเฮย์เมอร์ แผ่นดินแห่งน้ำแข็งได้น้ำจากน้ำพุ คเวร์เก็ลมีร์ (Hvergelmir) ซึ่งมีน้ำตกหลั่นเป็นชั้น แผ่สาขาออกไปเป็นแม่น้ำสายใหญ่ ๆ ของโลก ส่วนรากที่สาม แผ่ไปถึงแผ่นดินของพวกยักษ์ ได้น้ำจากน้ำพุ มีมีร์ (Mimir)
เป็นน้ำวิเศษแห่งความรอบรู้ พวกยักษ์จึงต้องจัดเปลี่ยนเวรยามเฝ้าไม่ยอมให้ใครตักดื่มได้โดยง่าย

อึกก์ดราซิลล์ เขียวสดตลอดทั้งปีและตลอดไป แม้ว่าใบของมันจะกลายเป็นอาหารของสัตว์ต่าง ๆ ไปบ้าง บนต้นยังมีสัตว์อีกหลายชนิดอาศัยอยู่ เช่น
บนยอดไม้สูงสุดมีไก่ตัวผู้สีทองตัวหนึ่งคอยตรวจตราขอบฟ้า มีหน้าที่ขันเตือนเทพหากศัตรูตลอดกาลเตรียมยาตราทัพมา
นกอินทรีอีกตัวหนึ่งจะคอยเกาะกิ่งไม้มองสำรวจเช่นเดียวกับไก่ นกตัวนี้มีผู้ช่วยก็คือนกเหยี่ยวซึ่งเกาะอยู่ระหว่างตาของมัน

ตรงรากไม้มี พญางู นีดฮ็อกเกอร์ (Nidhoggr) ขดล้อมอยู่ กระรอกชื่อ ราตาโทสค์ (Ratatosk) ไม่เคยหยุดวิ่งขึ้นวิ่งลง ระหว่างตรงที่อินทรีเกาะกับรากบน นิเวิลเฮย์เมอร์ คอยตรวจตราไม่ให้พญางูกัดกินรากต้นไม้มากเกินไปยามที่เบื่อจะแทะศพมนุษย์แล้ว

รวมความแล้ว อึกก์ดราซิลล์ เป็นไม้สารพัดประโยชน์ แม้กระทั่งเทพโอดินน์เอง ก็เคยทรงแขวนคออยู่บนต้นไม้นานถึง 9 คืน เพื่อล่วงรู้ความลับแห่งความตาย และนำมาซึ่งการสร้างอักษรรูน เล่ากันว่าเทพโอดินน์ก็ได้ทรงตายไปเหมือนกัน แต่เนื่องด้วยได้ดื่มน้ำพุมีมีร์แล้ว ทำให้ฟื้นได้ (การแขวนคอเช่นนี้ กลายเป็นประเพณีภายหลัง มีการพบศพอยู่ในปลักตมที่จัตแลนด์ เรียกว่า ศพมนุษย์โทลลัน ลักษณะถูกแขวนคอตาย ทำให้คิดถึงการบูชายัญพลีแก่โอดินน์เมื่อฝ่ายตรงข้ามชนะศึก)

 ดูเพิ่ม 

 เอลฟ์

 อ้างอิง 
 คอสมอส. ตำนานเทพชาวเหนือ. กรุงเทพฯ : เครือเถา, 2546.