แฟลต (ดนตรี)

ในทางดนตรี แฟลต (flat) หมายถึงระดับเสียงที่ต่ำลงจากปกติ หากจะระบุให้ชัดเจนก็คือ ระดับเสียงที่ต่ำลงทีละครึ่งเสียง (semitone) เขียนแทนด้วยสัญลักษณ์  มีรูปร่างคล้ายกับอักษรตัวเล็ก b เป็นเครื่องหมายแปลงเสียง (accidental) ชนิดหนึ่ง

ตัวโน้ตที่ถูกกำกับด้วยแฟลตจะมีเสียงต่ำลงครึ่งเสียง ในบันไดเสียงสากลที่แต่ละอ็อกเทฟ (octave) ห่างกัน 12 ครึ่งเสียง เสียงซีแฟลตจะเทียบเท่ากับเสียงบีเนเชอรัล และเสียงจีแฟลตจะเทียบเท่ากับเสียงเอฟชาร์ป เป็นต้น

นอกจากนี้ยังมี ดับเบิลแฟลต (double flat) คือระดับเสียงต่ำลงสองครึ่งเสียง ซึ่งเทียบเท่ากับการลดลงหนึ่งขั้นเสียง เขียนแทนด้วยสัญลักษณ์  พบได้ในโน้ตเพลงที่มีการปรับคีย์ดนตรี และที่พบได้น้อยกว่าคือ ทริเปิลแฟลต (triple flat) คือระดับเสียงต่ำลงสามครึ่งเสียง เขียนแทนด้วย  

ต้นกำเนิดของการใช้สัญลักษณ์  มีที่มาจากการขับร้องสวดประสานเสียงแบบเกรกอเรียน (Gregorian chant) ในยุคกลางซึ่งใช้อักษร b ในลักษณะต่าง ๆ เพื่อสื่อถึงการเปลี่ยนระดับเสียง โดย b หัวกลมกลายมาเป็นเครื่องหมายแฟลตที่ปรับเสียงลงต่ำครึ่งเสียง และ b หัวสี่เหลี่ยมกลายมาเป็นเครื่องหมายเนเชอรัล หรือ  ด้วยเหตุนี้ในภาษาฝรั่งเศสจึงเรียกเครื่องหมายแฟลตว่า Bémol ซึ่งเป็นคำที่ยืมมาจากภาษาอิตาเลียน Bemolle อีกทีหนึ่ง โดยมีความหมายว่า "บีอ่อน" หรือ บี (b) ที่ลดระดับลงครึ่งเสียง (semitone) นั่นเอง

ในการปรับเสียงเครื่องดนตรี คำว่า แฟลต ยังหมายถึง เสียงที่เพี้ยนต่ำลงจากเดิมเล็กน้อย หากมีเครื่องสายหรือเสียงนักร้องที่แตกต่างกันเล็กน้อย เสียงที่ต่ำกว่า จะเรียกว่าเสียงแฟลต เมื่อเทียบกับอีกเสียงหนึ่งซึ่งสูงกว่า

อักขระยูนิโคด '♭' (U+266D) คือเครื่องหมายแฟลต และ '𝄫' (U+1D12B) คือเครื่องหมายดับเบิลแฟลต

 ดูเพิ่ม 
 ชาร์ป

ฟแลต