วินสตัน เชอร์ชิล

เซอร์ วินสตัน เลนเนิร์ด สเปนเซอร์ เชอร์ชิล (; 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1874 – 24 มกราคม ค.ศ. 1965) เป็นรัฐบุรุษ นายทหาร และนักเขียนชาวบริติชผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรตั้งแต่ ค.ศ. 1941 ถึง 1945 (ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง) และอีกครั้งตั้งแต่ ค.ศ. 1951 ถึง 1955 ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1900 ถึง 1964 เป็นเวลาประมาณ 62 ปี เขาเป็นสมาชิกสมาชิกรัฐสภา (สหราชอาณาจักร) (MP) และเป็นผู้แทนของเขตเลือกตั้งทั้งหมด 5 เขตในช่วงเวลานั้น ในด้านอุดมการณ์ เขาเป็นผู้ยึดมั่นในเสรีนิยมทางเศรษฐกิจและจักรวรรดินิยม ตลอดอาชีพส่วนใหญ่ของเขา เขาเป็นสมาชิกของพรรคอนุรักษนิยม ซึ่งเขาเป็นผู้นำตั้งแต่ ค.ศ. 1940 ถึง 1955 เขาเป็นสมาชิกพรรคเสรีนิยมตั้งแต่ ค.ศ. 1904 to 1924.

ด้วยเชื้อสายผสมระหว่างอังกฤษและอเมริกัน เชอร์ชิลเกิดในออกซฟอร์ดเชอร์ในตระกูลสเปนเซอร์ผู้มั่งคั่งและเป็นชนชั้นสูง เขาเข้าร่วมกองทัพบกบริติชใน ค.ศ. 1895 และเข้าร่วมปฏิบัติการในบริติชอินเดีย สงครามมะฮ์ดีและสงครามบูร์ครั้งที่สอง โดยได้รับชื่อเสียงในฐานะนักข่าวสงครามและเขียนหนังสือเกี่ยวกับการทัพของเขา ได้รับเลือกเป็นสมาชิกรัฐสภาพรรคอนุรักษนิยมใน ค.ศ. 1900 แต่ย้ายไปสังกัดพรรคเสรีนิยมใน ค.ศ. 1904 ในรัฐบาลเสรีนิยมของเอช. เอช. แอสควิธ เชอร์ชิลดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการการค้าและต่อมาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย โดยสนับสนุนการปฏิรูปเรือนจำและประกันสังคมของแรงงาน ในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาดูแลการทัพกัลลิโพลี แต่หลังจากที่มันพิสูจน์แล้วว่าเป็นหายนะ เขาถูกลดตำแหน่งเป็นสมุหดัชชีแลงแคสเตอร์ เขาลาออกจากตำแหน่งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1915 และเข้าร่วมกองทหารรอยัลสกอตส์ฟิวซิเลียส์ (Royal Scots Fusiliers) ที่แนวรบด้านตะวันตกเป็นเวลาหกเดือน ใน ค.ศ. 1917 เขากลับเข้ารับตำแหน่งในรัฐบาลภายใต้เดวิด ลอยด์ จอร์จ และดำรงตำแหน่งติดต่อกันในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุทธภัณฑ์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงคราม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการบิน และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอาณานิคม โดยดูแลสนธิสัญญาอังกฤษ-ไอร์แลนด์และนโยบายต่างประเทศของอังกฤษในตะวันออกกลาง หลังไม่ได้เป็นสมาชิกรัฐสภาเป็นเวลาสองปี เขาดำรงตำแหน่งสมุหพระคลังในรัฐบาลอนุรักษนิยมของสแตนลีย์ บอลดวิน โดยใน ค.ศ. 1925 เขานำเงินปอนด์สเตอร์ลิงกลับเข้าสู่มาตราทองคำ ส่งผลให้เศรษฐกิจของสหราชอาณาจักรตกต่ำลง

ในช่วง "ปีแห่งความโดดเดี่ยว" ที่เขาไม่ได้ดำรงตำแหน่งในรัฐบาลในทศวรรษ 1930 เชอร์ชิลเป็นผู้นำการเรียกร้องให้มีการเสริมสร้างกองทัพเพื่อตอบโต้ภัยคุกคามจากแสนยนิยมในนาซีเยอรมนี เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองปะทุขึ้น เขาได้รับแต่งตั้งกลับไปดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1940 เขาขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี สืบต่อจากเนวิล เชมเบอร์ลิน เชอร์ชิลจัดตั้งรัฐบาลแห่งชาติและดูแลการมีส่วนร่วมของอังกฤษในความพยายามทำสงครามของฝ่ายสัมพันธมิตรต่อฝ่ายอักษะ ซึ่งส่งผลให้ได้รับชัยชนะใน ค.ศ. 1945 หลังพรรคอนุรักษนิยมพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 1945 เขากลายเป็นผู้นำฝ่ายค้าน ท่ามกลางสงครามเย็นที่กำลังก่อตัวกับสหภาพโซเวียต เขาเตือนต่อสาธารณะเกี่ยวกับ "ม่านเหล็ก" แห่งอิทธิพลของโซเวียตในยุโรปและส่งเสริมความเป็นเอกภาพของยุโรป ระหว่างวาระการดำรงตำแหน่งของเขา เขาเขียนหนังสือหลายเล่มที่เล่าถึงประสบการณ์ของเขาในช่วงสงคราม เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ค.ศ. 1953 เขาแพ้การเลือกตั้งใน ค.ศ. 1950 แต่ได้รับเลือกกลับมาดำรงตำแหน่งอีกครั้งใน ค.ศ. 1951 วาระที่สองของเขาหมกมุ่นอยู่กับกิจการต่างประเทศ โดยเฉพาะความสัมพันธ์อังกฤษ-อเมริกาและการรักษาส่วนที่เหลืออยู่ของจักรวรรดิบริติช โดยอินเดียไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอีกต่อไป ในประเทศ นโยบายหลักของรัฐบาลของเขาคือโครงการสร้างบ้านขนาดใหญ่ซึ่งประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี ด้วยสุขภาพที่ถดถอย เชอร์ชิลลาออกจากตำแหน่งใน ค.ศ. 1955 แต่ยังคงดำรงตำแหน่งสมาชิกรัฐสภาจนถึง ค.ศ. 1964 เมื่อเขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1965 เขาได้รับการจัดรัฐพิธีศพอย่างสมเกียรติ

เชอร์ชิล หนึ่งในบุคคลสำคัญที่สุดของศตวรรษที่ 20 ยังคงได้รับความนิยมในสหราชอาณาจักรและประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษอื่น ๆ ทั่วไปแล้ว เขาถูกมองว่าเป็นผู้นำในยามสงครามที่นำมาซึ่งชัยชนะ ผู้มีบทบาทสำคัญในการปกป้องประชาธิปไตยเสรีนิยมจากการแพร่กระจายของลัทธิฟาสซิสต์ เขาเคยถูกวิพากษ์วิจารณ์ในบางครั้งเกี่ยวกับลัทธิจักรวรรดินิยมของเขาและความเห็นบางอย่างเกี่ยวกับเชื้อชาติ นอกเหนือจากการตัดสินใจในสงครามบางอย่าง เช่น การทิ้งระเบิดแบบปูพรม แต่กระนั้นนักประวัติศาสตร์ก็ยังจัดเชอร์ชิลให้เป็นหนึ่งในนายกรัฐมนตรีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอังกฤษ

 ชีวิตวัยเยาว์ 
วินสตันเกิดเมื่อ 30 พฤศจิกายน 1874 ที่วังเบลนิม เกิดมาในครอบครัวชนชั้นสูงซึ่งสืบทอดบรรดาศักดิ์ดยุกแห่งมาร์ลบะระ ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของตระกูลสเปนเซอร์ ตระกูลขุนนางเก่าแก่ ด้วยเหตุนี้บิดาเขาและตัวเขาจึงใช้นามสกุลว่า "สเปนเซอร์-เชอร์ชิล"Jenkins, pp. 1–20

135px|thumb|left|upright|วินสตัน เชอร์ชิล ในวัยเจ็ดขวบ
บรรพบุรุษของเขา จอร์จ สเปนเซอร์ ได้เปลี่ยนไปใช้นามสกุล สเปนเซอร์-เชอร์ชิล เมื่อได้ขึ้นเป็นดยุกแห่งมาร์ลบะระในปี 1817 โดยบิดาของวินสตันคือ ลอร์ด รันดอล์ฟ เชอร์ชิล นั้นเป็นนักการเมืองซึ่งเป็นบุตรของจอห์น สเปนเซอร์-เชอร์ชิล ดยุกที่ 7 แห่งมาร์ลบะระ ส่วนมารดาของเขา ท่านหญิงรันดอล์ฟ เชอร์ชิล เป็นบุตรสาวของเศรษฐีชาวอเมริกันนามว่าลีโอนาร์ด เจอโรม

เมื่ออายุได้สองขวบ เขาได้ย้ายไปอาศัยในดับลินในไอร์แลนด์ ซึ่งปู่ของเขาได้รับแต่งตั้งเป็นอุปราชของที่นั่นและแต่งตั้งบิดาของเขาเป็นเลขาส่วนตัว ซึ่งในช่วงเวลานี้ มารดาของเขาได้ให้กำเนิดบุตรคนที่สอง คือ จอห์น สเตรนจ์ สเปนเซอร์-เชอร์ชิล จากการที่วินสตันเป็นหลานของอุปราช ทำให้เขาได้เห็นการสวนสนามบ่อย ๆ ในที่ทำงานของปู่ (ปัจจุบันคือทำเนียบประธานาธิบดีไอร์แลนด์) ทำให้วินสตันตัวน้อยเกิดความชอบทหารขึ้นJenkins, p. 7

ในขณะที่อยู่ในดับลิน วินสตันมีพี่เลี้ยงคอยสอนการเขียนอ่านและวิชาคณิตศาสตร์ ด้วยเหตุที่วินสตันไม่ค่อยได้เจอพ่อแม่ ทำให้เขาสนิทสนมกับพี่เลี้ยง นางเอลิซาเบธ อันน์ เอเวอเรสต์ เป็นอย่างมาก นางเป็นทั้งพี่เลี้ยง, พยาบาล และแม่นมJenkins, p. 10 โดยทั้งสองมักจะพากันไปเล่นที่สวนสาธารณะฟีนิกซ์เสมอ ๆJordan, Anthony (1995). Churchill: A Founder of Modern Ireland. Dublin: Westport Books. pp. 11–12. ISBN 978-0-9524447-0-1.

วินสตันในวัยเด็กนั้น มีนิสัยดื้อและไม่ชอบเชื่อฟังใคร ดังนั้นเมื่อเข้าศึกษาในโรงเรียนเขาจึงมีผลการเรียนไม่ดีเขาเข้าศึกษาในโรงเรียนเอกชนสามแห่ง คือ โรงเรียนเซนต์จอร์จในเบิร์กเชอร์, โรงเรียนบรันสวิกใกล้กับไบรตัน และ โรงเรียนฮาร์โรวในลอนดอนซึ่งเป็นโรงเรียนที่เขาไม่ชอบเอาเสียเลย ที่ฮาร์โรวนี้ เขาได้เข้าเป็นสมาชิกในหน่วยปืนไรเฟิลฮาร์โรวLt Churchill: 4th Queen's Own Hussars, The Churchill Centre. Retrieved 28 August 2009. ในขณะที่เรียนอยู่ที่ฮาร์โรว วินสตันเป็นเด็กอ้วนเตี้ยผมแดงและพูดติดอ่าง ถึงจะมีผลการเรียนในวิชาคณิตศาสตร์เป็นอันดับหนึ่งในชั้นเรียน แต่ผลการเรียนรวมกลับเป็นอันดับที่โหล่ในห้องบ๊วยของชั้นและก็ติดอันดับนี้เรื่อยมา แม้ว่าการเรียนจะทำได้ไม่ดีแต่วินสตันกลับชอบวิชาภาษาอังกฤษ ในช่วงที่เขาเรียนอยู่ฮาร์โรวนี้ มารดาของเขาแทบจะไม่มาเยี่ยมเลยถึงขนาดที่เขาต้องเขียนจดหมายไปขอให้ทางบ้านมาเยี่ยมบ้างหรือไม่ก็ยอมให้เขากลับไปบ้าน ยิ่งความสัมพันธ์กับบิดานั้นยิ่งห่างเหินJenkins, pp. 10–11 บิดาของเขาถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ 24 มกราคม 1895 ในวัย 45 ปี การตายของบิดานั้นได้ทำให้วินสตันฉุกคิดขึ้นได้ว่า เขาอาจจะต้องตายเมื่ออายุยังไม่มากเหมือนบิดา ดังนั้นเขาจึงควรรีบทำอะไรซักอย่างเพื่อจารึกชื่อเขาลงในประวัติศาสตร์Haffner, p. 32

 ราชการทหาร 
155px|thumb|upright|เชอร์ชิลในเครื่องแบบร้อยตรี ปี 1895
หลังจากวินสตันออกจากแฮร์โรวในปี 1893 เขาก็เข้าเรียนต่อในราชวิทยาลัยการทหาร เมืองแซนด์เฮิสต์ ซึ่งเขาต้องสอบถึงสามครั้งกว่าจะผ่านเข้าเรียน โดยเขาเข้าเรียนในหมวดทหารม้าแทนที่จะเป็นทหารราบ เนื่องจากทหารม้าต้องการผลการเรียนที่ต่ำกว่าและเขาไม่อยากเรียนคณิตศาสตร์อีก เขาจบการศึกษาเป็นคนที่ 8 ของห้องเรียนซึ่งมี 150 คนในเดือนธันวาคม 1894Jenkins, pp. 20–21 และแม้ว่าตอนนี้เขาจะสามารถโอนย้ายไปหมวดทหารราบตามที่บิดาหวังไว้ แต่เขากลับเลือกที่จะสังกัดทหารม้าและได้ยศเป็นร้อยตรีประจำ กรมทหาร 4th Queen's Own Hussars ในเดือนกุมภาพันธ์ 1895 ซึ่งปีเดียวกันนี้เขาได้เดินทางไปยังคิวบาเพื่อสังเกตการณ์การต่อสู้ระหว่างกองทัพสเปนกับฝ่ายกองกำลังปลดแอกคิวบา ระหว่างอยู่ที่คิวบานี้เองเขาได้สูบฮาวานาซิการ์และสูบเรื่อยมาตลอดชีวิตเขา ในปี 1941 เขาได้รับโปรดเกล้าเป็นกรณีพิเศษเป็นผู้พันประจำกรมทหาร 4th Hussars ซึ่งหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้รับโปรดเกล้าให้อวยยศนี้ขึ้นอีกเป็นผู้บัญชาการ ซึ่งปกติ สิทธิพิเศษนี้มีแต่สำหรับพระบรมวงศ์เท่านั้น

วินสตันได้รับค่าตอบแทนในยศร้อยตรีประจำ 4th Hussars ปีละ 300 ปอนด์ อย่างไรก็ตาม เขาคิดว่าเขาต้องการอย่างน้อยปีละ 500 (เทียบเท่า £55,000 ในปี 2012) เพื่อให้เขามีวิถีชีวิตที่ดีเทียบเท่านายทหารคนอื่น ๆ ในหน่วย แม้ว่ามารดาจะส่งเงินให้เขาปีละ 400 ปอนด์แต่ก็ไม่พอเนื่องจากเขาเป็นคนมือเติบ วินสตันไม่สนใจการเลื่อนยศมากนักเหมือนที่ทหารคนอื่น ๆ เป็น เขาต้องการเป็นผู้สื่อข่าวสายทหารโดยต้องการเข้าไปมีส่วนร่วมในปฏิบัติการต่าง ๆJenkins, pp. 21–45 โดยอาศัยเส้นสายของครอบครัวที่มีอยู่ในสังคมชั้นสูง เขาเป็นผู้สื่อข่าวให้แก่หนังสือพิมพ์ในลอนดอนเป็นระยะเวลากว่าเจ็ดปี นอกจากนี้ยังมีงานเขียนเกี่ยวกับปฏิบัติการต่าง ๆ เป็นของตนเอง

 ประจำการในอินเดีย​ 
ต้นเดือนตุลาคม 1896 เขาถูกโอนย้ายไปประจำการยังบริติชราช ในขณะที่เรือกำลังเทียบท่าที่มุมไบ เขาประสบอุบัติเหตุทำให้ข้อไหล่ขวาหลุด ทำให้เขาใช้แขนขวาได้ไม่เต็มที่ไปตลอดชีวิต เขาเคยเป็นนักโปโลมือหนึ่งในหน่วย แม้หลังบาดเจ็บเขาก็ยังคงเล่นโปโลต่อไปแต่ใช้สายหนังหิ้วแขนขวาแทนRobbins 1992, pp. 15–16

ในปีเดียวกันเขาก็เดินทางไปบังคาลอร์ในฐานะนายทหารหนุ่ม ในหนังสือของเขาอธิบายว่า บังคาลอร์เป็นเมืองที่มีสภาพอากาศเยี่ยม และที่อยู่ของเขาเป็นวังสีชมพูขาวใจกลางสวนหย่อมงดงามรายล้อม มีคนใช้ชื่อโธพิ, มีคนสวน, มียาม และมีคนหามน้ำ ในบังคาลอร์นี้เองที่เขาได้พบกับสตรีชื่อ พาเมลลา พลอว์เดน (Pamela Plowden) ลูกสาวของคนใช้และเป็นรักแรกของเขา วินสตันยังได้อธิบายถึงสตรีชาวอังกฤษในอินเดียว่าพวกหล่อนนั้นไม่เป็นที่พึงประสงค์เพราะมีความมั่นใจในความงามของตนเองจนเกินไป จดหมายที่เขาเขียนถึงบ้านยังแสดงให้เห็นว่า เขาพยายามเป็นกลางและหลีกเลี่ยงประเด็นการเมืองอังกฤษซึ่งกำลังมีความขัดแย้งระหว่างสองฝ่าย คือฝ่ายค้านที่มีลอร์ดโรสเบรีกับโจเซฟ เชมเบอร์ลิน และฝ่ายรัฐบาลลอร์ดลันสดาวน์ที่ต้องการเพิ่มงบประมาณกองทัพ

 งานการเมือง 
155px|thumb|ส.ส. วินสตัน เชอร์ชิล ปี 1904
 สมาชิกสภาสมัยแรก 
ในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 1900 เขาชนะการเลือกตั้งได้เป็น ส.ส.จากโอลด์แฮม หลังจากชนะการเลือกตั้งเขาก็เริ่มเดินสายปราศรัยทั้งในเกาะบริเตนและสหรัฐอเมริกา สร้างรายได้ให้แก่เขาถึง 10,000 ปอนด์ (เทียบเท่า 980,000 ปอนด์ในปัจจุบัน) นอกจากนี้ระหว่างปี 1903 ถึง 1905 เขายังได้ร่วมเขียนหนังสือชีวประวัติสองเล่มของบิดา ลอร์ดรันดอล์ฟ เชอร์ชิลJenkins, p. 101

วาระแรกในรัฐสภา วินสตันไปสมาคมอยู่กับพรรคอนุรักษนิยมซึ่งในขณะนั้นเป็นเสียงข้างน้อยนำโดย ลอร์ดฮิวจ์ เซซิล ซึ่งมีชื่อเรียกลำลองในสภาว่า "พวกฮิวจ์" วินสตันได้อภิปรายคัดค้านรายจ่ายด้านการทหารของรัฐบาลJenkins, pp. 74–76 ตลอดจนคัดค้านการเสนอให้ขึ้นภาษีของรัฐมนตรีโจเซฟ เชมเบอร์ลิน การคัดค้านของวินสตันก็เพื่อหวังรักษาอิทธิพลทางเศรษฐกิจของอังกฤษ ในขณะที่พวกฮิวจ์ส่วนใหญ่ดูจะสนับสนุนนโยบายขึ้นภาษี ในการเลือกตั้งครั้งต่อไปวินสตันก็ยังสามารถรักษาเก้าอี้ ส.ส.ของตนเองไว้ได้ แต่ด้วยความขัดแย้งเรื่องนโยบายภาษีกับพรรคอนุรักษนิยม เขาก็ตัดสินใจครั้งสำคัญโดยย้ายไปสังกัดพรรคเสรีนิยมแทน ในฐานะสมาชิกพรรคเสรีนิยม เขายังคงสนับสนุนแนวคิดเรื่องเขตการค้าเสรี และเมื่อพรรคเสรีนิยมได้เป็นรัฐบาลที่นำโดยเซอร์เฮนรี แคมป์เบล-แบนเนอร์มัน ในปี 1905 วินสตันก็ได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการอาณานิคม ดูแลนิคมแอฟริกาใต้ภายหลังสงครามโบเออร์ และมีส่วนร่างรัฐธรรมนูญทรานส์วาลซึ่งหวังนำเสถียรภาพมาสู่นิคมแอฟริกาใต้ วินสตันได้สูญเสียเก้าอี้ส.ส.จากโอลด์แฮมไปในการเลือกตั้งปี 1906

 การเรียกร้องเอกราชของอินเดีย 
ส.ส. วินสตันเป็นบุคคลที่ต่อต้านความเคลื่อนไหวต่าง ๆ เพื่อปลดแอกอินเดียรวมถึงต่อต้านกฎหมายที่จะให้เอกราชแก่อินเดีย ในปี 1920 เขากล่าวว่า "คานธีควรจะถูกมัดมือมัดเท้าไว้หน้าประตูเมืองเดลี แล้วก็ปล่อยให้ช้างตัวเบ้อเร่อเหยียบ"Barczewsk, Stephanie, John Eglin, Stephen Heathorn, Michael Silvestri, and Michelle Tusan. Britain Since 1688: A Nation in the World, p. 301Toye, Richard. Churchill's Empire: The World That Made Him and the World He Made, p. 172 ยังมีเอกสารระบุในภายหลังอีกว่า วินสตันอยากจะเห็นคานธีอดอาหารให้ตาย ๆ ไปซะ  วินสตันเป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มที่มีชื่อว่า สันนิบาตป้องกันอินเดีย (India Defence League) เป็นกลุ่มที่เคลื่อนไหวเพื่อธำรงไว้ซึ่งอิทธิพลของอังกฤษในอินเดีย ในปี 1930 วินสตันออกมาประกาศว่า กลุ่มคนและทุกอย่างของลัทธิคานธีจะต้องถูกจับกุมและถูกทำลาย วินสตันถึงขนาดแตกหักกับนายกรัฐมนตรีบอลดวินที่จะเริ่มกระบวนการให้เอกราชแก่อินเดีย โดยกล่าวว่าจะไม่ขอรับตำแหน่งใด ๆ ในรัฐบาลอีกตราบใดที่บอลดวินยังเป็นนายกฯอยู่

 นายกรัฐมนตรีสมัยแรก (ค.ศ. 1940–45)
 หวนคืนสู่กระทรวงทหารเรือ 
เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองปะทุขึ้น ในวันที่ 3 กันยายน 1939 วันที่สหราชอาณาจักรประกาศสงครามต่อเยอรมัน วินสตันได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีกระทรวงทหารเรือ ตำแหน่งเดิมกับที่เขาเคยดำรงตำแหน่งในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งเป็นเป็นหนึ่งในสมาชิกคณะรัฐมนตรีฝ่ายสงคราม (War cabinet) ในรัฐบาลของเชมเบอร์ลินChurchill, Winston. The Second World War (abridged edition), p. 163. Pimlico (2002);  ในตำแหน่งนี้ วินสตันได้พิสูจน์ตนเองเป็นรัฐมนตรีมือดีในยุคที่เรียกว่า "สงครามลวง" ตอนแรกวินสตันเสนอแผนจะส่งกองเรือทะลวงเข้าไปในทะเลบอลติก แต่ก็เปลี่ยนแผนเป็นการวางทุ่นระเบิดเส้นทางเดินเรือไม่ให้นอร์เวย์สามารถส่งแร่เหล็กออกจากเมืองนาร์วิกไปป้อนอุตสาหกรรมทหารของเยอรมันได้ ซึ่งจะบีบเยอรมันให้เปิดฉากโจมตีนอร์เวย์ เป็นโอกาสดีที่ราชนาวีอังกฤษจะมีชัยเหนือกองเรือเยอรมันLunde 2009, pp. 11–14 อย่างไรก็ตาม นายกรัฐมนตรีเชมเบอร์ลินตลอดจนคณะรัฐมนตรีฝ่ายสงครามคัดค้านแผนการนี้ทำให้แผนล่าช้าออกไป แผนวางทุ่นระเบิดอันมีชื่อว่า "ปฏิบัติการวิลเฟรด" นี้เริ่มขึ้นในวันที่ 8 เมษายน 1940 เพียงวันเดียวก่อนที่เยอรมันจะประสบความสำเร็จในการบุกครองนอร์เวย์

 สุนทรพจน์ "เราจักไม่มีวันยอมแพ้" 
ในวันที่ 10 พฤษภาคม 1940 ไม่กี่ชั่วโมงก่อนเยอรมนีจะเข้าบุกฝรั่งเศสด้วยกลยุทธ์บลิทซ์ครีกผ่านกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ หลังจากความล้มเหลวของปฏิบัติการในประเทศนอร์เวย์ ผู้คนก็สูญเสียความเชื่อมั่นในรัฐบาลของเชมเบอร์ลิน ทำให้เชมเบอร์ลินตัดสินใจลาออก ตัวเต็งนายกรัฐมนตรีคนต่อไปอย่างเอิร์ลแห่งฮาลิแฟกซ์ก็ถอนตัว เนื่องจากเขาไม่เชื่อมั่นว่าตัวเขาซึ่งมาจากสภาขุนนางจะสามารถบริหารบ้านเมืองได้อย่างมีประสิทธิภาพ ขณะเดียวกัน แม้ว่าโดยจารีตประเพณีแล้วนายกรัฐมนตรีจะมิทูลเกล้าฯ เสนอชื่อนายกฯ คนต่อไป แต่เชมเบอร์ลินต้องการใครซักคนที่จะได้รับแรงสนับสนุนจากทั้งสามพรรคในสภาสามัญชน จึงเกิดการหารือกันระหว่างเชมเบอร์ลิน, ลอร์ดฮาลิแฟกซ์, วินสตัน และเดวิด มาเกรสสัน ในที่สุดพระเจ้าจอร์จที่ 6 ก็ทรงเสนอชื่อวินสตันขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี โดยสิ่งแรกที่วินสตันทำคือการเขียนจดหมายขอบคุณเชมเบอร์ลินที่สนับสนุนเขาSelf, Robert (2006). Neville Chamberlain: A Biography, p. 431. Ashgate; ISBN 978-0-7546-5615-9.

ตอนปลายของยุทธการที่ฝรั่งเศส กองทัพฝรั่งเศสและอังกฤษในภาคพื้นทวีปต่างพ่ายแพ้ต่อเยอรมัน หมู่เกาะอังกฤษตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤตที่สุดในประวัติศาสตร์ ผู้คนต่างหวาดผวาต่อการรุกรานโดยนาซีเยอรมนี ทันใดนั้นก็เกิดปาฏิหาริย์แห่งดันเคิร์กขึ้นซึ่งช่วยทหารไว้กว่าสามแสนนาย ในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1940 นายกรัฐมนตรีวินสตันได้กล่าวสุนทรพจน์ต่อสภาสามัญชน สุนทรพจน์นี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ We shall fight on the beaches ซึ่งบางส่วนของสุนทรพจน์ดังกล่าวได้รับการยอมรับว่าเป็นวลีที่ดีที่สุดแห่งยุค
155px|thumb|วินสตัน เชอร์ชิลสวมหมวกเกราะขณะสัญญาณเตือนภัยดัง ระหว่างยุทธการที่บริเตน ค.ศ. 1940

ชีวิตช่วงหลัง: ค.ศ. 1955–1965

จิตรกร นักประวัติศาสตร์ และนักเขียน 
เชอร์ชิลเป็นนักเขียนที่ผลิตผลงานมาก ได้แก่ นวนิยาย (Savrola), ชีวประวัติ 2 เล่ม, บันทึกความทรงจำ, ประวัติศาสตร์ และบทความข่าว ผลงานที่มีชื่อเสียง 2 เล่มคือ บันทึกความทรงจำ The Second World War 6 เล่ม และ A History of the English-Speaking Peoples 4 เล่ม ใน ค.ศ. 1953 เชอร์ชิลได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม "สำหรับความเชี่ยวชาญในการบรรยายประวัติศาสตร์และชีวประวัติ" และคำปราศรัย

เขาใช้นามปากกา "วินสตัน เอส. เชอร์ชิล" (Winston S. Churchill) หรือ "วินสตัน สเปนเซอร์ เชอร์ชิล" (Winston Spencer Churchill) เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนกับนักเขียนนวนิยายชาวอเมริกันที่มีชื่อเดียวกัน ซึ่งเขาก็มีจดหมายโต้ตอบอย่างฉันมิตรด้วย เป็นเวลาหลายปีที่เขาอาศัยบทความข่าวของตนเป็นอย่างมาก เพื่อบรรเทาความกังวลทางการเงิน

เชอร์ชิลกลายเป็นจิตรกรมือสมัครเล่นที่ประสบความสำเร็จ เริ่มต้นหลังลาออกจากกองทัพเรือใน ค.ศ. 1915 โดยใช้นามแฝง "Charles Morin" เขาวาดภาพถึงร้อยกว่าภาพ โดยมีหลายภาพที่จัดแสดงในสตูดิโอที่ชาร์ตเวลล์และในชุดสะสมส่วนตัว

เชอร์ชิงเป็นช่างปูนมือสมัครเล่นที่ก่อสร้างอาคารและกำแพงสวนที่ชาร์ตเวลล์ เขาเข้าร่วม Amalgamated Union of Building Trade Workers bแต่ถูกขับออกหลังเข้าเป็นสมาชิกพรรคอนุรักษ์นิยม เขายังเพาะพันธุ์ผีเสื้อด้วย เขาเป็นที่รู้จักจากการรักสัตว์และมีสัตว์เลี้ยงบางตัวเสมอ ส่วนใหญ่เป็นแมว แต่บางครั้งก็มีสุนัข, สุกร, แกะ, แบนแทม, แพะ และลูกสุนัขจิ้งจอก กับตัวอื่น ๆ

สิ่งสืบทอดและการประเมิน

 ครอบครัวและบรรพบุรุษ 

เชอร์ชิลแต่งงานกับคลีเมนไทน์ โฮซีเออร์ (Clementine Hozier) ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1908 ทั้งคู่อยู่ด้วยกันเป็นเวลา 57 ปี เชอร์ชิลตระหนักดีถึงความตึงเครียดในอาชีพทางการเมือง ส่งผลต่อการแต่งงานของเขา Colville รายงานว่า เขามีความรักชั่วครู่กับ Doris Castlerosse ในคริสต์ทศวรรษ 1930 กระนั้น แอนดรูว์ รอเบิตส์ไม่นับเรื่องนี้

ไดอานา ลูกคนแรกของเชอร์ชิล เกิดในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1909 แรนดอล์ฟ ลูกคนที่ 2 เกิดในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1911 ซาราห์ ลูกคนที่ 3 เกิดในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1914 และแมรีโกลด์ ลูกคนที่ 4 เกิดในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 แมรีโกลด์เสียชีวิตจากภาวะติดเชื้อในกระแสเลือดในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1921 จากนั้นในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1922 จึงมีการให้กำเนิดแมรี ลูกคนสุดท้องของเชอร์ชิล ภายหลังในเดือนั้น ครอบครัวเชอร์ชิลซื้อบ้านชาร์ตเวลล์ ซึ่งภายหลังกลายเป็นบ้านของครอบครัวจนกระทั่งวินสตันเสียชีวิตใน ค.ศ. 1965 เจนกินส์รายงานว่า เชอร์ชิลเป็น "พ่อที่กระตือรือร้นและรักลูก" แต่เป็นคนที่คาดหวังลูกมากเกินไป

หมายเหตุ

 อ้างอิง 

บรรณานุกรม





















Faught, C. Brad (2022). Cairo 1921: Ten Days That Made the Middle East. New Haven and London: Yale University Press. ISBN 978-0-300-25674-1

Faught, C. Brad (2023). Churchill and Africa: Empire, Decolonisation and Africa. Barnsley and Philadelphia: Pen and Sword Military. ISBN 978-1-526-76854-4
















  *






















 แหล่งข้อมูลอื่น 


 Churchill's First World War from the Imperial War Museum.
 FBI files on Winston Churchill.
 Winston Churchill's Personal Manuscripts.


บรรณานุกรมและชุดสะสมออนไลน์





บันทึกเสียง
 EarthStation1: Winston Churchill Speech Audio Archive.
 Amateur colour film footage of Churchill's funeral from the Imperial War Museum.

พิพิธภัณฑ์, หอจดหมายเหตุ และห้องสมุด



 Records and images from the UK Parliament Collections.
 The International Churchill Society (ICS).
 Imperial War Museum: Churchill War Rooms. Comprising the original underground War Rooms preserved since 1945, including the Cabinet Room, the Map Room and Churchill's bedroom, and the new Museum dedicated to Churchill's life.
 War Cabinet Minutes (1942), (1942–43), (1945–46), (1946).
 Locations of correspondence and papers of Churchill at the UK National Archives.



หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยสหราชอาณาจักร
หมวดหมู่:ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
หมวดหมู่:ชาวอังกฤษผู้ได้รับรางวัลโนเบล
หมวดหมู่:ทหารชาวสหราชอาณาจักรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
หมวดหมู่:ผู้นำในสงครามเย็น
หมวดหมู่:ตระกูลสเปนเซอร์-เชอร์ชิล
หมวดหมู่:ไนต์ออฟเดอะการ์เตอร์
หมวดหมู่:บุคคลในปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ด
หมวดหมู่:เซอร์