พลปืนหลัง

พลปืนหลัง เป็นตำแหน่งของทหารที่ต้องประจำการบนเครื่องบินรบในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อยังใช้เครื่องยนต์ใบพัด ปีกสองชั้น (เช่น เครื่องบินโจมตีคอร์แซร์) ทำหน้าที่คอยยิงต่อสู้กับข้าศึกทางด้านท้ายของเครื่องบิน โดยใช้ปืนกล ขณะที่นักบินจะคอยสังเกตการณ์ด้านหน้า และควบคุมการยิงกระสุนทางด้านหน้า รวมทั้งการปล่อยระเบิดที่ติดไว้ใต้ปีกและท้องเครื่อง นอกจากเครื่องบินโจมตีแล้ว ยังมีพลปืนหลังอยู่ในเครื่องบินแบบอื่น ๆ ด้วย เช่น เครื่องบินลำเลียง สังเกตการณ์ ทิ้งระเบิด ขับไล่ เป็นต้น

ต่อมาได้มีการพัฒนาตำแหน่งพลปืนท้ายให้มีสมรรถนะสูงขึ้นในช่วง ระยะระหว่างสงคราม และ สงครามโลกครั้งที่สอง จนเกิดเป็นป้อมปืนที่ใช้กำลังขับเคลื่อน (powered turret) และมี ระบบควบคุมการยิง ที่ผสาน เรดาร์ สำหรับการเล็ง ในการจัดวางระบบที่ล้ำหน้ากว่านี้ อาวุธท้ายสามารถควบคุมได้จากระยะไกลโดยเจ้าหน้าที่ซึ่งอยู่ในตำแหน่งอื่นของเครื่องบิน เช่นในเครื่องบินทิ้งระเบิดเชิงยุทธศาสตร์แบบอเมริกัน Boeing B-52 Stratofortress ซึ่งเริ่มเข้าประจำการในปี ค.ศ. 1955

 ประวัติ 
พลปืนหลังในกองทัพอากาศไทยเข้าประจำการครั้งแรกในช่วงสงครามอินโดจีน  ในกรณีพิพาทระหว่างไทยกับฝรั่งเศส (พ.ศ. 2483 - 2484) และนับเป็นการยุทธทางอากาศครั้งแรกของไทยด้วย แต่เพียงช่วงเวลาสั้นไม่กี่ปี เมื่อมีการนำเครื่องบินที่ทันสมัยเข้ามา ก็ได้เลิกตำแหน่งพลปืนหลังไป 

ตำแหน่งพลปืนหลังนับว่ามีความสำคัญในการสู้รบเป็นอย่างยิ่ง ในการยุทธทางอากาศยุคนั้น พลปืนหลังของกองทัพไทยได้ทำหน้าที่อย่างดีสมศักดิ์ศรี ทำลายชีวิตและเครื่องบินข้าศึกเป็นจำนวนไม่น้อย ขณะเดียวกัน พลปืนหลังของเราก็สังเวยชีวิตไปเป็นจำนวนมิใช่น้อยเช่นกัน

 พลปืนหลังในปัจจุบัน  
ในปัจจุบันพลปืนหลังได้ถูกเรียกว่า "นายสรรพาวุธ" โดยมีหน้าที่ควบคุมยุทโธกรณ์ และเล็งอาวุธนำวิถี แทนนักบินคนที่ 1 โดยปรากฏชัดในเครื่องบินขับไล่โจมตี เช่น ซุคฮอย ซู-30 ซุคฮอย ซู-34 ของรัสเซีย เอฟ-15อี/เค/เอสจีของสหรัฐอเมริกา

หมวดหมู่:ทหาร