อิมาม (ชีอะฮ์)

อิมาม เป็นคำภาษาอาหรับ แปลว่า ผู้นำ ซึ่งในทัศนะของชาวมุสลิมชีอะฮ์ หมายถึงบุคคลที่นบีมุฮัมมัดได้แต่งตั้งให้เป็นผู้นำหลังจากท่านเสียชีวิต บรรดาอิมามเหล่านี้จะเป็นผู้อธิบายความหมายของสาส์นอิสลามให้แก่ชนร่วมสมัย ยามใดที่พวกเขาเหล่านั้นไม่อยู่หรือเสียชีวิต ผู้ที่จะทำหน้าที่แทนก็คือบรรดาผู้ที่มีคุณวุฒิสูงสุด เรียกว่า มุจญ์ตะฮิด ซึ่งเป็นผู้มีความรู้เกี่ยวกับอัลกุรอานและหะดีษ 

อิมามสิบสองท่าน อิมามียะหฺ  หรือ  ญะอฺฟะรียะหฺ เป็นชื่อเรียกชาวชีอะฮ์ใช้เรียกอิมามสูงสุด ที่นบีมุฮัมมัดแต่งตั้งมา มี 12 คน ได้แก่ราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล อังกฤษ-ไทย  ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, 2552, หน้า 521

 อะลี อิบน์ อะบี ฏอลิบ บุตรของอะบูฏอลิบ ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของนบีมุฮัมมัด นบีได้ชุบเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเยาว์ เป็นผู้แรกที่ศรัทธาต่อศาสนาอิสลาม ภายหลังสมรสกับท่านหญิงฟาฏิมะฮ์ ธิดานบีมุฮัมมัด
 ฮะซัน บุตรของอะลีย์ และฟาฏิมะหฺ 
 ฮุเซน บุตรของอะลีย์ และฟาฏิมะหฺ น้องชายของฮะซัน 
 อะลีย์ ซัยนุลอาบิดีน บุตรอิมามที่ 3 
 มุฮัมมัด อัลบากิร บุตรอิมามที่ 4 
 ญะอฺฟัร อัศศอดิก บุตรอิมามที่ 5 
 มูซา อัลกาซิม บุตรอิมามที่ 6 
 อะลีย์ อัรริฎอ บุตรอิมามที่ 7 
 อัตตะกีย์ บุตรอิมามที่ 8 
 อัลฮาดี บุตรอิมามที่ 9 
 ฮะซัน อัลอัสกะรีย์ บุตรอิมามที่ 10 
 มุฮัมมัด อัลมะฮ์ดี บุตรอิมามที่ 11 (เชื่อว่าเป็นมะฮ์ดี) 

 อ้างอิง 

ชีอะฮ์
หมวดหมู่:มุสลิมนิกายชีอะฮ์