แอร์บัส เอ380

แอร์บัส เอ380 () เป็นอากาศยานไอพ่นลำตัวกว้างสองชั้นขนาดใหญ่ ผลิตโดยแอร์บัสแอสอาแอส เป็นเครื่องบินโดยสารขนาดใหญ่ที่สุดในโลกและเป็นเครื่องบินเจ็ทสองชั้นเต็มความยาวเพียงลำเดียว การศึกษาของแอร์บัสเริ่มต้นในปี 1988 และโครงการได้รับการประกาศในปี 1990 โดยเป็นคู่แข่งของโบอิง 747 ในตลาดการบินระยะไกล โครงการเอ3XX ที่กำหนดในขณะนั้นถูกนำเสนอในปี 1994; แอร์บัสเปิดตัวโครงการ เอ380 มูลค่า 9.5 พันล้านยูโร (10.7 พันล้านดอลลาร์) เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2000 เครื่องบินต้นแบบลำแรกเปิดตัวที่เมืองตูลูส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 2005 โดยทำการบินครั้งแรกในวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 2005 

แอร์บัส เอ380 ถูกส่งมอบครั้งแรกให้กับสิงคโปร์แอร์ไลน์เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2010 และเข้าประจำการเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม อย่างไรก็ตาม หลังจากลูกค้ารายใหญ่ที่สุดอย่างเอมิเรตส์ ลดคำสั่งซื้อสุดท้ายในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 แอร์บัสจะสิ้นสุดการผลิตแอร์บัส เอ380 ในปี 2020 เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 2021 เอมิเรตส์แอร์ไลน์ได้รับมอบเอ380 ลำที่ 123 ของสายการบิน ซึ่งเป็นลำที่ 251 และลำสุดท้ายที่ได้รับมอบจากแอร์บัส

 การพัฒนา 

 ความเป็นมา 
แอร์บัสได้ประกาศโครงการแอร์บัส เอ3XX อย่างเป็นทางการในงานฟรานโบโรห์แอร์โชว์ ปี 1990 โดยมีเป้าหมายที่ระบุไว้คือต้นทุนการดำเนินงานที่ต่ำกว่า 747-400 ถึง 15%  แอร์บัสจัดทีมนักออกแบบสี่ทีม หนึ่งทีมจากพันธมิตรแต่ละราย (แอโรสปาซียาล, บริติชแอโรสเปซ, ด็อยต์เชออาโรสเปซอาเจ, คาซ่า) เพื่อเสนอเทคโนโลยีใหม่สำหรับการออกแบบเครื่องบินในอนาคต การออกแบบถูกนำเสนอในปี พ.ศ. 2535 และมีการใช้การออกแบบที่มีการแข่งขันสูงที่สุด ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2536 โบอิ้งและบริษัทหลายแห่งในกลุ่มบริษัทแอร์บัสได้เริ่มการศึกษาความเป็นไปได้ร่วมกันของการขนส่งเชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่มาก (VLCT) โดยมีเป้าหมายเพื่อ ก่อตั้งหุ้นส่วนเพื่อแบ่งปันตลาดที่จำกัด

เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2543 คณะกรรมการกำกับดูแลของแอร์บัสที่ปรับโครงสร้างใหม่ได้ลงมติให้เปิดตัวโครงการมูลค่า 9.5 พันล้านยูโร (10.7 พันล้านดอลลาร์) เพื่อสร้าง A3XX ซึ่งไดเปลี่ยนชื่อใหม่ใหม่เป็น A380 โดยมีคำสั่งซื้อของบริษัท 50 รายการจากลูกค้าที่เปิดตัวหกราย การกำหนดชื่อ A380 เป็นการแตกแยกจากตระกูลแอร์บัสรุ่นก่อนหน้า ซึ่งมีความก้าวหน้าตามลำดับจาก เอ300 เป็น เอ340 เครื่องบินลำนี้ถูกเลือกเพราะเลข 8 คล้ายกับหน้าตัดสองชั้น และเป็นเลขนำโชคในบางประเทศในเอเชียที่เครื่องบินลำนี้วางตลาดอยู่

 การผลิต 
แอร์บัส เอ380 สร้างขึ้นจากหลายๆ ประเทศใน ยุโรปได้แก่ ฝรั่งเศส เยอรมนี สเปน และสหราชอาณาจักร จะทำการประกอบส่วนต่างๆ ของเครื่องบินในช่วงสุดท้าย การสร้างภายในลำตัว ดำเนินการ โดย DASA ที่ Hamburg ทั้ง Aerospatiale และ DASA สร้างส่วนต่างๆของโครงสร้างลำตัวด้วย, บริษัทบีเออี ซิสเต็มส์ สร้างส่วนของปีก, บริษัท CASA ของสเปน สร้างส่วนของแพนหาง, เครื่องยนต์ก็มีความก้าวหน้าในโครงการค้นคว้า บริษัท Rolls-Royce ก็ดำเนินการเองโดยลำพัง โดยพัฒนาจากเครื่องยนต์ตระกูล Trent สุดท้ายแล้วชิ้นส่วนทั้งหมดจะนำมาประกอบรวมกันที่ตูลูซ ประเทศฝรั่งเศส

สิงคโปร์แอร์ไลน์เลือกเครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ เทรนต์ 900 ส่วนบริษัทแพรตแอนด์วิตนีย์และบริษัทเจเนอรัลอิเล็กทริกได้ร่วมมือกันพัฒนาเครื่องยนต์ จากตระกูล GE90 และ PW4000 โดยให้ชื่อว่า GP7200 ซึ่งแผนการปัจจุบันจะมีใบพัด (fan blade) ที่มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 110 นิ้ว มีอัตราส่วนของอากาศที่ผ่านเครื่องยนต์เท่ากับ 8:1 สำหรับใช้กับเครื่องบิน A380 ซึ่งมีแรงขับดันระหว่าง 67,000-80,000 ปอนด์ เพื่อใช้กับโครงการ A380 (B747X จะใช้เครื่องยนต์รุ่น GP 7100 ซึ่งใบพัดมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 101 นิ้ว อัตราส่วนของอากาศที่ผ่าน เครื่องยนต์เท่ากับ 7:1) ราคาของเครื่องบินลำนี้ประมาณ 220 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

 การทดสอบและเปิดตัว 
ในปี ค.ศ. 2005 แอร์บัส เอ380 จำนวน 5 ลำถูกสร้างขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ในการทดสอบและสาธิต เอ380 ลำแรก (ทะเบียน F-WWOW) ได้เปิดตัวในตูลูส 18 มกราคม ค.ศ. 2005 โดยบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 เมษายน เครื่องบินลำนี้ติดตั้งเครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ เทรนต์ 900 บินจากท่าอากาศยานตูลูซ บลานัค พร้อมลูกเรือ 6 คน นำโดย Jacques Rosay หัวหน้านักบินทดสอบSparaco, Pierre. "A titan takes off Archived 3 March 2016 at the Wayback Machine" Aviation Week & Space Technology, May 2005. [1] Archive

 การส่งมอบ 
การกำหนดการเดิมนั้น สิงคโปร์แอร์ไลน์จะได้รับเครื่องบินแอร์บัส เอ380 เครื่องแรก ในช่วงปลายปีค.ศ. 2006 ควอนตัสจะได้รับในช่วงต้นปีค.ศ. 2007 และเอมิเรตส์จะได้รับก่อนปีค.ศ. 2008 แต่เนื่องจากไม่สามารถผลิตได้ทันตามกำหนดการ ทำให้แอร์บัสต้องเลื่อนวันส่งมอบออกไป

จนในวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2006 แอร์บัสก็ประกาศเลื่อนการส่งมอบเป็นครั้งที่ 3 ทำให้คาดว่าจะสามารถส่งมองเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 ให้กับสิงคโปร์แอร์ไลน์ ในช่วงเดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 และจะเพิ่มอัตราการผลิตให้ได้ 13 ลำในปีค.ศ. 2008, 25 ลำ ในปีค.ศ. 2009 และเต็มอัตราการผลิตที่ 45 ลำ ตั้งแต่ปีค.ศ. 2010 เป็นต้นไป ส่วนเอมิเรตส์ ซึ่งเป็นลูกค้าใหญ่ที่สุดของ เอ380 จะได้รับเครื่องบินลำแรกในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2008 และผลจากการล่าช้าทำให้หลายสายการบินยกเลิกคำสั่งซื้อ และหันไปเลือกคู่แข่งโบอิง 747-8 สำหรับเครื่องบินโดยสาร และโบอิง 777F สำหรับเครื่องบินขนส่งสินค้า

สำหรับเครื่องบินลำแรกที่จะส่งมอบให้สิงคโปร์แอร์ไลน์นั้นได้ลงสีเป็นลายเครื่องของสิงคโปร์แอร์ไลน์เรียบร้อยแล้ว ซึ่งสิงคโปร์แอร์ไลน์ประกาศว่าจะใช้ในเส้นทางบินระหว่างลอนดอน และซิดนีย์ โดยผ่าน สิงคโปร์ เส้นทางการบินย่อของสายการบินสิงคโปร์แอร์ไลน์ อาจครอบคลุม เส้นทาง สิงคโปร์ - ซานฟรานซิสโก โดยผ่าน ฮ่องกง และบินตรงไปยังปารีส และแฟรงค์เฟิร์ต ส่วนแควนตัส ก็ได้ประกาศเช่นกัน ว่าในตอนแรกจะใช้เครื่องบินนี้ บินในเส้นทางบิน ลอสแองเจิลลิส ไปซิดนีย์

แอร์บัสแถลงว่า ในที่สุดแล้ว ตนจะสามารถผลิตและส่งมอบเครื่องบินได้เดือนละ 4 ลำ

เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2007 เวลา 10.00 น. ตามเวลาท้องถิ่นของเมืองตูลูซ แอร์บัสได้ส่งมอบเครื่องบินแอร์บัส เอ380-800 ลำแรก ให้กับสิงคโปร์แอร์ไลน์ ซึ่งจะเริ่มให้บริการเที่ยวบินพาณิชย์เที่ยวแรกในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2550 เส้นทาง สิงคโปร์-ซิดนีย์

 การยุติการผลิตแอร์บัส เอ380 
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 แอร์บัสประกาศว่าจะยุติการผลิตเครื่องบิน เอ380 ภายในปี ค.ศ. 2020 หลังจากที่สายการบินเอมิเรตส์ซึ่งเป็นลูกค้าหลักตกลงที่จะยกเลิกคำสั่งซื้อเครื่องบินจำนวน 39 ลำ โดยแทนที่ด้วยเครื่องบิน เอ330-900 จำนวน 40 ลำ และ เอ350-900 จำนวน 30 ลำ ในช่วงเวลาของการประกาศ แอร์บัสมี เอ380 อีก 17 ลำในสมุดคำสั่งซื้อที่ต้องดำเนินการให้เสร็จก่อนปิดสายการผลิต – 14 ลำสำหรับสายการบินเอมิเรตส์ และ 3 ลำสำหรับสายการบินออลนิปปอนแอร์เวย์ – รวมจำนวนการส่งมอบเครื่องบินประเภทนี้ที่คาดไว้ทั้งหมดเป็น 251 ลำ แอร์บัสต้องการกำไรมากกว่า 90 ล้านดอลลาร์จากการขายเครื่องบินแต่ละลำเพื่อให้ครอบคลุมต้นทุนการพัฒนาโครงการโดยประมาณ 25,000 ล้านดอลลาร์ อย่างไรก็ตาม ป้ายราคา 445 ล้านดอลลาร์ของเครื่องบินแต่ละลำไม่เพียงพอแม้แต่จะครอบคลุมต้นทุนการผลิต ดังนั้นการที่แอร์บัสสูญเสียเงินไปกับเอ380 แต่ละลำ และด้วยคำสั่งซื้อที่ลดลง

เมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2020 แอร์บัสได้เสร็จสิ้นการประกอบลำตัวเครื่องบิน เอ380 ลำสุดท้าย เครื่องบินเก้าลำยังคงต้องส่งมอบ (แปดลำสำหรับเอมิเรตส์ หนึ่งลำสำหรับออลนิปปอนแอร์เวย์) และการดำเนินการผลิตยังคงดำเนินต่อไปเพื่อให้เครื่องบินเหล่านั้นเสร็จสิ้น เมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2021 เครื่องบินแอร์บัส A380 ลำสุดท้าย (หมายเลขประจำเครื่องการผลิต 272) ทำการบินเที่ยวแรกจากตูลูสไปยังฮัมบูร์กเพื่อทำการตกแต่งห้องโดยสาร ก่อนส่งมอบให้กับสายการบินเอมิเรตส์ในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 2021

 การบินทดสอบ ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ 
วันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2006 เครื่องบินแอร์บัส เอ 380 ลำทดสอบหมายเลข F-WXXL เที่ยวบินที่ AIB 002 มีกำหนดมาบินทดสอบที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเป็นครั้งแรก ลงจอดเวลาประมาณ 13:00 น. และเดินทางออกจากสนามบินสุวรรณภูมิในวันที่ 7 ธันวาคม เวลาประมาณ 12:00 น

วันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2007 เครื่องบินแอร์บัส เอ380 เที่ยวบินพิเศษ AIB-701 เดินทางจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่  พร้อมด้วยสื่อมวลชนและแขกรับเชิญเพื่อสาธิตการบินในทวีปเอเชียและประเทศไทย ในขณะใช้รถลากจูงออกจากอาคารจอดเครื่องบิน ปลายปีกของเครื่องบินได้เกิดอุบัติเหตุเฉี่ยวกับประตูโรงจอดเสียหายเล็กน้อย บริเวณใบส่งตัวรับลมปลายปีก หรือ วิงเล็ต วิศวกรตรวจสอบแล้วเห็นว่าอาจทำให้อัตราการสิ้นเปลืองเชื้อเพลิงสูงขึ้น แต่ไม่มีผลต่อความปลอดภัยระหว่างการบิน จึงถอดชิ้นส่วนนั้นออก และทำการบินไปจังหวัดเชียงใหม่ตามปกติ สุวรรณภูมิวุ่น ! แอร์บัสเอ 380 วิ่งเฉี่ยวชนโรงซ่อม - อ้างลานจอดไม่เหมาะสม มติชนA380 บิน BKK-CNX 9.30 น. (ถึง cnx ประมาณ 10.40 น.)  hflight.net

 ลักษณะ 

 ภาพรวม 
แอร์บัสผลิตเครื่องบินแอร์บัส เอ380 เพียงหนึ่งรุ่นเท่านั้น คือ แอร์บัส เอ380-800 โดยสามารถจุผู้โดยสารได้สูงสุด 555 ที่นั่งในสามชั้นโดยสาร หรือ 853 ที่นั่ง (538 ที่นั่งในห้องโดยสารชั้นล่าง และ 315 ที่นั่งในห้องโดยสารชั้นบน) ในรูปแบบชั้นประหยัดแบบชั้นเดียว จากนั้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 แอร์บัสได้เริ่มทำการตลาดเครื่องบินที่มีผู้โดยสารน้อยลง 30 คน (รวม 525 คนใน 3 ชั้นโดยสาร) โดยแลกกับพิสัยการบินที่มากขึ้น 200 ไมล์ทะเล (370 กม.) เพื่อสะท้อนถึงแนวโน้มของที่พักระดับพรีเมียมได้ดียิ่งขึ้นMartin, Mike (18 June 2007). "Honey, I shrunk the A380!". Flight International. Archived from the original on 12 October 2007. Retrieved 17 September 2007. พิสัยการบินสำหรับรุ่น เอ380−800 คือ 8,500 ไมล์ทะเล (15,700 กม.) สามารถบินจากฮ่องกงไปนิวยอร์กหรือจากซิดนีย์ไปอิสตันบูลโดยไม่แวะพัก แอร์บัส เอ380 ได้รับการออกแบบสำหรับการบิน 19,000 รอบ

 ระบบไฮดรอลิก 
ระบบไฮดรอลิกของ A380 จะใช้ระบบที่มีแรงดัน 5000 psi. (ปอนด์ต่อตารางนิ้ว) แทนการใช้ระบบ 3000 psi. (ปัจจุบัน เครื่องบินพาณิชย์ใช้อยู่คือ 3000 psi.) เพื่อใช้ในการควบคุมส่วนของโครงสร้างที่ใช้บังคับการบิน และทำให้อุปกรณ์ไฮดรอลิกที่ใช้เล็กลง ( แรง = แรงดัน x พื้นที่) และ สามารถลดน้ำหนักของเครื่องบินได้ประมาณถึงตัน 

 แอร์บัสได้ประกาศ บริษัทที่ได้รับคัดเลือกให้ ผลิตอุปกรณ์บางชนิดเพื่อมาใช้กับเครื่อง A380 ดังนี้:
 บริษัท Parker Hannifin Corp.แผนก Electronic Systems Division ได้รับคัดเลือกให้ผลิตระบบเครื่องวัด และระบบบริหารการใช้เชื้อเพลิง
 บริษัท TRW / Thales ได้รับการคัดเลือกให้ร่วมกัน พัฒนาระบบไฟฟ้าแบบความถี่ไม่คงที่
 บริษัท Goodrich Corp. ได้รับการคัดเลือก ให้ผลิตระบบการออกฉุกเฉิน (evacuation systems) และระบบล้อประธาน (main landing gear) สำหรับ A380 
 บริษัท Rolls-Royce ได้รับให้ผลิตระบบการจ่ายเชื้อเพลิงเข้าเครื่องยนต์ Trent 900 ของตัวเอง

 รุ่นเสนอ 

 เอ380-700 
หลังจากการเปิดตัวแอร์บัส เอ380 แอร์บัสต้องการมุ่งเน้นไปที่การขยายตลาดกับเครื่องบินนี้ จึงทำให้เกิดการพัฒนารุ่น เอ380-700 หรือเดิมชื่อ เอ3XX-50R เป็นเครื่องบินรุ่นมาตรฐานที่มีขนาดเล็กกว่ารุ่น เอ380-800 มีความยาว 67.9 เมตร สั้นกว่า -800 เล็กน้อย ด้วยจำนวนผู้โดยสารสูงสุด 481 คนและมีพิสัยการบินประมาณ 16,200 กิโลเมตร เนื่องจากขนาดมีความใกล้เคียงกับ เอ380-800 และ โบอิง 747 ทำไม่มีสายการบินใดสนใจที่จะซื้อรุ่นดังกล่าวเนื่องจากเป็นรุ่นเดียวกัน

 เอ380F 
แอร์บัสได้เสนอเครื่องบินบรรทุกสินค้ารุ่นหนึ่งในชื่อ แอร์บัส เอ380F ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2005 เป็นอย่างน้อย โดยสามารถขนส่งน้ำหนักบรรทุกสูงสุด 150 ตัน (330,000 ปอนด์) ในระยะ 5,600 nmi (10,400 กิโลเมตร) มันน่าจะมีน้ำหนักบรรทุกและระยะบินที่ดีกว่าโบอิ้ง 747-8F ถึง 7% แต่ค่าเดินทางก็สูงกว่าเช่นกัน 

การผลิตถูกระงับจนกว่าสายการผลิตของ เอ380 จะเรียบร้อย โดยไม่มีกำหนดวันวางจำหน่ายที่แน่นอนDel Quentin Wilber (8 November 2006). "Airbus bust, Boeing boost". The Washington Post. เอ380F ปรากฏบนเว็บไซต์ของแอร์บัสจนถึงอย่างน้อยเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 แต่ไม่ได้อีกต่อไปในเดือนเมษายน สิทธิบัตรสำหรับรุ่น "คอมบิ" คือ ใช้สำหรับ. รุ่นนี้จะมอบความยืดหยุ่นในการบรรทุกทั้งผู้โดยสารและสินค้า พร้อมกับสามารถกำหนดค่าใหม่ได้อย่างรวดเร็วเพื่อขยายหรือหดพื้นที่บรรทุกสินค้าและพื้นที่ผู้โดยสารตามความจำเป็นสำหรับเที่ยวบินที่กำหนด

 เอ380-900 
ในการเปิดตัวในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2000 เครื่องบิน เอ380-200 ขนาด 656 ที่นั่งได้รับการเสนอเป็นอนุพันธ์ของเครื่องบินพื้นฐานขนาด 555 ที่นั่ง ซึ่งเรียกว่า A380 Stretch

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 จอห์น ลีฮี ผู้บริหารฝ่ายขายสูงสุดและประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการของแอร์บัสได้ยืนยันแผนสำหรับเครื่องบินรุ่นอื่นที่ขยายใหญ่ขึ้น นั่นคือรุ่น เอ380-900 ซึ่งมีพื้นที่ที่นั่งมากกว่ารุ่น เอ380-800 เครื่องบินเอ380-900 จะมีความจุที่นั่งสำหรับผู้โดยสาร 650 คนในการกำหนดค่ามาตรฐานและสำหรับผู้โดยสารประมาณ 900 คนในการกำหนดค่าแบบประหยัดเท่านั้น สายการบินที่แสดงความสนใจใน A380-900 ได้แก่ เอมิเรตส์, เวอร์จิน แอตแลนติก, คาเธ่ย์แปซิฟิค, แอร์ฟรานซ์, เคแอลเอ็ม, ลุฟท์ฮันซ่า, คิงฟิชเชอร์แอร์ไลน์, และบริษัทให้เช่า ILFC ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2010 แอร์บัสประกาศว่าการพัฒนาเอ380-900 จะถูกเลื่อนออกไปจนกว่าการผลิตเอ380-800 จะเสถียร

เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 2015 จอห์น ลีฮี ประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการสำหรับลูกค้าของแอร์บัส ระบุว่า แอร์บัสกำลังพิจารณาโปรแกรม เอ380-900 อีกครั้ง แนวคิดใหม่ล่าสุดของแอร์บัสจะเป็นแบบขยายจากเอ380-800 ซึ่งมีที่นั่งเพิ่มขึ้นอีก 50 ที่นั่ง ไม่ใช่ 100 ที่นั่งตามที่วาดไว้ในตอนแรก รุ่นยืดนี้จะเชื่อมโยงกับศักยภาพการปรับเครื่องยนต์ของเอ380-800 จากข้อมูลของไฟลท์โกลบอล เอ380-900 จะใช้ประโยชน์จากปีกที่มีอยู่ของ A380 ได้ดีขึ้น

 เอ380นีโอ 
เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 2015 สำนักข่าวรอยเตอร์สรายงานว่าแอร์บัสกำลังหารือเกี่ยวกับรุ่น เอ380 ที่ปรับปรุงและขยายกับลูกค้าอย่างน้อยหกราย ในชื่อ แอร์บัส เอ380นีโอ โดยมีเครื่องยนต์ใหม่และสามารถรองรับผู้โดยสารได้อีกห้าสิบคน การส่งมอบให้กับลูกค้ามีการวางแผนในช่วงปี 2020 หรือ 2021 เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 Fabrice Brégier ซีอีโอของแอร์บัสกล่าวว่าบริษัทจะสร้างเครื่องบิน เอ380 รุ่นใหม่ที่มีปีกที่ได้รับการปรับปรุงใหม่และเครื่องยนต์ใหม่ การเก็งกำไรเกี่ยวกับการพัฒนาสิ่งที่เรียกว่า เอ380นีโอ ("นีโอ" สำหรับ "ตัวเลือกเครื่องยนต์ใหม่") เกิดขึ้นไม่กี่เดือนหลังจากการแถลงข่าวก่อนหน้านี้ในปี 2014http://aviationweek.com/farnborough-2014/airbus-make-a380neo-decision-2015?NL=AW-13&Issue=AW-13_20140716_AW-13_679&YM_RID=%27email%27&YM_MID=%27mmid%27&sfvc4enews=42&cl=article_1_b และในปี 2015 บริษัทกำลังพิจารณาว่าจะยุติการผลิตหรือไม่ ของประเภทก่อนปี 2018 หรือพัฒนา เอ380 รุ่นใหม่ ภายหลังมีการเปิดเผยว่าแอร์บัสกำลังมองหาทั้งความเป็นไปได้ของเครื่องบิน A380 ที่ยาวขึ้นในสายเดียวกับเครื่องบิน A380-900 ที่วางแผนไว้ก่อนหน้านี้ และรุ่นเครื่องยนต์ใหม่ เช่น เอ380นีโอ Brégier ยังเปิดเผยด้วยว่ารุ่นใหม่จะพร้อมเข้าประจำการภายในปี 2020 เครื่องยนต์น่าจะเป็นหนึ่งในตัวเลือกใหม่ทั้งหมดจาก Rolls-Royce ตั้งแต่รุ่น XWB-84/97 ของ เอ350 ไปจนถึงโครงการ Advance ในอนาคตที่จะเปิดตัวในราวปี 2020

เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2016 ทิม คลาร์ก ประธานสายการบินเอมิเรตส์กล่าวว่าการเจรจาระหว่างสายการบินเอมิเรตส์และแอร์บัสเกี่ยวกับเครื่องบิน A380neo ได้ "ยุติลง" แล้ว เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2017 Fabrice Brégier ยืนยันว่าแอร์บัสจะไม่เปิดตัวเครื่องบิน เอ380นีโอ โดยระบุว่า "...ไม่มีกรณีทางธุรกิจที่จะทำเช่นนั้น สิ่งนี้ชัดเจนอย่างยิ่ง" อย่างไรก็ตาม Brégier ระบุว่าจะไม่หยุดยั้งแอร์บัสจากการมองหาสิ่งที่สามารถทำได้เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพของเครื่องบิน หนึ่งในข้อเสนอดังกล่าวคือการขยายปีกนก 32 ฟุต (9.8 ม.) เพื่อลดการลากและเพิ่มประสิทธิภาพการใช้เชื้อเพลิง 4% แม้ว่ามีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอีกในเครื่องบินที่มี Sharklets ใหม่เช่น A380พลัส ทิม คลาร์กระบุว่า การปรับเครื่องยนต์ใหม่จะเสนอการลดการเผาไหม้เชื้อเพลิง 12-14% ด้วย Trent XWB ที่ปรับปรุงแล้ว

 เอ380พลัส 
ที่งานปารีสแอร์โชว์ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 แอร์บัสได้เสนอรุ่นปรับปรุงในชื่อ แอร์บัส เอ380พลัส โดยมีค่าใช้จ่ายต่อที่นั่งลดลง 13%, ปลายปีกแบบแยกส่วน (scimitar winglets), การปรับแต่งส่วนปีกทำให้ประหยัดเชื้อเพลิงได้ 4%, และระยะเวลาการบำรุงรักษาเครื่องบิน น้ำหนักขึ้นบินสูงสุดของ เอ380พลัส จะเพิ่มขึ้น 3 ตัน (6,600 ปอนด์) จากเดิม เป็น 578 ตัน (1,274,000 ปอนด์) ทำให้สามารถบรรทุกผู้โดยสารได้มากขึ้นในพิสัยการบิน 8,200 ไมล์ทะเล (15,200 กม.) เท่าเดิม หรือเพิ่มพิสัยขึ้นอีก 300 ไมล์ะเล (560 กม.)

เค้าโครงห้องโดยสารที่ปรับให้เหมาะสมตาม 'เคบินเอนาเบิลเลอร์' ที่นำเสนอในงานแอร์คราฟท์อินทีเรียเอ็กซ์โป (AIX) ทำให้เพิ่มที่นั่งได้สูงสุดอีก 80 ที่นั่งจากรุ่นเดิม โดยไม่กระทบกับความสะดวกสบาย ในการที่จะเพิ่มที่นั่ง แอร์บัสต้องออกแบบห้องโดยสารใหม่ โดยจะมีบันไดที่ออกแบบใหม่, ห้องพักลูกเรือรวม, ที่เก็บสัมภาระออก, และยังมีการกำหนดค่าที่นั่งแบบชิดติดกันในที่นั่งชั้นประหยัดพรีเมียมและแบบ 11 ที่นั่ง/แถวในชั้นประหยัด

แบบจำลองปลายปีกนี้มีความสูง 4.7 เมตร (15 ฟุต 5 นิ้ว) โดยถูกจัดแสดงบนเครื่องบินทดสอบ MSN04 ที่เลอ บูร์เกต์ ระบบความบันเทิงบนเครื่องบิน ระบบการจัดการการบิน และหัวปั๊มเชื้อเพลิงจะใช้แบบเดียวกันกับบนแอร์บัส เอ350 เพื่อลดน้ำหนักและปรับปรุงความน่าเชื่อถือและการประหยัดเชื้อเพลิง เอ380พลัสจำเป็นต้องมีเข้ารับการตรวจสอบหลังจากที่การบิน 1,000 ชั่วโมงแทนที่จะเป็น 750 ชั่วโมงของรุ่นเดิม และการหยุดทำงานของการตรวจสอบอย่างหนักจะลดลงเพื่อให้เครื่องบินบินได้นานขึ้นหกวันต่อปี

 การให้บริการ 
 ผู้ให้บริการปัจจุบัน 
ณ เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ.2023 มีเครื่องบินแอร์บัส เอ380 ทั้งหมด 184 ลำในประจำการกับ 9 สายการบิน
 สิงคโปร์แอร์ไลน์: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อ 25 ตุลาคม 2007
 เอมิเรตส์: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2008 เป็นผู้ให้บริการเอ380 รายใหญ่ที่สุดในโลก และมี A6-EVS แอร์บัส เอ380 ลำสุดท้ายประจำการอยู่ในฝูงบิน
 ควอนตัส: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2008
 ลุฟท์ฮันซ่า: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อ 6 มิถุนายน ค.ศ. 2010 ปลดประจำการครั้งแรกในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 จากการระบาดทั่วของโควิด 19 ก่อนที่จะนำกลับมาให้บริการในฤดูร้อน ค.ศ. 2023 ถึง ค.ศ. 2024
 บริติชแอร์เวย์: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อ 2 สิงหาคม ค.ศ. 2013."BA enters SuperJumbo age with... with a 90-minute flight to Frankfurt". The Independent, 2 August 2013.
โคเรียนแอร์: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2011  หมายเหตุ: มีแผนปลดประจำการเครื่องบินรุ่นนี้ภายในปี 2026 หลังจากผนวกกิจการกับเอเชียนาแอร์ไลน์ 
 เอเชียนาแอร์ไลน์: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2014 หมายเหตุ: มีแผนผนวกกิจการกับโคเรียนแอร์, เอ380 ทุกลำจะปลดประจำการภายในปี 2026 
 กาตาร์แอร์เวย์: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2014
 สายการบินเอทิฮัด: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อ 27 ธันวาคม ค.ศ. 2014 ฝูงบินทั้งหมดถูกพักการให้บริการเครื่องบินรุ่นนี้อย่างถาวรตั้งแต่เดือนมกราคม ปี 2021 ก่อนที่จะนำกลับมาให้บริการในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2023 ในเส้นทางอาบูดาบี - ลอนดอนฮีทโธรว์
ออล นิปปอน แอร์เวย์: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อ 24 พฤษภาคม 2019

 ผู้ให้บริการในอดีต 
 แอร์ฟรานซ์: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 ปลดประจำการฝูงบินเอ380 ทั้งหมดในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020 จากการระบาดทั่วของโควิด 19
 ไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อ 17 ตุลาคม ค.ศ. 2011 ปลดประจำการฝูงบินแอร์บัส เอ380 ทั้งหมดในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2022
 มาเลเซียแอร์ไลน์: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 สายการบินได้ขายฝูงบินแอร์บัส เอ380 ทั้งหมดคืนให้กับแอร์บัส
 การบินไทย: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2012 ปลดประจำการฝูงบินแอร์บัส เอ380 ทั้งหมดในปี 2021 จากการระบาดทั่วของโควิด 19
ไฮฟลาย มอลตา: เริ่มให้บริการครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 2018 ปลดประจำการฝูงบินแอร์บัส เอ380 ทั้งหมดในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 จากการระบาดทั่วของโควิด 19

 ผู้ให้บริการในอนาคต 

 โกลบอลแอร์ไลน์: มีแผนการใช้งานแอร์บัส เอ380 จำนวนสี่ลำในการทำเที่ยวบินจากลอนดอนไปยังนครนิวยอร์กและลอสแอนเจลิสในปี 2025

 การให้บริการเอ380 ของการบินไทย 

เอ380-800 ลำแรกของการบินไทย บินถึงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิในช่วงเช้าวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2555 โดยเครื่องบินลำดังกล่าวเป็นเที่ยวบินพิเศษ ทีจี8936 บินตรงจากเมืองตูลูส ประเทศฝรั่งเศส ถึงท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ประเทศไทย โดยมีกัปตันทศพล ภูริวัฒนะ และกัปตันชวาล รัตนวราหะ ปฏิบัติหน้าที่นักบินที่ 1 พร้อมด้วยนักบินกรพรหม แสงอร่าม และนักบินวิรัช เทพารักษ์ ปฏิบัติหน้าที่นักบินที่ 2 เครื่องบินลำนี้ได้รับนามพระราชทานว่า ศรีรัตนะแนวหน้าข่าวเศรษฐกิจ http://www.ryt9.com/s/nnd/1499278

เครื่องบินเอ380 ได้รับการออกแบบภายในบางส่วนจาก บริษัท โซดิแอค แอโรสเปซ (Zodiac Aerospace) โดยมีวิศวกรไทย นายธนิก นิธิพันธวงศ์ เป็นผู้รับผิดชอบการออกแบบ ส่วนประกอบภายในดังกล่าวคือช่วงของบันได (Cabin Stairs) ทางขึ้น-ลงระหว่างชั้นผู้โดยสาร เน้นการออกแบบที่หรูหรา อลังการให้เหมาะสมกับตัวเครื่อง ควบคู่กันไปกับความแข็งแกร่งมั่นคง สามารถรองรับจำนวนการใช้งานและปริมาณของผู้โดยสารตามขนาดของเครื่องบิน

โดยการบินไทยได้ปลดประจำการแอร์บัส เอ380 ออกจากฝูงบิน พร้อมกับแอร์บัส เอ340 และโบอิง 747-400 จากการระบาดทั่วของโควิด-19 ในช่วงต้นปี 2566  ได้มีการประกาศการนำเอ 380 กลับมาใช้บริการ แต่ต่อมาในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566 การบินไทยได้ประกาศขายเครื่องบินเอ 380 ทั้งหกลำ โดยจะทำการประมูลในเดือนกันยายนของปีเดียวกัน

เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 การบินไทยประกาศว่าได้มีการซื้อแอร์บัส เอ380 ทั้งหกลำแล้วพร้อมกันกับแอร์บัส เอ340-500 เอ340-600 และโบอิง 777-200อีอาร์ลำอื่นๆ ที่การบินไทยได้ประกาศขายตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566

เส้นทางที่สำคัญ

เส้นทางที่มีระยะทางสั้นที่สุดที่ใช้เครื่องรุ่น เอ380 ทำการบินคือจากท่าอากาศยานนานาชาติดูไบไปยังท่าอากาศยานนานาชาติคูเวต ซึ่งมีระยะทางเพียง 861 ก.ม. หรือ 535 ไมล์ ของสายการบินเอมิเรตส์ แต่แอร์ฟรานซ์เคยทำการบินที่สั้นกว่ามาก โดยใช้บินจากท่าอากาศยานนานาชาติปารีส-ชาร์ล เดอ โกลไปยังท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ ซึ่งมีระยะทางเพียง 344 ก.ม. หรือ 214 ไมล์ ในช่วงปีค.ศ. 2010 

ส่วนเส้นทางที่มีระยะทางยาวที่สุดได้แก่เที่ยวบินจากจากท่าอากาศยานนานาชาติซิดนีย์ ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติดัลลาส-ฟอร์ตเวิร์ธ ของควอนตัส ซึ่งมีระยะทางถึง 13,804 กม. หรือ 8,677 ไมล์

 คำสั่งซื้อและการส่งมอบ 

 อุบัติเหตุและอุบัติการณ์สำคัญ 

 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010: ควอนตัส เที่ยวบินที่ 32 ออกเดินทางจากท่าอากาศยานชางงีสิงคโปร์ ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติคิงส์ฟอร์ดสมิธ ขณะที่เครื่องบินกำลังไต่ระดับ เครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ เทรนต์ 900 ตัวที่สองเกิดเพลิงลุกไหม้จนเสียหาย ทำให้ต้องกลับมาลงจอดฉุกเฉินที่สิงคโปร์ ซึ่งลงจอดได้สำเร็จโดยไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต สาเหตุคาดว่าเกิดจากน้ำมันรั่วไหลจากท่อส่งน้ำมันที่เสียหาย แอร์บัส เอ380 ทุกลำที่ใช้เครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ต้องหยุดพักการบิน จนกว่าปัญหาจะได้รับการแก้ไข
 11 เมษายน ค.ศ. 2011:แอร์บัส เอ380 ของแอร์ฟรานซ์ซึ่งบรรทุกผู้โดยสาร 495 คนชนกับเครื่องบินบอมบาร์ดิเอร์ ซีอาร์เจ-700 ของคอมแอร์ (ดำเนินการให้เดลต้าคอนเน็กชัน) ที่ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดีในนครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐ ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต
 30 กันยายน ค.ศ. 2017: แอร์ฟรานซ์ เที่ยวบินที่ 66 เครื่องยนต์เอนจินอัลไลแอนซ์ จีพี7270 ประสบปัญหาเครื่องยนต์ขัดข้องขณะทำการบินจากท่าอากาศยานนานาชาติปารีส-ชาร์ล เดอ โกล ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส เครื่องบินได้ลงจอดฉุกเฉินที่ฐานทัพอากาศซีเอฟบี กูซเบย์ ประเทศแคนาดาอย่างปลอดภัย

 ข้อมูลจำเพาะ 
ข้อมูลจากแอร์บัส
   เอ380-800 นักบิน สองนาย ที่นั่งฉบับผู้ผลิต 544 (สามชั้นโดยสาร)644 (สองชั้นโดยสาร)853 (หนึ่งชั้นโดยสาร)  ความยาว  ช่วงกว้างปีก  ความสูง  ฐานล้อ  รอยล้อ ,  มิติภายนอก กว้าง: สูง:  จุดกว้างสุดห้องโดยสาร  ชั้นล่าง ชั้นบน ความยาวห้องโดยสาร  ชั้นล่าง ชั้นบน พื้นที่ปีก  อัตราส่วนมิติปีก 7.5 มุมลู่ลมปีก  33.5° น้ำหนักทะยานสูงสุด  น้ำหนักร่อนลงสูงสุด  น้ำหนักปลอดเชื้อเพลิง  น้ำหนักบรรทุกเปล่า  น้ำหนักบรรทุกสูงสุด  ปริมาตรห้องเก็บสัมภาระ184 ลบ.ม.   ความเร็วปฏิบัติการสูงสุด มัค 0.89(945 กม/ชั่วโมง) ความเร็วที่ทำได้สูงสุด มัค 0.96(1,050 กม/ชั่วโมง) ความเร็วปฏิบัติการ  มัค 0.85" (900 กม./ชั่วโมง) ระยะวิ่งทะยานขึ้น  ความเร็วร่อนลงจอด 240–250 กม/ชั่วโมงHuber, Mark. "How Things Work: Stopping the A380" Air & Space/Smithsonian, August 2011. Accessed: 21 June 2014. Archived on 21 June 2014."Pilot's perspective" Flightglobal, undated. Accessed: 20 June 2014. Archived on 18 March 2014. พิสัยการบิน15,200 กิโลเมตร  เพดานบินใช้งาน  ความจุถังเชื้อเพลิง 320,000 ลิตร เครื่องยนต์ (4 ×) GP7270 (A380-861)Trent 970/B (A380-841)Trent 972/B (A380-842)  แรงขับ (4 ×) – GP7270  – Trent 970/B – Trent 972/B-84 
 เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน 

 รุ่นที่ใกล้เคียงกัน 

 แอร์บัส เอ340-600

 เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน 
  โบอิง 747-400
  โบอิง 747-8
  โบอิง เอ็นแอลเอ (แบบเสนอ)
แมคดอนเนลล์ ดักลาส เอ็มดี-12 (แบบเสนอ)
ซุคฮอย เคอาร์-860 (แบบเสนอ)

 อ้างอิง 

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 English (ภาษาอังกฤษ)
 Photo Gallery of the A380 adventure
 RTÉ News report on the A380 reveal (REAL video)
 Airbus A380 Specifications 
 Airliners.net - Airbus A380
 Aircraft-Info.net - Airbus A380
 Airbus and WTO
 Airbus A-380 Gallery 
 A380 Pictures on Airliners.net
 Airbus A380 Photos 
 How the Airbus A380 Works 

อแร์บัส
อแร์บัส