เวิน เจียเป่า

เวิน เจียเป่า (; เกิด 15 กันยายน ค.ศ. 1942) เป็นนักการเมืองชาวจีนเกษียณอายุแล้ว เขาเคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนที่ 6 ของจีนตั้งแต่ ค.ศ. 2003 ถึง 2013 ในฐานะหัวหน้ารัฐบาล เวินได้รับการยกย่องให้เป็นบุคคลสำคัญที่อยู่เบื้องหลังนโยบายเศรษฐกิจของจีน ตั้งแต่ ค.ศ. 2002 ถึง 2012 เขาเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน องค์กรอำนาจสูงสุดของประเทศโดยพฤตินัย โดยเขาอยู่ในลำดับที่สามจากเก้าคนรองจากหู จิ่นเทา เลขาธิการใหญ่ และอู๋ ปังกั๋ว ประธานคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแห่งชาติ

เขาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานทั่วไปพรรคคอมมิวนิสต์จีนระหว่าง ค.ศ. 1986 ถึง 1993 และติดตามเลขาธิการใหญ่จ้าว จื่อหยางในฐานะเลขานุการส่วนตัวของจ้าวไปยังจัตุรัสเทียนอันเหมินระหว่างการประท้วงและการสังหารหมู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989 ซึ่งจ้าวเรียกร้องให้นักศึกษาที่ประท้วงออกจากจัตุรัสและหลังจากนั้นจ้าวก็ถูกปลดจากตำแหน่งภายในพรรค ใน ค.ศ. 1998 เวินได้รับเลื่อนตำแหน่งเป็นรองนายกรัฐมนตรีภายใต้นายกรัฐมนตรีจู หรงจี ที่ปรึกษาของเขา และดูแลงานด้านการเกษตรและการเงินในวงกว้าง

เวินได้รับการขนานนามว่าเป็น "นายกฯ ของประชาชน" จากทั้งสื่อในและต่างประเทศ แทนที่จะมุ่งเน้นไปที่การเติบโตของ GDP ในเมืองใหญ่และพื้นที่ชายฝั่งทะเลที่ร่ำรวย เวินสนับสนุนการผลักดันนโยบายที่ถือว่าเอื้อประโยชน์ต่อเกษตรกรและแรงงานข้ามชาติมากขึ้น รัฐบาลของเวินลดภาษีการเกษตรและดำเนินโครงการโครงสร้างพื้นฐานที่มีความทะเยอทะยาน หลังวิกฤตการณ์การเงินโลก ค.ศ. 2008 รัฐบาลของเวินอัดฉีดเงินสี่ล้านล้านหยวนเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการกระตุ้นเศรษฐกิจ

ในฐานะที่ถูกมองว่าเป็นผู้นำคนสำคัญของกลุ่มปฏิรูปในพรรคคอมมิวนิสต์ เวินแสดงความเปิดกว้างต่อการปฏิรูปทางการเมือง อย่างไรก็ตาม ครอบครัวของเขาตกเป็นเป้าการตรวจสอบของนักข่าวเชิงสืบสวน เนื่องจากได้สะสมความมั่งคั่งจำนวนมหาศาลในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่งในรัฐบาล ทำให้เกิดข้อกังขาต่อมรดกทางการเมืองของเขาไม่นานก่อนจะเกษียณอายุ เขาพ้นจากตำแหน่งใน ค.ศ. 2013 และมีหลี่ เค่อเฉียงมาดำรงตำแหน่งต่อจากเขา

 ชีวิตช่วงต้น 
เวินเกิดในเขตเป่ย์เฉิน นครเทียนจิน เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมหนานไค โรงเรียนเดียวกับที่โจว เอินไหล นายกรัฐมนตรีคนแรกของสาธารณรัฐประชาชนจีนสำเร็จการศึกษา

เวินเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรีที่สถาบันธรณีวิทยาปักกิ่ง (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยธรณีวิทยาจีน) ในสาขาวิชาการสำรวจและสำรวจธรณีวิทยาตั้งแต่ ค.ศ. 1960 ถึง 1965 หลังจากนั้น เขาศึกษาต่อระดับบัณฑิตศึกษาในสาขาธรณีโครงสร้างตั้งแต่ ค.ศ. 1965 ถึง 1968

เวินเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนขณะเป็นนักศึกษาในเดือนเมษายน ค.ศ. 1965 ลุงของเขาทำงานเป็นนักการทูตที่กระทรวงการต่างประเทศของสาธารณรัฐประชาชนจีน

 อาชีพช่วงต้น 
หลังสำเร็จการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา เขาเริ่มต้นอาชีพในสำนักธรณีวิทยามณฑลกานซู่ ตั้งแต่ ค.ศ. 1968 ถึง 1978 เขาเป็นหัวหน้าคณะสำรวจธรณีกลศาสตร์ภายใต้สำนักธรณีวิทยามณฑลกานซู่และหัวหน้าฝ่ายการเมืองของคณะ เวินประสบความสำเร็จในการทำงาน โดยก้าวขึ้นเป็นหัวหน้าสำนักธรณีวิทยามณฑลกานซู่และต่อมาเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงธรณีวิทยาและทรัพยากรแร่

เวินได้รับการ "ค้นพบ" โดยหู เย่าปัง เลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีนในขณะนั้นใน ค.ศ. 1985 และเข้าร่วมในคณะกรรมการกลางและกรมการเมือง มีการคาดเดาในที่สาธารณะหลัง ค.ศ. 1989 ว่าเวินสนิทสนมกับหู เย่าปังหรือจ้าว จื่อหยางมากกว่ากัน แต่เวินยืนยันโดยนัยว่าเขาเป็นศิษย์ของหูด้วยการเผยแพร่บทความใน ค.ศ. 2010 ของเขาเรื่อง "รำลึกถึงหู เย่าปังเมื่อฉันกลับไปซิงอี้" หลังเวินได้รับเลื่อนตำแหน่งให้ทำงานในปักกิ่ง เขาดํารงตําแหน่งหัวหน้าสํานักงานกิจการทั่วไปของพรรค หน่วยงานที่ดูแลการดําเนินงานประจําวันของผู้นําพรรค เขายังคงอยู่ในตําแหน่งนั้นเป็นเวลาแปดปี

เขาสร้างเครือข่ายอุปถัมภ์ขึ้นมาในช่วงอาชีพของเขา ตลอดช่วงเวลานี้มีการกล่าวกันว่าเวินเป็นผู้บริหารและนักวิชาการที่แข็งแกร่ง โดยได้รับชื่อเสียงในด้านความ พิถีพิถัน ความสามารถ และการมุ่งเน้นผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม นายกรัฐมนตรีคนก่อนหน้าอย่างจู หรงจีแสดงความนับถือต่อเวินโดยมอบหมายให้เขารับผิดชอบดูแล นโยบายด้านเกษตรกรรม การเงิน และสิ่งแวดล้อมในตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีตั้งแต่ ค.ศ. 1998 ถือเป็นภารกิจที่สำคัญยิ่งในขณะที่จีนเตรียมตัวเข้าเป็นสมาชิกองค์การการค้าโลก เวินดำรงตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการงานการเงินส่วนกลางตั้งแต่ ค.ศ. 1998 ถึง 2002 ภายในช่วงปลายทศวรรษ 1990 เวินและจาง เผย์ลี่เป็นนักลงทุนหลักและผู้ก่อตั้งบริษัท Ping An Insurance ซึ่งก่อตั้งขึ้นด้วยความช่วยเหลือจากครอบครัวของเจิ้ง ยฺวี่ถง มหาเศรษฐีชาวฮ่องกง ผ่านบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ New World DevelopmentNext magazine. Issue 1098. 24 March 2011. pg 82.

 รอดจากการกวาดล้างเทียนอันเหมิน 
การฟื้นตัวทางการเมืองที่สำคัญที่สุดของเวินเกิดขึ้นหลังเขาติดตามจ้าวไปเยี่ยมนักศึกษาที่กำลังชุมนุมประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมินใน ค.ศ. 1989 ต่างจากจ้าวที่ถูกกวาดล้างออกจากพรรคในอีกไม่กี่วันต่อมาข้อหา "ขัดคำสั่งอย่างร้ายแรง" และถูกกักบริเวณในบ้านในปักกิ่งกระทั่งเสียชีวิตในเดือนมกราคม ค.ศ. 2005 เวินรอดพ้นจากผลพวงทางการเมืองของการชุมนุมดังกล่าว เวิน เจียเป่าเป็นหัวหน้าสำนักงานกิจการทั่วไปของพรรคเพียงคนเดียวที่เคยรับใช้เลขาธิการใหญ่ถึงสามคน ได้แก่ หู เย่าปัง, จ้าว จื่อหยาง และเจียง เจ๋อหมิน

 นายกรัฐมนตรีสมัยแรก 
เวิน เจียเป่าเข้าสู่คณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน สภาปกครองสูงสุดของจีนในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2002 โดยอยู่ในอันดับสามจากสมาชิกเก้าคน (รองจากหู จิ่นเทาและอู๋ ปังกั๋ว) ระหว่างการเปลี่ยนผ่านอำนาจขณะที่หู จิ่นเทารับตำแหน่งเลขาธิการใหญ่และประธานาธิบดีในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2002 และมีนาคม ค.ศ. 2003 ตามลำดับ การเสนอชื่อเวินให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีได้รับการยืนยันโดยสภาประชาชนแห่งชาติด้วยคะแนนเสียงกว่าร้อยละ 99 ของผู้แทน

หลังเข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เวินดูแลการดำเนินการปฏิรูปเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่องและมีส่วนร่วมในการเปลี่ยนเป้าหมายระดับชาติจากการเติบโตทางเศรษฐกิจที่มุ่งเน้นทุกวิถีทางไปสู่การเติบโตที่เน้นความเท่าเทียมกันในความมั่งคั่งมากขึ้น ควบคู่ไปกับเป้าหมายทางสังคมอื่น ๆ เช่น สาธารณสุขและการศึกษา ประสบการณ์และความเชี่ยวชาญที่หลากหลายของเวิน โดยเฉพาะที่สั่งสมมาจากการดูแลนโยบายด้านเกษตรกรรมภายใต้การนำของจู หรงจี มีความสำคัญอย่างยิ่งในขณะที่ "ผู้นำรุ่นที่สี่" พยายามฟื้นฟูเศรษฐกิจชนบทในภูมิภาคที่ถูกทอดทิ้งจากการปฏิรูปตลอดสองทศวรรษที่ผ่านมา นอกจากนี้ รัฐบาลจีนภายใต้การนำของเวินเริ่มให้ความสำคัญกับต้นทุนทางสังคมของการพัฒนาเศรษฐกิจ ซึ่งรวมถึงความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพของแรงงาน คำจำกัดความของการพัฒนาที่ครอบคลุมมากขึ้นนี้ถูกสรุปไว้ในแนวคิดของสังคมเสี่ยวคัง ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2003 เวินและรัฐบาลของเขานำเสนอคำขวัญ "ห้าการประสานงานอย่าฝครอบคลุม" ซึ่งสรุปถึงลำดับความสำคัญของพรรคคอมมิวนิสต์เพื่อการพัฒนาที่กลมกลืนและเป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์ ได้แก่ การลดความไม่สมดุลระหว่างเมืองกับชนบท ความไม่สมดุลระหว่างภูมิภาค ความไม่สมดุลทางเศรษฐกิจและสังคม ความไม่สมดุลระหว่างมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม และความไม่สมดุลภายในประเทศกับระหว่างประเทศ เศรษฐกิจจีนยังคงมีอัตราการเติบโตสูงตลอดวาระแรกของเวินในตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยจีนมีอัตราการเติบโตของ GDP เฉลี่ยร้อยละ 11 ระหว่าง ค.ศ. 2003 ถึง 2008

ในตอนแรกเวินถูกมองว่าเป็นคนเงียบ ๆ และถ่อมตน แต่ก็กล่าวกันว่าเป็นนักสื่อสารที่ดีและเป็นที่รู้จักในนาม "บุรุษแห่งประชาชน" เวินดูเหมือนจะพยายามอย่างมากที่จะเข้าถึงผู้ดูเหมือนจะถูกทอดทิ้งจากการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างน่าทึ่งตลอดสองทศวรรษในพื้นที่ชนบท และโดยเฉพาะทางตะวันตกของจีน ต่างจากเจียง เจ๋อหมินและศิษย์ของเขาในคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองที่รวมตัวกันเป็นกลุ่มที่เรียกว่า "กลุ่มเซี่ยงไฮ้" ทั้งเวินและหูต่างก็มาจาก และได้สร้างฐานอำนาจทางการเมืองของตนในดินแดนอันกว้างใหญ่ภายในประเทศจีน หลายคนได้สังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างเวินและหู ซึ่งเป็น "บุรุษแห่งประชาชน" กับเจียง เจ๋อหมิน อดีตนายกเทศมนตรีเซี่ยงไฮ้ผู้ฉูดฉาด พูดได้หลายภาษา และมีความเป็นคนเมือง ซึ่งเป็นเมืองที่มีความเป็นสากลมากที่สุดของประเทศ

เช่นเดียวกับหู จิ่นเทา ผู้ซึ่งเป็นที่กล่าวขานถึงความฉลาดปราดเปรื่องและความจำเป็นเลิศที่ส่งเสริมให้เขาไต่เต้าขึ้นสู่อำนาจอย่างรวดเร็ว เวินก็ถูกมองว่ามีความพร้อมเป็นอย่างดีที่จะเป็นประธานดูแลระบบรัฐการขนาดใหญ่ในประเทศที่มีประชากรมากที่สุดและอาจเปลี่ยนแปลงเร็วที่สุดในโลก ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2003 เวินซึ่งปกติเป็นคนถ่อมตัวกล่าวอ้างว่า "อดีตเอกอัครราชทูตสวิตเซอร์แลนด์ประจำประเทศจีนเคยกล่าวว่าสมองของผมเหมือนคอมพิวเตอร์" เขากล่าว "แท้จริงแล้ว สถิติมากมายถูกเก็บอยู่ในสมองของผม"

เวินเป็นคนที่มีอัธยาศัยดีและประนีประนอม โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับจู หรงจี อดีตนายกรัฐมนตรีที่แข็งกร้าวและพูดจาตรงไปตรงมา รูปแบบการบริหารที่เน้นฉันทามติของเวินทำให้เขาสร้างความนิยมชมชอบได้มาก แต่ก็สร้างศัตรูบางคนที่ไม่เห็นด้วยและต้องการนโยบายที่เข้มงวดกว่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เวินเป็นที่รู้กันอย่างกว้างขวางว่าเคยขัดแย้งกับเฉิน เหลียงยฺหวี่ อดีตเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำนครเซี่ยงไฮ้ในขณะนั้นเกี่ยวกับนโยบายของรัฐบาลกลาง

เวินมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์สำคัญสองเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับสาธารณสุข ในช่วงต้น ค.ศ. 2003 เขามีส่วนร่วมในการยุติการเพิกเฉยของทางการต่อวิกฤตซาร์ส วันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2004 เขากลายเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนแรกของจีนที่ออกมากล่าวถึงปัญหาโรคเอดส์ต่อสาธารณะ ซึ่งได้สร้างความเสียหายแก่บางส่วนของมณฑลยูนนานและเหอหนานและคุกคามที่จะเป็นภาระสำคัญต่อการพัฒนาของจีน  ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2004 เวินเดินทางไปเยี่ยมชุมชนที่ได้รับความเสียหายจากโรคเอดส์หลายครั้ง การเดินทางเหล่านี้ถูกนำเสนออย่างโดดเด่นในสื่อแห่งชาติ การแสดงออกถึงการกระทำเหล่านี้ทำให้เวินพยายามพลิกนโยบายที่นักเคลื่อนไหวหลายคนอธิบายว่าเป็นนโยบายของการปฏิเสธและการเพิกเฉยมานานหลายปี นอกจากนี้ เวินมีความกังวลเกี่ยวกับสุขภาพและความปลอดภัยของผู้ติดสารเสพติดที่เคยรักษาไปแล้ว ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2004 เวินได้เยี่ยมชมสถานบำบัดผู้ติดสารเสพติดหลายแห่งในภาคใต้ของจีนและกล่าวถึงปัญหานี้กับผู้ป่วยเป็นการส่วนตัว โดยตระหนักว่าโรคเอดส์มีแนวโน้มจะแพร่กระจายจากการใช้สารเสพติดและการนำเข็มฉีดยามาใช้ซ้ำมากกว่าการมีเพศสัมพันธ์

เวินเป็นที่รู้จักจากการเดินทางไปเยี่ยมพื้นที่ชนบทที่ค่อนข้างยากจนของจีนแบบสุ่มเพื่อเลี่ยงการเตรียมการที่ประดิษฐ์ขึ้นเพื่อเอาใจเจ้าหน้าที่และปกปิดสถานการณ์จริง ซึ่งมักเกิดขึ้นบ่อยครั้งในจีน ในการประชุมคณะกรรมาธิการของคณะมนตรีรัฐกิจ เวินกล่าวไว้อย่างชัดเจนว่าปัญหาความเหลื่อมล้ำทางรายได้ในชนบทจะต้องได้รับการแก้ไข รัฐบาลภายใต้การนำของเลขาธิการใหญ่หู จิ่นเทามุ่งเน้นไปที่ "สามประเด็นชนบท" ได้แก่ เกษตรกรรม ชนบท และเกษตรกร และเน้นย้ำว่าประเด็นหลักเหล่านี้ต้องการการทำงานและการพัฒนาเพิ่มเติม  รัฐบาลหู-เวินยกเลิกภาษีการเกษตรที่มีมานานนับพันปีโดยสิ้นเชิงใน ค.ศ. 2005 ซึ่งเป็นการเคลื่อนไหวที่กล้าหาญที่เปลี่ยนแปลงรูปแบบเศรษฐกิจชนบทอย่างมีนัยสำคัญ แต่แม้จะมีโครงการริเริ่มเหล่านี้ เวินก็ยังถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าปล่อยให้ช่องว่างระหว่างเมืองกับชนบทเพิ่มขึ้นในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่ง

เช่นเดียวกับจู หรงจี เวินโดยทั่วไปถูกมองว่าเป็นเจ้าหน้าที่พรรคคอมมิวนิสต์ที่ได้รับความนิยมจากสาธารณชนชาวจีน ท่าทีของเขาดูจริงใจและอบอุ่น ทำให้เกิดการเปรียบเทียบกับอดีตนายกรัฐมนตรีโจว เอินไหล ใน ค.ศ. 2005 เวินใช้เวลาช่วงตรุษจีนกับกลุ่มคนงานเหมืองถ่านหินในเหมืองถ่านหินชานซี สำหรับหลายคน เวินได้รับภาพลักษณ์ของการเป็น "นายกฯ ของประชาชน" นักประชานิยม และพลเมืองจีนธรรมดาที่รู้และเข้าใจความต้องการของคนทั่วไป ในการประชุมประจำปีของสมาคมนักเขียนจีน เวินกล่าวกับผู้แทนเป็นเวลากว่าสองชั่วโมงโดยไม่มองสคริปต์ สำหรับสื่อต่างประเทศ เวินยังเป็นบุคคลระดับสูงสุดในรัฐบาลจีนที่ให้การแถลงข่าวอย่างอิสระ บ่อยครั้งต้องเผชิญกับคำถามที่ละเอียดอ่อนและยากทางการเมืองเกี่ยวกับประเด็นต่าง ๆ เช่น การเรียกร้องเอกราชของไต้หวัน การเรียกร้องเอกราชของทิเบตและสิทธิมนุษยชน

ในเดือนธันวาคมค.ศ.  2003 เวินเดินทางเยือนสหรัฐเป็นครั้งแรก ระหว่างการเดินทาง เวินสามารถทำให้ประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุชออกคำตำหนิที่หลายคนมองว่าไม่รุนแรงต่อประธานาธิบดีเฉิน ฉุยเปี่ยนของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ในขณะนั้น เวินยังได้เดินทางเยือนแคนาดาและออสเตรเลีย ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเศรษฐกิจ เวินยังเยือนญี่ปุ่นในเดือนเมษายน ค.ศ. 2007 ในสิ่งที่เรียกว่า "การเดินทางเพื่อละลายน้ำแข็ง" โดยเขาให้ลักษณะความสัมพันธ์ระหว่างมหาอำนาจเอเชียว่าเป็นไปเพื่อ "ผลประโยชน์ร่วมกัน" เขายังเข้าเฝ้าสมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะและเล่นเบสบอลอีกด้วย

การสร้างสมดุลในการพัฒนาภูมิภาคเป็นเรื่องสำคัญอันดับต้น ๆ ในช่วงต้นของการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของเวิน ระหว่างการนำเสนอรายงานผลการดำเนินงานประจำปีของคณะมนตรีรัฐกิจในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2004 เหวินริเริ่มการณรงค์ผงาดภูมิภาคตอนกลาง โครงการนี้ครอบคลุมมณฑลหูเป่ย์ เจียงซี เหอหนาน หูหนาน อานฮุย และชานซี รัฐบาลกลางพยายามผลักดันกระบวนการถ่ายโอนอุตสาหกรรมจากภูมิภาคชายฝั่งไปยังพื้นที่ภายในประเทศที่กำลังดำเนินอยู่ให้ก้าวหน้ายิ่งขึ้น

วันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 2005 หลังกฎหมายต่อต้านการแบ่งแยกดินแดนผ่านการรับรองโดยสภาประชาชนแห่งชาติด้วยคะแนน 2,896 ต่อ 0 เสียง งดออกเสียง 2 เสียง เวินกล่าวว่า: "เราไม่ปรารถนาให้มีการแทรกแซงจากต่างชาติ แต่เราก็ไม่กลัว" เป็นการพาดพิงถึงจุดยืนของสหรัฐต่อไต้หวัน นั่นทำให้เขาได้รับเสียงปรบมือกึกก้องยาวนานที่หาได้ยากแม้แต่ในมาตรฐานของจีน

วันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 2007 เวินประกาศแผนการเพิ่มงบประมาณทางทหาร ภายในสิ้น ค.ศ. 2007 งบประมาณทางทหารเพิ่มขึ้นร้อยละ 17.8 จาก 45,000 ล้านดอลลาร์ของปีก่อนหน้า ก่อให้เกิดความตึงเครียดกับสหรัฐ

ภายหลังการประชุมสภาประชาชนแห่งชาติ ค.ศ. 2007 สิ้นสุดลง เวินวิพากษ์วิจารณ์สถานการณ์ทางเศรษฐกิจในความเห็นที่ต่อมาถูกเรียกว่า "สี่ไม่สมดุล" (Four Uns) เวินระบุว่าหลังสามสิบปีของการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว เศรษฐกิจกำลังเสี่ยงจะไม่มั่นคง ไม่สมดุล ไม่สอดคล้องกัน และไม่ยั่งยืน ความเห็นของเขาเกี่ยวกับความเสี่ยงของเศรษฐกิจที่ไม่ยั่งยืนนั้นกล่าวถึงการบริโภคทรัพยากรมากเกินไป โดยเฉพาะถ่านหิน รวมถึงความเหลื่อมล้ำทางรายได้และทรัพย์สินที่เพิ่มขึ้น การวิจารณ์ "สี่ไม่สมดุล" ของเวินกระตุ้นให้เกิดการถกเถียงภายในอย่างมีนัยสำคัญเกี่ยวกับกลยุทธ์การเติบโตของจีน

มีข่าวลือเกี่ยวกับการเกษียณอายุของเวินและการปะทะกันกับเฉิน เหลียงยฺหวี่ อดีตผู้นำพรรคประจำเซี่ยงไฮ้ก่อนการประชุมสภาพรรคครั้งที่ 17 บางแหล่งข่าวแนะนำว่าเวินจะขอเกษียณเนื่องจากความเหนื่อยล้า ในที่สุด เวินก็ยังคงอยู่ในตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และรับผิดชอบในการร่างสุนทรพจน์สำคัญที่เลขาธิการใหญ่หู จิ่นเทากล่าวโดยสรุปทิศทางของจีนในอีกห้าปีข้างหน้า

ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2008 ขณะอยู่ท่ามกลางพายุหิมะที่รุนแรง นายกรัฐมนตรีเวินเดินทางลงใต้และเยี่ยมชมสถานีรถไฟในฉางชาและกว่างโจว โดยกล่าวปราศรัยกับประชาชนเพื่อปลอบประโลมความรู้สึกของพวกเขาที่ต้องเผชิญกับความล่าช้าของรถไฟเป็นเวลานาน

 นายกรัฐมนตรีสมัยที่สอง 

วันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2008 เวิน เจียเป่าได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเป็นวาระที่สองเป็นเวลาห้าปี โดยเป็นผู้นำความพยายามในการควบคุมภาวะเงินเฟ้อที่พุ่งสูงขึ้นและนำเสนอประเทศจีนสู่สายตาชาวโลกในมหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 เขาได้รับคะแนนเสียงเห็นชอบน้อยกว่าที่เคยได้รับใน ค.ศ. 2003 เป็นสัญญาณว่าตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสามารถสร้างศัตรูได้ แม้แต่ในระบบการเลือกตั้งที่เป็นเพียงพิธีการของจีน เวินเผชิญกับความท้าทายทางเศรษฐกิจที่รุนแรงเนื่องจากโลกได้รับผลกระทบจากวิกฤตเศรษฐกิจของสหรัฐมากขึ้นเรื่อย ๆ เสถียรภาพทางสังคมและการเคลื่อนไหวของประชาชนในภูมิภาคภายในของจีนที่ยังคงมีความไม่สงบก็เป็นประเด็นสำคัญในวาระนโยบายของเวินเช่นกัน วันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 2008 ระหว่างการแถลงข่าวหลังการประชุมสภาประชาชนแห่งชาติ ค.ศ. 2008 เวินกล่าวตามแนวทางของรัฐบาลโดยกล่าวโทษผู้สนับสนุนองค์ทะไลลามะว่าเป็นต้นเหตุของความรุนแรงในทิเบต และกล่าวว่ากองกำลังความมั่นคงของจีนใช้ความอดกลั้นในการเผชิญหน้ากับการจลาจลและความไม่สงบในถนนของลาซ่า เวินทำหน้าที่เป็นโฆษกของรัฐบาลจีนในช่วงความไม่สงบในทิเบต ค.ศ. 2008 และปฏิเสธจะเจรจากับองค์ทะไลลามะและผู้ติดตาม เว้นแต่พวกเขาจะเลือก "ละทิ้งกิจกรรมแบ่งแยกดินแดนทั้งหมด" วันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 ในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2010 ในกว่างโจว เวินกลายเป็นบุคคลที่ไม่ใช่ประมุขแห่งรัฐคนแรกที่เปิดการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์

ในการรายงานผลการดำเนินงานของ "การประชุมสองสภา" ค.ศ. 2011 เวินกล่าวสนับสนุนอีคอมเมิร์ซในจีน โดยอธิบายว่าเป็นกลไกหนึ่งที่จะช่วยขยายการบริโภคภายในประเทศ

ในการกล่าวปราศรัยครั้งสุดท้ายในฐานะนายกรัฐมนตรีของจีน เวินเตือนถึงความแตกแยกที่เพิ่มขึ้นของประเทศระหว่างคนรวยกับคนจน ภัยอันตรายจากการเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อมที่ไม่ได้ถูกควบคุมและความเสี่ยงที่เกิดจากการเติบโตทางเศรษฐกิจที่ไม่สมดุล

 ตอบสนองต่อแผ่นดินไหวเสฉวน ค.ศ. 2008 

ความนิยมของนายกรัฐมนตรีเวิน เจียเป่าเพิ่มขึ้นอย่างมากเมื่อเขาเดินทางไปยังพื้นที่ภัยพิบัติที่มณฑลเสฉวนเพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังเกิดภัยพิบัติ เขาประกาศทางโทรทัศน์แห่งชาติว่าผู้รอดชีวิตจะต้องได้รับการช่วยเหลือตราบใดที่ยังมี "แสงแห่งความหวังเพียงน้อยนิด" เขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการใหญ่คณะกรรมการบรรเทาสาธารณภัยแผ่นดินไหวทันทีหลังเกิดภัยพิบัติ หลังการเยือนพื้นที่ของเขา ภาพของนายกรัฐมนตรีได้ปรากฏบนสื่อทั่วประเทศ มีวิดีโอจำนวนมากเผยแพร่บนเว็บไซต์วิดีโอของจีนโดยมีการเปรียบเทียบกับอดีตนายกรัฐมนตรีโจว เอินไหล บุคคลที่ได้รับความนิยมอย่างสูง และยังได้รับฉายาว่า "นายกฯ ของประชาชน" ขณะที่ผู้นำพรรคมักปรากฏตัวทางโทรทัศน์ของรัฐในท่าทางดูเคร่งขรึมและนั่งนิ่ง ๆ แต่ภาพลักษณ์และการแสดงออกที่ตรงไปตรงมาของเวินในสถานที่เกิดเหตุ ได้ดึงดูดผู้ติดตามจำนวนมากจากประชาชนชาวจีน

นอกจากนี้ ยังมีการคาดการณ์ตามฟอรัมอินเทอร์เน็ตและสื่อต่างประเทศเกี่ยวกับการคาดการณ์ทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับแผ่นดินไหว ค.ศ. 2008 ที่มีอยู่ และเวินถูกอ้างว่าเป็นผู้นำจีนระดับสูงเพียงคนเดียวที่พยายามประกาศการคาดการณ์ทางวิทยาศาสตร์และเปิดเผยต่อสาธารณะ แต่ถูกขัดขวางโดยสมาชิกคนอื่น ๆ ของคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง

 สภาประชาชนแห่งชาติ ค.ศ. 2009 
ก่อนการประชุมสภาประชาชนแห่งชาติ ค.ศ. 2009 จะเริ่มต้นขึ้น ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ นายกรัฐมนตรีเวิน เจียเป่าเข้าร่วมการสนทนาทางวิดีโอออนไลน์เพื่อตอบคำถามที่จัดโดยเว็บไซต์ทางการของรัฐบาลจีน gov.cn และสำนักข่าวซินหัวอย่างเป็นทางการ ระหว่างการสนทนานั้นเวินกล่าวสนับสนุนความโปร่งใสของรัฐบาลอย่างเปิดเผยและให้ความเห็นว่าเขารู้สึกประหม่าเล็กน้อยกับโอกาสนี้ เขาได้รับคำถามหลากหลายจากชาวเน็ตจีนจำนวนมากและเลือกจะตอบคำถามที่คัดเลือกมาเกี่ยวกับประเด็นทางเศรษฐกิจที่โดดเด่น เช่น วิกฤตการณ์การเงินโลก

ในการประชุมสภา เวินยังส่งสารเพื่อสร้างความมั่นใจว่าการเติบโตของ GDP จะไม่ลดลงต่ำกว่าร้อยละ 8 ใน ค.ศ. 2009 เขาไม่ได้นำเสนอมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจใหม่ และลดความสำคัญของการคาดการณ์ที่ว่าส่วนหนึ่งของการใช้จ่ายของรัฐบาลกลางจำนวน 1.18 ล้านล้านหยวนไม่ได้เข้าสู่ระบบเศรษฐกิจโดยตรง เขายังแสดงความกังวลเกี่ยวกับความมั่นคงในการถือครองพันธบัตรกระทรวงการคลังสหรัฐของปักกิ่ง ในท่าทีที่ผิดปกติมากขึ้น เวินยังแสดงความสนใจที่จะเดินทางเยือนไต้หวัน โดยกล่าวว่าเขาจะ "คลานไปที่นั่นหาก [เขา] เดินไม่ได้"

 นโยบายต่างประเทศ 
เวิน เจียเป่ามีบทบาทโดดเด่นในการขับเคลื่อนจุดยืนนโยบายต่างประเทศของจีน และเป็นที่รู้จักบนเวทีโลกมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่อำนาจทางเศรษฐกิจของจีนขยายตัว เขาเดินทางเยือนเกาหลีเหนืออย่างเป็นทางการในวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2009 ถือเป็นการเยือนเกาหลีเหนือครั้งแรกของนายกรัฐมนตรีจีนนับตั้งแต่การเยือนของหลี่ เผิงใน ค.ศ. 1991 เขาได้รับการต้อนรับที่ท่าอากาศยานเปียงยางโดยคิม จ็อง-อิล ผู้นำเกาหลีเหนือซึ่งขณะนั้นกำลังป่วย คิมไม่ค่อยออกมาต้อนรับแขกต่างประเทศด้วยตัวเองที่สนามบิน รอยเตอร์สเชื่อว่านี่เป็นการแสดงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันจากเกาหลีเหนือและแสดงให้เห็นว่าประเทศนี้จริงจังกับการส่งเสริมความสัมพันธ์ที่ดีกับจีน เวินยังพบปะกับผู้นำสหภาพยุโรปในการประชุมจีน-สหภาพยุโรปในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2009 ซึ่งเขาปฏิเสธข้อเรียกร้องให้จีนปรับค่าเงินหยวนและพิจารณาระบบอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศใหม่ เวินกล่าวในหนานจิงว่า "บางประเทศกำลังกดดันจีนให้เพิ่มค่าเงินของตนขณะที่อีกด้านหนึ่งพวกเขากลับใช้มาตรการปกป้องทางการค้าต่อจีนในหลายรูปแบบที่แตกต่างกัน"
ในเดือนธันวาคม ในสิ่งที่ถูกมองว่าเป็นการตำหนิอย่างสุภาพต่อนายกรัฐมนตรีสตีเฟน ฮาร์เปอร์ของแคนาดาระหว่างการเยือนจีนของเขา เวินกล่าวว่า "นี่เป็นการเดินทางมาจีนครั้งแรกของคุณและเป็นการพบกันครั้งแรกระหว่างนายกรัฐมนตรีจีนกับนายกรัฐมนตรีแคนาดาในรอบเกือบห้าปี ห้าปีเป็นเวลานานเกินไปสำหรับความสัมพันธ์จีน–แคนาดา" อย่างไรก็ตาม การตีความว่าเวินตำหนิฮาร์เปอร์นั้นถูกโต้แย้งในภายหลังในบทบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์บางฉบับ  เวินยังเดินทางไปเข้าร่วมการประชุมสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ค.ศ. 2009 ซึ่งเขาพบกับประธานาธิบดีบารัก โอบามาแห่งสหรัฐสองครั้งเพื่อบรรลุความตกลงที่ไม่มีผลผูกพันเกี่ยวกับเป้าหมายการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกในนาทีสุดท้าย

 อุบัติการณ์ปั๋ว ซีไหล 
เวิน เจียเป่าเป็นหนึ่งในผู้วิพากษ์วิจารณ์ปั๋ว ซีไหล ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำฉงชิ่งและเป็นบุคคลสำคัญของกลุ่มอนุรักษนิยมภายในพรรคคอมมิวนิสต์ ปั๋วคัดค้านนโยบายหลายอย่างของเวินในสมัยที่เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ในรัฐบาลของเวิน เป็นที่เชื่อกันว่าทั้งเวินและรองนายกรัฐมนตรีอู๋ อี๋มีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับปั๋วและทั้งสองก็ประสบความสำเร็จในการขัดขวางไม่ให้ปั๋วขึ้นเป็นรองนายกรัฐมนตรีใน ค.ศ. 2008 หลังอุบัติการณ์หวัง ลี่จฺวินในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 เวินกลายเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญในการพยายามปลดปั๋ว และเขาก็วิพากษ์วิจารณ์การบริหารของทางการท้องถิ่นในฉงชิ่งภายใต้การนำของปั๋วอย่างเปิดเผยระหว่างการแถลงข่าวหลังการประชุมสภาประชาชนแห่งชาติ ค.ศ. 2012 ในวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2012 หนึ่งวันหลังงานแถลงข่าว ปั๋วก็ถูกปลดจากตำแหน่งในฉงชิ่งและถูกกักบริเวณในบ้าน ท้ายที่สุดปั๋วก็ถูกขับออกจากพรรคในเดือนกันยายน ค.ศ. 2012 และถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตในเดือนกันยายน ค.ศ. 2013

 เกษียณอายุ 
หลังการประชุมสภาพรรคครั้งที่ 18 ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2012 เวินก้าวลงจากตำแหน่งสมาชิกคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมือง ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2013 เวินเกษียณจากการเมืองหลังหลี่ เค่อเฉียงขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีจีนสืบต่อจากเขา

 มุมมองทางการเมือง 
สื่อทั้งในและต่างประเทศบรรยายถึงเวินแตกต่างกันไปว่าเป็น "นักประชานิยม" และเป็นผู้เข้าใจความต้องการของประชาชนทั่วไป ในประเด็นทางสังคมส่วนใหญ่ เวินดูเหมือนจะเป็นผู้เดินสายกลาง โดยนโยบายของเขาตั้งอยู่บนพื้นฐานของความกลมกลืนทางสังคมตามที่กำหนดไว้ในทัศนะวิทยาศาสตร์ว่าด้วยการพัฒนา อุดมการณ์หลักของการบริหารประเทศในขณะนั้น

ในช่วงวาระแรกของการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ทัศนคติของเวินต่อการปฏิรูปการเมืองดูเหมือนจะไม่แน่ชัด เขาเคยกล่าวว่า "ระบบสังคมนิยมจะยังคงอยู่ในจีนต่อไปอีก 100 ปี" แม้ต่อมาในการแถลงข่าวที่การประชุมสภาประชาชนแห่งชาติ ค.ศ. 2007 เขากลับกล่าวว่า "ประชาธิปไตยเป็นหนึ่งในเป้าหมายพื้นฐานของระบบสังคมนิยม" ยิ่งไปกว่านั้น ในการให้สัมภาษณ์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 เวินยอมรับว่าระบบประชาธิปไตยในจีนจำเป็นต้องได้รับการปรับปรุง โดยอำนาจ "เป็นของประชาชนอย่างแท้จริง" ผ่านการสร้างระบบตุลาการที่เป็นอิสระและการที่รัฐบาลยอมรับคำวิพากษ์วิจารณ์จากประชาชน เวิน ซึ่งถูกมองว่าเป็นอดีตพันธมิตรของนายกรัฐมนตรีจ้าว จื่อหยาง มีแนวโน้มสนับสนุนการฟื้นฟูสถานะทางการเมืองของจ้าว อย่างไรก็ตาม เขากลับไม่ค่อยกล่าวถึงจ้าวต่อสาธารณะในช่วงดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ในเรื่องไต้หวัน มีรายงานว่าเขาเชื่อในการเจรจาอย่างค่อยเป็นค่อยไป ส่วนในเรื่องทิเบต เขายึดมั่นตามแนวทางของพรรคในการประณามองค์ทะไลลามะที่ลี้ภัยว่ายุยงให้เกิด "ความรุนแรงแบ่งแยกดินแดน"

ซินหัวตีพิมพ์บทความในช่วงต้น ค.ศ. 2007 เกี่ยวกับทิศทางการพัฒนาประเทศ บทความดังกล่าวระบุชื่อผู้เขียนว่าเป็นเวิน เจียเป่า โดยเฉพาะชิ้นงานวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ชื่อเรื่อง "ภารกิจทางประวัติศาสตร์ของเราในสังคมนิยมขั้นปฐมภูมิและหลายประเด็นเกี่ยวกับนโยบายต่างประเทศของจีน" บทความนี้นำเสนอ "หลักคำสอนสันติภาพ" ของเวินในกิจการระดับโลก รวมถึงสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นแนวโน้มในการส่งเสริมประชาธิปไตยสังคมนิยมและการสนับสนุนค่านิยมสากล สิ่งนี้ถูกสงสัยว่าเป็นสัญญาณว่าเวินมีความเห็นแตกต่างไปจากแนวทางอย่างเป็นทางการของพรรค นั่นคือค่านิยมเป็นสิ่งสัมพัทธ์และ "ค่านิยมจีน" ไม่จำเป็นต้องเหมือนกับ "ค่านิยมตะวันตก" ดังนั้นค่านิยมสากลจึงเป็นแนวคิดที่ว่างเปล่า การถกเถียงยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือดในแวดวงการเมืองจีนในปัจจุบัน โดยนักคิดฝ่ายซ้ายใหม่ เช่น เฉิน ขุยยฺเหวียน ประธานสถาบันสังคมศาสตร์จีน วิพากษ์วิจารณ์การสนับสนุนค่านิยมสากลของเวิน โดยกล่าวว่ามันทำให้ค่านิยมและความคิดแบบจีนกลายเป็นทางเลือกที่ด้อยกว่าบรรทัดฐานตะวันตกที่ถูกมองว่า "ถูกต้อง" กว่า

นักสังเกตการณ์บางคนมองว่าเวินเป็นเสียงแห่งเสรีนิยมในหมู่ชนชั้นปกครองของจีน เวินได้กล่าวถึงประชาธิปไตยและเสรีภาพที่เพิ่มขึ้นอย่างเปิดเผยในสุนทรพจน์และการให้สัมภาษณ์กับผู้สื่อข่าวต่างประเทศ แม้ส่วนใหญ่จะถูกพิจารณาว่าเป็นความเห็นที่ "อ่อนไหว" และถูกตรวจพิจารณาในสื่อของรัฐ เวินกล่าวว่า "ผู้พูดไม่ผิด ผู้ฟังพึงระวัง" (, ซึ่งอ้างถึงวรรณกรรมคลาสสิก ชือจิง) ในการประชุมภายในพรรคใน ค.ศ. 2009 ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ซินหัวและเครือข่ายของรัฐอื่น ๆ รายงานถ้อยแถลงของเขาจุดประกายให้เกิดการถกเถียงในหมู่ชาวเน็ต เนื่องจากดูเหมือนจะขัดแย้งกับแนวปฏิบัติของพรรคคอมมิวนิสต์ โดยเฉพาะในการปราบปรามผู้เห็นต่าง นักวิเคราะห์ตั้งข้อสังเกตว่าข้อความของเวินมุ่งเป้าไปที่สมาชิกพรรค และไม่จำเป็นต้องเป็นสาธารณชนทั่วไปเพราะเวินเชื่อว่าเสรีภาพในการพูดเสื่อมถอยลงนับตั้งแต่หู จิ่นเทาขึ้นสู่อำนาจและส่งผลกระทบเชิงลบต่อภูมิทัศน์ทางการเมืองและชื่อเสียงระหว่างประเทศของจีน ความเห็นของเขายังดูเหมือนจะกล่าวถึงการ "พูดเท็จ" ที่แพร่หลายในแวดวงการเมืองจีน เพื่อพยายามยับยั้งปัญหาเชิงระบบและสถาบันที่เกิดจากเจ้าหน้าที่ที่กลัวการพูดความจริง

เวินได้ขยายวาทศิลป์เสรีนิยมของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงที่เขายังคงดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยกล่าวในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2010 ว่า "หากปราศจากการปฏิรูปการเมือง จีนอาจสูญเสียสิ่งที่ได้มาแล้วจากการปรับโครงสร้างเศรษฐกิจ" คำกล่าวของเวินส่วนใหญ่ถูกตรวจพิจารณาในสื่อของรัฐ แต่เขาได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มผู้อาวุโสในพรรคประมาณ 23 คนในเดือนตุลาคม ซึ่งประณามการตรวจพิจารณาคำพูดของเวินของทางการในจดหมายเปิดผนึกถึงสภาประชาชนแห่งชาติ ในการสัมภาษณ์กับฟารีด ซาคาเรียในรายการโทรทัศน์ Global Public Square ของซีเอ็นเอ็นที่ออกอากาศใน ค.ศ. 2008 เวินกล่าวถ้อยแถลงดังนี้: "ผมได้สรุปอุดมการณ์ทางการเมืองของผมไว้ในสี่ประโยคต่อไปนี้ เพื่อให้ทุกคนมีชีวิตที่มีความสุขอย่างมีศักดิ์ศรี เพื่อให้ทุกคนรู้สึกปลอดภัยและมั่นคง เพื่อให้สังคมเป็นหนึ่งเดียวกันด้วยความเสมอภาคและความยุติธรรม และเพื่อให้ทุกคนมีความมั่นใจในอนาคต แม้จะมีการถกเถียงและมุมมองต่าง ๆ ในสังคม และแม้จะมีความต้านทานบางอย่าง ผมจะปฏิบัติตามอุดมการณ์เหล่านี้อย่างไม่หวั่นไหว และจะก้าวไปข้างหน้าในการปรับโครงสร้างการเมืองในขอบเขตความสามารถของผม ผมอยากจะบอกคุณสองประโยคต่อไปนี้เพื่อตอกย้ำมุมมองของผมในประเด็นนี้ ผมจะไม่ล้มลงแม้จะมีลมแรงและฝนตกหนัก และผมจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะถึงวันสุดท้ายของชีวิต เมื่อถูกซาคาเรียถามว่าจีนจะมีการเลือกตั้งที่แข่งขันกันได้ในอีก 25 ปีข้างหน้าหรือไม่ เวินกล่าวว่ามัน "ยากที่จะคาดเดา" ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลานั้น ในการประชุมสภาประชาชนแห่งชาติ ค.ศ. 2012 เวินกล่าวถึงคำว่า "ปฏิรูป" ถึง 70 ครั้ง เขากล่าวว่าจีนจะต้อง "ผลักดันการปฏิรูปโครงสร้างเศรษฐกิจและการปฏิรูปโครงสร้างการเมือง โดยเฉพาะการปฏิรูปการนำของพรรคและประเทศ" ยังมีข้อบ่งชี้จากคนวงในของพรรคว่าเวินได้ผลักดันให้มีการกู้ฐานะทางการเมืองของการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ค.ศ. 1989
 ภาพลักษณ์สาธารณะและอิทธิพลทางการเมือง 
นักสังเกตการณ์ส่วนใหญ่ ได้ให้ฉายานักประชานิยมแก่เวิน การตอบสนองที่รวดเร็วและการลงพื้นที่เยี่ยมเยียนสถานที่เกิดภัยพิบัติต่าง ๆ รวมถึงแผ่นดินไหวเสฉวน ค.ศ. 2008 ทำให้เขามีชื่อเสียงอย่างมากในฐานะผู้นำที่เข้าถึงง่ายและเข้าใจประสบการณ์ของประชาชน เวินมีปฏิสัมพันธ์กับคนท้องถิ่นเป็นประจำในการเดินทางไปยังมณฑลต่าง ๆ ทั้งในประเทศและการเยือนต่างประเทศ เขาเคยเล่นเบสบอลและแบดมินตันกับชาวญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ระหว่างการเยือนประเทศเหล่านั้น เวินเคยกล่าวว่า "ไม่ว่าจะเป็นการเดินเล่นหรือว่ายน้ำ สิ่งเหล่านี้ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายทั้งทางร่างกายและจิตใจ และช่วยให้ผมรับมือกับภาระงานหนักอึ้งได้


ภาพลักษณ์สาธารณะของเวินถูกวิพากษ์วิจารณ์โดยยฺหวี เจี๋ย นักต่อต้านชาวจีน ซึ่งกล่าวหาว่าวาทศิลป์ของเวินไม่จริงใจและว่างเปล่า นักต่อต้านเช่นยฺหวีอ้างว่าการปรากฏตัวของเวินในสื่อจีนเป็นการรณรงค์ประชาสัมพันธ์ที่ถูกจัดการอย่างระมัดระวังเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของผู้คนจากปัญหาที่แท้จริง พวกเขากล่าวว่าการใช้เสน่ห์ส่วนตัวของเวิน รัฐบาลหวังจะนำเสนอวิธีแก้ปัญหาแบบผิวเผินสำหรับปัญหาเชิงระบบที่ใหญ่กว่ามากเพื่อให้ประชาชนพอใจ พวกเขายังชี้ให้เห็นว่าคำพูดของเวินไม่ค่อยถูกนำไปปฏิบัติจริง ในทางกลับกัน หลี่ ต้าถง ผู้สนับสนุนประชาธิปไตย ในการให้สัมภาษณ์กับแอสโซซิเอเต็ดเพรส กล่าวว่า "ในบรรดาผู้นำระดับสูงของจีน มีใครอีกบ้างที่พูดถึงประชาธิปไตย? มีใครอีกบ้างที่พูดถึงค่านิยมสากลและเสรีภาพ?... เวินเป็นคนเดียว" หลี่เชื่อว่าเวินเรียกร้องให้มีการปฏิรูปประชาธิปไตยอย่างจริงใจ แต่เขาไม่มีอำนาจตัดสินใจเรื่องสำคัญดังกล่าวเนื่องจากการต่อต้านภายใน สมาชิกในครอบครัวของเวินก็ตกเป็นเป้าของการซุบซิบและการตรวจสอบนอกจีนแผ่นดินใหญ่ สื่อไต้หวันให้ความสนใจกับทรัพย์สินส่วนตัวที่ถูกกล่าวหาของภรรยาของเขาจากธุรกิจเครื่องประดับของเธอChina Times, 2 November 2007 ขณะที่ ไฟแนนเชียลไทมส์ รายงานเกี่ยวกับบริษัทไพรเวทอิควิตีชื่อ New Horizon Capital ที่ร่วมก่อตั้งโดยเวิน ยฺหวินซง บุตรชายของเวิน

ในสมัยที่เวิน เจียเป่าดำรงตำแหน่งหัวหน้ารัฐบาลจีน เขาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในรัฐบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก ใน ค.ศ. 2006 เขาได้รับการเสนอชื่อให้อยู่ในรายชื่อไทม์ 100 ใน ค.ศ. 2009 เวินได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในสิบบุคคลและเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่ใช่ชาวอเมริกันในรายชื่อที่จัดทำโดยเอบีซีของบุคคลผู้มีบทบาทสำคัญในการกำหนดเศรษฐกิจของสหรัฐมากที่สุดนับตั้งแต่ ค.ศ. 2000 เวินยังติดอันดับสูงสุดในรายชื่อ "10 ผู้นำที่น่าจับตา" ประจำปี 2010 ซึ่งเผยแพร่ในวันที่ 19 มกราคม โดยยูเรเชียกรุป บริษัทวิจัยและที่ปรึกษาด้านความเสี่ยงทางการเมืองระดับโลก โดยมีประธานาธิบดีบารัก โอบามาแห่งสหรัฐตามมาเป็นอันดับสอง ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2010 เวินได้รับฉายาว่า "บุรุษแห่งประชาชน" โดย นิวส์วีก ในเดือนตุลาคม 2010 เวิน เจียเป่า เป็นบุคคลที่ได้รับเลือกขึ้นปกนิตยสารไทม์ในหัวข้อ "Wen's World" ใน ค.ศ. 2011 เวินได้รับการจัดอันดับให้เป็นบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกอันดับที่ 14 ในรายชื่อของฟอบส์

ใน ค.ศ. 2021 ทางการจีนตรวจพิจารณาบทความไว้อาลัยที่เวินเขียนถึงมารดาของเขาในหนังสือพิมพ์ขนาดเล็กชื่อมาเก๊าเฮรัลด์
 ชีวิตส่วนตัวและความมั่งคั่งของครอบครัว 
เวินแต่งงานกับจาง เผย์ลี่ ซึ่งเขาพบในขณะทำงานเป็นนักธรณีวิทยาของรัฐบาลในมณฑลกานซู่ จางเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องประดับและมีบทบาทสำคัญในการค้าเพชรของประเทศ เธอไม่ค่อยปรากฏตัวต่อสาธารณะกับเวิน พวกเขามีบุตรชายหนึ่งคนคือเวิน ยฺหวินซง และบุตรสาวหนึ่งคนคือเวิน หรูชุน (ลิลลี ชาง)

ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012 เดอะนิวยอร์กไทมส์ รายงานว่าครอบครัวของเวินควบคุมทรัพย์สินทางการเงินมูลค่าอย่างน้อย 2,700 ล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เพื่อตอบโต้ รายงานดังกล่าว โฆษกรัฐบาลจีนกล่าวว่ารายงานนี้ "ทำให้ชื่อเสียงของจีนมัวหมองและมีเจตนาแอบแฝง" และเว็บไซต์ของ เดอะนิวยอร์กไทมส์ ถูกตรวจพิจารณาในจีนแผ่นดินใหญ่ ทนายความที่เป็นตัวแทนครอบครัวของเวินก็ปฏิเสธเนื้อหาของรายงานนี้เช่นกัน เวินเขียนจดหมายส่วนตัวยื่นต่อคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองโดยขอให้มีการสอบสวนข้อกล่าวอ้างดังกล่าวและแสดงความเต็มใจจะเปิดเผยทรัพย์สินของครอบครัวต่อสาธารณะ ศาสตราจารย์ จู ลี่เจีย จากสถาบันการปกครองจีน แนะนำว่านี่คือความพยายามครั้งสุดท้ายของเวินในการผลักดันการผ่าน "กฎหมายตะวันฉายแสง" ซึ่งจะกำหนดให้เจ้าหน้าที่รัฐเปิดเผยข้อมูลทางการเงินของตนต่อสาธารณะ ศาสตราจารย์ ฌ็อง-ปิแอร์ กาเบสต็อง จากมหาวิทยาลัยฮ่องกงแบปติสต์ ตั้งคำถามถึงช่วงเวลาของการรายงานและชี้ว่า "ดูเหมือนว่าคนใกล้ชิดกับปั๋ว ซีไหลกำลังพยายามใส่ร้ายกลุ่มนักปฏิรูป"

เวินเป็นที่รู้จักในเรื่องความสามารถในการใช้บทกวีจีนเพื่อสื่อสารข้อความทางการเมืองและการทูต ไม่ว่าจะในการตอบคำถามนักข่าว หรือเพียงแค่เริ่มต้นสุนทรพจน์Lam, Chinese Politics in the Hu Jintao Era

 ดูเพิ่ม 
 การเมืองจีน
 [[ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน (ค.ศ. 2002–ปัจจุบัน)
 รัฐบาลหู–เวิน

 อ้างอิง 

หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2485
หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีสาธารณรัฐประชาชนจีน
หมวดหมู่:รองนายกรัฐมนตรีสาธารณรัฐประชาชนจีน
หมวดหมู่:สมาชิกสำนักเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน
หมวดหมู่:บุคคลจากเทียนจิน