Заролу

Заролу, олуи зард — навъе олуи маҳаллии пешпазак. Селексияи халқист.

 Тавсифот 
Дарахташ 3,5-5 м қад мекашад, шохаҳои яксолааш борики дароз. Ниҳоли пайвандиаш баъди 3-4 соли шинондан самар меорад. Баргаш майдаи тухмшакл, сабзи сиёҳтоб, пушташ пашмакдор. Мевааш кулӯла, дарозрӯя (31-35 г), зарди сурхтоб; пӯсташ нафис. Дилааш хамираки сероб, ширину хуштаъм. Донакаш майда, паҳни дарозрӯя, аз дилааш ҷудо мешавад; мағзаш талх. Мевааш охирҳои июн мепазад (14-16 % қанд ва 0,7-0,9 % ҷавҳар дорад). Заролуро асосан дар маҳалли парвариш истеъмол мекунанд. Дарахташ дар боғҳои куҳнабунёди ноҳияҳои Конибодом, Хуҷанд, Исфара, Мӯъминобод, водии Ҳисор дучор мешавад. Соли 1926 К. Ф. Костина заролуро дар вилояти Фарғона вохӯрда, онро дурагаи табиии олую зардолу номидааст. Дарахти заролу ба гармою сармо тобовар буда, аз касалии шилмшорӣ зарар мебинад. Ба он зиреҳакҳо низ осеб мерасонанд.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 


Гурӯҳ:Навъҳои олу