Юсуф Идрис

Юсуф Идрис (; ) —  ва драматурги мисрӣ.

 Зиндагинома 
Хатмкардаи факултаи пизишкии Донишгоҳи Қоҳира (1951). Аз даврони донишҷӯӣ ба ҳикоянависӣ майл намуд ва ҳамчун нависанда аз соли 1959 машҳур гардид. Муддате дар нашрияҳои «ал-Ҷумҳурия» ва «ал-Аҳром» (аз соли 1970) кор кард.

 Таълифот 
Нахустин маҷмӯаи ҳикоёташ соли 1954 ба табъ расид. Юсуф Идрис яке аз новелланависони муваффақ дар адабиёти муосири араб аст. Ҳикояҳои хурду пурмуҳтавои ӯ: «Шабҳои беарзиш» (1954), «Магар ҳамин тавр нест?» (1957), «Кори шараф» (1958) ва ғ., ки бо забони гуфтугӯӣ эҷод шудаанд, ба рӯҳияи мардум наздиканд. Дар ин осори ӯ хислат ва хӯи миллати араб бо ғановату сифатҳои барҷастаи бадеӣ бозтоб шудааст. Тасвирҳои рангину низоъҳои тезутунди драмавӣ ва танзи зарифу нозук аз вижагиҳои осори Юсуф Идрис мебошанд. Ӯ ҳамчун муаллифи ҳикояҳо (маҷм. «Ҷумҳурияти Фарҳат», 1955; «Ақсои олам», 1961 ва ғ.), повестҳо («Гуноҳ», 1959; «Аскари сиёҳ», 1962; «Одамон ва барзаговон», 1964; «Сафед», 1970) ва песаҳо («Шоҳи пахта», 1957; «Мазҳакаи заминӣ», 1966; «Ҷинси сеюм», 1970 ва ғ.) дар адабиёт машҳур аст. Қаҳрамони асарҳои Юсуф Идрис деҳқонон, коргарон, резафурӯшон, намояндагони буржуазияи майда ва зиёиёнанд. Аз таълифоти Юсуф Идрис тақрибан сӣ китоб ба мерос мондааст, ки бархе аз онҳо ба забонҳои гуногуни олам тарҷума шудаанд.

Ӯ соли 1997 ба хотири романи «Шаҳри ишқу хокистар» соҳиби медали Наҷиби Маҳфуз (ҷоизаи адабии адабиёти араб, ки аз соли 1996 барои беҳтарин роман ба забони арабӣ дода мешавад) гардид. Маъруфтарин асари ӯ намоишномаи «ал-Фарофир» («Al-Farafir», 1964) аст.

 Эзоҳ 

 Адабиёт