Ибни Шокири Кутубӣ

Салоҳуддин Муҳаммад ибни Шокир ибни Аҳмад ибни Абдурраҳмони Доронии Димишқӣ, маъруф ба Ибни Шокири Кутубӣ (; 1282, Дориё, Димишқ — 1363, ҳамон ҷо) — адиб,  ва пажӯҳишгар.

 Зиндагинома 
Чун ба истинсох (китобат, нусхабардорӣ) ва тиҷорати китоб машғул буд, ба Кутубӣ мулаққаб гардид. Дар Димишқ парвариш ёфта, ҳамон ҷо таҳсил кардааст. Ибни Шокири Кутубӣ аз Ҳаҷҷор ибни Шиҳна, Юсуф ибни Абдурраҳмони Миззӣ ва Заҳабӣ ҳадис шунидааст. Заминаи илму фарҳанги худро бештар аз тариқи китобат ва нусхабардории китобҳои мавҷуд дар мулки худ ба даст овард. Ӯро Ибни Касир дар фанни таърих ягонаи рӯзгор шумурда, Ибни Рофеи Саломӣ ба ҷавонмардӣ ситудааст.

 Таълифот 
Муҳимтарин таълифи Ибни Шокири Кутубӣ «Фавоту-л-вафаёт» буда, такмилаи «Вафаёту-л-аъён»-и Ибни Халликон аст; дар он шарҳи аҳволи 572 аъломро овардааст. «Уюну-т-таворих» (дар таърихи ислом; 6 ҷилд) ва «Равзату-л-азҳор ва ҳадиқату-л-ашъор» аз ҷумлаи осори дигари ӯст.

 Эзоҳ 

 Адабиёт