Зимистонгузаронии ҳайвонот

Зимистонгузаронии ҳайвонот, зимистонро па­си сар кардани ҳайвоноти минтақаҳои иқлимашон муъ­тадил ва сард. Дар ҷонварони бемуҳра барои раҳо ёфтан аз шароити номусоиди зимистон (сармо, кӯтоҳ шудани рӯз, камии ғизо ва ғ.) сикли инкишоф мусоидат мекунад; масалан, ҳашарот зимистонро дар яке аз давраҳои ба сардӣ пурбардошти ҳаёти худ – тухм (малах, бисёр гамбускҳо, ша­па­ракҳо), кирмина (баъзе гамбускҳо, сӯза­накҳо, кӯр­паш­шаҳо) ё зоча (бештари шапалакҳо) мегузаронанд. Хоби мавсимӣ низ яке аз давраҳои муто­би­қати ҳайвоноти сард­хун (бемуҳраҳо, моҳиҳо, обхокиҳо, хазандагон), инчунин баъзе ҷонварони гармхун (шир­хӯрҳо – суғур, юрмон, хор­пуштҳо, кӯршаб­парак­ҳо ва ғ.) ба шароити номусоиди зин­дагӣ мебошад. Барои баъзе ширхӯрон хоби зимистонӣ хос аст. Парандагон, аксари ширхӯрҳо ва моҳиҳое, ки ба хо­би зимистона намераванд, дар мавсими сармо ба мин­та­қа­ҳои иқлимашон гарму ғизояшон фаровон кӯч мебанданд. Кӯчи мавсимӣ бештар дар баъзе ширхӯрҳо (кӯршаб­парак, китҳо ва ғ.), гурӯҳи моҳиҳо ва хосса парандаҳо (он­ҳо зимистонро дар минтақаҳои суб­тропикӣ ва тропикӣ ме­гузаронанд) ба мушоҳида мерасад. Дар минтақаҳои иқ­ли­ма­шон муътадил ва сард, маъмулан, парандаҳои алафхӯр ва ғизояшон омехта зимистон мегузаронанд.

Ҳайвоноти гармхуни минтақаҳои иқлимашон муътадил ва сард бинобар дар фасли тирамоҳ тулак кардан, мӯи­на ё пару боли ғафс мебароранд, ки ихроҷи гармиро дар зимистон кам мекунад. Дар натиҷаи тулак инчунин ранги ҳайвонот (заргӯшҳо, қоқум, кабки сафед) ба ранги муҳи­ти зист монанд мешавад. Дар бештари дарандагон ва парандагон тирамоҳ дар зери пӯст қабати ғафси чарбу пайдо шуда, онҳоро аз сармо ва камбуди ғизо ҳифз мекунад. Ба­рои паси сар кардани зимистон ба бисёр шир­хӯрҳо гузаштан ба ғизои дигар ва тирамоҳ захира кардани хӯрок ёрӣ мерасонад.

Баъзе парандаҳои замингард (титав, тиҳу, кабки сафед ва ғ.) шаб ва рӯзҳои обу ҳавои номусоид худро зери барф карда, бо ин роҳ гармии баданашонро ҳифз мекунанд; дар зимистонҳои камбарф муриши саросарии чунин парандагон бисёр ба мушоҳида мерасад. Барф ҷонварони шир­хӯ­ри хурдҷуссаро низ аз сармо ҳифз мекунад. Парандагони хурд ва миёнаҷусса, инчунин дарандаҳо зимистон сар­ҷамъ хоб карда, бо ин роҳ гармии баданашонро талаф наме­диҳанд.
 Эзоҳ 

 Адабиёт 

Гурӯҳ:Ҳайвонот аз рӯи алифбо
Гурӯҳ:Ҳайвонот