Иёдати бемор

Иёдат ( — беморбинӣ, ба дидори бемор рафтан; ба дидори касе рафтан), аёдат, иёдати бемор, ҳолпурсии бемор — яке аз суннатҳои қадимии мардуми тоҷик, ба маънии ба дидани бемор рафтан.

Аз даврони қадим, вақте ки касе аз наздиконашон бемор мешавад, барои дидор, тасалло ва пурсиши аҳволи ӯ ба дидораш мерафтанд, бо суханони нек беморро дилдорӣ мекарданд, то ки андаке бошад ҳам, барояш қувваи рӯҳӣ бахшанд. Ин суннат имрӯз низ идома дорад. Наздикони бемор мувофиқи тавсияи табиб барояш чизе аз хӯрданиҳои муносиб меоранд. Дар урфият чунин аст, ки агар касе аз хешовандон ва дӯстон ба дидори бемор наояд, аз ӯ меранҷанд.

Дар ислом ҳукми иёдат воҷиб аст. Дар одоби иёдат паёмбар Муҳаммад фармудааст: «Камоли пурсидани бемор он аст, ки яке аз шумо даст бар пешонӣ ё бар дасти ӯ ниҳад ва бипурсад, ки чӣ гуна аст ӯ». Инчунин ҳадя, дуову таманнои шифо, тӯлонӣ нанишастан, пурсиши андак кардан, оҳиставу ором суҳбат кардан ва ғ-ро аз одоби иёдат гуфтаанд. «Ва адаби иёдаткунанда он аст, ки бисёр нанишинад ва бисёр напурсад ва дуо кунад ба офият» («Кимиёи саодат»). Аз ҷумлаи дуоҳое, ки барои иёдат тавсия шудаанд: «Худоё, ӯро ба шифои Худ шифо марҳамат ва ба давои Хеш мудово фармо ва аз балои Худ ӯро дар амон бидор!»
Дар иёдати бемор савоб ва фоидаи бисёрест. Чунонки Ҷалолуддини Балхӣ фармудааст:

 Эзоҳ 

 Адабиёт 


Гурӯҳ:Анъанаҳои халқи тоҷик