Деҳқонон

Деҳқон ( , , , туркм. дайхан,   ,   "фермер") - вожаҳои деҳқонони Осиёи Миёна .

Дар ибтидо дар Шоҳаншоҳии Сосонӣ деҳқонон деҳқонони сарватманд буданд, ки аз маҳалла баромада, хоҷагии шахсии худро пеш мебаранд, ки баъдан як қисми онҳо ба феодалҳо (заминдорон, соҳибмулкон) ва баъзан арбобони деҳа табдил ёфтанд. Дар асрхои VII—XII деҳқонон заминдорони феодалӣ аз ашрофони қадими эронитабор буданд, ки дар асоси ҳуқуқи мулкдорӣ соҳиби замин буданд; Баъзан деҳқононеро, ки замин доштанд, деҳқон низ меномиданд. Азбаски заминдорони махаллӣ дар Эрон ва Осиёи Миёна дар давоми асрхои XI — XIII ба вассалхои туркию муғул (иқтадор) роҳ доданд, истилоҳи «деҳқон» ҳамчун феодалҳо (заминдорон, соҳибмулкон) тадриҷан аз байн рафт. Пас аз асри XIII  мафҳуми «деҳқон» барои деҳқонон (ҳамаи табақаҳо) истифода мешуд.

Дар  солҳои 1990-ум, дар марҳалаҳои аввали гузаштани ҷумҳуриҳои собиқ шӯравӣ ба иқтисоди бозорӣ дар қонунгузории кишварҳои Осиёи Марказӣ ибораи “хоҷагии деҳқонӣ (фермерӣ)” ҳамчун истилоҳи аслии  “хоҷагии деҳқонӣ (фермерӣ)”, ки дар Тоҷикстон қабул гардида, истифода мешуд. Ин истилоҳот то имрӯз дар Тоҷикистон барои хоҷагиҳои нисбатан калони хусусӣ, ки шахси ҳуқуқӣ мебошанд (хоҷагии шахсони воқеии «хоҷагӣ» номида мешавад) истифода мешавад  . Дар Ӯзбекистон, баръакс, феълан мафҳуми «фермерҳои деҳқонӣ» барои хоҷагиҳои хурди аҳолӣ ( хоҷагиҳои шахсии ёрирасон) истифода мешавад ва хоҷагиҳои нисбатан калони шахсиро танҳо «фермерҳо» ё «хоҷагиҳои фермрӣ» меноманд  .

 Калтакдорон ва калтакдорони сурх 
Дар давраи босмачиҳо калтакдорон деҳқонони мард буданд, ки ба кисмхои низомӣ иҷборан сафарбар карда шуда, бо асбобҳои худсохтаи хоҷагии кишоварзӣ (табар, дос, корд, сандал ва ғайра) ва ҳатто чӯбҳои оддӣ (аз ҳамин сабаб ном гирифта шудаанд) мусаллаҳ мешуданд. Калтакдорони сурх деҳқононе буданд, ки аз рӯи ҳамин нишона ташкил карда шуда, Ҳокимияти Шӯравиро ҳифз мекарданд ва баъзан ҳамчун дастаҳои худмудофиаи маҳаллӣ адои химатро иҷро менамуданд  .

 Хотираҳо 

 Аз соли 1971 то тағйири номи он кӯчаи Байзакови Алмаато  Деҳқонӣ номида мешуд.
 Дар Самарқанд ҳам айни замон як кӯчаи Деҳқонӣ мавҷуд аст.

 Эзоҳ 

Гурӯҳ:Осиёи Миёна