Зафарномаи Хусравӣ

Зафарномаи Хусравӣ () — асари таърихии муаллифи номаълум, ки соли 1863 китобат шудааст.

 Тавсиф 
Матни асар бо шарҳи воқеаҳои таърихии охири аҳди амир Ҳайдар (1800-26) оғоз шуда, бо тасвири муборизаи ворисони ӯ (Ҳусайнхон, Умархон, Насруллоҳ) барои тоҷу тахти Аморати Бухоро, ҳукумати кӯтоҳмуддати Муҳаммад Ҳусайнхон, Умархон, ғалаба ва лашкаркашиҳои амир Насруллоҳ (1827-61) хотима меёбад. Муаллифи Зафарномаи Хусравӣ шояд дар дарбори амир Насруллоҳ вазифаи муншӣ, таърихнигор ё мақоми дигари олирутбаро ба уҳда дошт, ки воқеаҳои аҳди ҳукмронии ӯ, хусусан иқдомҳои андешидаашро барои таҳкими ҳокимияти марказӣ дар Бухоро, рақобату муборизаҳояш бо хонҳои Хӯқанду Хева, лашкаркашиҳои ӯро ба Фарғона, Хӯқанд, Шаҳрисабз, Ӯротеппа, Балх, Бадахшон ва Қундуз муфассалу дақиқ тасвир кардааст. Зафарномаи Хусравӣ барои омӯзиши воқеаҳои кушта шудани хони Хӯқанд — Муҳаммадалӣ ва аҳли хонаводааш, паноҳ овардани шоҳи Афғонистон Дӯстмуҳаммадхон ба Бухоро, гуфтушуниди ӯ бо амир Насруллоҳ, сар задани ихилоф дар байни ду роҳбари давлат, фирори Дӯстмуҳаммадхон аз роҳи Шаҳрисабз ба Қундузу Кобул, тартиби лашкардорӣ, нақшаҳои ҳарбӣ, хадамоти ҷосусон, ташкили набарди сипоҳи Аморати Бухоро ва ғ. маъхази арзишманд мебошад. Ягона нусхаи дастхатти Зафарномаи Хусравӣ таҳти рақами 95 дар Ганҷинаи дастнависҳои шарқии ба номи академик А. Мирзоеви Маркази мероси хаттии АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон маҳфуз аст. Зафарномаи Хусравӣ дар Тоҷикистон бо муқаддима ва тавзеҳоти И. Раҳматов чопи факсимилӣ шудааст (1989).

 Эзоҳ 

 Адабиёт 


Гурӯҳ:Китобҳои таърих