Қарлуқҳо

Қарлуқҳо ё қарлуғҳо () ‎ — қабила ва иттиҳоди қабилаҳои туркӣ дар қаламрави Осиёи Миёна дар асрҳои 5-15. Қарлуқҳо аҷдодони ва муосир мебошанд ва як қисми қарлуқҳо ба ҳайати турк дохил шуданд.

 Таърих 
Асрҳои миёна

А.Г.Малявкин қайд мекунад, ки чунин гурӯҳҳое, ки «дар бораи онҳо туркҳои туғуй нестанд, масалан, қарлуқҳо ва қарахониён комилан итминон аст». 

Аввалин маълумот дар бораи қарлуғҳо ба асри V рост меояд. Дар аввал онҳо қаламравҳои байни афросиёб ва соҳили шарқии кӯли Балхашро ишғол карданд. Онҳо ба чорводории кучманчӣ, шикор машғул шуда, тадриҷан ба зироаткорӣ гузаштанд. Болоравии қабила пас аз пошхӯрии Хоқоноти турк оғоз ёфт.

Дар ибтидо иттиҳоди қабилаҳои қарлуғ аз се қабилаи калон иборат буд ва «Уч-оғуз»  ном дошт, ки дар байни онҳо қабилаи чигил бештар аҳолӣ дошт. Аҷдодони халаҷҳо ва турки Хуросони ҳозира, аз ҷумла, қарлуғҳо мебошанд.

Дар маъҳазҳои чинӣ баъзе қабилаҳои дигари қарлуғ:  ва тошҳо . Дар асри 6 баъзе аз қарлуғҳо дар Тахористон мулк ташкил карданд.

 Асрҳои 9-15 
Ҷуғрофиёшиноси араб ал-Марвазӣ (асри 12) қайд мекунад, ки ба ҳайати конфедератсияи қарлуғ қабилаҳо, аз қабили тусхҳо, ҷигилҳо, азкишҳо, турғашҳо, халаҷҳо, чоруқҳо ва барсхонҳо шомил буданд.

Ҳокимони қарлуғҳоро «ябғу» ё «ҷабғу» меномиданд. Дар ибтидо қароргоҳи ҷабғуҳо дар шаҳри Суяб (дар дарёи Чу) воқеъ буд, аммо соли 940 онро ба шаҳри Койлики водии Или кучонданд. Ҳоло дар наздикии шаҳр деҳаи муосири Қойлиқ воқеъ аст, ки дар шимоли вилояти Алмаатои кунунии Қазоқистон ҷойгир аст  .

Соли 742 уйғурҳои қадим, қарлуғҳо ва босмилҳо муттаҳид шуда, Хоқонияти турки шарқиро несту нобуд карданд. Пешвои босмилҳо ҳокими олӣ эълон шуда, унвони хоқонро гирифт. Аммо дар соли 744 лашкари якҷояи ӯйғурҳо ва қарлуғҳо босмилҳоро торумор намуда, хоқонро мекуштанд.

Соли 752 босмилҳо ҳамроҳи қирғизҳои енисейӣ ва турғешҳо дар муборизаи зидди Хоқонияти Ӯйғур барои барқарор намудани Хоқанияти турки шарқӣ иттифоқчиёни қарлуғҳои ябғу шуданд. Ҷанг барои иттифоқчиён муваффақ набуд. Ябғу қарлуғ аз умеди хоқонӣ даст кашида, ба «ҷанг барои мероси туркҳо» хотима дод.

Дар набарди машҳур барои Мовароуннаҳр байни лашкари фармондеҳ Зиёд ибни Солеҳ (хилофати араб) ва чиниҳо (сулолаи Тонг) дар дарёи Талас (751) қарлуғҳо ба тарафи арабҳо гузашта, натиҷаи ҷангро ҳал карданд .

Ин сарзаминҳо баъдтар ба ҳайъати Хоқони Қарлуғҳо (766—940) дохил шуданд,  ки баъдан ҷои онро Давлати Қарахониён (940—1210) гирифт. Аз соли 960 дини ислом дар байни қарлуғҳо паҳн шудан гирифт.

Тобеияти қарлуғҳо ба давлати Қарахониён (эҳтимолан аз сафҳои худашон бошад) бо афзоиши табақаҳои молу мулкӣ ва иҷтимоӣ дар байни онҳо, исломишавӣ ва муҳоҷиршавии минбаъда, пеш аз ҳама дар Кошғару Фарғона, ки дар натиҷаи робитаи онҳо бо аҳолии маҳаллӣ, гӯишҳои онҳо паҳн шуда, асоси забонҳои хаттии мубини туркро ташкил медоданд, ҳамроҳӣ мекард. «боғрахонӣ» ё «хоқонӣ» ва забонҳои ҳозираи  қарлуғи гурӯҳи туркӣ).

Соли 1211 ҳокими Олмалииқ Бузор, хони Қарлуғ Арслонхон, ки қаблан баќқрохчиниҳо ва найманҳо, инчунин қарлуғҳои Фарғона аз қадармелик хизмат мекард, ихтиёран .

Лаҳҷаи қарлуғ (забони Афросиёбдар замониМмғулиӣ, 1220–1390) асоси забонҳои ҳозираи қарлуғ (дар Мовароуннаҳр) ва  (дар Туркистони Шарқӣ)-ро ташкил додааст.

Филолог ва лексикографи барҷастаи туркӣ, муаллифи нахустин луғати энсиклопедии забони туркӣ «Дивони луғат-ат-турк» Маҳмуд ал-Қашғарӣ, ки дар асри 11 дар давлати Қарахониён зиндагӣ карда буд, қарлуғҳои қадимиро ба қатори туркманҳо (туркҳое, ки исломро қабул накарданд) дохил кард. Дар асрҳои 10—11 ба ҳайъати туркманҳо як қисми қарлуғҳо дохил мешуданд ва қарлуғҳои семиречиёӣ худро туркман меномиданд, баъзеи онҳо дар ҳудуди вилояти ҳозираи Лаби Оби Туркманистон (шаҳри Гарлик) зиндагй мекарданд.

Л.Н.Гумилёв пайдоиши қарлуғҳоро бо туркутҳо вобаста кардааст. Ба ақидаи ӯ, қарлуғҳо авлоди шохаи туркут буданд. Худи туркутҳо, чунон ки Гумилев бар ин бовар аст, дар натиҷаи ҳамроҳ шудани навомадагони муғулзабон бо аҳолии маҳаллии туркзабони  афросиёб  вуҷуд омадаанд. Варианти пайдоиши муғул будани туркутҳо дар асарҳои онҳо аз ҷониби Н.Я. Бичурин ва А.С. Шабалов дастгирӣ шудааст.

 Афсонаҳо дар бораи пайдоиши қарлуғҳо 
Тибқи маълумоти «Наҷабномаи туркманҳо», қарлуғҳои қадим пайдоиши худро аз он қисмати лашкари Оғузхон, ки дар бориши барф монда буданд, медонанд ва барои ин онҳо лақаби қарлик (гарлик) - одамони дар барф бударо гирифтаанд.Қарлуғҳо аз ҷумлаи илейҳо буданд, ки аз авлоди мустақими Оғузхон набуданд. Дар «Ҷомиъ-ат-тавориҳ»-и Рашидиддин дар қатори қабилаҳое зикр шудаанд, ки ба ҳайъати туркманҳо дохил буданд.

 Қарлуғҳо дар асри 20 
Дар нимаи дуюми асри 19 – ибтидои асри 20 як қисми қарлуғҳо, ки ба ҳайати халқи  қарлуғ охил шуданд, дар ҳудуди вилоятҳои Қашқадарё, Бухоро ва Сурхондарёи ҳозираи зиндагӣ мекарданд.

Имрӯз дар Тоҷикистон қавмҳои хурди қарлуғҳо вомехӯранд.

Дар Туркманистон қарлуғҳо ба гурӯҳи этнографии туркмани арабчӣ дохил мешаванд, ки ду зербахшро дар бар мегиранд: ак гарлик ва гара гарлик.

И.П.Магидович дар байни қабилаҳои омехтаи туркӣ ва муғулӣ қабилаҳои охири асри 20-ро зикр мекунад.

 Мардумшиносии қарлуғҳо 
Қарлуғҳо ба типи антропологии аврупоӣ мансубанд. Масъудӣ ба қарлуғҳо ишора карда, қайд кардааст, ки онҳо аз ҷиҳати намуд зебо, қадбаланд ва чеҳраи хушоянд доранд. Қарлуғҳо дар тақдири халқҳои Осиёи Миёна нақши калон бозиданд, ки онҳо дар охири асрҳои миёна дар пароканда шуда, як қатор этнонимҳо (қавмномҳо) ва топонимҳо (ҷойномҳо) боқӣ гузоштанд.

 Палеогенетика 
Дар ду қарлуғ гаплогурӯҳи J2a-Z7706 пайдо шуд, ки пештар дар байни сакҳо пайдо шуда буд.

 Ҳамчунин нигаред 

 Қарлуқҳои Тоҷикистон

 Эзоҳ 

Гурӯҳ:Ақвоми турктабор
Гурӯҳ:Таърихи Ӯзбакистон
Гурӯҳ:Таърихи Қазоқистон
Гурӯҳ:Таърихи Қирғизистон
Гурӯҳ:Таърихи Туркманистон
Гурӯҳ:Кӯчманчиён
Гурӯҳ:Қабилаҳои ӯзбекҳо