Сапронозҳо

Сапронозҳо (сироятҳои сапронозӣ) (аз  — пӯсида, ва  — беморӣ) — гурӯҳи бемориҳои сироятӣ, ки барангезандаҳои онҳо макони асосии табиии зист объектҳои абиотикӣ (ғайризинда)-и муҳити атроф ба шумор мераванд. Бо ҳамин хусусият ин гурӯҳ аз дигар бемориҳои гузаранда, ки макони асосии табиии зисташон организми сироятёфтаи инсон (антропонозҳо) ё ҳайвонот (зоонозҳо) мебошад, фарқ мекунад.

Гарчанде дар байни сапронозҳо сироятҳое маълуманд, ки дар онҳо хориҷ шудани ангезанда аз организми сироятёфта имконпазир аст (масалан, ҳангоми бемории легионеллёз), аммо, чун қоида, ин гуна хориҷшавӣ барои ҳифзи ангезанда дар табиат аҳамият надорад ва нақши муҳими эпидемиологӣ намебозад. Ангезандаҳои сапронозҳо, ки дар муҳити атроф зиндагӣ мекунанд, танҳо вақте аҳамияти эпидемиологӣ пайдо мекунанд, ки имкони интиқоли онҳо аз маконҳои табиии зист ба инсон пайдо шавад ва гузариш аз тарзи ҳаёти сапрофитӣ ба паразитиро оғоз кунанд.

Ба сапронозҳо легионеллёз, мелиоидоз, сирояти НАГ, клостридиозҳо ва ғайра дохил мешаванд. Илм дар бораи сапронозҳо — сапронозология номида мешавад.

 Ҳамчунин нигаред 
 Антропонозҳо
 Зоонозҳо

 Адабиёт 

 Бургасов П. Н., Румянцев С. Н. Эволюция клостридиозов. — М.: Медицина, 1974. — 248 с.
 Шувалова Е. П. Инфекционные болезни: Учебник. — М.: Медицина, 1999.
 Сомов Г. П., Бузолева Л. С. Адаптация патогенных бактерий к абиотическим факторам окружающей среды. — Владивосток, 2004. — 168 с.

 Пайвандҳои беруна 
 Супотницкий М. В. Где скрывается чума?

Гурӯҳ:Бемориҳои сироятӣ
Гурӯҳ:Сироятҳои бактериявӣ