Зиккурат

Зиккурат — (аз аккадии зиққурат – баланд, барафрошта, болоравӣ ба сӯи осмон), зигурот, дар  ва Элом бурҷи ҳирамшакли бисёртабақаи зинадор, ки табақаи охирини он ниёишгоҳи худоён буд. Зиккуратҳо, маъмулан, тарҳи мураббаъшакл доранд. Табақаҳои шаш­гӯшаи канории Зиккурат ба таври алоҳида дар замини ҳам­вор ва дар паҳлуи табақаи баландтарини марказӣ бунёд ёфта, ба ин тартиб табақаҳои канорӣ бурҷи марказиро истеҳком мебахшанд. Айвонҳои Зиккурат тавассути зинаҳои ни­ше­брӯ бо ҳамдигар пайваст гардида, тоқҳои росткунҷа деворҳояшро аз ҳамдигар ҷудо мекунанд. Зиккурат аз хишти хом (таркибаш аз гилу най) бунёд шуда, сатҳи берунӣ бо хишти пухта пардоз ёфтааст. Қабати нахустини Зиккурат бо қири тира рӯкаши мустаҳкам дошт. Қабатҳои дигар бо рангҳои гуногун (бо тартиби табақа; оҳарӣ, арғавонӣ, нилобӣ, гулгун, нуқрафом, тилоӣ) оро ёфта буданд. Роҳи баромад ба табақаҳои болоӣ тавассути зинаҳои печони нишебрӯ ё пандуси атрофи бурҷ буд. Мувофиқи асотир Зиккурат гӯё нардбони байни замину осмон (дар асотир ҷойгоҳи Худованд) буд, ки маъмулан дар паҳлуи он маъбад қомат меафрохт. Зиккурат ҳамзамон барои мушоҳадаҳои астрономӣ ба кор мерафт. Бо мурури замон тарҳи сохтмони Зиккуратҳо тағ­йир ёфта, аз ҳазораҳои 3–2 то м. дар ҷануби Байнан­наҳ­райн Зиккуратҳои тарҳашон росткунҷа ва дар шимоли он Зиккуратҳои тарҳашон чоркунҷа маъмул гардиданд. Зиккуратҳои Шумер ба шарафи худоҳои олӣ: худои бод – Энлил, худои об – Энки ва худои осмон – Ану сетабақаӣ сохта мешуданд. Зиккуратҳои яктабақа низ, аз қабили Зиккурати ҳафттеппаи Элом, ву­ҷуд дош­танд. То ҳол харобаҳои Зиккуратҳо дар Дурунташ, Дур-Ша­ру­кин, Ур ва Бобил боқӣ мондаанд, ки машҳур­тари­нашон Бур­ҷи Бобил мебошад.thumb|280px|Дур-Унташ или Чогха-Занбиль, построенный в XIII веке до н. э. Унташ Напириша и располагающийся близ Суз, один из наиболее хорошо сохранившихся зиккуратов
 Эзоҳ 

 Адабиёт 


Гурӯҳ:Ёдгориҳои бостоншиносӣ
Гурӯҳ:Меъмории Байнаннаҳрайни бостон

Гурӯҳ:Иншооти ибодатӣ