Захирату-л-хавонин

Захирату-л-хавонин  — асари таърихии тазкиранигор ва шоири форсизабони Ҳинд Шайх Фариди Баҳакрӣ.

 Тавсиф 
Шайх Фариди Баҳакрӣ, ки ба шарҳи ҳоли амирону хонҳои дарбори аҳди Акбар, Ҷаҳонгир ва Шоҳҷаҳон бахшида шудааст. Асар аз се боб иборат буда, дар асоси «Табақоти Акбарӣ»-и Низомуддин Аҳмади Бахшӣ, хотироти муаллиф ва нақли қавли ҳамзамони ӯ нигошта шудааст (1651). Захирату-л-хавонин дар таълифи осори таърихии баъдӣ, аз ҷумла «Маосиру-л-умаро»-и Шоҳнавозхон таъсир гузошт. Насри Захирату-л-хавонин содаву равон буда, дар он истилоҳот ва ашъори ҳиндӣ фаровон истифода шудаанд. Ду нусхаи хаттии асар дар Китобхонаи таърихи Покистон ва Анҷумани тараққии урду (дар Карочӣ) нигаҳдорӣ мешаванд. Захирату-л-хавонин солҳои 1961–74 дар Карочӣ бо муқаддима ва тасҳеҳи Сайид Муинулҳақ дар се ҷилд нашр шудааст.

 Эзоҳ 

 Адабиёт