Зардангури хуҷандӣ

Зардангури хуҷандӣ — навъи ангури дерпазаки маҳаллӣ. Селексияи халқист.

Баргаш миёнаҳаҷми байзашакл (17-15 см), панҷпарра, каме чиндор, рӯяш донадори шахшӯл, дар атрофи рагҳои қафояш пашмаки хормонанд дорад. Гулаш дуҷинса, хӯшааш калон (380—435 г), махрутшакли дароз (25,5х14 см), думчааш кӯтоҳи сабз. Ғужбаш гирда (18,5х18 мм), сабзи зардча, ҳангоми пухта расидан зард мегардад (вазни 100-тоаш 245—300 г); ғужмаш нафиси чиндор, аз дила зуд ҷудо мешавад (холҳои қаҳваранг дорад); дилааш сероб, ширини нордон; 1-2 адад тухми майда дорад. Давраи нашваш 135—155 рӯз; аввалҳои май гул карда, мевааш аввалҳои сентябр мепазад. Дар таркиби ангури пухта расидааш 20-22 % қанд ва 4,5-5,0 г/л ҷавҳар мавҷуд аст. Зардангури хуҷандиро асосан барои тархӯрӣ ва майкашӣ истифода мебаранд. Токаш миёнасабз, 35-38 дарсади навдаҳояш ҳосилдеҳ. Аз ҳар га 165—210 сентнер ҳосил мерӯёнанд. Бештар дар деҳаҳои гирду атрофи Хуҷанд парвариш карда мешавад. Токаш сармобардор нест. Аз касалии гарда зарар мебинад.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Плодоводство, виноградарство и овощеводство Таджикистана. Ч. 2. Сталинабад, 1948.

Гурӯҳ:Ангурҳо