Рушди устувор

Рушди устувор, тавсеаи пойдор () — мафҳуме аст, ки ба воситаи паёмадҳои манфии зистмуҳитӣ ва иҷтимоии ношӣ аз рӯйкардҳои тавсеаи якҷонибаи иқтисодӣ пас аз инқилоби санъатӣ ва тағйири нигариши башар ба мафҳуми рушду пешрафт падид омадааст. Ин мафҳум талош дорад, ки бо нигоҳе нав ба тавсеа, иштибоҳоти гузаштаи башариро такрор накунад ва тавсеае ҳамаҷониба ва мутавозинро рақам бизанад.

Тавсеаи пойдор фароянде аст, ки ояндае матлубро барои ҷомеаҳои башарӣ мутасаввир мешавад, ки дар он шароити зиндагӣ ва истифода аз манобеъ, бидуни осеб расондан ба якпорчагӣ, зебоӣ ва суботи низомҳои ҳаётӣ, ниёзҳои инсонро бартараф месозадAldo Leopold, A Sand County Almanac, 1949.. Тавсеаи пойдор роҳҳалҳоеро барои олгуҳои фонии сохторӣ, иҷтимоӣ ва иқтисодии тавсеа ироа медиҳад, то битавонад аз бурузи масоиле ҳамчун нобудии манобеи табиӣ, тахриби сомонаҳои зистӣ, олудагӣ, тағйири иқлим, афзоиши беравияи ҷамъият, беадолатӣ ва пойин омадани кайфияти зиндагии инсонҳои ҳолу оянда ҷилавгирӣ кунад. Тавсеаи пойдор фароянде аст дар истифода аз манобеъ, ҳидояти сармоягузориҳо, ҷиҳатгирии тавсеаи фанноварӣ ва тағйироти ниҳодӣ, бо ниёзҳои ҳолу оянда созгор бошад.

 Таърихча 
Истилоҳи тавсеаи пойдор (Sustainable development) нахустин бор тавассути Барбара Вард (B.Ward._Cocoyoe-1970) дар эъломияи Кокуёк дар бораи муҳити зист ва тавсеа ба кор рафт. Тавсеаи пойдор реша дар идеяҳои марбут ба мудирияти пойдори ҷангалҳо дорад, ки дар Аврупо дар қарнҳои 17 ва 18 тавсеа ёфт. Дар посух ба афзоиши огоҳӣ аз коҳиши манобеи чӯб дар Инглистон, Ҷон Эвелин дар мақолае ба номи «Sylva» дар соли 1662, баён кард, ки «кошту кори дарахтон бояд ба ҳамон як вазифаи миллӣ, ҳар молики замин дар назар гирифта шавад, то аз баҳрабардории беш аз ҳад аз манобеи табиӣ ҷилавгирӣ шавад».

Дар соли 1713, Ганс Карл фон Карловитс, мудири аршади мадан дар хидмати Фредерик Аугустус аввал аз Саксонӣ, китобе ба номи «Sylvicultura Economics»-ро мунташир кард, ки як асари 400 саҳифаӣ дар мавриди ҷангалдорӣ буд. Фон Карловитс бо такя бар идеяҳои Ҷон Эвелин ва вазири фаронсавӣ Жан Батист Колбер, мафҳуми мудирияти ҷангалҳо барои баҳрабардории пойдорро тавсеа дод. Кори ӯ бар дигарон аз ҷумла Александр фон Ҳумболдт ва Георг Людвиг Ҳартиг таъсир гузошт ва дар ниҳоят мунҷар ба тавсеаи илми ҷангалдорӣ шуд.

Ин ба навбаи худ бар афроде монанди Гиффорд Пинчот, аввалин раиси Созмони ҷангалдории Иёлоти Муттаҳида таъсир гузошт, ки рӯйкардаш ба мудирияти ҷангал бо идеяи истифодаи хирадмандона аз манобеъ ҳидоят шуд ва ҳамчунин бар Алдо Леополд, ки ахлоқи замини ӯ дар тавсеаи ҷунбиши зистмуҳитӣ дар даҳаи 1960 таъсиргузор буд, таъсир гузоштUlrich Grober: Deep roots — A conceptual history of «sustainable development» (Nachhaltigkeit) , Wissenschaftszentrum Berlin für Sozialforschung, 2007.

Пас аз интишори китоби «Баҳори хомӯш», Рейчел Карсон дар соли 1962, ҷунбиш дар ҳоли тавсеаи муҳити зист таваҷҷуҳро ба робитаи байни рушди иқтисодӣ ва тахриби муҳити зист ҷалб кард. Кент И. Болдинг дар мақолаи таъсиргузори худ ба номи «Иқтисоди сафинаи фазоии ояндаи замин», ки дар соли 1966 мунташир шуд, ниёзи системи иқтисодиро барои татбиқи худ бо системи экологӣ бо манобеи маҳдудаш шиносоӣ кард.[9] Нуқтаи атфи дигар мақолаи соли 1968 тавассути Герет Ҳардин буд, ки истилоҳи «трагедияи авом»-ро роиҷ кард.

Пайванди мустақим байни пойдорӣ ва тавсеа дар мафҳуми муосирро метавон дар авоили даҳаи 1970 думбол кард. «Стратегияи пешрафт», китобе дар соли 1972 (ба забони олмонӣ) тавассути Эрнст Баслер, тавзеҳ медиҳад, ки чӣ гуна мафҳуми пойдорӣ, ки дар гузашта ба ҳифзи ҷангалҳо барои тавлиди чӯб дар оянда муртабит буд, метавонад ба сурати мустақим ба аҳамияти ҳифзи манобеи зистмуҳитӣ барои ҳифзи дунё барои наслҳои оянда мунтақил шавад. Дар ҳамон сол, робитаи мутақобили муҳити зист ва тавсеа ба таври расмӣ дар як модели шабеҳсозии пӯё, ки дар гузориши классики «Маҳдудиятҳои рушд» гузориш шуда буд, нишон дода шуд.

Ин ба супориши Клуби Рим ва тавассути гурӯҳе аз донишмандон ба раҳбарии Денис ва Донелла Мидоуз аз Муассисаи фанноварии Массачусетс навишта шудааст. Нависандагон бо тавсифи «вазъияти таъодули ҷаҳонӣ»-и матлуб навиштанд: «Мо дар ҷустуҷӯи хурӯҷи моделе ҳастем, ки нишондиҳандаи як системи ҷаҳонӣ аст, ки бидуни фурӯпошии ногаҳонӣ ва контролинашуда пойдор аст ва қодир ба баровардани ниёзҳои асосии моддии ҳамаи мардумаш бошад.» Ҳамчунин дар соли 1972 китоби таъсиргузор, «Тарҳе барои бақо» мунташир шуд.

Дар соли 1975, як гурӯҳи таҳқиқотии MIT ҷаласоти даҳрӯзаеро дар мавриди «рушд ва паёмадҳои он барои оянда» барои Конгресси Иёлоти Муттаҳида баргузор кард, ки аввалин ҷаласаи истимоъ дар мавриди тавсеаи пойдор буд. Дар соли 1980, Иттиҳодияи байналмилалии ҳифозат аз табиат (IUCN), барномаеро ба номи «Стратегияи ҳифзи ҷаҳонӣ»-ро мунташир кард, ки шомили яке аз аввалин мароҷеъ ба тавсеаи пойдор ба ҳамон як авлавияти ҷаҳонӣ буд ва истилоҳи «тавсеаи пойдор»-ро муаррифӣ кард. Ду сол баъд, Маншури ҷаҳонии Созмони Милали Муттаҳид барои табиат панҷ асли ҳифозатро матраҳ кард, ки бар асоси он рафтори инсон бар табиат бояд ҳидоят ва қазоват шавад.

Аз замони гузориши Брундтланд, мафҳуми тавсеаи пойдор фаротар аз чаҳорчӯби байнинаслӣ аввалия тавсеа ёфтааст, то бар ҳадафи «рушди иқтисодии фарогири иҷтимоӣ ва зистмуҳитии пойдор» тамаркуз кунад. Дар соли 1992, Конфронси Созмони Милал дар мавриди муҳити зист ва тавсеа, Маншури заминро мунташир кард, ки дар он сохтори як ҷомеаи ҷаҳонии одилона, пойдор ва сулҳомез дар қарни бисту якум тарсим шудааст. Барномаи амалиётии Дастуруламали 21 барои тавсеаи пойдор, иттилоот, якпорчагӣ ва мушорикатро ба ҳамон як аҷзои калидӣ барои кумак ба кишварҳо барои дастёбӣ ба тавсеае, ки ин аркони вобаста ба якдигарро, шиносоӣ кард. Илова бар ин, дастури кори 21 таъкид мекунад, ки мушорикати густардаи мардум дар тасмимгирӣ, пешниёзи асосӣ барои дастёбӣ ба тавсеаи пойдор аст. Паймони Рио як ҷаҳиши бузург ба ҷело буд: барои аввалин бор, ҷаҳон дар мавриди барномаи пойдорӣ ба тавофуқ расид. Дар воқеъ, иҷмои ҷаҳонӣ бо нодида гирифтани ҳадафҳои мушаххас ва ҷузъиёти амалиётӣ тасҳил шуд. Санади 2030-и Юнеско (SDGs) акнун ҳадафҳои мушаххасе доранд (бархилофи натоиҷи паймони Рио), аммо ҳеҷ равиши мушаххасе барои таҳрим надоранд. Шохисаҳои тавсеаи пойдорро метавон дар чаҳор гурӯҳ: иҷтимоӣ, иқтисодӣ, бунёдӣ ва зистмуҳитӣ матраҳ ва баррасӣ намуд.

 Таъриф 
Баҳрагирӣ аз энергияҳои таҷдидпазир монанди энергияи хуршедӣ боиси тавсеаи пойдор мешавад. Вожаи «sustain» ба маънои пойдор мебошад ва ҳамчунин дар форсӣ ба маънои ҳаёт, зинда нигаҳ доштан, истимрор ва он чӣ ки метавонад дар оянда тадовум дошта бошад, аст. Як идея ва истилоҳи бисёр густарда, ки маонии мутафовит ва бисёре дорад, дар натиҷа фаровонии ин маонӣ, соҳибназарон вокунишҳои фаровон ва мутафовитеро дар ин ҳита ироа кардаанд. Мафҳуми тавсеаи пойдор, як навъ талош барои таркиби мафоҳим дар ҳоли рушди ҳавзаҳое аз мавзуоти муҳитӣ дар канори мавзуоти иҷтимоӣ-иқтисодӣ мебошад.

Тавсеаи пойдор як тағйири муҳим дар фаҳми робитаи инсон ва табиат ва инсонҳо бо якдигар аст. Ин масъала бо дидгоҳи ду садаи гузаштаи инсон, ки бар пояи ҷудоии мавзуоти муҳитӣ ва иҷтимоӣ ва иқтисодӣ шакл гирифта буд, дар тазод аст. Дар ду садаи гузашта, ин тасаввур ҳоким буд, ки муҳит ба таври умда ба ҳамон як омили хориҷӣ ва танҳо барои истифода ва истисмори инсон дар назар гирифта мешуд. Дар ин дидгоҳ, иртиботи инсон ва муҳит, ба сурати ғалабаи инсон бар табиат буда ва бар ин бовар устувор буд, ки донишу фанноварии башар метавонад бар тамоми мавонеи муҳитӣ ва табиӣ бартарӣ ёбад. Ин дидгоҳ муртабит бо тавсеаи сармоядорӣ ва инқилоби саноатӣ ва илми модерн мебошад. Ҳамон тавр ки Бейкон, яке аз поягузорони илми модерн, онро матраҳ мекунад: ҷаҳон барои башар сохта мешавад ва на башар барои ҷаҳон. Дидгоҳи мудирияти муҳитӣ бар пояи мудирияти манобеи табиӣ буд, ки тасдиқ мекард, башар ниёз ба манобеи табиӣ дорад ва ин манобеъ мебоист ба ҷои истифодаи сареъ ва бидуни барнома, ба дурустӣ мудирият шаванд, то ҳадди аксари истифода аз онҳо тайи солиёни тулонӣ муяссар гардад.

Ҳамчунин илми иқтисод бар мавзуи иртиботи инсон ва рушди иқтисодӣ таъкид дорад, ки дар натиҷа огоҳӣ ва истифода аз он, муҷиби афзоиши тавлидот, ба ҳамон як авлавият, матраҳ мегардад. Ин нигариш, калидӣ буд барои эҷоди рифоҳ дар зиндагии башар, чун аз тариқи рушди иқтисодӣ, фақру тиҳидастӣ метавонист аз миён биравад.

Мафҳуми тавсеаи пойдор, ҳосили рушду огоҳӣ аз пайвандҳои ҷаҳонӣ, мобайни мушкилоти муҳитӣ дар ҳоли рушд, мавзуоти иҷтимоӣ, иқтисодӣ, фақру нобаробарӣ ва нигарониҳо дар бораи як ояндаи солим барои башар аст. Тавсеаи пойдор, масоили муҳитӣ, иҷтимоӣ ва иқтисодиро ба ҳам пайванд медиҳад. Тавсеаи пойдор, дар Комиссиюни стратегияи ҳифозати ҷаҳон, ки тавассути Иттиҳодияи байналмилалии ҳифозат аз табиат дар соли 1980 ташкил шуда буд, мудавван гардид. Ба илова, бо ин мавзуъ тавассути Кумитаи ҷаҳонии тавсеа ва муҳит унвонҳои «Ояндаи муштараки мо», дар соли 1987 ва «Ҳифзи замин» дар соли 1991 низ матраҳ гаштааст.

Дар соли 1978 мелодӣ, Кумитаи ҷаҳонии тавсеа ва муҳит ё ҳамон Комиссиюни Брундтланд таърифи ҷомеъ аз тавсеаи пойдор ироа медиҳанд, ки бино бар он башарият тавоноии тавсеаи пойдорро дорад, агар битавонад тазмин кунад ниёзҳои ҳолро бидуни ба хатар афтодани тавоноии наслҳои оянда барои таъмини ниёзҳояшон, фароҳам меоварад.

Аз замони конфронси Созмони Милал бо унвони тавсеа ва муҳит, ки дар соли 1992 дар Рио-де-Жанейро баргузор шуд, унвони «тавсеа», ба яке аз ҳассостарин ва муҳимтарин калимот дар мубоҳисот табдил шудааст.

Дар соли 1992 дар «Конфронси Замин» тавсеаи пойдор чунин таъриф шуд: «Рафъи ниёзҳои насли ҳозир бидуни мусолиҳа бо наслҳои оянда дар ростои таъмини ниёзҳояшон.»

Комиссиюни ҷаҳонии муҳити зист, тавсеаи пойдорро ин гуна таъриф мекунад: «Тавсеаи пойдор фароянди тағйире аст дар истифода аз манобеъ, ҳидояти сармоягузориҳо, самтгирии тавсеаи фанноварӣ ва тағйире ниҳодӣ аст, ки бо ниёзҳои ҳолу оянда созгор бошад».

Комиссиюни «Брундтланд» дар бораи тавсеаи пойдор мегӯяд: «Тавсеаи пойдор ба ҳамон як фароянд, лозимаи беҳбуду пешрафти вазъият ва аз миён бурдани костиҳои иҷтимоӣ ва фарҳангии ҷомеаҳои пешрафта аст ва бояд мотори муҳаррикаи пешрафти мутаодил, мутаносиб ва ҳамоҳанги иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии тамоми ҷомеаҳо, ба вежа кишварҳои дар ҳоли тавсеа бошад.»

Тавсеаи пойдор тавсеае аст, ки битавонад ниёзҳои кунунии созмонро бидуни худшедор кардан ба тавоноиҳои насли оянда дар бароварда сохтани ниёзҳояшон посух гӯяд. Дар ин таъриф ҳаққи ҳар насл дар бархурдорӣ аз ҳамон миқдор сармояи табиӣ, ки дар ихтиёри дигар наслҳо қарор дошта, ба расмият шинохта шуда ва истифода аз сармояи табиӣ дар ҳадди баҳраи он муҷоз шумурда шудааст. Тавсеаи пойдор чашмандозе муҳим ва нав дар мудирият ва сиёсатгузории умумӣ аст, ки ба таври густардае хориҷ аз Иёлоти Муттаҳида зуҳур ёфтааст. Ин мафҳум талош мекунад то ба наҳви равшантаре натоиҷи ояндаи рафторҳои кунуниро мавриди таваҷҷуҳ қарор диҳад.

Тавсеаи пойдор заминаҳои мухталиферо мавриди таваҷҷуҳ қарор медиҳад: таъсири газҳои гулхонаӣ, тағйироти обу ҳавоӣ, тахриби лояи озон, тахриби замин, коҳиши манобеи ғайритаҷдидпазир, олудагии ҳавои шаҳрҳо.

Пойдорӣ вазъияте аст, ки дар он матлубият ва имконоти мавҷуд дар тӯли замон коҳиш намеёбад ва ба тавоноии экосистемаҳо барои тадовуми коркард дар ояндаи номаҳдуд марбут мешавад, бидуни он ки ба таҳлили манобеъ ё истифодаи беш аз ҳадди манобеъ мунҷар шавад. «Пойдорӣ, шароите аст, ки дар он системҳои иҷтимоӣ ва табиӣ дар канори ҳам ва ба шакли номаҳсус кор мекунанд. Аммо ин мафҳум ҳанӯз ҳам тавассути бархе созмонҳои байналмилалӣ мисли Бонки ҷаҳонӣ дар заминаи чашмандози рушд мавриди истифода қарор мегирад». Тавсеаи пойдор як идея ва истилоҳи густарда аст, ки маонии мутафовите дорад, ҳамин мавзуъ муҷиби барангезиши вокунишҳои мухталиф дар ин замина шудааст. Мафҳуми тавсеаи пойдор талоше барои таркиби мафоҳим дар ҳоли рушди ҳавзае аз мавзуоти муҳитӣ бо мавзуоти иҷтимоию иқтисодӣ мебошад.

Бархе аз соҳибназарон пойдориро навъе нигариш ба оянда медонанд, ки дар воқеъ нақшаи масире мебошад, ки бар рӯи маҷмӯае аз арзишҳо ва усули ахлоқӣ ва маънавӣ мутамаркиз аст. Тавсеаи пойдор як ҳолати собит аз ҳамоҳангиро надорад, балки дорои як фароянди тағйир дар чизе аст, ки истихроҷ аз маодин ҷиҳати сармоягузорӣ ва роҳбурди тавсеаи технология ва тағйири ниҳодиро созгор бо ниёзҳои оти ҳамон ниёзҳои имрӯз месозад.

 Дидгоҳҳо дар иртибот бо тавсеаи пойдор 

 Пойдории фанноварӣ 
Ақоиди ин гурӯҳ бар он аст, ки дастёбӣ ба тавсеаи пойдор дар тамоми заминаҳо дар қолаби систем ва меканизми ҳоким бар арсаҳои сиёсӣ ва иқтисодӣ ва иҷтимоии мавҷуд имконпазир аст. Ба ақидаи ин гурӯҳ, ҳар мушкиле дорои як посух ва роҳҳали фанноварӣ аст ва ҷое барои тарсу нигаронӣ вуҷуд надорадU.S.Council on Environmental Quality. (CEQ), 5th Annual Report: The costs of Spraw. (U.C. Government Printing Office,. Washington D.C., 1974..

 Пойдории экологӣ 
Пайравони ин гурӯҳ муътақиданд, ки сохтори мавҷуд дар ҷомеаҳои имрӯзӣ нопойдоранд ва расидан ба тавсеаи пойдор ниёзманд ба як шева ва тарзи тафаккури нав барои тағйири ин сохторҳост. Онҳо муътақиданд, ки бояд дар сохтори системҳои сиёсӣ, иқтисодӣ ва иҷтимоии мавҷуд тағйироте дода шавад. Пойдории экологӣ роҳҳалҳое ироа медиҳад, ки дар ибтидо ниёзманд ба таҷдиди назар дар иртибот бо кишоварзӣ, маскан, энергия, тарроҳии шаҳрӣ, ҳамлу нақл, иқтисод, хонавода, манобеи масрафӣ, ҷангалдорӣ, биёбонҳо ва арзишҳои аслии зиндагиамон бошад.

Вижагии ин назария:

 Муътақид ба бархурд бо мушкилот ба сурати асосӣ ва решаӣ аст.
 Тағйироти сохториро илзоман ба маънии ҷойгузинии системҳои мавҷуд намедонад.
 Фанновариро нафӣ намекунад, балки онро ҷузъе аз табиат медонад, ки бояд бо табиат амал кунад.

 Пойдорӣ дар меъморӣ 
Дар тӯли як садаи гузашта таҷрибаҳо ва дастовардҳо ва таҳволоти боарзише дар меъморӣ ва дар арсаи муҳити зист рух додааст, ки албатта мушкилоти бисёреро ба вуҷуд оварда, аммо метавон гуфт дар оғози садаи 21 мелодӣ вазъияти ҷаҳон ба як тавсеаи нопойдор расида, ки аз мушаххасаҳои он метавон ба рушди ҷамъият, афзоиши масраф ва тавзеи номутаодили манобеъ ишора кард. Ҳамчунин рушди ҷамъият асарҳои зиёнбори бисёре бар муҳити табиӣ бар ҷо гузошта, ки дар дарозои замон мунҷар ба тағйироти обу ҳавоӣ, эҷоди ҳафра дар лояи озон, нобудии гунаҳо ва низомҳои табиӣ гардидааст, ин масоил боиси тағйири дидгоҳи инсон нисбат ба табиат шуд. Дар пайи ин тағйиру таҳаввулот, мафҳуме ба ҳамон як тавсеаи пойдор по ба арсаи вуҷуд гузошт ва таъомули муҳиту меъморӣ ва таъсири дусӯяи онҳо бар якдигар ба ҳамон як тавсеаи пойдор вориди меъморӣ шуд ва аз ҳамин рӯ меъмории пойдор мавриди таваҷҷуҳи соҳибназарон қарор гирифт.

Вожаи пойдорӣ дорои маонии мухталиф аст, аммо дар меъморӣ ин вожа комилан мушаххас набуда ва таърифи рӯшане надорад ва бештар масъалаи ҳифзи табиату заминро мавриди пӯшиш медиҳад, дар воқеъ масоили муҳитиро метавон ҳавзае донист, ки тавсеаи пойдор бар рӯи он таъкид дорад. Меъморонро метавон аз омилҳои асаргузор дар ин ҳавза донист, зеро онҳо ба суратҳои мухталиф масъули 75 % тағйироти обу ҳавоӣ ҳастанд. Бо ин тафосир, меъмор метавонад бо нигоҳе тоза нисбат ба табиат, тағйироти муҳимеро дар ин ҳавза эҷод кунад. Албатта дар тӯли даҳаҳои гузашта роҳкорҳои муфиде тавассути меъморон барои ҳалли буҳронҳо ироа шудааст, аммо ҳамчунон мушкилоте бар сари роҳи меъмории пойдор вуҷуд дорад.

 Нақдҳо 
Мафҳуми тавсеаи пойдор, пайваста мавриди интиқод буда ва ин интиқод ҳанӯз идома дорад, аз ҷумла ин савол, ки дар тавсеаи пойдор чӣ чизе дақиқан бояд пойдор бимонад. Истидлол шудааст, ки чизе ба номи истифодаи пойдор аз як манбаи таҷдиднапазир вуҷуд надорад, зеро ҳар мизони мусбати баҳрабардорӣ дар ниҳоят мунҷар ба итмоми захираи маҳдуди замин мешавад; ин дидгоҳ мунҷар ба ин натиҷа мешавад, ки инқилоби саноатӣ дар кулл нопойдор аст.

Баҳси тавсеаи пойдор бар ин фарз устувор аст, ки ҷомеаҳо бояд се навъ сармоя (иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва табиӣ)-ро мудирият кунанд, ки мумкин аст ғайриқобили ҷойгузинӣ буда ва масрафи он ғайриқобили баргашт бошад. Сармояи табииро наметавон лузуман бо сармояи иқтисодӣ ҷойгузин кард. Алорағми ин ки мумкин аст битавонем роҳҳое барои ҷойгузинии бархе аз манобеи табиӣ пайдо кунем, аммо эҳтимоли ин ки онҳо замоне битавонанд ба куллӣ ҷойгузини хидматҳои экосистем шаванд, монанди ҳифозате, ки лояи озон эҷод мекунад, ё тасбити обу ҳаво тавассути ҷангалҳои Амазон, бисёр кам аст.

Мафҳуми тавсеаи пойдор аз завоёи мухталиф мавриди интиқод қарор гирифтааст. Дар ҳоле ки бархе онро мутаноқиз (ё истиораи инодия) медонанд ва тавсеаро зотан нопойдор медонанд, бархе дигар аз адами пешрафте, ки то кунун ба даст омада, ноумед шудаанд. Бахше аз мушкил ин аст, ки худи «тавсеа» ба таври устувор ва дақиқ таъриф нашудааст. Чунин дидгоҳе дар тазод бо ҷараёни аслии ҷомеаи академӣ аст, ки аксар вақт азъон мекунад, ки фарояндҳои сармоядорӣ бо пойдории дарозмуддати зиндагии башар носозгор аст.

Мубҳам будани таърифи Брундтланд аз тавсеаи пойдор ба шарҳи зерин мавриди интиқод қарор гирифтааст: Ин таъриф, «имкони камаҳамият шудани пойдориро боз кардааст. Аз ин рӯ, давлатҳо ин паёмро мунташир мекунанд, ки метавонем ҳамзамон ҳамаи ҷавониби тавсеаро дошта бошем, яъне ҳам рушди иқтисодӣ, ҳам тавсеаи ҷомеаҳо ва ҳам муҳити зисти солим. Ниёз ба арзишҳои ахлоқии ҷадиде нест. Ин ба истилоҳ нусхаи заифи пойдорӣ дар миёни давлатҳо ва касбу корҳо маҳбуб аст, аммо амиқан иштибоҳ аст ва ҳатто заиф нест, зеро ҳеҷ ҷойгузине барои ҳифзи якпорчагии экологии замин вуҷуд надорад.»

 Ҷусторҳои вобаста 
 Тарроҳии пойдор
 Пойдорӣ
 Олудагӣ

 Эзоҳ 

Гурӯҳ:Рушди устувор
Гурӯҳ:Иқтисоди рушд