Зафарномаи Шоҳҷаҳонӣ

Зафарномаи Шоҳҷаҳонӣ (), Зафарномаи Шоҳҷаҳон подшоҳ — манзумаи таърихии шоири дарборӣ Ҳоҷимуҳаммадхон Қудсии Машҳадӣ, ки бо амри император Шоҳҷаҳон (ҳукмронӣ 1627-58) дар пайравии «Шоҳнома»-и Фирдавсӣ таълиф кардааст (1637).

 Тавсиф 
Зафарномаи Шоҳҷаҳонӣ аз 8 ҳазор байт иборат буда, воқеаҳои таърихии Ҳиндро аз таваллуди Шоҳҷаҳон (1592) то даҳумин соли аҳди ҳукуматаш (1637) дар бар мегирад. Зафарномаи Шоҳҷаҳонӣ барои омӯзиши таърихи лашкаркашиҳои Шоҳҷаҳон ба Мивор (1613), Дакан (1617), Гуҷарот, фатҳи Конгра (1620), ҷанги Дороб бо Ёқути Даканӣ, муборизаҳои дохилидарбории Темуриёни Ҳинд пас аз фавти Ҷаҳонгир, кушта шудани шоҳзодаҳо (Хусрав ва Шаҳрёр), ба тахт нишастани Шоҳҷаҳон, лашкаркашии Имомқулихон ба Балх, фатҳи Қандаҳор, фиристода шудани Сафдархон (сафири Темуриёни Ҳинд) ба дарбори Сафавиён (1630), фатҳи қалъаи Давлатобод ва шаҳри Аҳмаднагар аз ҷониби Шоҳҷаҳон (1633) ва боҷгузории дарбори Темуриёни Ҳиндро қабул кардани сулолаҳои маҳаллии Одилшоҳиёну Қутбшоҳиён маъхази асосӣ мебошад. Ашъори Зафарномаи Шоҳҷаҳонӣ содаву равон ва устувор буда, дар он санъатҳои лафзӣ фаровон истифода шудаанд. Қадимтарин нусхаи хаттии Зафарномаи Шоҳҷаҳонӣ, ки баъди 24 соли таълифи асар рӯйнавис шудааст (1661), дар китобхонаи Кембриҷ нигаҳдорӣ мешавад.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 


Гурӯҳ:китобҳои таърих