Байзоев, Азим

Азим Байзоев

Байзоев Ази́м Муҳаммадиевич — филолог-шарқшинос, номзади илмҳои филология (1992), дотсенти кафедраи филологияи Эрони Донишгоҳи миллии Тоҷикистон (1992-2025); сармутахассиси Академияи таҳсилоти Тоҷикистон (2016-2025).

Муаллифи 4 монография, 8 асари илмӣ-таҳлилӣ, 10 китоби дарсӣ, аз ҷумла 2 китоби дарсӣ барои хориҷиён, 12 дастури таълимӣ-методӣ, 8 осори бадеӣ, бештар аз 180 мақолаи илмӣ ва илмӣ-оммавӣ, ки ба забонҳои тоҷикӣ, русӣ, англисӣ ва форсӣ дар нашрияҳои Тоҷикистон, Русия, ИМА, Британияи Кабир, Эрон, Покистон, Афғонистон ва Қирғизистон ба табъ расидаанд. Таҳти роҳбарии ӯ се нафар рисолаи номзадӣ ҳимоя намудаанд. 

 Муҳимтарин осор 
 “Раҳнамои тоҷикӣ барои навомӯзон” (ба забони англисӣ, Душанбе, 2001, Лондон-Ню-Йорк, 2004, бо Ҳайвард Ҷ.).

 “Забони форсӣ барои донишҷӯёни соли аввал” (Душанбе, 1996, бо Ҷӯраев Н.)

 “Алифбои ниёгон ва матн” барои синфҳои 4-5 (Душанбе-Теҳрон, 2006, бо Кабиров Ш.)

 “Забони модарӣ” барои синфҳои 1-4 (Душанбе, 2025, дар ҳаммуаллифӣ).

 Ҷоизаҳо  
 Нишони Ситораи Сурх (1984); 

 Ифтихорномаи фахрии Президиуми Шӯрои Олии ИҶШС (1985); 

 Ифтихорномаи фахрии КМ ВЛКСМ (1984); 

 Аълочии маорифи Тоҷикистон (2010);  

 Медали “Аз халқи миннатдори Афғонистон” (1986); 

 Медали “Ба ҷанговари интернатсионалист” (1986); 

 Медали “70-солагии Қувваҳои мусаллаҳи Иттиҳоди Шӯравӣ” (1988); 

 Медали “5-солагии Қувваҳои мусаллаҳи Тоҷикистон” (2002); 

 Медали “Иштирокчии амалиётҳои ҷангӣ” (2011); 

 Медали “25-солагии ихроҷи Қувваҳои мусаллаҳи Шӯравӣ аз Афғонистон” (2014); 

 Ҷоизаи ба номи Аббос Алиев (дар соҳаи маориф) (2021);

 Медали “Хизмати шоиста” (2022).