Зарҳалкорӣ

Зарҳалкорӣ — як навъ ҳунари ороиш, амали бо маҳлули тилоранг оро додани маснуоти заргарӣ, ашёи рӯзгор, ҷузъҳои меъморӣ, китоб, асарҳои санъати тасвирӣ ва ғ.

 Тавсиф 
Зарҳалкорӣ таъйиноти ороишӣ ва муҳофизатӣ дошта, аз қадим байни заргарон, хаттотон, мусаввирон ва наққошон маъмул буд. Сатҳи маснуоти зарҳалкоришуда мустаҳкам ва зангногир мешавад. Онро барои ороиши муқова ва саҳифаи дастнависҳо низ истифода мебурданд. Барои ороиши нақшҳои ашёи рӯзгор (зарф, қандил, корд, сандуқ ва ғ.), маснуоти заргарӣ зарҳалкориро истифода мебаранд. Махсусан, дар асрҳои 14-15 сохтани қандилу табақча ва анвои дигари зарфҳои зарҳалкорӣ бештар маъмул буд. Деги Абдулазиз ибни Шарафуддин, ки намунаи олии санъати филиззороист (ҳоло дар осорхонаи Эрмитажи Санкт-Петербург маҳфуз аст), бо ҳашт ҳалқаи нуқракӯби зарҳалкоришуда оро дода шудааст. 

Зарҳалкорӣ дар санъати меъморӣ низ васеъ истифода мешавад. Оро додани ҷузъҳои меъморӣ (масҷиду мадрасаҳо, маъбад, манораҳо, қасру кӯшк ва дигар иншооти ҳокимнишин), ҳайкалу муҷассамаҳо ва асарҳои наққошӣ бо усули зарҳалкорӣ аз қадим маъмул буда, дар асрҳои миёна ривоҷ ёфт. Раву болорҳо, сутунҳо, дару дарвоза ва ҷузъҳои дигари иншооти меъмории ин давра (асрҳои 14-20) Зарҳалкорӣ шудаанд, ки намунаҳои онҳо дар ҳудуди Осиёи Марказӣ зиёд вомехӯранд. Дар санъати ороишии муосир барои оро додани ашёи рӯзгор, осори меъморӣ, тамғакоғазҳо, қоғазҳои борпечонӣ ва дигар маҳсулоти чопӣ усули гуногуни анъанавию техникии зарҳалкориро васеъ истифода мебаранд. Наққошони тоҷик Зарҳалкориро барои ороиши 5 гунбади Мақбараи Мирсайид Алии Ҳамадонӣ (Кӯлоб, 2006), биноҳои муҳимми давлатӣ, маишию хидматрасонӣ ва саноати полиграфӣ моҳирона истифода бурдаанд.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 


Гурӯҳ:Заргарӣ