Заруриёти диния

Заруриёти диния () — китоби дарсии аввалин мактабҳои усули нави тоҷикӣ дар оғози асри 20 дар Самарқанду Бухоро.

 Тавсиф 
Садриддин Айнӣ аз таҷрибаи дар мактабҳои Абдурраҳмон Саидӣ, Абдулвоҳиди Мунзим ва Абдуқодири Шакурӣ андухтааш истифода карда, барои толибилмони мактабҳои нав се китоби дарсӣ навиштааст: «Тартилу-л-Қуръон» (1909), «Заруриёти диния» (1914) ва «Таҳзибу-с-сибён» (1910; 1917). Дар муқоиса бо китобҳое, ки он замон барои омӯзиши тиловати Қуръону заруриёти ислом вуҷуд доштанд, навиштаҳои устод Айнӣ беҳтарин дастури таълимӣ буданд.

Дар Тоҷикистони замони шӯравӣ тӯли чанд сол тартиби омӯзиши улуми исломӣ ба шакли зайл буд: «Қоидаи бағдодӣ», «Ҳафтяки шариф», рӯйхонии «Каломи шариф», яъне Қуръони карим, «Чаҳоркитоб», «Заруриёти диния» ва баъд аз инҳо вақте ки фаҳми китобхон ба дарки мафҳумҳои шариат мерасид ва сарфу наҳви арабиро аз бар мекард, ба ӯ аҳкоми шариат аз китобҳои «Маслаку-л-муттақин», «ал-Ҳидоя» ё китобҳои дигар, ки фарогири муқаддамот ва тафсилоти аҳком мебошанд, омӯзонда мешуд. Дар Заруриёти диния бошад, осонтарин роҳи аз худ кардани аҳкоми зарурии шариати исломӣ оварда шудааст. Ба ҳуруфи кириллӣ ҳам ба табъ расидааст.
 Эзоҳ 

 Адабиёт 


Гурӯҳ:Садриддин Айнӣ