Зиқи дил

Зиқи дил, астмаи дил — хуруҷи нафастангӣ, ки бино­бар дар рагҳои шуш бозмондани хун пайдо мешавад. 

Сабаби зиқи дил миокардит, сактаи шадиди миокард, кардиоск­ле­роз, аневризми меъдачаи чапи дил, иллати аортаи дил ва даричаи дутабақаи он, баланд шудани фишори шараён ва ғ. мебошад. зиқи дил дар натиҷаи зиёд шудани гардиши хун (масалан, бинобар кори ҷисмонӣ, табларза), афзоиши массаи ху­ни дар гардиш буда (масалан, ҳангоми ҳоми­лагӣ истеъмол на­мудани нӯшокиҳои бисёр ё ба андомгон фиристодани моеи зиёд), дароз кашидани бемор (боиси ба шуш бисёр ҷорӣ шу­дани хун мегардад) низ ба вуқӯъ мепайвандад. Ҳан­го­ми дар мӯйрагҳои шуш бозмондани хун ва афзудани фишор онҳо варам карда, мубодилаи газ дар алвео­ла­ҳо, инчунин қобилияти нуфузпазирии бронх­чаҳо халал меёбад. Дар натиҷа бемор маҷбур мешавад, ки сатҳӣ ва кӯтоҳ-кӯ­тоҳ нафас гирад. Гоҳе ин ҳолатро ташаннуҷи рефлексии бронхҳо вазнинтар мекунад.

Хуруҷи рӯзонаи зиқи дил, маъмулан, ба фаъолияти ҷисмо­нӣ, асабоният, ғалаёни хун, стенокардия, пурхӯрӣ ва ғ. во­бас­тагӣ дорад. Пеш аз хуруҷи зиқи дил бисёр вақтҳо эҳсоси фишур­да шудани қафаси сина ва дилзанӣ ба вуҷуд меояд. Дар на­тиҷаи шабона хуруҷ кардани зиқи дил (бештар ба мушо­ҳи­да ме­ра­сад) бемор аз нафастангӣ, нарасидани ҳаво, фишо­ри қа­фаси сина ва сурфаи хушк бедор мешавад; ӯ арақ карда, бо даҳон нафас мегирад, ба воҳима афтода, сари бис­тар меши­над, зеро дар ин ҳолат нафаскашӣ қадре осон мегардад.

Муолиҷа: доруҳои дил ва рагвасеъкунанда, оксиген, да­воҳои фишорфурор (агар фишори хун баланд бошад), пе­шоброн.

Пешгирӣ: муолиҷа кардани беморие, ки муҷиби зиқи дил шудааст.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

Гурӯҳ:Бемористонҳо аз рӯи алифбо
Гурӯҳ:Бемориҳои дил