Павел Иванов

Иванов Павел Петрович (16.2.1893, губ. Тюмен — 2.2.1942, Маскав) — шарқшиноси шӯравӣ, доктори илмҳои таърих (1941), муҳаққиқи таъриху фарҳанги Осиёи Марказӣ.

 Зиндагинома 
Хатмкардаи Институти шарқшиносии Туркистон (1924). Омӯзгори Институти шарқшиносӣ ва Донишгоҳи давлатии Ленинград (1924-34), х. и. Институти шарқшиносии АИ ИҶШС (1934-41). Самтҳои асосии таҳқиқот: омӯзиши таърихи рушди истихроҷи маъдан дар Осиёи Миёна; шӯришҳои оммавӣ дар аморати Бухоро; омӯзиш ва нашри осори хаттии мансуб ба хонҳои Хева ва шайхҳои Ҷӯйборӣ. Муаллифи зиёда аз 20 рисолаи илмӣ.

 Осор 
 К истории развития горного промысла в Средней Азии (Краткий исторический очерк). М.-Л., 1932;
 Восстание Китай-кыпчаков в Бухарском ханстве. М.-Л., 1937;
 Архив хивинских ханов XIX в. Л., 1940;
 Хозяйство джуйбарских шейхов. М.-Л., 1954;
 Очерки по истории Средней Азии (XVI — середина XIX в.) М., 1958.

 Эзоҳ 

 Адабиёт