Зангӣ-ота

Зангӣ-ота (), Ойхоҷа ибни Тоҷхоҷа ибни Мансур (фавт 1258, Тошканд) — орифи ҳанафимазҳаб, муриди Аҳмади Ясавӣ.

 Зиндагинома 
Дар бораи аҳволи ӯ манбаъҳо, аз ҷумла «Таърихи амония»-и Мусо Сайрамӣ, «Туҳфату-з-зоирин»-и Носируддин ибни Амир Музаффар ва «Ламаҳот»-и Азизон Олими Шайх хабар додаанд. Дар баъзе манбаъҳо бобои Зангӣ-ота — Арслон-бобо устоди Аҳмади Ясавӣ қаламдод шудааст. Падари Зангӣ-ота муриди Аҳмади Ясавӣ буда, писарашро то оғози навҷавонӣ дар рӯҳияи баланди илму ирфон тарбия кард, сипас ӯро ба муридии Ясавӣ супорид. Ясавӣ пас аз муддате, шояд ба сабаби пирсолӣ, тарбияи Зангӣ-отаи ҷавону иродатмандро ба халифаи муқарраби худ Ҳаким-ота Сулаймони Боқирғонӣ вогузор кард. Зангӣ-ота пас аз касби камолоти ирфонӣ ва гирифтани дуову иродати муршиди худ — Ҳаким-ота ба вил. Чоч (Тошканд) омада, ба тарбияи шогирдон ва давом додани таълимоти силсилаи хоҷагон пардохт. Зангӣ-ота як муддат чӯпонӣ ихтиёр карда, ба сабаби зери офтоб бисёр гаштанаш сиёҳпӯст шуд ва ба «зангӣ» машҳур гардид. Зангӣ-ота ба «зикри чӯпонӣ» машғул будааст. Ин навъи зикр ҳанӯз ҳам дар миёни орифони баъзе минтақаҳои Осиёи Миёна роиҷ мебошад. Аз Зангӣ-ота ҳеч асаре ёд нашудааст.

Мақбараи пуршукӯҳ ва маҷмааи ёдгории Зангӣ-ота ва ҳамсараш Анбарбибиро бо фармони Темур охирҳои асри 14 сохтанд, ки дар 15 км ҷанубу ғарби шаҳри Тошканд, дар маҳаллае ҷойгир аст, ки «Зангиота» ном дорад.

 Эзоҳ 

 Адабиёт