Зарифӣ (навъи зардолу)

Зарифӣ, кализарифӣ — навъи зардолуи миёнапазаки маҳаллӣ. Селексияи халқист.

Дарахташ зудсабз ва серҳосил (аз як бех дарахти 60-солааш то 196 кг ҳосил меғундоранд). Шохаҳои наврустааш кӯтоҳи ғафс, сурхи қаҳваранг. Баргаш тухмшакли дарозрӯя (8,3х6,2 см), нӯгтези дандонадор, думчааш ғафси сурхтоб. Мевааш калон, лӯнда (41х29х35 мм, вазнаш 31-36 г), зарди норанҷӣ, пӯсташ пашмакдор. Дилааш ғафси хамирак, серобу ширин, хуштаъму хушбӯй. Донакаш (1,9 г) сафеди кабудтоб (донаки зардолуи Хурмоиро мемонад), нӯгтез, мағзаш ширин. Думчаи мевааш сахт аст, бинобар ин мева баъди пухтан нарехта, дар шохчаи дарахт мавизак мешавад. Давраи нашваш 125—135 рӯзарифӣ Охирҳои март гул карда, мевааш аввалҳои июл мепазад (24,7 % моддаҳои хушк, 13,2 % қанд ва 0,9-1 % ҷавҳар дорад). Зарифиро тар мехӯранд, аз он зардолуоб, афшура, мураббо тайёр мекунанд. Ҳангоми хушконидан 24-26 % баргаку аштак ва 36-38 % зардолуқоқи хушсифат ҳосил мешавад (67-69 % қанд дорад). Зарифӣ бештар дар деҳаҳои Зархок, Навгилем ва Матпарии ноҳияи Исфара ва деҳаи Работи ноҳияи Конибодом парвариш карда мешавад. Ҳар сол ҳосил мебандад. Дар заминҳои санглох ва доманакӯҳҳо хуб месабзад. Барои беҳтар гардолуд ва серҳосил шудан зарифиро бо навъҳои Исфарак ва Мирсанҷалӣ якҷо мешинонанд. Дарахташ аз касалии шилмшорӣ осеб меёбад; пармачӣ низ ба он зарари ҷиддӣ мерасонад.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Плодоводство Таджикистана. Сталинабад. 1948.

Гурӯҳ:Навъҳои зардолу