Зардангури ҳисорӣ

Зардангури ҳисорӣ — навъи ангури дерпазаки маҳаллӣ. Селексияи халқист.

Баргаш калон, мудаввари дарозрӯя, панҷпарраи камчок, рӯяш суфтаи ҷилодор, думчааш дароз, сурхтоб. Гулаш дуҷинса, хӯшааш калон (350—450 г, баъзан 1200 г), сершингил. Ғужбаш гирдаи калон (вазни 100 донааш 305—343 г), зарди равшан, ғужмаш нафис, дилааш хамираки қарсосӣ, сероби ширин; 2-8 тухми калони қаҳваранг дорад. Дар таркиби меваи пухта расидааш (нимаи моҳи сентябр) 18,5-21,3 % қанд ва 4,5-5,5 г/л ҷавҳар мавҷуд аст. Давраи нашваш 145—165 рӯз. Зардангури ҳисориро барои тархӯрӣ, афшурагирӣ ва майкашӣ истифода мебаранд. Ҳангоми хушконидан 22-24 % мавизи хушсифат ҳосил мешавад. Зардангури ҳисориро асосан дар водии Ҳисор мепарваранд. Токаш миёнасабз, 32-35 дарсади навдаҳояш ҳосилдеҳ. Дар заминҳои лалмӣ низ хуб сабзида, ҳосили сершира медиҳад. Аз ҳар га токзори он андаряк 175 сентнер ҳосил рӯёндаанд. Токаш аз сармои аввали баҳор зарар мебинад. Ба касалиҳои гарда ва қарасон тобовар аст.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Плодоводство, виноградарство и овощеводство Таджикистана. Ч. 2. Сталинабад, 1948.

Гурӯҳ:Ангурҳо