Беҳрӯз Забеҳуллоҳ

Забеҳуллоҳ Беҳрӯзи Саидхоҷа (зод. 30 июни 1968, деҳаи Рузвай, ноҳияи Дарвоз) —  ва пажӯҳишгари тоҷик, узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон (2005), узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон (2015)

 Зиндагинома 
Беҳрӯзи Забеҳуллоҳ дар деҳаи Рузвайи ноҳияи Дарвози ВМКБ дар оилаи зиёӣ ба дунё омадааст. Солҳои 1975—1985 дар мактаби миёнаи № 8-и ба номи Алишер Навоии ноҳияи Дарвоз таҳсил карда, соли 1986 Омӯзишгоҳи касбӣ-техникии № 67-и шаҳри Душанберо бо дипломи аъло хатм намудааст. Солҳои 1987—1989 хидмати сарбозиро дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳи Иттиҳоди Шуравӣ адо намуда, соли 1993 факултети филологияро бо дипломи аъло хатм кардааст.

Беҳрӯзи Забеҳуллоҳ дар мавзуи «Таҳаввули шеър дар адабиёти тоҷики замони шуравӣ (ибтидои садаи бист то солҳои 80)» рисолаи номзадӣ дифоъ карда, монографияи илмияш бо номи «Таҳаввули шакл ва муҳтавои назми тоҷик дар асри ХХ» (соли 2020 дар нашриёти «Дониш») чоп шудааст.

 Корнома 
Фаъолияти кории Беҳрӯзи Забеҳуллоҳ аз Кумитаи телевизион ва радиошунавонии назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикситон шуруъ шуда, муддати се сол ба сифати хабарнигор ва муовини директори радиои «Садои Душанбе» кор кардааст. Баъдан фаъолияти хабарнигории худро дар дафтари намояндагии Садо ва Симои Эрон дар Тоҷикистон ва радиои «Имрӯз» идома додааст.

Беҳрӯзи Забеҳуллоҳ солҳои 2019—2021 мудирии Шуъбаи тавсиф ва таҳияи феҳристи дастхатҳои Маркази мероси хаттии АМИТ-ро ба уҳда дошта ҳамзамон таҳқиқоти илмиро перомуни адабиёти муосири тоҷик идома додааст.

Беҳрӯзи Забеҳуллоҳ солҳои 2021—2022 дар вазифаи муовини директори Муассисаи нашриявии «Адиб» оид ба корҳои эҷодӣ адои хидмат намудааст. Аз моҳи ноябри соли 2022 то ҳол мудирии шуъбаи адабиёти муосири Институти забон ва адабиёти ба номи Абуабдуллоҳи Рӯдакии АМИТ-ро ба уҳда дорад ва ҳамзамон дар ДДОТ ба донишҷӯён аз фанни «Таърихи адабиёт» ва «Назарияи адабиёт» дарс мегӯяд.

Беҳрӯзи Забеҳуллоҳ дар тули фаъолияти хабарнигории хеш мақолаҳои зиёде дар рӯзномаву маҷаллаҳои ватанӣ ва кишварҳои ҳамзабон мунташир кардааст.

 Таълифот 
Беҳрӯзи Забеҳуллоҳ шоири ватансаро буда, то кунун шаш маҷмуаи ашъор бо номҳои «Ғамамро шеър кардам» («Суруш», 1999), «Танҳо барои худ» («Нодир», 2003), «Сипоҳи сухан» («Эр-граф», 2021) ва «Яштҳои ватандорӣ» («ЭР-граф», 2023), «Аз остон то осмон» (Душанбе, «Промэкспо», 2023), «Ошёни уқобон» (Душанбе, «Шоҳин-С», 2024) мунташир кардааст. Беҳрӯзи Забеҳуллоҳ ҳамчунин чанд асари пажуҳишӣ дар бораи адабиёти классикӣ ва муосири Тоҷикистон бо номи "Офтобе дар миёни сояе; шарҳи мухтасари муҳимтарин мавзуъҳои «Маснавии маънавӣ» "(«Адиб», 2022), "Қиссаи мурғи Самандар; саргузашти адабиёти тоҷик дар даврони шуравӣ (Машҳад, 2012), «Зангулазанон гузашт борон»; нигоҳе ба шеъри муосири Тоҷикистон (Кобул, 2011), «Адабиёт ва ҳувияти миллӣ» (Маҷмуаи мақолот, Душанбе, 2025), ба нашр расонида, ҳамчунин ашъори ватанпарваронаи ӯ китоби «Суруди истиқлол» («Дониш», 2021) маҷмуаи ашъори шоирони АМИТ ба табъ расидааст.

Ашъору таронаҳои зиёди Беҳрӯзи Забеҳуллоҳ дар мавзуи Ватан, сулҳу ваҳдат ва тарғиби созандагии кишвар аз тарафи ҳунармандони маъруфи, тоҷик суруда шудаанд.

 Унвону ҷоизаҳо 
Беҳрӯзи Забеҳуллоҳ аз соли 2005 узви Иттифоқи журналистон ва аз соли 2015 узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аст. Беҳрӯзи Забеҳуллоҳ соли 2011 ба хотири таблиғи фарҳанг, тамаддун ва дастовардҳои навини тоҷикон дар матбуоти кишварҳои ҳамзабон бо Ҷоизаи иттифоқи журналистони Тоҷикистон ба номи Абулқосим Лоҳутӣ сарфароз шудааст. Соли 2020 ба хотири хидматҳояш дар бахши илму фарҳанги ҷумҳурӣ бо нишони «Хидмати шоиста» сарфароз гардонида шудааст.

 Эзоҳ