Муҳаммад Зуҳарӣ

Муҳаммад Зуҳарӣ (; ) —  ва и эронӣ.

 Зиндагинома 
Падараш Абдуллоҳхони Зуҳарии Халъатбарӣ аз фаъолони Инқилоби Машрута дар Эрон буд. Соли 1931 аз сабаби ихтилофи назаре, ки падараш бо Ризошоҳи Паҳлавӣ дошт, хонаводаи онҳо ба Малоир ва баъдан ба Шероз табъид шуд. Пас аз Ҷанги дуввуми ҷаҳонӣ ба Теҳрон кӯчиданд. Соли 1954 риштаи забон ва адабиёти форсии Донишкадаи адабиёти Теҳронро хатм кард.

 Эҷод 
Муҳаммад Зуҳарӣ кори эҷодиро дар навҷавонӣ бо навиштани мақолаҳо ва ҳикояҳои хурд дар маҷ. «Тӯфон» оғоз кардааст. Чанд сол дабири адабиёт буд ва соли 1963 ба Китобхонаи миллии Эрон рафта, дар таълифи 9 ҷилди «Китобшиносии миллии Эрон» дар ду марҳала ширкат дошт. Шеърҳои нахустинаш дар матубот солҳои 1950 ба табъ расидаанд. Баъд маҷмӯаҳои ӯ «Ҷазира» (1956), «Гилоя» (1965), «Шабнома» (1968), «Татама» (1969), «Баргузидаи ашъор» (1969), «Мушт дар ҷайб» (1974), «Пири мо гуфт» (1977) мунташир шуданд. Муҳаммад Зуҳарӣ аз гузаштаи адаби форсӣ ва ашъори классикони форс-тоҷик огоҳии хуб дошт ва шеъраш аз таъсири шоирони куҳан орӣ нест. Муҳаммад Зуҳарӣ ба монанди Шомлу, Суҳроби Сипеҳрӣ, Фаредуни Муширӣ, Ахавони Солис шоири навпардоз буд. Тағаззул аз ҷанбаҳои қавии шеъри ӯст. Ғурбати амиқу дардолуд дар ашъораш ниҳон аст. Дар маҷмӯаи «Гилоя» чаҳорпораро раҳо карда, бо ҳадиси ранҷу андуҳу танҳоӣ шеъри нимоиро пайгирӣ кардааст. Дар маҷмӯаи «Шабнома» ба навъе аз зеҳнковӣ ва мазмунёбии шоирона рӯй меоварад ва ин мазмунҳоро, ки бештар иҷтимоӣ ҳастанд, ба сурати қитъаҳои кӯтоҳ баён мекунад.

Чунончи:

 Эзоҳ 

 Адабиёт