Завқии Самарқандӣ

Завқии Самарқандӣ (; қарни XVI) — и форс-тоҷик.

 Зиндагинома 
Зодгоҳаш Миёнколи Самарқанд, аз ин рӯ дар баъзе маъхазҳо бо номи Завқии Миёнколӣ низ ёд шудааст. Дар ҷавонӣ дар баробари аз худ кардани улуми роиҷи замон, ба шеър гуфтан пардохт. Ҳамзамононаш ӯро соҳиби завқи баланд ва дар гуфтани шеър нексухан тавсиф кардаанд. Дар дарбори ҳокими Самарқанд ‒ Қулаҳмадхон ба унвони «маликушшуаро» мушарраф гардидааст. Завқии Самарқандиро шоири соҳибдевон номидаанд, аммо девони ӯ то замони мо нарасидааст. Ба қалами ӯ ғазалҳову қасидаҳо, қитъаҳо ва маснавии «Нозу ниёз» иборат аз 4 ҳазор байт (дар вазни шеъри «Хусраву Ширин»-и Низомӣ) тааллуқ доранд. Намунаҳои ғазалиёташ, ки дар маъхазҳои адабӣ омадаанд, аз маҳорати хуби шоирии ӯ гувоҳӣ медиҳанд.

Ин ғазал аз ӯст:

Завқии Самарқандӣ дар пайравии маснавии «Хусраву Ширин»-и Низомӣ маснавие бо номи «Нозу ниёз» (иборат аз чор ҳазор байт) навишта, ба Қулаҳмадхон бахшид ва дар ивази он силаи гарон ба даст овард, вале тоифаи авбошон маблағи шоирро ба ғорат бурда, худи ӯро ба қатл расонданд. Завқии Самарқандӣ пеш аз маргаш ғазале гуфта буд бо ин матлаъ:

 Эзоҳ 

 Адабиёт