Ибни Нафис

Абулҳасан Алоуддин Алӣ ибни Абилҳазми Қурайшӣ, мулаққаб ба Ибни Нафис (); 1210, Димишқ — 1288, Қоҳира) — табиб ва донишманди салтанати Мамлукҳои Миср аз Сурия.

 Зиндагинома 
Илми тибро дар назди Муҳаззабуддин ном табиб омӯхтааст. Дар илмҳои забон, ҳадис ва фиқҳ ҳам забардаст будааст. Фаъолияти тиббии Ибни Нафис аз кор дар донишкадаи «Бемористони нурӣ»-и Димишқ оғоз мегардад, сипас рӯ ба Қоҳира оварда, роҳбарии Бемористони мансуриро бар уҳда мегирад ва ҳамзамон дар вазифаи устодии мадрасаи тиббии он фаъолият менамояд. Аз осори тиббии ӯ «Муҷазу-л-Қонун», «Шарҳу куллиёти-л-Қонун» ва «аш-Шомил фӣ-с-синоати-т-тиббия»-ро метавон ном бурд. Ибни Нафис аз пайравони эҷодкори Ибни Сино ва яке аз шореҳони бозаковати «ал-Қонун фӣ-т-тиб» мебошад. Ӯ дар натиҷаи омӯзиш ва таҳқиқу баррасии осори тиббии Абуалии Сино соли 1242 даври хурди гардиши хунро тавсиф кардааст (ҳоло онро ба табиби испанӣ М. Сервето нисбат медиҳанд). Бино ба гуфтаи Ибни Нафис хун аз меъдачаи рости дил ба шуш рафта, дар он ҷо аз моддаи хоссае, ки дар таркиби ҳаво мавҷуд аст, ғанӣ мегардад. Сипас ба даҳлези чапи дил гузашта, ба «рӯҳи ҳаёт» табдил меёбад. Ибни Нафис беш аз 150 асбоби ҷарроҳиро кашф ва дар соҳаи ҷарроҳӣ истифода кардани усули доғмони (каутеризатсия)-ро таҳқиқ кардааст.

 Эзоҳ 

 Адабиёт