Музаффаруддин ибни Соъотӣ

Музаффаруддин ибни Соъотӣ (), Музаффаруддин Аҳмад ибни Алӣ ибни Тағлиб/Саълаб ибни Абузиёи Бағдодӣ (1253, Баалбек, Лубнон — 1295, Бағдод, Ироқ) — адиб, усулӣ ва фақеҳи машҳури ҳанафӣ.

 Зиндагинома 
Хонаводаи Ибни Соъотӣ дар кӯдакии ӯ ба Бағдод кӯчид; вай дар мадрасаи Мустансирия парвариш ёфт ва баъдҳо дар он ҷо ба тадрис пардохт. Аз он ҷиҳат, ки падараш соатсоз ва ба гуфтаи Абдулқодири Қурашӣ, соатҳои машҳури насбшуда дар равоқи дари Мустансирияро ӯ сохта буд, худаш ба Соъотӣ — соатсоз ва фарзандаш ба Ибни Соъотӣ мулаққаб гардиданд.

Ибни Соъотӣ дар заковат, суханварӣ ва хушнависӣ ба қадре тавоно буда, ки бо ӯ дар ин корҳо зарбулмасал зада мешуд. Шамсуддини Исфаҳонӣ ӯро дар наҳв, адаб ва заковат бар Ибни Ҳоҷиб бартар мешумурд. Закиюддини Самарқандӣ ва Носируддин Муҳаммад аз шогирдон ва ровии осори ӯянд. Ибни Соъотӣ дар фиқҳ, усул ва адаб таълифот дорад. Осори фиқҳии ӯ аз матнҳои муътабари фиқҳи ҳанафӣ ба шумор мераванд. Муҳимтарин таълифи Ибни Соъотӣ «Маҷмаъу-л-баҳрайн ва мултақа-н-найирайн» (мухтасаре дар фиқҳи ҳанафӣ) буда, муаллиф дар он «Мухтасари Қудурӣ» ва «Манзума»-и Абуҳафси Насафиро гирд овардааст. «Шарҳу Маҷмаъи-л-баҳрайн» (дар 2 ҷилд), «Бадеъу-н-низом. ал-Ҷомеъ байна китобайи-л-Баздавӣ ва-л-Иҳком» (дар усули фиқҳ), «ад-Дурру-л-манзуд фӣ-р-радди ало файласуфи-л-яҳуд (Ибни Каммуната)», «ал-Фароиз» ва «Ниҳояту-л-вусул ило илми-л-усул» аз ҷумлаи осори дигари Ибни Соъотӣ мебошанд.

 Эзоҳ 

 Адабиёт