Яҳё ибни Муҳаммад Ҳамидаддин

Яҳё ибни Муҳаммад Ҳамидаддин (; 18 июни соли 1869, Сана  —17 феврали соли 1948, дар наздикии Сана) — ходими давлатии Яман, имоми мазҳаби шиаи зайдиҳо аз соли 1904, ҳокими шоҳигарии мустақили Яман (қисми шимолии Яман) аз соли 1918.

Яҳё қудрати худро бо заиф шудани Имперотурии Усмонӣ дар охири Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ мустаҳкам кард ва дар қаламравҳои таҳти назорат режими авторитарӣ таъсис дод. Ғалаба бар усмониҳо, аз ҷумла дар муҳорибаи Шаҳр дар соли 1905, мавқеи имомро ҳамчун яке аз пешвоени муқовимати ҳокимияти усмонӣ мустаҳкам кард. Яҳё тавонист давлати ҷавони Ямани Шимолиро мӯътадил созад ва онро ҳамчун давлати комилан мустақил эътироф кунад. 
Соли 1926 ӯ аз ҷониби Италия дастгирӣ ефт, ки соҳибихтиерии ӯро кафолат дод. Бо болоравии давлати Саудӣ рӯ ба рӯ шуда, дар соли 1934 шоҳ Яҳё бар зидди шоҳи саудӣ Ибни Сауд ҷанги кӯтоҳе анҷом дод. Имом Яҳё аз даъво ба минтақаҳои баҳсбарангези сарҳадӣ — Асир, Ҷизон ва қисми Неҷрон даст кашид ва Ибни Сауд қаламравҳои Яманро, ки дар ҷанг ишғол карда шуда буданд, баргардонд.

Шоҳ Яҳё 17 феврали соли 1948 кушта шуд, аммо шӯриши1н аз ҷониби писари ӯ Аҳмад ибни Яҳё Ҳамидаддин, ки подшоҳи нави Яман шуд, шикаст хӯрданд.

 Эзоҳ 

[[Гурӯҳ:Шахсиятҳо аз рӯи алифбо]