Қамаруддини Аврангободӣ

Қамаруддини Аврангободӣ (; Саййид Қамаруддин Ҳусайн ибни Мунибуллоҳ ибни Иноятуллоҳ (1711, Болопур — 1779, Аврангобод) — ориф,  ва и форсизабони Ҳиндустон.

 Зиндагинома 
Гузаштагони Қамаруддини Аврангободӣ аз бузургзодагони Хуҷанд буданд, ба Ҳиндустон кӯчида, дар Амнободи Лоҳур муқим шудаанд. Қамаруддини Аврангободӣ назди олимону донишмандони Аврангобод илмҳои мутадовили замонро омӯхт ва яке аз орифони бузурги ҷараёни нақшбандия шуд. Соли 1742 барои такмили дониш ба назди машоихи Деҳлӣ рафт. Баъди сафари Сарҳинду Лоҳур (1744) ба зодгоҳаш — Болопур бозгашт (1745). Аз он ҷо ба зиёрати Каъба (1761) рафт. Фарзандонаш Нурулҳудо ва Нурулаъло, наберааш Нуруласфиё низ аз сӯфиёни маъруф буданд. Қамаруддини Аврангободӣ бо Мир Ғуломалии Озоди Балгиромӣ (муаллифи тазкираи «Сарви озод») дӯстӣ дошт. Аз Қамаруддини Аврангободӣ китобҳои форсӣ ва арабии «Мазҳару-н-нур» (1785), «Нуру-л-каримайн» (ба забони форсӣ дар тафсири баъзе аз сураҳо ва оёти қуръонӣ), «Рисолаи нуру-з-зуҳур», «Рисолаи ҷавоби саволоти баъзе аз мулҳидин аз малоҳидаи Ҳиндустон», «Рисолаи саволу ҷавоби арбаа ба форсӣ», «Рисола фӣ фиқҳ», «Рисола фӣ таъвили-р-руъё», «Ҷавоҳиру-л-анвор», «Фоизу-л-баракот», «Мактуботи шоҳ Қамаруддин» ва ғ. боқӣ мондаанд.

 Эзоҳ 

 Адабиёт