Ибни Салоҳ

Абуамру Усмон ибни Абдурраҳмон Салоҳуддини Курдӣ (; ) — муҳаддис, муфассир, фақеҳ, адиб ва донишманди курди эронитабор/

 Зиндагинома 
Фиқҳро аз падараш, ки яке аз олимони бузурги курд буд, фаро гирифт. Барои таҳсил ба Мавсил, Нишопур, Ҳамадон, Димишқ, Марв, Бағдод, Ҳалаб ва Ҳаррон сафар карда, аз олимон, фақеҳон ва муҳаддисону шайхҳои ин шаҳрҳо ҳадис шунид. Ибни Салоҳ муддате дар мадрасаҳои Носирия (Салоҳия)-и Байтулмуқаддас, Равоҳияи Димишқ, Дорулҳадиси Ашрафия ва Шомияи Суғро ба тадриси фиқҳ, ҳадис ва маорифи исломӣ пардохт. Афроди зиёде аз Ибни Салоҳ фиқҳ ва ҳадис омӯхтаанд, ки Абушомаи Мақдисӣ ва Ибни Халликон аз ҷумлаи машҳуртарини онҳоанд. Ибни Салоҳ илми тафсирро низ хуб медонист. Нисбати фалсафаву мантиқ бадбин буд ва азбаски бар зимомдорони асри худ нуфуз дошт, бо фатвои ӯ фалсафаву мантиқ дар мадрасаҳои Димишқ таълим дода намешуд. Ӯ ҳатто Ғаззолиро, ки ҳаммазҳабаш буд ва омӯхтани мантиқро ба унвони муқаддимаи улум зарурӣ медонист, сарзаниш кардааст.

Асари Ибни Салоҳ «Ақса-л-амал ва-ш-шавқ фӣ улуми ҳадиси-р-расул» ё «Маърифату анвои улуми-л-ҳадис» аз муҳимтарин таълифот дар илми ҳадис маҳсуб мешавад. Он бо унвони «Муқаддима фӣ улуми-л-ҳадис» ба чоп расидааст. Ин китоб дорои шарҳҳои зиёдест, аз ҷумла шарҳҳои Абдурраҳими Ироқӣ (1403), Суютӣ («Тадрибу-р-ровӣ»), Ибни Ҳаҷари Асқалонӣ («Нухбату-л-фикри фӣ мусталаҳи-л-асар»). Нававӣ онро бо унвони «ат-Тақриб ва-т-тайсир ли маърифати сунани-л-башири-н-назир» талхис (ба шакли фишурда баён) кардааст. «Адабу-л-муфтӣ ва-л-мустафтӣ», «Ҳиляту-л-имоми-ш-Шофеӣ», «Фатово Ибн Салоҳ» осори чопшуда; «ал-Аҳодису фӣ фазли-л-Искандария ва Асқалон», «Шарҳу мушкили-л-Васит» ва «ал-Амолӣ» аз ҷумлаи таълифоти ӯст.
 Эзоҳ 

 Адабиёт