Ғиёсуддини Наққош

Ғиёсуддини Наққош (), Пир Аҳмади Заркӯб (; қарни XV) — наққоши форс-тоҷик.

 Зиндагинома 
Ғиёсуддини Наққош усул­ҳои наққошии чиниро бо эронӣ омехта истифода менамуд. Дар замони ҳукмронии Шоҳрухи Темурӣ (1377—1447) ӯро Бой­сунғур Мирзо бо ҳайате ба кишвари Чин бораи омӯ­зиши санъати нақошии ин кишвар фиристод. Ғиёсуддини Наққош аз ин сафар ба Эрон (822 ҳ. қ. / 1419) бо худ тарҳи боғҳо ва тар­зи нақ­қо­шии чиниро овард. Ғиёсуддини Наққош пеш аз ба кишвари Чин рафтан чанд муддат дар китобхонаи Бойсунғур Мирзо дар Ҳирот (Афғонистон) ба ҳунари наққошӣ машғул буд.

Ӯ бо номи «Аҷоибу-т-тоиф» сафарномаи мухтасаре эҷод на­мудааст, ки ҳангоми сафар дар Чин наққошӣ кардааст. Ин асари ӯ шаҳодат медиҳад, ки эҳтимол Муҳаммади Сиёҳқалам низ ҳамроҳи ӯ будааст, барои ҳамин баъзе асар­ҳои наққошии Сиёҳқаламро ба Ғиёсуддини Наққош нисбат додаанд. На­виш­таҳои Ғиёсуддини Наққош дар баъзе таърихномаҳои он замон, аз ҷум­ла «Зубдату-т-таворих» ва «Матлаъу-с-саъдайн» оварда шу­даанд. Бо вуҷуди шуҳрати бисёр доштан осору офа­ри­даҳои наққошии ӯ то замони мо боқӣ намондаанд.

 Эзоҳ 

 Адабиёт