Хайруллоҳ Шамим

Хайруллоҳ Шамим (қарни XVII) —  ва ҳунарманди форс-тоҷик.

 Зиндагинома 
Аз доираи ҳунармандон. Чанде бо касби офтобасозӣ машғул будааст. Сипас дар дарбори Абдулазизхон (ҳукмр. 1645—1681) то ба тахт нишастани ҳукмрони дигар хидмат кард. Охири умрашро дар фақирию нодорӣ гуазронидааст.

Аз осори Шамим қитъаҳо ва абёти пароканда тавассути тазкираҳо (мас., «Музаккиру-л-асҳоб»-и Малеҳои Самарқандӣ) боқӣ мондааст. Шамим ба сабки ҳиндӣ пайравӣ карда, ашъори ҳасбиҳолӣ, ишқӣ ва ғайра офаридааст. Абёти зерин аз уст:

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Мирзоев А., Сайидо и его место в истории таджикской литературы, Сталиннбад, 1954;
 Суханварони Сайқали рӯи замни, Д., 1973.