Ибни сабил

Ибни сабил ( — аз ибн ва сабил — роҳ, писари роҳ) — дар фиқҳ мусофири дар роҳ монда, ки бо худ моле надорад, то ба ватан баргардад, агарчи дар ватани худ бениёз бошад.

Таъбири ибни сабил дар Қуръон 8 бор зикр шудааст (17:26; 30:38; 2:215; 4:36; 8:41; 9:60; 59:7). Қуръон некӣ бар ибни сабилро дар радифи ибодати Худо, парҳез аз ширк, некӣ ба падару модар ва хешовандон қарор додааст. Дастгирӣ аз ибни сабил дар байни арабҳо пеш аз ислом низ роиҷ буд ва шариат кумак ба ибни сабилро дар шумори яке аз масорифи закот (табақаҳои иҷтимоие, ки дастгирии онҳо аз заруратҳои динӣ дониста мешавад) қарор дод. Агар ибни сабил бихоҳад ба ватанаш баргардад ва моле наёбад, аз моли закот, ғанимат ва файъ ба қадри ҳоҷат ба ӯ дода мешуд. Беш аз ҳоҷат гирифтани мол ба ибни сабил раво нест.

Дар футувват ибни сабил касест, ки аз одат ва хоҳишҳои ҳавои нафс, хешу пайванд ва ҷумлаи мардум ба якборагӣ ҷудо гашта, дар навои ҳайрат ва ҳасрат мезияд. Аз назари Ибни Арабӣ ибни сабил нафси соликест, ки дар ғурбат аз ахбору рухдодҳои манзилҳои сулук дур гаштааст. Бархе ибни сабилро ибни сабилиллоҳ — каси дар роҳи Худо кӯшишкунандае гуфтаанд, ки агарчи дар ватан ҳам бошад, фақир набошад.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 


Гурӯҳ:Фиқҳ