Миряҳёи Қазвинӣ

Носируддин Миряҳё ибни Абдуллатиф (), маъруф ба Сайфии Қазвинӣ (; 1481, Қазвин — 1555, Исфаҳон) — ,  ва и форс-тоҷик.

 Зиндагинома 
Илмҳои расмии даврро дар зодгоҳаш омӯхта, ба камол расидааст. Ӯро сарвари сунниҳои Қазвин эълог карда, гунаҳкор донистанд ва ба фармони шоҳ Таҳмоспи сафавӣ маҳбус гардид. Дар зиндони Исфаҳон вафот кард.

Аз Сайфии Қазнавӣ абёти парокандаи ғазалиёт ва асари таърихии «Луббу-т-таворих» (соли алҷоми таълифаш 1542) боқӣ мондааст. Ин асар аз чор қисми калон, ки ба фаслҳо, мақолаҳо, бобҳо тақсим шудаанд, иборат буда, таърихи Муҳаммад ва имомон, шоҳони тоисломии Эрон, халифаҳо, таърихи сулолаҳот темурӣ, шайбонӣ, сафавиро дар бар мегирад. Дар Бумбай (1884) ва Теҳрон (1936) нашр шудааст.

 Эзоҳ