Зайнулъобидин Шарифии Қазвинӣ

Зайнулъобидин Шарифии Қазвинӣ (; ) — хушнавис ва настаълиқнависи эронӣ.

 Зиндагинома 
Зайнулобидин Шарифии Қазвинӣ навъҳои хатти настаълиқ ва хафиро хубу зебо менавишт. Чанд муддат дар доруттаълифи вазорати Носируддиншоҳ (1831—1895) ва Музаффаруддиншоҳ (1852—1906) вазифаи котибиро иҷро кардааст. Аз рӯи хатти Зайнулобидин Шарифии Қазвинӣ китобҳои «Қонуну-р-риёзиёт фӣ сабили-л-ҳидоят» (бо хатти настаълиқ, 1893), «Девон»-и Ҳофизи Шерозӣ (1896), «Бустону-с-саёҳат»-и Зайнулобидини Шервонӣ, «Девон»-и Ҳаким Сурӣ (бо хатти хафӣ, 1904), «Ибдоъу-л-бадоеъ»-и Шамсулуламо Қариб (1910), «Номаи Аҳмадӣ», «Аҳсану-л-ахлоқ» (1913), «Таърихи оламоро»-и Аббосӣ (1957, Теҳрон) ва ғ. чопи сангӣ шудаанд.

 Эзоҳ 

 Адабиёт