Ибни Насӯҳи Шерозӣ

Камолуддин Ибни Насӯҳи Шерозӣ (; ? — 1391, Шероз) — , адиб ва донишманди форс-тоҷик.

 Зиндагинома 
Дар маъхазҳои адабӣ («Тазкирату-ш-шуаро», «Хулосату-л-ашъор ва зубдату-л-афкор») ӯро Камолуддин Маҳмуд ибни Насӯҳи Форсӣ номидаанд. Авҳадии Булёнӣ лақабашро Камолуддин мехонад. Дар Суфиобод дар назди Алоуддавлаи Симнонӣ (фавт 1336) маълумот гирифта, баъд ба Табрез рафтааст. Муҳаққиқон оғози шоирии Ибни Насӯҳи Шерозиро ба соли 1336 мутобиқ донистаанд. Пас аз фурӯпошии ҳукумати Элхониён дар дарбори Ҷалоириён хидмат мекард. Аз ӯ чанд қасида дар ситоиши султон Увайс ва султон Аҳмади Ҷалоир боқӣ мондааст. Дар шоирӣ шогирди Салмони Соваҷӣ ва дар тасаввуф шогирди Алоуддини Симнонӣ (фавт 1335) буд. Ибни Насӯҳи Шерозӣ Ғиёсуддини Куҷуҷиро (фавт 1387) низ ситудааст. Ӯ маснавие ба номи «Даҳнома» ё «Муҳаббатнома» дорад, ки ба гуфтаи Давлатшоҳи Самарқандӣ дар он рӯзгор машҳур будааст. «Даҳнома» (соли таълифаш 1336) маснавии ишқӣ буда, аз 10 бахш таркиб ёфтааст. Ҳар бахши он аз мактубе, ки дарди ишқро баён мекунад ва ғазалу рӯбоӣ иборат аст. Ибни Насӯҳи Шерозӣ дар поини умр аз дарбор канора гирифт ва кунҷи узлат ихтиёр кард. Ба қавли Тақиуддини Кошӣ, девони ашъори Ибни Насӯҳи Шерозӣ аз чаҳор ҳазор байт иборат буда, машҳур аст. Ибни Насӯҳи Шерозӣ дар эҷоди қасидаву ғазал забардаст будааст.

Намунае аз эҷодиёти Ибни Насӯҳи Шерозӣ:

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Зарринкӯб Абдулҳусайн. Бо корвони ҳулла. Д., 2004.