Ғармӣ (шоир)

Муҳаммад ибни Муҳаммадҷони Ғармӣ (; 1771, Ғарм — қарни XIX) — и форс-тоҷик.

 Зиндагинома 
Таълими ибтидоиро дар зод­гоҳаш аз падараш, ки шахси таҳ­сил­дида буд, омӯхта, барои такмили дониш ба Бухоро рафтааст. Дар яке аз мад­ра­саҳои Бухоро таҳсил намудааст. Пас аз хатми мадраса оиладор ва дар Бухоро муқим шудааст. Чанде дар Косон, Намангон ва дигар ҷойҳо зис­та, ба сахтӣ рӯз гузаронидааст. Ғармӣ дар ашъораш аз ғари­бию бекасӣ ва носо­зиҳои зин­да­гӣ шиква кардааст. Ӯ чанд бор азми ба ватанаш — Ғарм боз­гаштанро дошт, вале муваффақ нагардид. 

Ғармӣ шоири со­ҳибдевон аст. Дар девонаш асосан ғазалҳояш фароҳам ома­даанд. Девонашро худи шоир соли 1851 дар айёми пирӣ му­раттаб сохтааст. Як нусхаи он зери № 652 дар Ган­ҷи­наи дастнависҳои шарқии ба номи А. Мирзоеви ИЗАШМХ АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон маҳфуз аст.

Ин ғазал аз ӯст:

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Каталог восточных рукописей Академии наук Таджикской ССР. Т. IV. Д., 1970;
 Ҳабибов А. «Ганҷи парешон». Д., 1984.

Гурӯҳ:Шоирони асри XVIII
Гурӯҳ:Шоирони асри XIX