Ибни Мактум

Ибни Мактум (), Абумуҳаммад Аҳмад ибни Абдулқодир ибни Аҳмади Қайсӣ (1286, Қоҳира — 1368, ҳамон ҷо) — муфассир, адиб, наҳвӣ ва фақеҳи ҳанафии мисрӣ.

 Зиндагинома 
Ба қавли Ибни Ҳаҷари Асқалонӣ, ба навиштани шарҳи ҳоли мусаннифон низ машғул буд. Ибни Мактум чанд муддат ноиби қозӣ ва роҳбари қориёни Ҷомеи Зоҳирии Миср буд. Тавассути ҳамсуҳбатӣ бо Абуҳайёни Андалусӣ ва таҳияи мунтахаби «ал-Баҳру-л-муҳит»-и ӯ маъруф гашт. Ибни Мактум аз бемории тоун фавтид. Осори Ибни Мактум «ад-Дурру-л-лақит мина-л-Баҳри-л-муҳит» (гуфтори Абуҳайён дар бораи андешаҳои наҳвии Замахшарӣ ва Ибни Атия) дар ҳошияи «Баҳру-л-муҳит» (Қоҳира, 1911) ва «Зайл»-и ӯ бар «Маърифату-л-қуррои-л-кибор»-и Шамсуддини Заҳабӣ (Қоҳира, 1967) ба чоп расидаанд. Нусхаи хулосаи китоби «Ахбору-н-наҳвийин ва-л-луғавийин»-и Қифтӣ дар «Дору-л-кутуб»-и Миср нигаҳдорӣ мешавад. Дар осори Сафдӣ ва Ибни Ҳаҷари Асқалонӣ порчаҳои шеъри Ибни Мактум оварда шудаанд.

 Эзоҳ 

 Адабиёт