Ибни Тулун

Абуабдуллоҳ ё Абулфазл Шамсуддин Муҳаммад ибни Тулуни Димишқӣ (; ) — муҳаддис, фақеҳ, адиб ва муаррихи ҳанафӣ; аз насли амирони Тулуни Миср.

 Зиндагинома 
Таҳсилоти ибтидоиро назди падараш шайх Абулҳасан Алоуддин ва амакаш қозӣ Ҷамолуддин Юсуф (муфтии доруладли Димишқ) гирифт. Тақр. аз 500 муҳаддис ривоят шунида, аз 35 нафар иҷозати ривоят гирифтааст. Аз тариқи 8 тан ровиёни Ибни Ҳаҷари Асқалонӣ ба иснодҳои ӯ даст ёфтааст. Дар рисолаи шарҳиҳолии худ «ал-Фулку-л-машҳун фӣ аҳволи Муҳаммад ибни Тулун» аз 728 асaраш ёд кардааст, ки 47-тои он ба илми ҳадис бахшида шудааст. Дар рисолаи «ал-Луълуъу-л-манзум фӣ-л-вуқуфи ало мо иштағалту биҳи мина-л-улум» дар бораи 72 навъи илми омӯхтааш маълумот додааст. Шогирдони машҳури ӯ: шайх Исмоили Ноблусӣ ва Шиҳобуддини Вафоӣ. «ал-Барқу-с-сомӣ фӣ теъдоди манозили-л-ҳаҷҷи-ш-шомӣ», «ат-Тиҷону-л-музахрафа фӣ маолими Маккати-л-мушаррафа», «ал-Қалоид», «Баҳҷату-л-аноми фӣ фазоили Димашқи-ш-Шом», «ас-Сабоик фӣ ахбори-л-малоик», «Шарҳу-ш-Шотибия», «Хулосату-л-баён фӣ аймони-л-Қуръон», «Сафинату-т-Тулуния фӣ-л-аҳодиси-н-набавийя», «Шарҳу манзумати Ибн Сино ал-кубро фӣ-т-тиб» ва «Тайсиру-л-аълом би мазоҳиби-л-аиммати-л-аълом» аз ҷумлаи осори ӯ мебошанд.

 Эзоҳ 

 Адабиёт