Дарвеш Мансур

Дарвеш Мансур (; 1406, Сабзавор — 1456, ҳамон ҷо) — сӯфӣ, ориф ва и форс-тоҷик, шогирди Мавлоно Яҳёи Себак.

Дарвеш Мансур шахси риёзаткашу дарвеши парҳезгор буда, илми арӯзу бадеъро аз Яҳёи Себак омӯхтааст, сипас ба Ҳирот рафта, дар назди Ҳофизалии Ҷомӣ илми тасаввуфро касб кардааст. Алишери Навоӣ арӯзро дар назди Дарвеш Мансур хондааст. Мувофиқи маълумоти Алишери Навоӣ ва Фахрии Ҳиротӣ (асри 16), Дарвеш Мансур дар илми арӯз ду рисола таълиф намуда, ба қасидаи маснӯи Салмони Соваҷӣ ҷавоб гуфтааст. Ашъори парокандаи Дарвеш Мансур дар тазкираву баёзҳо, аз ҷумла дар «Радоифу-л-ашъор»-и Навоӣ, «Ҳабибу-с-сияр»-и Хондмир зикр шудаанд ва бештар мазмуни ошиқона, тасаввуфӣ ва фалсафӣ доранд. Дарвеш Мансур афкори ирфониашро дар рубоӣ ва мазмунҳои ошиқонаро дар ғазал ифода кардааст. Аз ҳайси шакл ва тарзи баён низ ашъори Дарвеш Мансур устодона буда, 5 санъати бадеии анъанавиро бо камоли маҳорат ба кор мебурдааст, ки қасидаи маснӯи ӯ ин даъворо ба хубӣ собит менамояд. Ба қавли Навоӣ дар матлаи он яке аз санъатҳои нодир ва душвори анъанавӣ «тарсеъ» акс ёфтааст:

 Эзоҳ 

 Адабиёт