Мирзо Тақихони Дониш

Мирзо Тақихони Дониш (1871, Тафриш — 1948, Теҳрон) — сиёсатмадор, адиб,  ва хаттоти эронӣ.

 Зиндагинома 
Дониш аз шоирони хушзавқи Эрон ба шумор меравад. Ӯ дар навъҳои адабии қасида, маснавӣ, ғазал, қитъа, рубоӣ шеър гуфтааст. Маҷмӯаҳои ашъор ва осори дигари манзум «Девони Ҳакими Сурӣ» (1902, шомили ашъори ҳаҷвӣ), «Девони Дониш» (1958), «Нӯшинравон» (дар тавсифи салтанати Анӯшервон), «Қасидаи оламафрӯзи ватания» (1918), маснавиҳои «Иксири Аъзам» (4 ҷилд), «Баҳри муҳит» (12 ҷилд) ва ғ. мебошанд. Дар пайравии «Гулистон» ва «Бӯстон»-и Саъдӣ «Фирдавси барин» ва «Биҳишти адн»-ро эҷод кардааст.

Дониш пайрави анъанаҳои адабиёти классикии форс-тоҷик буда, бо сабки хуросонӣ эҷод кардааст. Васфи ҳунар ва дониш, ситоиши гулу нағмаи булбул, шикоят аз ғами ҳиҷрон, бевафоии маҳбубаи зебо ва ғ. мавзӯъҳои шеъри Дониш мебошанд. Дар «Иксири Аъзам» ва «Баҳри муҳит» афкору андешаҳои иҷтимоӣ ва фалсафии ӯ баён гардидаанд. Дониш дар бораи таърихи адабиёти форс-тоҷик, илми бадеъ ва ҳунари хаттотӣ асарҳо эҷод кардааст («Тазкираи Садри Аъзамӣ», «Тазкираи хушнависони хутути ҳафтгона», «Илми бадеи форсӣ», «Амсоли форсӣ» ва ғ.).

Абёти зер намунае аз ашъори ӯст:

 Эзоҳ 

 Адабиёт