Спеусипп

Спеусипп () (409 пеш аз милод – 339 пеш аз милод) — файласуфи Юнони қадим, бародарзода ва шогирди Афлотун. Пас аз марги Афлотун, ӯ Академияи Афлотунро роҳбарӣ кард. Ба гуфтаи Диоген Лаертий, Спеусипп бар хилофи Афлотун, аз донишҷӯёни Академия пул мегирифт. Афлотунро дар сафари сеюмаш ба Ситсилия ҳамроҳӣ карда буд. Дар соҳаи мантиқ бо истифода аз маводи биология ва ботаника байни хусусиятҳои умумӣ ва хос тафовути мантиқӣ гузоштааст. Хаёташро бо худкушӣ ба анҷом расонид.

 Эзоҳ 

 Сарчашмаҳо 
 Диоген Лаертиус . «Дар бораи хаёт, таълимот ва гуфтахои файласуфони машхур». М., «Мысл», 1986. 4 китоб
 Лосев A.F. Таърихи эстетикаи қадим. Классикаи баланд

 Адабиёт 
 Фалсафаи қадим: Луғати энсиклопедӣ. М., 2008. С.694-698. ISBN 5-89826-309-0 (хатоӣ) 
 Мочалова I. N. Фалсафаи академияи ибтидой. Санкт-Петербург. , 2007. — 144 с. ISBN 978-5-8290-0712-6
 Диллон Ҷ. Платонистони миёна. Санкт-Петербург. , 2002. Сах.23-34.
 Делаттре Д. Спеусиппе, Диогени Бобил ва Филодемус // Cronache Ercolanesi. Боллеттинои Маркази байналмилалии студияи Эрколан Папири. Неаполь. 23, 1993, с. 67-86
 Халфвассен Ҷ. Назария ва метафизикаи Парменидҳои Платон // Аз Плетос: Эссе аз Карл Борман. - Вюрцбург, 1993. — С.339—373.
 Халфвассен, Йенс, 1992, «Мақсад ва табиати ғайримуқаррарии ашё: Шаҳодатномаи нави мақсаднок оид ба эълон ва истифодаи он», Архивҳои фалсафа 74: 43–73.
 Шоҳин А. Аристотель, Спеусипп ва усули тақсим // Кварти классикӣ. - Оксфорд, 2000. — № 50. — Р. 402-414.
 Фишер, М. , Аз ҳаёти рӯҳонӣ ва скриптҳои Афина, Растадиӣ, 1845

Гурӯҳ:Файласуфони Юнони Қадим
Гурӯҳ:Афлотуния