Ибни Ҳинду

Абулфараҷ Алӣ ибни Ҳусайн ибни Ҳиндуи Бағдодӣ (; ) — пизишк, файласуф, адиб, ҳаким, котиб,  ва и форс-тоҷик.

 Зиндагинома 
Дар улуми авоил иттилооти бисёр доштааст. Ибни Ҳиндуро бархе аз муҳаққиқон аз аҳли Рай донистаанд. Соҳиби «Таърихи Табаристон» гуфтааст, ки агарчи аҷдоди ӯ қумӣ будаанд, аммо зодгоҳ ва ватанаш Табаристон аст. Оромгоҳу марқадаш дар Астаробод, дар сарое, ки мулки ӯ воқеъ буд, иттифоқ афтодааст. Ибни Ҳинду улуми авоилро дар назди Абулҳасани Воилӣ ва Абулхайри Хаммор омӯхта, баъди муддате дар Бағдод зистан ба Гургон омад ва дар дарбори Шамсулмаолӣ Қобус ибни Вашмгир (977—1013) ва писари ӯ Фалакулмаолӣ Манучеҳр (1013—1029) хидмат кард. Ӯ дар аҳди Манучеҳр аз дарбори ӯ фирор карда, ба Нишопур рафт ва он ҷо фавтид.

 Таълифот 
Ибни Ҳинду китобҳои зиёде дар ҳикмат, тиб, адаб ва девони ашъор (бо забони арабӣ) дорад. Дар сарчашмаҳо аз китобҳои тиббии ӯ «Мифтоҳу-т-тиб ва минҳоҷу-т-тулоб»-ро ёд кардаанд.

 Эзоҳ 

 Адабиёт