Лутфуллоҳ Шокир

Лутфуллоҳи Шокир (? — қарни XVII) —  ва донишманди форс-тоҷик.

 Зиндагинома 
Олими соҳаи фиқҳ, ҳадис, баён, тафсир, фалсафа, нуҷум, мантиқ, наҳв буд. Дар давраи Субҳонқулихон (ҳукм. 1680—1702) Шокир дар дарбор буд. Баъдтар онро тарк кард ва ба кори тадрис ва таълифи асарҳои илмию бадеӣ машғул шуд. Шокир устоди муаммо ва яке аз муфассирони «Шабистони нукот ва гулистони луғот»-и Фаттоҳии Нишопурӣ буд.

Малеҳои Самарқандӣ ба Шокир девони ғазалиёт, девони қасоид, маснавиҳои «Лайлӣ ва Маҷнун», «Хусрав ва Ширин» ва рисолаеро доир ба нуҷум нисбат додааст. Шокир инчунин «Ахлоқи-ҷалолӣ»-ро ба назм даровардааст. Ғазалҳо, қасоид ва қитъаҳову абёти парокандаи Шокир дар «Музаккиру-л-асҳоб»-и Малеҳои Самарқандӣ, радоифулашъорҳо ва баёзҳои асри19 «Намунаи адабиёти тоҷик»-и Айнӣ ва ғайра ба назар мерасанд.

Дар Бухоро зиндагӣ ва эҷод карда, бо тахаллуси «Шокир» шеър гуфтааст. Айнӣ дар «Намунаи адабиёти тоҷик» ӯро ба некӣ ёд карда, намунаи ашъорашро овардааст.

Намунае аз эҷодиёти ӯ:

 Эзоҳ 

 Адабиёт 
 Мирзоев А. Сайидо и его место в истории таджикской титературы, Сталинабад, 1954;
 Алиев Г. Ю. Темы и сюжеты Низами в литературах народов Востока, М., 1985.