Сабр

Сабр (), дар ислом — сабр дар иҷрои фарзҳои динӣ, парҳез аз корҳои ҳаром, истодагарӣ дар Ҷанги муқаддас, миннатдорӣ ва ғайра. Қуръон мусулмононро ба сабр ва сабр бар тамоми сахтиҳои зиндагӣ дастур медиҳад. Танҳо сабурон метавонанд дар ҳар ду олам муваффақ шаванд ва раҳмати Аллоҳро ба даст оранд. Сабр танҳо ба инсон хос аст, аммо ба фариштагон ва ҳайвонот хос нест. Паёмбар Муҳаммад сабрро нисфи дин номид. Мусалмон набояд аз бадбахтӣ шикоят кунад ва хитоб накунад (ас-сабр ал-ҷамил). Номи Собир аз калимаи сабр мебарояд.

 Сабр дар Қуръон 
Дар Қуръон Аллоҳ Паёмбар Муҳаммадро даъват мекунад, ки сабр кунад, чунон ки паёмбарони дигар сабр мекарданд. 

Дар 10 оёти Сураи Зумар гуфта мешавад: сабркунандагон (собирун) бояд мукофоти худро бе ҳисоб, яъне бе андоза ё маҳдудият ба даст оранд..

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Ализаде А. А. Сабр // Исламский энциклопедический словарь. — М. : Ансар, 2007. — С. 674. — ISBN 978-5-98443-025-8. (CC BY-SA 3.0)


Гурӯҳ:Истилоҳоти исломӣ