Суҳроб ибни Саробиëн

Суҳроб ибни Саробиëни  (), Ибни Сарофюн — ҷуғрофиёдони нимаи аввали асри 10.

 Зиндагинома 
Дар бораи макони таваллуд ва зисти Ибни Саробиëни Суҳроб маълумот нест. Баъзе муҳаққиқон ӯро бо сабаби шинохти бисёр дақиқе, ки аз Миср доштааст (бар мабнои осораш), мисрӣ ва бархеи дигар бо таваҷҷуҳ ба номаш — Суҳроб, ба эҳтимол эрониаш гуфтаанд. Бо асосгузори мактаби ҷуғрофинигории исломӣ Абузайди Балхӣ (850—934) робитаи дӯстӣ дошта, шогирди ҷуғрофиёнигори машҳур Муҳаммад ибни Мусои Хоразмӣ (783—850, муаллифи «Сурату-л-арз») буд. Асари ягонаи Ибни Саробиëни Суҳроб «ал-Ақолиму-с-сабъа» (Иқлимҳои ҳафтгона) мебошад, ки дар пайравии китоби «Сурату-л-арз»-и Хоразмӣ навишта шудааст. Китоб байни солҳои 902—962 таълиф шудааст. «ал-Ақолиму-с-саъба»-и Ибни Саробиëни Суҳроб бо вуҷуди бархе ихтилофоташ бо «Сурату-л-арз»-и Хоразмӣ, идомаи мантиқии ин асар маҳсуб мешавад. Асари Ибни Саробиëни Суҳроб аз ҳафт боб иборат буда, ҳар боби он як иқлимро дар бар гирифтааст ва иқлимҳо дар навбати худ аз фаслҳо (фасли дарёҳо, фасли кӯҳҳо, фасли шаҳрҳо ва ғ.) иборатанд. Ин асар маъхази муҳим дар бораи ҷуғрофиё, таърих, этнологияи Шарқи Наздик ба ҳисоб меравад. Нусхае аз «ал-Ақолиму-с-сабъа», ки соли 1309 таълиф шудааст, дар китобхонаи Британия маҳфуз аст.

 Эзоҳ 

 Адабиёт