Занахдон

Занахдон (, аз авестоии zanva), занах, манаҳ, чона, зақан — поинтарин бахши рӯй, воқеъ дар зери лаби зерин.

Балъамӣ дар «Тарҷумаи „Таърихи Табарӣ“» меорад, ки силоҳи Шамшуни Обид аз устухони занахдони шутур буд, бо душманон «бад-он ҳарб кардӣ ва эшонро ҳазимат кардӣ ва ҳамекуштӣ аз эшон бад-он занахдони шутур». 

 Дар адабиёт 
Занахдон ба маънои маҷозӣ ва кинояву ташбеҳ, ҳамчун тасвири бадеӣ фаровон истифода шудааст. 

Масалан: Чоҳи занахдон, чоҳи занах, чоҳи зақан, чоҳи ғабғаб — фурӯрафтагии андаке, ки дар зақани зеборӯён аст:

Занахдон ба ҷайб фурӯ бурдан ё даст ба зери занах сутун кардан — ғарқи андеша будан, ба тафаккур фурӯ рафтан:

Занахдон гушодан — намоиш додани ҳусну ҷамол:

Занахдон бар зону мондан — андуҳгин будан:

Дар тасаввуф занахдон лутфи маҳбуб аст, аммо қаҳромез, ки соликро аз ҷоҳи ҷовидонӣ ба чоҳи зулмонӣ меандозад («Кашшофу истилоҳоти-л-фунун»).

 Эзоҳ 

 Адабиёт 


Гурӯҳ:Инсоншиносӣ
Гурӯҳ:Рӯй