Боқир ибни Усмон Бухории Уччӣ

Боқир ибни Усмон Бухории Уччӣ (Саййидбоқир, Муҳаммадбоқир ибни Усмон ибни Довуд ибни Шукруллоҳ; ? — тақр. 1687) — , ориф ва фақеҳи форсизабони Ҳиндустон.

 Зиндагинома 
Аз наберагон (бозмондагон)-и Саййидҷалолуддини Бухорӣ, маъруф ба Ҷаҳониёни Ҷаҳонгашт (1308˗1383). Саййидҷалолуддин нахустин касест, ки аз Бухоро ба нимҷазираи Ҳинд кӯчид ва силсилаи содоти Бухориро дар рустои Уччаи Ҳиндустон бунёд ниҳод. Ниёгони Боқир «Девон» лақаб гирифта, бо ҳамин кунийят дар Учча ва атрофи он маъруф гашта буданд. Боқир дар рустои Учча дар мавзеи Баҳовлипур, остони Панҷоб (ҳоз. Ҷумҳурии Исломии Покистон) зода шуд. Донишҳои расмии даврро дар назди падараш ва Саййид Шамсуддин — махдум Имом Бухории Гуҷаротӣ омӯхт. Баъд аз он ба тасаввуф рӯй оварда, аз падараш хирқаи хилофат пӯшид. Баъдан ба чилланишинӣ ва узлат, ба иршоду таблиғ машғул гардид. Боқир чанде дар Тата — яке аз шаҳрҳои Синд зистааст. Солҳои зиндагии вай ба рӯзгори подшоҳии Шоҳиҷаҳон (1628˗1658) ва Аврангзеб (1658˗1707) рост меояд. Муҳаммадалӣ ибни Шайх Абдулвосеъ Суфӣ ва Саййидакбар ибни Саййидҳомид аз шогирдони Боқир буданд ва дар мусофиратҳо ӯро ҳамроҳӣ кардаанд. Аз осори бамеросмондаи Боқир танҳо «Ҷавоҳиру-л-авлиё» то замони мо расидааст. Мувофиқи маълумоти худи Боқир дар «Ҷавоҳиру-л-авлиё» ӯ бо номҳои «Акбари Ҷалолӣ», «Боқиру-л-муродот», «Хамсату-л-анвор» асарҳо доштааст, вале онҳо дастраси муҳаққиқон нагардидаанд.

 Эзоҳ 

 Адабиёт