Ваъвои Димашқӣ

Абулфараҷ Муҳаммад ибни Аҳмади Ғассонии Димишқӣ маъруф ба Ваъвои Димашқӣ (; 927—980) — и араб.

Дар Димишқ ба дунё омада, ҳамон ҷо таҳсил кард ва ба камол расид. Ваъвои Димашқӣ аз тоифаи миёнаҳоли аҳолии Димишқ буд. Дар ибтидои зиндагиаш дар бозори меваҷоти Димишқ ҷорчигӣ мекард. Баъдан дар Ҳалаб ба доираи адабии ҳокими сулолаи Ҳамдониҳо амир Сайфуддавла ворид гардид. Истеъдоди шоирии ӯ дар развиёт (васфи шароби ангур) ва навриёт (васфи гулҳову боғот) зуҳур кардааст. Мадҳия ва ашъори ғиноӣ (лирик)-аш бо услуби тасвирии тоисломии назми араб суруда шудаанд. Қасидаҳои Ваъвои Димашқӣ дар мадҳи ҳокимони Сурия ва мансабдорони давлати Ҳамдониён гуфта шудаанд. Дар қасидасароӣ ӯ асосан ба шоирони машҳури араб Абутаммом ва Мутанаббӣ пайравӣ мекард. Дар татаббуи ашъори шоирони дигари араб — Умар ибни Абирабиа, Абунувос, Буҳтурӣ, Муътаз низ шеър эҷод кардааст. Муҳаққиқон услуби шеъри Ваъвои Димашқӣ-ро матин, дорои мазмуни баланд ва ташбеҳу истиораҳояшро нозуку дилчасп гуфтаанд. Аз Ваъвои Димашқӣ девони ашъор боқӣ мондааст, ки дар он қитъаҳо, қасоид, ғазалҳои дар мавзӯъҳои ишқу ошиқӣ, майгусорӣ, тараннуми зебоиҳои табиат бахшидаи ӯ ва муғозалаву мутоибот (дар маҷмӯъ беш аз 1,5 ҳазор байт) фароҳам омадаанд. Дар нусхаи арабии китоби «Ҳазору як шаб» аз шеърҳои Ваъвои Димашқӣ иқтибос оварда шудааст.

 Эзоҳ 

 Адабиёт