Гулзор (оҳанг)

Гулзор () — оҳанг, таронаи бостонӣ дар осори мусиқии тоҷикон (эрониён), суруди мавсимию маросимии мансуб ба лаҳнҳои сегона ва шохаи дуввуми достони ҳафтгонаи «Хусравонӣ»-и Борбади Марвазӣ.

Борбад ин асарро барои маҳбубаи Хусрави Парвиз — Ширин тасниф намудааст. Гулзор  дар осори адабию мусиқӣ ба таври фаровон тавсиф шудааст («Шоҳнома»-и Фирдавсӣ, достонҳои Низомии Ганҷавӣ, қасидаҳои Фаррухӣ, Унсурӣ, Манучеҳрӣ ва дигарон). Мусиқидонон Муҳаммади Нишопурӣ («Рисола дар мусиқӣ»), Мирсайидалии Ҷурҷонӣ (Мақолиду-л-улум), Абдулқодири Гӯянда («Ҷомеъу-л-алҳон») ва дигарон Гулзорро ба унвони шуъба дар мақоми «Ушшоқ» («Дувоздаҳмақом») ном бурдаанд; 

Гулзор гӯшаи мусиқӣ дар таркиби дастгоҳ (мақом)-и «Шӯр» (ҳафтдастгоҳи эронӣ), ки он аз ду қисм — «Гулрез» ва «Муқаддимаи Гулрез» иборат буда, пас аз гӯшаҳои «Зеркаши Салмак» ва «Муқаддимаи Гулрез» омада, пас аз шуъбаи «Муҳаммад Содиқхонӣ» қисми асосии Гулзор меояд.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Энциклопедияи адабиёт ва санъати тоҷик. Ҷ. 1. Д., 1988;
 Раҷабов А. Эҷод ва иҷрои мусиқӣ дар садаҳои IV—VIII. Д., 2011;
 محمد علی ششتری شعروموسیقی و سازو آواز در ادبیات فارس. تهران، 1346 ه. ش؛
 نصرت الله حدادی. فرهنگنامۀ موسیقی ایران. تهران، 1376 ه. ش.ر

Гурӯҳ:Мусиқии тоҷикӣ