Рӯзбеҳони Бақлӣ

Рӯзбеҳон Абумуҳаммад ибни Абунасри Шерозӣ (; 1129, Шероз — 1213, ҳамон ҷо) — мутафаккири мутасаввиф ва и форс-тоҷик, аз хонадони ҳайламиён.

 Зиндагинома 
Ӯро Фасоӣ ё Бақлӣ низ гӯянд. Рӯзбеҳон улуми адабро дар назди олимони намоён Фахруддини Марям ва Алӣ ибни Муҳаммади Табрезӣ омӯхтааст. Дар тариқати сӯфия муриди Сироҷуддин Халифа буд. Ба Рӯзбеҳон зиёда аз 60 асарро нисбат медиҳанд. «Мантиқу-л-асрор», «Мувашшад», «Кашфу-л-асрор», «Масолику-т-тавдид», «Туҳфату-л-муҳиббин», «Алмафотеҳ фӣ шарҳи-л-масобеҳ» ва амсоли он аз муҳимтарин таълифоти Рӯзбеҳон мебошанд.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 
 Бертельс Е. Э. Суфизм и суфийская литература, М., 1963.