Ибни Шотир

Алоуддин Абулҳасан Алӣ ибни Иброҳим ибни Муҳаммад ибни Мутъими Ансорӣ () маъруф ба Ибни Шотир (; ) —  ва и араби сурияӣ.

 Зиндагинома 
Ӯ, ки худ аз мардуми Шом буд, нуҷум ва риёзиётро дар шаҳрҳои Қоҳира ва Искандария омӯхт ва чанд абзору дастгоҳи расадӣ ихтироъ кард. Ибни Шотирро бартарин ситорашиноси мусулмони қарни ҳаштум ва раиси муваққитон (таъйинкунандагон авқоти шаръӣ)-и масҷиди Уммавии Димишқ медонанд. Бархе аз устурлобҳо, соатҳои офтобӣ ва рубъҳои нуҷумии сохтаи ӯ дар ҳавза ҳунарҳои исломии Қоҳира ва Китобхонаи миллии Париж нигаҳдорӣ мешаванд. Ибни Шотир ҳамчунин бо истифода аз тобеъҳои куравии нуҷумӣ ҷадвалҳоеро барои таъйини вақти намоз сомондиҳӣ кард. Бархе аз муҳимтарин китобҳои ӯ иборат анд аз: «Зиҷи Шотир», «Таълиқу-л-л-арсод», «Рисола фӣ истихроҷи-л-лтаърих», «Рисолату-л-устурлоб», «Ламъаи Ибни Шотир», «Рисола фӣ рубъи-л-алоӣ» ва «Рисола фӣ ҳайати-л-ҷадида».

 Эзоҳ