Муътабар Иброҳимова

Муътабар Иброҳимова (2 январи 1930, Конибодом — 18 майи 2008, Хуҷанд) — ҳунарпешаи театр ва синамо, Ҳунарпешаи шоистаи ҶШС Тоҷикистон (1958), Ҳунарпешаи халқии ҶШС Тоҷикистон (1974).

 Зиндагинома 
Хатмкардаи Омӯзишгоҳи мусиқии шаҳри Ленинобод (1947). Ҳамзамон дар Театри тамошобини ҷавони Ленинобод ҳунарнамоӣ кардааст. Аз соли 1947 ҳунарпеша ва сарояндаи Театри вилоятии драмаи мусиқӣ (ҳоло Театри ҷумҳуриявии мазҳакаи мусиқии ба номи Камоли Хуҷандӣ).

Дар ҳайати эҷодии театр ба Афғонистон (1963, 1966, 1972) ва Покистон (1972) сафарҳои ҳунарӣ кардааст.

 Театр 
Муътабар Иброҳимова ҳунарпешаи ҳассос буда, маҳорати баланд ва истеъдоди хуби иҷрокунандагӣ дошт. Аксари образҳо, хусусан симои занҳои шуҷоу матиниродаро бо тамоми паҳлуҳои бадеӣ ва хислатҳои фардиашон таҷассум мекардоктори илмҳои дар аксари намоишномаҳо нақшҳои асосиро иҷро кардааст. Ӯ беш аз 150 нақш офаридааст, ки беҳтаринашон инҳоянд: Зулхумор ва Нурхон («Равшан ва Зулхумор» ва «Нурхон»-и К. Яшин), Ширин («Фарҳод ва Ширин»-и Н. Ҳикмат), Дездемона («Отелло»-и У. Шекспир), Гулбаҳор («Духтари кӯҳистон»-и М. Миршакар), Шамсинисо («Супориши ЧК»-и А. Сидқӣ), Гулрӯ («Пӯлод ва Гулрӯ»-и Р. Ҷалил), Садбарг («Дили шоир»-и Р. Ҷалил), Модар («Модар нигарон буд»-и Ф. Ансорӣ), Фармонбибӣ («Исёни арӯсон»-и Саид Аҳмад), Мандхара («Рамаяна»-и Н. Гусева) ва ғ.

 Синамо 
Муътабар Иброҳимова дар синамо низ ҳунарварзӣ кардааст: Фариштахола («Вақте ки осиё бозмонд», 1973), Модари Шокир («Ғуломони сарсахт ёфтанд раҳи бахт», 1976), Шарофатхола («Сандуқ барои арӯс», 1978), завҷаи генерал («Гирдбод», 1983), Шарофатхола («Агар дӯст дорӣ», 1984) ва ғайра.

 Ҷоизаҳо 
Бо ордени «Нишони Фахрӣ», медалҳо ва Грамотаҳои Президиуми Совети Олии ҶШС Тоҷикистон қадр шудаааст.

 Осор 
 Театр — маънои умри ман, Хуҷанд, 1999 (ҳаммуалиф).

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Арбобони фарҳанги тоҷик. Донишнома / Муаллиф-мураттиб Ёрмуҳаммади Сучонӣ. — Душанбе, 2016. — 863 с.