Арвидс Григулис

Арвид Петрович Гри́гулис (; ) —  ва адабиётшиноси латвиягӣ. Академики АИ Латвия, иштирокдори ҶБВ (1941-45). Доктори илмҳои филология (1978). Арбоби шоистаи фарҳанги Латвия (1947).

 Зиндагинома 
Арвидс Григулис баъди хатми факултаи ҳуқуқшиносии Донишгоҳи Латвия (1937) дар ҳамон донишгоҳ ба тадрис машғул шуд. Нахустин шеъраш соли 1927 ба табъ расид. Дар маҷмӯаи ашъори «Ёддоштҳои хабарнигор» (1929), «Тақлиди дил» (1931) норозигияшро аз сохти ҷомеаи капиталистӣ изҳор намудааст. Ӯ дар 5 ҷилд маҷмӯаи «Нақди адабии Латвия»-ро (1956-64) тартиб дод. «Достони полки Игор»-ро (1950) ба забони латвиягӣ тарҷума кардааст. Ба қалами Арвидс Григулис маҷмӯаи шеърҳои «Борони тирамоҳӣ» (1966), «Суруди шаббодаҳо дар бедҳои канори соҳил» (1968), «То як поси шаб» (1970), «Сарлавҳаҳо» (1972) мутааллиқанд. Ӯ инчунин намоишноманависи моҳир буд. Намоишномаҳои Арвидс Григулис «Дар кадомин бандар?» (1945). «Дар Гарпетер чӣ гуна таърих сохтанд» (1946), «Гил ва фахфур» (1947), «Профессор ба кор таъйин мешавад» (1954), «Ғалаёни баҳри Балтик» (1957), мазҳакаи «Дар дунёи равшан ҳамин тавр ҳам мешавад» (1959) ба мавзӯъҳои гуногуни ҳаёт ва рӯзгори мардум бахшида шудаанд. Арвидс Григулис муаллифи романи «Ҳангоме, ки боду борон ба тиреза мезананд» (1965) мебошад. Маҷмӯаи ашъори «Хонаи зеризаминӣ» (1943), намоишномаҳои «Шинели афсар» (1955), «Садои тири худро намешунавӣ» (1966) аз воқеоти ҶБВ (1941-45) ҳикоят мекунанд. Бо 5 орден ва медалу ифтихорномаҳо сарфароз гардидааст.

 Осор 
 Сквозь огонь и воду. Рассказы. Рига, 1947;
 Ветви сирени. Стихи. Рига, 1961;
 Осенний дождь. Стихи. М., 1969

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Очерк истории латышской советской литературы. Рига, 1957;
 Большая советская энциклопедия. Т. 7, М. 1972.