Санҷидиҳо

Санҷидиҳо, ҷигдаиҳо () — як оилаи буттаву дарахтони ҳазонрез ё ҳамешасабз.

 Тавсифоти гиёҳшиносӣ 
Шоху барги санҷидиҳоро пулакчаҳо ё мӯякҳои ситорашакли нуқрагун пушидаанд. Барги онҳо дар 1 охчаву навда паи ҳам ё рӯ ба рӯи якдигар ҷой гирифтааст. Гули санҷидиҳо асосан дуҷинса, бе гулбарг, косабарги гулҳои дуҷинсаву модина як қадар найчашакл, косабарги гулҳои нарина паҳн ва одатая 4-парра, баъзан 2-парра ё 6-парра аст. Меваи Санҷидиҳо «чормағзак»-и хушк ва кушоданашаванда аст, қисми сершираву сермағзи он аз найчаи косабарг ба вуҷуд меояд.

 Ҷинсҳо 
Санҷидиҳо 3 ҷинс ва қариб 65 намудро, ки асосан дар ноҳияҳои иқлимашоп мӯътадил ва субтропикии Нимкураи шимолӣ мерӯянд, муттаҳид мекунанд. Фақат баъзе намудҳои санҷид (қариб 60 намуд ) дар ноҳияҳои тропикии Осиё месабзанд. Дар кишварҳои пасошӯравӣ 2 ҷинсу 6 намуди санҷидиҳо маълуманд. Дар Тоҷикистон 4 намуди санҷидиҳо дар водии дарёҳо ва туғайзор месабзапд. Баъзеи онҳоро чун дарахти мева, доруӣ ё ороишӣ мепарваранд. Гули онҳо хушбӯю сершахд, меваашон сервитамин ва доруист (масалан, ангат).
 Эзоҳ 

 Адабиёт 
 Флора СССР. Том 15, Москва—Ленинград. 1949;
 Вотаничесиий атлас, Москва—Ленинград. 1963;
 Запригаева В. И, Дикорастущие плодовые Таджикистана, Москва—Ленинград, 1964.


 Пайвандҳо