Восӯхт

Восӯхт () — безорӣ, эъроз ва рӯгардонӣ аз маъшуқ, дар адабиётшиносӣ шеъреро гӯянд, ки дар навъҳои гуногуни назм, бештар ва маъмултар – ғазал суруда мешавад ва он мазмуни бо эъроз рӯй гардондан аз маъшуқа, тарки ишқи ӯ карданро дорад. Шеърҳои бад-ин мазмун нигошташуда дар эҷодиёти шуарои аҳди Ғазнавиён (асрҳои 11–12) ба назар мерасанд, вале авҷи пешрафт, нашъу нумӯи он ба асрҳои 15–16, ба давраи ба сари кор омадани мактаби вуқӯъ тааллуқ дорад ва восӯхт гуфтан дар миёни шоирони форсизабони Ҳиндустон ба равияи эҷодие табдил ёфта буд. Шеъри восӯхт дар эҷодиёти Ваҳшии Бофқӣ бештар ба назар мерасад. Намунаҳои шеъри восӯхт: 

 Эзоҳ 

 Адабиёт 
 گلچین معانی احمد. مکتب وقوع. تهران، 1347 هـ. ش.؛
 شبلی نعمانی. شعرالعجم. تهران، 1363 هـ. ش.؛
 رستگار فسایی منصور. انواع شعر فارسی. شیراز، 1373 هـ. ش.؛
 فر هنگنا مۀ ادبی فارسی. دانشنامۀ ادب فارسی. 2. تهران،1376 هـ. ش.ر	

 Сарчашма 


Гурӯҳ:Адабиётшиносӣ