Михаил Врубел

Врубел Михаил Александрович () — рассом ва графики рус, ки эҷодиёташ дар санъати рассомии миллӣ нуқтаи баландтарини символизм ва модерн буд. Хатмкардаи АР Русия.

 Зиндагинома 
Шогирди П. П. Чистяков (1880-84), дарси акварелро аз И. Е. Репин гирифтааст. Таъсири И. К. Айвазовский, В. М. Васнетсов, инчунин прерафаэлитҳо ва М. Фортуниро эҳсос менамуд. Услуби комили ӯ ҳангоми фаъолияташ дар Киев ташаккул ёфт (1884-89). В. дар ин давра фармоишҳои калисоро иҷро карда, ба уқнумнигории масеҳӣ хусусияти асабоният ва изтироб мебахшид («Бибӣ Марям бо тифл» ва дигар асарҳояш барои калисои Кирилл (1884), ангораи нақшунигорҳои калисои ҷомеи Владимир (1887). Дар маҳфили бадеии Абрамсев ширкат намуда, солҳои 1891—1900 фаъолона ба санъати ороиши бадеии саҳна, пайкарасозии кулолӣ ва ороиши маснуот дар рӯҳияи асотирию фолклорӣ машғул шуд. Дар байни мусаввараҳо ва намояҳои ӯ («Малика Греза», 1896; сурати С. И. Мамонтов, 1897; «Малика-қу», «Ёс», ҳар ду 1900 ва ғайра), бахусус, тасвирҳои «Шайтон» (1890) ва «Шайтони мардуд» (1902), ки ба қавли В. «фоҷиаи рӯҳи беқарори инсон»-ро таҷассум менамоянд, фарқ мекунанд. Аз соли 1902 ба бемории рӯҳӣ ва ҷисмонӣ гирифтор шуд, лекин дар даҳсолаи охир низ як силсила асарҳои мукаммал офарид («Марворид», 1904 ва ғайра). Дар ташаккули модернизми рус таъсири бузург гузошт.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 
 Врубель. Переписка. Вспоминания о художнике. 2 узд., Л., 1976;
 Суздалев П. К. Врубель. М., 1991;
 Алпатов М., Анисимов Г. Живописное мастерство Врубелья. М., 2000;
 Алленов М. М. М. Врубель. М., 2001;
 Новая российская энциклопедия. Т. IV (1). М., 2007.

 Сарчашма