Шарл Бодлер

Шарл Пйер Бодле́р ( ; , Порис, Фаронса — , ҳамон ҷо) — и фаронсавӣ, саромади назми Аврупо.

 Эҷодиёт 
Китобҳои нахустинаш солҳои 40 садаи XIX ба табъ расидаанд. «Салони 1845» (1845), «Салони 1846» (1847) асарҳое мебошанд, ки дар онҳо мунаққиди соҳибқаламу нозукбин будани Шарл Бодлер эҳсос мешавад. Дар асарҳояш ба масъалаҳои ахлоқу тарбия дахл намудааст. Дар рисолаи «Биҳишти сунъӣ» (1860) истифода аз маводди нашъаоварро маҳкум кардааст. Дар бораи осори муосиронаш Рихард Вагнер, Эжен Делакруа, Э. Манэ ва гузаштагон Микеланҷело, Ф. Гойя, Ж. Л. Давид ва дигар рисолаҳо таълиф намудааст. Яке аз асарҳои машҳури Шарл Бодлер «Гулҳои шар» мебошад, ки ба тавассусти он дар радифи шоирони маъруфи олам ҷой гирифт. Дар баъзе шеърҳои Шарл Бодлермавзуъҳо ва оҳангҳои рубоиёти Умари Хайём ба назар мерасанд. Аз осори Шарл Бодлер шеърҳои «Мурғи тӯфон», «Кампиракон», «Меҳрубон чӯризани ҳалқабагӯш», «Хумори одамкуш», «Ба сокини Малабар» ба тоҷикӣ гардонда шуда, ба табъ расидаанд.

 Эзоҳ 

 Сарчашма