Вақар

Вақар  (ар. وقار – бурдборӣ, ҳайбат, вазнинӣ, гаронборӣ), виқор, яке аз сифатҳои писандидаи ахлоқӣ, ҳолати равонии миёни кибр ва тавозуъ, итминони нафс ва оромиши инсон дар гуфтору кирдор ва ҳаракоту саканот; зидди сабукӣ ва шитобзадагӣ. Вақар аз тариқи ҳилм ба даст омада, бо хамӯшӣ ва сукут афзоиш меёбад. Бо сукути зиёд ҳайбат ҳосил мешавад ва зиёдаравӣ дар мазоҳу шӯхӣ боиси сабукии инсон ва кам шудани ҳайбату Вақараш мегардад. Албатта, касоне, ки симои кушода ва лабони хандон доранд, меҳрашон бар дилҳо менишинад ва
бархӯрду ҳузурашон сабаби оромиши хотири атрофиён мешавад. Аммо аз андоза зиёд хандидан, бахусус хандаҳои сахту баланд Вақарро аз байн мебарад ва иззату ҳурмати инсонро мекоҳонад. Ҳамчунин тез роҳ рафтан, саросемагӣ, беқарорӣ ва ҳаракатҳои беҷову бемаврид дар ҷойи нишасти худ, шӯхию ханда ва мазоҳ, нигоҳҳои парешон, бисёр ҳаракат додани сару даст, ки баёнгари изтироби дарун ва парешонии хотир аст, аз ҷумлаи сифатҳое ба шумор мераванд, ки боиси коҳиши В. мегарданд.

Риояи одоби роҳ рафтан офаринандаи В.-и инсон аст. Дар насиҳати Луқмони ҳаким ба фарзандаш, ки мефармояд, дар роҳ рафтан эътидолро риоя намояд, ба иртиботи наздики
эътидол дар роҳравӣ бо В. таъкид рафтааст. Худованд
дар ин маврид мефармояд: «Бандагони Худо, ки ситуда-
анд, ононе ҳастанд, ки дар рӯйи замин ба оромиш ва вақор
роҳ мераванд» (Қуръон: 25, 63). Дар ҳадисҳои набавӣ
низ ба оромиш ва В. супориш шуда, некӣ ва салоҳ ба
некӯии либос ва ҳайат не, балки ба оромиш ва В. арзёбӣ
гаштааст (Саҳеҳи Муслим, 2/1392; Муснади Аҳмад,
2/9510; 2/10345; 3/11398; 5/185; Сунану-л-Байҳақӣ ал-
Кубро,
1775). Агар дар байни ҷамъе кӯдаке пургӯӣ кунад,
бо андак сухан зуд хашмгину асабонӣ шавад, бо шунида-
ни латифае садои хандааш баланд гардад ва ё дар ҷойи
худ ором нагирифта, ин тарафу он тараф ҷастухез намо-
яд, чандон маломат карда намешавад, аммо агар чизе аз
чунин аъмол аз фарди калонсоле сар занад, ба сабуксарӣ
ва бевақорӣ нисбат дода мешавад ва мавриди сарзаниш
қарор мегирад, зеро бо афзоиши синни инсон хирадмандӣ
ва донишаш афзунтар гашта, рушду камол меёбад.
Дар ҳадис омадааст, ки Иброҳими пайғамбар нахустин
касе
буд, ки пирӣ ва мӯйсафедиро дид, пас аз Худованд
пурсид,
ки ин чист? Худованд фармуд: Вақар аст, ё Иброҳим.
Он гоҳ Иброҳим гуфт: Парвардгоро, бар Вақари ман биафзой! («Муваттаъ»-и Молик, 3408).

 Сарчашма 


Гурӯҳ:Фалсафаи шарқ