Амир Ҳайдар Балгиромӣ

Амир Ҳайдар Балгиромӣ (1752, Балгиром – 1802, Муршидобод) — фақеҳи ҳанафӣ, таърихнигор,  ва наҳвии форсизабони Ҳиндустон.

Пас аз омӯзиши илм­ҳои мутадовили замон аз тарафи ширкати Ҳинди Шарқӣ дар Калкутта муфтӣ ва қозии кул таъйин гардид. Дар масоили фиқҳу қазоват заковати қавӣ ва дар байни мардум обрӯву эътибор дошт. Ба қалами Б. “Рисола дар аҳкоми ушру хироҷи моликони замин ва баёни ошир” тааллуқ дорад, ки с. 1797 дар Калкутта ба забони англисӣ ба табъ расид. Яке аз осори пурарзиши Б. “Таҳқиқ-ул-истилоҳот” – фарҳангномаи алифбоист, ки дар он вожаву истилоҳоти адабӣ, ирфонӣ, каломӣ, кинояву истиораҳо шарҳ ёфта­анд. Аз девони шоирони эронию ҳиндӣ калимаву исти­лоҳоти тафсирталабро ҷамъ оварда, абёти гуногунро чун шоҳиди луғавӣ ҷой дода, дар бораи баъзе шоирон маъ­лумоти мухтасар дарҷ намудааст. “Савонеҳи Акба­рӣ”-и  Б. дар бораи Акбар аз таваллуд то 24-солагиаш, (с. 1579), ки ба тахт нишаст, маълумот медиҳад. Б. девони ашъор, ду асари забоншиносӣ – «Мунтахаб-ус-сарф» ва «Мунтахаб-ун-наҳв» ҳам эҷод кардааст.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 
. دائرة المعارف بزرگ اسلامی. جلد ۱۲. تهران، ۱۳۸۳ هـ. ش.

 Сарчашма