Бекназар Тӯйназар

Бекназар Тӯйназар (Бекназар Тӯйназаров, ; 4 ноябри 1949, вилояти Ҷиззах, ҶШС Ӯзбекистон) — адиб, рӯзноманигор. Муҳаррири шуъбаи давлату ҳуқуқ ва ахлоқу ҷавонони рӯзномаи «Овози тоҷик» — нашрияи Девони Вазирони Ҷумҳурии Ӯзбекистон (1974 – 2009). Узви Иттиҳоди журналистони Иттиҳоди Шуравӣ (1980). Ғолиби озмуни «Беҳтарин рӯзноманигори сол» ва дорандаи медали «Шуҳрат» дар Ӯзбекистон (1999).

 Зиндагинома 
Бекназар Тӯйназар дар Ӯзбекистон ҳамчун яке аз адибони варзидаи муосири тоҷик ва рӯзноманигори боистеъдод ба шумор меравад. Ӯ 4 ноябри соли 1949 дар деҳаи Эҷи ноҳияи Фориш таваллуд шудааст. Мактаби миёнаро дар деҳаи Синтаб ба поён расонда, ду сол дар мактаби миёнаи зодгоҳаш кор мекунад. Соли 1971 Донишкадаи давлатии омӯзгории Самарқандро хатм кардааст. Сипас дар мактаби миёнаи деҳаи Заркенти вилояти Тошканд аз фанни забону адабиёти тоҷик дарс медиҳад ва аз он ҷо дар соли 1973 ба хидмати низомӣ меравад.

Бекназар Тӯйназар дар соли 1974 бо даъвати Шавкат Ниёзов ва Хӯҷамурод Қӯлдошев ба идораи рӯзномаи «Овози тоҷик» ҷалб мешавад. Дар ин рӯзнома то соли 2009 муҳаррири шуъбаи давлату ҳуқуқ ва ахлоқу ҷавонон кор мекунад.

Ҳамакунун Бекназар Тӯйназар бо ҳамсараш Сатира ва фарзандонашон – Фаррух, Фозил ва Зебо ва наберагонаш дар Чилонзори Тошканд зиндагонӣ дорад.

 Фаъолияти эҷодӣ 
Бекназар Тӯйназар ҳанӯз дар айёми донишҷӯӣ ба насру назм ва мақоланигорӣ алоқаи вофир дошт. Нахустин хабару мақола ва ҳикояву тарҷумаҳои адиб дар соли 1967 ба табъ расида ва намунаҳои эҷодии ӯ дар китобҳои «Саргузашти Амонбой ва Давлатбой», «Чакомаи пирӯзӣ» ва «Хумчойнак» гирдоварӣ шудаанд. Алоқамандони каломи бадеъ ӯро чанд муддат бо тахаллуси адабии Бекназари Дарӣ низ мешинохтанд.
Нахустин китоби мукаммали адиб бо номи “Бори дил” дар соли 1999 аз тариқи нашриёти давлатии “Ӯзбекистон” ба ҳайси армуғон дар остонаи панҷоҳумин солгарди зодрӯзаш ба табъ мерасад. Он чанд ҳикоя ва эссеро фаро мегирад. Баъдан, дар соли 2013 китоби дигари мукаммалтари нависанда таҳти унвони “Дар кӯчаҳои шаҳр” аз тариқи нашриёти “Тафаккур қаноти” чоп мешавад, ки ҳовии ҳикояҳои кӯҳнаву нав, ҳаҷвияҳо, силсилаи резасуханҳо, мақолаю очеркҳо дар бораи ҳамкасбу ҳамкорон ва эссею андешаҳои адиб мебошад.

Дӯстдоштатарин мавзуъҳои достонҳояш аз зиндагии ҳаррӯзаи одамон, бархӯрду муносиботи афроди гуногунхислат, рӯҳияти инсонҳои ранҷу азиятдида, ишқу отифаи одамони ба ҳам наздик маншаъ мегиранд. Ӯ нависандаест, ки тавонистааст образҳои дилписандеро ба монанди “мани шаҳрӣ”, “марди ланг”, “ҳамсоя-сагбон”, “мӯйсафеди газетхон”, “Абдумалики шӯх” дар адабиёт ҷой диҳад ва ибораҳои рехтаи ӯ, ба мисли “Эҳсон медонад”, “ман зиқ не”, “маҳсии занҷирдор”, “нӯшбоди Мавлоно”, “мурғи мода”, “ҳафтоду афтод” ва ғайра дар байни аҳли завқ шоеъ шудаанд.

 Адабиёт 

 Имомназар, Юнус. Шогирди зиндагӣ: дар суҳбати адиб // Овози тоҷик, 13.11.1999
 Шодӣ, Муҳаммад. Камолот: мақолаи пажӯҳишӣ-тарғибӣ // Овози тоҷик, 04.11.2009
 Шоалӣ, Матлуба. Деҳи баланд дар шаҳри азим: мақолаи илмӣ-пажӯҳишӣ // Овози тоҷик, 28.12.2011

Пайвадҳои беруна
 Торнамои Юнуси Имомназар // Бекназар Тӯйназар

Гурӯҳ:Адибони Тоҷикистон