Бердақ

Бердақ (, номаш Бердимуроди Қарғабой; 1827, тумани Мӯйноқ — 1900) — , асосгузори адабиёти қара­қалпоқӣ.

 Зиндагинома 
Дар мактаби деҳа, сипас дар мадраса таҳсил кардааст. Дар мадраса ба ғайр аз улуми мутадовила, эҷо­диёти шоирон Алишери Навоӣ, Фузулӣ, Махдумқулӣ ва диг., инчунин эҷодиёти шифоҳии мардуми қарақал­поқро омӯхт. Дар эҷодиёти Б. мавзӯъҳои иҷтимоӣ-сиёсӣ, ин­сон­­дӯстӣ, ва­танпарварӣ, панду наси­ҳатӣ, озодии зан дар ҷо­меа ва ғ. мавқеи муҳим доранд. Б. якчанд достони таъ­рихӣ («Амон­гелдӣ», «Айдосбий», «Эрназарбий») ва аса­ри таърихии «Авлодҳо» («Авлодлар») (ба тариқи сол­нома таърихи хал­қи қарақалпоқро нигоштааст) низ эҷод намудааст. Шеърҳояш дар байни мардум аз забон ба забон гузашта, ба василаи ҳофизону гӯяндагони халқӣ интишор меёф­танд.

 Осор 
 Танланган шеърлар. Тошкент, 1958;
 Изб. соч., М., 1958;
 Шеър­лар. Тошкент, 1976.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Қурбонбоев Б. Бердақ ва ӯзбек адабиёти. Тошкент, 1986;
 Узбекистон миллий энциклопедияси. 1. Ж. Тошкент, 2000.