Филип Уоррен Андерсон

Фи́лип Уо́ррен А́ндерсон (; тав. 13 декабри 1923, Индианаполис, иёлати Индиана, ИМА) — и амрикоӣ. Барандаи Ҷоизиаи Нобел дар бахши физик (1977). Дар соҳаи физикаи назариявӣ таҳқиқот мебарад.

 Зиндагинома 
Донишгоҳи Гарвардро хатм кардааст (1953). Солҳои 1967 — 75 профессор физикаи назариявии Донишгоҳи Кембриҷ буд. Аз соли 1984 то кунун профессор Донишгоҳи Принстон. Тадқиқоташ асосан ба фавқунноқилият, фавқулҷоришавӣ, хусусиятҳои магнитии ҷисмҳои сахт ва химияи квантӣ бахшида шудаанд. Тадқиқоти Андерсон роҷеъ ба ноқилияти маводи аморфӣ асоси назариявии бунёди сохторҳои магнитӣ ва номураттабии системаҳо, аз ҷумла нимноқилҳои аморфиро ташкил дод. Солҳои 1949 — 84 дар лабораторияи ширкати Белл дар Нию-Ҷерсӣ оид ба масъалаҳои физикаи муҳитҳои конденсатсияшуда кор кардааст. Андерсон барои таҳқиқот оид ба сохтори электронии магнитӣ ва сохторҳои номураттаб, ки боиси инкишофи калидҳои электронӣ ва афзори ҳофизаи компютерҳо гардид, сазовори Ҷоизаи Нобел (1977, якҷоя бо Н. Мотт ва Ҷ. Х. Ван Флек) гаштааст.

 Эзоҳ 

 Сарчашма