Бекор кардани ҳукм

Бекор кардани ҳукм — усулан рад шудани ҳукми суд. 

 Асосҳои бекор кардани ҳукм 
Ба бекор кардани ҳукм инҳо асос шуда метавонанд:
 яктарафа ё нопурра будани таҳқиқ, тафтиши пешакӣ ё судӣ;
 мувофиқат накардани хулосаи суд ба ҳолатҳои воқеии парванда, ки дар ҳукм баён шудаанд, ба таври ҷиддӣ вайрон шудани қонуни мурофиавии ҷиноятӣ;
 нодуруст татбиқ карда шудани қонуни ҷиноятӣ;
 номувофиқии ҷазои таъйиншуда ба вазнинии ҷиноят ва шахсияти маҳкумшуда.

Дар мавридҳои зерин парвандаи ҷиноятӣ оғоз карда намешавад ва парвандаи оғозшуда қатъ карда мешавад:
 ҳангоми оштӣ шудани ҷабрдида бо айбдоршаванда оид ба парвандаи ҷиноятии айбдоркунии хусусӣ;
 ҳангоми мавҷуд набудани аризаи ҷабрдида, агар парвандаи ҷиноятӣ маҳз тибқи аризаи ӯ оғоз гардида бошад, ғайр аз ҳолатҳои пешбининамудаи қисми 2 моддаи 147 Кодекси ҷиноятии ҶТ, ки ба прокурор ҳуқуқ дода шудааст бе аризаи ҷабрдида парвандаи ҷиноятӣ оғоз намояд;
 нисбат ба шахси фавтида, ғайр аз ҳолатҳое, ки пешбурди парвандаи ҷиноятӣ барои муқаррар кардани бегуноҳии ӯ ё аз нав оғоз кардани пешбурди парвандаи ҷиноятӣ оид ба ҳолатҳои нави ошкоршуда дар ҳаққи дигар шахсон;
 нисбат ба шахсе, ки дар ҳақи ӯ аз рӯйи ҳамон айбдоркунӣ ҳукми эътибори қонунӣ пайдокарда ё таъйиноти суд ва ё қарори суд, судя оид ба қатъи парвандаи ҷиноятӣ аз рӯйи ҳамон асос мавҷуд аст;
 нисбат ба шахсе, ки қарори бекорнашудаи таҳқиқбаранда, муфаттиш, прокурор дар хусуси қатъ кардани пешбурди парвандаи ҷиноятӣ ё қарор дар бораи радди оғози парвандаи ҷиноятӣ оид ба ҳамон айбдоркунӣ вуҷуд дорад.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 


Гурӯҳ:Ҳуқуқ