Кер

Ин мақола барои калимаи «кер». Дар дигар ҳолатҳо ниг. Узви таносули мардона.

Кер () — андоми таносулии нар бавежа инсон, ки идрор ва манӣ аз тариқи сӯрохӣ дар сари он дафъ мешавад, дар забони кӯча ё забони ғайрирасмӣ бештар истифода мешавад. Дар бархе фарҳангҳои луғат, ин калима бо васфи «мустаҳҷан» ё «зананда» ё «зишт ва мухолифи адаби умумӣ» тавсиф шудаастФарҳанги муосири форсӣ, Садриафшор ва дигарон, якҷилдӣ, Теҳрон: Фарҳанги муосир, с. 1050.

 Кер ҳамзамон ба вожаҳои дашном, ҳақорат, суханҳои қабеҳ дохил мешавад, ки ҳангоми қаҳру ғазаб тоҷикзабонон ҳамчун дашном ва ибораи таҳқиромез истифода мекунанд.
 шармгоҳ — узви таносули мард;
 чук — узви таносули писарона, ки ҳануз хурд аст;
 олат — узви таносули мард;
 нара ё нарра — узви таносули ҷинси наринаи инсон ё ҳайвон;
 қазиб — узви таносули мард;
 закар — узви таносули мард;
 таносул — овардани насл, олати ниҳоии мардона.

 Ҳамчунин нигаред 
 Узвҳои таносул
 Узвҳои пешоб
 Системаи шошаю таносул

 Эзоҳ 

Гурӯҳ:Узвҳои таносул