Абдуллоҷон Мирбобоев

Абдуллоҷон Кенҷаевич Мирбобоев (03.12.1939, шаҳри Хуҷанд - 11.11.2021, ҳамон ҷо) - , доктори илми таърих (1994), профессор (2002). 
 Зиндагинома 
Абдуллоҷон Мирбобоев соли 1969 факултаи таърихи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И. Ленин ба итмом расонда, дар Пажӯҳишгоҳи таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии ба номи А. Дониши Академияи илмҳои Тоҷикистон ба фаъолият шурӯъ кард ва беш аз сӣ сол дар ин ҷо заҳмат кашид, зинаҳои сарлаборант, ходими хурди илмӣ, ходими илмӣ, ходими пешбари шуъбаи таърихи фарҳангро паймуд. Соли 2000 ба Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров гузашт ва ҳамчун омӯзгор ба кор шурӯъ намудааст. Аз соли 2002 мудири кафедраи бостоншиносӣ ва мардумшиносии  факултети таърих ва ҳуқуқи ДДХ ба номи академик Б. Ғафуров, профессор ва мушовири ҳамин кафедра мебошад.
 Фаъолияти илмӣ  
Аз бостоншинос ва фарҳангшиноси намоён аст, ки ҳанӯз солҳои 1971-1974 дар ҳайати байналмилалии муштараки бостоншиносии собиқ Иттиҳоди Шӯравӣ ва Афғонистон дар ҳафриёни қисмати шимоли давлати ҳамсоя ширкат варзидааст. Инчунин дар фаъолияти дастаҳои мухталифи бостоншиносии Тоҷикистон ҳамроҳӣ карда, дар таҳқиқи осори хароба, кушку оташкадаҳои Истаравшан, силсилаосори қадимаи Хуҷанд, Исфара ва дигар маҳалҳо саҳм гирифтааст, бобати фарҳангшиносӣ ва этнологияи таърихии Суғду Фарғона, таърихи мадрасаҳо дар Мовароуннаҳру Хуросон ва ғайра таҳқиқоти судманд анҷом додааст. Дар таълифи нашри нави «Таърихи халқи тоҷик» (шаш ҷилд ба забони русӣ) фаъолона иштирок намуда, барои ЭСТ (8 ҷилд), ЭАСТ (3 ҷилд), Энсиклопедияи Хуҷанд, «Донишномаи Сомониён» беш аз дусад мақола навиштааст. Дар маҷмӯъ соҳиби қариб 800 (ҳаштсад) асари илмӣ, таълимӣ ва мақолаҳои илмию оммавӣ мебошад. Дар чандин конфаронсу ҳамоишҳои байналмилалии бостоншиносӣ ва фарҳангшиносӣ маърӯзаҳои илмӣ кардааст.
 Осор   
 Барномаи назария ва таърихи фарҳанги тоҷик. – Д., 1993; 
 Хуҷанднома. – Д., 1994 (ҳуруфи арабӣ); 
 Медресы Таджикистана. – Д., 1994; 
 История медресе Таджикистана. – Д., 1994; 
 Дахмаки Курката и проблемы зороастрийской идеологии в Северной Средней Азии: Дисс…доктора истор. наук. – Д., 1994; 
 Историческое наследие Худжанда. – Д., 1995; 
 Хуҷанднома. – Х., 1996 (ҳуруфи кириллӣ, форсӣ); 
 Медресы Маверенахра и Хорасана. – Д., 1998 (соавтор); 
 Средневековая городская культура Центральной Азии. – Д., 2001 (соавтор); 
 Медицинские учреждение в архитектуре Центральной Азии. – Д., 2003; 
 Кишваршиносии таърихӣ.– Х., 2003; 
 История водоснабжения Худжанда и его округи. – Х., 2005; 
 Нақши ориёиҳо дар тамаддуни ҷаҳонӣ. – Х., 2006; 
 Таърихи халқи тоҷик. – Х., 2008 (ҳаммуаллиф); 
 История таджикской дипломатии. – Х., 2008 (соавтор); 
 Археологические памятники Согдийской области. – Х., 2008 (соавтор); 
 Муқаддимаи таърихи дипломатияи тоҷик. – Х., 2009 (ҳаммуаллиф); 
 Худжанд по пути нового исторического прогресса. – Х., 2009 (соавтор); 
 Очерки истории средневековой культуры таджиков. Пособие по культурологию). – Х., 2011.Арбобони илми тоҷик (асри ХХ-аввали асри ХХI) / Муаллиф-мураттиб Ёрмуҳаммади Сучонӣ. – Душанбе, 2017. – С. 336.
 Нигаред низ 
 Факултети таърих ва ҳуқуқи ДДХ
 Пайвандҳо 
 Факултети таърих ва ҳуқуқ, Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Бобоҷон Ғафуров
/

 Эзоҳ 

Гурӯҳ:Омӯзгорон аз рӯи алифбо
Гурӯҳ:Олимони Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Б. Ғафуров
Гурӯҳ:Олимони Фарҳангистони улуми Тоҷикистон
Гурӯҳ:Дорандагони нишони Аълочии маорифи Тоҷикистон