Абулбаракаи Самарқандӣ

Абулбаракаи Фироқӣ (; ? — 1507) — шоир, нависанда, қозӣ ва донишманди форс-тоҷик.

 Зиндагинома 
Улуми мутадовилаи даврро дар зодгоҳаш омӯхта, дар Шаҳрисабз, Самарқанд, Ҳирот, Табрез қозигӣ кардааст. Мувофиқи маълумоти манбаъҳои адабӣ шоири тавоно, дорои истеъдоди баланд будааст. Ба ин ҳунари ӯ писаронаш Хоҷа Айюб ва Баҳоуддин пайравӣ кардаанд. Аз соҳибдевон буданаш манбаъҳои адабӣ иттилоъ додаанд, вале то ҳол девонаш дастраси муҳаққиқон нагардидааст.

 Осор 
Дар тазкираҳову баёзҳо, радоифулашъорҳо ғазалҳои бисёре аз ӯ (асосан дар мавзӯи ишқ) дарҷ шудаанд.

 Маҳро ба ҷамоли ту куҷо заҳраи даъвост,
 К-он ҷо ҳамагӣ сурату ин ҷо ҳама маъност.
 Ман Тури таҷаллӣ чӣ кунам, бар лаби бом ой,
 Боми ту маро Туру ҷамоли ту таҷаллост.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Алишери Навоӣ, Маҷолис-ун-нафоис, Тошкент, 1961.