Абдулқодири Раҳим

Абдулқодири Раҳим (Абдуқодир Раҳимов; 17 январи 1963, Кафтархона, ноҳияи Восеъ, ҶШС Тоҷикистон — 12 сентябри 2025, Душанбе) — шоир, нависанда ва рӯзноманигори тоҷик. Узви Иттиҳодияи журналистони Тоҷикистон (1994) ва узви Иттиҳодияи нависандагони Тоҷикистон (1994).

 Зиндагинома 
Абдулқодири Раҳим 17 январи соли 1963 дар деҳаи Кафтархонаи ноҳияи Восеъ ба дунё омадааст. Соли 1979 Омӯзишгоҳи маданӣ-маърифатии ҷумҳуриявӣ (ҳоло Коллеҷи ҷумҳури­явии фарҳанг), соли 1984 филологияи тоҷики Донишгоҳи давлатии Тоҷикистонро хатм кардааст. 

 Корнома 
Корманди телевизиони тоҷик (1984—1985), омӯзгори фанни забон ва адабиёти тоҷик дар ноҳияи Комсомолобод (1985—1987), хабарнигор, котиби масъули рӯзномаи «Мубориз»-и ноҳияи Восеъ (1987—1990), муҳаррири калон, мудири шуъбаи маҷаллаи «Фарҳанг» (1990—1993), мухбири газета «Ҷумҳурият» (1993—1999) буд. Аз соли 1999 мудири шуъбаи фарҳанги ҳамин нашрия буд.

Аз соли 1994 узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон буд.

 Фаъолияти эҷодӣ 
Фаъолияти эҷодии Абдуқодири Раҳим охири солҳои 80 садаи XX оғоз шуд. Китобҳояш бо номи «Дурӯғи шабнам» (1993), «Чароғи ошноӣ» (1997), «Ҷилваи як нола» (1998), «Нусхаи парешонӣ» (2000), «Рӯшноӣ» (2003), «Фиреби меҳр» (2003), «Хилвати оина» (2005), «Духтари афсонаҳо» (2006), «Пайванди марзҳо ва дилҳо» (2011), «Домони абр» (2014), «Ашки сари мижгон» (2014), «Назари лутф» (2014) чоп шудаанд. 

Аз соли 1994 узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон буд.

 Даргузашт 
Абдулқодири Раҳим 12 сентябри соли 2025 дар 64-солагӣ даргузашт.

 Ҷоизаҳо 
Соли 1995 барандаи Ҷоизаи Созмони ҷавонони Тоҷикистон гардидааст. Соли 2010 бо медали «Хизмати шоиста» қадр шудааст. Дар соли 2018 абрандаи ҷоизаи Абулқосим Лоҳутии Иттифоқи журналистони Тоҷикистон шудааст.

 Эзоҳ 

 Адабиёт