Бало

Балó ( – офат, газанд, мусибат, бадбахтӣФарҳанги тафсирии забони тоҷикӣ (иборат аз 2 ҷилд) Ҷ. 1 А – Н (нашри дувум)./Зери таҳрири С. Назарзода, А. Сангинов, С. Каримов, М. Ҳ. Султон. – Душанбе  2010, - c. 8-11  ISBN 978-99947-69-39-1) — ҳодисаи нохуши ғайричашмдошт фарорасида ба сари касе, оилае ва ё гурӯҳе, ки кулфатангез, ғамангез ва хисоратбор бошад.

 Офатҳои табиӣ 

Офатҳои табиӣ (тӯфон, раъду барқ, жола, сел ва ғайра)-ро маъмулан балоҳои табиӣ меноманд, ки баногаҳ фаро мерасанд.

 Бало дар адабиёт 
Дар адабиёти шифоҳӣ ва хаттӣ бало ба таври фаровон истифода шудааст: бало занад; балоии азим. «Андар балои сахт падид ояд” (Рӯдакӣ). “Магар ин балоҳо зи ман бигзарад” (Фирдавсӣ),
На танҳо офатам зебоии ӯст,Балои ман зи бепарвоии ӯст. 
Бо балои осмонӣ панҷа кардан мушкил аст, Барқро манъ аз найистон шер натвонист кард.

 Фолклор 
Бало дар фолклори тоҷик яке аз образҳои ҳикояҳои асотирӣ аст, ки ногаҳон дар шаклҳои гуногуни ваҳмангез ба кас дучор мешаванд.

 Балоҳои даҳгона 
Балоҳои даҳгонаро бо хоҳиши Мусо бо сабаби иҷозати хуруҷи Банӣ Исроил аз Мисрро надодани Фиръавн Худованд ба мисриён нозил кард ва зикри онҳо дар сафари «Хуруҷ» дар Қуръон омадааст:
Сураи Аъроф, ояҳои 128-130

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Деҳхудо. Луғатнома. Ҷ. 3, Т., 1372; 
 Фарҳанги забони тоҷикӣ. М., 1969; 
 Раҳмонӣ Р. Ҳикояҳои асотирӣ// Фолклор, забон, адабиёт. Д., 2004.

 Сарчашма 


Гурӯҳ:Истилоҳот