Николай Балакин

Николай Балакин (; 1922, деҳаи Самодуровка, ноҳияи Черкасс, Саратов —1953, Сталинобод, ҶШС Тоҷикистон) — капитани гвардия, иштирокдори Ҷанги Бузурги Ватанӣ, Қаҳрамони Иттиҳоди Шӯравӣ (1946).

 Зиндагинома 
Николай Балакин 20-уми августи соли 1922 дар деҳаи Самодуровкаи ноҳияи Черкасси вилояти Саратов дар оилаи коргар таваллуд шудааст. Соли 1932 ба ҶШС Тоҷикистон мекӯчанд. Аз соли 1932 дар ноҳияи Колхозободи ҶШС Тоҷикистон зиндагӣ мекард. Хатмкардаи мактаби миёнаи ба номи Горкий. Дар ноҳияи Ворошиловобод, баъдан дар МТС-и Ленингради ноҳияи Панҷ ба ҳайси муҳосиб кор кардааст. Соли 1942 ба сафи Артиши Сурх даъват шуда, ҳамчун командири ротаи дивизияи 39-уми тирандози гвардия зидди фашистон ҷангидааст. Апрели 1945, ҳангоми убури дарёи Шпрее, бо гурӯҳи худ аввалин шуда ба соҳили рост мегузарад ва гарнизони фашистонро, ки пулро посбонӣ мекарданд, торумор мекунад. Дар натиҷаи ин амалиёт қисмҳои Артиши Шӯравӣ ба канори Берлин мебароянд. Бо мақсади нест кардани сангарҳо ба ақибгоҳи душман гузашта, бо ҳамлаи ногаҳонӣ онҳоро маҳв мекунад. 30 гитлерӣ нест шуда, 68 нафар асир меафтанд. Баъди хидмат ҷонишини директори Заводи чармгарии Душанбе буд.

 Ҷоизаҳо ва унвонҳо 
 Қаҳрамони Иттиҳоди ШӯравӣУказ Президиума Верховного Совета СССР от 15 мая 1946 г..
 Орденини Ленин,
 Медали «Золотая Star».
 Ордени Александр НевскийПриказ Военного совета 8 гвардейской армии № 485/н от 17 февраля 1945 г..
 Ордени Ҷанги Ватанӣ дараҷаи IIПриказ командира 28 гвардейского стрелкового корпуса № 031/н от 25 февраля 1944 г..
 Медали «Барои мудофиаи Сталинград»Указ Президиума Верховного Совета СССР от 22 декабря 1942 г..
 Медалҳои ИҶШС.

 Хотира 
Ҳайкал дар болои қабри Н. П. Балакин дар шаҳраки Колхозобод.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Сечкина Л. П. Фарзандони шарафманди Тоҷикистон. Д., 1968.
 Герои Советского Союза: Краткий биографический словарь / Пред. ред. коллегии И. Н. Шкадов. — М.: Воениздат, 1987. — Т. 1 /Абаев — Любичев/. — 911 с. — 100 000 экз. 
 Сечкина Л. П. Твои герои, Таджикистан. — Душанбе, 1985. — С. 64-65.
 Морозов А. В. 39-я Барвенковская. — М.: Воениздат, 1981.

 Сарчашма