Умра

Умра () — ҳаҷҷи асғар, як қисми ҳаҷ, ки маросими махсус дорад.

 Луғат 
Умра дар луғат ба маънои обод кардани ҷоест бо ибодат дар он ва дар истилоҳи шаръ ба маънои ибодати махсусе, ки аз эҳром (шарт), тавоф (рукн) ва саъй байни Сафо ва Марва (воҷиб) иборат аст ва бо тароши­дан ва ё кӯтоҳ кардани мӯи сар ба итмом мерасад.

 Анҷои ҳаҷҷи умра аз назари машоих 
Дар назди бузургони моликӣ ва аксари машоихи ҳа­нафӣ дар умр як бор анҷом додани умра суннати муаккада аст ва аз назари пешвоёни шофеъӣ дар зоҳири маз­ҳаб ва ҳанбалӣ бо истинод ба ояти (2: 196) фарз аст: 

«Ва ҳаҷ ва умраро барои Худо ба итмом расонед!» 

Умраро ба таври ифрод дар тамоми авқоти сол метавон анҷом дод, ҳамон гуна ки онро дар зимни барномаи ҳаҷҷи таматтӯъ ва қирон дар мавсими ҳаҷ низ метавон анҷом дод.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 
 ʿUmra / Paret, R. and Chaumont, E. // Encyclopaedia of Islam. 2 ed. — Leiden : E. J. Brill, 2000. — Т. 10.