Абулмузаффари Писанҷадӣ

Абулмузаффари Писанҷадӣ (? — қарни XI) — и форс-тоҷик.

 Эҷодиёт 
Дар манбаъҳое, ки дар бораи ин шоир маълумот додаанд, масоли, «Лубоб-ул-албоб»-и Авфӣ, ҷузъиёти тарҷумаи ҳолаш наомадааст. Дар ҳамин манбаъ баробари тавсифи ӯ чун шоири моҳиру тавоно се қитъа (12 байт) аз эҷоди ӯ оварда шудааст. Абулмузаффари Писанҷадӣ дар ин байтҳояш оташ (оташи миёни хокистар), гули ёсуманро васф намудааст. Шеърҳои ӯ нафосат ва зебоӣ, муқоисаи бемонанд ва ташхиси ҷолиб доранд, ки гувоҳи шоири ширинкалому мушоҳидакор будани ӯянд. Дар васфи оташ гуфтааст:
 Ҳаме бибинӣ оташ миёни хокистар,
 Чу офтоб, ки гирад зи меғ тири ҳиҷоб.
 Чу рӯи духтари дӯшиза, к-ӯ хиҷил гардад,
 Ниқобро ба рух андар кашад ба вақти итоб.
Ёсумани шукуфтаро ба ҳолати ғамангези қаҳрамони лирикӣ монанд кардааст:
 Нигоҳ кун ту ба-д-он ёсумани шукуфта ба боғ,
 Сараш ба пеш дарафканда рост чун сари ман.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Абдуллоев А., Адабиёти форсу тоҷик дар нимаи аввали асри XI, Д., 1979.