Маъмар ибни Мусанно

Абуъубайда Маъмар ибни Мусанно ат-Таймӣ (; ) — муаррих, забоншинос, адабиётшинос,  ва и арабизабони эронитабор.

 Осори боқимонда 
Дар ин бобати забону адабиёти арабӣ рисолаҳо доштааст, ки яке аз онҳо «Нақоизи Ҷарир ва Фараздақ» мебошад. Дар таърих ва насаби қабилаҳои араб, Қуръон ва ҳадис низ асарҳо навишта будааст, ки аксар аз байн рафтаанд. Дар маъхазҳои адабӣ 200 асари мансуб ба Абуубайда номбар шудаанд. Номи асарҳо, иқтибос аз онҳо дар китобҳои адабиётшиносони араб Ибни Қутайба, «Китоб-ул-ағонӣ»-и Абулфараҷи Исфаҳонӣ, Ибни Абурабиҳӣ (860—940), Ибни Асир (1160—1234) ва диг. вомехӯранд. Аз ин сарчашмаҳо бармеояд, ки Абуубайда бо аксар шоирон, нависандагон ва адабиётшиносони он давра шинос будааст ва дар бораи эҷодиёташон назари худро иброз доштааст. Абуубайда дар бораи 7 нафар шоире, ки муаллақот гуфта буданд, маълумот дода будааст, ки аз онҳо Абулфараҷи Исфаҳонӣ истифода кардааст. Абуубайда пайрави шуубия будааст. Дар айбу нуқси арабҳо рисолаи «Масолиб-ул-араб» ва дар фазилатҳои эрониён китоби «Фазоил-ул-фурс»-ро нигоштааст.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Фильштинский И. М., История арабской литературы, М., 1985.