Мунҷики Тирмизӣ

Мунҷики Тирмизӣ () — шоири эронӣ.

 Зиндагинома ва мероси адабӣ 
Абулҳасан Алӣ ибни Муҳаммад Мунҷики Тирмизӣ аз ҷумлаи шоирони машҳури охири ҳукмронии Сомониён аст. Мунҷики Тирмизӣ шоири дарбори амирони чағонӣ мебошад. Эҳтимол ӯ дар охири умраш бо подшоҳони ғазнавӣ робита пайдо кардааст. Мунҷик ба ҳазлу базлагӯӣ рағбат дошта, ба замми ин чангро низ хуб менавохта ва аз ин сабаб ӯро Мунҷики Чангзан ҳам мегуфтаанд. Шоири ҳиҷогӯи асри XII Сӯзании Самарқандӣ худро дар ҳаҷвгӯӣ бо Мунҷик чунин қиёс мекунад:

Аз меросии адабии Мунҷик то имрӯз дар ҳудуди 326 байт ҷамъ оварда шудааст.

 Намунаи осор 

Дил бипардоз замонею манеҳ пушт бар ӯ,
Ки падидор шуда девча андар намадо.
Гаштам аз юмни мидҳати шаҳи дин
Дар сухан бас табастағу шево.
Гандум биёр аз Калак, аз Домғон бибар
З-анвои меваҳову зи ақсоми ғаллаҳо.
То ба дари подшоҳи одил рафтанд,
Баста ба таркун - дарун фусулу хаторо.
Ман фаромӯш накардастаму нахоҳам кард
Он табуки чуву он товаи ашнони туро.
Эй рухи ту офтобу ғамзаи ту яб,
Кард фироқат маро чу заррин абяб.
Хаставу ғамӣ шудам зи дарди ҷудоӣ,
Ҳомию вомӣ шудам зи хастани манзаб,
Ранги рухи ман чу ғамравот шуд аз ғам,
Мӯи сари ман сапед гашт чу маҳраб.

 Эзоҳ  

 Адабиёт 
 Забебуллоҳ Сафо. Таърихи адабиёт дар Эрон. ҷилди 1. Теҳрон, 1989. — 424-428 саҳ.
 Ашъори ҳамасрони Рудакӣ. Душанбе, «Адиб», 2007.

Гурӯҳ:Шоирон аз рӯи алифбо
Гурӯҳ:Шоирони порсигӯ