Зархаридӣ

Зархаридӣ — амале, ки барои ҷалб дар амалиёти мусаллаҳона ва ё иштирок дар низоъҳои ҳарбӣ анҷом дода мешавад; ҷиноятест алайҳи сулҳу амнияти инсоният.

 Шаклҳо 
Шаклҳои зархаридӣ:

 Ҷалб, таълим, маблағгузорӣ ва таъминоти моддии зархарид, инчунин истифодаи ӯ дар задухӯрди мусаллаҳона ё амалиёти ҷангӣ.
 Иштироки зархарид дар низои ҳарбӣ ё амалиёти ҷангӣ.

Дар сатҳи ҷаҳонӣ чандин санадҳои байналмилалӣ-ҳуқуқӣ барои мубориза бо зархаридӣ қабул шудааст, аз ҷумла, Конвенсияи Гаага дар бораи ҳуқуқ ва вазифаҳои давлатҳои бетараф ва шахсон дар ҷанги хушкӣ (1907), Протоколҳои иловагии I ва II (1977) ба Муоҳидаҳои Женева (1949), Конвенсия оид ба манъи ҷалб, истифода, маблағгузорӣ ва таълими зархаридон (1989). Мувофиқи КҶ Ҷумҳурии Тоҷикистон барои зархаридӣ ҷазои маҳрум кардан аз озодӣ ба муҳлати 5-12 сол ва агар ҳамин кирдор бо истифода аз мақоми хидматӣ ё нисбати ноболиғ содир шуда бошад, ҷазои маҳрум кардан аз озодӣ ба муҳлати 7-15 сол бо мусодираи амвол муқаррар шудааст. Инчунин дар сурати иштирок дар задхӯрди мусаллаҳона ё амалиёти ҷангӣ маҳрум кардан аз озодӣ ба муҳлати 12-20 сол татбиқ мешавад. Субъекти зархаридӣ: шахсони мукаллафи ба синни 16 расида; тарафи субъективии зархаридӣ: мавҷуд будани гуноҳ дар шакли қасд. Шартҳои киро кардани одамон хаттӣ (дар намуди шартнома) ва ё даҳонӣ муайян шуда метавонанд.

 Эзоҳ 

 Адабиёт 

 Муоҳидаҳои Женева аз 12-уми августи соли 1949 ва Протоколҳои иловагӣ ба онҳо. Д., 2002;
 Тафсир ба Кодекси ҷиноятии Ҷумҳурии Тоҷикистон. Д., 2005;
 Раҷабов С. А. Фарҳанги ҳуқуқи байналмилалӣ. Д., 2012.
 Большая юридическая энциклопедия. М., 2010.

Гурӯҳ:Мафҳумҳои ҳуқуқ