Ҷамшед Пиримов

Ҷамшед Пиримов - узви  Иттифоқи  нависандагони  Тоҷикистон,  ҳамчун  узви Конфедератсияи  байналхалқии  журналистон,  Аълочии  маориф ва  фарҳанги  ҷумҳурӣ, дорандаи  ҷоизаҳои адабии  ба  номи Ҳамза Ҳакимзода  Ниёзӣ  ва  Зуфархон  Ҷавҳарӣ  аст.

 Зиндагинома 
Ҷамшед Пиримов 25  апрели  соли  1948  дар деҳаи Майдончаи  ноҳияи  Истаравшан  таваллуд  ёфтааст. Соли 1971  факултаи  таъриху филологияи  Институти педагогии  шаҳри  Ленинободро хатм  намуда,  дар  мактаби деҳа муаллим, аз соли  1979 то соли  1997  дар  ҳайси  мудири шуъбаи  адабиёту  маърифат дар  газетаи  республикавии «Совет  Тожикистони»  кор кардааст.
Ҳоло  ӯ  сармуҳаррири  газетаи  «Қадрият»,  ҷонишини  сармуҳаррири  маҷаллаи  «Суғд  ёгдуси»,  мудири  сектори  адабиёти узбек дар назди шуъбаи Суғдии  Иттифоқи  нависандагони Тоҷикистои  мебошад.

 Эҷодиёт
Ҷамшед Пиримов шеърнависиро дар мактаби  миёна  сар карда, машқҳои нахустинаш дар газетаи ноҳиявии  Ӯротеппа  «Роҳи  сотсиализм» чоп  мешуданд. Кор дар редаксияҳо барои ӯ мактаби тарбия дар соҳаи журналистика  ва адабиёт, ҳамчун фазлу адабу одамгарӣ шуд.  Ӯ  бо  шоирони  варзидаи  тоҷику  ӯзбек шиносоии  наздик дошта, дар тарҷумаи  асарҳои  онон имкон пайдо кард.  Ва  солҳои охир ӯ  чаҳор китоби тарҷумаи шоирони  муосири  тоҷикро ба табъи дӯстдорони ашъор расонд.  Ӯ пайвандгари адабиёти тоҷику ӯзбек  мебошад.  Дар навбати  худ шоирони шинохтаи тоҷик Алӣ Бобоҷон, Салими  Хатлонӣ,  Раънои  Зоирдухт,  Неъмати Оташ  ва дигарон шеър  ва  ғазалҳои  Ҷамшедро  ба  забони тоҷикӣ гардониданд.  Асарҳои  ӯро мусиқӣ  баста,  суруд  мехонанд.  Шоир даҳҳо китоби  ашъори худро дорад.

Ӯ  узви  Иттифоқи  нависандагони  Тоҷикистон,  ҳамчун  узви Конфедератсияи  байналхалқии  журналистон,  Аълочии  маориф ва  фарҳанги  ҷумҳурӣ, дорандаи  ҷоизаҳои адабии  ба  номи Ҳамза Ҳакимзода  Ниёзӣ  ва  Зуфархон  Ҷавҳарӣ  аст.  Шоир дар солҳои охир  қиссаҳои  Нависандаи  Халқии  Тоҷикистон  Фазлиддин Муҳаммадиев  «Варта»,  «Шоҳии  япон»  ва  даҳҳо  ҳикояҳои  ӯро ба  ӯзбекӣ тарҷума  намуда  ба  чоп супорид.

 Эзоҳ 

Баёзи адибони Истаравшан - Душанбе: "Эҷод", 2009.- 288 саҳ.