Зиё Абдулло

Зиё Абдулло (ному насаби аслияш Абдул­лоев Зиёдулло; зод. 10 ноябри 1948, деҳаи Хишт­кӯп­рук, ноҳияи Қубодиён) — шоир, тарҷумон ва рӯзноманигори тоҷик, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон (1984)

 Зиндагинома 
Хатм­кардаи Институти давлатии педа­гогии Душанбе (ҳоло ДДОТ ба номи С. Айнӣ; 1971). Сол­ҳои 1971—1976 дар зодгоҳаш омӯз­гор буд. Хабарнигори рӯз­но­маи «Комсомоли То­ҷикистон» (1976—1977), корман­ди маҷал­лаи «Са­дои Шарқ» (1977—1983), шуъбаи тар­ғиби ада­биёти ИН Тоҷи­кистон (1983—1991), рӯз­номаи «Ҷум­ҳу­рият» (1991—2007). Аз со­ли 2007 мудири шуъба дар наш­риёти «Адиб». 

 Эҷод 
Шеър­ҳои нахустинаш аз со­ли 1970 ва як силсила мақолаҳои илмиву фалсафияш дар матбуоти Тоҷи­кистон ва берун аз он (Эрону Афғонис­тон) чоп шудаанд. Гулчини ашъору достонҳояш дар маҷмӯаҳои «Ка­фи хок» (1982), «Дарё» (1985), «Фурӯғ» (1990), «Лолас­тон» (се достон, 2003), «Лонаи урёни ар­воҳ» (романи манзум, 2003), «Бодгиреҳ» (2006) ва «Ҷоми Симурғ» (2008) ба табъ расидаанд. Муаллифи достонҳои асотирӣ, таърихӣ ва фалсафии «Коргар» (1979—1984), «Фа­риштаҳои орзу» (1983—1988), «Дар ҳошияи мухаммаси „Зери теғ“-и Муш­фиқӣ» (1984—1989), «Лоластон» (1996), «Таҷовузи нур» (1997), «Ано­ҳиди пиндор» (2002), «Гули нур» ва ғ. Маҷмӯаҳои ашъораш ба забони русӣ бо ном­ҳои «Единою болью» (1988) ва «Тысяча родников» («Ҳазорчашма»; соли 1998) дар Маскав ба табъ расид. Намунаҳо аз осораш дар маҷ­мӯа­ҳои дастаҷамъии «Шо­ир» (Мадрас, 1982), «Литератуная газета» (Маскав, 1984), «Истоки» (Маскав, 1984), «Су­зирия» (Киев, 1987) ба забонҳои ру­сӣ, беларусӣ, англисӣ, олмо­нӣ, булғорӣ, че­хӣ, арманӣ, уз­бекӣ, туркманӣ тар­ҷу­маву нашр шудаанд. Зиё Абдулло на­мунаҳо аз ашъори В. Маяков­с­кий, П. Неруда, А. Нетто, Момансоно, Р. Бёрнс, В. Коротич, Е. Евтушенко, Д. Сэдэв, китоби шоири русзабони бе­ларус Юрий Сапожков «Нуқтаи бебозгашт», песаи «Суқ­рот ва…»-и Э. Радзинский, қиссаи нависандаи қирғиз Ҷаб­раил Усмон­қулов «Пашаи далер» (бо ҳаммуаллифии М. Ҳотам), ҷилди аввали ҳамосаи миллии қирғиз «Манаси не­кусиришт» (ҳаммуаллиф бо Н. Абдуҷалил) ва чанд шоири дигари беларус, украин, ӯзбек, туркман ва ғ., рисолаи Б. Ғафуров ва Н. Прохоров «Тоҷикон ва талошҳои таърихии онон барои озодии Ватан» (бо ҳаммуаллифии И. Қосимзода)-ро тарҷума кардааст. Достони «Коргар»-и Зиё Абдулло ба забони русӣ тарҷума ва дар маҷ. «Помир» (1989) нашр шудааст.

Дар Конференсияи адибони ҷавони шӯ­ра­вӣ (Лвов, 1982), Машварати адибони шӯравӣ (Мас­кав, 1984), Симпозиуми адибони ҷавони кишварҳои сотсиалистии ҷаҳон дар Душанбе (1986) ва Маскав (1988) ширкат ва суханронӣ кардааст.

 Ҷоизаҳо 
Барои чаҳордаҳ суҳбати илмию иҷтимоияш бо чаҳордаҳ олиму соҳибназари ҷумҳурӣ, ки соли 1996 дар матбуоти Тоҷикистон мунташир шуд, сазовори Ҷоизаи ба номи Абулқосим Лоҳутӣ гардид. Бо нишони Аълочии фарҳанг ва матбуоти Тоҷикистон, Ифтихорномаи Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон (1994) ва медали «Хид­мати шоиста» (1998Адибони Тоҷикистон (маълумотномаи мухтасари шарҳиҳолӣ)./Таҳия ва танзими Асрори Сомонӣ ва Маҷид Салим. — Душанбе, «Адиб», 2014, — с. 18 ISBN 978-99947-2-379-9) сарфароз гардидааст.

 Эзоҳ 

 Адбиёт 


 Раҳмон Ш. Шоири тозанафаси ада­биё­ти тоҷик. Д., 2015.

Гурӯҳ:Адибони Тоҷикистон
Гурӯҳ:Шоирон аз рӯи алифбо
Гурӯҳ:Шоирони тоҷик
Гурӯҳ:Аъзои Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон
Гурӯҳ:Дорандагони унвонҳои фахрӣ аз Тоҷикистон