Ҳадиси Сақалин

ҳадиси Сақалин якӣ аз ҳадисҳои мутевотер паёмбар ислом аст.

Тарҷума:
«ман дар миёни шумои ду амонати нафис ва гаронҳо мигузорам якӣ китоби худо қуръон ва дигари Итрат ва аҳли байти худами. модом ки шумо ба ин ду дасти биёзид ҳаргиз гумроҳ нахоҳид шуд ва ин ду ёдгори ман ҳичгоҳ аз ҳами ҷудо намешаванди магар бар сари ҳавзи кусар.»

ҳамчунини ами салама аз паёмбар ислом ҳадисӣ бо ҳамчин мазмӯни ҳадиси сақалин нақл мекунад ки ваии гуфти : «АЛИ бо қуръон аст ва қуръон бо Али аст , онҳо аз ҳами ҷудои намешаванд то ӣнки дар ҳавз бар мани вориди шаванд».مستدرک حاکم، ج ۳، ص ۱۲۴ صواعق المحرقه، ابن حجر، فصل ۹، بخش ۲، ص ۱۹۱، ۱۹۴اریخ الخلفا، جلال الدین سیوطی، ص ۱۷۳

мйр ҳомид ҳусайн номи ин ашхосро овардааст. ҳамчунини сеҳат ҳадиси сақалин тавассути расолаи ки «دارالتقریب بین المذاهب الاسلامیه» дар Миср дар чанд соли пеш дар мавриди ин ҳадӣс чоп кард ба исботи расида аст.тарҷумая wikifa

ҳадиси сақалин аз мавориди ихтилофи Аҳли тасаннун ва ташайюъ аст . шиъӣон аҳли тасаннунро ба ин мавзӯ муттаҳам мекунанд ки пишвойи эшон , умар ибни хитоб бо қавли маърӯфи хеши «حسبنا کتاب الله»صحیح بخاری، باب کتابه العلم من کتاب العلم، ۱/ ۲۲ و مسند احمد حنبل، تحقیق احمد محمد شاکر، حدیث ۲۹۹۲ و طبقات ابن سعد، ۲/ ۲۴۴، چاپ بیروت. ин ҳадиси набавиро зер по гузоштааст.

 Маъноя Сақл 
Сақл дар луғат ба маъноя бори сангин ва ганҷи аст.тарҷумая wikifa

 Манобиъ ҳадис Сақалин 
дар бисёри аз китобҳои шиъӣ ва суннӣ ба ин ҳадис ишора шудааст. бархе аз манобеъ аҳли тасаннун ки ҳадӣси сақалин дар он оварда шуда иборатанд аз:

 манобиъ би хат  Порси ё Араби 
 مستدرک حاکم، فصل «فضیلت اصحاب»، ج ۳، ص ۱۰۹، ۱۱۰، ۱۴۸، ۵۳۳، حاکم نوشته که این حدیث صحیح می‌باشد بر اساس نظر شیخین (بخاری و مسلم)
 سنن ابن ماجه، ج ۲، ص ۴۳۲
 مسند احمد بن حنبل، ج ۳، ص ۱۴، ۱۷، ۲۶، ۵۹، ج ۴، ص ۳۶۶، ۳۷۲-۳۷۰
 فضایل صحابه، احمد بن حنبل، ج ۲، ص ۵۸۵، حدیث ۹۹۰
 خصایص نسایی، ص ۲۱، ۳۰
 صواعق المحرقه، ابن حجر هیثمی، فصل ۱۱، بخش ۱، ص ۲۳۰
 کبیر طبرانی، ج ۳، ص ۶۳-۶۲، ۱۳۷
 کنزالعمال، متقی هندی، فصل اعتصام به حبل ا…ه ج ۱، ص ۴۴
 تفسیر ابن کثیر، ج ۴، ص ۱۱۳، زیر تفسیر آیه ۴۲:۲۳
 طبقات الکبری، ابن سعد، ج ۲، ص ۱۹۴، چاپ لبنان
 الجمیع الصغیر، سیوطی، ج ۱، ص ۳۵۳ و نیز در جلد ۲
 مجمع الزوائد، هیثمی، ج ۹، ص ۱۶۳
 فاتح الکبیر، بنهانی، ج ۱، ص ۴۵۱.
 جامع الاصول، ابن اثیر، ج ۱، ص ۱۸۷
 تاریخ ابن عساکر، ج ۵، ص ۴۳۶
 درالمنثور، حافظ سیوطی، ج ۲، ص ۶۰
 ینابیع المودة، قندوزی حنفی، ص ۳۸، ۱۸۳

 манобиъ 

Гурӯҳ:Ҳадис