Абдуқодир Маниёзов

Абдуқодир Маниёзов —  номзади илми филология (1960).  Арбоби шоистаи илм ва техникаи Тоҷикистон (1994). Узви вобастаи АИ ҶШС Тоҷикистон (1981). Узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон (1964).Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон.Ҳайати шахсӣ. – Душанбе: Дониш, 2011. - 216  с.
Зиндагинома
Абдуқодир Маниёзов Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И.Ленинро хатм кардааст (1953), ихтисос – «филология».
Самтҳои асосии фаъолияти илмӣ: адабиёти классикӣ ва муосири тоҷик, нақди адабӣ, забоншиносӣ.
Муовини директори Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии  АИ ҶШС Тоҷикистон (1962-1969), муовини муҳаррири Энсиклопедияи советии тоҷик (1969-1972), директор (1972-2000), директори фахрии Институти забон ва адабиёти ба номи Рӯдакии  Академияи илмҳои ҶТ (2000-2008). Раиси Кумитаи иҷроияи анҷумани «Пайванд», муовини аввали раиси Анҷумани тоҷикон ва форсизабонони ҷаҳон (2000-2008).
Узви пайвастаи Фарҳангистони забон ва адаби форсии Ҷумҳурии Исломии Эрон (1996). Ӯ  2 майи соли 2008 дар синнӣ 78 солагӣ ҳастиро падруд гуфт.

Осор
Абдулқодир  Маниёзов нафақат адабиётшинос, инчунин олими забоншинос буд. Ӯ дар тадвину таҳияи китобҳои зерномнависшуда саҳми хешро гузоштааст:
 Публитсистика ва назми Садриддин Айнӣ. (1958),  
 Шеърҳои инқилобии Айнӣ. (1957),  
 Нахустин шеъри Айнӣ. (1960),  
 Даҳаи адабиёти рус. (1960),  
 Ташаккули шеъри Айнӣ. (1963),  
 Нашъу намои адабӣ ва санъати тоҷик. (1964),  
 Адабиётшиносии тоҷик. (1974),  
 Таҳавуллоти шакли бадеӣ дар эҷодиёти Лоҳутӣ. (1974),  
 Назаре ба пайвандҳои адабии халқи тоҷик ва афғон. (1975),  
 Таърихи адабиёти советии тоҷик. (1980),  
 Ҷашнномаи Айнӣ. (1983),  
 Луғати русӣ-тоҷикӣ. (1985),  
 Луғати имло. (1993),  
 Ҳаким Носири Хусрав. (2003),  
 Тарҷумаи китоби "Тоҷикон", асари Бобоҷон Ғафуров, 
 «Грамматикаи забони адабии тоҷик», 
 «Энсиклопедияи советии тоҷик» 

 Ҷоизаҳо  
 Бо ордени «Шараф», 
 медали «Барои меҳнати шоён. Ба муносибати 100-солагии рӯзи таваллуди В.И.Ленин», 
 «Ветерани меҳнат», 
 Ифтихорномаҳои Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон тақдир шудааст.
 Арбоби шоистаи илм ва техникаи Тоҷикистон (1994). 
 Эзоҳ 

 Пайвандҳо 
 Равшанфикр ё донишманди худогоҳи тоҷик 

Гурӯҳ:Олимони Тоҷикистон
Гурӯҳ:Филологони Тоҷикистон
Гурӯҳ:Аъзои вобастаи АИ Тоҷикистон
Гурӯҳ:Арбобони шоистаи илм ва техникаи Тоҷикистон
Гурӯҳ:Аъзои Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон