Маърифатшиносӣ

Маърифатшиносӣ ё Эпистемология (аз  «дониши илмӣ, илм», «дониши боэътимод» +  «калима», «сухан») — фанни фалсафӣ ва методологӣ мебошад, ки дониш: сохтор, таркиб, фаъолият ва рушди онро меомӯзад. Аксар вақт (хусусан дар забони англисӣ) он ҳамчун муродифи гносеология истифода мешавад.

Гносеология (аз  «шинохт», «дониш» +  «калима», «сухан») — фанни фалсафӣ мебошад, ки ба таҳқиқ, интиқод ва назарияҳои шинохт машғул аст.

Маърифатшиносӣ ё шинохтшиносӣ  як шохаи фалсафа аст, ки ба баррасии моҳият, манбаъ ва ҳудуди дониш мепардозад. Ин соҳа, ки бо номи «назарияи дониш» Alston, William. 1989. Epistemic Justification. Essays in the Theory of Knowledge. Ithaca: Cornell University Press.1998. Epistemology: A Contemporary Introduction to the Theory of Knowledge. Cambridge: Cambridge University Press. Гносеология низ шинохта мешавад, навъҳои гуногуни донишро меомӯзад, аз ҷумла дониши гуфторӣ дар бораи воқеиятҳо, дониши амалӣ дар шакли маҳоратҳо ва дониш аз тариқи ошноӣ, ки аз таҷрибаи мустақим ба даст меояд. 

Маърифатшиносон мафҳумҳое чун бовар, ҳақиқат ва асосноккунӣ-ро меомӯзанд, то моҳияти донишро дарк намоянд. Барои фаҳмидани он ки дониш чӣ гуна пайдо мешавад, онҳо манбаъҳои асосноккуниро, монанди идрок, даруннигарӣ, хотира, ақл ва шаҳодат баррасӣ мекунанд.

Мактаби шакгароӣ қобилияти инсонро барои ба даст овардани дониш зери суол мебарад, дар ҳоле ки фиребгароӣ иддао мекунад, ки дониш ҳеҷ гоҳ қатъӣ нест. Таҷрибагароён бар онанд, ки ҳамаи дониш аз таҷрибаи ҳиссӣ сарчашма мегирад; дар муқобил, хирадгароён бар ин боваранд, ки баъзе донишҳо ба таҷрибаи ҳиссӣ вобаста нестанд. 

Инсҷомгароён бар онанд, ки як бовар он гоҳ асоснок аст, ки бо дигар боварҳо созгор бошад, дар ҳоле ки бунёдгароён бар инанд, ки асоснокии боварҳои поягӣ ба боварҳои дигар вобаста нест. Дарунгароӣ ва берунгароӣ баҳс мекунанд, ки оё асосноккунӣ танҳо ба ҳолати зеҳнӣ вобаста аст ё шароити берунӣ низ дар он нақш доранд.

Шохаҳои ҷудогонаи маърифатшиносӣ ба дониш дар соҳаҳои махсус, монанди донишҳои илмӣ, риёзӣ, ахлоқӣ ва динӣ тамаркуз мекунанд. Маърифатшиносии табиӣшуда ба усулҳо ва кашфиёти таҷрибавӣ такя мекунад, дар ҳоле ки маърифатшиносии расмӣ аз абзорҳои мантиқ истифода мебарад. Маърифатшиносии иҷтимоӣ ҷанбаҳои ҷамъиятии донишро меомӯзад ва маърифатшиносии таърихӣ шароити таърихии онро баррасӣ мекунад. 

Маърифатшиносӣ бо равоншиносӣ, ки боварҳои афродро тавсиф мекунад, иртиботи наздик дорад, дар ҳоле ки худи маърифатшиносӣ меъёрҳои арзёбии боварҳоро меомӯзад. Ин соҳа инчунин бо соҳаҳое чун назарияи қарор, омӯзиш ва антропология ҳампӯшӣ дорад.

Тааммулоти ибтидоӣ дар бораи моҳият, манбаъ ва доманаи дониш дар фалсафаи Юнони бостон, фалсафаи Ҳинд ва фалсафаи Чин дида мешаванд. Муносибати байни ақл ва имон мавзӯи марказӣ дар давраи асрҳои миёна буд. Асри муосир бо дидгоҳҳои муқобили таҷрибагароӣ ва хирадгароӣ шинохта шуд. Маърифатшиносони асри бистум ҷузъҳо, сохтор ва арзиши донишро баррасӣ карданд ва ҳамзамон аз илмҳои табиӣ ва илмҳои иҷтимоӣ низ баҳра гирифтанд.
 Дониш 
Баҳси марказӣ дар маърифатшиносӣ ба саволи «дониш чист?» равона шудааст. Тавсифи анъанавии дониш онро ҳамчун «бовари ҳақиқии асоснок» муаррифӣ мекунад. Тибқи ин таъриф, шахс танҳо дар он сурат чизеро медонад, ки (1) ба он бовар дошта бошад, (2) он дуруст бошад ва (3) бовараш бо далелҳо ё сабабҳои хуб асоснок шуда бошад.

Бо вуҷуди ин, мушкилоти маъруфи Мушкили Геттиер нишон медиҳад, ки ин се шарти классикӣ ҳамеша барои дониш кофӣ нестанд. Дар баъзе ҳолатҳо шахс метавонад бовари ҳақиқӣ ва асоснок дошта бошад, вале онро ба ҳар ҳол «дониш» номидан нодуруст менамояд, зеро дурустӣ тасодуфӣ аст. Ин масъала баҳсҳои зиёдеро дар бораи таърифи дақиқи дониш ба вуҷуд овардааст.

 Ҳақиқат 
Маърифатшиносӣ ҳамчунин ба саволи «ҳақиқат чист?» мепардозад. Яке аз назарияҳои маъруф назарияи мутобиқат аст, ки бар асоси он як бовар ё изҳорот дар сурате ҳақиқӣ аст, ки бо воқеият мувофиқат кунад.  

Назарияҳои дигар, ба монанди назарияи ҳамоҳангӣ ва назарияи амалгароӣ, ҳақиқатро ба созгорӣ бо маҷмӯи боварҳо ё ба фоидаи амалӣ мепайванданд. Ин назарияҳо кӯшиш мекунанд нишон диҳанд, ки чӣ гуна мо ҳақиқатро мешиносем ва чӣ гуна он бо дониш робита дорад.

 Асосноккунӣ 
Барои он ки як бовар ба дониш табдил ёбад, бояд асосноккунӣ дошта бошад. Саволи калидӣ ин аст, ки «чӣ гуна боварҳо асоснок мешаванд?».  

Ду равиши асосӣ дар ин ҷо вуҷуд дорад:
 Бунёдгароӣ — баъзе боварҳо поягӣ ҳастанд ва асоснокии онҳо ба боварҳои дигар вобаста нест.
 Инсиҷомгароӣ — боварҳо танҳо дар доираи як низоми ҳамоҳанг асоснок мешаванд.

Илова бар ин, баҳси дарунгароӣ ва берунгароӣ бар он равона аст, ки оё асосноккунӣ бояд ба ҳолати зеҳнии шахс вобаста бошад ё ба омилҳои берунӣ, мисли боэътимод будани равандҳои шинохт.

 Шакгароӣ 
Шакгароии фалсафӣ (скептицизм) қобилияти инсонро барои ба даст овардани дониш зери суол мебарад. Шакгароён савол мекунанд, ки оё мо метавонем ба ҳиссиёт, хотира ё ақли худ пурра эътимод кунем.  

Масалан, сенарияҳое мисли «мағз дар зарф» нишон медиҳанд, ки эҳтимол дорад тамоми таҷрибаи мо фиреб бошад. Маърифатшиносон ба ин мушкил бо равишҳои гуногун посух медиҳанд, то нишон диҳанд, ки бо вуҷуди ин шакҳо, дониш имконпазир аст.
 Манбаъҳои дониш 
Маърифатшиносон баррасӣ мекунанд, ки дониш аз куҷо сарчашма мегирад. Манбаъҳои асосии дониш инҳоянд:
 Идрок — иттилооте, ки тавассути ҳиссиёт ба даст меояд;
 Даруннигарӣ — огоҳӣ аз ҳолатҳои зеҳнии худ;
 Хотира — нигоҳдорӣ ва бозёфти донишҳои гузашта;
 Ақл — хулосабарорӣ ва бардоштани натиҷаҳо;
 Шаҳодат — қабул кардани иттилоот аз дигарон, монанди сухан ё навишта.

Ҳар яке аз ин манбаъҳо масъалаҳои худро дорад: масалан, ҳиссиёт метавонанд фиреб диҳанд, хотира хато кунад ва шаҳодат метавонад бо ғараз ё иштибоҳ омехта бошад.

 Таҷрибагароӣ ва хирадгароӣ 
Яке аз баҳсҳои классикӣ дар маърифатшиносӣ миёни таҷрибагароӣ ва хирадгароӣ аст. Таҷрибагароён бар онанд, ки тамоми дониш аз таҷрибаи ҳиссӣ бармеояд. Дар муқобил, хирадгароён иддао мекунанд, ки баъзе донишҳо, масалан дар риёзиёт ва мантиқ, мустақил аз таҷриба мебошанд.

 Маърифатшиносии иҷтимоӣ 
Маърифатшиносии иҷтимоӣ нақши ҷомеа, забон ва ниҳодҳоро дар ташаккули дониш меомӯзад. Бисёре аз боварҳои мо аз тариқи дигарон ба даст меоянд, бинобар ин масъалаҳои эътимод, коршиносӣ ва иттилооти нодуруст аҳамияти калон доранд.

 Маърифатшиносии табиӣшуда 
Маърифатшиносии табиӣшуда кӯшиш мекунад, ки омӯзиши донишро бо усулҳои илмӣ, махсусан равоншиносӣ ва нейроилм пайваст кунад. Ин равиш ба ҷои саволҳои меъёрӣ бештар ба равандҳои воқеии ташаккули боварҳо таваҷҷуҳ мекунад.

 Маърифатшиносии расмӣ 
Маърифатшиносии расмӣ аз абзорҳои мантиқ ва назарияи эҳтимол истифода мебарад, то дараҷаи эътимоднокии боварҳоро ҳисоб кунад ва моделҳои дақиқи дониш ва асосноккуниро таҳия намояд.
 Таърих 
Андешаҳои ибтидоӣ дар бораи моҳият, манбаъ ва ҳудуди донишро метавон дар Юнони бостон, фалсафаи Ҳинд ва фалсафаи Чин пайдо кард. Афлотун донишро бо ҳақиқат ва далели ақлонӣ мепайваст, дар ҳоле ки Арасту ба нақши таҷриба ва мушоҳида аҳамият медод.

Дар давраи асрҳои миёна масъалаи муносибати байни ақл ва имон марказӣ буд. Файласуфоне чун Августини Қудсӣ ва Фома Аквинӣ кӯшиш карданд нишон диҳанд, ки дониш ва имон метавонанд бо ҳам созгор бошанд.

Дар давраи муосир баҳси классикӣ байни таҷрибагароӣ ва хирадгароӣ ба вуҷуд омад. Файласуфоне монанди Ҷон Локк, Дэвид Юм ва Ҷорҷ Беркли таҷрибагароиро намояндагӣ мекарданд, дар ҳоле ки Рене Декарт ва Готфрид Лейбниц аз хирадгароӣ ҳимоят менамуданд.

Дар асри бистум, таҳлили мафҳуми дониш бо масъалаҳои нав рӯ ба рӯ шуд. Мушкили Мушкили Геттиер нишон дод, ки таърифи классикии «бовари ҳақиқии асоснок» кофӣ нест. Дар ин давра, равишҳои наве монанди берунгароӣ, эътимодгароӣ ва маърифатшиносии иҷтимоӣ ба вуҷуд омаданд. Ҳамзамон, ҳамгироии маърифатшиносӣ бо илмҳои табиӣ ва илмҳои иҷтимоӣ афзоиш ёфт.

 Ҳамчунин нигаред 
 Фалсафа
 Дониш
 Бовар
 Ҳақиқат (фалсафа)
 Асосноккунӣ
 Таҷрибагароӣ
 Хирадгароӣ
 Шакгароии фалсафӣ

 Манбаъҳо 

Гурӯҳ:Маърифатшиносӣ
Гурӯҳ:Фалсафа
Гурӯҳ:Назарияи дониш