Аҳвоз

мини
Аҳвоз ( — Ahvâz,  — al-Ahwāz) — шаҳр дар ҷанубу ғарбии Эрон,  маркази маъмурии устони Хӯзистон, бандари дарёи Корун. Аҳолӣ — 1 112 021 нафарБарӯйхатгирии расмии аҳолӣ соли 2011

 Ҷуғрофиё ва аҳолӣ 
Аҳолиаш наз­дики 1,4 млн. нафар (2010). Маркази роҳи оҳан, роҳҳои автомобилгард ва аэропорт дорад.

 Таърих 
Аҳвоз дар садаҳои V–IV то милод Оксин, дар замони Ҳахоманишиҳо Аваз ё Аваҷа ном дошт. Дар аҳди Сосониён Ҳурмузд – Ардашер (ба шарафи шоҳ Ардашери I) ном гирифта, садаҳои III–VII маркази тиҷорат ва киштигардии дарёӣ буд. Соли 638 ба Аҳвоз арабҳо соҳиб шуда, онро «Суқ-ул-Ахвоза» – «бозори хузиён» номиданд. Асрҳои 7–13 дар Аҳвоз шоҳибофӣ тараққӣ кард. Аҳвозро чандин бор арабҳо ва кӯчиёни Осиёи Миёна забту ғорат ва махсусан корезу шабакаҳои обёрии онро хароб карданд ва ин сабаби таназзули шаҳр гардид.

 Имрузи Аҳвоз 
Дар садаи XIX Аҳвоз аз нав эҳё шуд. Тараққиёти минбаъдаи Аҳвозро кашфи кони нафт (1908) муайян кард ва он чун маркази саноати нафти Эрон хеле пеш рафт. Лӯлаҳои интиқоли нафтӣ то макон­ҳои тавлидоти он (Ободон, Исфаҳон, Теҳрон) кашидашуда аз Аҳвоз мегузаранд. Коргоҳҳои саноати пӯлодгу­дозӣ, ки­миё, нассоҷӣ, хӯрокворӣ дорад. Дар Аҳвоз дониш­гоҳҳои тиб­бӣ, нафтию техникӣ, инчунин Дониш­го­ҳи Шаҳид Чам­рон фаъолият мекунанд. Маркази маъ­му­рию саноатии Аҳвоз дар соҳили рост ва қисми аҳоли­ни­шини он дар соҳили чапи дарёи Корун ҷой гирифтаанд.

 Сарчашма 

 Эзоҳ 

Гурӯҳ:Шаҳрҳои Эрон
Гурӯҳ:Шаҳрҳои устони Хӯзистон
Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо