మహిళపతయే-4

గురుపరంపర 

గురువు అంటే అజ్ఞానం నుండి జ్ఞానమార్గం వైపు నడిపించే వారధి.ఓ మనిషి ఉద్ధతి పొందాలన్నా,తనని తాను తెలుసుకోవాలన్నా గురువు తప్పనిసరి.గురువు గొప్పతనం,వారి ప్రాధాన్యత భరతభూమిలో ప్రముఖం.గురువుని పొందటం వారికి శిష్యులు,ప్రశిష్యులు ఇలా మారటాన్ని గురుపరంపర అని అంటారు.వ్యాసుడు తన శిష్యులచే భారతాన్ని వ్యాపింపజేశారు.మనకు జగద్గురువులు తమ శిష్యులచే పీఠాలు పెట్టి సనాతనం వ్యాప్తి చెందించారు.ఇప్పటికి ఆ పరంపర కొనసాగుతుంది.ఇదే విధంగా సంకీర్తన యజ్ఞంతో జనులను ఉద్ధరింపజేయుటకు తాళ్ళపాకవారు ఈ పరంపరను కొనసాగించారు.పూర్వుల గురుపరంపరలో కేవలం గురుశిష్య సంబంధం మాత్రమే కానీ వీరి దగ్గర రక్తసంబంధం,గురుశిష్యానుబంధం రెండు కలగలపిన బంధం.

తాళ్ళపాక వారు తమ సాహిత్యంలో గురువుకు ప్రముఖ స్థానము ఇవ్వటమే కాకుండా,గురువు గొప్పతనాన్ని వారి గురువులను గురించి కూడా ప్రస్తావించారు.తాళ్ళపాక సాహిత్యంలో ప్రథములు పూజ్యులు అన్నమాచార్యులు.వీరి నుండి గురపరంపరను ఎలా తెలిపారో చూద్దాం.

అన్నమయ్య గురువు శఠగోపముని.వీరు తనని ఎలా మలిచారో పలు కీర్తనల్లో వివరించారు.

మన్నించి యిహపరాలు మరి నీవే యియ్యఁగాను-యెన్నుకొందు నా తపోమహిమ యిది యనుచును

వున్నతి శ్రీవేంకటేశ నన్ను నేమి చూచేవు-అన్నిటా నాయాచార్యు విన్నపమే వినవే (2-304)

నన్ను చూడటం కాదు ఇది మా గురువు విన్నపం దానిని నీవు తప్పక తీర్చాలని దైవానికే గురువు మాట దిక్కరించుట వీలు లేదని వైభవాన్ని,గురు శక్తి చాటారు.

తోవ చూపె మనకు తొల్లే ఆచార్యుఁడు-కావలసినట్లయ్యీఁ గలఁగకుఁ డిఁకను (3-099)

తోవని చూపించి మార్గములోకి తీసుకొని వచ్చిన వారు తన గురువని వివరించారు.

తచ్చి తాఁ గలప్పుడే దైవము నెఱఁగఁడు-నిచ్చ నాచార్యునివల్ల నేఁ డెఱిఁగె(2-380)

తనకు తానుగా దైవాన్ని తెలుసుకోలేదు కాని గురువు వలన మాత్రమే తెలుసుకున్నాను.

హరి నీరూపము నాకు నాచార్యుఁడు మున్నె-కెరలి నాపాల నప్పగించినాఁడు(4-429) 

హరి నిన్ను నాకు పరిచయం చేసి నిన్ను నాకు అప్పగించినవారు గురువని విశదపరిచారు.

ఇట్టె శ్రీవేంకటేశ యేలితి విందువంకనే-తిట్టపు మాగురు నుపదేశ మెక్కుడు(2-483) 

తనకు తన గురువు ఇచ్చిన ఉపదేశమే మఖ్యమని, వారి ఉపదేశముతోనే వేంకటేశుని ఆశ్రయించారని తెలిపారు.

యీలీలలు శ్రీవేంకటేశునివి ఆచార్యుఁడు-తాలిమిఁ జెప్పగా విని తలఁచుటే సుజ్ఞానము(3-211) 

వేంకటేశుని వైభవాన్ని తన గురువు చెప్పగా తెలుసుకున్నారని అన్నమయ్య చెప్పుకున్నారు.

నీ యానతు లెన్నఁడు నేము దెలియము గాని-మా యాచార్యునిమాట మంత్రరాజము(3-475)

శృతిలన్నిటి కంటే తన గురువు చెప్పినదే వేదమని గురువు మాట దైవమాటగా భావించారు.

నగుబాటే యింతాను నానాఁటి కేమేమి సేసినను-తగు నీ బుద్ధుల నడచిరి మున్నిటి దైవజ్ఞులు పూర్వాచార్యులును(3-101) 

మా గురువు నడిచిన మార్గములో నేను నడిచి నిన్ను చేరుకున్నాని చెప్పారు.

అదనను శ్రీగురుయానతి గలుగఁగ-పొదిగొని యివి తలపోయఁగ వలెసె(4-096)

గురువు చెప్పటం వలనే సర్వము తెలుసుకున్నాను.వారు లేకపోతే నేను శూన్యమని పరోక్షంగా వివరించారు.

నేఁడుగాక దొరనైతి నేను నారాయణుఁ గొల్చి-పోఁడిమి నాచార్యుని భోధవంకను(4-119) 

తాను నేడు ఈ స్థానంలో ఉన్నానన్నా,నారాయణున్ని పట్టుకొని ఉద్ధతి పొందుతున్నారన్నా అన్నిటికి కారణం తన గురువు తనకు చెప్పిన భోదన వలనేనని తెలిపారు

నావంకఁ గడమ గాఁక నా గురుఁడు తొల్లె నన్ను-శ్రీవేంకటేశుఁడ నీచేతికిచ్చెను (4-195) స్వామి నీకు నన్ను నాగురువు అప్పగించారని స్వామికే చెప్తూ గురు స్థాన వైభవం తెలిపారు.

పెద్దతిరుమలయ్య గురువు తన తండ్రి అన్నమయ్య.

తన తండ్రైన గురువు గురించి ఇలా ప్రస్తావించారు.అవి

యింతలో శ్రీవేంకటేశు నెఱిఁగించె మా గురుఁడు-మంతు కెక్కించఁగ నేను మంచి మేలు గంటి(15-58) 

స్వామి నిన్ను నా గురువు చూపించటం వలన నేను మేలుపొందానని విన్నవించుకోవడం.

గురువు నీ కొప్పగించె కోరి నీకు శరణంటి-నిరతిఁ జేకొంట గాక నేర్పు నేరాలున్నవా (15-124) 

నిన్ను దర్శించగగటానికి కారణం మాగురువు ఉపదేశమని తెలిపారు

శ్రీవేంకటేశ్వరునిఁ జేరఁ జూపె గురుఁడు-దావతి యితరులఁ దడవేదా(15-129) 

నిన్ను మా గురువు చూపించారు.ఇక వారి మాట నాకు వేదం.ఏమి జరిగినా నిన్ను విడువనని చెబుతూ దైవం కంటే తన గురువు మాటనే ముఖ్యమని స్వామికే చెప్పటం కనిపిస్తుంది.

అంది శ్రీ వేంకటేశ్వర ఆచార్యుననుమతి-కందువ దెలిసె పుణ్యకర్మ మింతే కాక(15-173)

మా గురువు అనుమతి ఇవ్వటం వలన నిన్ను తెలుసుకున్నానని పెదతిరుమలయ్య స్పష్టపరిచారు.

ఆచార్యుఁ డొక్కఁడే యదె నీకు నొప్పగించె-నేచి నన్ను రక్షించేది యిఁక నీ చేతిది(15-310) 

మా గురువు నీకు నన్ను అప్పగించారు ఇక నా బాధ్యత నీదేనని  చెప్పటం వెనుక గురువుపై ఎంత ప్రగాఢ విశ్వాసమే తెలుస్తుంది

జగన్నాథా నీ కొక్కనికి శరణు చొచ్చితిమి కావఁ గదే-అగపడి మాలో నున్నాఁడ వనుచు నానతి యిచ్చెను మాగురుఁడు (15-403) 

మాలో ఉన్నది నీవేనని మాకు సర్వాన్ని వివరించి నడిపించినవారు మా గురువని పెద్దన్న తెలిపారు

ఈతఁడే ముక్తిదోవ యీతఁడే మాయాచార్యుఁ-డీతఁడు గలుగఁబట్టి ఇందరు బదికిరి(3-183) అన్నమయ్య సంపుటిలో ఉన్నప్పటికి ఇందులో అన్నమయ్య తమకు గురువని ప్రస్తావించారు.తనని తాను గురువని ఎవరు చెప్పుకోరు కాబట్టి ఈ కీర్తన తన కుమారుడు కానీ మనుమడు కానీ వ్రాసి ఉండవచ్చు.ఇరువురు అన్నమయ్యను గురువుగా భావించారు పలు కీర్తనల్లో తెలిసింది.అయితే పెదతిరుమలయ్య శైలి కొంత కఠినంగా ఉంటుంది.ఈ కీర్తనందు శైలి సరళంగా ఉంది.కనుక ఈ కీర్తన చినతిరుమలయ్యగారు వ్రాసి ఉండవచ్చు.

దినము ద్వాదశి నేఁడు తీర్థదివసము నీకు-జనకుఁడ అన్నమాచార్యుఁడ విచ్చేయవే (2-151) అన్నమయ్యను దినము రోజు రమ్మని పిలుస్తూ నాకు తండ్రివి,గురువు నీవేనని పెదతిరుమలయ్య స్పష్టపరిచారు. 

చినతిరుమలయ్యకి గురువు అన్నమయ్య.

వీరు తన గురువు గురించి తెలిపిన కీర్తనలను చుద్దాం

తాళపాకన్నమాచార్య దైవమవు నీవు మాకు-వేళమె శ్రీహరిఁ గనేవెర వానతిచ్చితివి

గురుఁడవు నీవెసుమ్మీ కుమతి నై ననాకు-సరవి బ్రహ్మోపదేశము సేసితి (10-39) 

తనకు గురువు అన్నమయ్యని.నీ వలనే నేను మంచి మార్గములోనికి వచ్చానని చెప్పుకున్నారు

నీవుగలిగినఁ జాలు నిక్కము అన్నీఁ గలవు-ఆవల మాయాచార్యుఁ డానతిచ్చెనయ్యా

కాలముకడాతరగని ధాన్యము నీవని-ఆలించి మాగురుఁ డిట్టె ఆనతిచ్చెనయ్యా (10-46)

మా గురువు స్వామి నిన్ను శరణంటే చాలు అన్ని కలుగుతాయన్నారని నిన్ను శరణంటున్నానని వివరించారు

కదిసి యేజన్మానఁ గాననిసంకీర్తన-మదన నుపదేశించె నన్నమాచార్యుడు(10-52) తామసులైన మమ్మల్ని మార్చి,మార్గం చూపే ఉపదేశాన్ని ఇచ్చి,గట్టుకు చేర్చినవారు.తమకు మంచి కార్యాన్ని అప్పగించి కీర్తిని,ముక్తినిచ్చినవారు,ఉపదేశమిచ్చినవారు  తన గురువని తెలిపారు 

ఇక వీరి వంశీకులైన శేషాచార్యుల వ్రాత ప్రతిలో దొరికని కీర్తనందు అన్నమయ్య పదాలు గురువుగా మార్గం చూపుతాయని చెప్పటం వెనుక వీరు కూడా అన్నమయ్యను గురువుగా భావించారని తెలుస్తుంది. శఠగోపమునికి నృశింహ స్వామి,అన్నమయ్యకు శఠగోపముని,పెదతిరిమలయ్యకు అన్నమయ్య,చినతిరుమలయ్యకు అన్నమయ్య ఇలా వీరి పరంపర సాగినది.

అన్నమయ్యకు గురువు శఠగోపముని

పెదతిరుమలయ్యకు,చినతిరుమలయ్యకు గురువు అన్నమయ్యని చెప్పటమే కాదు

వెంకటేశుని చేరుటకు కారణం తమ గురువులని దైవం కంటే గురువే ప్రధానమని వీరికే ముగ్గురు అగ్రపీఠము వేయటం ప్రధానం. 

గురువు గొప్పతనాన్ని,ప్రాశస్యాన్ని ఇలా వివరించారు

అన్నమయ్య గురువు గురించి

పలు చుట్టరికములు బట్టబయలు తగుళ్ళు-చెలఁగు నాచార్యసేవ జీవన్ముక్తి (2-185) గురువు సేవ చేస్తే ముక్తికి మార్గం దొరుకుతుందని తెలిపారు.

వున్నవి వేదశాస్త్రాలు వున్నది విశ్వాసము-వున్నవాఁ డాచార్యుఁడు వుపదేశించ (2-188) గురువు ఉపదేశముతోనే శాస్త్రము అవగతము అవుతుందని చెప్పటం.గురువు లేకపోతే కనులుండి గుడ్డివారన్నది అన్నమయ్య భావము.

విష్ణుఁడే యింతానని భావించుటే బుద్ధి-వైష్ణవుఁడై యాచార్యసేవ సేయుటే బుద్ధి (2-195) విష్టువే అన్నిటాని భావించాలన్నా,వైష్ణవునిగా మారినప్పటికి గురువు సేవ లేకపోతే బుద్ధి ప్రచోదనం కాదని చెప్పటం.                                                          

ఇట్లానే యోగలక్ష్య మెఱుఁగుకొంటే ఫలించు-యెట్టయినా గురువాక్య మేమరకుఁడీ (2-234)

గురువు మాటని మరవకుండా పాటిస్తే సర్వము లభిస్తాయని తాను పొందిన ఫలాన్ని ఆధారంగా చేసుకొని చెప్పారు.

అరుదై సుజ్ఞాన మాచార్యుమూలము-ధరణి జగత్తెల్లా ధనమూలమూ (2-442) 

సరైన జ్ఞానము పొందాలంటే అది గురువుని ఆశ్రయిస్తేనేనని జరుగుతుంది.

అలానే వైష్ణవములో రామానుజులను గురువుగా భావిస్తారు.అదే తోవలే అన్నమయ్య కూడా రామానుజులను గురువుగా భావించి మమ్ములను గొప్పగా చేశావని 

తెంకినే వొడయవరై తిరుమంత్రద్వయాన-పంకమెల్లఁ బోఁగడిగె భాష్యకారులు (1-162) కీర్తనలో తెలిపారు.

పుట్టుగులు గెలిచి నిన్ను బొందుట కుపాయము-అట్టె నీరూపమైన ఆచార్యుడే (2-334) జీవన్ముక్తి పొందుటకు నీ ప్రతిరూపమైన గురువు మాటనే మూలమని చెప్పటం.రామానుజ మతాన్ని స్వీకరించి వారి మార్గములో నడిచి తుదకు చేరటమే ముఖ్యమని వివరించారు.

గతులన్ని ఖిలమైన కలియుగమందును-గతి యీతఁడే చూపె ఘనగురుదైవము

నయమై శ్రీవేంకటేశు నగ మెక్కేవాకిటను-దయఁజూచీ మమ్ము నిట్టే తల్లితండ్రి దైవము (2-372) 

మాకు తల్లిదండ్రిలా దయతో మార్గము చూపిన గురువు దైవమని రామానుజులను కీర్తించారు

వీరి మార్గములోనే పెదతిరుమలయ్య రామానుజులను కూడా గురువుగా భావించి వీరిని ఉన్నతోన్నతుఁడు వుడయవరు-యెన్న ననంతుఁడే యీ యుడయవరు (15-220)లో మోక్షమార్గము చూపించిన గురువని కీర్తించారు.

అన్నమయ్య గురువు ప్రాధాన్యతను తెలిపారు కనుక గురువుగా తమని ఎలా ఉద్ధరించారో చెప్పటమే ఉత్తమమని గురువు గొప్పతనాన్ని మిళితం చేసి కొడుకు,మనుమడు చెప్తూ గురుతత్వాన్ని పరోక్షంగా తెలిపారు.కానీ గురువు గురించి అన్నమయ్య చెప్పినట్లు వీరు చెప్పలేదు బహుశా గురువు గురించి తమ గురువుల చెప్పినదానికంటే ఇంక చెప్పుట యోగ్యము కాదని వీరు ప్రస్తుతించలేదని నా అభిప్రాయం.అలానే పెదతిరుమలయ్య దగ్గర భావమంతా తన గురువు వలన మాత్రమే వచ్చానని,ఓ నియమంతో సాగుతున్నానని తత్వం కన్పిస్తుంది.వీరి దగ్గర అనమయ్య అనుభావాలను కనిపిస్తాయి.ఇక చినతిరుమలయ్య దగ్గర వినయం,ఒద్దిక కనిపిస్తూ అపార శరణత్వం కనిపిస్తుంది.వీరు అన్నమయ్య ఆవేదనను మిళితం చేయటం కన్పిస్తుంది.అన్నమయ్య గురువుని ఉన్నతంగా చూపిస్తూ దైవమే గురువని చెప్పటం ప్రధానంగా చూపిస్తారు.

కానీ వీరంతా గురువుని దైవం కంటే మిన్నగా చూసారని కీర్తనలన్నీ చూడగా తెలిసే విషయం.వీరి మార్గము ఎంచుకొని తమలా ఉద్ధతి పొందమని కూడా ఉపదేశం చేసి వీరు కూడా గురుస్థానాన్ని అలకరించారన్న విషయం చూసేవారికే అర్థమవుతుంది.నేటి సమాజానికి గురువు ప్రాధాన్యం తెలిపే వీరి కీర్తనలు మననం చేసుకొని ఆచరిస్తే సమాజం ఉన్న స్థితికి చేరుకుంటుందని చినతిరుమలయ్య తన జీవితాన్నే ఆదర్శంగా చూపించారు.ఇక మనం కూడా వారి మార్గంలో నడిచే ప్రయత్నం చేద్దాం. 

---శ్రీమహిళాపతయే

 మూలాలు 
1.http://tirumala.org/AnnamacharyaSankeerthanas.aspx         

వర్గం:ఆధ్యాత్మిక
వర్గం:అన్నమయ్య