1951 ఆసియా క్రీడలు

1951 ఆసియా క్రీడలు, అధికారికంగా మొదటి ఆసియా క్రీడలు అని పిలువబడేవి. ఇవి భారతదేశంలోని న్యూఢిల్లీలో 1951 మార్చి 4 నుండి 11 వరకు జరుపుకున్న బహుళ-క్రీడా పోటీలు. ఈ క్రీడలకు ఫస్ట్ ఆసియాడ్, 1951 ఆసియాడ్, న్యూఢిల్లీ 1951 వంటి ఇతర పేర్లు వున్నాయి. వీటిలో 11 ఆసియా దేశాలకు చెందిన జాతీయ ఒలింపిక్ కమిటీలకు (ఎన్ఓసీలు) ప్రాతినిధ్యం వహిస్తున్న మొత్తం 489 మంది అథ్లెట్లు ఎనిమిది క్రీడలు, విభాగాలకు చెందిన 57 ఈవెంట్లలో పాల్గొన్నారు. 1951 ఆసియాడ్ మొదట 1950లో జరగాల్సి ఉండగా, కానీ సన్నాహాలలో జాప్యం కారణంగా 1951 వరకు వాయిదాపడ్డాయి. 

అన్ని కార్యక్రమాలకు జాతీయ స్టేడియం వేదికగా ఉన్నది. మొదటి ఆసియాడ్ యొక్క అధికారిక చిహ్నం ఎరుపు రంగులో 16 కిరణాలతో ప్రకాశవంతమైన సూర్యుడు, సూర్యుని డిస్క్ మధ్యలో తెల్లని వృత్తాన్ని మరియు పాల్గొనే ప్రతి దేశాన్ని సూచించే పదకొండు వలయాలను తెల్లని నేపథ్యం, శాంతిని సూచిస్తుంది. ఈ క్రీడలలో జపాన్ క్రీడాకారులు వరుసగా 24 స్వర్ణాలు, 21 రజతాలు, 15 కాంస్య పతకాలు గెలుచుకోగా, ఆతిథ్యాన్నిచ్చిన భారతదేశం 20 కాంస్య పతకాలు, 15 స్వర్ణాలతో, మొత్తం 51 పతకాలు సాధించి పతకాల పట్టికలో రెండవ స్థానంలో నిలిచింది. భారతదేశం తర్వాత మరళ ఈ 9వ ఆసియా క్రీడలను సుమారు 31 సంవత్సరాల తరువాత 1982లో నిర్వహించింది.

చరిత్ర
1951 ఆసియా క్రీడలు 1913 నుండి 1938 మధ్య జపాన్, ఫిలిప్పీన్స్ మరియు చైనా ప్రధాన భూభాగంలోని వివిధ నగరాల్లో జరిగిన "ఫార్ ఈస్టర్న్ గేమ్స్" అని పిలువబడే చిన్న తరహా బహుళ-క్రీడా కార్యక్రమానికి వారసుడిగా పరిగణించబడుతున్నాయి. ఫిలిప్పీన్ అమెచ్యూర్ అథ్లెటిక్ ఫెడరేషన్ (పిఎఎఎఫ్) చేసిన ప్రయత్నాల తరువాత 1913లో ఫిలిప్పీన్స్లోని మనీలాలో మొదటి ఫార్ ఈస్టర్న్ గేమ్స్ జరిగాయి. ఈ క్రీడలు తదుపరి తొమ్మిది సార్లు విజయవంతంగా నిర్వహించబడ్డాయి, కాని 1937 సెప్టెంబరులో మార్కో పోలో బ్రిడ్జ్ సంఘటన తర్వాత జపాన్ చైనాపై దాడి చేసి రెండవ చైనా-జపాన్ యుద్ధాన్ని ప్రారంభించింది (ఇది తరువాత రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం భాగమైంది).

1930ల ప్రారంభంలో, పశ్చిమ ఆసియా దేశాలను కూడా చేర్చడానికి బహుళ-క్రీడా కార్యక్రమాన్ని నిర్వహించడానికి ప్రయత్నాలు జరిగాయి, ఇది "ఓరియంట్ ఛాంపియన్షిప్ గేమ్స్" కు జన్మనిచ్చింది, తరువాత దీనిని మొదటి ప్రారంభానికి ముందు వెస్ట్రన్ ఆసియా గేమ్స్ గా పేరు మార్చారు. ఈ క్రీడల పరిధి సూయజ్ తూర్పున, సింగపూర్ పశ్చిమాన ఉన్న అన్ని దేశాలను కలిగి ఉంది. మొదటి పాశ్చాత్య ఆసియా క్రీడలను 1934లో ఢిల్లీలో ఇర్విన్ యాంఫిథియేటర్లో జరుపుకున్నారు, ఇందులో ఆఫ్ఘనిస్తాన్, బ్రిటిష్ ఇండియా, పాలస్తీనా మాండేట్, సిలోన్ అనే నాలుగు దేశాలు పాల్గొన్నాయి. వరుసగా రెండు వేసవి ఒలింపిక్స్ మధ్య నాలుగు సంవత్సరాలకు ఒకసారి ఈ క్రీడలను నిర్వహించాలని నిర్ణయం తీసుకున్నారు. 1938 పాశ్చాత్య ఆసియా క్రీడలు పాలస్తీనా మాండేట్లోని టెల్ అవీవ్ జరగాల్సి ఉంది. అయితే, రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం ప్రారంభమైన కారణంగా ఈ క్రీడలు రద్దు చేయబడ్డాయి. ఇది పాశ్చాత్య ఆసియా క్రీడల పునరుద్ధరణగా కూడా పరిగణించబడింది.

అతిథిదేశపు ఎంపిక
1949 ఫిబ్రవరి 12 మరియు 13 తేదీలలో ఢిల్లీలోని పాటియాలా హౌస్ తొమ్మిది ఆసియా జాతీయ ఒలింపిక్ కమిటీల ప్రతినిధుల మధ్య సమావేశం జరిగింది. 1948 ఆగస్టు 8న జరిగిన రెండవ లండన్ ఒలింపిక్స్ సందర్భంగా జరిగిన మరో సమావేశంలో ఈ సమావేశం యొక్క ప్రణాళికను ఏర్పాటు చేశారు, దీనికి భారత ఒలింపిక్ కమిటీ ప్రతినిధి గురు దత్ సోంధీ పిలుపునిచ్చారు. ఈ సమావేశానికి భారత ఒలింపిక్ సంఘం అధ్యక్షుడు యాదవింద్ర సింగ్ అధ్యక్షత వహించారు. చివరి రోజున, ఆసియా గేమ్స్ ఫెడరేషన్ (ఏజీఎఫ్) [బి] లాంఛనప్రాయంగా చేయబడింది, ఒక ముసాయిదా రాజ్యాంగం ఆమోదించబడింది. హెచ్ఆర్హెచ్ యాదవింద్ర సింగ్ మరియు గురుదత్ సోంధీ వరుసగా సమాఖ్య మొదటి అధ్యక్షుడిగా మరియు కార్యదర్శిగా ఎన్నికయ్యారు. ఈ సమాఖ్యను ఏర్పాటు చేసిన ఐదు చార్టర్ సభ్యులు ఆఫ్ఘనిస్తాన్, బర్మా, ఇండియా, పాకిస్తాన్, ఫిలిప్పీన్స్. 1950 ఫిబ్రవరిలో ఢిల్లీలో గేమ్స్ ప్రారంభమైనప్పటి నుండి నాలుగు సంవత్సరాల వ్యవధిలో ఆసియా గేమ్స్ ఛాంపియన్షిప్ను నిర్వహించాలని నిర్ణయం తీసుకున్నారు. 1950 ఆసియా క్రీడలలో పాల్గొనడానికి అనేక ఇతర ఆసియా దేశాలకు అధికారిక ఆహ్వానాన్ని పంపిన క్రీడల సంస్థ కమిటీకి అధ్యక్షుడైన హెచ్ఆర్హెచ్ యాదవింద్ర సింగ్.

వేదికలు
1951 ఆసియా క్రీడలకు వేదికగా ఇర్విన్ యాంఫిథియేటర్ (ఇది ఒక బహుళ-ప్రయోజన క్రీడా సముదాయం, అదే వేదిక 1934 పశ్చిమ ఆసియా క్రీడలను నిర్వహించింది). క్రీడల ప్రారంభ వేడుకకు ముందు, స్టేడియంను "నేషనల్ స్టేడియం" గా మార్చారు. దీనిని క్రీడల యొక్క వివిధ కార్యక్రమాల కోసం మరిన్ని సౌకర్యాలతో పునరుద్ధరించారు. స్విమ్మింగ్, వాటర్ పోలో మినహా ప్రతి కార్యక్రమం ప్రధాన స్టేడియం ప్రాంగణంలో మాత్రమే నిర్వహించబడ్డాయి. ఈత, వాటర్ పోలో కార్యక్రమాలు కాంప్లెక్స్ ప్రాంగణంలోని ప్రక్కనే ఉన్న ఈత కొలనులో నిర్వహించబడ్డాయి.[1][2]

ప్రారంభోత్సవం
1951 మార్చి 4న మొదటి ఆసియా క్రీడలు అధికారికంగా ప్రారంభమయ్యాయి. అతిథుల జాబితాలో-భారత మొదటి రాష్ట్రపతి బాబూ రాజేంద్ర ప్రసాద్, భారత మొదటి ప్రధాని జవహర్ లాల్ నెహ్రూ, భారత ప్రభుత్వ క్యాబినెట్ సభ్యులు, దౌత్య దళాలు మరియు పాల్గొనే ఆసియా ఎన్ఓసీల ప్రతినిధులు ఉన్నారు. జాతీయ స్టేడియం సుమారు 40,000 మంది ప్రేక్షకులతో నిండిపోయింది. మొదటి ఆసియా క్రీడలలో పాల్గొన్న అతిథులు, క్రీడాకారుల గౌరవార్థం జాతీయ స్టేడియం ప్రక్కనే ఉన్న పురానా కిలా ప్రాకారాల నుండి 31 తుపాకులతో గౌరవ వందనం చేశారు. ఆసియా గేమ్స్ ఫెడరేషన్ అధ్యక్షుడు హెచ్ఆర్హెచ్ యాదవేంద్ర సింగ్ ప్రసంగం తరువాత, అధ్యక్షుడు రాజేంద్ర ప్రసాద్ అధికారికంగా క్రీడలను ప్రారంభించారు.  ప్రధాన మంత్రి నెహ్రూ తన ప్రసంగాన్ని సమర్పించారు, దాని నుండి క్రీడల నిర్వాహకులు క్రీడల అధికారిక నినాదం-"ఆట యొక్క స్ఫూర్తితో ఆట ఆడండి" ను స్వీకరించారు. భారత సైన్యం యొక్క పదిహేను ట్రంపెటర్లు, పదకొండు పాల్గొనే దేశాల జెండాలను వారి మాస్ట్ హెడ్స్ మీద ప్రదర్శించారు. ఆంగ్ల అక్షర క్రమంలో, 1951 ఆసియాడ్ లో పాల్గొన్న దేశాల క్రీడాకారులు ఒలింపిక్స్ ఆచారాన్ని అనుసరించి మార్చ్ పాస్ట్ చేస్తూ స్టేడియంలోకి ప్రవేశించారు. భారతదేశం ఆతిథ్య దేశంగా చివరి స్థానంలో ప్రవేశించింది. ఎర్రకోటలో సూర్య కిరణాల ద్వారా వెలిగించిన ఆసియా గేమ్స్ టార్చ్ సహాయంతో 1924 భారత ఒలింపియన్ దలీప్ సింగ్ కౌల్డ్రాన్ వెలిగించారు. తరువాత, భారత అథ్లెటిక్స్ జట్టులో సభ్యుడైన బల్దేవ్ సింగ్, క్రీడలలో పోటీదారులందరి తరపున అథ్లెట్ ప్రమాణ స్వీకారాన్ని పఠించారు.

పాల్గొన్న దేశాలు
1951 ఆసియాడ్ లో 11 ఆసియా దేశాల జాతీయ ఒలింపిక్ కమిటీలకు ప్రాతినిధ్యం వహిస్తున్న క్రీడాకారులు పాల్గొన్నారు. క్రీడల నిర్వాహక కమిటీ దాదాపు అన్ని ఆసియా దేశాలకు అధికారిక ఆహ్వానాలను పంపింది. చైనా ఆహ్వానించారు, కానీ ప్రవేశాల ముగింపు తేదీల కంటే ముందు స్పందించలేదు. భారత్ కాశ్మీర్ వివాదం కారణంగా పాకిస్తాన్ పాల్గొనడానికి నిరాకరించింది. 1948 ఆగస్టు 8న లండన్ ఒలింపిక్స్ సందర్భంగా జరిగిన ఆసియా దేశాల ఒలింపిక్ ప్రతినిధుల సమావేశానికి దక్షిణ కొరియా హాజరై, క్రీడలకు అథ్లెట్లను పంపడానికి అంగీకరించింది, అయితే కొరియా యుద్ధం కారణంగా ఏ ఒక్కరిని పంపలేదు. సోవియట్ యూనియన్ మరియు వియత్నాం వారి రాజకీయ వ్యవస్థల కారణంగా ఆహ్వానించబడలేదు. 1948 వేసవి ఒలింపిక్స్కు జపాన్ ఆహ్వానించలేదు లేదా 1949 ఫిబ్రవరిలో ఢిల్లీలో జరిగిన ఆసియా గేమ్స్ ఫెడరేషన్ వ్యవస్థాపక సమావేశానికి హాజరు కాలేదు, కానీ ఈ క్రీడలలో పాల్గొనడానికి అనుమతించబడింది. జపాన్ 72 మంది సభ్యుల బలమైన జట్టును పంపింది, ఇది ఆతిథ్య జట్టు తర్వాత రెండవ అతిపెద్ద జట్టు, మరియు జల క్రీడలు మినహా అన్నింటిలో పాల్గొంది. అన్ని కార్యక్రమాలలో బర్మా మరియు భారతదేశం తమ దళాలను పంపాయి. ఇరాన్ అన్ని ఈవెంట్లలో పాల్గొంది, కానీ మహిళా అథ్లెట్లను పంపలేదు.

పాల్గొన్న దేశాల జాబితా; పాల్గొన్న క్రీడాకారుల సంఖ్య బ్రాకెట్లలో ఇవ్వబడ్డాయి: ఆఫ్ఘనిస్తాన్ (22); మయన్మార్ (58); శ్రీలంక (3); భారత్ (151); ఇండోనేషియా (35); ఇరాన్ (49); జపాన్ (72); నేపాల్ (8); ఫిలిప్పీన్స్ (59); సింగపూర్ (20); థాయిలాండ్ (12)

క్రీడలు
ఈ మొట్టమొదటి ఆసియా క్రీడలలో ఆరు క్రీడలు ఉన్నాయి: అవి అథ్లెటిక్స్, ఆక్వాటిక్స్ (డైవింగ్, స్విమ్మింగ్, వాటర్ పోలో), బాస్కెట్‌బాల్, సైక్లింగ్ (రోడ్ సైక్లింగ్, ట్రాక్ సైక్లింగ్), ఫుట్‌బాల్ మరియు వెయిట్ లిఫ్టింగ్. ఈ క్రీడలను 57 ఈవెంట్లుగా విభజించారు. ఆసియా క్రీడల సమాఖ్యలోని అనేక సభ్య దేశాలు బాక్సింగ్ను పతక క్రీడగా చేర్చాలని అభ్యర్థించాయి, కానీ వివిధ కారణాల వల్ల, బాక్సింగ్ క్రీడలకు తుది జాబితాలో చోటు దక్కించుకోలేదు. అథ్లెటిక్స్ లో మాత్రమే మహిళలు పాల్గొన్నారు.

ఆక్వాటిక్స్
డైవింగ్
డైవింగ్లో, రెండు పతక పోటీలు-3 మీ స్ప్రింగ్బోర్డ్ మరియు 10 మీ ప్లాట్ఫాం-చేర్చబడ్డాయి. భారత్, ఇరాన్ మాత్రమే పతకాలు సాధించిన దేశాలు. భారత డైవర్ కె. పి. ఠక్కర్ రెండు స్వర్ణాలను గెలుచుకున్నారు మరియు మొత్తం భారతదేశం 4 పతకాలను గెలుచుకుంది. ఇరాన్ కేవలం ఒక వెండి మరియు ఒక కాంస్య పతకాన్ని మాత్రమే గెలుచుకుంది.

ఈత
ఈతల పోటీలో, ఐదు దేశాలు తమ ఈతగాళ్లను 8 ఈవెంట్లలో పాల్గొనడానికి పంపాయి, ఫ్రీస్టైల్ (100 మీ, 400 మీ, 800 మీ, 1500 మీ, 4 × 100 మీ రిలే), ప్రతి బ్యాక్స్ట్రోక్లో ఒకటి (100 మీ బ్రెస్ట్స్ట్రోక్ (200 మీ) మరియు మెడ్లీ (3 × 100 మీ). సింగపూర్ సగం బంగారు పతకాలు మరియు 2 రజత పతకాలను గెలుచుకోగా, ఫిలిప్పీన్స్ 3 స్వర్ణాలతో సహా మొత్తం పతకాలలో సగం సంపాదించింది. ఆసియా క్రీడలలో భారతదేశానికి మొదటి స్వర్ణం (100 మీటర్ల ఫ్రీస్టైల్ లో సచిన్ నాగ్ ఒక స్వర్ణంతో సహా) భారతదేశం మొత్తం 6 పతకాలను గెలుచుకుంది.

వాటర్ పోలో
వాటర్ పోలోలో భారత్, సింగపూర్ అనే రెండు జట్లు మాత్రమే పాల్గొన్నాయి. టోర్నమెంట్లోని ఏకైక మ్యాచ్ విజేతను నిర్ణయించింది, ఇందులో భారత జట్టు 6-4 గోల్ వ్యత్యాసంతో సింగపూర్ ను ఓడించింది.

అథ్లెటిక్స్
ఈ క్రీడలలో పాల్గొన్న పదకొండు దేశాలు తమ క్రీడాకారులను పంపిన ఏకైక క్రీడ అథ్లెటిక్స్. ఈ క్రీడలలో పురుషులకు 24 పతకాలు, మహిళలకు 9 పతకాలు ఉన్నాయి. జపాన్ మహిళలు తమ ఈవెంట్లలో మొత్తం 9 స్వర్ణాలను గెలుచుకున్నారు. పురుషుల ఈవెంట్లలో, జపాన్ 11 గణనలతో అత్యధిక సంఖ్యలో స్వర్ణాలు సాధించింది. కానీ భారతదేశపు అథ్లెట్లు 10 స్వర్ణాలతో జపాన్ కంటే కేవలం ఒక పతకం వెనుకబడి ఉన్నారు. జపాన్ మహిళా అథ్లెట్ అయిన టోయోకో యోషినో, షాట్ పుట్, డిస్కస్ త్రో మరియు జావెలిన్ త్రో అనే మూడు త్రోయింగ్ క్రీడలలో అన్ని స్వర్ణాలను గెలుచుకుంది. భారతదేశానికి చెందిన లావి పింటో బహుళ బంగారు పతకాలు సాధించిన ఏకైక వ్యక్తి. అతను పురుషుల 100 మీటర్లు మరియు 200 మీటర్ల స్ప్రింట్ రన్నింగ్ ఈవెంట్లలో అగ్రస్థానంలో నిలిచాడు.

బాస్కెట్ బాల్
బాస్కెట్బాల్ లో ఐదు జట్లు-బర్మా, ఇండియా, ఇరాన్, జపాన్, ఫిలిప్పీన్స్-పాల్గొన్నాయి. మ్యాచ్లలో, రౌండ్-రాబిన్ ఫార్మాట్ను ఉపయోగించారు మరియు తుది పాయింట్ల పట్టిక ఆధారంగా మొదటి మూడు పోడియం స్థానాలు నిర్ణయించబడ్డాయి. ఒక్క మ్యాచ్ కూడా ఓడిపోకుండా ఫిలిప్పీన్స్ జట్టు పాయింట్ల పట్టికలో అగ్రస్థానంలో నిలిచి బంగారు పతకాన్ని గెలుచుకుంది, జపాన్ జట్టు దాని వెనుక ఉండి రజత పతకాన్ని, రెండు విజయాలతో ఇరాన్ జట్టు మూడవ స్థానంలో నిలిచి కాంస్య పతకాన్ని సాధించింది. ఆతిథ్య దేశం భారతదేశం, బర్మాపై ఒకే ఒక్క విజయంతో నాల్గవ స్థానంలో నిలిచింది, ఇది ఒక్క మ్యాచ్ కూడా గెలవకుండానే చివరి స్థానంలో నిలిచింది.

సైక్లింగ్
సైక్లింగ్ లో, నాలుగు దేశాలు-బర్మా, ఇండియా, ఇరాన్ మరియు జపాన్-తమ సైక్లిస్టులను పంపాయి. రోడ్ రేస్ మరియు ట్రాక్ రేస్ అనే రెండు విభాగాలలో పోటీలు జరిగాయి. ట్రాక్ సైక్లింగ్ లో 1000 మీటర్ల స్ప్రింట్, 1000 మీటర్ల టైమ్ ట్రయల్, రోడ్ సైక్లింగ్ కోసం 4000 జట్టు-పర్స్యూట్, 180 కిలోమీటర్ల వ్యక్తిగత రోడ్ రేస్ పోటీ చేయబడ్డాయి. మొత్తం 11 పతకాలు, 4 స్వర్ణాలతో సహా మొత్తం 8 పతకాలను సాధించిన జపాన్ ఈ ఈవెంట్లో ఆధిపత్యం చెలాయించినట్లు విస్తృతంగా గుర్తించబడింది. బర్మా మరియు ఇరాన్ ఒక్క పతకాన్ని కూడా సాధించడంలో విఫలమైనందున భారత సైక్లిస్టులు మిగిలిన 3 పతకాలను గెలుచుకున్నారు.

ఫుట్ బాల్
ఫుట్‌బాల్ లో ఆరు ఆసియా జట్లు-ఆఫ్ఘనిస్తాన్, బర్మా, ఇండియా, ఇండోనేషియా, ఇరాన్ మరియు జపాన్-పాల్గొన్నాయి. ఫైనల్లో ఇరాన్ ను 1-0తో ఓడించిన భారతదేశపు జట్టు బంగారు పతకాన్ని గెలుచుకుంది. జపాన్ 2-0తో ఆఫ్ఘనిస్తాన్ను ఓడించి కాంస్య పతకాన్ని గెలుచుకుంది. సెమీఫైనల్స్లో, ఫైనలిస్టులలో ఒకరిని నిర్ణయించడానికి ఇరాన్ మరియు జపాన్ మధ్య రెండు మ్యాచ్లు జరిగాయి. ఎందుకంటే మార్చి 7న జరిగిన మొదటి మ్యాచ్ గోల్ లేకుండా ముగిసింది, మ్యాచ్ కూడా ఓవర్ టైం కోసం వెళ్ళింది-మరుసటి రోజు రెండు జట్ల మధ్య రీప్లే సెమీఫైనల్ మ్యాచ్ జరిగింది, దీనిలో ఇరాన్ 3-2 గోల్ వ్యత్యాసంతో జపాన్ను ఓడించింది.

వెయిట్ లిఫ్టింగ్
వెయిట్ లిఫ్టింగ్ లో, ఏడు దేశాలు ఏడు ఈవెంట్లలో పాల్గొన్నాయి-బాంటమ్ వెయిట్ (56 kg) ఫెదర్వెయిట్ (60 kg) తేలికపాటి (67.5 kg) మిడిల్వెయిట్ (75 kg) తేలికా హెవీవెయిట్ (82.5 kg) మిడిల్ హెవీవాయిట్ (90 kg) మరియు హెవీవైయిట్ (+ 90 kg). ఇరాన్ వెయిట్ లిఫ్టర్లు అన్ని ఈవెంట్లలో ఆధిపత్యం చెలాయించి; అన్ని స్వర్ణాలతో సహా మొత్తం 10 పతకాలు సాధించారు, సింగపూర్ రెండు రజతాలు గెలుచుకుంది, భారతదేశం మరియు ఫిలిప్పీన్స్ చెరి ఒక వెండి మరియు ఒక కాంస్యం గెలుచుకున్నాయి.

పతాకాల పట్టిక
ఎనిమిది దేశాలకు చెందిన అథ్లెట్లు కనీసం ఒక పతకాన్ని గెలుచుకున్నారు, వారిలో ఐదుగురు కనీసం ఒక బంగారు పతకాన్ని సాధించారు. జపాన్ అథ్లెట్లు అత్యధిక సంఖ్యలో బంగారు పతకాలు (24) మరియు అత్యధిక మొత్తం పతకాలు సంపాదించారు (60). ఆతిథ్య దేశం భారతదేశం 15 స్వర్ణాలు మరియు మొత్తం 51 పతకాలతో పాటు అత్యధిక కాంస్య పతకాలతో (20) రెండవ స్థానంలో నిలిచింది. ఇరాన్ 8 స్వర్ణాలు, మొత్తం 16 పతకాలతో మూడో స్థానంలో నిలిచింది. మూడు దేశాలు, ఆఫ్ఘనిస్తాన్, నేపాల్ మరియు థాయిలాండ్ ఏ పతకాలను సంపాదించడంలో విఫలమయ్యాయి. సింగపూర్ స్విమ్మర్ నియో చ్వీ కోక్ ఆసియా క్రీడల చరిత్రలో మొదటి బంగారు పతకాన్ని గెలుచుకున్న గౌరవాన్ని పొందాడు.[4] అతను మొత్తం నాలుగు స్వర్ణాలను గెలుచుకున్నాడు, అన్నీ ఫ్రీ స్టైల్ ఈవెంట్లలో (400 మీ, 800 మీ, 1500 మీ, మరియు 4 × 100 మీ రిలే) ఈ క్రీడలలో అత్యధిక పతకాలు సాధించిన అథ్లెట్ అయ్యాడు.[5] 

మొత్తం 169 పతకాలు (57 స్వర్ణాలు, 57 రజతాలు మరియు 55 కాంస్యాలు) ప్రదానం చేయబడ్డాయి. మొత్తం కాంస్య పతకాల సంఖ్య మొత్తం బంగారు లేదా వెండి పతకాల సంఖ్య కంటే తక్కువగా ఉంది, ఎందుకంటే వాటర్ పోలో మరియు ట్రాక్ సైక్లింగ్ యొక్క జట్టు పర్స్యూట్ ఈవెంట్లో కాంస్య పతకాలు ఇవ్వబడలేదు.

ఇవి కూడా చూడండి
 1951 ఆసియా క్రీడలలో భారతదేశం
 1982 ఆసియా క్రీడలు

మూలాలు

 బయటి లింకులు 

1951 Asian Games at the Olympic Council of Asia website.

వర్గం:ఆసియా క్రీడలు