జార్జియో నపోలిటానో

జార్జియో నపోలిటానో (; 29 జూన్ 1925 – 22 సెప్టెంబర్ 2023) ఇటలీకి చెందిన ప్రముఖ రాజకీయ నాయకుడు. ఆయన 2006 నుండి 2015 వరకు ఇటలీ యొక్క 11వ ఇటలీ అధ్యక్షుడుగా సేవలందించారు. ఇటలీ చరిత్రలో అత్యధిక కాలం పదవిలో కొనసాగిన అధ్యక్షుడిగా, అలాగే రెండుసార్లు అధ్యక్షుడిగా ఎన్నికైన తొలి వ్యక్తిగా ఆయన గుర్తింపు పొందారు.

ఇటలీ రాజకీయాలలో ఆయన ప్రభావం అత్యంత విస్తృతంగా ఉండటంతో, కొంతమంది విమర్శకులు ఆయనను  (“రాజు జార్జియో”) అని కూడా పిలిచారు.

నపోలిటానో 1945లో ఇటాలియన్ కమ్యూనిస్ట్ పార్టీలో చేరారు. అంతకు ముందు ఆయన ఇటాలియన్ రెసిస్టెన్స్ ఉద్యమంలో పాల్గొన్నారు. అనంతరం కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ నుండి వెలిసిన ప్రజాస్వామ్య సామ్యవాద, సామాజిక ప్రజాస్వామ్య పార్టీలైన డెమోక్రాటిక్ పార్టీ ఆఫ్ ది లెఫ్ట్, డెమోక్రాట్స్ ఆఫ్ ది లెఫ్ట్లో కూడా కీలక పాత్ర పోషించారు. ఆయన PCIలోని సంస్కరణవాద, మితవాద ధోరణికి చెందిన మిగ్లియోరిజ్మో వర్గానికి నాయకత్వం వహించారు.

1953లో తొలిసారి ఇటలీ ఛాంబర్ ఆఫ్ డెప్యూటీస్కు ఎన్నికయ్యారు. 1992 నుండి 1994 వరకు అదే సభకు అధ్యక్షుడిగా వ్యవహరించారు. రోమానో ప్రోడి నేతృత్వంలోని ప్రభుత్వంలో 1996–1998 మధ్య ఇటలీ అంతర్గత వ్యవహారాల మంత్రిగా పనిచేశారు.

అమెరికా మాజీ విదేశాంగ మంత్రి హెన్రీ కిసింజర్తో ఆయనకు సన్నిహిత స్నేహం ఉంది. 1978లో అమెరికాను సందర్శించిన తొలి ప్రముఖ కమ్యూనిస్టు నాయకుడిగా కూడా గుర్తింపు పొందారు.

2005లో అప్పటి అధ్యక్షుడు కార్లో అజెలియో చాంపీ ఆయనను జీవితకాల సెనేటర్గా నియమించారు. 2006లో ఇటలీ పార్లమెంట్ ఆయనను అధ్యక్షుడిగా ఎన్నుకుంది. యూరోపియన్ ఐక్యతకు మద్దతుదారుడైన ఆయన, కమ్యూనిస్టు నేపథ్యం నుండి అధ్యక్ష పదవికి చేరిన తొలి వ్యక్తి.

2011లో ఆర్థిక సంక్షోభ సమయంలో ప్రధాని సిల్వియో బెర్లుస్కోని రాజీనామా చేయగా, నపోలిటానో మారియో మోంటితో ప్రభుత్వం ఏర్పాటు చేయించారు. దీనిని కొందరు “అధ్యక్షుడి ప్రభుత్వం”గా అభివర్ణించారు.

2013లో పార్లమెంటరీ స్థబ్ధత నేపథ్యంలో ఆయన రెండోసారి అధ్యక్ష పదవికి పోటీ చేసి తిరిగి ఎన్నికయ్యారు. ఇది ఇటలీ చరిత్రలో తొలిసారి జరిగింది. అనంతరం ఎన్‌రికో లెట్టా నేతృత్వంలో సమ్మిళిత ప్రభుత్వం ఏర్పడింది. 2014లో లెట్టా రాజీనామా చేయగా మాటియో రెంజీకి ప్రభుత్వం ఏర్పాటు చేసే బాధ్యత అప్పగించారు.

వయోభారాన్ని కారణంగా చూపుతూ, 2015 జనవరిలో ఆయన అధ్యక్ష పదవికి రాజీనామా చేశారు. అనంతరం ఆయన సెనేటర్‌గా కొనసాగారు.

నపోలిటానో తన పదవీకాలంలో అధికారాన్ని మించి వ్యవహరించాడని విమర్శలు ఎదుర్కొన్నారు. అయితే మద్దతుదారులు మాత్రం యూరోపియన్ రుణ సంక్షోభ సమయంలో ఇటలీని దివాళా దశ నుండి కాపాడిన నాయకుడిగా ప్రశంసించారు.

2023లో 98 ఏళ్ల వయసులో ఆయన మరణించారు. ఆయన ఇటలీ చరిత్రలో అత్యధిక కాలం జీవించిన అధ్యక్షుడిగా, అలాగే అత్యధిక కాలం పదవిలో ఉన్న అధ్యక్షుడిగా రికార్డు సృష్టించారు. == ఇటాలియన్ కమ్యూనిస్టు పార్టీలో ప్రముఖ నాయకుడు ==

 1960ల నుండి 1980ల వరకు 

1963 నుండి 1966 వరకు జార్జియో నపోలిటానో నేపుల్స్ నగరంలో పార్టీ అధ్యక్షుడిగా పనిచేశారు. అనంతరం 1966 నుండి 1969 వరకు ఆయన పార్టీ కార్యదర్శి కార్యాలయం మరియు రాజకీయ కార్యాలయాల అధ్యక్షుడిగా నియమితులయ్యారు. 1964లో పాల్మిరో టోలియట్టి మరణానంతరం, పాప్యులర్ డెమోక్రాటిక్ ఫ్రంట్ ముగిసిన తరువాత క్రిస్టియన్ డెమోక్రసీతో కలిసి ప్రభుత్వంలో చేరిన ఇటాలియన్ సామ్యవాద పార్టీతో పొత్తుకు మద్దతు ఇచ్చిన ప్రధాన నాయకుల్లో నపోలిటానో ఒకరు. 1970లు మరియు 1980లలో ఆయన పార్టీకి సంబంధించిన సాంస్కృతిక కార్యకలాపాలు, ఆర్థిక విధానం, మరియు అంతర్జాతీయ సంబంధాలు విభాగాలకు బాధ్యత వహించారు.

ఇటాలియన్ కమ్యూనిస్టు పార్టీ (PCI) పరిధిలో నపోలిటానో రాజకీయ ఆలోచన మితవాదంగా ఉండేది. ఆయన మిగ్లియోరిజ్మో అనే వర్గానికి నాయకుడిగా ఎదిగారు. ఈ వర్గంలో ముఖ్యంగా జెరార్డో క్యారొమొంటే మరియు ఎమానుయేలే మకాలూసో వంటి వారు సభ్యులుగా ఉన్నారు. మిగ్లియోరిస్టా అనే పదం (ఇటాలియన్‌లో మిగ్లియోరే అంటే “మెరుగైనది”) కొంత వ్యంగ్యభావంతో ఏర్పడింది.<ref> సంప్రదాయ కమ్యూనిస్టులు రిఫార్మిస్ట్ కంటే మిగ్లియోరిస్ట్గా ఉండటాన్ని మరింత ప్రతికూలంగా చూశారు. వారి లక్ష్యం క్రమానుగత విధానాల ద్వారా మూలధనవాదాన్ని సంస్కరించడం, మెరుగుపరచడం కావడం వల్ల ఆ పేరు వచ్చింది. 

హెన్రీ కిస్సింజర్ నపోలిటానోను తన “అత్యంత ఇష్టమైన కమ్యూనిస్టు”గా పిలిచినట్లు చెబుతారు. లా స్టాంపా పత్రిక ఆయనను “అసాధారణ కమ్యూనిస్టు”గా వర్ణించింది, అలాగే ఒకసారి “పార్టీలో చేరిన అతి తక్కువ కమ్యూనిస్టు కమ్యూనిస్టు” అని కూడా పేర్కొంది. 2015లో, అట్లాంటిక్ సంబంధాలకు విశేష సేవలందించినందుకు బెర్లిన్‌లోని అమెరికన్ అకాడమీ ప్రదానం చేసే హెన్రీ ఏ. కిస్సింజర్ బహుమతిని కిస్సింజర్ స్వయంగా నపోలిటానోకు అందించారు.

1970ల మధ్యలో నపోలిటానోను మాసాచుసెట్స్ ఇన్‌స్టిట్యూట్ ఆఫ్ టెక్నాలజీలో ఉపన్యాసం ఇవ్వమని ఆహ్వానించారు. అయితే ఇటలీలోని అమెరికా రాయబారి జాన్ ఏ. వోల్పే ఆయన PCI సభ్యత్వాన్ని కారణంగా చూపుతూ వీసా ఇవ్వడానికి నిరాకరించారు. 1977 నుండి 1981 మధ్య కాలంలో, సోవియట్ యూనియన్ కమ్యూనిస్టు పార్టీతో ఉన్న గత సంబంధాలను పూర్తిగా తెంచుకుంటూ, యూరో-కమ్యూనిజం ఆరంభ దశలో ఉన్న సమయంలో, అమెరికా ప్రభుత్వంతో సంబంధాలు పెంపొందించుకునే ప్రయత్నంలో నపోలిటానో అమెరికా రాయబారి రిచర్డ్ ఎన్. గార్డ్నర్తో కొన్ని గోప్య సమావేశాలు నిర్వహించారు. 1991లో పార్టీ విఘటించేవరకు ఆయన క్రియాశీల సభ్యుడిగా కొనసాగారు.

2006లో నపోలిటానో ఇటాలీ గణతంత్ర అధ్యక్షుడుగా ఎన్నికైనప్పుడు, గార్డ్నర్ ఆయనను “నిజమైన రాజనీతిజ్ఞుడు”, “ప్రజాస్వామ్యంలో నిజమైన విశ్వాసి”, మరియు “నిష్పక్షపాతంగా, న్యాయంగా విధులు నిర్వహించే అమెరికా మిత్రుడు”గా అభివర్ణించారు.

ఈ పాత్ర వల్ల, అలాగే కొంతవరకు జూలియో ఆండ్రియోట్టి సహకారంతో, 1980లలో నపోలిటానో అమెరికా వెళ్లి ఆస్పెన్, కొలరాడో మరియు హార్వర్డ్ విశ్వవిద్యాలయంలో ఉపన్యాసాలు ఇచ్చారు. ఆ తర్వాత కూడా ఆయన పలుమార్లు అమెరికా వెళ్లి ప్రసంగించారు. 1984లో ఎన్‌రికో బెర్లింగ్వేర్ మరణానంతరం, పార్టీ కార్యదర్శి పదవికి సాధ్యమైన వారిలో నపోలిటానో ఒకరుగా పరిగణించబడ్డారు; అయితే అలెస్సాండ్రో నట్టా ఎన్నికయ్యారు. ఇది పార్టీ అత్యున్నత పదవికి ఆయన చేరువైన రెండవ సందర్భం; మొదటిసారి 1972లో బెర్లింగ్వేర్ ఆయనపై ప్రాధాన్యం పొందారు.

జూలై 1989లో, PCI షాడో ప్రభుత్వంలో నపోలిటానో విదేశాంగ మంత్రిగా బాధ్యతలు స్వీకరించారు. రిమినీ కాంగ్రెస్ అనంతరం, అక్కడ పార్టీ రద్దు చేయబడిన వెంటనే ఆయన ఆ పదవికి రాజీనామా చేశారు. అదే సంవత్సరంలో PCI రూపాంతరం చెంది పేరు మారేందుకు దారితీసిన తీర్మానానికి నపోలిటానో మద్దతు ఇచ్చారు.</ref> 


 గౌరవాలు 
నాపోలిటానోకి జాతీయంగా మరియు అంతర్జాతీయంగా అనేక గౌరవాలు లభించాయి. 2009లో, ఆయన University of Paviaలో Medaglia Teresianaను అందుకున్నారు. 2010లో, ఆయన Dan David Prizeతో పురస్కృతిచేయబడ్డారు, " పార్లమెంటరీ ప్రజాస్వామ్యానికి చేసిన తన నిబద్ధతకు, ఇక్కడి మరియు యూరోప్‌లో ప్రజాస్వామ్య విలువలు మరియు సంస్థలను బలపరిచడానికి చేసిన కృషికి; అలాగే శీతల యుద్ధ కాలంలో యూరోప్‌లో ఏర్పడిన గాయాలను, ఫాసిసిజం కారణంగా ఇటలీలో మిగిలిన మచ్చలను తీరుస్తూ చూపిన ధైర్యం మరియు మేధోపరమైన సమగ్రతకు."

 జాతీయ గౌరవాలు 
 : ఇటలీ రిపబ్లిక్ మెరిట్ ఆర్డర్ అధిపతి, 15 May 2006 – 14 January 2015.
 : మిలిటరీ ఆర్డర్ ఆఫ్ ఇటలీ అధిపతి, 15 May 2006 – 14 January 2015.
 : కార్మిక గౌరవ ఆర్డర్ అధిపతి, 15 May 2006 – 14 January 2015.
 : ఇటలీ స్టార్ ఆర్డర్ అధిపతి, 15 May 2006 – 14 January 2015.
 : విట్టోరియో వెనేతో ఆర్డర్ అధిపతి, 15 May 2006 – 14 January 2015.
 : గ్రాండ్ క్రాస్, 28 October 1998; గ్రాండ్ క్రాస్ తో కాలర్, 15 May 2006.

Source: 

 అంతర్జాతీయ గౌరవాలు 
 : గ్రాండ్ స్టార్, 26 June 2007.
 : గ్రాండ్ క్రాస్ తో కాలర్, 9 September 2008.
 : గ్రాండ్ క్రాస్, 21 November 2012.
 : ఆనర్ హోనరరీ కాంపెనియన్ తో కాలర్, 30 June 2010.
 : గ్రాండ్ క్రాస్, 23 October 2012.
 : గ్రాండ్ క్రాస్, 11 June 2012.
 : కాలర్, 13 November 2007.
 : కాలర్, 15 September 2011.
 : గ్రాండ్ క్రాస్, 27 February 2007.State honours. Slovak republic website. .
 : గ్రాండ్ క్రాస్, 26 September 1998.
 : నైట్, 13 March 2009.
 : ఫస్ట్ క్లాస్, 26 November 2009.
 : నైట్ తో కాలర్, November 2006.

 ఎన్నికల చరిత్ర 
ఎన్నికసభమండలంపార్టీఓట్లుఫలితం 1953 ప్రతినిధుల సభ నేపిల్స్–కాసెర్టా PCI 42,956  1958 ప్రతినిధుల సభ నేపిల్స్–కాసెర్టా PCI 31,969  ఎంచుకోబడ్డారు 1968 ప్రతినిధుల సభ నేపిల్స్–కాసెర్టా PCI 78,380  ఎంచుకోబడ్డారు 1972 ప్రతినిధుల సభ నేపిల్స్–కాసెర్టా PCI 71,412  ఎంచుకోబడ్డారు 1976 ప్రతినిధుల సభ నేపిల్స్–కాసెర్టా PCI 109,776  ఎంచుకోబడ్డారు 1979 ప్రతినిధుల సభ నేపిల్స్–కాసెర్టా PCI 89,465  ఎంచుకోబడ్డారు 1983 ప్రతినిధుల సభ నేపిల్స్–కాసెర్టా PCI 145,283  ఎంచుకోబడ్డారు 1987 ప్రతినిధుల సభ నేపిల్స్–కాసెర్టా PCI 96,853  ఎంచుకోబడ్డారు 1989 European Parliament దక్షిణ ఇటలీ PCI 358,363  ఎంచుకోబడ్డారు 1992 ప్రతినిధుల సభ నేపిల్స్–కాసెర్టా PDS 30,274  ఎంచుకోబడ్డారు 1994 ప్రతినిధుల సభ  PDS 37,214  ఎంచుకోబడ్డారు 1999 European Parliament దక్షిణ ఇటలీ DS 183,812  ఎంచుకోబడ్డారు

 ముందస్తు ఓటింగ్ (First-past-the-post) ఎన్నికలు 
1994 సాధారణ ఎన్నిక (C): Naples – Fuorigrottaప్రతినిధికోఆలిషన్ఓట్లు%జార్జియో నాపోలిటానోAlliance of Progressives37,21453.0అంజెలో ట్రామోంటానోPole of Good Government25,81936.8విట్టోరియో పెల్లెగ్రినోPact for Italy4,4096.3ఇతరులు2,7403.9మొత్తం70,182100.0

 అధ్యక్ష ఎన్నికలు 
2006 అధ్యక్ష ఎన్నిక (4వ ఓటింగ్)ప్రతినిధిమద్దతుదారుఓట్లు%జార్జియో నాపోలిటానోది యూనియన్54353.8Umberto BossiLN424.2ఇతరులు444.3బ్లాంక్ లేదా చెల్లని ఓట్లు36135.7విరమణలు191.8మొత్తం1,009100.0

2013 అధ్యక్ష ఎన్నిక (6వ ఓటింగ్)ప్రతినిధిమద్దతుదారుఓట్లు%జార్జియో నాపోలిటానోPD, PdL, SC, LN73873.3Stefano RodotàM5S, SEL21721.5ఇతరులు181.8బ్లాంక్ లేదా చెల్లని ఓట్లు222.2విరమణలు101.0మొత్తం1,007100.0
Source: 

 వారసత్వం 
నాపోలిటానోను ఇటలీ రిపబ్లిక్‌లో, ముఖ్యంగా 1990ల నుండి 2010ల మధ్య రెండవ ఇటాలియన్ రిపబ్లిక్‌లో అత్యంత ముఖ్య వ్యక్తులలో ఒకరుగా పరిగణిస్తారు, మరియు ఆయనను ఇటాలియన్ రాజకీయాలలో ఒక వైశాల్యమైన వ్యక్తిగా వివరించబడుతారు. ఆయన మళ్లీ ఎన్నికైన తొలి ఇటాలియన్ అధ్యక్షుడు కాగా, ఇటాలియన్ రిపబ్లిక్‌లో మాజీ కమ్యూనిస్ట్ వ్యక్తిగా అత్యున్నత పదవిని పొందిన మొదటి వ్యక్తి. ఆయన జీవితం మరియు కరీర్ సుమారు ఒక శతాబ్దం పరక్రమించాయి, మరియు ఇది ఇటాలియన్ రిపబ్లిక్ చరిత్రలో అతీ లంబకాల అధ్యక్షుడిగా, మరియు ఎక్కువ జీవితకాలం గడిపిన అధ్యక్షుడిగా ఉంది. ఆయన పలు మార్పుల నుండి గడిపారు: 1940ల నుండి 1960ల వరకు Soviet Communism ను మద్దతు ఇచ్చినప్పుడు, 1960లు మరియు 1980లలో మితమైన మార్పు, మరియు 1990ల నుండి 2010ల వరకు సంస్థల వ్యక్తిగా. ఆయనను సామాజిక-డెమోక్రాటిక్, యూరోపియన్ మద్దతుదారు, మరియు రిఫార్మిస్ట్ కమ్యూనిస్ట్ అని పరిగణిస్తారు; Le Monde ఆయనను ఇలా వర్ణించింది: "రిఫార్మిస్ట్ కమ్యూనిస్ట్, క్రిస్టియన్ డెమోక్రాట్స్ నాయకులతో మరియు యూనియన్లతో సంభాషణకు స్తితి కలిగిన, విశ్వాసపూర్వక యూరోపియన్ మద్దతుదారు, ఆయన యూరోప్‌లో అనేక అంతర్జాతీయ సమావేశాలలో పాల్గొన్నారు, మరియు జర్మనీలో Willy Brandt వంటి ఎడమవర్గ నాయకులతో సన్నిహిత సంబంధాలు ఏర్పరిచారు." Aldo Tortorella, మరో దీర్ఘకాలం కమ్యూనిస్ట్ సభ్యుడు, ఆయనను "మహాన ఎడమవర్గ యోధుడు"గా వర్ణించాడు.

The New York Times ఆయనను "ఇటాలియన్ పోస్ట్-కమ్యూనిస్ట్ స్థంభం"గా వర్ణించింది. ఇటలీ అధ్యక్షుడిగా, నాపోలిటానో తన విమర్శకుల ప్రకారం ప్రధానంగా ఉత్సవాత్మక పాత్రను రాజకీయ మరియు కార్యనిర్వాహక పాత్రగా మార్చారు; ఆయన ఇటాలియన్ రాజకీయాల్లో de facto రాజస్థాన నిర్ణేతగా మారాడు. 2008 మరియు 2011లో, ఆయన అకస్మాత్ ఎన్నికలు నిర్వహించకుండా, కొత్త ప్రభుత్వాల ఏర్పాటు కొరకు మద్దతు ఇచ్చారు. 2008లో ఇది విఫలమైంది, ఎందుకంటే తరువాతి ఎన్నికల్లో బెర్లుస్కోనీ విజయం సాధించాడు, 2011లో ఆయన మోంటీని ప్రభుత్వం ఏర్పాటుకు ఆదేశించారు, ఇది వివాదాస్పదమైన, ద్విభాజన కలిగించిన నిర్ణయం అయినప్పటికీ, యూరోపియన్ డెబ్ట్ సంక్షోభ సమయంలో ఇటలీని రక్షించినందుకు పరిగణించబడింది మరియు దేశ రాజకీయ మృతిస్థితిని ముగించినందుకు ప్రశంసించబడింది. 2013లో, ఆయన మళ్లీ ఎన్నికను నిరాకరించారు; 2015లో వయసు కారణంగా రాజీనామా చేసేవరకు, ఆయన తిరిగి ఇటలీ మొదటి గ్రాండ్ కోలిషన్ ప్రభుత్వాన్ని ఏర్పాటు చేయడంలో కీలక పాత్ర పోషించారు మరియు రాజకీయ ఆడారంభాన్ని ముగించారు.

నాపోలిటానో మరణం అంతర్జాతీయంగా విశేష దృష్టిని ఆకర్షించింది మరియు గుర్తింపును పొందింది. జర్మన్ పత్రిక Frankfurter Allgemeine Zeitung నాపోలిటానోను "అంతర్జాతీయ స్థాయిలో అత్యంత కృతజ్ఞతతో భావించబడిన" వ్యక్తిగా, "నిరపేక్షమైన మరియు విశ్వసనీయ సంభాషణా వ్యక్తిగా" పరిగణించబడినట్లు వర్ణించింది, Deutsche Welle ఆయన "యూరోపియన్ యూనియన్ సార్వభౌమ రుణ సంక్షోభ సమయంలో ఇటలీని మార్గనిర్దేశం చేయడంలో సహాయపడ్డాడు" అని పేర్కంది. స్పెయిన్‌లో, El País ఆయనను "విశ్వాసపూర్వక యూరోపియన్ మరియు ప్రసిద్ధ రాష్ట్రపతి"గా, మరియు "2011లో దేశాన్ని రుణ సంక్షోభ నుండి బయటకు తీసుకువెళ్లడంలో సహాయపడ్డాడు" అని వివరించింది. ఫ్రాన్స్‌లో, Le Monde ఆయనను "క్రమం తప్పకుండా కార్యకర్త"గా, "ఇటాలియన్ రాజకీయ జీవితంలో ప్రముఖ పాత్ర పోషించాడు" మరియు "స్థిరత్వం మరియు రాజకీయ దీర్ఘాయుసం" చిహ్నంగా, ఆరు సంవత్సరాలలో రాష్ట్రాధిపతిగా ఉన్న కాలంలో, మరియు "రెడ్ ప్రిన్స్" నుండి "కింగ్ జార్జ్" గా మారిన పరిణామాన్ని గుర్తించింది. యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో, The New York Times దేశాన్ని స్థిరపరిచడంలో నాపోలిటానో కీలక పాత్ర పోషించినట్టు స్పష్టం చేసింది.

 ప్రోడి కేబినెట్ 
2006 జూలై 9న, Napolitano 2006 FIFA వరల్డ్ కప్ ఫైనల్లో పాల్గొన్నారు, ఆ మ్యాచ్‌లో ఇటలీ జట్టు ఫ్రాన్స్‌ను ఓడి నాల్గవ వరల్డ్ కప్‌ను గెలుచుకుంది, ఆ తర్వాత ఆటగాళ్లతో కలిసి జెండా వేడుకల్లో పాల్గొన్నారు. ఇటలీ జట్టు గెలిచిన FIFA వరల్డ్ కప్ ఫైనల్‌లో పాల్గొన్న Napolitano రెండవ ఇటాలియన్ అధ్యక్షుడిగా ఉన్నారు, 1982లో Sandro Pertini తర్వాత. 2006 సెప్టెంబర్ 26న, Napolitano అధికారికంగా Budapest, Hungaryకి పర్యటన చేసి, 1956 రివల్యూషన్‌లో మరణించినవారికి నివాళి అర్పించారు, మొదట PCI సభ్యుడిగా ఆయన విరోధం వ్యక్తం చేసినప్పటికీ, Imre Nagy యొక్క సమాధి వద్ద పుష్పమాల ఉంచారు. 2007 ఫిబ్రవరి 10న, National Memorial Day of the Exiles and Foibe జరుపుకున్నప్పుడు Napolitano ప్రసంగం చేసిన తర్వాత, ఇటలీ మరియు Croatia మధ్య ఒక దౌత్య సంక్షోభం సంభవించింది. ప్రసంగంలో ఆయన చెప్పారు:

European Commission ఈ సంఘటనపై వ్యాఖ్యానించలేదు కానీ, క్రొయేషియాలోని అధ్యక్షుడు Stjepan Mesić స్పందనను కొంత భాగం నిందించాడు, ఎందుకంటే Napolitano "Slavic annexationist design" గురించి చెప్పినప్పుడు Slovenians లేదా Croatiansని జాతీయంగా ప్రస్తావించలేదు; ఆ సమయంలో, Slovenians మరియు Croatians Yugoslav Partisansతో కలసి పోరాడారు. మరో వివాదం ఏమిటంటే Napolitano 25 ఫోయ్బ్ బలితుల బంధువులకు అవార్డులు ఇచ్చారు, వీరిలో చివరి ఫాసిస్ట్ ఇటాలియన్ prefect Zadarలో, Vincenzo Serrentino, 1947లో Šibenikలో మరణ శిక్ష విధించబడ్డవాడు కూడా ఉన్నాడు.Alleanzanazionalelodi.it  Mesić దీన్ని చారిత్రక పునర్మూల్యాంకనం మరియు ప్రతీకార పాలనకు మద్దతు అని భావించాడు. ఫోయ్బ్ ఘటనలపై Napolitano వ్యాఖ్యలు ఇటలీలో మధ్య-ఎడమ మరియు మధ్య-కుడి రెండు వైపులనూ ప్రశంసించబడ్డాయి, మరియు రెండు సమాఖ్యలు Mesić వ్యాఖ్యలను నిందించాయి, అయితే మొత్తం క్రొయేషియా Mesićకు మద్దతు చూపింది, తరువాత Mesić Napolitano 1947 శాంతి ఒప్పందాన్ని చర్చించాలనుకోలేదు అని అంగీకరించాడు, దీన్ని "మొత్తంగా అసహ్యకరం" అని పేర్కొన్నారు.

2007 ఫిబ్రవరి 21న, Prodi పార్లమెంట్‌లో ఒక విదేశీ విధాన ఓటు కోల్పోవడంతో రాజీనామా సమర్పించారు; Napolitano పార్లమెంట్‌లోని రాజకీయ గ్రూపులతో చర్చలు జరిపి, ఫిబ్రవరి 24న రాజీనామాను తిరస్కరించారు, Prodi కొత్త vote of confidence కోసం అడిగారు. Prodi కేబినెట్ పై ప్రభుత్వంలో కొనసాగింది, ఆయన ఫిబ్రవరి 28న upper houseలో ఓటు గెలిచారు, మరియు మార్చి 2న lower houseలో కూడా.

 ఇటాలియన్ కమ్యూనిస్టు పార్టీలో ప్రముఖ నాయకుడు 

 1960ల నుండి 1980ల వరకు 

1963 నుండి 1966 వరకు జార్జియో నపోలిటానో నేపుల్స్ నగరంలో పార్టీ అధ్యక్షుడిగా పనిచేశారు. అనంతరం 1966 నుండి 1969 వరకు ఆయన పార్టీ కార్యదర్శి కార్యాలయం మరియు రాజకీయ కార్యాలయాల అధ్యక్షుడిగా నియమితులయ్యారు. 1964లో పాల్మిరో టోలియట్టి మరణానంతరం, పాప్యులర్ డెమోక్రాటిక్ ఫ్రంట్ ముగిసిన తరువాత క్రిస్టియన్ డెమోక్రసీతో కలిసి ప్రభుత్వంలో చేరిన ఇటాలియన్ సామ్యవాద పార్టీతో పొత్తుకు మద్దతు ఇచ్చిన ప్రధాన నాయకుల్లో నపోలిటానో ఒకరు. 1970లు మరియు 1980లలో ఆయన పార్టీకి సంబంధించిన సాంస్కృతిక కార్యకలాపాలు, ఆర్థిక విధానం, మరియు అంతర్జాతీయ సంబంధాలు విభాగాలకు బాధ్యత వహించారు.

ఇటాలియన్ కమ్యూనిస్టు పార్టీ (PCI) పరిధిలో నపోలిటానో రాజకీయ ఆలోచన మితవాదంగా ఉండేది. ఆయన మిగ్లియోరిజ్మో అనే వర్గానికి నాయకుడిగా ఎదిగారు. ఈ వర్గంలో ముఖ్యంగా జెరార్డో క్యారొమొంటే మరియు ఎమానుయేలే మకాలూసో వంటి వారు సభ్యులుగా ఉన్నారు. మిగ్లియోరిస్టా అనే పదం (ఇటాలియన్‌లో మిగ్లియోరే అంటే “మెరుగైనది”) కొంత వ్యంగ్యభావంతో ఏర్పడింది. సంప్రదాయ కమ్యూనిస్టులు రిఫార్మిస్ట్ కంటే మిగ్లియోరిస్ట్గా ఉండటాన్ని మరింత ప్రతికూలంగా చూశారు. వారి లక్ష్యం క్రమానుగత విధానాల ద్వారా మూలధనవాదాన్ని సంస్కరించడం, మెరుగుపరచడం కావడం వల్ల ఆ పేరు వచ్చింది. 

హెన్రీ కిస్సింజర్ నపోలిటానోను తన “అత్యంత ఇష్టమైన కమ్యూనిస్టు”గా పిలిచినట్లు చెబుతారు. లా స్టాంపా పత్రిక ఆయనను “అసాధారణ కమ్యూనిస్టు”గా వర్ణించింది, అలాగే ఒకసారి “పార్టీలో చేరిన అతి తక్కువ కమ్యూనిస్టు కమ్యూనిస్టు” అని కూడా పేర్కొంది. 2015లో, అట్లాంటిక్ సంబంధాలకు విశేష సేవలందించినందుకు బెర్లిన్‌లోని అమెరికన్ అకాడమీ ప్రదానం చేసే హెన్రీ ఏ. కిస్సింజర్ బహుమతిని కిస్సింజర్ స్వయంగా నపోలిటానోకు అందించారు.

1970ల మధ్యలో నపోలిటానోను మాసాచుసెట్స్ ఇన్‌స్టిట్యూట్ ఆఫ్ టెక్నాలజీలో ఉపన్యాసం ఇవ్వమని ఆహ్వానించారు. అయితే ఇటలీలోని అమెరికా రాయబారి జాన్ ఏ. వోల్పే ఆయన PCI సభ్యత్వాన్ని కారణంగా చూపుతూ వీసా ఇవ్వడానికి నిరాకరించారు. 1977 నుండి 1981 మధ్య కాలంలో, సోవియట్ యూనియన్ కమ్యూనిస్టు పార్టీతో ఉన్న గత సంబంధాలను పూర్తిగా తెంచుకుంటూ, యూరో-కమ్యూనిజం ఆరంభ దశలో ఉన్న సమయంలో, అమెరికా ప్రభుత్వంతో సంబంధాలు పెంపొందించుకునే ప్రయత్నంలో నపోలిటానో అమెరికా రాయబారి రిచర్డ్ ఎన్. గార్డ్నర్తో కొన్ని గోప్య సమావేశాలు నిర్వహించారు. 1991లో పార్టీ విఘటించేవరకు ఆయన క్రియాశీల సభ్యుడిగా కొనసాగారు.

2006లో నపోలిటానో ఇటాలీ గణతంత్ర అధ్యక్షుడుగా ఎన్నికైనప్పుడు, గార్డ్నర్ ఆయనను “నిజమైన రాజనీతిజ్ఞుడు”, “ప్రజాస్వామ్యంలో నిజమైన విశ్వాసి”, మరియు “నిష్పక్షపాతంగా, న్యాయంగా విధులు నిర్వహించే అమెరికా మిత్రుడు”గా అభివర్ణించారు.

ఈ పాత్ర వల్ల, అలాగే కొంతవరకు జూలియో ఆండ్రియోట్టి సహకారంతో, 1980లలో నపోలిటానో అమెరికా వెళ్లి ఆస్పెన్, కొలరాడో మరియు హార్వర్డ్ విశ్వవిద్యాలయంలో ఉపన్యాసాలు ఇచ్చారు. ఆ తర్వాత కూడా ఆయన పలుమార్లు అమెరికా వెళ్లి ప్రసంగించారు. 1984లో ఎన్‌రికో బెర్లింగ్వేర్ మరణానంతరం, పార్టీ కార్యదర్శి పదవికి సాధ్యమైన వారిలో నపోలిటానో ఒకరుగా పరిగణించబడ్డారు; అయితే అలెస్సాండ్రో నట్టా ఎన్నికయ్యారు. ఇది పార్టీ అత్యున్నత పదవికి ఆయన చేరువైన రెండవ సందర్భం; మొదటిసారి 1972లో బెర్లింగ్వేర్ ఆయనపై ప్రాధాన్యం పొందారు.

జూలై 1989లో, PCI షాడో ప్రభుత్వంలో నపోలిటానో విదేశాంగ మంత్రిగా బాధ్యతలు స్వీకరించారు. రిమినీ కాంగ్రెస్ అనంతరం, అక్కడ పార్టీ రద్దు చేయబడిన వెంటనే ఆయన ఆ పదవికి రాజీనామా చేశారు. అదే సంవత్సరంలో PCI రూపాంతరం చెంది పేరు మారేందుకు దారితీసిన తీర్మానానికి నపోలిటానో మద్దతు ఇచ్చారు.

 ప్రారంభ రాజకీయ జీవితం 

 రెండో ప్రపంచ యుద్ధం మరియు ఫాసిజానికి వ్యతిరేక ప్రతిఘటన 
రెండో ప్రపంచ యుద్ధం చివరి దశలో, నాజీ జర్మనీ ఆధీనంలో ఉన్న బొమ్మ రాష్ట్రంగా వ్యవహరించిన ఇటాలియన్ సోషల్ రిపబ్లిక్ (1943–1945) కాలంలో, జార్జియో నపోలిటానో మరియు ఆయన మిత్రబృందం జర్మన్ మరియు ఇటాలియన్ ఫాసిస్టు బలగాలకు వ్యతిరేకంగా సాగిన ఇటాలియన్ ప్రతిఘటన ఉద్యమంలో అనేక చర్యల్లో పాల్గొన్నారు.

1944లో, మారియో పలెర్మో మరియు మౌరిజియో వాలెన్జీ వంటి నేపుల్స్‌కు చెందిన కమ్యూనిస్టులతో కలిసి, నపోలిటానో పాల్మీరో తొలియాత్తి నేపుల్స్‌కు రాకకు ఏర్పాట్లు చేశారు. తొలియాత్తి 1926 నుండి ప్రవాసంలో ఉన్న ఇటాలియన్ కమ్యూనిస్టు పార్టీ (PCI) దీర్ఘకాల నాయకుడు. ఫాసిస్టు పాలన సమయంలో కమ్యూనిస్టు పార్టీ ఆఫ్ ఇటలీ నిషేధించబడినప్పుడు, మాస్కోలోని కామింటెర్న్ సమావేశానికి హాజరై ఉండటంతో అరెస్టు కాకుండా తప్పించుకున్న కొద్దిమంది నాయకుల్లో ఆయన ఒకరు.

1945లో నపోలిటానో అధికారికంగా PCIలో చేరారు.

 యుద్ధానంతర కాలం నుండి 1956 హంగేరియన్ విప్లవం వరకు 
1945లో యుద్ధం ముగిసిన తరువాత, నపోలిటానో నేపుల్స్ మరియు కాసెర్టా ప్రాంతాలకు సంబంధించిన PCI సమాఖ్య కార్యదర్శిగా నియమితులయ్యారు. 1947లో ఆయన న్యాయశాస్త్రంలో పట్టభద్రుడయ్యారు. ఆయన తుది పరిశోధన వ్యాసం Il mancato sviluppo industriale del Mezzogiorno dopo l'unità e la legge speciale per Napoli del 1904 అనే శీర్షికతో, మెజ్జోజోర్నో ప్రాంతంలో పరిశ్రమల అభివృద్ధి లోపంపై దృష్టి సారించింది.

1946లో ఆయన దక్షిణ ఇటలీ కోసం ఇటాలియన్ ఆర్థిక కేంద్రం కార్యదర్శివర్గంలో సభ్యుడిగా నియమితులై, జ్యూసెప్పే పరటోరే నాయకత్వంలో రెండేళ్లపాటు పనిచేశారు. దక్షిణ ఇటలీ పునరుజ్జీవన ఉద్యమంలో నపోలిటానో పదేళ్లకు పైగా కీలక పాత్ర పోషించారు.

1946 జూన్ 11న, ఇటలీ గణతంత్రంగా మారిన 1946 ఇటాలియన్ సంస్థాగత ప్రజాభిప్రాయసేకరణ జరిగిన తొమ్మిది రోజుల తరువాత, నేపుల్స్‌లోని వియా మెడినా వీధిలో ఉన్న కమ్యూనిస్టు సమాఖ్య కార్యాలయం వద్ద నపోలిటానో ఉన్నారు. అక్కడ సవాయ్ రాజవంశ చిహ్నం లేని త్రివర్ణ పతాకం మరియు ఎర్రజెండా ప్రదర్శనపై ఆగ్రహించిన రాజాభిమానుల గుంపు గంటల తరబడి కార్యాలయాన్ని ముట్టడించింది. తరువాత ఈ ఘటనను ఆయన, “సామాజిక విచ్ఛిన్నత వాతావరణంలో మునిగిపోయిన ప్రజల ఆగ్రహం”గా అభివర్ణించారు. ఈ సంఘటనను తరువాత గా పిలిచారు.

1953 ఇటాలియన్ సార్వత్రిక ఎన్నికలులో నపోలిటానో తొలిసారిగా ఇటాలీ ఛాంబర్ ఆఫ్ డెప్యూటీస్కు నేపుల్స్ నియోజకవర్గం నుండి ఎన్నికయ్యారు. 1963 ఎన్నికలను తప్పితే, 1996 ఎన్నికల వరకు ఆయన వరుసగా తిరిగి ఎన్నికవుతూనే ఉన్నారు. 1956లో జరిగిన PCI ఎనిమిదవ జాతీయ మహాసభలో, పాల్మీరో తొలియాత్తి మద్దతుతో ఆయన పార్టీ జాతీయ కమిటీలోకి ఎన్నికయ్యారు. అనంతరం ఆయన దక్షిణ ఇటలీ వ్యవహారాల కమిషన్ బాధ్యతలను నిర్వహించారు.

1953 మే 26న ఇటాలీ అంతర్గత వ్యవహారాల మంత్రిత్వ శాఖ రూపొందించిన ఒక పత్రంలో, రోమ్ నగరంలో PCIకి చెందిన రహస్య సాయుధ పారా మిలిటరీ వర్గమైన గ్లాడియో రోస్సాలో నపోలిటానో సభ్యుడిగా ఉన్నట్లు పేర్కొన్నారు.

1956లో జరిగిన హంగేరియన్ విప్లవంను మరియు దానిని సోవియట్ యూనియన్ సైనికంగా అణచివేయడాన్ని PCI నాయకత్వం ప్రతివిప్లవ చర్యగా అభివర్ణించింది. పార్టీ పత్రిక ల్యూనిటా విప్లవకారులను “అల్లరి గుంపులు”గా పేర్కొంది. నపోలిటానో అప్పట్లో పార్టీ వైఖరిని అనుసరించినప్పటికీ, తరువాత కాలంలో ఈ నిర్ణయం తనకు తీవ్రమైన ఆత్మవిమర్శను కలిగించిందని ఆయన పలుమార్లు తెలిపారు.

ఈ అంశంపై పార్టీ లోపల విభేదాలు తలెత్తాయి. PCIకి అనుబంధంగా ఉన్నప్పటికీ, CGIL (ఇటలీ అతిపెద్ద కార్మిక సంఘం) మాత్రం విప్లవానికి మద్దతు ప్రకటించింది. ఈ దృక్పథాన్ని పార్టీ లోపల జార్జియో అమెండోలా సమర్థించారు; ఆయనను నపోలిటానో తన గురువుగా భావించేవారు. ఇద్దరూ తరచూ కలిసి కనిపించేవారు కాబట్టి, మిత్రులు వారిని నేపుల్స్ ఉపభాషలో సరదాగా జార్జియో ‘ఓ కియాట్టో’ మరియు జార్జియో ‘ఓ సిక్కో’ అని పిలిచేవారు.

 ప్రారంభ జీవితం 
జార్జియో నపోలిటానో 29 జూన్ 1925న ఇటలీలోని నేపుల్స్, కాంపానియా ప్రాంతంలో జన్మించారు. ఆయన తండ్రి జియోవానీ నపోలిటానో ఒక ఉదారవాద న్యాయవాది మరియు కవి కాగా, తల్లి కారోలినా (బోబ్బియో) ఒక ప్రతిష్ఠాత్మక పియెడ్మోంట్ ప్రాంతానికి చెందిన ఉన్నత కుటుంబం నుండి వచ్చారు.

నపోలిటానో క్లాసికల్ లైసియం ఉంబెర్టో Iలో చదివి 1941లో పట్టభద్రుడయ్యారు. అదే సంవత్సరంలో ఆయన కుటుంబం పాడువాకు మారింది. అక్కడ ఆయన టిటస్ లివియస్ లైసియంలో విద్యను పూర్తి చేశారు. 1942లో ఆయన నేపుల్స్ ఫెడరికో II విశ్వవిద్యాలయంలో న్యాయశాస్త్రం చదవడానికి చేరారు. ఈ కాలంలో ఆయన స్థానిక ఫాసిస్టు యూనివర్సిటీ గ్రూపులు (Gruppi Universitari Fascisti)లో సభ్యుడిగా ఉన్నారు. అక్కడే ఇటాలియన్ ఫాసిజానికి వ్యతిరేకంగా ఆలోచించే సన్నిహిత మిత్రబృందాన్ని ఆయన ఏర్పరుచుకున్నారు. అనంతరం ఆయన చెప్పినట్లుగా, ఆ వర్గం “వాస్తవానికి ఫాసిజానికి వ్యతిరేకమైన మేధోశక్తులకు ఒక శిక్షణ కేంద్రంలా ఉండేది; అది కొంతవరకు ముసుగులో, కొంతవరకు సహించబడుతూ కొనసాగింది.”

మాధ్యమిక పాఠశాల నుంచే నాటకరంగంపై ఆసక్తి కలిగిన నపోలిటానో, విశ్వవిద్యాలయ విద్యార్థిగా ఉన్న సమయంలో IX Maggio అనే వారపత్రికలో నాటక సమీక్షలు రాశారు. అలాగే Gioventù Universitaria Fascista నిర్వహించిన నాటకాలలో చిన్న పాత్రలు కూడా పోషించారు. నేపుల్స్‌లోని టియాట్రో మెర్కడాంటేలో సాల్వటోరే ది జియాకోమో రచించిన ఒక హాస్యనాటకంలో ఆయన నటించారు. నపోలిటానో ఒక నటుడిగా మారాలని కలగన్నాడు మరియు తన యువకాళంలో టియాట్రో మెర్కడాంటేలో అనేక నాటక ప్రదర్శనలలో పాల్గొన్నారు.

అతడు జ్యూసెప్పే ఉంగరెట్టి, యూజేనియో మోంటాలే, సాల్వటోరే క్వాసిమోడో వంటి కవుల కవిత్వాన్ని చదవడం ఎంతో ఇష్టపడేవాడు.

నేపుల్స్ ఉపభాషలో రచించిన సానెట్ల సంకలనమైన Pe cupià 'o chiarfo (“వర్షాన్ని అనుకరించడం”) అనే కృతికి టొమ్మాసో పిగ్నటెల్లి అనే కలంపేరు ద్వారా రచయిత నపోలిటానోనే అన్న ప్రచారం తరచూ జరిగింది. అయితే ఆయన 1997లోనూ, అధ్యక్షుడిగా ఎన్నికైన సందర్భంగా కూడా, ఆ రచయితగా తన పేరు చెప్పడం ఒక “పత్రికా కల్పితకథ” మాత్రమేనని ఖండించారు.

1962లో ఆయన మొదటి గుర్తింపు పొందిన పుస్తకాన్ని Movimento Operaio e Industria di Stato (“కార్మిక ఉద్యమం మరియు రాష్ట్ర పరిశ్రమ”) అనే శీర్షికతో ప్రచురించారు.
 ఇటాలియన్ కమ్యూనిస్టు పార్టీ తరువాత 
180px|thumb|1992లో జార్జియో నపోలిటానో

1991 ఫిబ్రవరిలో PCI (ఇటాలియన్ కమ్యూనిస్టు పార్టీ) విఘటన తరువాత, నపోలిటానో ఆ పార్టీకి చెందిన చాలా మంది సభ్యులతో కలిసి డెమోక్రాటిక్ పార్టీ ఆఫ్ ది లెఫ్ట్లో చేరారు. ఇది ఒక ప్రజాస్వామ్య సామ్యవాద మరియు సామాజిక ప్రజాస్వామ్య రాజకీయ పార్టీగా పరిగణించబడుతుంది,  
ఇది PCIకి సంబంధించిన పోస్ట్-కమ్యూనిస్టు పరిణామంగా భావించబడింది.

 డిప్యూటీల సభ అధ్యక్షుడు 
1992లో, నపోలిటానో ఇటలీ డిప్యూటీల సభ అధ్యక్షుడుగా ఎన్నికయ్యారు. ఈ పదవిలో ఆయన, ఇటలీ రాష్ట్రపతిగా నియమితులైన ఆస్కార్ లుయిజి స్కాల్ఫారో స్థానాన్ని భర్తీ చేశారు.  
ఆ శాసనసభ కాలం టాంజెంటోపోలి కుంభకోణంతో తీవ్రంగా ప్రభావితమైంది. ఈ సమయంలో న్యాయవ్యవస్థ మరియు రాజకీయ వ్యవస్థల మధ్య సంబంధానికి నపోలిటానో అధ్యక్షత్వం ఒక ముఖ్యమైన వేదికగా నిలిచింది. తదనంతరం ఏర్పడిన రెండవ ఇటాలియన్ రిపబ్లిక్కు ఆయన ప్రముఖ ప్రతీకగా గుర్తించబడ్డారు.

 1990ల చివరి దశ మరియు 2000ల ప్రారంభం 
1996 ఇటాలియన్ సాధారణ ఎన్నికలు తరువాత, ఇటాలియన్ మధ్య-ఎడమ కూటమి ప్రధానమంత్రి రోమానో ప్రోడి నపోలిటానోను అంతర్గత వ్యవహారాల మంత్రిగా నియమించారు. ఈ పదవిని చేపట్టిన తొలి మాజీ కమ్యూనిస్టు ఆయనే. ఈ హోదా సంప్రదాయంగా క్రిస్టియన్ డెమోక్రాట్లకు మాత్రమే పరిమితమై ఉండేది.  

ఈ పాత్రలో, సహ చట్టసభ్యురాలు మరియు మంత్రివర్యురాలు లివియా టుర్కోతో కలిసి, వలస నియంత్రణకు సంబంధించిన ప్రభుత్వ చట్టం (చట్ట సంఖ్య 40, 6 మార్చి 1998) రూపకల్పనలో ఆయన కీలక పాత్ర పోషించారు.  
ఈ చట్టం సాధారణంగా గా ప్రసిద్ధి చెందింది.  

2002లో మూడవ బెర్లుస్కోని ప్రభుత్వం ఈ చట్టాన్ని  ద్వారా భాగంగా సవరించింది.

నపోలిటానో అక్టోబర్ 1998 వరకు అంతర్గత వ్యవహారాల మంత్రిగా కొనసాగారు. ఆ తర్వాత ప్రోడి ప్రభుత్వం ఇటాలియన్ పార్లమెంటులో మెజారిటీ కోల్పోయింది.  
1999 నుండి 2004 వరకు, ఆయన యూరోపియన్ సోషల్ిస్టుల పార్టీ తరఫున యూరోపియన్ పార్లమెంట్ సభ్యుడుగా రెండవసారి పనిచేశారు. ఈ సమయంలో ఆయన యూరోపియన్ పార్లమెంట్ రాజ్యాంగ వ్యవహారాల కమిటీలో సభ్యుడిగా ఉన్నారు.

అక్టోబర్ 2005లో, నపోలిటానోను జీవితకాల సెనేటర్గా నియమించారు.  
ఈ నియామకం చేసిన అప్పటి ఇటాలియన్ రాష్ట్రపతి కార్లో అజేలియో చాంపి చేత నియమితులైన చివరి ఇద్దరిలో నపోలిటానో ఒకరు కాగా, మరొకరు సెర్జియో పినిన్‌ఫరీనా.
 ఇటలీ రాష్ట్రపతి 
 మొదటి పదవీకాలం (2006–2013) 
 ఎన్నిక 
180px|thumb|తన ముందస్తుడు కార్లో అజెగ్లియో చాంపీతో జార్జియో నపోలిటానో

2006 ఇటాలియన్ సాధారణ ఎన్నికలులో, అప్పటి అధికారంలో ఉన్న ఇటాలియన్ కేంద్ర-కుడి ప్రధాని సిల్వియో బెర్లుస్కోనిపై, కేంద్ర-ఎడమ కూటమి అభ్యర్థి రోమానో ప్రోడి విజయం సాధించారు. ఎన్నికల అనంతరం పార్లమెంట్ రెండు సభల అధ్యక్షులను కూడా విజేత కేంద్ర-ఎడమ కూటమియే ఎన్నుకుంది. దీనితో, కేంద్ర-కుడి కూటమి హౌస్ ఆఫ్ ఫ్రీడమ్స్ ఇటలీ రాష్ట్రపతి పదవికి ఒక నిష్పక్షపాత అభ్యర్థిని ప్రతిపాదించాలని డిమాండ్ చేసింది.

యూనియన్ కూటమి, ఇటాలియన్ రాజ్యాంగం ప్రకారం రాష్ట్రపతి రాజ్యాంగ రక్షకుడిగా ఉండాలని స్పష్టం చేస్తూ, ప్రతిపక్షంలో అటువంటి లక్షణాలు కొరతగా ఉన్నాయని సంకేతంగా వ్యాఖ్యానించింది. బెర్లుస్కోని, నపోలిటానోకు ఉన్న ఐదు దశాబ్దాల కమ్యూనిస్టు అనుభవాన్ని తీవ్రంగా విమర్శిస్తూ, ఎన్నికల్లో మోసం జరిగిందన్న తన ఆరోపణలను పునరుద్ఘాటించారు. కేవలం 24 వేల ఓట్ల తేడాతో, ఒక నెలలోనే ప్రభుత్వం, చాంబర్, సెనేట్, అలాగే గణతంత్రాన్ని ఆక్రమించారని వ్యాఖ్యానించారు.

తన ఎన్నికల ప్రచారంలో తీసుకున్న కమ్యూనిస్టు వ్యతిరేక వైఖరికి అనుగుణంగా, ఇటాలియన్ కమ్యూనిస్టు పార్టీ (PCI) నుంచి వచ్చిన ఏ అభ్యర్థికైనా బెర్లుస్కోని తీవ్ర వ్యతిరేకత వ్యక్తం చేశారు. ఆయన మిత్రపక్షాలు, ముఖ్యంగా యూనియన్ ఆఫ్ క్రిస్టియన్ అండ్ సెంటర్ డెమోక్రాట్స్ (UDC), ఆయన కఠిన వైఖరికి బహిరంగంగా విభేదించినప్పటికీ, కూటమి నిర్ణయానికి కట్టుబడి ఉంటామని ప్రకటించాయి.

నపోలిటానో ఎన్నికైన తర్వాత, బెర్లుస్కోని తన రాజకీయ పత్రికలలో ఒకటైన Panoramaకు ఇచ్చిన ఇంటర్వ్యూలో, మొదటి రౌండ్‌లో అధికారిక అభ్యర్థి జియానీ లెట్టాకు మద్దతివ్వకుండా UDCకి చెందిన 60 మంది ఓటర్లు ఖాళీ ఓటు వేశారని ఆరోపించారు. అయితే, ఈ వ్యాఖ్యలు కూటమి విభజనకు దారి తీస్తాయనే విమర్శలు రావడంతో, తాను ఆ జర్నలిస్టుకు ఇంటర్వ్యూ ఇవ్వలేదని బెర్లుస్కోని తరువాత వివరణ ఇచ్చారు.

కేంద్ర-ఎడమ కూటమిలో, డెమోక్రాట్స్ ఆఫ్ ది లెఫ్ట్ పార్టీతో పాటు ఇటాలియన్ కమ్యూనిస్టుల పార్టీ, కమ్యూనిస్టు రీఫౌండేషన్ పార్టీ వంటి పక్షాలు మస్సిమో డి'అలెమా అభ్యర్థిత్వాన్ని మద్దతిచ్చాయి. అయితే, రోజ్ ఇన్ ది ఫిస్ట్ వంటి పక్షాలు దీనిని పార్టీకేంద్రీకృత రాజకీయ ఆలోచనగా విమర్శించాయి. కొంతమంది జర్నలిస్టులు మాత్రం, డి'అలెమా అధ్యక్షుడైతే ప్రోడి ప్రభుత్వానికి స్థిరత్వం వస్తుందని భావించారు.

ప్రారంభంలో, 2005లో నపోలిటానోను జీవితకాల సెనేటర్‌గా నియమించిన అప్పటి రాష్ట్రపతి కార్లో అజెగ్లియో చాంపీ తిరిగి ఎన్నికయ్యే అవకాశముందని భావించారు. అయితే ఆయన నిరాకరించడంతో, చివరకు అభ్యర్థిత్వ పోటీ నపోలిటానో వైపు మళ్లింది.

2006 మే 7న, కేంద్ర-ఎడమ కూటమి అధికారికంగా నపోలిటానోను 2006 ఇటాలియన్ రాష్ట్రపతి ఎన్నికలో తమ అభ్యర్థిగా ప్రకటించింది. మే 10న జరిగిన నాలుగో రౌండ్ ఓటింగ్‌లో, సంపూర్ణ మెజారిటీ అవసరమైన దశలో, 1,009 ఓట్లలో 543 ఓట్లు సాధించి ఆయన రాష్ట్రపతిగా ఎన్నికయ్యారు.

80 ఏళ్ల వయసులో, ఇటలీ రాష్ట్రపతిగా ఎన్నికైన తొలి మాజీ కమ్యూనిస్టుగా నపోలిటానో చరిత్ర సృష్టించారు. ఆయన పదవీకాలం 2006 మే 15న ప్రారంభమైంది.
 2008 రాజకీయ సంక్షోభం 

2008 జనవరి 24న, ప్రోడి సెనేట్లో విశ్వాస ఓటు 161 నుండి 156 ఓట్లతో కోల్పోయారు, యూనియన్ ఆఫ్ డెమోక్రాట్స్ ఫర్ యూరప్ ప్రోడి నేతృత్వంలోని ప్రభుత్వానికి మద్దతు ముగించాక. జనవరి 30న, Napolitano సెనేట్ అధ్యక్షుడు Franco Mariniని నియమించి, తాత్కాలిక ప్రభుత్వం ఏర్పాటుకు ప్రయత్నం చేయమని, తక్షణ ఎన్నికలు కాకుండా ప్రస్తుత ఎన్నికా విధానాన్ని మార్చే లక్ష్యంతో ఆదేశం ఇచ్చారు.

Italian electoral law of 2005 పరిస్థితి మాత్రమే ప్రస్తుత ప్రభుత్వం లోకే కాకుండా ప్రతిపక్షం మరియు జనసామాన్యంలో కూడా విమర్శలకు గురైంది, ఎందుకంటే అభ్యర్ధులను నేరుగా ఎంచుకోవడం అసాధ్యం మరియు దగ్గరగా ఓటు వచ్చిన ఎన్నిక సెనేట్‌లో స్థిరమైన మెజారిటీని ఇవ్వకపోవచ్చు అనే భయాల కారణంగా. Mariniకి మాండేట్ ఇచ్చిన తర్వాత, Bruno Tabacci మరియు Mario Baccini Union of Christian and Centre Democrats నుండి విడిపోయి White Roseను స్థాపించారు, అలాగే Ferdinando Adornato మరియు  ( Forza Italia ఫ్యాక్షన్ Liberal-Popular Unionలో ఇద్దరు ప్రధాన సభ్యులు) UDCకు మద్దతు మార్చారు. ఫిబ్రవరి 4న, Liberal Populars (UDC ఫ్యాక్షన్, Forza Italiaతో విలీనం చేయాలని కోరినది) UDC నుండి వేరుచేయబడి, ఆ తర్వాత Berlusconi యొక్క People of Freedomలో చేరారు. అదే రోజు, Marini తాత్కాలిక ప్రభుత్వానికి అవసరమైన మెజారిటీని కనుగొనలేకపోయారని అంగీకరించారు.

ప్రధాన రాజకీయ శక్తులందరిని కలిశాక, తాత్కాలిక ప్రభుత్వం ఏర్పాటుపై ప్రతిఘటన ప్రధానంగా Forza Italia మరియు National Alliance వంటి మధ్య-కుడి కూటమి పార్టీల నుండి వచ్చింది, వీరు తదుపరి ఎన్నికలో ప్రాధాన్యత పొందే అవకాశం ఉంది మరియు త్వరిత ఓటు కోసం గట్టి మద్దతు చూపించారు; Marini తన మాండేట్‌ను రాజీనామా చేశారు. Napolitano ఫిబ్రవరి 5న పార్లమెంట్ రెండు సభల స్పీకర్లు Fausto Bertinotti మరియు Mariniని పిలవడం ద్వారా వ్యాసం ముగింపు గుర్తించారు. ఆయన ఫిబ్రవరి 6న ఇటలీ పార్లమెంట్ను  చేశారు. ఆ తర్వాతి snap election 2008 ఏప్రిల్ 13 మరియు 14న జరిగింది, Elezioni amministrative in Italia del 2008తో పాటు జరిగింది. ఈ ఎన్నికల్లో Berlusconi మధ్య-కుడి కూటమికి ఘన విజయం లభించింది.

మే 7న, Napolitano Berlusconiను Prime Minister of Italyగా నియమించారు, 2008 Italian general electionలో ఆయన landslide victory సాధించిన తర్వాత. కేబినెట్ అధికారికంగా ఒక రోజు తర్వాత ప్రారంభమైంది, Berlusconi thus Napolitano కాలంలో తొమ్మిది సంవత్సరాల్లో ఐదు ప్రధానమంత్రి లలో రెండవ వ్యక్తిగా మారారు. తరువాతి Berlusconi ప్రభుత్వ సమయంలో, Napolitano పై కొంతకాలం పార్లమెంటు ప్రతిపక్షం విమర్శలు చేశారు, ఎందుకంటే ఆయన ప్రభుత్వం ప్రతిపాదించిన చట్టాలను పార్లమెంట్ ఆమోదించిన తర్వాత సంతకం చేశారు, అవి కొన్ని ప్రతిపక్షం, ముఖ్యంగా Antonio Di Pietro ద్వారా తీవ్రంగా విమర్శించబడ్డాయి, ఆయన రద్దు చట్టంని 2010 Italian regional electionsకి ముందు కొన్ని వారాల ముందు Berlusconi పార్టీ లిస్ట్‌లను Lazio మరియు Lombardyలో మళ్లీ చేర్చడానికి ప్రభుత్వ డీక్రీ-చట్టానికి సంతకం చేసిన తర్వాత, Antonio Di Pietro ఆలోచించారు. 
 2011 రాజకీయ సంక్షోభం 
2011 జూలైలో, Napolitano ఇటలీ అత్యంత ప్రజాదరణ పొందిన రాజకీయనాయకుడిగా ఉండగా, ప్రధాన మంత్రి గా Berlusconiకి 30% రేటింగ్ ఉన్నప్పటికీ, ఆయన 80% ప్రజాదరణ రేటింగ్ కలిగి ఉన్నారు. 1844లో Giuseppe Mazzini ప్రసంగం "మాకు జెండా లేదు" ను ఉదహరిస్తూ, దేశ సంక్షోభాన్ని పరిష్కరించడానికి regions of Italyను ఆహ్వానించారు. 2011 అక్టోబర్ 11న, Chamber of Deputies ప్రభుత్వం ప్రతిపాదించిన రాష్ట్ర బడ్జెట్ చట్టాన్ని తిరస్కరించింది. ఈ సంఘటన ఫలితంగా, Berlusconi అక్టోబర్ 14న విశ్వాస ఓటు కోసం కచేరీ ప్రతినిధులు గృహంలో అడుగుపెట్టాడు; 316 నుండి 310 ఓట్లు సాధించడం ద్వారా, మెజారిటీని నిలిపి ఉంచడానికి కావలసిన కనీస ఓట్లు మాత్రమే పొందాడు. మరిన్ని ప్రతినిధులు cross the floor కొనసాగించగా, అక్టోబర్ 8న, కచేరీ ప్రతినిధులు ముందే తిరస్కరించిన రాష్ట్ర బడ్జెట్ చట్టాన్ని 308 ఓట్లతో ఆమోదించాయి, కాగా విపక్ష పార్టీలు ఓటులో పాల్గొనలేదు, Berlusconi తన మెజారిటీని కోల్పోయారని చూపించడానికి. ఓటు తర్వాత, Berlusconi పార్లమెంట్ ఆర్థిక సంస్కరణలు ఆమోదించిన తర్వాత తన రాజీనామాను ప్రకటించాడు, bid–ask spread సుమారు 600 పాయింట్లకు చేరినప్పుడు.

నవంబర్ 12న, తుది కేబినెట్ సమావేశం తర్వాత, Berlusconi Quirinal Palaceలో Napolitanoను కలిసినప్పుడు తన రాజీనామాను సమర్పించాడు, Napolitano అంగీకరించారు, ఇది ఒక యుగానికి ముగింపు అని చెప్పబడింది, Berlusconi ఇటలీ WWII తర్వాత అత్యంత కాలం సేవలందించిన ప్రధాన మంత్రి,  మరియు ఆయన 17-ఏళ్ళు సర్వీసులో అనేక స్కాండల్స్ ద్వారా ప్రతికూలతలు ఎదుర్కొన్నారు. ఈ సంఘటనపై తిట్టులు మరియు సంబరాలు జడపడ్డాయి. Berlusconi అధ్యక్ష ప్రాంగణానికి చేరినప్పుడు, శత్రు జనం బేర్లుస్కోనికి ఘర్షణపూర్వకంగా బ్యానర్లుతో వచ్చినారు, ఆయన కారుకు నాణేలు విసిరారు. రాజీనామా తర్వాత, జనం buffoon, dictator, మరియు mafioso అని పలకుతూ, అతని మోహరాన్ని కొనసాగించారు.

Berlusconi రాజీనామా తర్వాత, Napolitano మాజీ యూరోపియన్ కమిషనర్ Mario Montiను జీవిత సీనేటర్ గా నియమించి, తర్వాత ప్రధాన మంత్రి-నిర్వహకుడిగా నియమించారు. Monti Cabinet తర్వాత, పార్లమెంట్ రెండు సభలలో అధిక మెజారిటీతో technocratic cabinetగా ధృవీకరించబడింది, దీనిని విస్తృతంగా "రాష్ట్రపతి ప్రభుత్వం" అని పిలిచారు. ఆయనకు "రాజా జార్జి" (re Giorgio) అనే Nickname కూడా వచ్చింది, ఇది The New York Times "ఇటలీ డెమోక్రాటిక్ సంస్థలపై ఆయన పరిపాటిగా రక్షణ"కు సంబందించి ఇచ్చింది. Napolitano ఈ ఘటనల నిర్వహణలో, సాధారణంగా భౌతికంగా Ceremonialగా పరిగణించబడే అధ్యక్షుడిగా, అంతర్జాతీయ స్థాయిలో విశేష ఆకర్షణ పొందారు. ఆయన అనేక ప్రపంచ నాయకుల నుండి ప్రశంసల ఫోన్లు అందుకున్నారు, ముఖ్యంగా Barack Obamaతో, ఆయనతో సానుకూల సంబంధాలు ఉన్నారు. 2011 డిసెంబర్‌లో, L'Espresso Napolitanoను 2011 సంవత్సరపు వ్యక్తిగా మరియు నాటి వ్యక్తిగా ప్రకటించింది. "రాజా జార్జి" అనే మోనికర్ సానుకూలంగా ఉపయోగించినా, ఇటలీ కుడి విపక్షం ఆయనకు నెగటివ్ గా చూసింది, ఎందుకంటే ఆయన Berlusconi చివరి ప్రభుత్వ ముగింపును EU అధికారులతో కలసి సదుపాయం చేశాడని ఆరోపించారు.

మోంటీ తర్వాత చెప్పారు, Napolitano కారణంగా, అతను అతిపెద్ద పార్లమెంటు మెజారిటీ సాధించాడని, మరియు ఆయన పాపులిజం ప్రేరేపించలేదు. 2013లో, ప్రభుత్వ పార్టీలు ఆయనను ప్రధాన మంత్రి గా కొనసాగించమని కోరారని అన్నారు. Napolitanoపై విమర్శకులు Berlusconiకు కూటమి చేయడం కోసం Coup ఏర్పాటు చేశారని ఆరోపించారు, ఆయన తన మాజీ సహచరులను సాయపెట్టాడని; నిజానికి, Quirinaleలో అనేక మంది Casiniకి Berlusconi తానే ఉపశమనం పొందినట్లు చెప్పాడు, Berlusconi పార్టీ Monti ప్రభుత్వం ఏర్పాటుకు Instrumentalగా పనిచేసింది, Berlusconi 2013లో Napolitano పునఃఎన్నికకు మద్దతు ఇచ్చాడు. Casini ప్రకారం, Coup కథ మధ్య-కుడి కూటమి ఎన్నికల ప్రచారానికి సహాయపడింది, మధ్య-ఎడమ కూటమి Montiకు మద్దతు ఇచ్చినందుకు అత్యంత నష్టం కలిగింది, ఎప్పటికీ కొత్త ఎన్నికల ద్వారా లాభం పొందే పరిస్థితి ఉన్నప్పటికీ. Napolitanoకు 2023లో అంత్యక్రియల్లో, Gianni Letta 2011లో Berlusconiకు alleged coupకి సంబంధించిన conspiracy theoriesను నిరసించారు. 
 రెండవ పదవి (2013–2015) 
 పునఃఎన్నిక 
2013 ఫిబ్రవరిలో, నపోలిటానో L'Osservatore Romano కోసం రాసారు. సోసలిజం पतనము గురించి, ఆయన ఇలా అన్నారు: "ఆ విప్లవాత్మక ఊహాత్మకత, ఇది సామాజిక విమోచన మరియు మానవ విముక్తికి వాగ్ధానాలను కలిగి ఉండేది, చివరికి — నోర్బర్టో బోబ్బియో చెప్పినట్లు ఒక మర్యాదలేని వ్యక్తీకరణతో — విరుద్ధానికి మారింది." అదే సమయంలో, "సోసలిజం ముగిసిన తర్వాత పరంపరాగత ఆలోచన జీవించిందని, అది 'మార్కెట్ ఫండమెంటలిజం' రూపాన్ని దక్కించుకుంది, ఇది డిరెగ్యులేషన్ మరియు రాజకీయ విరామంలోకి మారింది, మరియు 2008 లో ఉద్భవించిన గ్లోబల్ ఆర్థిక సంక్షోభం మాత్రమే దీనిని ప్రశ్నించగలదు" అని చెప్పారు.

2013 అక్టోబర్ అధ్యక్ష ఎన్నికల కోసం ఐదు అనిర్ణయ ballots తరువాత, నపోలిటానో మరోసారి అధ్యక్షుడిగా పునఃఎన్నిక చేయడానికి అంగీకరించారు — ఇది అనూహ్యమైన నిర్ణయం — మార్టి మరియు ప్రధాన రాజకీయ బ్లాక్‌ల నాయకులు, పియర్ లూయిజి బెర్సాని మరియు బెర్లుస్కోనీ మольల ద్వారా చేసిన విజ్ఞప్తుల తర్వాత. నపోలిటానో మరొక పదవికి సేవ చేయడానికి అనుమతించినప్పుడు దేశ స్ధిరత్వాన్ని రక్షించడానికి నిర్బంధంగా అంగీకరించారు. నపోలిటానో 20 ఏప్రిల్ లో సులభంగా పునఃఎన్నిక అయ్యారు, 1,007 లో 738 ఓట్లను పొందారు, మరియు 22 ఏప్రిల్ లో ప్రమాణస్వీకారం చేసిన తర్వాత రాజ్యాంగ మరియు ఎన్నికల సవరణలను అభ్యర్థించారు. 2005 లోని ఇటలీ ఎన్నికల చట్టం Porcellum పై విమర్శలు, 22 ఏప్రిల్ న పునఃఎన్నిక తర్వాత నపోలిటానో ఇచ్చిన వ్యాఖ్యలకు అనుగుణంగా ఉన్నాయి.

 లెట్టా కేబినెట్ 
తన పునఃఎన్నిక తర్వాత, నపోలిటానో చాంబర్ ఆఫ్ డిప్యూటీస్, సెనెట్ చైర్మన్లు మరియు రాజకీయ బలాలతో తక్షణ సంప్రదింపులు ప్రారంభించారు, ఫిబ్రవరి 2013 ఇటలీ సాధారణ ఎన్నిక తర్వాత బెర్సాని ప్రయత్నం విఫలమయిన తర్వాత, మరియు నపోలిటానో స్వయంగా పదవి ప్రకటించిన పదవీకల నిపుణుల ప్యానెల్ ఏర్పాటుచేశారు, పత్రికల ద్వారా వీరు 'జ్ఞానవంతులు' (wise men) గా పేరు పొందారు, దేశ ఆర్థిక కష్టాలు, పెరుగుతున్న నిరుద్యోగం మరియు రాజకీయ మూడడుగు ఆవశ్యకతను పరిష్కరించడానికి ప్రాధాన్యతలను రూపొందించడానికి మరియు ఒక అజెన్డాను సృష్టించడానికి, అలాగే తన వారసుడిని నియమించడానికి.

ఏప్రిల్ 24 న, నపోలిటానో [[సెంటర్-లెఫ్ట్ డెమోక్రాటిక్ పార్టీ ఉప-సచివులు]], ఎన్ రికో లెట్టా కు ప్రభుత్వం ఏర్పాటు చేసే పని అప్పగించారు, ఎందుకంటే పియర్ లూయిజి బెర్సాని, ఇటలీ కామన్ గుడ్ గెలిచిన కోల్‌షన్ నాయకుడు, సెనెట్‌లో మెజారిటీ లేనందున ప్రభుత్వం ఏర్పరచలేకపోయాడు. బెర్సాని బెర్లుస్కోనీ పార్టీతో కోలిషన్‌కు నిరాకరించారు మరియు ఫైవ్ స్టార్ మూవ్‌మెంట్ తో ప్రభుత్వం ఏర్పాటు చేయడానికి ప్రయత్నించారు, కానీ విఫలమయ్యారు.

ఏప్రిల్ 27 న, లెట్టా అధికారికంగా గ్రాండ్ కోలిషన్ ప్రభుత్వం నేతృత్వం చేపట్టే పని అంగీకరించారు, ఇది అపూర్వం అని పేర్కొన్నారు, డెమోక్రాటిక్ పార్టీ, బెర్లుస్కోనీ యొక్క పీపుల్ ఆఫ్ ఫ్రీడమ్, మరియు సివిక్ చాయిస్ ద్వారా మద్దతు పొందింది, తదుపరి లెట్టా కేబినెట్ సభ్యులను జాబితా చేశారు. నపోలిటానో దీన్ని "అవసరమైన ఏకైక ప్రభుత్వం" అని పేర్కొన్నారు, మరియు ఇలా అన్నారు: "నేను ఆశిస్తున్నాను ఈ ప్రభుత్వం వేగంగా పనిచేయగలదు, కో-ఆపరేషన్ లో, ఏవైనా పూర్వగ్రహాలు లేకుండా, లేదా ఘర్షణలు లేకుండా. ఇది మాత్రమే సాధ్యమైన ప్రభుత్వం."

లెట్టా ద్వారా ఏర్పాటు చేసిన ప్రభుత్వం, ఎన్నికలలో పోటీ చేసిన ప్రధాన కోల్‌షన్‌ల ప్రతినిధులను కలిగిన ఇటలీ రిపబ్లిక్ చరిత్రలో మొదటి ప్రభుత్వం అయింది, మరియు మహిళల సంఖ్య రికార్డ్ స్థాయికి చేరింది. ఆయన యొక్క బంధువు జియాని లెట్టా, బెర్లుస్కోనీ నమ్మకమైన సలహాదారు,తో సన్నిహిత సంబంధం, రెండు విరోధీ బలాల మధ్య పునర్వ్యవహారం గలిగి ఉండే మార్గంగా భావించబడింది. లెట్టా పీపుల్ ఆఫ్ ఫ్రీడమ్ సచివుని డిప్యూటీ ప్రైమ్ మినిస్టర్ ఆఫ్ ఇటలీగా నియమించారు. లెట్టా 28 ఏప్రిల్ న అధికారికంగా ప్రధాని ప్రమాణ స్వీకారం చేశారు; ఈ కార్యక్రమ సమయంలో, పాలాజ్జో చికి వద్ద ఒక వ్యక్తి షాట్లు కాల్చి రెండు కారాబినియరీలను గాయపరిచాడు.

జనవరి 30, 2014 న, ఫైవ్ స్టార్ మూవ్‌మెంట్ రాజ్యాధికారిపై ఇంపీచ్‌మెంట్ మోషన్ దాఖలు చేసింది, ఇది ఇతర పార్టీలు విమర్శించగా, తర్వాత ఇంపీచ్‌మెంట్ కమిటీ ద్వారా తిరస్కరించబడింది, నపోలిటానో పై ఆరు ఆరోపణల కారణంగా, ఇటల 
 వ్యక్తిగత జీవితం 
1959 ప్రారంభంలో, నాపోలిటానో Clio Maria Bittoni (1934–2024) ను కలిశాడు, ఆమెకు చట్టం లో పట్టభద్రుడిగా పట్టభద్రత లభించింది. కొన్ని నెలల తరువాత రోమ్ టౌన్ హాల్‌లో ఒక సివిల్ సెరిమనీతో వారు వివాహం చేసుకున్నారు. ఈ వివాహం నుండి జ Giovanni (జననం 1961), ఇద్దరు పిల్లలు ఉన్నారు: సోఫియా మరియు సిమోన్, మరియు జూలియో (జననం 1969).

 కాథలిక్ చర్చి‌తో సంబంధాలు 
నాపోలిటానో ఒక లైకో (సెక్యులర్ లేయ్‌మెన్) మరియు నాన్ క్రెడెంటే (అవిశ్వాసి) అని చెప్పేవారు, అంటే తాత్త్వికంగా నాస్తికుడు. కాథలిక్ చర్చి పీట్రైన్ మరియు బైబిల్ పరిశోధకుడు Gianfranco Ravasi ప్రకారం, నాపోలిటానో ఎప్పుడూ నాస్తికుడు లేదా అజ్ఞేయత అనే నిర్వచనాన్ని స్వీకరించలేదు, ఈ ఫార్ములాలను ఆయన ఇష్టపడలేదు, మరియు ఆయన ఒక అవిశ్వాసి, లేయ్‌మెన్ అని పేర్కొన్నారు, అయినప్పటికీ కాథలిక్ చర్చి మరియు పోప్ బెనెడిక్ట్ XVI తో దగ్గర మరియు సానుకూల సంబంధాలు నిలిపుకున్నారు. వారి మొదటి సమావేశాల్లో ఒకటిలో, నాపోలిటానో తన ప్రియ రచయితలలో ఒకరైన Thomas Mann నుండి اقتాతం చేస్తూ చెప్పాడు: "క్రిస్టియానిటీ పశ్చిమ ఆత్మ యొక్క స్థంభాలలో ఒకటి, మరొకది ప్రాచీన మధ్యధరా సంస్కృతి."

నాపోలిటానో తొలి చెక్‌గా పొప్ రాజీనామా గురించి తెలిసిన వ్యక్తి. Andrea Riccardi, Community of Sant'Egidio స్థాపకుడు మరియు మాంటి కేబినెట్ మాజీ మంత్రి, చెప్పారు: "నాపోలిటానో చర్చి‌ను దేశ సామాజిక స్థిరత్వంలో ఒక ముఖ్య భాగంగా భావించాడు" మరియు కాథలికుల కుడి వైపుకు సర్దుకుపోవడంపై ఆయన ఆందోళన చెందాడు.

 మరణం మరియు రాష్ట్ర శవసంబంధోత్సవం 

2023లో, నాపోలిటానో 29 జూన్ 98వ పుట్టినరోజు తర్వాత రోమ్‌లో ఆసుపత్రిలో చేరారు. 19 సెప్టెంబర్ నాటికి ఆయన సంక్రమ స్థితిలో ఉన్నట్లు సమాచారం, ఆరోగ్యం దిగువవైపు గమనించబడింది, మరియు లైఫ్ సపోర్ట్ నుంచి తీసివేయబడారు. ఆయన మూడు రోజుల తర్వాత 22 సెప్టెంబర్ 98వ వయసులో మరణించారు. ఇటలీ కౌన్సిల్ ఆఫ్ మినిస్టర్స్ రాష్ట్రీయ శోక దినం ప్రకటించి, ఆయన గౌరవార్థం పఱ్లు ఐదు రోజుల పాటు మధ్యస్థాయిలో ఎగరమంటూ ఆదేశించింది.

నాపోలిటానో శవసంబంధోత్సవం 26 సెప్టెంబర్ నిర్వహించబడింది, అంతర్జాతీయ వ్యక్తులు, నాలుగు ప్రస్తుత అధ్యక్షులు, ఒక మాజీ అధ్యక్షుడు, మరియు 100కి పైగా అంబాసడర్లు హాజరయ్యారు. ఆయన వ్యక్తిగత అభిప్రాయాల ప్రకారం, ఇది ఒక secular funeral; ఇది ఇటలీ మాజీ అధ్యక్షుడికి జరిగిన తొలి సెక్యులర్ శవసంబంధోత్సవం. ఆయన రోమ్ Cimitero Acattolicoలో మరణించగా, ఇతర చారిత్రక వ్యక్తులు ఉన్న ప్రాంతంలో కడబడి ఉన్నారు: Antonio Gramsci, Andrea Camilleri, Emilio Lussu, Lindsay Kemp, Amelia Rosselli, John Keats, మరియు Percy Bysshe Shelley.