అఢాయి దిన్ కా ఝోంప్రా

అధాయ్ దిన్ కా ఝోంప్రా (అక్షరాలా "రెండున్నర రోజుల షెడ్") భారతదేశంలోని రాజస్థాన్ అజ్మీర్ నగరంలో ఉన్న ఒక చారిత్రక పూర్వ మసీదు. ఇది భారతదేశంలోని పురాతన మసీదులలో ఒకటి,, అజ్మీర్లో మిగిలి ఉన్న పురాతన స్మారక చిహ్నం.

క్రీ. శ. 1192 లో కుతుబ్-ఉద్-దిన్-ఐబక్ చేత నియమించబడిన, హెరాత్ చెందిన అబూ బకర్ రూపొందించిన ఈ మసీదు ప్రారంభ ఇండో-ఇస్లామిక్ నిర్మాణానికి ఒక ఉదాహరణ. ఈ నిర్మాణం క్రీ. శ. 1199లో పూర్తయింది, క్రీ. శ 1213లో ఢిల్లీ చెందిన ఇల్తుత్మిష్ దీనిని మరింత మెరుగుపరిచారు. ఇండో-ఇస్లామిక్ నిర్మాణ శైలికి తొలి ఉదాహరణగా, భవనంలో ఎక్కువ భాగాన్ని ఆఫ్ఘన్ నిర్వాహకుల పర్యవేక్షణలో హిందూ మేసన్లు నిర్మించారు. మసీదు చాలా వరకు అసలు భారతీయ లక్షణాలను, ముఖ్యంగా అలంకరించబడిన స్తంభాలపై ఉంచింది.

ఈ నిర్మాణాన్ని 1947 వరకు మసీదుగా ఉపయోగించారు. భారతదేశానికి స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన తరువాత, ఈ నిర్మాణాన్ని ఎఎస్ఐ (ఆర్కియాలజికల్ సర్వే ఆఫ్ ఇండియా) యొక్క జైపూర్ సర్కిల్ కు మార్చారు, భారతీయ, హిందూ, ఇస్లామిక్, జైన నిర్మాణాల మిశ్రమానికి చక్కటి ఉదాహరణగా నేడు అన్ని మతాల ప్రజలు దీనిని సందర్శిస్తున్నారు.

 వ్యుత్పత్తి శాస్త్రం 
"అధాయ్ దిన్ కా ఝోంప్రా" అంటే అక్షరాలా "రెండున్నర రోజుల పాక" అని అర్థం. దీనికి ప్రత్యామ్నాయ లిప్యంతరీకరణలు మరియు పేర్లలో అర్హాయ్ దిన్ కా ఝోంప్రా లేదా ధాయ్ దిన్ కీ మస్జిద్ ఉన్నాయి. ఈ మసీదులోని ఒక భాగాన్ని రెండున్నర రోజుల్లో నిర్మించారని ఒక పురాణ కథనం చెబుతుంది (క్రింద ఉన్న # మసీదుగా మార్చడం విభాగాన్ని చూడండి). ఈ పేరు భూమిపై మానవుని తాత్కాలిక జీవితాన్ని సూచిస్తుందని కొందరు సూఫీలు ​​పేర్కొంటారు.

ASI ప్రకారం, ఈ పేరు బహుశా ఆ ప్రదేశంలో జరిగే రెండున్నర రోజుల పాటు జరిగే ఉత్సవం నుండి వచ్చింది. భారతీయ విద్యావేత్త హర్ బిలాస్ సర్దా "అధాయ్-దిన్-కా-ఝోంప్రా" అనే పేరు ఏ చారిత్రక మూలంలో ప్రస్తావించబడలేదని ఎత్తి చూపారు. శతాబ్దాలుగా అజ్మీర్లో ఉన్న ఏకైక మసీదు అయినందున 18వ శతాబ్దానికి ముందు ఈ మసీదును కేవలం "మసీదు" అని పిలిచేవారు. వారి నాయకుడు పంజాబ్ షా వర్ధంతి ఉత్సవాలను జరుపుకోవడానికి ఫకీర్లు ఇక్కడ గుమికూడటం ప్రారంభించినప్పుడు దీనిని ఝోంప్రా (షెడ్ లేదా హట్) అని పిలిచేవారు. ఇది మరాఠా కాలంలో, 18వ శతాబ్దం రెండవ భాగంలో జరిగింది. ఉర్సు రెండున్నర రోజుల పాటు కొనసాగింది, ఫలితంగా మసీదు యొక్క ఆధునిక పేరు వచ్చింది.

అలెగ్జాండర్ కన్నింగ్హామ్ ఈ భవనాన్ని "అజ్మీర్ గొప్ప మసీదు" గా అభివర్ణించారు.

 చరిత్ర 

 పూర్వ-ఇస్లామిక్ నిర్మాణం 
కుడి|thumb|హిందూ-జైన శైలి స్తంభం
మసీదు ఉన్న ప్రదేశంలో మొదట మరొక నిర్మాణం ఉండేది. జైన సంప్రదాయం ప్రకారం, పంచ కళ్యాణకు గుర్తుగా క్రీ. శ. 660 లో సేథ్ వీరందేవా కళా ఈ నిర్మాణాన్ని జైన పుణ్యక్షేత్రంగా నిర్మించారు. ఈ ప్రదేశంలో శకంభరి చహమాన (చౌహాన్ రాజవంశం) రాజు నాలుగవ విగ్రహరాజ (అలియాస్ విశాలదేవ) నిర్మించిన సంస్కృత కళాశాల భవనం ఉందని శిలాశాసన ఆధారాలు సూచిస్తున్నాయి. అసలు భవనం చదరపు ఆకారంలో ఉంది, ప్రతి మూలలో ఒక గోపురం-ఛత్రి (గోపురం ఆకారంలో ఉన్న పెవిలియన్) ఉంది. పశ్చిమ భాగంలో సరస్వతి అంకితం చేయబడిన ఆలయం ఉంది. క్రీ. శ. 1153 నాటి ఒక ఫలకం 19వ శతాబ్దంలో ఈ ప్రదేశంలో కనుగొనబడింది, దీని ఆధారంగా అసలు భవనం క్రీ. శ 1153 కి కొంతకాలం ముందు నిర్మించబడిందని ఊహించవచ్చు.

ఆధునిక భవనంలోని అవశేషాలు హిందూ, జైన లక్షణాలను చూపుతాయి. కెడిఎల్ ఖాన్ ప్రకారం, నిర్మాణ సామగ్రిని హిందూ, జైన దేవాలయాల నుండి తీసుకున్నారు. కాటెరినా మెర్కోన్ మాక్స్వెల్, మారిజ్కే రిజ్స్బెర్మాన్ ప్రకారం, సంస్కృత కళాశాల ఒక జైన సంస్థ,, నిర్మాణ సామగ్రి హిందూ దేవాలయాల నుండి తీసుకోబడింది. భవనంలో ఉపయోగించిన స్తంభాలు బహుశా కూల్చివేసిన హిందూ దేవాలయాల నుండి తీసుకోబడ్డాయని ASI డైరెక్టర్ జనరల్ అలెగ్జాండర్ కన్నింగ్హామ్ ఊహించారు, వీటిలో మొత్తం కనీసం 700 స్తంభాలు ఉన్నాయి. స్తంభ శాసనాల ఆధారంగా, ఈ అసలు దేవాలయాలు క్రీ. శ. 11వ లేదా 12వ శతాబ్దానికి చెందినవని ఆయన తేల్చిచెప్పారు. ఇంతకుముందు మసీదును సందర్శించిన జేమ్స్ టాడ్ ప్రకారం, మొత్తం భవనం మొదట జైన దేవాలయంగా ఉండవచ్చని కన్నింగ్హామ్ పేర్కొన్నాడు.

 మసీదుగా మార్చడం 
అసలు భవనం 12వ శతాబ్దం చివరలో ఢిల్లీ చెందిన కుతుబ్-ఉద్-దిన్-ఐబక్ నిర్మించిన మసీదు. ఒక స్థానిక పురాణం ప్రకారం, రెండవ తరైన్ యుద్ధం విగ్రహరాజ మేనల్లుడు మూడవ పృథ్వీరాజును ఓడించిన తరువాత, ఘోరీ ముహమ్మద్ అజ్మీర్ గుండా వెళ్ళాడు. అక్కడ, అతను అద్భుతమైన దేవాలయాలను చూశాడు, తన బానిస జనరల్ కుతుబ్-ఉద్-దిన్-ఐబక్ ను వాటిని నాశనం చేయమని ఆదేశించాడు, ఒక మసీదును నిర్మించాడు-అన్నీ 60 గంటల్లో (అంటే, 2 + 1⁄2 రోజులు). చేతివృత్తులవారు 60 గంటల వ్యవధిలో పూర్తి మసీదును నిర్మించలేకపోయారు, కానీ గోరీ ప్రార్థనలు చేయగలిగే ఇటుక తెర గోడ నిర్మించారు. శతాబ్దం చివరి నాటికి, పూర్తి మసీదు నిర్మించబడింది.

మసీదులోని కేంద్ర మిహ్రాబ్ మసీదు పూర్తయిన తేదీని సూచించే శాసనం ఉంది. ఇది రెండవ జుమదా 595 AH (క్రీ. శ. 1199 ఏప్రిల్) నాటిది. ఇది భారతదేశంలోని పురాతన మసీదులలో ఒకటిగా, ఢిల్లీలోని మమ్లుకులు నిర్మించిన రెండవ మసీదుగా (మొదటిది క్వావత్-ఉల్-ఇస్లాం మసీదు) నిలిచింది. ధు అల్-హిజ్జా 596 AH (సెప్టెంబరు-అక్టోబరు 1200 CE) నాటి మరొక శాసనం నిర్మాణ పర్యవేక్షకుడిగా అబూ బకర్ ఇబ్న్ అహ్మద్ ఖలు అల్-హిరావి పేరు పెట్టింది. ఇది అధాయ్ దిన్ కా ఝోంప్రాను భారతదేశంలోని పురాతన మసీదులలో ఒకటిగా, అజ్మీర్ లో మిగిలి ఉన్న పురాతన స్మారక చిహ్నంగా చేస్తుంది.

కుతుబ్-ఉద్-దిన్-ఐబక్ వారసుడు ఇల్తుత్మిష్ తరువాత క్రీ. శ. 1213 లో మసీదును అందంగా తీర్చిదిద్దాడు, ఒక తెర గోడను కార్బెల్ చెక్కిన వంపులతో కుట్టారు-ఇది భారతదేశంలో మొదటిది. తెర యొక్క కేంద్ర వంపుపై ఉన్న ఒక శాసనం అలాగే ఉత్తర గోపురం యొక్క రెండు శాసనాలు అతని పేరును కలిగి ఉన్నాయి. దక్షిణం నుండి రెండవ వంపు నిర్మాణ పర్యవేక్షకుడిగా అహ్మద్ ఇబ్న్ ముహమ్మద్ అల్-అరిద్ను పేర్కొంది.

 పురావస్తు సర్వే, పునరుద్ధరణ 
ఈ మసీదును తరువాతి రాజులు నిర్లక్ష్యం చేసినట్లు తెలుస్తోంది. మామ్లుక్ రాజవంశం యొక్క తొలి చరిత్ర అయిన తాజ్-ఉల్-మాసిర్ దీని ప్రస్తావన కనిపించదు. ఖిల్జీ, తుగ్లక్ లోదీ, మొఘల్ వృత్తాంతాలలో కూడా దీని ప్రస్తావన లేదు. మరాఠా నాయకుడు దౌలత్ రావు సింథియా భవనం యొక్క కేంద్ర గోపురాన్ని పునరుద్ధరించి, నిర్మాణం నుండి రాళ్లను తొలగించడంపై నిషేధం విధించారు. పురాతన భవనం నుండి రాళ్లను తొలగించవద్దని సవన్ 1866 విఎస్ (క్రీ. శ. 1809) నాటి శాసనం హిందువులు, ముస్లింలను ప్రోత్సహిస్తుంది.

1818లో అజ్మీర్ కంపెనీ పాలనలోకి వచ్చింది. 1819లో జేమ్స్ టోడ్ ఈ మసీదును సందర్శించి, తన అన్నల్స్ అండ్ యాంటిక్విటీస్ ఆఫ్ రాజస్థాన్ లో దీనిని "హిందూ వాస్తుశిల్పం యొక్క అత్యంత పరిపూర్ణమైన, అత్యంత పురాతన స్మారక కట్టడాలలో ఒకటి" గా అభివర్ణించాడు. తదనంతరం, ఆర్కియాలజికల్ సర్వే ఆఫ్ ఇండియా (ASI) డైరెక్టర్ జనరల్ అలెగ్జాండర్ కన్నింగ్హామ్ 1864లో ఈ భవనాన్ని పరిశీలించి, ఆ సంవత్సరం ASI నివేదికలో దీనిని వివరించాడు. మునుపటి నిర్మాణం జైన దేవాలయం అని టాడ్ నమ్మాడు. అయితే, ఇది సరైనది కాదని కన్నింగ్హామ్ ఎత్తి చూపారు, ఎందుకంటే భవనంలోని స్తంభాలలో అనేక నాలుగు ఆయుధాల బొమ్మలు (హిందూ దేవతల లక్షణాలు), హిందూ దేవత కాళి యొక్క బొమ్మ ఉన్నాయి.

1875-76 పురావస్తు సర్వే సమయంలో, ఒక సంస్కృత కళాశాలను సూచించే శాసనాలు మసీదు ప్రాంగణంలో వెలికి తీయబడ్డాయి. ఈ ప్రదేశం నుండి అనేక శిల్పాలు, 6 దేవనాగరి బసాల్ట్ పలకలు (స్లాబ్లు) స్వాధీనం చేసుకోబడ్డాయి. ఈ కళాఖండాలు ఇప్పుడు అజ్మీర్ మ్యూజియంలో ప్రదర్శించబడుతున్నాయి. మాత్రలు ఈ క్రింది విధంగా ఉన్నాయిః 

 1, 2 టాబ్లెట్లలో లలిత-విగ్రహరాజ నాటక సంస్కృత నాటకం యొక్క పెద్ద శకలాలు ఉన్నాయి. విగ్రహరాజ రాజు గౌరవార్థం దీనిని మహాకవి సోమదేవ రచించారు. లోరెంజ్ ఫ్రాంజ్ కీల్హార్న్ శకలాల నుండి పునరుద్ధరించిన ఈ నాటకం, విగ్రహరాజ రాజు కథను వర్ణిస్తుంది. ఇది యువరాణి దేసాలదేవి పట్ల అతని ప్రేమను,, హమ్మిర్ అనే తురుష్క (తుర్కిక్) రాజుకు వ్యతిరేకంగా అతని యుద్ధ సన్నాహాలను చెబుతుంది.
 మూడవ, నాల్గవ ఫలకాలలో విగ్రహరాజుకే ఆపాదించబడిన హరకేళి నాటకం యొక్క శకలాలు ఉన్నాయి. ఈ నాటకం హర (శివుడు) దేవుని గౌరవార్థం వ్రాయబడింది. ఇది భారవి యొక్క సంస్కృత నాటకం కిరాతార్జునీయం నుండి ప్రేరణ పొందింది. ఒక శాసనం ప్రకారం ఈ నాటకం నవంబర్ 22, 1153 నాటిది.
 టాబ్లెట్ 5లో అనేక దేవతలను (దేవతలు) ప్రశంసించే పేరులేని సంస్కృత పద్యం యొక్క భాగాలు ఉన్నాయి. ఈ కవితలో పేర్కొన్న చివరి దేవత సూర్య (సూర్య దేవుడు). చాహమాన (చౌహాన్ రాజవంశం) సూర్యుని నుండి వచ్చిందని ఈ పద్యం పేర్కొంది (సూర్యవంశి చూడండి).
 టాబ్లెట్ 6లో అజ్మీర్లోని చహమాన రాజుల ప్రశస్తి (ప్రశంసలు) శకలాలు ఉన్నాయి. అజైదేవ రాజు తన నివాసాన్ని అజ్మీర్కు తరలించి, మాల్వా రాజు నరవర్మ ఓడించాడని శాసనం పేర్కొంది. తన కుమారుడికి సింహాసనాన్ని అప్పగించిన తరువాత, అతను పుష్కర్ అడవిలో వనప్రస్థ (పదవీ విరమణ) ను చేపట్టాడు. అతని కుమారుడు అజ్మీర్ను తురుష్కుల (టర్కిక్ ప్రజలు) రక్తంతో అలంకరించి మాల్వా రాజుల ఏనుగులను బంధించాడు. శాసనం "కుమార్ పాల్" అనే పేరును కూడా ప్రస్తావించింది, కానీ భాగాలు లేకపోవడం వల్ల ఈ పేరు నుండి ఏమీ పొందలేము.

నాటకాలు ఉన్న పలకలను హూణ అధిపతుల కుటుంబానికి చెందిన మహీపతి కుమారుడు, గోవింద మనవడు భాస్కర్ చెక్కారు.

మరో దేవనాగరి శాసనం ప్రవేశ ద్వారం యొక్క బాల్కనీలో పాలరాయి స్తంభంపై ఉంది. ఇది రాణా మోకల్ పాలనలో జ్యేష్ఠ 1462 VS (క్రీ. శ. 1405) లో బూందీ మేసన్ అయిన ధర్మ సందర్శనను నమోదు చేస్తుంది.

వైస్రాయ్ లార్డ్ మాయో పదవీకాలంలో, 1875, 1878 మధ్య, నిర్మాణానికి మరమ్మతులు ,128 వ్యయంతో జరిగాయి. అజ్మీర్-మెర్వారా కమిషనర్ ఎ. ఎల్. పి టక్కర్ పర్యవేక్షణలో <ఐడి1] లో ,538 వ్యయంతో మరో పునరుద్ధరణ జరిగింది. ఎఎస్ఐ పురావస్తు శాస్త్రవేత్తలు అలెగ్జాండర్ కన్నింగ్హామ్, డి. ఆర్. భండార్కర్ 20వ శతాబ్దం మొదటి అర్ధభాగంలో ఈ భవనాన్ని పునరుద్ధరించారు. భారతదేశంలో చారిత్రక లేదా పురావస్తు ప్రాముఖ్యత కలిగిన ఏ ఇతర భవనం కూడా పరిరక్షణకు తగినది కాదని కన్నింగ్హామ్ వ్యాఖ్యానించారు.

 ఆర్కిటెక్చర్ 
కుడి|thumb|భవనం ప్రణాళిక
ఇండో-ఇస్లామిక్ నిర్మాణ శైలికి ఈ మసీదు తొలి ఉదాహరణలలో ఒకటి. దీనిని హెరాత్ చెందిన అబూ బకర్ అనే వాస్తుశిల్పి రూపొందించాడు, ఆయనతో పాటు ముహమ్మద్ ఘోరీ కూడా ఉన్నారు. ఈ మసీదును దాదాపు పూర్తిగా ఆఫ్ఘన్ నిర్వాహకుల పర్యవేక్షణలో హిందూ మేసన్లు నిర్మించారు.

ఈ మసీదు ఢిల్లీలోని కువ్వత్-ఉల్-ఇస్లాం మసీదు కంటే చాలా పెద్దది. భవనం వెలుపలి భాగం చదరపు ఆకారంలో ఉంది, ప్రతి వైపు 79 మీటర్లు (259 అడుగులు) కొలుస్తుంది. రెండు ప్రవేశాలు ఉన్నాయి, ఒకటి దక్షిణాన, మరొకటి తూర్పున ఉన్నాయి. ప్రార్థన ప్రాంతం (అసలు మసీదు) పశ్చిమాన ఉంది, ఉత్తర వైపు కొండ రాతికి ఎదురుగా ఉంది. పశ్చిమ వైపున ఉన్న వాస్తవ మసీదు భవనంలో 10 గోపురాలు,  స్తంభాలు ఉన్నాయి, తూర్పు వైపున 92 స్తంభాలు, మిగిలిన వైపులా 64 స్తంభాలు ఉన్నాయి. ఆ విధంగా, మొత్తం భవనంలో 344 స్తంభాలు ఉన్నాయి. వీటిలో, కేవలం 70 స్తంభాలు మాత్రమే ఇప్పుడు నిలబడి ఉన్నాయి. ఇది 80 మీ. (260 అడుగులు) చదరపు ఆకారంలో ఉంది. పొడవైన, సన్నని స్తంభాలు రద్దీగా ఉండవు, ప్రాంగణంలోనివి సమానంగా ఉంచబడతాయి. ఈ అభయారణ్యం 43  మీ (141 అడుగులు), 12 మీ (39 అడుగులు) కొలుస్తుంది. మిహ్రబ్ తెల్లని పాలరాయితో నిర్మించబడింది. 1230 నాటికి ఇల్టుమిష్ ఏడు వంపు తెరలను జోడించాడని నమ్ముతారు, ఇది మసీదు యొక్క నిర్మాణపరంగా అత్యంత ముఖ్యమైన లక్షణంగా పరిగణించబడుతుంది. పెద్ద కేంద్ర వంపుతో పాటు రెండు చిన్న వేణువు గల మినార్లు ఉన్నాయి. .నిర్మాణం యొక్క ముందు ముఖభాగం ఇల్తుత్మిష్ పాలనలో నిర్మించిన పసుపు సున్నపురాయి వంపులతో కూడిన భారీ తెర ఉంది. ప్రధాన వంపు దాదాపు 18 మీటర్లు (60 అడుగులు) ఎత్తు, ఆరు చిన్న వంపులతో చుట్టబడి ఉంది. ప్రారంభ అరేబియా మసీదులలో కనిపించే మాదిరిగానే, పగటి వెలుతురు కోసం వంపులు చిన్న దీర్ఘచతురస్రాకార పలకలను కలిగి ఉంటాయి. ఈ వంపు మార్గంలో కుఫిక్, తుగ్రా శాసనాలు, ఖురాన్ నుండి ఉల్లేఖనాలు ఉన్నాయి, ఇది ఘజ్ని, తుర్కిస్తాన్ నుండి ఇస్లామిక్ నిర్మాణాన్ని గుర్తు చేస్తుంది. కొన్ని చెక్కడాలు అరబ్ పుష్ప, ఆకుల నమూనాలను కలిగి ఉన్నాయి-వాటి రేఖాగణిత సమరూపత పర్షియన్ టైల్ వర్క్ ను గుర్తు చేస్తుంది. వారి అలంకరణలు అదే భవనంలోని హిందూ తరహా చెక్కడాలకు భిన్నంగా ఉంటాయి. హిందూ నమూనాలు 10వ శతాబ్దపు నాగ్డా నిర్మాణాలు, గ్వాలియర్ 11వ శతాబ్దపు సాస్-బహు ఆలయం కనిపించే వాటిని పోలి ఉంటాయి. 19వ శతాబ్దపు అమెరికన్ యాత్రికుడు జాన్ ఫ్లెచర్ హర్స్ట్ ఈ తెరను "మహమ్మదీయ ప్రపంచం అంతటా గొప్ప ప్రఖ్యాతి పొందిన రత్నం" గా అభివర్ణించారు.భవనం లోపలి భాగం 61 x 53 మీటర్లు (200 అడుగులు ×  అడుగులు) కొలిచే చతురస్రాకారంలో ఉంది. ఇందులో ప్రధాన మందిరం ఉంది (76 x 12 మీటర్లు (248 అడుగులు ×  అడుగులు), దీనికి స్తంభాల గుడారాలు ఆధారాన్ని ఇస్తాయి. స్తంభాలు వివిధ నమూనాలను కలిగి ఉంటాయి, హిందూ, జైన రాతి దేవాలయాల మాదిరిగానే భారీగా అలంకరించబడ్డాయి. అవి ఎత్తు పెరిగే కొద్దీ పెద్ద పునాదులు, టేపర్ కలిగి ఉంటాయి. కె. డి. ఎల్. ఖాన్ ప్రకారం, స్తంభాలు, పైకప్పులు ఇస్లామిక్ పూర్వ నిర్మాణానికి చెందినవి, కానీ అసలు చెక్కడాలు ముస్లింలచే నాశనం చేయబడ్డాయి. మైఖేల్ డబ్ల్యూ. మీస్టర్ కొన్ని స్తంభాలను కొత్తగా హిందూ మేసన్లు తమ ముస్లిం యజమానుల కోసం సృష్టించారని నమ్ముతారు, ఇవి పాత, దోచుకున్న స్తంభాలతో కలిపి ఉన్నాయి (వీటి చిత్రాలు అపవిత్రం చేయబడ్డాయి). అదేవిధంగా, పైకప్పులు హిందూ కార్మికుల కొత్త, పాత పనులను మిళితం చేస్తాయని ఆయన పేర్కొన్నారు.

మువాజ్జిన్ టవర్లు రెండు చిన్న మినార్లలో (5,9 మీటర్లు) ఉన్నాయి. ఈ మినార్లు 3.50 మీటర్ల (11.5 అడుగుల) మందపాటి తెర గోడ పైభాగంలో ఉన్నాయి. మినార్లు ఇప్పుడు నాశనమయ్యాయి, కానీ వాటి అవశేషాలు అవి ఢిల్లీలోని కుతుబ్ మినార్ మాదిరిగానే 24 ప్రత్యామ్నాయ కోణీయ, వృత్తాకార వేణువులతో బోలు టవర్లను వాలుగా చూపిస్తున్నాయి.

స్కాటిష్ నిర్మాణ చరిత్రకారుడు జేమ్స్ ఫెర్గూసన్ కూడా ఇదే విధంగా వ్యాఖ్యానించాడుః 

.

నేడు, భారతీయ, హిందూ, ముస్లిం, జైన నిర్మాణాల మిశ్రమానికి చక్కటి ఉదాహరణగా, ఈ ప్రదేశాన్ని అన్ని మతాలకు చెందిన ప్రజలు సందర్శిస్తున్నారు.

 మూలాలు 

 బాహ్య లింకులు 



వర్గం:Coordinates on Wikidata
వర్గం:భారతదేశ పురావస్తు ప్రదేశాలు
వర్గం:మస్జిద్‌లు
వర్గం:రాజస్థాన్ పర్యాటక ప్రదేశాలు
వర్గం:హిందూ దేవాలయాలు