ఫ్రెంచి అల్జీరియా

ఫ్రెంచ్ అల్జీరియా, ను కలోనియల్ అల్జీరియా అని కూడా పిలుస్తారు, అనేది అల్జీరియా చరిత్ర కాలం, ఆ దేశం కాలనీగా తరువాత ఫ్రాన్సు అంతర్జాతీయ భాగంగా ఉంది. 1830లో ఫ్రెంచి ఆక్రమణ ప్రారంభం నుండి అల్జీరియను యుద్ధం ముగిసే వరకు ఫ్రెంచ్ పాలన కొనసాగింది, దీని ఫలితంగా జూలై 5, 1962న అల్జీరియా స్వాతంత్ర్యం పొందింది.

ఫ్రెంచి అల్జీరియా ఆక్రమణ 1830లో అల్జీర్స్ దండయాత్రతో ప్రారంభమైంది. ఇది రీజెన్సీ ఆఫ్ అల్జీర్సును కూల్చివేసింది అయితే అల్జీరియా పూర్తిగా జయించబడలేదు మరియు శాంతి 1903 వరకు కొనసాగింది. 1875 నాటికి, సుమారు 825,000 మంది అల్జీరియన్లు చంపబడ్డారని అంచనా వేయబడింది. వివిధ పండితులు ఫ్రెంచ్ ఆక్రమణను జాతిహత్యగా వర్ణించారు. అల్జీరియా 1830 నుండి 1848 వరకు ఒక కాలనీగా, ఆపై బహుళ విభాగాలుగా - ఫ్రాన్సు‌లో అంతర్భాగంగా - 1848 ఫ్రెంచి రాజ్యాంగం నుండి 1962లో అల్జీరియను స్వాతంత్ర్యం వరకు. 1860లో అల్జీర్సు పర్యటన తర్వాత, అప్పటి ఫ్రెంచ్ చక్రవర్తి 3వ నెపోలియను ఒక క్లయింటు రాజ్యంను స్థాపించాలని ఆసక్తి చూపాడు. దీనిని అతను వ్యక్తిగత యూనియనుగా పరిపాలిస్తాడు. స్వదేశీ జనాభాకు స్వేచ్ఛలను విస్తరింపజేస్తాడు. వలసరాజ్యాన్ని పరిమితం చేస్తాడు. అయితే, ఈ ప్రాజెక్ట్ వ్యర్థమైంది. కొత్తగా స్థాపించబడిన మూడవ రిపబ్లికు అల్జీరియను ప్రాంతీయ స్వయంప్రతిపత్తి కోసం ఏవైనా ప్రణాళికలను రద్దు చేసింది. అల్జీరియా స్థానిక యూదు జనాభాకు పౌరసత్వం మంజూరు చేయడం ద్వారా, విభజించి పాలించు ఉదాహరణలుగా వర్ణించబడిన కాబైలు పురాణాన్ని ప్రచారం చేయడం ద్వారా కూడా దాని పట్టును బలోపేతం చేయడానికి ప్రయత్నించింది.

ఫ్రాన్సు గుర్తింపు పొందిన అధికార పరిధిగా, అల్జీరియా లక్షలాది యూరోపియను స్థిరనివాసులుకు గమ్యస్థానంగా మారింది. వారిని మొదట కాలన్లు అని, తరువాత  అని పిలిచేవారు, ఈ పదం ప్రధానంగా అల్జీరియాలో జన్మించిన జాతి యూరోపియన్లకు వర్తించబడుతుంది. చరిత్ర అంతటా ఈ భూభాగంలో ఎక్కువ భాగం స్థానిక ముస్లిం జనాభాలో ఉన్నారు. క్రమంగా, ముస్లిం జనాభాలో అసంతృప్తి, వారికి రాజకీయ మరియు ఆర్థిక స్వేచ్ఛ లేకపోవడం వల్ల, ఎక్కువ రాజకీయ స్వయంప్రతిపత్తి కోసం పిలుపులను రేకెత్తించింది మరియు చివరికి ఫ్రాన్స్ నుండి స్వాతంత్ర్యం కోరింది. 1945లో జరిగిన సెటిఫు గుయెల్మా ఊచకోత ఫ్రాంకో-అల్జీరియా సంబంధాలులో తిరిగి రాని దశను గుర్తించింది. అల్జీరియా యుద్ధం ప్రారంభానికి దారితీసింది. ఇది నేషనల్ లిబరేషను ఫ్రంటు ద్వారా గెరిల్లా యుద్ధాన్ని ఉపయోగించడం, ఫ్రెంచి వారు మానవాళికి వ్యతిరేకంగా నేరాలు (హింస, అత్యాచారం, పునఃసమూహ శిబిరాలు) ద్వారా వర్గీకరించబడింది. 1962లో యుద్ధం ముగిసింది. మార్చి 1962లో ఏవియను ఒప్పందాలు జూలై 1962లో స్వీయ-నిర్ణయ ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ తర్వాత అల్జీరియా స్వాతంత్ర్యం పొందింది.

ఫ్రాన్స్‌లో భాగంగా దాని చివరి సంవత్సరాల్లో, అల్జీరియా యూరోపియను బొగ్గు, ఉక్కు సంఘం, యూరోపియను ఆర్థిక సంఘం వ్యవస్థాపక సభ్యురాలు.

చరిత్ర

ప్రారంభ సంఘర్షణలు
1516లో ఒట్టోమన్ అడ్మిరల్స్, సోదరులు ఒరుకు హేరెడ్డిను బార్బరోస్సా అల్జీర్సు స్వాధీనం నుండి, అల్జీరియా మధ్యధరా బేసిన్‌లో సంఘర్షణ మరియు పైరసీకి స్థావరంగా ఉంది. 1681లో ఫ్రెంచి రాజు 14వ లూయిసు అడ్మిరలు అబ్రహం డ్యూక్వెస్నేని బార్బరీ పైరేట్సు పోరాడమని కోరాడు. బానిసలుగా ఉన్న క్రైస్తవులకు సహాయం చేయడం, రక్షించడం అనే నెపంతో ఫ్రాంకో-అల్జీరియను యుద్ధం (1681–1688), 1682 మధ్య 1683 కూడా ఆయన అల్జీర్సు మీద పెద్ద ఎత్తున దాడికి ఆదేశించాడు, సాధారణంగా దాడులలో బందీలుగా పట్టుబడిన యూరోపియన్లు. మళ్ళీ, జీన్ II డి'ఎస్ట్రీసు 1685 నుండి 1688 వరకు ట్రిపోలి, అల్జీర్సు మీద దాడి చేశాడు. అల్జీర్సు నుండి ఒక రాయబారి వెర్సైల్లెసు‌లోని కోర్టును సందర్శించాడు. 1690లో ఒక ఒప్పందం మీద సంతకం చేయబడింది. ఇది 18వ శతాబ్దం అంతటా శాంతిని అందించింది.

మొదటి ఫ్రెంచి రిపబ్లికు (1795–99) డైరెక్టరీ పాలనలో అల్జీర్సు‌కు చెందిన యూదు వ్యాపారులైన బక్రీ మరియు బుస్నాచు, ఇటాలియను 1796–1797 ప్రచారం. కానీ బోనపార్టే బిల్లు చెల్లించడానికి నిరాకరించాడు, అది అధికమని పేర్కొన్నాడు. 1820లో, 18వ లూయిసు డైరెక్టరీ అప్పుల్లో సగం తిరిగి చెల్లించాడు. బాక్రికి 2,50,000 ఫ్రాంకు‌లు అప్పుగా ఇచ్చిన డే, మిగిలిన డబ్బును ఫ్రాన్స్ నుండి అభ్యర్థించాడు.

అల్జీర్సు డే రాజకీయంగా, ఆర్థికంగా మరియు సైనికపరంగా బలహీనంగా ఉంది. అల్జీరియా అప్పుడు ట్యునీషియాతో పాటు బార్బరీ స్టేట్సులో భాగంగా ఉండేది; ఇవి 2వ మహ్మదు నేతృత్వంలోని ఒట్టోమను సామ్రాజ్యం మీద ఆధారపడి ఉండేవి, కానీ సాపేక్ష స్వాతంత్ర్యాన్ని ఆస్వాదించాయి. బార్బరీ తీరం బార్బరీ సముద్రపు దొంగలకు బలమైన స్థావరంగా ఉండేది, వారు యూరోపియన్ మరియు అమెరికన్ నౌకలపై దాడులు చేశారు. బార్బరీ స్టేట్స్ మరియు కొత్తగా స్వతంత్రంగా వచ్చిన యునైటెడు స్టేట్స్ ఆఫ్ అమెరికా మధ్య విభేదాలు మొదటి (1801–05), రెండవ (1815) బార్బరీ యుద్ధాలలో ముగిశాయి. అడ్మిరలు లార్డు ఎక్స్‌మౌతు నేతృత్వంలోని ఆంగ్లో-డచ్ దళం, ఆగస్టు 1816 అల్జీర్సు ‌మీద బాంబు దాడి శిక్షాత్మక యాత్ర నిర్వహించింది. అమెరికా, బ్రిటిషు, ఫ్రెంచి దళాల సాంకేతిక ప్రయోజనం అల్జీరియన్ల నావికా యుద్ధంలో నైపుణ్యాన్ని అధిగమించినందున డే బార్బరీ ఒప్పందాలు మీద సంతకం చేయవలసి వచ్చింది.

జూలై రాచరికం కింద విజయం తర్వాత, ఫ్రాన్స్ అల్జీరియన్ భూభాగాలను "ఉత్తర ఆఫ్రికాలో ఫ్రెంచ్ ఆస్తులు"గా పేర్కొంది. దీనిని ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యం వివాదాస్పదం చేసింది, ఇది తన వాదనను వదులుకోలేదు. 1839లో మార్షలు జనరలు జీన్-డి-డైయు సోల్టు, డ్యూక్ ఆఫ్ డాల్మాటియా, ఈ భూభాగాలకు మొదట "అల్జీరియా" అని పేరు పెట్టాడు. |date=2003 |isbn=978-2-2903-3569-7}}

అల్జీరియాను ఫ్రెంచ్ ఆక్రమించడం
ఫ్రెంచ్ ప్రజలలో తన ప్రజాదరణను పెంచుకునే ప్రయత్నంగా బోర్బను పునరుద్ధరణ చివరి రోజుల్లో 10వ చార్లెసు అల్జీరియా మీద దండయాత్రను ప్రారంభించారు. అతను ముఖ్యంగా పారిస్‌లో నివసించిన నెపోలియను యుద్ధాల అనేక మంది అనుభవజ్ఞులను ఆకర్షించాలని ఆశించాడు. ఆయన ఉద్దేశ్యం దేశభక్తి భావాలను పెంపొందించడం మరియు "దేవునికి వ్యతిరేకంగా ఘర్షణ" చేయడం ద్వారా అసమర్థంగా నిర్వహించబడిన దేశీయ విధానాల నుండి దృష్టిని మళ్లించడం.
ఫ్లై విస్కు సంఘటన (ఏప్రిల్ 1827)
1790లలో, ఫ్రాన్స్ అల్జీర్స్‌లోని ఇద్దరు వ్యాపారులు, మెస్సర్స్ బాక్రి మరియు బుస్నాచ్ నుండి ఫ్రెంచ్ సైన్యం కోసం గోధుమలను కొనుగోలు చేయడానికి ఒప్పందం కుదుర్చుకుంది మరియు వారికి చెల్లించాల్సిన బకాయిల్లో ఉంది. బక్రి మరియు బుస్నాచ్ డేకి డబ్బు బాకీ ఉన్నారు మరియు ఫ్రాన్స్ వారికి అప్పులు చెల్లించే వరకు తాము దానిని చెల్లించలేమని పేర్కొన్నారు. ఈ పరిస్థితిని సరిదిద్దడానికి డే ఫ్రెంచ్ కాన్సులు అయిన పియరు దేవాలుతో విఫల చర్చలు జరిపారు. దేవాలు తనకు వ్యతిరేకంగా వ్యాపారులతో సహకరిస్తున్నాడని ఆయన అనుమానించాడు, ముఖ్యంగా 1820లో ఫ్రెంచి ప్రభుత్వం వ్యాపారులకు చెల్లించడానికి ఎటువంటి నిబంధనలు చేయనప్పుడు. బోన్‌లో కాన్సులు అయిన దేవల్ మేనల్లుడు అలెగ్జాండరు, మునుపటి ఒప్పందాల నిబంధనలకు విరుద్ధంగా, బోన్, లా కాలేలలో ఫ్రెంచ్ స్టోర్‌హౌసు‌లను బలోపేతం చేయడం ద్వారా డేని మరింత ఆగ్రహానికి గురిచేశాడు.అబున్-నాస్ర్, జమిల్. ఇస్లామిక్ కాలంలో మాగ్రిబ్ చరిత్ర, పేజీ 249

29 ఏప్రిల్ 1827న దేవల్ సంతృప్తికరమైన సమాధానాలు ఇవ్వడానికి నిరాకరించిన వివాదాస్పద సమావేశం తర్వాత, డేవల్‌ను తన ఫ్లై విస్కుతో కొట్టాడు. 10వ చార్లెసు తన దౌత్య ప్రతినిధిపై ఈ అవమానాన్ని ఉపయోగించి మొదట డే నుండి క్షమాపణ చెప్పాలని డిమాండ్ చేశాడు. ఆ మీద అల్జీర్సు ఓడరేవుపై దిగ్బంధనను ప్రారంభించాడు. ఈ సంఘటనను పరిష్కరించడానికి డేని ఫ్రాన్స్‌కు రాయబారిని పంపాలని ఫ్రాన్సు డిమాండు చేసింది. డేని దిగ్బంధిస్తున్న ఓడలలో ఒకదాని వైపు ఫిరంగి కాల్పులతో స్పందించినప్పుడు, ఫ్రెంచి వారు మరింత శక్తివంతమైన చర్య అవసరమని నిర్ణయించారు.అబున్-నాస్ర్, పేజీ. 250

అల్జీర్స్ దండయాత్ర (జూన్ 1830)
పియర్ డెవాలు, అల్జీర్సు‌లోని ఇతర ఫ్రెంచి నివాసితులు ఫ్రాన్సు‌కు బయలుదేరారు, అయితే యుద్ధ మంత్రి, క్లెర్మాంటు-టొన్నెర్రే, సైనిక యాత్రను ప్రతిపాదించారు. అయితే, అల్ట్రా-రాయలిస్టు, కౌన్సిలు అధ్యక్షుడు, చక్రవర్తి వారసుడు, విల్లెలు కౌంటు, ఏదైనా సైనిక చర్యను వ్యతిరేకించారు. బోర్బన్ పునరుద్ధరణ ప్రభుత్వం చివరకు అల్జీర్స్‌ను మూడు సంవత్సరాల పాటు దిగ్బంధించాలని నిర్ణయించింది. ఇంతలో, బార్బరీ సముద్రపు దొంగలు తీరం యొక్క భౌగోళిక ప్రాంతాన్ని సులభంగా ఉపయోగించుకోగలిగారు. దిగ్బంధనం విఫలమయ్యే ముందు, పునరుద్ధరణ 1830 జనవరి 31న అల్జీర్స్‌పై సైనిక దండయాత్రలో పాల్గొనాలని నిర్ణయించుకుంది.

అడ్మిరలు డ్యూపెర్రే 600 నౌకలతో కూడిన ఆర్మడకు నాయకత్వం వహించాడు, ఇవి టౌలాన్ నుండి బయలుదేరి అల్జీర్సు‌కు దారితీశాయి. అల్జీరియా మీద దండయాత్ర కోసం నెపోలియన్ 1808 ఆకస్మిక ప్రణాళికను ఉపయోగించి, జనరల్ డి బోర్మోంట్ 1830 జూన్ 14న 34,000 మంది సైనికులతో అల్జీర్స్‌కు పశ్చిమాన  దూరంలో ఉన్న సిడి ఫెర్రుచు వద్ద దిగాడు. ఫ్రెంచు‌కు ప్రతిస్పందనగా, అల్జీర్స్ డే 7,000 జానిసరీలు  కాన్స్టాంటైను, ఓరానుల బేల నుండి 19,000 మంది సైనికులు  దాదాపు 17,000 కాబైల్సు]తో కూడిన వ్యతిరేకతను ఆదేశించాడు. ఫ్రెంచ్ వారు బలమైన తీరప్రాంతాన్ని స్థాపించి అల్జీర్స్ వైపు ముందుకు సాగారు, దీనికి కారణం అత్యున్నతమైన ఫిరంగిదళం మరియు మెరుగైన వ్యవస్థీకరణ. ఫ్రెంచ్ దళాలు జూన్ 19న స్టౌలీ యుద్ధం సమయంలో ఈ ప్రయోజనాన్ని పొందాయి మరియు మూడు వారాల ప్రచారం తర్వాత జూలై 5న అల్జీర్స్‌లోకి ప్రవేశించాయి. డే తన స్వేచ్ఛ మరియు తన వ్యక్తిగత సంపదను నిలుపుకునే ప్రతిపాదనకు బదులుగా లొంగిపోవడానికి అంగీకరించాడు. ఐదు రోజుల తరువాత, అతను తన కుటుంబంతో కలిసి బహిష్కరించబడ్డాడు, ఫ్రెంచ్ ఓడలో ఇటాలియను ద్వీపకల్పంకి బయలుదేరాడు. 2,500 మంది జానిసరీలు కూడా అల్జీరియన్ భూభాగాలను విడిచిపెట్టి ఆసియాకు బయలుదేరారు,  జూలై 11న.

ఫ్రెంచ్ సైన్యం అక్టోబర్‌లో మొదటి  (కొన్ని లైటు ఇన్‌ఫాంట్రీ రెజిమెంటు‌లకు ఇచ్చిన బిరుదు)ను నియమించింది. తరువాత  రెజిమెంటు‌లను నియమించింది. అయితే ఫ్రాన్సు  అని పిలువబడే టర్కిషు సెటిలరులకు చెందిన అన్ని భూ ఆస్తులను స్వాధీనం చేసుకుంది. ఓరాను పశ్చిమ ప్రాంతంలో, మొరాకోకు చెందిన సుల్తాను అబ్దులు-రెహమాను, ఫెయితు‌ఫులు కమాండరు, ఫ్రెంచి క్రైస్తవ దళాలు చేసిన మారణహోమాలకు మరియు మారబౌటుల నుండి జిహాదు కోసం యుద్ధ పిలుపులకు ఉదాసీనంగా ఉండలేకపోయాడు. 1830లో మొరాకో రెండు సిసిలీలు మధ్య దౌత్యపరమైన చీలిక ఉన్నప్పటికీ, ఆస్ట్రియను సామ్రాజ్యంతో పాటు స్పెయినుతో నావికా యుద్ధం జరిగినప్పటికీ అప్పుడు ఫెర్డినాండు నాయకత్వం వహించిన స్పెయినుతో సుల్తాను అబ్ద్ అల్-రెహ్మాను ఎమిర్ అబ్ద్ అల్-ఖాదిరు అల్జీరియను తిరుగుబాటుకు తన మద్దతును అందించాడు. తరువాతి వారు ఫ్రెంచ్ వారికి వ్యతిరేకంగా సంవత్సరాలు పోరాడారు. 12,000 మంది సైన్యాన్ని నడిపించిన అబ్ద్ అల్-ఖాదిర్ మొదట ఓరాన్ దిగ్బంధనను నిర్వహించారు.

అల్జీరియన్ శరణార్థులను మొరాకో జనాభా స్వాగతించింది, అయితే సుల్తాను టెటౌవాను అధికారులు పరిపాలనలో లేదా సైనిక దళాలలో ఉద్యోగాలు కల్పించడం ద్వారా వారికి సహాయం చేయాలని సిఫార్సు చేశాడు. మొరాకో సరిహద్దుకు సమీపంలో ఉన్న ట్లెంసెను నివాసులు, ఆక్రమణదారుల నుండి తప్పించుకోవడానికి తమను సుల్తాన్ అధికారం కింద ఉంచాలని కోరారు. అబ్ద్ అల్-రెహమాన్ తన మేనల్లుడు ప్రిన్స్ మౌలే అలీ కాలిఫును ట్లెంసెను‌కు నియమించాడు, ఆయన నగర రక్షణ బాధ్యత ఉంది. ప్రతీకారంగా, ఫ్రాన్సు ఇద్దరు మొరాకో పౌరులు, మొహమ్మదు బెలియానో, బెంకిరానేలను గూఢచారులుగా ఉరితీసింది, వారి వస్తువులను ఓరాన్ సైనిక గవర్నర్ పియరీ ఫ్రాంకోయిసు జేవియరు బోయరు స్వాధీనం చేసుకున్నారు.

అల్జీర్స్ స్వాధీనం వార్త పారిస్‌కు చేరుకోగానే 1830లో జూలై విప్లవం సమయంలో 10వ చార్లెసు పదవీచ్యుతుడయ్యాడు. ఆయన బంధువు రాజ్యాంగ రాచరికంకు అధ్యక్షత వహించడానికి "పౌర రాజు" లూయిసు-ఫిలిపు నియమించబడ్డాడు. అల్జీర్స్ యాత్ర ఉదారవాద వ్యతిరేకులుతో కూడిన కొత్త ప్రభుత్వం, పాత పాలన ప్రారంభించిన ఆక్రమణను కొనసాగించడానికి ఇష్టపడలేదు, కానీ అల్జీరియా నుండి ఉపసంహరించుకోవడం దానిని జయించడం కంటే కష్టమని నిరూపించబడింది.

అలెక్సిసు డి టోక్విల్లె అల్జీరియా మీద అభిప్రాయాలు దాని క్రూరమైన, అధికారిక వలసరాజ్యాల ఏర్పాటుకు కీలక పాత్ర పోషించాయి. ఫ్రెంచి సైన్యం పౌర జనాభా మీద, పూర్తి యుద్ధం చేస్తుంది. అయితే వలసరాజ్యాల పరిపాలన ఫ్రెంచి ఆక్రమిత నగరాల్లో స్థిరపడిన వారికి చట్ట పాలన, ఆస్తి హక్కులను అందిస్తుంది అనే "సంపూర్ణ ఆధిపత్యం, పూర్తి వలసరాజ్యాల" మిశ్రమ వ్యవస్థను ఆయన సమర్థించారు.

జాతిహీనతగా వర్ణించడం
కొన్ని ప్రభుత్వాలు మరియు పండితులు అల్జీరియాను ఫ్రాన్సు ఆక్రమించడాన్ని జాతిహీనతగా పేర్కొన్నారు. ఉదాహరణకు కంబోడియను జాతి నిర్మూలన మీద ఆస్ట్రేలియను నిపుణుడు బెన్ కియెర్నాను, అల్జీరియాను ఫ్రెంచి ఆక్రమించడం మీద బ్లడ్ అండ్ సాయిలు: ఎ వరల్డు హిస్టరీ ఆఫ్ జెనోసైడు అండ్ ఎక్స్‌టెర్మినేషను ఫ్రం స్పార్టా టు డార్ఫరులో రాశారు:1875 నాటికి ఫ్రెంచి విజయం పూర్తయింది. 1830 నుండి యుద్ధంలో సుమారు 8,25,000 మంది స్థానిక అల్జీరియన్లు మరణించారు. జాతి విధ్వంసక ద్వేషం దీర్ఘ నీడ కొనసాగింది. 1882లో అల్జీరియాలో "మనం స్థానికుడిని బహిష్కరించాలి. అవసరమైతే ఆయన నాశనం చేయాలి అని ప్రతిరోజూ పునరావృతం అవుతుందని మేము వింటున్నాము" అని ఫ్రెంచ్ రచయిత నిరసన వ్యక్తం చేయడానికి ప్రేరేపించింది. ఐదు సంవత్సరాల తరువాత ఒక ఫ్రెంచి గణాంక పత్రిక కోరినట్లుగా. "నిర్మూలన వ్యవస్థ చొచ్చుకుపోయే విధానానికి దారితీయాలి."

ఫ్రాన్సు అర్మేనియను జాతి విధ్వంసాన్ని గుర్తించినప్పుడు, అల్జీరియా జనాభాలో 15% మందిపై ఫ్రాన్సు జాతి విధ్వంసం చేసిందని టర్కీ ఆరోపించింది.

ఫ్రెంచ్ ఆక్రమణకు వ్యతిరేకంగా ప్రజా తిరుగుబాటులు

అల్జీరియను విజయం జూలై రాచరికం కింద ఉన్న ప్రాంతాలు (1830–1848)
డిసెంబర్ 1, 1830న, కింగ్ లూయిసు-ఫిలిపు డక్ డి రోవిగోను అల్జీరియాలో సైనిక సిబ్బంది అధిపతిగా నియమించారు. డి రోవిగో బోన్‌ను తన ఆధీనంలోకి తీసుకుని, ఆ భూమిపై వలసరాజ్యాన్ని ప్రారంభించారు. అణచివేత యొక్క హింసాత్మక స్వభావం కారణంగా 1833లో అతన్ని తిరిగి పిలిపించారు. మొరాకోతో సంఘర్షణను నివారించడానికి, లూయిస్-ఫిలిప్ సుల్తాన్‌కు సైనిక శక్తి ప్రదర్శనలతో కలిపి ఒక అసాధారణ మిషన్‌ను పంపాడు, యుద్ధ నౌకలను టాంజియరు బేకు పంపాడు. ఫిబ్రవరి 1832లో మొరాకో సుల్తాను అబ్దులు-రెహమాను వద్దకు కౌంటు చార్లెసు-ఎడ్గారు డి మోర్నే నేతృత్వంలో మరియు చిత్రకారుడు యూజీను డెలాక్రోయిక్సుతో సహా ఒక రాయబారిని పంపారు. అయతే ట్లెమ్సెనును ఖాళీ చేయాలనే ఫ్రెంచి డిమాండ్లను సుల్తాను తిరస్కరించాడు.

1834లో ఫ్రాన్సు సుమారు రెండు మిలియన్ల ముస్లిం జనాభా ఉన్న అల్జీరియా ఆక్రమిత ప్రాంతాలను కాలనీగా విలీనం చేసుకుంది. ఆక్రమిత ప్రాంతాలలో వలసవాద పరిపాలన -  (కత్తి ప్రభుత్వం) అని పిలవబడేది - వలసవాద పరిపాలన - పౌర మరియు సైనిక అధికార పరిధిలోని ఉన్నత స్థాయి సైనిక అధికారి, యుద్ధ మంత్రికి బాధ్యత వహించే గవర్నరు-జనరలు కింద ఉంచబడింది. మొదటి గవర్నరు-జనరలు అయిన మార్షలు బుగెయాడు ఈ ఆక్రమణకు నాయకత్వం వహించాడు.

అల్జీర్స్‌ను జయించిన వెంటనే, సైనికుడు-రాజకీయ నాయకుడు బెర్ట్రాండు క్లాజెలు ఇతరులు వ్యవసాయ భూమిని స్వాధీనం చేసుకోవడానికి, అధికారిక నిరుత్సాహం ఉన్నప్పటికీ, యూరోపియన్ రైతుల స్థిరనివాసానికి సబ్సిడీ ఇవ్వడానికి ఒక కంపెనీని ఏర్పాటు చేశారు, ఇది భూప్రయాణంకు దారితీసింది. క్లాజెలు మిటిడ్జా మైదానం వ్యవసాయ సామర్థ్యాన్ని గుర్తించాడు మరియు అక్కడ పత్తి పెద్ద ఎత్తున ఉత్పత్తిని ఊహించాడు. గవర్నర్ జనరల్‌గా (1835–36), అతను తన కార్యాలయాన్ని భూమిలో ప్రైవేట్ పెట్టుబడులు పెట్టడానికి ఉపయోగించాడు మరియు తన పరిపాలనలోని సైనిక అధికారులు మరియు అధికారులను కూడా అదే విధంగా చేయమని ప్రోత్సహించాడు. ఈ అభివృద్ధి అల్జీరియాలో ఫ్రెంచ్ ప్రమేయం ఎక్కువగా ఉండటంపై ప్రభుత్వ అధికారులలో స్వార్థ ఆసక్తిని సృష్టించింది. ప్రభుత్వంలో ప్రభావంతో ఉన్న వాణిజ్య ప్రయోజనాలు ఫ్రెంచ్ ఆక్రమణ ప్రాంతాన్ని విస్తరించడంలో లాభదాయకమైన భూమి ఊహాగానాల అవకాశాలను గుర్తించడం ప్రారంభించాయి. వారు పెద్ద వ్యవసాయ భూములను సృష్టించారు, కర్మాగారాలు మరియు వ్యాపారాలను నిర్మించారు మరియు స్థానిక కార్మికులను నియమించుకున్నారు.

ఇతర సాక్ష్యాలలో, లెఫ్టినెంటు-కల్నలు లూసియను డి మోంటాగ్నాకు 1843 మార్చి 15న ఒక స్నేహితుడికి రాసిన లేఖలో ఇలా వ్రాశాడు:
మన పరిస్థితులను అంగీకరించని అన్ని జనాభాను దోచుకోవాలి. వయస్సు లేదా లింగ భేదం లేకుండా ప్రతిదీ స్వాధీనం చేసుకోవాలి, నాశనం చేయాలి: ఫ్రెంచ్ సైన్యం అడుగు పెట్టిన చోట గడ్డి ఇకపై పెరగకూడదు. ముగింపును కోరుకునే వారు మార్గాలను కోరుకుంటారు, మన దాతలు ఏమి చెప్పినా. నేను నాయకత్వం వహించే గౌరవం ఉన్న అన్ని మంచి సైనికులను నేను వ్యక్తిగతంగా హెచ్చరిస్తున్నాను, వారు నాకు జీవించి ఉన్న అరబ్‌ను తీసుకువస్తే, వారు కత్తితో కొట్టబడతారు.... నా ప్రియమైన మిత్రమా, మనం అరబ్బులపై యుద్ధం చేయాలి: పదిహేను సంవత్సరాల కంటే ఎక్కువ వయస్సు ఉన్న పురుషులందరినీ చంపండి, వారి స్త్రీలను మరియు పిల్లలను తీసుకెళ్లండి, వారిని నావికా నౌకల్లో ఎక్కించండి, మార్క్వాసు దీవులకు లేదా మరెక్కడైనా పంపండి. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే, మన కాళ్ళ క్రింద కుక్కల వలె క్రాల్ చేయని ప్రతిదాన్ని నాశనం చేయండి.లెఫ్టినెంట్-కల్నల్ డి మోంటాగ్నాక్, లెట్రెస్ డి'అన్ సోల్డాటు, ప్లాను, పారిసు, 1885, క్రిస్టియను డెస్ట్రీమియు చే పునఃప్రచురణ చేయబడింది, 1998, పేజీ 153; పుస్తకాన్ని  గల్లికా యొక్క వెబ్‌సైట్. ఫ్రెంచ్: 

అల్జీరియాను ఆక్రమించడం గురించి లూయిస్ ఫిలిప్ ప్రభుత్వానికి ఏవైనా ప్రారంభ సందేహాలు ఉన్నా, 1830 జోక్యం ద్వారా సృష్టించబడిన పరిస్థితి యొక్క భౌగోళిక రాజకీయ వాస్తవాలు అక్కడ ఫ్రెంచ్ ఉనికిని బలోపేతం చేయడానికి బలంగా వాదించాయి. ఒట్టోమన్ సామ్రాజ్యం యొక్క ప్రాదేశిక సమగ్రతను కాపాడుకోవడానికి ప్రతిజ్ఞ చేయబడిన బ్రిటను, ఫ్రెంచి ఉపసంహరణ ద్వారా మిగిలిపోయిన శూన్యతను పూరించడానికి కదులుతుందని ఫ్రాన్స్ ఆందోళన చెందడానికి కారణం ఉంది. 1830లో ఒట్టోమను ప్రావిన్షియల్ అధికారులు వదిలిపెట్టిన లోతట్టు ప్రాంతాలను స్థిరపరచడానికి ఫ్రెంచి వారు విస్తృతమైన ప్రణాళికలను రూపొందించారు, కానీ సుదీర్ఘమైన సాయుధ ప్రతిఘటన కారణంగా రాష్ట్ర నిర్మాణంలో వారి ప్రయత్నాలు విఫలమయ్యాయి.


అల్జీర్స్ పతనం తర్వాత వెంటనే అత్యంత విజయవంతమైన స్థానిక ప్రతిపక్షానికి కాన్స్టాంటైను  నాయకత్వం వహించాడు. అతను తన లో ఒట్టోమన్ పరిపాలనలో సమూలమైన మార్పును ప్రారంభించాడు, టర్కిష్ అధికారులను స్థానిక నాయకులతో భర్తీ చేయడం, అరబిక్ ను అధికారిక భాషగా చేయడం. ఇస్లాం సూత్రాల ప్రకారం ఆర్థిక సంస్కరించడానికి ప్రయత్నించడం ద్వారా. చర్చల ద్వారా  యొక్క కొన్ని భూభాగాలను పొందేందుకు ఫ్రెంచ్ వారు అనేక ప్రయత్నాలు చేసి విఫలమైన తర్వాత, బెర్ట్రాండు క్లాజెలు నేతృత్వంలోని దురదృష్టకర దండయాత్ర దళం 1836లో అవమానం, ఓటమితో కాన్స్టాంటైను యుద్ధం నుండి వెనక్కి తగ్గవలసి వచ్చింది. అయితే, ఫ్రెంచి కాన్స్టాంటైను తరువాతి సంవత్సరం 13 అక్టోబర్ 1837న సిల్వైను చార్లెసు వాలీ ఆధ్వర్యంలో బంధించబడింది.

చరిత్రకారులు సాధారణంగా 1830లో అల్జీరియా యొక్క స్థానిక జనాభాను 3 మిలియన్లుగా నిర్ణయించారు. అయినప్పటికీ, డెమోగ్రాఫిక్సు అల్జీరియాలో చాలా తక్కువ స్థాయిలో ఉన్నప్పటికీ, అల్జీరియాలో కొంతవరకు జనాభా సంఖ్య తక్కువగా ఉంది| 1866 మరియు 1872, ఈ తగ్గుదలకు ఫ్రెంచ్ సైన్యం పూర్తిగా బాధ్యత వహించలేదు, ఎందుకంటే ఈ మరణాలలో కొన్నింటిని 1866 మరియు 1868 మిడుతలు తెగుళ్ల ద్వారా, అలాగే 1867–68లో తీవ్రమైన శీతాకాలం ద్వారా వివరించవచ్చు, దీని వలన కరువు ఏర్పడింది, తరువాత కలరా అంటువ్యాధి వచ్చింది.డేనియల్ లెఫ్యూవ్రే, , ఎడిషన్స్ ఫ్లామారియన్ (2006),  

లల్లా ఫాత్మా ఎన్'సౌమర్ ప్రతిఘటన
ఫ్రెంచ్ వారు 1830లో అల్జీర్స్‌ను ఆక్రమించడం ప్రారంభించారు, అల్జీర్సులో అడుగుపెట్టడంతో ఇది ప్రారంభమైంది. ఆక్రమణ వలసరాజ్యంగా మారడంతో, కబిలియా ఫ్రెంచి ప్రభుత్వం నుండి స్వతంత్రంగా ఉన్న ఏకైక ప్రాంతంగా మిగిలిపోయింది. ఈ ప్రాంతంపై ఒత్తిడి పెరిగింది మరియు కబిలియాను ప్రతిఘటించడానికి మరియు రక్షించడానికి ఆమె ప్రజల సంకల్పం కూడా పెరిగింది.

సుమారు 1849లో, ఒక రహస్య వ్యక్తి కబిలియాకు వచ్చాడు. అతను తనను తాను మొహమ్మద్ బెన్ అబ్దల్లాగా చూపించుకున్నాడు, కానీ సాధారణంగా షెరిఫు బౌబాగ్లా అని పిలుస్తారు. అతను బహుశా ఎమిర్ అబ్దేల్కాదరు సైన్యంలో మాజీ లెఫ్టినెంట్ అయి ఉండవచ్చు, 1847లో ఫ్రెంచ్ వారి చేతిలో చివరిసారిగా ఓడిపోయాడు. బౌబాగ్లా ఆ యుద్ధంలో లొంగిపోవడానికి నిరాకరించి, కబిలియాకు వెనక్కి తగ్గాడు. అక్కడి నుండి అతను ఫ్రెంచ్ సైన్యాలు మరియు వారి మిత్రదేశాలపై యుద్ధం ప్రారంభించాడు, తరచుగా గెరిల్లా వ్యూహాలను ఉపయోగించాడు. బౌబాగ్లా ఒక అవిశ్రాంత పోరాట యోధుడు, మరియు అరబిక్‌లో చాలా వాక్చాతుర్యం. అతను చాలా మతపరమైనవాడు. కొన్ని ఇతిహాసాలు అతని థౌమతుర్జికు నైపుణ్యాల గురించి చెబుతాయి.

బౌబాగ్లా మతపరమైన సమాజంలోని ఉన్నత స్థాయి సభ్యులతో మాట్లాడటానికి తరచుగా లల్లా ఫాత్మా ఎన్'సౌమరు వద్దకు వెళ్లేవాడు. లల్లా ఫాత్మా త్వరలోనే అతని బలమైన వ్యక్తిత్వానికి ఆకర్షితుడయ్యాడు. అదే సమయంలో, ఫ్రెంచ్ వారికి వ్యతిరేకంగా యుద్ధానికి ఏ విధంగానైనా దోహదపడటానికి దృఢంగా సిద్ధంగా ఉన్న స్త్రీ ద్వారా అవిశ్రాంత పోరాట యోధుడు ఆకర్షితుడయ్యాడు. ఆమె తన స్ఫూర్తిదాయకమైన ప్రసంగాలతో, అనేక మంది పురుషులను  (అమరవీరులుగా చనిపోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్న స్వచ్ఛంద సేవకులు) గా పోరాడేలా ఒప్పించింది మరియు ఆమె, ఇతర మహిళలతో కలిసి, పోరాట దళాలకు వంట, మందులు మరియు ఓదార్పును అందించడం ద్వారా పోరాటంలో పాల్గొంది.

లల్లా ఫాత్మా మరియు బౌబాగ్లా మధ్య బలమైన బంధం ఏర్పడిందని సాంప్రదాయ వర్గాలు చెబుతున్నాయి. భర్తకు బానిసగా సాంప్రదాయకంగా సమర్పించుకునే బదులు, ఆమె దీనిని సహచరుల వివాహంగా భావించింది. వాస్తవానికి, ఆ సమయంలో బౌబాగ్లా తన మొదటి భార్యను (ఫాతిమా బెంట్ సిడి ఐసా) విడిచిపెట్టి, తన యజమానికి ఉంపుడుగత్తెగా ఉన్న బానిసను (హలీమా బెంట్ మెస్సౌద్) తిరిగి పంపింది. కానీ ఆమె వైపు, లల్లా ఫాత్మా స్వేచ్ఛగా లేదు: ఆమె  ("తన కుటుంబానికి తిరిగి రావడానికి తన భర్తను విడిచిపెట్టిన స్త్రీ", కబిలియా సంస్థ)గా గుర్తించబడినప్పటికీ, ఆమె భర్తతో వైవాహిక బంధం ఇప్పటికీ ఉంది మరియు ఆమె భర్త సంకల్పం మాత్రమే ఆమెను విడిపించగలదు. అయితే, పెద్ద మొత్తంలో లంచాలు ఇచ్చినప్పటికీ అతను దీనికి అంగీకరించలేదు. ఫాత్మా మరియు బౌబాఘ్లా మధ్య ప్రేమ ప్లాటోనిక్‌గా ఉంది, కానీ ఇద్దరి మధ్య ఈ భావన యొక్క బహిరంగ వ్యక్తీకరణలు ఉన్నాయి.

బౌబాఘ్లా పాల్గొన్న అనేక పోరాటాలలో, ముఖ్యంగా బౌబాఘ్లా దళాలు గెలిచిన టాచెక్‌కిర్ట్ యుద్ధంలో (18–19 జూలై 1854) ఫాత్మా వ్యక్తిగతంగా పాల్గొన్నాడు, అక్కడ ఫ్రెంచ్ జనరలు జాక్వెసు లూయిసు సీజరు రాండను పట్టుబడ్డాడు కానీ తరువాత తప్పించుకోగలిగాడు. డిసెంబరు 26, 1854న, బౌబాఘ్లా చంపబడ్డాడు; కొన్ని వర్గాలు అది అతని కొంతమంది మిత్రుల ద్రోహం కారణంగా జరిగిందని పేర్కొన్నాయి. ప్రతిఘటనకు ఆకర్షణీయమైన నాయకుడు మరియు దానిని సమర్థవంతంగా నడిపించగల కమాండర్ లేకుండానే మిగిలిపోయింది. ఈ కారణంగా, 1855 మొదటి నెలల్లో, ఫాత్మా జన్మించిన గ్రామానికి దూరంగా ఉన్న అజ్రు నెథోర్ శిఖరం పైన నిర్మించిన అభయారణ్యంపై, కబిలియాలోని తెగల పోరాట యోధులు మరియు ముఖ్యమైన వ్యక్తుల మధ్య గొప్ప కౌన్సిల్ ఉంది. వారు లల్లా ఫాతిమాకు, ఆమె సోదరుల సహాయంతో, యుద్ధ ఆదేశాన్ని ఇవ్వాలని నిర్ణయించుకున్నారు.

ఎమిర్ అబ్ద్ అల్-ఖాదిర్ ప్రతిఘటన
ఫ్రెంచ్ వారు ఈ ప్రాంతంలో ఇతర వ్యతిరేకతను కూడా ఎదుర్కొన్నారు. మతపరమైన సోదరభావంలో అగ్రగామి అయిన ముహ్యి అద్-దిన్, బే పాలనను వ్యతిరేకించినందుకు ఒట్టోమన్ జైళ్లలో గడిపాడు, 1832లో ఓరానులో ఫ్రెంచి వారి మఖ్జెను మిత్రుల మీద దాడులు ప్రారంభించాడు. అదే సంవత్సరంలో జిహాదు ప్రకటించబడింది మరియు దానిని నడిపించడానికి గిరిజన పెద్దలు ముహ్యి అద్-దిన్ కుమారుడు, ఇరవై ఐదు ఏళ్ల అబ్ద్ అల్-ఖాదిరును ఎంచుకున్నారు. అమీరు అల్-ముమినిను (విశ్వాసుల కమాండరు)గా గుర్తింపు పొందిన అబ్ద్ అల్-ఖాదిరు, అల్జీరియా అంతటా తెగల మద్దతును త్వరగా పొందాడు. భక్తుడు మరియు కఠినమైన మారబౌట్, అతను ఒక మోసపూరిత రాజకీయ నాయకుడు, వనరుల యోధుడు కూడా. ట్లెమ్సెనులోని తన రాజధాని నుండి, అబ్ద్ అల్-ఖాదిర్ అంతర్గత సమాజాల ఆధారంగా ఒక ప్రాదేశిక ముస్లిం రాజ్యాన్ని నిర్మించడం ప్రారంభించాడు, కానీ తెగలు మరియు మతపరమైన సోదరభావాల నుండి దాని బలాన్ని పొందాడు. 1839 నాటికి, అతను అల్జీరియాలో మూడింట రెండు వంతుల కంటే ఎక్కువ భాగాన్ని నియంత్రించాడు. అతని ప్రభుత్వం సైన్యాన్ని మరియు అధికారాన్ని నిర్వహించింది, పన్నులు వసూలు చేసింది, విద్యకు మద్దతు ఇచ్చింది, ప్రజా పనులను చేపట్టింది మరియు ఆర్థిక కార్యకలాపాలను ప్రోత్సహించడానికి వ్యవసాయ మరియు తయారీ సహకార సంస్థలను స్థాపించింది.

అల్జీర్స్‌లోని ఫ్రెంచ్ వారు ముస్లిం ప్రభుత్వం యొక్క విజయాన్ని మరియు యూరోపియన్ స్థిరనివాస విస్తరణను నిరోధించే ఆచరణీయ ప్రాదేశిక రాష్ట్రం యొక్క వేగవంతమైన వృద్ధిని ఆందోళనతో చూశారు. అబ్ద్ అల్-ఖాదిర్ 1831లో అల్జీరియన్ సేవ కోసం ఏర్పాటు చేయబడిన విదేశీ దళం యూనిట్లతో సహా ఫ్రెంచ్ దళాలతో అల్జీరియా అంతటా పరుగెత్తే యుద్ధాలు చేశాడు. 1836లో జనరలు థామసు బుగెయాడు నేతృత్వంలో ఫ్రెంచి వారిచే ఆయన దళాలు ఓడిపోయినప్పటికీ, అబ్ద్ అల్-ఖాదిర్ మరుసటి సంవత్సరం అనుకూలమైన శాంతి ఒప్పందంపై చర్చలు జరిపాడు. తఫ్నా ఒప్పందం అబ్ద్ అల్ ఖాదిర్ పాలనకు షరతులతో కూడిన గుర్తింపును పొందింది, షేక్‌లు అతనిని విడిచిపెట్టబోతున్న సమయంలో తెగలలో అతని ప్రతిష్టను కాపాడింది. కొత్త శత్రుత్వాలను రేకెత్తించడానికి, ఫ్రెంచ్ వారు 1839లో కాన్‌స్టాంటైన్‌ను ఆక్రమించడం ద్వారా ఉద్దేశపూర్వకంగా ఒప్పందాన్ని ఉల్లంఘించారు. అబ్ద్ అల్-ఖాదిర్ మళ్ళీ పవిత్ర యుద్ధాన్ని చేపట్టాడు, మిటిడ్జా మైదానంలోని ఫ్రెంచ్ స్థావరాలను నాశనం చేశాడు మరియు ఒక సమయంలో అల్జీర్స్ శివార్లకు కూడా ముందుకు సాగాడు. ఫ్రెంచ్ వారు బలహీనంగా ఉన్న చోట అతను దాడి చేశాడు మరియు వారు ఎక్కువ బలంతో అతనిపై ముందుకు వచ్చినప్పుడు వెనక్కి తగ్గాడు. ప్రభుత్వం అమీరు ఆయన సైన్యంతో శిబిరం నుండి శిబిరానికి మారింది. అయితే, క్రమంగా, ఉన్నతమైన ఫ్రెంచ్ వనరులు మరియు మానవశక్తి మరియు గిరిజన అధిపతుల ఫిరాయింపులు వాటి నష్టాన్ని చవిచూశాయి. 1840 తర్వాత అల్జీరియాలోకి బలగాలు కురిపించబడ్డాయి, బుగెయాడ్ వద్ద 108,000 మంది పురుషులు ఉన్నారు, ఇది ఫ్రెంచి సైన్యంలో మూడింట ఒక వంతు.

ఒక్కొక్కటిగా, అమీర్ యొక్క బలమైన కోటలు ఫ్రెంచ్ వారి వశమయ్యాయి మరియు అతని అనేక మంది సమర్థులైన కమాండర్లు చంపబడ్డారు లేదా పట్టుబడ్డారు, తద్వారా 1843 నాటికి ముస్లిం రాష్ట్రం కూలిపోయింది.


అబ్ద్ అల్-ఖాదిర్ 1841లో తన మిత్రుడు, మొరాకో సుల్తాన్, అబ్ద్ అల్-3వ రెహ్మాను తో కలిసి ఆశ్రయం పొంది అల్జీరియాపై దాడులు ప్రారంభించాడు. ఈ కూటమి ఫ్రెంచి నావికాదళం ఆగస్టు 16, 1844న ప్రిన్సు డి జాయిను‌విల్లే ఆధ్వర్యంలో మొగడోర్‌పై బాంబు దాడి చేసి కొంతకాలం మొగడోర్‌ను ఆక్రమించింది (ఎస్సౌయిరా). 1845లో జరిగిన సిడి-బ్రహీం యుద్ధంలో ఒక ఫ్రెంచి దళం నాశనమైంది. అయితే 1847 చివరిలో అబ్ద్ అల్-ఖాదిరు ఓరాను ప్రావిన్సు కమాండరు జనరలు లూయిసు డి లామోరిసియరుకి లొంగిపోవాల్సి వచ్చింది.

అబ్ద్ అల్-ఖాదిర్ అనుచరులు ఆయుధాలు విడిచిపెట్టి శాంతిని కాపాడితే ఈజిప్ట్ లేదా పాలస్తీనాకు సురక్షితంగా వెళ్తామని హామీ ఇచ్చారు. ఈ షరతులను ఆయన అంగీకరించారు, కానీ యుద్ధ మంత్రి - సంవత్సరాల క్రితం అల్జీరియాలో జనరలు‌గా అబ్ద్ అల్-ఖాదిరు చేతిలో ఘోరంగా ఓడిపోయిన ఆయనను ఫ్రాన్సు‌లో చాటేయు డి'అంబోయిసులో నియమించారు.

 జనాభా 

 జనాభా 
అరబ్బులు ఫ్రెంచి అల్జీరియా జనాభాలో ఎక్కువ మంది ఉన్నారు. బెర్బరు మైనారిటీ కూడా ఉంది. ఇది ఫ్రాన్సు విభజించి పాలించు వ్యూహాన్ని అమలు చేయడానికి వీలు కల్పించింది, కాబైలు బెర్బరు‌లను ఆదరించడం ద్వారా జాతి సమూహాలను ఒకదానికొకటి వ్యతిరేకంగా పోటీ చేసింది. కాబైలు పురాణం కాబైలు బెర్బరు‌లు అరబు సంస్కృతి కంటే ఫ్రెంచ్‌తో ఎక్కువ సారూప్యతను కలిగి ఉన్నారని. రోమను వంశపారంపర్యంగా ఉన్నారని, ఫ్రెంచ్ వారు ఫ్రెంచ్ వంటకాలను ముందుకు తీసుకెళ్లడానికి ప్రేరేపించింది మరియు అరబ్బులతో శతాబ్దాల సంబంధం వల్ల ఏర్పడిన "క్షీణత" నుండి కాబైల్స్‌ను "రక్షించడానికి" అంతర్ వివాహాలను ప్రోత్సహించింది. 1857లో, ఫ్రెంచ్ వారు కాబిల్స్ కోసం ఒక ప్రత్యేక పరిపాలనను సృష్టించారు, వారికి అనుకూలమైన పన్ను విధానం, న్యాయ స్వయంప్రతిపత్తి మరియు గిరిజన, ఆచార చట్టాల ద్వారా పాలనను అందించారు. ఇది అరబ్ మెజారిటీని సామాజికంగా, ఆర్థికంగా మరియు రాజకీయంగా ఒంటరిగా చేయడం లక్ష్యంగా పెట్టుకుంది, అదే సమయంలో ఫ్రాంకోఫైలు మేధో ఉన్నత వర్గాన్ని స్థాపించడం లక్ష్యంగా పెట్టుకుంది.

1830 - 1875 మధ్య స్థానిక అల్జీరియన్ జనాభా మూడింట ఒక వంతు వరకు తగ్గిందని అంచనా. ఫ్రెంచి ఆక్రమణ కాలంలో జనాభా దాదాపు స్థిరమైన క్షీణతను చవిచూసింది. తరువాత 1872లో తక్కువ స్థాయికి చేరుకుంది. ఆ మీద 1884లో మూడు మిలియన్లకు చేరుకుంది. అతిపెద్ద తగ్గుదల సంభవించింది 1860లు. జనాభా శాస్త్రజ్ఞుడు కమెలు కటేబు 1861లో 2.7 మిలియన్ల జనాభాను అంచనా వేశారు. కరువులు, అంటువ్యాధులు, వలసల కారణంగా 1871లో 2.1 మిలియన్లకు పడిపోయారు.{{Cite journal |last=Taithe |first=Bertrand |date=2010-12-15 |title=లా కరవు 1866-1868 événement |url=https://journals.openedition.org/rh19/4051 |journal=Revue d'histoire du XIXe siècle. సొసైటీ d'histoire de la revolution de 1848 et des révolutions du XIXe siècle |language=fr |issue=41 |pages=113–127 |doi=10.4000/rh19.4051 |issn=1265 ముఖ్యంగా 1866 - 1868 అల్జీరియా జనాభాలో 10% కంటే ఎక్కువ మందిని క్లెయిం చేస్తారు, 3,00,000 - 5,00,000 మధ్య మరణాలు సంభవించాయి. name=":6"

 యూరోపియను స్థిరనివాసులు 
19వ శతాబ్దం చివరి నుండి 20వ శతాబ్దం ప్రారంభం వరకు, ఫ్రెంచ్ అల్జీరియాలో ఒక వలస సమాజం ఉద్భవించడం ప్రారంభమైంది, ఇది ప్రధానంగా ఫ్రాన్సు నుండి యూరోపియను స్థిరనివాసులు, ఇటలీ, స్పెయిన్, మాల్టా. చరిత్రకారుడు ఇమ్మాన్యుయేలు శివను "శతాబ్దం ప్రారంభంలో అనేక వలస యూరోపియను జాతులు ఒకే పైడు నోయిరు సమాజంగా విలీనం అయ్యాయి" అని పేర్కొన్నాడు. వలసరాజ్యాల పరిశీలకులు ఈ కలయికను విస్తృతమైన యూరోపియను కలయిక వలన ఏర్పడిన "కొత్త జాతి"గా గుర్తించారు. ఇది మెల్టింగు పాటు ప్రభావాన్ని ప్రదర్శిస్తుంది. చాలా మంది యూరోపియన్ స్థిరనివాసులు యూరప్‌లో కాకుండా అల్జీరియాలో జన్మించారనే వాస్తవం దీనికి మద్దతు ఇచ్చింది, అంతేకాకుండా మానవ లింగ నిష్పత్తి సమానత్వం కూడా దీనికి మద్దతు ఇచ్చింది. అయితే, ఈ వ్యవస్థ స్థానిక జనాభాను ఎక్కువగా మినహాయించింది, యూరోపియన్లు మరియు స్థానిక అల్జీరియన్ల మధ్య వివాహాలు చాలా తక్కువగా ఉన్నాయి.

స్పానిషు అంతర్యుద్ధం సమయంలో 1936 మాడ్రిడు ముట్టడి తర్వాత పారిపోతున్న స్పానియార్డ్సు నిరంకుశ పాలనల నుండి తప్పించుకునే యూరోపియన్లకు అల్జీరియా ఒక రక్షిత స్వర్గధామంగా పనిచేసింది. 3వ నెపోలియను నిర్వహించిన 1851 స్వీయ-తిరుగుబాటు తరువాత 1852లో బహిష్కరించబడిన 6,200 రిపబ్లికన్లు, ఫ్రాంకో-ప్రష్యను యుద్ధం తరువాత 1870లో పారిసు నుండి కమ్యూనిస్టులు బహిష్కరణ వంటి అవాంఛనీయ వ్యక్తులను బహిష్కరించడానికి కూడా ఇది ఒక ప్రదేశంగా మారింది. 1962 నాటికి, అల్జీరియాలో 1.6 మిలియన్ల యూరోపియన్ జనాభా ఉంది, వారు మొత్తం జనాభాలో 15.2% ఉన్నారు.

 భాషలు 
వలసవాద పాలనలో, ఫ్రెంచ్ భాష పాఠశాలల్లో అధికారిక భాషగా మరియు బోధనా భాషగా విధించబడింది, అయితే అరబిక్ విదేశీ హోదాకు తగ్గించబడింది.

1834లో, అల్జీరియాలోని ఒక ఫ్రెంచ్ జనరల్ "దాదాపు అన్ని అరబ్బులు చదవగలరు మరియు వ్రాయగలరు; ప్రతి గ్రామంలో రెండు పాఠశాలలు ఉన్నాయి" అని గమనించాడు. తత్ఫలితంగా, 1830లో విజయం తర్వాత, ఫ్రెంచ్ వారు భాషా ఆధిపత్యాన్ని నొక్కి చెప్పడానికి వలస పాఠశాలలను నిర్మించారు. 1832–1833లో అల్జీరియా గవర్నర్ జనరల్ పాఠశాలల ఉద్దేశ్యాన్ని "క్రమంగా అరబిక్‌ను ఫ్రెంచ్‌తో భర్తీ చేయడం" అని స్పష్టం చేశారు. 1906 జనాభా లెక్కల ప్రకారం, 4.5 మిలియన్ల స్థానిక జనాభాలో, బెర్బరు భాషలు మాట్లాడే వారు 1,305,730 మంది లేదా జనాభాలో 29% మంది ఉన్నారు.<ref> అర మిలియన్ అల్జీరియన్లకు ఇండిజినాట్ హోదా నుండి మినహాయింపు లభించింది, మరియు మిశ్రమ పట్టణాలలో ఈ హోదా 1927లో చెల్లదు కానీ 1944లో రద్దు చేయబడే వరకు ఇతర పట్టణాలలో ఇది వర్తిస్తుంది.

తరువాత 1940ల ప్రారంభంలో విచి ప్రభుత్వం యూదు ప్రజల పౌరసత్వాన్ని రద్దు చేసింది. కానీ 1943లో పునరుద్ధరించబడింది.

ముస్లిం ఫ్రెంచ్
పాక్షిక సంస్కరణకు ఆవర్తన ప్రయత్నాలు చేసినప్పటికీ, కోడ్ డి ఎల్'ఇండిజినాట్ పరిస్థితి 1946లో అధికారికంగా ప్రారంభమైన ఫ్రెంచి ఫోర్తు రిపబ్లికు వరకు కొనసాగింది.

మార్చి 7, 1944న క్షమాపణ కోడ్ డి ఎల్'ఇండిజినాట్ను ముగించి, 1,210,000 మంది పౌరులు కాని వారి కోసం రెండవ ఎలక్టోరల్ కాలేజీని సృష్టించింది. ముస్లింలు మరియు 60,000 మంది ముస్లింలను ఫ్రెంచ్ పౌరులుగా మరియు మొదటి ఎలక్టోరల్ కాలేజీలో ఓటుతో చేశారు. 1945 ఆగస్టు 17న జరిగిన క్షమాపణ రెండు కళాశాలలకు ఒక్కొక్కదానికి 15 మంది ఎంపీలు మరియు 7 మంది సెనేటర్లను ఇచ్చింది. 1946 మే 7న, లోయి లామిన్ గుయే అల్జీరియన్లతో సహా ప్రతి విదేశీ జాతీయుడికి ఫ్రెంచ్ పౌరసత్వాన్ని ఇచ్చింది, వారికి 21 సంవత్సరాల వయస్సులో ఓటు హక్కును ఇచ్చింది. నాల్గవ రిపబ్లికు ఫ్రెంచి రాజ్యాంగం పౌరసత్వం, వ్యక్తిగత హోదా విచ్ఛేదనాన్ని సంభావితం చేసింది (కానీ ఏ చట్టపరమైన గ్రంథం ఈ విచ్ఛేదనాన్ని అమలు చేయదు).

ముస్లిం అల్జీరియన్లకు పౌరసత్వ హక్కులు కల్పించబడినప్పటికీ, వివక్షత వ్యవస్థ మరింత అనధికారిక మార్గాల్లో నిర్వహించబడింది. ఫ్రెడరిక్ కూపర్ ముస్లిం అల్జీరియన్లు "వారి స్వంత భూభాగంలో ఇప్పటికీ అణగదొక్కబడ్డారు, ముఖ్యంగా "ఫ్రెంచ్" పౌర హోదా, "ముస్లిం" పౌర హోదా, ప్రత్యేక ఓటరు పాత్రలు, అధికారంపై తమ చేతులను ఉంచుకోవడానికి."

రెండవ యుద్ధం తరువాత నిర్దిష్ట సందర్భంలో, 1947లో ఆర్గానికు శాసనం ప్రవేశపెట్టబడింది అల్జీరియా
|1947 చట్టం "ముస్లిం ఫ్రెంచు" (ఫ్రాంకైస్ ముస్లింలు)గా మారిన స్వదేశీయులకు స్థానిక హోదా పౌరసత్వాన్ని మంజూరు చేసింది. ఇతర ఫ్రెంచ్ వారు ఫ్రాంకైస్ ముస్లింలు కానివారు పౌర హోదా పౌరులుగా మిగిలిపోయారు. హక్కుల వ్యత్యాసాలు ఇకపై హోదా వ్యత్యాసం ద్వారా సూచించబడవు, కానీ అల్జీరియన్ మరియు ఫ్రెంచ్ అనే రెండు భూభాగాల మధ్య వ్యత్యాసం ద్వారా సూచించబడతాయి.

ఈ వ్యవస్థను కొంతమంది యూరోపియన్లు ముస్లింలను యూరోపియన్ కళాశాలలోకి ప్రవేశపెట్టినందుకు తిరస్కరించారు మరియు కొంతమంది అల్జీరియన్ జాతీయవాదులు అల్జీరియన్ దేశానికి పూర్తి సార్వభౌమాధికారాన్ని ఇవ్వనందుకు తిరస్కరించారు.

ఈ "అంతర్గత వర్ణవివక్ష వ్యవస్థ" దాని ద్వారా ప్రభావితమైన ముస్లింల నుండి గణనీయమైన ప్రతిఘటనను ఎదుర్కొంది. 1954 తిరుగుబాటు కారణాలలో ఒకటిగా పేర్కొనబడింది.

అల్జీరియన్ పౌరులు
మార్చి 18, 1962న, ఏవియన్ ఒప్పందాలు అన్ని అల్జీరియన్ పౌరులకు రక్షణ, వివక్షత లేని మరియు ఆస్తి హక్కులను మరియు అల్జీరియాకు స్వీయ-నిర్ణయ హక్కును హామీ ఇచ్చింది. ఫ్రాన్స్‌లో దీనిని 1962 ఫ్రెంచి ఏవియను ఒప్పందాల ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ ఆమోదించింది.

ఈ ఒప్పందం వివిధ హోదాలను ప్రస్తావించింది:
 అల్జీరియన్ పౌర హక్కులు
 సాధారణ పౌర హోదా కలిగిన అల్జీరియన్ పౌరుల హక్కులు మరియు స్వేచ్ఛలు
 అల్జీరియాలో విదేశీయులుగా నివసిస్తున్న ఫ్రెంచ్ జాతీయులు.

ఏవియన్ ఒప్పందాలు ఫ్రెంచ్ జాతీయులకు మూడు సంవత్సరాల పాటు అల్జీరియన్ పౌర హక్కులను అందించాయి, కానీ వారు అల్జీరియన్ జాతీయతకు దరఖాస్తు చేసుకోవాలని కోరాయి. ఈ మూడు సంవత్సరాల కాలంలో ఒప్పందం ఇలా పేర్కొంది:

అల్జీరియాలోని యూరోపియన్ ఫ్రెంచ్ సమాజం (కాలనీ జనాభా), పైడ్సు-నోయిర్సు, స్థానిక సెఫార్డి యూదులు మత స్వేచ్ఛ, ఆస్తి హక్కులతో పాటు ఫ్రెంచ్ పౌరసత్వాన్ని హామీ ఇచ్చారు, మూడు సంవత్సరాల తర్వాత ఫ్రెంచ్ మరియు అల్జీరియన్ పౌరసత్వం మధ్య ఎంచుకునే అవకాశం ఉంది. అల్జీరియన్లు పని కోసం తమ దేశం మరియు ఫ్రాన్స్ మధ్య స్వేచ్ఛగా తిరుగుతూ ఉండటానికి అనుమతించబడ్డారు, అయినప్పటికీ వారికి ఫ్రెంచ్ పౌరులతో సమానమైన రాజకీయ హక్కులు ఉండవు.

ఒఎఎస్ మితవాద ఉద్యమం ఈ ఒప్పందాన్ని వ్యతిరేకించింది.

ప్రభుత్వం మరియు పరిపాలన

అల్జీరియాలో ప్రారంభ స్థిరనివాసం (1830–48)
1830 నవంబరులో ఫ్రెంచి వలస అధికారులు పాసు‌పోర్టు‌లు నివాస అనుమతులను సమర్పించడం ద్వారా అల్జీరియను ఓడరేవులకు రాకపోకలను పరిమితం చేయడానికి ప్రయత్నించారు. 1831 మేలో ఫ్రెంచి ప్రభుత్వం రూపొందించిన నిబంధనల ప్రకారం అల్జీరియా, ఇతర ఫ్రెంచి నియంత్రిత ప్రాంతాలలోకి ప్రవేశించడానికి అంతర్గత మంత్రిత్వ శాఖ నుండి అనుమతి అవసరం.

1839 నాటికి, అల్జీరియాలో 25,000 మంది యూరోపియన్లు నివసిస్తున్నారు, వీరిలో సగం కంటే తక్కువ మంది ఫ్రెంచ్ వారు మాత్రమే; మిగిలిన వారు స్పానిష్, ఇటాలియన్ మరియు జర్మన్లు. వీరిలో ఎక్కువ మంది తీరప్రాంత పట్టణాల్లోనే నివసించారు. ఇటీవల వచ్చిన ఈ వారిలో ఎక్కువగా పురుషులు ఉన్నారు, మహిళల సంఖ్య ఐదు రెట్లు ఎక్కువ. గ్రామీణ ప్రాంతాలలోకి అడుగుపెట్టిన మైనారిటీలో సైనికులు స్థిరపడినవారు ఉన్నారు, వీరికి ఫ్రెంచ్ ప్రభుత్వం భూమి రాయితీలు అందించగా, సిస్టర్సియన్ సన్యాసులు మఠాలు మరియు పొలాలు నిర్మించారు.

ఇది వ్యాపార ఆసక్తి ఉన్న వ్యాపారులు శాశ్వత స్థిరనివాసులు కానందున పాస్‌పోర్ట్‌లను సులభంగా పొందేందుకు వీలు కల్పించింది మరియు అల్జీరియాలో వ్యవసాయ సంస్థలను స్థాపించాలని ప్లాన్ చేసిన ధనవంతులు కూడా స్వేచ్ఛగా తరలివెళ్లడానికి అనుమతినిచ్చింది. ఈ సర్క్యులర్ పేదలు మరియు అవసరమైన నైపుణ్యం లేని కార్మికులకు ప్రయాణాన్ని నిషేధించింది. 1840లలో, ఫ్రెంచ్ ప్రభుత్వం అల్జీరియాకు వలస వచ్చిన కొంతమందికి సహాయం చేసింది, వీరు ఎక్కువగా పారిస్ బేసిన్ మరియు ఫ్రాన్స్ తూర్పు సరిహద్దు నుండి పట్టణ కార్మికులు మరియు వలస అధికారులు ఫ్రాన్స్ నుండి పంపాలని కోరుకున్న వ్యవసాయ కార్మికులు కాదు. ఒంటరి పురుషులు 68 శాతం ఉచిత ప్రయాణాలను పొందారు మరియు వలస వచ్చిన వారిలో 14 శాతం మంది మహిళలు మాత్రమే ఉన్నారు, ఎందుకంటే కుటుంబాల వలస గురించి వివిధ విధానాలు ఉన్నాయి, వీరందరూ తోడు లేని పురుషులను మరింత సరళంగా మరియు శ్రమతో కూడిన పనులకు ఉపయోగకరంగా చూడబడ్డారు. ప్రారంభంలో నవంబర్ 1840లో, వారికి చిన్న పిల్లలు లేనట్లయితే మరియు కుటుంబంలో మూడింట రెండు వంతుల మంది పని చేయగలిగితే మాత్రమే కుటుంబాలు అర్హులు.

తరువాత, సెప్టెంబర్ 1841లో, తోడు లేని పురుషులు మాత్రమే అల్జీరియాకు ఉచితంగా ప్రయాణించగలిగారు మరియు కుటుంబాల కోసం ఒక సంక్లిష్టమైన వ్యవస్థ అభివృద్ధి చేయబడింది, దీని వలన సబ్సిడీ ప్రయాణం దాదాపు అందుబాటులో లేదు. ఈ వలసదారులకు ఉచిత ప్రయాణం (ఫ్రాన్స్ ఓడరేవులకు మరియు అల్జీరియాకు ఓడ ద్వారా), వైన్ రేషన్లు మరియు ఆహారం, భూమి రాయితీలు మరియు అధిక వేతనాలు వంటి అనేక రకాల ప్రభుత్వ సహాయం అందించబడింది మరియు వారికి అధిక వేతనాలు హామీ ఇవ్వబడ్డాయి. 1841 మరియు 1845 మధ్య, సుమారు 20,000 మంది వ్యక్తులకు ఫ్రెంచ్ ప్రభుత్వం ఈ సహాయక వలసను అందించింది, అయితే వాస్తవానికి ఎంతమంది అల్జీరియాకు వెళ్ళారో ఖచ్చితంగా తెలియదు. అల్జీరియాకు తరలింపును అధిక జనాభా మరియు నిరుద్యోగానికి పరిష్కారంగా వారు భావించినందున ఈ చర్యలకు ఫ్రెంచ్ ప్రభుత్వం (స్థానిక మరియు జాతీయ రెండూ) నిధులు సమకూర్చింది మరియు మద్దతు ఇచ్చింది; సహాయక వలస కోసం దరఖాస్తు చేసుకున్న వారు తమ పని నీతిని, ఫ్రాన్స్‌లో అనర్హమైన ఉపాధిని, తక్కువ అదృష్టవంతులకు ప్రభుత్వ బాధ్యత యొక్క అంచనాను నొక్కి చెప్పారు. 1848 నాటికి, అల్జీరియాలో 109,400 మంది యూరోపియన్లు నివసించారు, వారిలో 42,274 మంది మాత్రమే ఫ్రెంచ్ వారు.

వలసవాదం - సైనిక నియంత్రణ
1845లో ఒక రాజ శాసనం అల్జీరియాలో మూడు రకాల పరిపాలనకు పిలుపునిచ్చింది. జనాభాలో యూరోపియన్లు గణనీయమైన భాగం ఉన్న ప్రాంతాలలో,  స్వయం పాలన "పూర్తి వ్యాయామం" కమ్యూన్‌ల కోసం మేయర్‌లను మరియు కౌన్సిల్‌లను ఎన్నుకున్నారు (). ముస్లింలు అధిక సంఖ్యలో ఉన్న "మిశ్రమ" కమ్యూన్‌లలో, ప్రభుత్వం నియమించబడిన మరియు కొంతమంది ఎన్నికైన అధికారుల చేతుల్లో ఉండేది, వీరిలో  (గొప్ప అధిపతులు) ప్రతినిధులు మరియు ఫ్రెంచ్ నిర్వాహకుడు ఉన్నారు. తగినంతగా శాంతింపజేయబడని మారుమూల ప్రాంతాలైన స్వదేశీ కమ్యూన్‌లు ()  (కత్తి పాలన) కింద ఉన్నాయి.

1848 నాటికి దాదాపు ఉత్తర అల్జీరియా అంతా ఫ్రెంచ్ నియంత్రణలో ఉంది. ఈ సమయం నుండి 1870లలో వారి నిర్మూలన వరకు వలసరాజ్యాల పరిపాలన యొక్క ముఖ్యమైన సాధనాలు  (అరబ్ బ్యూరోలు), స్థానిక ప్రజల గురించి సమాచారాన్ని సేకరించడం మరియు పరిపాలనా విధులను నిర్వహించడం, నామమాత్రంగా సైన్యంతో సహకారంతో అరబిస్టులు నియమించబడ్డారు.  అప్పుడప్పుడు స్థానిక జనాభా పట్ల సానుభూతితో వ్యవహరించి ముస్లింలు మరియు  మధ్య ఒక బఫర్‌ను ఏర్పాటు చేశారు.

 కింద, యూరోపియన్ స్థిరనివాసం అత్యంత తీవ్రంగా ఉన్న ప్రాంతాలలో  పరిమిత స్వపరిపాలనను అనుమతించారు, కానీ వారికి మరియు సైన్యానికి మధ్య నిరంతరం ఘర్షణ ఉండేది.  వలసవాదం పురోగతిని అడ్డుకున్నారని  ఆరోపించారు. కాలనీపై విధించిన ఏకపక్ష నియంత్రణల కింద వారి చట్టపరమైన హక్కులు తిరస్కరించబడ్డాయని ఫిర్యాదు చేస్తూ, సైనిక పాలనకు వ్యతిరేకంగా వారు ఆందోళన చేశారు మరియు అల్జీరియాకు పౌర పరిపాలనను పూర్తిగా మెట్రోపాలిటన్ ఫ్రాన్స్‌తో విలీనం చేయాలని పట్టుబట్టారు. పౌర ప్రభుత్వం ప్రవేశపెట్టడం ముస్లిం ప్రతీకార చర్యలను ఆహ్వానిస్తుందని మరియు అల్జీరియా భద్రతకు ముప్పు కలిగిస్తుందని సైన్యం హెచ్చరించింది. ఫ్రెంచ్ ప్రభుత్వం తన విధానంలో ఊగిసలాడుతూ, ఒకవైపు కాలన్ డిమాండ్లకు చిన్న రాయితీలు ఇస్తూనే, మరోవైపు ముస్లిం మెజారిటీని నియంత్రించడానికి రెజిమ్ డు సాబర్ను కొనసాగించింది.

ఫ్రెంచ్ రెండవ గణతంత్రం - రెండవ సామ్రాజ్యం (1848–70) కింద

1848 విప్లవంలో లూయిస్ ఫిలిప్ రాజ్యాంగ రాచరికం కూలదోయబడిన కొద్దికాలానికే, Second Republic కొత్త ప్రభుత్వం అల్జీరియా కాలనీ హోదాను ముగించి, 1848 రాజ్యాంగంలో ఆక్రమిత భూములను ఫ్రాన్స్‌లో అంతర్భాగంగా ప్రకటించింది. మూడు పౌర భూభాగాలు — Alger, Oran, Constantine — పౌర ప్రభుత్వం కింద ఫ్రాన్సు విభాగాలు (స్థానిక పరిపాలనా విభాగాలు)గా నిర్వహించబడ్డాయి. దీని వలన వారు కాలనీగా కాకుండా ఫ్రాన్స్‌లో భాగంగా మారారు. మొదటిసారిగా, పౌర ప్రాంతాలలోని ఫ్రెంచ్ పౌరులు తమ సొంత కౌన్సిల్‌లను, మేయర్‌లను ఎన్నుకున్నారు; ముస్లింలను నియమించాల్సి వచ్చింది, కౌన్సిల్ సీట్లలో మూడింట ఒక వంతు కంటే ఎక్కువ కలిగి ఉండలేరు. మేయరు‌లుగా లేదా అసిస్టెంటు మేయరు పనిచేయలేరు. కాలనీల ద్వారా స్థిరపడిన మండలాల వెలుపల ఉన్న భూభాగాల పరిపాలన ఫ్రెంచ్ సైన్యం కిందనే ఉంది. కొత్తగా శాంతియుత ప్రాంతాలలో మరియు లో క్రమాన్ని నిర్వహించే బాధ్యత కలిగిన ఫ్రెంచ్ ఆర్మీ కమాండర్ల పర్యవేక్షణలో స్థానిక ముస్లిం పరిపాలన కొనసాగడానికి అనుమతించబడింది. సిద్ధాంతపరంగా, ఈ ప్రాంతాలు యూరోపియన్ వలసరాజ్యాలకు మూసివేయబడ్డాయి.

భూమి - వలసవాదులు

అల్జీరియాను విలీనం చేయడానికి నిర్ణయం తీసుకోకముందే, పెద్ద మార్పులు జరిగాయి. అల్జీర్స్ పతనం తర్వాత, యూరోపియన్లు అన్ని రకాల ఆస్తులను - ఇళ్ళు, దుకాణాలు, పొలాలు మరియు కర్మాగారాలను - తక్కువ ధరలకు స్వాధీనం చేసుకోవడానికి లేదా కొనుగోలు చేయడానికి బేరసారాల ఉన్మాదంలో మునిగిపోయారు. ఒట్టోమన్ అధికారులు ఆదాయం పొందిన  భూములను ఫ్రెంచ్ అధికారులు స్వాధీనం చేసుకున్నారు. కాలక్రమేణా, యూరోపియన్లు స్థిరపడటానికి ఎక్కువ భూమిని పొందాలనే ఒత్తిళ్లు పెరగడంతో, రాష్ట్రం మరిన్ని వర్గాల భూమిని స్వాధీనం చేసుకుంది, ముఖ్యంగా తెగలు, మతపరమైన పునాదులు మరియు గ్రామాలు ఉపయోగించేవి .

 (స్థిరపడినవారు), అల్జీరియన్లు లేదా తరువాత, ముఖ్యంగా 1962 అల్జీరియా స్వాతంత్ర్యం తరువాత,  (అక్షరాలా, బ్లాక్ ఫుట్) అని పిలువబడే యూరోపియన్ స్థిరనివాసులు ఎక్కువగా ఇటలీ, స్పెయిన్ యొక్క పేద దక్షిణ ప్రాంతాల నుండి వచ్చిన రైతు రైతులు లేదా శ్రామిక-తరగతి మూలానికి చెందినవారు, 1882 మధ్య [{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20240521145914/https://www.ine.es/inebaseweb/pdfDispacher.do?td=29265&ext=.pdf|date=2024-05-21}} మరియు 1911 , 100,000 కంటే ఎక్కువ మంది స్పెయిన్ దేశస్థులు మెరుగైన జీవితాన్ని వెతుక్కుంటూ అల్జీరియాకు తరలివెళ్లారు. 1882 నుండి 1887 వరకు, ఎక్కువ సంఖ్యలో స్పానిష్ వలసదారులను స్వీకరించిన దేశం ఇది . అయితే, పంటకోత సీజన్లలో స్వల్పకాలిక వలసలు కూడా జరిగాయి  . 1915 నాటికి, అల్జీరియాలో మొత్తం స్పెయిన్ దేశస్థుల సంఖ్య ఇంకా ఎక్కువగా ఉండగా, న్యూ వరల్డ్‌లోని ఇతర దేశాలు అల్జీరియాను అధిగమించి ప్రాధాన్యత గమ్యస్థానంగా నిలిచాయి. మరియు ఫ్రాన్స్. మరికొందరు నేరస్థులు మరియు రాజకీయ బహిష్కరణకు గురైనవారు, ఫ్రాన్స్ నుండి పెద్ద సంఖ్యలో శిక్ష కింద అల్జీరియాకు రవాణా చేయబడ్డారు. 1840లు మరియు 1850లలో, గ్రామీణ ప్రాంతాలలో స్థిరనివాసాలను ప్రోత్సహించడానికి, అధికారిక విధానం ఏమిటంటే, రుసుముకు భూమిని మంజూరు చేయడం మరియు మెరుగుదలలు చేస్తామని హామీ ఇవ్వడం. స్కేల్ యొక్క ఒక చివరన ఉన్న  (గొప్ప స్థిరనివాసులు) మధ్య త్వరలోనే వ్యత్యాసం ఏర్పడింది, తరచుగా పెద్ద ఎస్టేట్‌లను కూడబెట్టిన లేదా విజయవంతమైన వ్యాపారాలను నిర్మించిన స్వయం-నిర్మిత పురుషులు మరియు మరొక చివరన ఉన్న చిన్న యజమానులు మరియు కార్మికులు, వారి ముస్లిం సహచరుల కంటే వారి వాటా చాలా తక్కువగా ఉండేది. చరిత్రకారుడు జాన్ రూడీ ప్రకారం 1848 నాటికి 109,000 మంది యూరోపియన్ స్థిరనివాసులలో 15,000 మంది మాత్రమే గ్రామీణ ప్రాంతాలలో ఉన్నప్పటికీ, "పశుపోషకులు మరియు రైతులను క్రమపద్ధతిలో స్వాధీనం చేసుకోవడం ద్వారా, సాంప్రదాయ సమాజాన్ని నాశనం చేయడంలో గ్రామీణ వలసరాజ్యం అత్యంత ముఖ్యమైన ఏకైక అంశం."జాన్ రూడీ, మోడరన్ అల్జీరియా (2వ ఎడిషన్), పేజీలు 70–71, 

రెండవ రిపబ్లిక్ సమయంలో ప్రోత్సహించబడిన యూరోపియన్ వలసలు, సైన్యం సలహాకు వ్యతిరేకంగా స్థిరనివాసం కోసం కొత్త భూమిని తెరవడానికి పౌర పరిపాలనను ప్రేరేపించాయి. 1852లో రెండవ సామ్రాజ్యం ఆగమనంతో, 3వ నెపోలియను అల్జీరియాను సైనిక నియంత్రణలోకి తిరిగి ఇచ్చాడు. 1858లో పౌర మంత్రి సహాయంతో సైనిక గవర్నరు జనరలు ద్వారా దేశ పరిపాలనను పర్యవేక్షించడానికి ఒక ప్రత్యేక అల్జీరియను వ్యవహారాల మంత్రిత్వ శాఖ సృష్టించబడింది.

1860ల ప్రారంభంలో 3వ నెపోలియను రెండుసార్లు అల్జీరియాను సందర్శించాడు. గిరిజన అధిపతుల గొప్పతనం, సద్గుణాలకు ఆయన తీవ్రంగా ఆకర్షితుడయ్యాడు, వారు చక్రవర్తి యొక్క శృంగార స్వభావాన్ని ఆకర్షించారు మరియు  నాయకుల స్వార్థపూరిత వైఖరిని చూసి అతను ఆశ్చర్యపోయాడు. తీరప్రాంతం దాటి యూరోపియన్ స్థావరాల విస్తరణను నిలిపివేయాలని మరియు ముస్లింలు మరియు స్థానిక జనాభాపై అవినీతి ప్రభావాన్ని కలిగి ఉన్నారని అతను భావించిన  మధ్య సంబంధాన్ని పరిమితం చేయాలని అతను నిర్ణయించుకున్నాడు. అతను  (అరబ్ రాజ్యం)ను స్థాపించడం ద్వారా ముస్లింల కోసం అల్జీరియాలో ఎక్కువ భాగాన్ని సంరక్షించడానికి ఒక గొప్ప రూపకల్పనను ఊహించాడు, అతను తనను తాను  (అరబ్‌ల రాజు)గా చేసుకున్నాడు. ముస్లింలను వారి సాంప్రదాయ నాయకుల ద్వారా నేరుగా ఎదుర్కోవడానికి అతను  యొక్క రాజకీయాలను స్థాపించాడు.

 కోసం తన ప్రణాళికలను ముందుకు తీసుకెళ్లడానికి, 3వ నెపోలియను ఫ్రెంచి అల్జీరియాలో గిరిజన నిర్మాణం, భూమి యాజమాన్యం మరియు ముస్లింల చట్టపరమైన స్థితిని ప్రభావితం చేసే రెండు ఉత్తర్వులను జారీ చేశాడు. 1863లో ప్రకటించబడిన మొదటి ఉత్తర్వు, గిరిజన భూములపై ​​రాష్ట్ర వాదనలను త్యజించడం మరియు చివరికి తెగలలోని వ్యక్తులకు ప్రైవేట్ ప్లాట్‌లను అందించడం, తద్వారా "భూస్వామ్య" నిర్మాణాలను కూల్చివేసి,  నుండి భూములను రక్షించడం లక్ష్యంగా పెట్టుకుంది. గిరిజన ప్రాంతాలను గుర్తించి,  (పరిపాలనా యూనిట్లు)గా విభజించి, కౌన్సిల్‌లకు అప్పగించాలి. వ్యవసాయ యోగ్యమైన భూమిని ఒకటి నుండి మూడు తరాల వ్యవధిలో  సభ్యుల మధ్య విభజించాలి, ఆ తర్వాత దానిని వ్యక్తిగత యజమానులు కొనుగోలు చేసి విక్రయించవచ్చు. అయితే, దురదృష్టవశాత్తు తెగల విషయంలో, 3వ నెపోలియను ప్రణాళికలు త్వరగా బయటపడ్డాయి. కాలనీల పట్ల సానుభూతిపరులైన ఫ్రెంచ్ అధికారులు వారు సర్వే చేసిన గిరిజన భూమిలో ఎక్కువ భాగాన్ని ప్రజాక్షేత్రంలోకి తీసుకున్నారు. అదనంగా, కొంతమంది గిరిజన నాయకులు వెంటనే త్వరిత లాభాల కోసం సామూహిక భూములను విక్రయించారు. 1870లలో ఒక వ్యక్తి ముస్లిం భూమిని విక్రయించడం వల్ల అది సమిష్టిగా స్వంతం అయిందని చెప్పడం ద్వారా చెల్లదని చట్టాలు రూపొందించబడినప్పుడు, వ్యవసాయ యోగ్యమైన భూమిని వ్యక్తిగత యాజమాన్యంగా మార్చే ప్రక్రియ కొన్ని సంవత్సరాలకే వేగవంతమైంది. తెగ వారికి ఉన్న విధేయత కంటే ఫ్రాన్స్ పట్ల వారి విధేయత ఆధారంగా ఫ్రెంచ్ వారు నియమించిన కుడా మరియు ఇతర గిరిజన అధికారులు, యూరోపియన్ కక్ష్యలోకి లాగబడినందున వారి విశ్వసనీయతను కోల్పోయారు, వారు  అని ఎగతాళిగా పిలువబడ్డారు.

నెపోలియన్ III మూడు విభిన్న అల్జీరియాలను ఊహించాడు: ఒక ఫ్రెంచ్ కాలనీ, ఒక అరబ్ దేశం మరియు ఒక సైనిక శిబిరం, ప్రతి ఒక్కటి స్థానిక ప్రభుత్వం యొక్క ప్రత్యేక రూపంతో. 1865లో జారీ చేయబడిన రెండవ డిక్రీ, ఫ్రెంచ్ మరియు ముస్లింల సాంస్కృతిక నేపథ్యంలో తేడాలను గుర్తించడానికి రూపొందించబడింది. ఫ్రెంచ్ జాతీయులుగా, ముస్లింలు ఫ్రెంచి సాయుధ దళాలు, పౌర సేవలలో సమాన నిబంధనలతో పనిచేయవచ్చు మరియు ఫ్రాన్స్‌కు వలస వెళ్ళవచ్చు. వారి వ్యక్తిగత హోదాకు సంబంధించిన వ్యాజ్యాలలో ఇస్లామిక్ చట్టాన్ని పాటించే హక్కును నిలుపుకుంటూనే వారికి ఫ్రెంచ్ చట్టం యొక్క రక్షణ కూడా లభించింది. కానీ ముస్లింలు పూర్తి పౌరులుగా మారాలనుకుంటే, వివాహం మరియు వారసత్వాన్ని ప్రభావితం చేసే చట్టాలతో సహా ఫ్రెంచ్ చట్ట నియమావళి యొక్క పూర్తి అధికార పరిధిని వారు అంగీకరించాలి మరియు మతపరమైన న్యాయస్థానాల అధికారాన్ని తిరస్కరించాలి. ఫలితంగా, దీని అర్థం ఒక ముస్లిం ఫ్రెంచ్ పౌరుడిగా మారడానికి తన మతంలోని కొన్ని ఆచారాలను త్యజించవలసి ఉంటుంది. ఈ పరిస్థితి ముస్లింలు తీవ్రంగా వ్యతిరేకించారు, వీరికి రాజకీయ సమానత్వానికి ఏకైక మార్గం మతభ్రష్టత్వం అని భావించారు. తరువాతి శతాబ్దంలో, 3,000 కంటే తక్కువ మంది ముస్లింలు అడ్డంకిని దాటి ఫ్రెంచ్ పౌరులుగా మారాలని ఎంచుకున్నారు. యూదులు స్థానికులకు కూడా ఇదే విధమైన హోదా వర్తించబడింది.

థర్డ్ రిపబ్లిక్ కింద (1870–1940)
సెడాను యుద్ధం (1870)లో ప్రష్యాలు 3వ నెపోలియను స్వాధీనం చేసుకున్నప్పుడు రెండవ సామ్రాజ్యాన్ని ముగించినప్పుడు. అల్జీర్సు‌లో  చేసిన ప్రదర్శనలు కొత్తగా వచ్చిన కొత్త గవర్నర్ జనరల్ నిష్క్రమణకు మరియు సైనిక పరిపాలనను స్థిరనివాసుల కమిటీల ద్వారా భర్తీ చేయడానికి దారితీశాయి.పేజీ 164, వాల్యూమ్. 13, ఎన్‌సైక్లోపీడియా బ్రిటానికా, మాక్రోపీడియా, 15వ ఎడిషన్ ఇంతలో, ఫ్రాన్స్‌లో థర్డు రిపబ్లికు ప్రభుత్వం దాని మంత్రులలో ఒకరైన అడాల్ఫు క్రెమియక్సుని "సైనిక పాలనను నాశనం చేయడానికి ... [మరియు] అల్జీరియాను పూర్తిగా ఫ్రాన్స్‌లో విలీనం చేయడానికి" ఆదేశించింది. అక్టోబర్ 1870లో, రెండవ గణతంత్రం కాలం నాటి అల్జీరియన్ వ్యవహారాలపై ఆందోళన చెందుతున్న , ఫ్రాన్సు జాతీయ అసెంబ్లీలో అల్జీరియను విభాగాలకు ప్రాతినిధ్యం కల్పించడానికి మరియు స్థానిక పరిపాలనపై  నియంత్రణను నిర్ధారించే వరుస ఉత్తర్వులను జారీ చేశాడు. అంతర్గత మంత్రిత్వ శాఖకి ఒక పౌర గవర్నర్ జనరల్‌ను బాధ్యతాయుతంగా నియమించారు. క్రెమియక్సు డిక్రీలు అల్జీరియను యూదులకు పూర్తి ఫ్రెంచి పౌరసత్వాన్ని కూడా మంజూరు చేశాయి,బెంజమిన్, రోజర్. (2003) రెనోయిర్ మరియు అల్జీరియా. న్యూ హెవెన్: యేల్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్, 2003, పేజీ 25. అప్పుడు వీరి సంఖ్య దాదాపు 40,000. ఈ చట్టం వారిని ముస్లింల నుండి వేరు చేసింది, ఆ తర్వాత వారి దృష్టిలో వారిని కాలన్లుగా గుర్తించారు. అయితే, ముస్లింలు మరియు యూదుల మధ్య తక్కువ తేడాను చూపిన కాలన్ల అభ్యంతరాలపై ఈ చర్యను అమలు చేయాల్సి వచ్చింది. (1889లో అల్జీరియాలో జన్మించిన ఫ్రెంచ్ కాని యూరోపియన్ల పిల్లలకు ఆటోమేటిక్ పౌరసత్వం పొడిగించబడింది, వారు దానిని ప్రత్యేకంగా తిరస్కరించకపోతే తప్ప.)

ఫ్రాంకో-ప్రష్యను యుద్ధం తర్వాత 1871లో ప్రష్యాకు అల్సాసు-లోరైను కోల్పోవడం, అల్జీరియాలో దాదాపు 5,000 అల్సాటియను లోరైనరు శరణార్థులకు కొత్త భూమిని అందుబాటులో ఉంచాలని ఫ్రెంచ్ ప్రభుత్వంపై ఒత్తిడి తీసుకురావడానికి దారితీసింది, వీరిని అక్కడ పునరావాసం కల్పించారు. 1870లలో, యూరోపియన్లు కలిగి ఉన్న భూమి మొత్తం మరియు స్థిరనివాసుల సంఖ్య రెట్టింపు అయ్యాయి మరియు పదివేల మంది నైపుణ్యం లేని ముస్లింలు, వారి భూమి నుండి తొలగించబడి, పని కోసం నగరాల్లోకి లేదా వలస వ్యవసాయ ప్రాంతాలకు తిరిగారు.

థర్డు రిపబ్లిక్కు‌లో కామ్టే - వలసవాదం

కబిలీ తిరుగుబాటు
అబ్దులు-ఖాదిరు కాలం నుండి అత్యంత తీవ్రమైన స్థానిక తిరుగుబాటు 1871లో కబిలియాలో చెలరేగి అల్జీరియాలో చాలా వరకు వ్యాపించింది. మోక్రానీ తిరుగుబాటు క్రెమియక్సు గతంలో స్వయం పాలన కలిగిన గిరిజన నిల్వలకు పౌర (అంటే, ) అధికారాన్ని విస్తరించడం మరియు సైనిక ప్రభుత్వం చేసిన నిబద్ధతలను రద్దు చేయడం ద్వారా ప్రేరేపించబడింది, కానీ దీనికి దీర్ఘకాలిక ఫిర్యాదులలో ఆధారం ఉంది. క్రిమియన్ యుద్ధం (1854–56) నుండి, ధాన్యం డిమాండ్ అల్జీరియన్ గోధుమ ధరను యూరోపియన్ స్థాయిలకు నెట్టివేసింది. అల్జీరియాలో ప్రపంచ మార్కెట్ ప్రభావం కనిపించినప్పుడు నిల్వ గోతులు ఖాళీ అయ్యాయి ముస్లిం రైతులు తమ ధాన్య నిల్వలను - విత్తన ధాన్యంతో సహా - ఊహాగానాలకు అమ్మారు. కానీ కమ్యూనిటీ యాజమాన్యంలోని గోతులు అనూహ్య వాతావరణానికి జీవనాధార ఆర్థిక వ్యవస్థ యొక్క ప్రాథమిక అనుసరణ, మరియు మంచి సంవత్సరం మిగులు చెడు సంవత్సరం కరువుకు వ్యతిరేకంగా నిల్వ చేయబడింది. 1866లో అల్జీరియాను తీవ్రమైన కరువు తాకినప్పుడు మరియు తరువాత అనేక సంవత్సరాలు ధాన్యం పంటలు విఫలమైనప్పుడు, ముస్లిం ప్రాంతాలు కరువును ఎదుర్కొన్నాయి మరియు కరువుతో తెగులు వచ్చింది. కాన్స్టాంటైన్ ముస్లిం జనాభాలో 20% మంది మూడేళ్ల కాలంలో మరణించారని అంచనా వేయబడింది. 1871లో పౌర అధికారులు తమ విత్తన సరఫరాను తిరిగి నింపడానికి రుణాల కోసం మునుపటి సైనిక ప్రభుత్వం గిరిజన అధిపతులకు ఇచ్చిన హామీలను తిరస్కరించారు. ఈ చట్టం ఫ్రెంచ్ అనుకూల ముస్లిం నాయకులను కూడా దూరం చేసింది, అయితే ఇది వారి ప్రజలను నియంత్రించే వారి సామర్థ్యాన్ని తగ్గించింది. ఈ నేపథ్యంలోనే, బాధిత కాబైల్సు తిరుగుబాటుకు దిగారు, జనవరి 1871లో ఫ్రెంచి సైన్యంలోని ముస్లిం స్పాహిల స్క్వాడ్రను తిరుగుబాటు జరిగిన వెంటనే, వారిని ఫ్రాన్స్‌కు బయలుదేరమని ఆదేశించారు.ఆర్. హురే, పేజీ 155, , చార్లెస్-లావాజెల్ 1977 ఫ్రాంకో-ప్రష్యన్ యుద్ధంలో సేవ చేయడానికి అల్జీరియాలో ఉన్న సైన్యంలో ఎక్కువ భాగాన్ని ఉపసంహరించుకోవడం వలన ఫ్రాన్స్ భూభాగంపై నియంత్రణ బలహీనపడింది, అయితే పరాజయాల నివేదికలు స్థానిక జనాభాలో ఫ్రెంచ్ ప్రతిష్టను దెబ్బతీశాయి.

1871 తిరుగుబాటు తరువాత, ఫ్రెంచ్ అధికారులు మొత్తం ముస్లిం జనాభాను శిక్షించడానికి మరియు నియంత్రించడానికి కఠినమైన చర్యలు విధించారు. ఫ్రాన్స్  కంటే ఎక్కువ గిరిజన భూమిని జప్తు చేసి, కాబిలియాను  (అసాధారణ నియమం) కింద ఉంచింది, ఇది తగిన ప్రక్రియ హామీ ఇవ్వబడిన ఫ్రెంచ్ జాతీయులను తిరస్కరించింది. ఫ్రెంచ్ చట్టం ప్రకారం శిక్షించబడని దురాక్రమణ మరియు అనధికారిక సమావేశం వంటి నేరాలుగా జాబితా చేయబడిన ప్రత్యేక  (స్థానిక కోడ్) మరియు కుడా యొక్క సాధారణ అధికార పరిధి తీవ్రంగా పరిమితం చేయబడింది. విచారణ లేకుండా ఐదు సంవత్సరాల వరకు అనుమానితులను జైలులో పెట్టడానికి గవర్నర్ జనరల్‌కు అధికారం ఇవ్వబడింది. ఈ అసాధారణ చర్యలను సమర్థిస్తూ ఫ్రెంచ్ ప్రజలకు వర్తించే ఫ్రెంచ్ శిక్షాస్మృతి ముస్లింలను నియంత్రించడానికి చాలా అనుమతిస్తుందని వాదన చేయబడింది. కొంతమందిని న్యూ కాలెడోనియా, పసిఫికు‌లోని అల్జీరియన్లు చూడండి.

నైరుతి భూభాగాల విజయం
1890లలో, ఫ్రెంచ్ పరిపాలన మరియు సైన్యం టౌటు, గౌరారా, టిడికెల్టు, 1890కి ముందు కాలంలో భాగంగా ఉన్న ఒక సముదాయం బ్లెడ్ ​​ఎస్-సిబా (అసమ్మతి భూమి) అని పిలువబడే దానిలో), నామమాత్రంగా మొరాకో కానీ కేంద్ర ప్రభుత్వ అధికారానికి లోబడి లేని ప్రాంతాలు.

ఫ్రెంచి 19వ కార్ప్సు' ఓరాను అల్జీర్సు విభాగాలను Aït Atta సమాఖ్య Aït Ounbgui khams ఒక వర్గమైన Aït Khabbash కు వ్యతిరేకించిన సాయుధ పోరాటం. 1901లో ఫ్రాన్స్ టౌట్-గౌరారా-టిడికెల్ట్ కాంప్లెక్స్‌ను స్వాధీనం చేసుకోవడంతో ఈ వివాదం ముగిసింది.క్లాడ్ లెఫెబ్యూర్,  "

1930లలో సౌరా లోయ  టిన్‌డౌఫు ప్రాంతం మొరాకో ఖర్చుతో ఫ్రెంచ్ అల్జీరియాతో విలీనం చేయబడ్డాయి, తరువాత 1912 నుండి ఫ్రెంచ్ రక్షిత ప్రాంతంలో ఉన్నాయి. 1938లో, అంతర్గత మంత్రి ఆల్బర్టు సరాటుకు అల్జీరియాపై నియంత్రణను ఇస్తూ అధ్యక్షుడు ఇచ్చిన ఉత్తర్వును అనుసరించి, ఫ్రెంచ్ ప్రభుత్వానికి ఫ్రెంచ్ అల్జీరియాలో సైనిక వ్యవహారాలపై మరింత నియంత్రణ ఇవ్వబడింది.

సహారా ఆక్రమణ
లెఫ్టినెంటు-కల్నలు పాల్ ఫ్లాటర్సు నేతృత్వంలోని ఫ్రెంచ్ సైనిక దండయాత్ర 1881లో టువారెగు దాడి ద్వారా నాశనమైంది.

టువారెగు చాంబా అరబ్బుల మధ్య చాలా కాలంగా ఉన్న శత్రుత్వాన్ని ఫ్రెంచ్ వారు సద్వినియోగం చేసుకున్నారు. కొత్తగా పెరిగిన కంపాగ్నీసు మెహారిస్టేసు మొదట చాంబా సంచార తెగ నుండి నియమించబడ్డారు. మెహారిస్టే ఒంటె దళం ఎడారిని పోలీసింగు చేయడానికి ప్రభావవంతమైన మార్గాన్ని అందించింది.

1902లో, లెఫ్టినెంటు గాస్టను-ఎర్నెస్టు కాటెనెస్టు హోగ్గరు పర్వతాలలోకి చొచ్చుకుపోయి టిటు యుద్ధంలో అహగ్గరు టువారెగును ఓడించాడు.

రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం (1940–45) సమయంలో

1940లో ఫ్రాన్సు యుద్ధం సమయంలో ఫ్రెంచి అల్జీరియా వలస దళాలను మెట్రోపాలిటను ఫ్రాన్సు‌లో పోరాడటానికి పంపారు. ఫ్రాన్సు పతనం తర్వాత, మూడవ ఫ్రెంచ్ రిపబ్లిక్ కూలిపోయింది. దాని స్థానంలో ఫిలిపు పెటైను ఫ్రెంచి రాష్ట్రం వచ్చింది దీనిని విచి ఫ్రాన్సు అని పిలుస్తారు.

1940 జూలై 3న బ్రిటిషు రాయల్ నేవీ మెర్స్ ఎల్-కెబీరు వద్ద ఫ్రెంచి నేవీ నౌకాదళం మీద దాడి చేసి, 1,200 మందికి పైగా మరణించారు.

నాల్గవ రిపబ్లిక్ (1946–58) కింద

రెండవ ప్రపంచ యుద్ధంలో చాలా మంది అల్జీరియన్లు ఫ్రెంచ్ సైనికులుగా పోరాడారు. అందువల్ల అల్జీరియన్ ముస్లింలు తమ ఓట్లు ఇతర అల్జీరియన్ల ఓట్లకు సమానంగా లేకపోవడం మరింత అన్యాయమని భావించారు, ముఖ్యంగా 1947లో అల్జీరియన్ అసెంబ్లీ సృష్టించబడిన తర్వాత. ఈ అసెంబ్లీ 120 మంది సభ్యులతో కూడి ఉంది. దాదాపు 6.85 మిలియన్ల మందికి ప్రాతినిధ్యం వహిస్తున్న అల్జీరియన్ ముస్లింలు అసెంబ్లీ సభ్యులలో 50% మందిని నియమించగలరు, అయితే 1,150,000 మంది ముస్లిమేతర అల్జీరియన్లు మిగిలిన సగం మందిని నియమించగలరు. అంతేకాకుండా, 1945 మే 8న సెటిఫులో ఒక ఊచకోత జరిగింది. ఫ్రెంచ్ సైన్యానికి తమ జాతీయ హక్కు కోసం ప్రదర్శన చేస్తున్న అల్జీరియన్లను ఇది వ్యతిరేకించింది. పోలీసులతో జరిగిన ఘర్షణల తర్వాత, అల్జీరియన్లు దాదాపు 100 మంది ఫ్రెంచ్ వారిని చంపారు. ఫ్రెంచ్ సైన్యం కఠినంగా ప్రతీకారం తీర్చుకుంది, ఫలితంగా దాదాపు 6,000 నుండి 45,000 మంది అల్జీరియన్లు మరణించారు. ఇది అల్జీరియన్ జాతీయవాదుల తీవ్రవాదాన్ని ప్రేరేపించింది. అల్జీరియను యుద్ధం ప్రారంభంగా పరిగణించబడుతుంది.

1956లో, దాదాపు 5,12,000 మంది ఫ్రెంచ్ సైనికులు అల్జీరియాలో ఉన్నారు. స్వల్పకాలంలో ఎటువంటి తీర్మానం ఊహించలేము. ముస్లిం అల్జీరియన్ల మనస్సులలో స్వాతంత్ర్యం పాతుకుపోతుండగా, ఫ్రెంచ్ రాజకీయ నాయకులలో అధిక శాతం మంది స్వాతంత్ర్యం అనే ఆలోచనను వ్యతిరేకించారు. ఈ వివాదం కారణంగా ఫ్రాన్స్ ప్రతిష్టంభనలో పడింది మరియు నాల్గవ రిపబ్లిక్ కూలిపోయింది.

ఐదవ గణతంత్రం (1958–62) కింద
1958లో, మేలో అల్జీర్స్‌లో జరిగిన సైనిక తిరుగుబాటుకు ప్రతిస్పందనగా చార్లెసు డి గల్లె అధికారంలోకి తిరిగి రావడం, అల్జీరియా యథాతథ స్థితిని ఫ్రాన్సు విభాగాలుగా కొనసాగించాలని ఆయన జూన్ 6, 1958న ఓరాన్ మరియు మోస్తగానెమ్‌లలో చేసిన ప్రసంగాల ద్వారా సూచించబడింది, దీనిలో ఆయన  (లిట్. "ఫ్రెంచ్ అల్జీరియా లాంగ్ లివ్!") అని నినాదాలు చేశారు. డి గల్లె రిపబ్లికను రాజ్యాంగ ప్రాజెక్టు సెప్టెంబరు 1958 ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ ద్వారా ఆమోదించబడింది. ఐదవ రిపబ్లికు తరువాతి నెలలో డి గల్లె అధ్యక్షుడిగా స్థాపించబడింది.

జనవరి 1961లో అల్జీరియను స్వీయ-నిర్ణయం మీద ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ తర్వాత తరువాతి అల్జీర్స్లో సైనిక తిరుగుబాటు రద్దు ఏప్రిల్ 1961లో నలుగురు ఫ్రెంచ్ జనరల్స్ నేతృత్వంలో జరిగినప్పటికీ, 1962లో స్వాతంత్ర్యానికి అంగీకరించింది.

వలసవాదానంతర సంబంధాలు
వలసవాదానంతర అల్జీరియా మరియు ఫ్రాన్స్ మధ్య సంబంధాలు సంవత్సరాలుగా దగ్గరగా ఉన్నాయి, కొన్నిసార్లు కష్టంగా ఉన్నప్పటికీ. 1962లో, ఏవియన్ ఒప్పందాలు శాంతి ఒప్పందం ఫ్రెంచ్ సైన్యానికి సహారాలో భూమిని అందించింది, దీనిని అది డి గల్లె కింద తన మొదటి అణు పరీక్షలను (గెర్బోయిస్ బ్లూ) నిర్వహించడానికి ఉపయోగించింది. అల్జీరియాలో నివసిస్తున్న చాలా మంది యూరోపియన్ స్థిరనివాసులు () మరియు అల్జీరియన్ ముస్లింల మాదిరిగా కాకుండా 19వ శతాబ్దం చివరిలో క్రెమియక్స్ డిక్రీలు ద్వారా ఫ్రెంచ్ పౌరసత్వం పొందిన అల్జీరియన్ యూదులు, ఫ్రాన్స్‌కు బహిష్కరించబడ్డారు, అక్కడ వారు కొత్త సమాజాన్ని ఏర్పరచుకున్నారు. మరోవైపు, యుద్ధ సమయంలో ఫ్రెంచ్ వైపు పోరాడిన ముస్లింలు అయిన  సమస్య ఇప్పటికీ పరిష్కారం కాలేదు. 1962లో అల్జీరియన్ యుద్ధం తర్వాత వెంటనే పెద్ద సంఖ్యలో  చంపబడ్డారు, అయితే ఫ్రాన్స్‌కు తమ కుటుంబాలతో పారిపోయిన వారు ఒక అసంపూర్ణ శరణార్థి సమాజంగా మిగిలిపోయారు. ప్రస్తుత అల్జీరియన్ ప్రభుత్వం  మరియు వారి వారసులను అల్జీరియాకు తిరిగి రావడానికి అనుమతించడాన్ని నిరాకరిస్తూనే ఉంది.

ఫిబ్రవరి 23, 2005న, యూనియన్ ఫర్ ఎ పాపులర్ మూవ్‌మెంట్ (UMP) కన్జర్వేటివ్ మెజారిటీ ఆమోదించిన చట్టం, ఇది హైస్కూల్ (లైసీ) ఉపాధ్యాయులపై వలసవాదం యొక్క "సానుకూల విలువలను" వారి విద్యార్థులకు, ముఖ్యంగా ఉత్తర ఆఫ్రికాలో బోధించమని విధించింది (ఆర్టికల్ 4). ఈ చట్టం మొత్తం వామపక్ష నుండి ప్రజా ఆందోళన మరియు వ్యతిరేకతను సృష్టించింది మరియు వివిధ ఉపాధ్యాయులు మరియు చరిత్రకారుల నుండి చారిత్రక పునర్విమర్శవాదం ఆరోపణల తర్వాత, 2006 ప్రారంభంలో అధ్యక్షుడు జాక్వెస్ చిరాక్ (UMP) చేత చివరికి రద్దు చేయబడింది.

అల్జీరియాలో ఫ్రెంచ్ పాలన యొక్క చీకటి కోణాన్ని ఎదుర్కోవడానికి వలసవాదంపై ఫ్రెంచ్ చట్టం ఆటంకం కలిగిస్తుందనే భయాలు ఉన్నాయి ఎందుకంటే చట్టంలోని నాలుగవ ఆర్టికల్ "విదేశాలలో, ముఖ్యంగా ఉత్తర ఆఫ్రికాలో ఫ్రెంచ్ ఉనికి యొక్క సానుకూల పాత్రను పాఠశాల కార్యక్రమాలు గుర్తించాలి" అని ఇతర విషయాలతో పాటు నిర్ణయించింది. ఫ్రెంచ్ అల్జీరియన్ వలసవాద చరిత్రపై ప్రముఖ నిపుణుడు మరియు పైడ్-నోయిర్ అయిన బెంజమిన్ స్టోరా ఇలా అన్నాడు, "ఫ్రాన్స్ తన వలస చరిత్రను ఎప్పుడూ స్వీకరించలేదు. ఆంగ్లో-సాక్సన్ దేశాలతో ఇది చాలా తేడా, ఇక్కడ అన్ని విశ్వవిద్యాలయాలలో వలసరాజ్యాల అనంతర అధ్యయనాలు ఇప్పుడు ఉన్నాయి. మనం కాలాల కంటే అసాధారణంగా వెనుకబడి ఉన్నాము." అతని అభిప్రాయం ప్రకారం, చారిత్రక వాస్తవాలు విద్యావేత్తలకు తెలిసినప్పటికీ, అవి ఫ్రెంచ్ ప్రజలకు బాగా తెలియవు మరియు ఇది అల్జీరియన్ ప్రజల పట్ల ఫ్రెంచ్ వలసవాద చికిత్సపై ఫ్రాన్స్‌లో నిజాయితీ లోపానికి దారితీసింది.

2017లో, అధ్యక్షుడు ఇమ్మాన్యుయేల్ మాక్రాన్ అల్జీరియాను ఫ్రాన్స్ వలసరాజ్యం చేయడాన్ని "మానవత్వానికి వ్యతిరేకంగా నేరం"గా అభివర్ణించారు. అతను ఇంకా ఇలా అన్నాడు: "ఇది నిజంగా అనాగరికమైనది మరియు మనం ఈ చర్యలకు పాల్పడిన వారికి క్షమాపణ చెప్పడం ద్వారా ఎదుర్కోవాల్సిన గతంలోని భాగం." ఆయన వ్యాఖ్యల తర్వాత జరిగిన పోల్స్ ఆయనకు మద్దతు తగ్గుదలను ప్రతిబింబించాయి.

జూలై 2020లో, 24 మంది అల్జీరియన్ ప్రతిఘటన యోధుల అవశేషాలు మరియు 19వ శతాబ్దంలో ఫ్రెంచ్ వలస దళాలచే శిరచ్ఛేదం చేయబడిన నాయకుల పుర్రెలను యుద్ధ ట్రోఫీలుగా పారిస్‌కు తీసుకెళ్లి పారిస్‌లోని మ్యూసీ డి ఎల్'హోమ్లో ఉంచారు, వారిని అల్జీరియాకు తిరిగి పంపించి ఎల్ అలియా స్మశానవాటికలోని అమరవీరుల స్క్వేర్‌లో ఖననం చేశారు.

జనవరి 2021లో, అల్జీరియాలో ఫ్రెంచ్ వలసరాజ్యాల ఏర్పాటు, వలసరాజ్యాల దుర్వినియోగం లేదా అల్జీరియన్ స్వాతంత్ర్య యుద్ధంలో ఫ్రెంచ్ ప్రమేయం కోసం "పశ్చాత్తాపం లేదా క్షమాపణలు" ఉండవని మాక్రాన్ పేర్కొన్నాడు. బదులుగా ప్రయత్నాలు సయోధ్య కోసం అంకితం చేయబడతాయి.

ఫ్రెంచ్ అల్జీరియా 
 అనేది 1960లో ఫ్రాన్స్ పాలనలో అల్జీరియా ఉంచాలని కోరుకునే ఫ్రెంచ్ ప్రజలు ఉపయోగించిన నినాదం. అక్షరాలా "ఫ్రెంచ్ అల్జీరియా", దీని అర్థం అల్జీరియాలోని మూడు } ఫ్రాన్స్‌లో అంతర్భాగాలుగా పరిగణించబడాలి. సమగ్ర భాగాల ద్వారా, ఫ్రెంచి జాతీయ అసెంబ్లీలో వారికి వారి సహాయకులు (ప్రతినిధులు) ఉన్నారని అర్థం, మరియు మొదలైనవి. ఇంకా, డిప్యూటీలకు ఓటు వేయడానికి అనుమతించబడే అల్జీరియా ప్రజలు షరియా కాకుండా (3వ నెపోలియను నాటి చట్టాల ప్రకారం అల్జీరియన్ ముస్లింలలో వ్యక్తిగత కేసులలో ఉపయోగించబడింది) ఫ్రెంచ్ చట్టాన్ని విశ్వవ్యాప్తంగా అంగీకరించిన వారు అవుతారు మరియు అలాంటి వ్యక్తులు ప్రధానంగా ఫ్రెంచ్ మూలం లేదా యూదు మూలానికి చెందినవారు. ఈ నినాదాన్ని ఉపయోగించిన చాలా మంది తిరిగి వచ్చినవారు.మౌలౌద్ ఫెరాన్ (1962) జర్నల్, 1955–1962, , పారిస్

"" వంటి మూడు టెలిగ్రాఫిక్ చుక్కల రూపంలో విజిల్ లేదా కారు హారన్ మోగించడం ద్వారా నినాదానికి కట్టుబడి ఉన్నట్లు సూచించబడింది. మొత్తం అలాంటి హారన్ మోగించే బృందగానాలు వినిపించాయి. ఇది రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం నినాదం, "V ఫర్ విక్టరీ"ని గుర్తుకు తీసుకురావడానికి ఉద్దేశించబడింది, దీనికి మూడు చుక్కలు తరువాత ఒక డాష్ ఉన్నాయి. ఫ్రాన్స్ ఆక్రమణ సమయంలో జర్మనీతో నాజీ జర్మనీ మరియు ఫాసిస్ట్ ఇటలీతో సహకారం వలె  యొక్క ప్రత్యర్థులను దేశద్రోహులుగా పరిగణించాలనేది దీని ఉద్దేశ్యం.

 మూలాలు