జేమ్స్ మన్రో

'జేమ్స్ మన్రో'' ( ; ఏప్రిల్ 28, 1758జూలై 4, 1831) 1817 నుండి 1825 వరకు ఐదవ యునైటెడు స్టేట్సు అధ్యక్షుడిగా పనిచేసిన ఒక అమెరికను వ్యవస్థాపక పితామహుడు. ఆయన అధ్యక్షుడిగా, వర్జీనియా రాజవంశం చివరి అధ్యక్షుడిగా పనిచేసిన చివరి వ్యవస్థాపక పితామహుడు. మన్రో డెమోక్రటికు-రిపబ్లికను పార్టీ సభ్యుడు. అతని అధ్యక్ష పదవి మంచి భావాల యుగంతో ఏకీభవించి, అమెరికను రాజకీయాల మొదటి పార్టీ వ్యవస్థ యుగాన్ని ముగించారు. ఆయన అమెరికాలో యూరోపియను వలసవాదాన్ని పరిమితం చేసే విధానం మన్రో సిద్ధాంతాన్ని జారీ చేశారు. మన్రో గతంలో వర్జీనియా గవర్నరు‌గా, యునైటెడు స్టేట్సు సెనేటు సభ్యుడిగా, ఫ్రాన్సు, బ్రిటను‌లకు అమెరికా రాయబారిగా, ఏడవ విదేశాంగ కార్యదర్శిగా, ఎనిమిదవ యుద్ధ కార్యదర్శిగా పనిచేశారు.

అమెరికను విప్లవాత్మక యుద్ధం సమయంలో అతను కాంటినెంటల్ ఆర్మీలో పనిచేశాడు. 1780 నుండి 1783 వరకు మన్రో థామస్ జెఫర్సన్ వద్ద న్యాయశాస్త్రాన్ని అభ్యసించాడు మరియు తరువాత కాంటినెంటలు కాంగ్రెసు, వర్జీనియా రాటిఫైయింగు కన్వెన్షను రెండింటికీ ప్రతినిధి జాబితాగా పనిచేశాడు. యునైటెడ్ స్టేట్స్ రాజ్యాంగం ఆమోదాన్ని ఆయన వ్యతిరేకించారు. 1790లో, మన్రో సెనేటు ఎన్నికలలో గెలిచాడు. అక్కడ ఆయన డెమోక్రటిక్-రిపబ్లికన్ పార్టీకి నాయకుడయ్యాడు. 1794లో ఆయన సెనేట్‌ను విడిచిపెట్టి అధ్యక్షుడు జార్జి వాషింగ్టన్ ఫ్రాన్సు‌కు రాయబారిగా పనిచేశారు, కానీ 1796లో వాషింగ్టన్ ఆయనను వెనక్కి పిలిపించింది. మన్రో 1799లో వర్జీనియా గవర్నరుగా ఎన్నికయ్యారు. 1800 అధ్యక్ష ఎన్నికల్లో జెఫెర్సను అభ్యర్థిత్వాన్ని బలంగా సమర్థించారు.

అధ్యక్షుడు జెఫెర్సన్ ప్రత్యేక రాయబారిగా, మన్రో లూసియానా కొనుగోలు మీద చర్చలు జరపడంలో సహాయపడ్డారు. దీని ద్వారా యునైటెడు స్టేట్సు దాదాపు రెట్టింపు అయింది. మన్రో బ్రిటన్‌తో చర్చలు జరిపిన మన్రో–పింక్నీ ఒప్పందాన్ని మాడిసను తిరస్కరించిన తర్వాత మన్రో తన చిరకాల స్నేహితుడు జేమ్స్ మాడిసన్తో విభేదించారు. 1808 అధ్యక్ష ఎన్నికలలో డెమోక్రటికు-రిపబ్లికను నామినేషను కోసం అతను మాడిసన్‌ను సవాలు చేసి విఫలమయ్యాడు, కానీ 1811లో అతను మాడిసన్ పరిపాలనలో విదేశాంగ కార్యదర్శిగా చేరాడు. 1812 యుద్ధం తరువాతి దశలలో, మన్రో ఏకకాలంలో మాడిసన్ విదేశాంగ కార్యదర్శిగా మరియు యుద్ధ కార్యదర్శిగా పనిచేశాడు. మన్రో యుద్ధకాల నాయకత్వం అతన్ని మాడిసన్ వారసుడిగా స్థాపించింది మరియు అతను 1816 అధ్యక్ష ఎన్నికలలో ఫెడరలిస్టు అభ్యర్థి రూఫసు కింగును సులభంగా ఓడించాడు.

మన్రో అధ్యక్షుడిగా ఉన్న కాలంలో ఫెడరలిస్టు పార్టీ జాతీయ రాజకీయ శక్తిగా కుప్పకూలింది. మన్రో 1820 1820 దాదాపుగా పోటీ లేకుండా తిరిగి ఎన్నికయ్యాడు. అధ్యక్షుడిగా, అతను మిస్సౌరీ రాజీ మీద సంతకం చేశాడు. ఇది మిస్సోరిని బానిస రాష్ట్రంగా అంగీకరించింది. 36°30′ సమాంతరానికి ఉత్తరాన ఉన్న ప్రాంతాల నుండి బానిసత్వాన్ని నిషేధించింది. విదేశాంగ వ్యవహారాలలో, మన్రో మరియు విదేశాంగ కార్యదర్శి జాన్ క్విన్సీ ఆడమ్స్ బ్రిటన్‌తో రాజీ విధానాన్ని మరియు స్పానిష్ సామ్రాజ్యానికి వ్యతిరేకంగా విస్తరణ విధానాన్ని ఇష్టపడ్డారు. స్పెయిన్‌తో 1819 ఆడమ్సు–ఓనిసు ఒప్పందంలో, యునైటెడ్ స్టేట్స్ ఫ్లోరిడాను స్వాధీనం చేసుకుంది. న్యూ స్పెయిన్‌తో దాని పశ్చిమ సరిహద్దును స్థాపించింది. 1823లో, మన్రో సిద్ధాంతంతో అమెరికాల ఇటీవల స్వతంత్ర దేశాలులో ఏదైనా యూరోపియను జోక్యానికి యునైటెడు స్టేట్సు వ్యతిరేకతను ప్రకటించింది. ఇది అమెరికను విదేశాంగ విధానంలో ఒక మైలురాయిగా మారింది. మన్రో విముక్తి పొందిన బానిసల ద్వారా ఆఫ్రికా వలసరాజ్యాన్ని సమర్ధించిన అమెరికన్ వలసరాజ్యాల సంఘంలో సభ్యుడు మరియు లైబీరియా రాజధాని మన్రోవియా అతని గౌరవార్థం పేరు పెట్టబడింది.

1825లో పదవీ విరమణ చేసిన తర్వాత, మన్రో ఆర్థిక ఇబ్బందులతో బాధపడుతూ జూలై 4, 1831న న్యూయార్క్ నగరంలో మరణించాడు—అధ్యక్షులు జాన్ క్విన్సీ ఆడమ్స్, థామసు జెఫర్సనులతో వార్షికోత్సవంన మరణించిన ప్రత్యేకతను పంచుకున్నాడు. చరిత్రకారులు సాధారణంగా అతన్ని సగటు కంటే ఎక్కువ అధ్యక్షుడిగా ర్యాంక్ చేస్తారు.

 ప్రారంభ జీవితం - విద్య 
జేమ్సు మన్రో 1758 ఏప్రిల్ 28న తన తల్లిదండ్రుల ఇంట్లో వెస్టు‌మోరు‌ల్యాండు కౌంటీ, వర్జీనియా గుర్తించబడిన సైట్ ఈ రోజు మన్రో హాలు, వర్జీనియా అని పిలువబడే ఇన్కార్పొరేటెడు కమ్యూనిటీ నుండి ఒక మైలు (1.6 & nbsp; km). జేమ్సు మన్రో ఫ్యామిలీ హోం సైటు 1979 లో నేషనలు రిజిస్టరు ఆఫ్ హిస్టారికు ప్లేసెసు లో జాబితా చేయబడింది. ఆయన ఒక సోదరి ఎలిజబెతు ముగ్గురు తమ్ముళ్ళు, స్పెన్సు, ఆండ్రూ, జోసెఫ్ జోన్స్ ఉన్నారు. మన్రో తండ్రి హస్తకళాకారుడిగా పనిచేశాడు. స్టాంపు యాక్టుకు వ్యతిరేకంగా నిరసనలలో పాల్గొన్న దేశభక్తుడు. ఆయన తల్లి ఒక వెల్ష్ వలసదారుడి కుమార్తె, ఆయన కుటుంబం కింగ్ జార్జి కౌంటీ. 577 ". 

1వ చార్లెసు ఓడిపోయిన తరువాత ఇంగ్లీషు సివిలు వార్,  1650 లో ఆయన వాషింగ్టను పారిషు, వెస్టు‌మోరు‌ల్యాండు కౌంటీ, వర్జీనియాలో ఒక పెద్ద భూమికి పేటెంటు ఇచ్చాడు. జేమ్సు మన్రో పూర్వీకులలో 1700 లో వర్జీనియాకు వచ్చిన ఫ్రెంచి హ్యూగెనోటు వలసదారులు ఉన్నారు. 

11 సంవత్సరాల వయస్సులో, మన్రో కౌంటీలోని ఏకైక పాఠశాల కాంప్‌బెల్టౌన్ అకాడమీలో చేరారు. ఈ పాఠశాల వర్జీనియా కాలనీలో అత్యుత్తమంగా పరిగణించబడింది. అందువల్ల మన్రో వెంటనే లాటిను, గణితంలో అధునాతన కోర్సులు తీసుకోగలిగాడు కాలేజు ఆఫ్ విలియం & మేరీ. ఈ సమయంలో, మన్రో పాత క్లాస్‌మేటు‌తో జీవితకాల స్నేహాన్ని ఏర్పరచుకున్నాడు, భవిష్యత్తు సుప్రీంకోర్టు ప్రధాన న్యాయమూర్తి జాన్ మార్షల్. 1772 లో, మన్రో తల్లి తన చిన్న బిడ్డకు జన్మనిచ్చిన తరువాత మరణించింది. అతని తండ్రి వెంటనే మరణించాడు. అతన్ని కుటుంబానికి బాధ్యత వహించే పెద్ద కొడుకుగా వదిలివేసాడు. అతను తన తల్లిదండ్రుల నుండి బానిసలతో సహా ఆస్తిని వారసత్వంగా పొందినప్పటికీ, 16 ఏళ్ల మన్రో తన తమ్ముళ్లకు మద్దతుగా పాఠశాల నుండి వైదొలగవలసి వచ్చింది. అతని సంతానం లేని మామ, జోసెఫు జోన్సు, మన్రో, అతని తోబుట్టువులకు సర్రోగేటు తండ్రి అయ్యాడు, అతని బావ అప్పులను తీర్చాడు. .   

అమెరికన్ విప్లవం ఈ దశలో, బ్రిటిష్ ప్రభుత్వానికి వ్యతిరేకత పదమూడు కాలనీలు "భరించలేని చర్యలు" కు ప్రతిస్పందనగా పెరిగింది. బోస్టన్ టీ పార్టీ కు ప్రతిస్పందనగా కాలనీలకు వ్యతిరేకంగా కఠినమైన చట్టాల శ్రేణి. విలియమ్సుబర్గు, బ్రిటిషు గవర్నరు జాన్ ముర్రే, 4 వ ఎర్ల్ ఆఫ్ డన్మోరు, ప్రతినిధుల నిరసనల తరువాత అసెంబ్లీ కరిగించారు తరువాత ఫిలడెల్ఫియాలోని మొదటి ఖండాంతర కాంగ్రెసు ఒక ప్రతినిధి బృందాన్ని పంపాలని నిర్ణయించుకున్నారు. రిచ్‌మండ్‌కు సమావేశమైన బర్గెస్‌లు లేకపోవడాన్ని డన్మోరు సద్వినియోగం చేసుకోవాలనుకున్నాడు.రాయలు నేవీ సైనికులను కలిగి ఉన్నారు, వర్జీనియన్ మిలీషియా యొక్క ఆయుధాలను జప్తు చేశారు. ఇది మన్రోతో సహా మిలిటమెన్ మరియు కాలేజ్ ఆఫ్ విలియం & మేరీ విద్యార్థులను అప్రమత్తం చేసింది. వారు గవర్నర్సు ప్యాలెసుకు వెళ్ళారు. డన్మోరు జప్తు చేసిన గన్‌పౌడరు‌ను తిరిగి ఇవ్వమని డిమాండ్ చేశారు. పాట్రికు హెన్రీ నాయకత్వంలో ఎక్కువ మంది మిలిటమెన్ విలియమ్స్బర్గ్ చేరుకున్నప్పుడు, డన్మోర్ జప్తు చేసిన వస్తువులకు పరిహారం చెల్లించడానికి అంగీకరించాడు. మన్రో మరియు అతని తోటి విద్యార్థులు గవర్నర్ చర్యల వల్ల చాలా కోపంగా ఉన్నారు, తరువాత వారు క్యాంపస్‌లో రోజువారీ సైనిక కసరత్తులు నిర్వహించారు.

విప్లవాత్మక యుద్ధ సేవ

1776 ప్రారంభంలో ఆయన చేరిన దాదాపు ఒకటిన్నర సంవత్సరం తర్వాత, మన్రో కళాశాల నుండి తప్పుకుని కాంటినెంటలు ఆర్మీలోని 3వ వర్జీనియా రెజిమెంటులో చేరాడు. కొంతకాలం క్రితం మరణించిన అతని సోదరుడు స్పెన్స్ మరణానికి సంతాపం వ్యక్తం చేసినప్పటికీ.. కొత్త సైన్యం తన అధికారులలో అక్షరాస్యతను విలువైనదిగా భావించినందున, మన్రోను లెఫ్టినెంట్ హోదాతో నియమించారు, కల్నలు జార్జి వీడను, తరువాత కెప్టెను విలియం వాషింగ్టను కింద పనిచేశారు. నెలల శిక్షణ తర్వాత, మన్రో మరియు 700 మంది వర్జీనియా పదాతిదళ సిబ్బందిని న్యూయార్కు న్యూజెర్సీ ప్రచారంలో పనిచేయడానికి ఉత్తరానికి పిలిచారు. డిసెంబరు 7న ఫోర్టు వాషింగ్టను నష్టానికి ప్రతిస్పందనగా కాంటినెంటలు ఆర్మీ డెలావేరు నది మీదుగా తిరోగమనంలో మన్రో రెజిమెంటు కీలక పాత్ర పోషించింది. డిసెంబరు చివరలో ట్రెంటను యుద్ధంలో హెస్సియన్ శిబిరం మీద మన్రో ఆకస్మిక దాడిలో పాల్గొన్నాడు. దాడి విజయవంతం అయినప్పటికీ యుద్ధంలో మన్రో ధమని తెగిపోయి దాదాపు చనిపోయే అవకాశం ఉంది. తత్ఫలితంగా, వాషింగ్టన్ మన్రో, విలియం వాషింగ్టను‌ల ధైర్యసాహసాలకు కారణమని పేర్కొన్నాడు. మన్రోను కెప్టెను‌గా పదోన్నతి కల్పించాడు.

రెండు నెలలు కోలుకున్న తర్వాత, మన్రో తన సొంత సైనికుల బృందాన్ని నియమించుకోవడానికి వర్జీనియాకు తిరిగి వచ్చాడు. సైనికులను తన కంపెనీలో చేరమని ప్రేరేపించడానికి సంపద లేకపోవడంతో, మన్రో బదులుగా తన మామను ముందు వైపుకు తిరిగి పంపమని కోరాడు. మన్రోను జనరల్ విలియం అలెగ్జాండరు, లార్డు స్టిర్లింగు సిబ్బందికి సహాయక అధికారిగా నియమించారు. బ్రాండివైను యుద్ధంలో ఆయన మార్క్విసు డి లాఫాయెటు అనే ఫ్రెంచ్ వాలంటీర్‌తో సన్నిహిత స్నేహాన్ని ఏర్పరచుకున్నాడు, అతను యుద్ధాన్ని మతపరమైన మరియు రాజకీయ నిరంకుశత్వానికి వ్యతిరేకంగా విస్తృత పోరాటంలో భాగంగా చూడమని ప్రోత్సహించాడు. మన్రో ఫిలడెల్ఫియా పోరాటంలో పనిచేశాడు. 1777–78 శీతాకాలాన్ని వ్యాలీ ఫోర్జు శిబిరంలో గడిపాడు. మార్షలు‌తో ఒక లాగ్ గుడిసెను పంచుకున్నాడు. 1777 చివరి నాటికి, అతను మేజరు‌గా పదోన్నతి పొందాడు. లార్డ్ స్టిర్లింగు సహాయకుడు-డి-క్యాంప్‌గా పనిచేశాడు. మోన్‌మౌతు యుద్ధంలో పనిచేసిన తర్వాత. నిరాశ్రయుడైన మన్రో డిసెంబరు 1778లో తన కమిషను‌కు రాజీనామా చేసి ఫిలడెల్ఫియాలో తన మామతో చేరాడు. బ్రిటిష్ వారు సవన్నాను స్వాధీనం చేసుకున్న తర్వాత, వర్జీనియా శాసనసభ నాలుగు రెజిమెంట్‌లను పెంచాలని నిర్ణయించుకుంది మరియు మన్రో తన సొంత కమాండ్‌ను పొందాలనే ఆశతో తన స్వదేశానికి తిరిగి వచ్చాడు. వాషింగ్టన్, స్టిర్లింగు అలెగ్జాండర్ హామిల్టన్ నుండి సిఫార్సు లేఖలతో, మన్రో లెఫ్టినెంటు కల్నలు‌గా కమిషను అందుకున్నాడు. రెజిమెంటు‌లలో ఒకదానికి నాయకత్వం వహిస్తాడని భావించారు, కానీ నియామకం మళ్ళీ సమస్యగా నిరూపించబడింది. జోన్స్ సలహా మేరకు, మన్రో విలియమ్స్‌బర్గ్‌కు తిరిగి వచ్చి విలియం, మేరీ కళాశాలలో న్యాయశాస్త్రం అభ్యసించాడు, వర్జీనియా గవర్నర్ థామస్ జెఫెర్సను ఆశ్రితుడయ్యాడు. మన్రో త్వరలోనే సన్నిహిత మరియు జీవితకాల స్నేహాన్ని ఏర్పరచుకున్న జెఫెర్సను, తన ఆశ్రితుడికి రాజకీయ జీవితాన్ని కొనసాగించమని సలహా ఇచ్చాడు మరియు తన లైబ్రరీని అతనికి అందుబాటులో ఉంచాడు, అక్కడ ఎపిక్టెటసు రచనలు ముఖ్యంగా మన్రోపై గొప్ప ప్రభావాన్ని చూపాయి

బ్రిటిషు వారు దక్షిణ కాలనీలలో తమ కార్యకలాపాలను ఎక్కువగా కేంద్రీకరించడంతో, వర్జీనియన్లు రాజధానిని మరింత రక్షణాత్మక నగరమైన రిచ్మండుకు తరలించారు. మన్రో జెఫెర్సన్ తో కలిసి కొత్త రాజధానికి వెళ్లారు. జనరలు జోహాను వాన్ కల్బు మరియు వర్జీనియా మిలిషియా ఆధ్వర్యంలో సదరన్ కాంటినెంటల్ ఆర్మీతో సంబంధాలు కొనసాగించే పనితో జెఫెర్సన్ మన్రోను సైనిక కమిషనరు‌గా నియమించారు. 1780 చివరిలో బ్రిటిషు వారు వర్జీనియాను ఆక్రమించారు. ఈలోగా కల్నల్‌గా మారిన మన్రోకు మొదటిసారిగా రెజిమెంట్‌కు కమాండ్ ఇవ్వబడింది, కానీ ఆసక్తిగల నియామకాలు లేకపోవడం వల్ల అతను ఇప్పటికీ సైన్యాన్ని సేకరించలేకపోయాడు, మన్రో కింగ్ జార్జ్ కౌంటీలోని తన ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు మరియు రిచ్మండ్ పై బ్రిటిష్ దాడికి హాజరు కాలేదు. కాంటినెంటల్ ఆర్మీ మరియు వర్జీనియా మిలీషియా రెండూ అధిక సంఖ్యలో అధికారులను కలిగి ఉండటంతో, మన్రో యార్కు‌టౌను ప్రచారం సమయంలో సేవ చేయలేదు మరియు అతని నిరాశకు గురిచేస్తూ, యార్కుటౌను ముట్టడిలో పాల్గొనలేదు. ఆండ్రూ జాక్సన్ 13 సంవత్సరాల వయస్సులో మిలీషియా యూనిట్‌లో కొరియర్‌గా పనిచేసినప్పటికీ, మన్రో కాంటినెంటల్ ఆర్మీ అధికారిగా పనిచేసినందున మరియు యుద్ధంలో పాల్గొన్నందున రివల్యూషనరీ వార్ అనుభవజ్ఞుడైన చివరి యుఎస్ అధ్యక్షుడిగా పరిగణించబడ్డాడు. తన సేవ ఫలితంగా మన్రో సిన్సినాటి సమాజంలో సభ్యుడయ్యాడు.

ప్రారంభ రాజకీయ జీవితం

 కాంటినెంటలు కాంగ్రెసు సభ్యుడు 
మన్రో జెఫెర్సన్ ఆధ్వర్యంలో న్యాయశాస్త్రాన్ని అభ్యసించడం ప్రారంభించి 1783 వరకు కొనసాగాడు. అతను చట్టపరమైన సిద్ధాంతం లేదా ఆచరణలో ప్రత్యేకించి ఆసక్తి చూపలేదు, కానీ అది "అత్యంత తక్షణ బహుమతులు" అందిస్తుందని మరియు సంపద, సామాజిక స్థితి మరియు రాజకీయ ప్రభావం. 1782లో, మన్రో వర్జీనియా హౌస్ ఆఫ్ డెలిగేట్సుకు ఎన్నికయ్యారు. వర్జీనియా కార్యనిర్వాహక మండలిలో పనిచేసిన తర్వాత, ఆయన నవంబరు 1783లో నాల్గవ కాన్ఫెడరేషను కాంగ్రెసుకి ఎన్నికయ్యారు. 1784 జూన్‌లో న్యూజెర్సీలోని ట్రెంటను‌లో కాంగ్రెసు సమావేశమయ్యే వరకు అన్నాపోలిసు‌లో పనిచేశారు. చివరకు భ్రమణ నియమం ప్రకారం ఆయన ఆ కార్యాలయం నుండి పదవీ విరమణ చేసినప్పుడు ఆయన మొత్తం మూడు సంవత్సరాలు పనిచేశారు. ఆ సమయానికి, ప్రభుత్వం తాత్కాలిక రాజధాని న్యూయార్క్ నగరంలో సమావేశం అవుతోంది. 1784లో, మన్రో వాయువ్య ప్రాంతంలోని పరిస్థితులను పరిశీలించడానికి పశ్చిమ న్యూయార్క్ మరియు పెన్సిల్వేనియా గుండా విస్తృతమైన పర్యటనను చేపట్టాడు. ఈ పర్యటనలో యునైటెడ్ స్టేట్స్ బ్రిటన్‌ను ఈ ప్రాంతంలో తన పదవులను విడిచిపెట్టి వాయువ్యంపై నియంత్రణను నిర్ధారించుకోవాలని ఒత్తిడి చేయాల్సి ఉందని అతనికి నమ్మకం కలిగింది. కాంగ్రెస్‌లో పనిచేస్తున్నప్పుడు, మన్రో పశ్చిమ విస్తరణకు న్యాయవాదిగా మారాడు. వాయువ్య ఆర్డినెన్సు రచన ఆమోదంలో కీలక పాత్ర పోషించాడు. ఈ ఆర్డినెన్సు వాయువ్య భూభాగాన్ని సృష్టించింది. పెన్సిల్వేనియాకు పశ్చిమాన, ఒహియో నదికి ఉత్తరాన ఉన్న భూభాగాల సమాఖ్య పరిపాలనను అందిస్తుంది. కాన్ఫెడరేట్ కాంగ్రెస్‌లో మన్రో లక్ష్యాలలో మరొకటి మిస్సిస్సిప్పి నది మీద ఉచిత నావిగేషను‌కు అమెరికను హక్కులను చర్చించడం. ఈ కాలంలో, జెఫెర్సన్ మన్రోకు గురువుగా సేవలందించడం కొనసాగించాడు మరియు జెఫెర్సన్ ప్రాంప్ట్ మేరకు, అతను మరొక ప్రముఖ వర్జీనియను జేమ్స్ మాడిసన్తో స్నేహం చేశాడు.

 వివాహం మరియు న్యాయవాద వృత్తి 
ఫిబ్రవరి 16, 1786న, మన్రో న్యూయార్క్ నగరంలోని ఉన్నత సమాజం నుండి వచ్చిన ఎలిజబెత్ కోర్‌రైటు (1768–1830)ను మాన్‌హట్టన్‌లోని ట్రినిటీ చర్చిలో వివాహం చేసుకున్నాడు. ఈ వివాహం ముగ్గురు పిల్లలను కన్నది, ఎలిజా 1786లో, 1799లో జేమ్స్ మరియా 1802లో. మన్రో ఆంగ్లికను విశ్వాసంలో పెరిగినప్పటికీ, పిల్లలు ఎపిస్కోపలు చర్చి బోధనల ప్రకారం విద్యను పొందారు. లాంగ్ ఐలాండు, న్యూయార్కు]లో కొద్దిసేపు హనీమూను తర్వాత, మన్రోలు కాంగ్రెసు వాయిదా పడే వరకు తమ తండ్రితో నివసించడానికి న్యూయార్కు నగరానికి తిరిగి వచ్చారు:

1786 శరదృతువులో, మన్రో కాంగ్రెస్‌కు రాజీనామా చేసి ఫ్రెడెరిక్స్బర్గు, వర్జీనియాలోని తన మామ జోన్సు ఇంటికి వెళ్లారు. అక్కడ ఆయన బార్ పరీక్షలో విజయవంతంగా ఉత్తీర్ణులై రాష్ట్రం తరపున న్యాయవాది అయ్యారు. 1787లో మన్రో వర్జీనియా హౌస్ ఆఫ్ డెలిగేట్స్‌కు మరో పర్యాయం ఎన్నికయ్యారు. ఆర్టికల్సు‌ను సంస్కరించాలనే కోరికతో ఆయన బహిరంగంగా మాట్లాడినప్పటికీ, తన పని బాధ్యతల కారణంగా ఫిలడెల్ఫియా సమావేశంకు హాజరు కాలేకపోయాడు. 1788లో మన్రో వర్జీనియా రాటిఫైయింగు సమావేశంకు ప్రతినిధి అయ్యాడు. ఇది యునైటెడ్ స్టేట్స్ రాజ్యాంగాన్ని ఆమోదించడానికి ఓటు వేసింది. వర్జీనియాలో, ప్రతిపాదిత రాజ్యాంగాన్ని ఆమోదించడంపై పోరాటం సమాఖ్యవాదులు మరియు సమాఖ్య వ్యతిరేకులు మధ్య సాధారణ ఘర్షణ కంటే ఎక్కువగా ఉంది. జాతీయ ప్రభుత్వంలో ప్రతిపాదిత మార్పు యొక్క ప్రయోజనాల గురించి వర్జీనియన్లు పూర్తి స్థాయి అభిప్రాయాలను కలిగి ఉన్నారు. సైద్ధాంతిక పోరాటంలో మధ్యస్థంగా ఉన్నవారు కేంద్ర వ్యక్తులు అయ్యారు. మన్రో ఎడ్మండు పెండిల్టను నేతృత్వంలో, ఈ "సవరణల కోసం ఉన్న సమాఖ్యవాదులు" హక్కుల బిల్లు లేకపోవడాన్ని విమర్శించారు. కేంద్ర ప్రభుత్వానికి పన్ను అధికారాలను అప్పగించడం గురించి ఆందోళన చెందారు. మిస్సిస్సిప్పి నది మీద ఉచిత నావిగేషను‌కు సంబంధించిన హామీలను రాజ్యాంగంలో చేర్చాలని రక్షణ విషయంలో మిలీషియా మీద సమాఖ్య ప్రభుత్వానికి ప్రత్యక్ష నియంత్రణను ఇవ్వాలని మన్రో రాజ్యాంగానికి పిలుపునిచ్చారు. అలా చేయడం ద్వారా, అతను స్టాండింగ్ ఆర్మీని సృష్టించకుండా నిరోధించాలనుకున్నాడు, ఇది సమాఖ్యవాదులు మరియు సమాఖ్య వ్యతిరేకుల మధ్య వివాదాస్పద అంశంగా నిరూపించబడింది. మన్రో కూడా ఎలక్టోరలు కాలేజును వ్యతిరేకించాడు. దీనిని అతను చాలా అవినీతిమయమైన, రాష్ట్ర ప్రయోజనాలకు అనుకూలమైనదిగా భావించాడు. అధ్యక్షుడి ప్రత్యక్ష ఎన్నికకు మద్దతు ఇచ్చాడు. మాడిసన్ తన నిర్ణయాన్ని మార్చుకుని హక్కుల బిల్లును ఆమోదిస్తానని హామీ ఇచ్చిన తర్వాత, వర్జీనియా కన్వెన్షను రాజ్యాంగాన్ని స్వల్ప ఓటుతో ఆమోదించింది, అయినప్పటికీ మన్రో స్వయంగా దానికి వ్యతిరేకంగా ఓటు వేశాడు.

 మూలాలు