రెండవ ఫ్రెంచ్ సామ్రాజ్యం

రెండవ ఫ్రెంచి సామ్రాజ్యం, అధికారికంగా ఫ్రెంచి సామ్రాజ్యం, అనేది 1852 నుండి 1870 వరకు ఫ్రాన్సు ప్రభుత్వం. దీనిని 1852 డిసెంబరు 2న ఫ్రెంచి రెండవ రిపబ్లిక్కు కింద ఫ్రాన్సు అధ్యక్షుడు 3వ ఇటలీ రాజ్యం స్థాపించారు. ఆయన తనను తాను ఫ్రెంచి చక్రవర్తిగా ప్రకటించుకున్నాడు. ఈ కాలం మౌలిక సదుపాయాలు ఆర్థిక వ్యవస్థలో గణనీయమైన విజయాలలో ఒకటి, ఫ్రాన్సు యూరప్లో తనను తాను ఆధిపత్య శక్తిగా తిరిగి స్థాపించుకుంది.

1930లు - 1940లలో చరిత్రకారులు రెండవ సామ్రాజ్యాన్ని ఫాసిజం పూర్వగామిగాగా తక్కువ చేసి విమర్శించారు. కానీ 20వ శతాబ్దం చివరి నాటికి దీనిని ఆధునికీకరణ పాలనకు ఉదాహరణగా తిరిగి అంచనా వేశారు. చరిత్రకారులు సాధారణంగా రెండవ సామ్రాజ్యం విదేశాంగ విధానం మీద ప్రతికూల మూల్యాంకనాలను ఇచ్చారు. దేశీయ విధానాల మీద కొంతవరకు సానుకూల అంచనాలను ఇచ్చారు. ముఖ్యంగా 1858 తర్వాత 3వ నెపోలియను తన పాలనను సరళీకరించిన తర్వాత. ఫ్రెంచి వ్యాపారం, ఎగుమతులను ప్రోత్సహించాడు. రైల్వే నెట్వర్కు గొప్ప విజయాలలో ఒకటి ఇది వాణిజ్యాన్ని సులభతరం చేసి దేశాన్ని పారిస్ కేంద్రంగా కలిపింది. ఇది ఆర్థిక వృద్ధిని ప్రేరేపించింది. దేశంలోని చాలా ప్రాంతాలకు శ్రేయస్సును తెచ్చిపెట్టింది. పారిసు‌ను పునరుద్ధరించడం కొరకు విశాలమైన బౌలేవార్డు‌లు, అద్భుతమైన ప్రజా భవనాలు, సంపన్న పారిసియన్ల కోసం సొగసైన నివాస జిల్లాలతో నిర్మిచిన ఘనత రెండవ సామ్రాజ్యానికి దక్కింది.

అంతర్జాతీయంగా 3వ నెపోలియను తన మామ నెపోలియను బోనపార్టేను అనుకరించడానికి ప్రయత్నించాడు. అనేక ప్రపంచవ్యాప్తంగా సామ్రాజ్యవాద వెంచరు‌లలో అలాగే యూరపు‌లో అనేక యుద్ధాలులో పాల్గొన్నాడు. ఆయన తన పాలనను ఫ్రెంచి విజయాలతో క్రిమియాలోని ఇటలీలో ప్రారంభించాడు. సావోయి, నైసు, చాలా క్లుప్తంగా, వెనిటియా (ఇటలీకి లొంగిపోయే ముందు) గెలుచుకున్నాడు. చాలా కఠినమైన పద్ధతులను ఉపయోగించి ఆయన తూర్పు ఆఫ్రికా, ఫ్రెంచి ఇండోచైనాలో ఉత్తర ఆఫ్రికాలో ఫ్రెంచి సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించాడు. 3వ నెపోలియను రెండవ మెక్సికను సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించి ఫ్రెంచి కక్ష్యలోకి తీసుకురావడానికి మెక్సికోలో రెండవ ఫ్రెంచి జోక్యాన్ని ప్రారంభించాడు. కానీ ఇది వైఫల్యంలో ముగిసింది. ఆయన ప్రష్యను ముప్పును తప్పుగా నిర్వహించాడు. ఆయన పాలన ముగిసే సమయానికి ఫ్రెంచు చక్రవర్తికి అధిక జర్మనీ దళాలను ఎదిరించడానికి మిత్రదేశాలు లేకుండా పోయాయి. 3వ నెపోలియను సెడాను యుద్ధంలో పట్టుబడిన తర్వాత మూడవ ఫ్రెంచి రిపబ్లిక్కు ప్రకటన (1870 సెప్టెంబరు 4,)లో ఫ్రాంకో-ప్రష్యను యుద్ధం సమయంలో రెండవ సామ్రాజ్యం అంతమైంది.

చరిత్ర
1851 తిరుగుబాటు
1851 డిసెంబరు 2 న 1848లో రిపబ్లిక్కు అధ్యక్షుడిగా ఎన్నికైన లూయిసు-నెపోలియను బోనపార్టే, జాతీయ అసెంబ్లీని రద్దు చేయడం ద్వారా ఒక తిరుగుబాటును నిర్వహించాడు. అలా చేసే రాజ్యాంగ హక్కు లేకుండానే. అందువలన ఆయన ఫ్రాన్సు‌కు ఏకైక పాలకుడయ్యాడు. గతంలో అసెంబ్లీ రద్దు చేసిన సార్వత్రిక ఓటు హక్కును తిరిగి స్థాపించాడు. ఆ నెల చివరిలో ఒక ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ ద్వారా ఆయన నిర్ణయాలు ప్రజాదరణ పొందాయి. దీనికి 92 శాతం మద్దతు లభించింది.

అదే ప్రజాభిప్రాయ సేకరణలో కొత్త రాజ్యాంగం ఆమోదించబడింది. 1852 జనవరిలో అధికారికంగా అమలు చేయబడిన ఈ కొత్త పత్రం లూయిసు-నెపోలియను‌ను 10 సంవత్సరాల పాటు అధ్యక్షుడిగా చేసింది. తిరిగి ఎన్నిక మీద ఎటువంటి పరిమితులు లేవు. ఇది దాదాపు అన్ని పాలక అధికారాలను ఆయన చేతులలో కేంద్రీకరించింది. అయితే లూయిసు-నెపోలియను కేవలం నిరంకుశ అధ్యక్షుడిగా ఉండటంతో సంతృప్తి చెందలేదు. కొత్త పత్రం మీద చట్టంగా సంతకం చేసిన వెంటనే ఆయన సామ్రాజ్యాన్ని పునరుద్ధరించడం ప్రారంభించాడు. సామ్రాజ్యం తిరిగి రావాలని అధికారికంగా ప్రేరేపించబడిన అభ్యర్థనలకు ప్రతిస్పందనగా సెనేటు 1851 నవంబరు‌లో రెండవ ప్రజాభిప్రాయ సేకరణను షెడ్యూలు చేసింది. ఇది 97 శాతం మద్దతుతో ఆమోదించబడింది. 1851 డిసెంబరు  ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ మాదిరిగానే చాలా "అవును" ఓట్లు గాలి నుండి తయారు చేయబడ్డాయి.

సామ్రాజ్యాన్ని సెనేటు అధికారికంగా 1852 డిసెంబరు 2న తిరిగి స్థాపించింది. యువరాజు-అధ్యక్షుడు "3వ నెపోలియను, ఫ్రెంచి చక్రవర్తి" అయ్యాడు. రాజ్యాంగం ఇప్పటికే ఆయన చేతులలో చాలా అధికారాన్ని కేంద్రీకరించింది. "అధ్యక్షుడు" అనే పదాన్ని "చక్రవర్తి" అనే పదంతో భర్తీ చేయడం మరియు ఆ పదవిని వంశపారంపర్యంగా మార్చడం మాత్రమే ముఖ్యమైన మార్పులు. ప్రజాదరణ పొందిన ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ బోనపార్టిజం ప్రత్యేక చిహ్నంగా మారింది. దీనిని చార్లెసు డి గల్లె తరువాత ఉపయోగించారు.
ప్రారంభ పాలన
 thumb | 1852 డిసెంబరు 2న హోటలు డి విల్లె, పారిసు వద్ద రెండవ సామ్రాజ్యం అధికారిక ప్రకటన
నియంతృత్వ శక్తులతో 3వ నెపోలియను. మంచి రైల్వే వ్యవస్థను నిర్మించడాన్ని అధిక ప్రాధాన్యతగా మార్చాడు. ఆయన పారిసు‌ను కేంద్రంగా ఉపయోగించి ఆరు ప్రధాన కంపెనీలుగా మూడు డజన్ల చిన్న, అసంపూర్ణ లైన్లను ఏకీకృతం చేశాడు. జనాభా, పరిశ్రమ, ఆర్థికం, వాణిజ్య కార్యకలాపాలు, పర్యాటక పరంగా పారిసు నాటకీయంగా అభివృద్ధి చెందింది. జార్జెసు-యూజీను హౌస్మనుతో కలిసి పనిచేస్తూ, నెపోలియను నగరాన్ని ప్రపంచ స్థాయి ప్రదర్శనగా పునర్నిర్మించడానికి విలాసవంతంగా ఖర్చు చేశాడు. ఆరు కంపెనీలకు ఆర్థిక దృఢత్వం ప్రభుత్వ హామీల ద్వారా పటిష్టం చేయబడింది. ఫ్రాన్సు ఆలస్యంగా ప్రారంభించినప్పటికీ 1870 నాటికి అది అద్భుతమైన రైల్వే వ్యవస్థను కలిగి ఉంది. దీనికి మంచి రోడ్లు, కాలువలు, ఓడరేవులు కూడా మద్దతు ఇచ్చాయి.

ప్రజాభిప్రాయం కొత్తగా మేల్కొన్న వ్యతిరేకతకు ముందు సామ్రాజ్యం ప్రతిష్టను పునరుద్ధరించడానికి, నెపోలియను కుడి నుండి కోల్పోయిన వామపక్షాల నుండి మద్దతును పొందేందుకు ప్రయత్నించాడు. ఇటలీ నుండి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత 1859 ఆగస్టు 16 నాటి సాధారణ క్షమాభిక్ష పది సంవత్సరాల పాటు కొనసాగే నిరంకుశ లేదా నిరంకుశ సామ్రాజ్యం పరిణామాన్ని గుర్తించింది.

మతం
ఇటాలియను ఏకీకరణ అనే ఆలోచన పోపు‌ల తాత్కాలిక శక్తిని అనివార్యంగా అంతం చేస్తుంది. ఇది సామ్రాజ్యానికి ప్రముఖ మద్దతుదారులుగా ఉన్న ఫ్రెంచి కాథలిక్కులను ఆగ్రహానికి గురిచేసింది. లూయిసు వీలోటు పత్రికలో యూనివర్సు అనే స్వరాన్ని వినిపించిన ఒక తీవ్రమైన కాథలిక్కు వ్యతిరేకత తలెత్తింది. 1860లో మౌంటు లెబనాను డమాస్కసు‌లో జరిగిన పౌర సంఘర్షణలో మారోనైటు కాథలికు వైపు అనుకూలంగా సాగించిన సిరియను యాత్ర (1860)  దీనిని మరింతగా పెంచింది.
అల్ట్రామోంటనే రోంలో పోపు‌తో దగ్గరి సంబంధాల కోసం ఆరాటపడే కాథలిక్కులు సంస్కృతి ప్రజాస్వామ్యీకరణలో కీలక పాత్ర పోషించారు. 1860 ఫిబ్రవరిలో ఇటాలియను ప్రశ్న తీవ్ర స్థాయిలో ఉన్నప్పుడు ఎంజిఆర్ గాస్టను డి సెగురు నేతృత్వంలో జరిగిన కరపత్రాల ప్రచారం ఫ్రాన్సు‌లోని కాథలిక్కు చర్చి అనుభవిస్తున్న భావ ప్రకటనా స్వేచ్ఛను సద్వినియోగం చేసుకుంది. కాథలిక్కు అభిప్రాయాన్ని సమీకరించడం, ప్రభుత్వం పోపు‌కు మద్దతు ఇవ్వడానికి ప్రోత్సహించడం దీని లక్ష్యం. కాథలిక్కు అల్ట్రామోంటేను ప్రచారం ప్రధాన ఫలితం సాంస్కృతిక రంగంలో సంస్కరణలను ప్రేరేపించడం, ఇది వారి రాజకీయ శత్రువులైన రిపబ్లికన్లు, స్వేచ్ఛా ఆలోచనాపరులకు కూడా స్వేచ్ఛలను ఇచ్చింది.

రెండవ సామ్రాజ్యం అధికారిక రాష్ట్ర మతమైన కాథలిక్కులను బలంగా ఆదరించినప్పటికీ అది ప్రొటెస్టంట్లను, యూదులను ఎటువంటి హింసలు ప్రదర్శించకుండా సహించింది. కాల్వినిస్టు, లూథరను చర్చిల, చిన్న ప్రొటెస్టంటు సమాజంతో రాష్ట్రం వ్యవహరించింది. దీని సభ్యులలో పాలనకు మద్దతు ఇచ్చిన అనేక మంది ప్రముఖ వ్యాపారవేత్తలు ఉన్నారు. 1852 మార్చి 26న చక్రవర్తి డిక్రీ చట్టం ప్రొటెస్టంటు చర్చి వ్యవహారాలలో ప్రభుత్వ జోక్యానికి దారితీసింది. తద్వారా ప్రొటెస్టంటు సిద్ధాంతాన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకున్న, అపనమ్మకం చేసిన కాథలిక్కు అధికారుల అనుకూలంగా స్వీయ-నియంత్రణను తగ్గించింది. వారి పరిపాలన చర్చి-రాష్ట్ర సంబంధాలను మాత్రమే కాకుండా ప్రొటెస్టంటు సమాజాల అంతర్గత జీవితాలను కూడా ప్రభావితం చేసింది.

పోలీసు

3వ నెపోలియను మీడియాను సెన్సారు చేయడానికి, వ్యతిరేకతను అణచివేయడానికి రాజకీయీకరించబడిన పోలీసు అధికారాలను ఉపయోగించాడు. చట్టపరంగా ఆయనకు విస్తృత అధికారాలు ఉన్నాయి. కానీ ఆచరణలో ఆయన చట్టపరమైన, ఆచార, నైతిక నిరోధకాల ద్వారా పరిమితం చేయబడ్డాడు. 1851 నాటికి రాజకీయ పోలీసులు కేంద్రీకృత పరిపాలనా సోపానక్రమాన్ని కలిగి ఉన్నారు. ప్రజా నియంత్రణ నుండి ఎక్కువగా నియంత్రణ శక్తిని పొందారు. రెండవ సామ్రాజ్యం ఈ వ్యవస్థను కొనసాగించింది; ప్రతిపాదిత ఆవిష్కరణలను అధికారులు నిలిపివేశారు. సాధారణంగా రాజకీయ పాత్రలు సాధారణ పరిపాలనా విధులలో భాగంగా ఉండేవి. పోలీసు దళాలు నిజంగా బలోపేతం అయినప్పటికీ ప్రత్యర్థులు పోలీసుల రహస్య  కార్యకలాపాల పెరుగుదలను అతిశయోక్తి చేశారు. సామ్రాజ్య పోలీసులకు తరువాతి నిరంకుశ రాజ్యాలలో కనిపించే సర్వశక్తి లేదు.

పత్రికా స్వేచ్ఛ

దేశాన్ని నిశ్శబ్దంగా ఉంచిన గ్యాగు‌ను తొలగించడం ద్వారా నెపోలియను పత్రికా స్వేచ్చను ప్రారంభించాడు. 1860 నవంబరు 24న సింహాసనం నుండి ప్రసంగానికి సమాధానంగా ఏటా ప్రసంగించే హక్కును ఛాంబరు‌లకు  పార్లమెంటరీ చర్చలను నివేదించే హక్కును పత్రికలకు మంజూరు చేశాడు. ఇటలీలో చక్రవర్తి పాటించే లైసెజు-ఫెయిరు విధానంతో మరింత ఆందోళన చెందుతున్న పెరుగుతున్న కాథలిక్కు వ్యతిరేకతను అరికట్టడానికి ఆయన తరువాతి రాయితీ పనిచేస్తుందని భావించాడు. ప్రభుత్వ మెజారిటీ ఇప్పటికే స్వాతంత్ర్య సంకేతాలను చూపించింది. 1861లో చక్రవర్తి మంజూరు చేసిన విభాగాల ద్వారా బడ్జెట్టు ‌మీద ఓటు వేసే హక్కు ఆయన విరోధులకు ఇచ్చిన కొత్త ఆయుధంగా మారింది: లోపభూయిష్ట బడ్జెట్టు, వాణిజ్య సంక్షోభం, విదేశీ సమస్యల మీద దృష్టిని ఆకర్షించే  ప్రతిదీ వారికి అనుకూలంగా కుట్ర పన్నింది. ఆ నిజాయితీపరులైన స్నేహితులు దీనికి ఆందోళనచెందారు.
యూనియను లిబరేలు
 thumb | right | 3వ నెపోలియను, బారన్ హౌస్‌మాను సృష్టించిన కొత్త బౌలెవార్డు‌లలో ఒకటైన అవెన్యూ డి ఎల్'ఒపెరా
నెపోలియను మళ్ళీ ఇటలీ ఆశలను నిరాశపరిచాడు. పోలాండు‌ను అణిచివేయడానికి అనుమతించాడు. షెల్స్విగు-హోల్సు‌టెయిను ప్రశ్న విషయంలో డెన్మార్క్ మీద ప్రష్యా విజయం సాధించడానికి అనుమతించాడు. ఈ అసమానతల కారణంగా ప్రతిపక్ష నాయకులు లెజిటిమిస్టు, లిబరలు, రిపబ్లికను పార్టీల సంకీర్ణమైన యూనియను లిబరేలును ఏర్పాటు చేశారు. 1863 మే-జూన్ ఎన్నికలలో ప్రతిపక్షం నలభై సీట్లు గెలుచుకుంది. అడాల్ఫు థియర్సు "అవసరమైన స్వేచ్ఛల" కోసం ప్రతిపక్ష పార్టీల డిమాండ్లకు అత్యవసరంగా స్వరం ఇచ్చారు.
ఫ్రెంచి అభిప్రాయం ఈ అభివ్యక్తి ప్రాముఖ్యతను చక్రవర్తి తప్పుగా భావించడం కష్టం. ఆయన అంతర్జాతీయ వైఫల్యాల దృష్ట్యా దానిని అణచివేయడం అసాధ్యం. ఎన్నికలకు బాధ్యత వహించిన అంతర్గత మంత్రి పెర్సిగ్నీ త్యాగం, "వైసు-చక్రవర్తి" యూజీను రౌహెరు చేత భర్తీ చేయబడిన కౌన్సిలు ఒక రకమైన అధ్యక్ష పదవి లేకుండా మంత్రుల స్థానంలో 1864 సిలబసు‌లో ముగియనున్న చర్చి దాడులకు ప్రతిస్పందనగా జీన్ విక్టరు డ్యూరుయి అనే మతాధికారి వ్యతిరేకిని ప్రజా బోధనా మంత్రిగా నామినేటు చేయడం ఇవన్నీ చక్రవర్తి, వామపక్షాల మధ్య ఒక ప్రత్యేకమైన సామరస్యాన్ని సూచిస్తున్నాయి.
కానీ థియర్సు రాజవంశం కంటే రాజ్యాంగబద్ధమైన వ్యతిరేకతకు ప్రాతినిధ్యం వహించాడు. అయినప్పటికీ  క్షమాభిక్ష పొందిన లేదా స్వచ్ఛందంగా బహిష్కరించబడిన రిపబ్లికన్ల వ్యతిరేకత కలిగిన వారిలో విక్టరు హ్యూగో అనర్గళంగా మాట్లాడడం మరొక రాజీలేని వ్యతిరేకతగా మారింది. ఆ విధంగా గతంలో పాలక వర్గాలను ఏర్పాటు చేసిన వారు మళ్ళీ పరిపాలించాలనే తమ ఆశయం సంకేతాలను చూపించారు. బూర్జువాలో ఈ ఉద్యమం ప్రజలకు వ్యాపించే ప్రమాదం ఉంది. ఆ శక్తి ఉపయోగించి శ్రామిక ప్రజల వైపు తిప్పి తన బెదిరింపు శక్తిని సంఘటితం చేసుకుంటానని నెపోలియను నమ్మాడు.
మద్దతు లభిస్తుందని హామీ ఇచ్చిన చక్రవర్తి, నిరంకుశ పాలన మద్దతుదారు రౌహెరు ద్వారా, లిబరల్సు వైపు నుండి వచ్చిన  కొత్త వాదనలన్నింటిని తిరస్కరించాడు. 1865లో అమెరికను అంతర్యుద్ధం ముగిసినప్పుడు పత్తి సరఫరాలను తిరిగి తెరవడం కన్వెన్షను ద్వారా రోమను సమస్యలకు స్పష్టమైన ముగింపు వంటి అంతర్జాతీయ సంఘటనలు ఆయనకు సహాయపడ్డాయి. ఇది ఇటలీ రక్షణను, పాపలు రాష్ట్రాలకు హామీ ఇచ్చింది. చివరకు రెండవ ష్లెస్విగు యుద్ధాన్ని తాత్కాలికంగా ముగించిన ఒప్పందం ద్వారా ఆయనకు సహాయం లభించింది.
సామాజిక చలనశీలత
ఫ్రాన్సు ప్రధానంగా గ్రామీణ సమాజం, దీనిలో సామాజిక తరగతి కుటుంబ ఖ్యాతి, భూమి యాజమాన్యం మీద ఆధారపడి ఉంటుంది. క్రమంగా మెరుగుపడుతున్న విద్యా వ్యవస్థ ద్వారా పరిమిత స్థాయిలో కదలిక సాధ్యమైంది. సమాజంలోని అన్ని స్థాయిల నుండి వచ్చిన విద్యార్థులకు ప్రభుత్వ మాధ్యమిక పాఠశాలల్లో ప్రవేశం లభించింది. ఇది రైతుల చేతివృత్తుల వారి కుమారులకు ఒక నిచ్చెనను తెరిచింది. అయితే ఉన్నత వర్గాల పట్ల అసూయ లేదా అపనమ్మకం ద్వారా కొన్ని శ్రామిక-తరగతి కుటుంబాలు విద్యను సద్వినియోగం చేసుకున్నాయి లేదా తమ కుమారులు పైచదువులకు బయటకు వెళ్లడాన్ని చూడాలని కోరుకున్నాయి: చాలా తక్కువ మంది 'గ్రాండు ఎకోల్స్'లో ప్రవేశం కోరారు. సంపన్న రైతులు, చిన్న పట్టణ వ్యాపారుల కుమారులు ఆశించిన వృత్తుల ద్వారా సామాజిక ఎదుగుదలకు అనుమతిస్తూ ఉన్నత వర్గాలు తమ స్థానాన్ని నిలబెట్టుకున్నాయి.

కార్మిక వర్గాల సమీకరణ
ముందస్తు పర్వత పార్టీ అసహనం ప్రదర్శించింది. గతంలో రక్షించబడిన పరిశ్రమలు స్వేచ్ఛా వాణిజ్యం సంస్కరణ మీద అసంతృప్తి చెందాయి. కార్మిక వర్గాలు తమ రాజకీయ తటస్థతను విడిచిపెట్టాయి. పియరీ-జోసెఫు ప్రౌధాను కమ్యూనిజం మీద చేసిన ఉద్రేకపూరిత దాడిని పట్టించుకోకుండా వారు క్రమంగా కార్ల్ మార్క్స్ సమిష్టివాద సిద్ధాంతాల ద్వారా, అంతర్జాతీయ సమావేశాలలో నిర్దేశించిన మిఖాయిలు బకునిను విప్లవాత్మక సిద్ధాంతాల ద్వారా వారు విజయం సాధించారు. ఈ కార్మిక మహాసభలు అధికారిక నిషేధాలను ధిక్కరించాయి. ఆయన రాజకీయ విముక్తి నుండి కార్మికుడి సామాజిక విముక్తి విడదీయరానిదని ప్రకటించాయి. అంతర్జాతీయవాదులు, రిపబ్లికను బూర్జువాల మధ్య ఐక్యత ఒక సాధించబడింది.
ఆశ్చర్యకరంగా సామ్రాజ్యం మధ్యతరగతి, కార్మికులను అరికట్టడానికి ప్రయత్నించింది. అది వారిని విప్లవాత్మక చర్యలలోకి నెట్టివేసింది. అనేక సమ్మెలు జరిగాయి. ఈ అల్లకల్లోలాల సమయంలో జరిగిన 1869 మే ఎన్నికలు సామ్రాజ్యం మీద తీవ్రమైన నైతిక ఓటమిని తెచ్చాయి. "రెడ్ టెర్రరు" కు వ్యతిరేకంగా ప్రభుత్వం హెచ్చరించినప్పటికీ రాజీపడే అభ్యర్థి ఒలివియరు‌ను పారిసు తిరస్కరించింది, 40 మంది రాజీపడలేనివారు, 116 మంది మూడవ పార్టీ సభ్యులు ఎన్నికయ్యారు. రాయితీలు ఇవ్వవలసి వచ్చింది. 1869 సెప్టెంబరు 8 నాటి సెనాటసు-కన్సల్టే ద్వారా, చక్రవర్తి వ్యక్తిగత ప్రభుత్వానికి బదులుగా పార్లమెంటరీ రాచరికం స్థాపించబడింది. 1870 జనవరి 2న ఒలివియరు‌ను మొదటి సజాతీయ, ఐక్యమైన, బాధ్యతాయుతమైన మంత్రిత్వ శాఖకు అధిపతిగా నియమించారు.
1870 నాటి ప్లెబిస్కైటు
దేశంలోని చాలా మంది స్వేచ్ఛ, క్రమం ఈ సయోధ్యను ప్రశంసించినప్పటికీ రిపబ్లికను పార్టీ మరింత సంస్కరణలు, స్వేచ్ఛలను కోరుకుంటూ సామ్రాజ్యాన్ని కూలదోయాలని డిమాండు చేసింది. సామ్రాజ్య కుటుంబ సభ్యుడు పియరీ బోనపార్టేకు జర్నలిస్టు విక్టరు నోయిరు హత్యకు సంబంధం ఉన్నదన్న భావన విప్లవకారులకు వారు దీర్ఘకాలంగా కోరుకున్న అవకాశాన్ని ఇచ్చింది (జనవరి 10). కానీ ఎమ్యూటు (తిరుగుబాటు) వైఫల్యంతో అది ముగిసింది.
ప్రజాస్వామ్య ధోరణులకు అనుకూలంగా చక్రవర్తి తన విధానాన్ని 1870 మే 8న ప్రజాభిప్రాయ సేకరణకు ప్రతిపాదించాడు. దీని ఫలితంగా బోనపార్టేకు గణనీయమైన విజయం లభించింది. ఏడున్నర మిలియన్ల మంది అనుకూలంగా, ఒకటిన్నర మిలియన్ల మంది మాత్రమే వ్యతిరేకంగా ఓటు వేశారు. అయితే ఈ ఓటు ఫ్రాన్సు‌లో విభజనలను కూడా సూచిస్తుంది. ధృవీకరించే వారు ప్రధానంగా గ్రామీణ ప్రాంతాలలో కనిపించగా వ్యతిరేకత పెద్ద పట్టణాలలో ప్రబలంగా ఉంది.

విదేశీ విధానం
క్రిమియను యుద్ధం 1856లో ముగిసింది. ఇది 3వ నెపోలియన్ విజయం ఫలితంగా రష్యాను నల్ల సముద్రం నుండి మినహాయించిన శాంతి ఏర్పడింది. ఆయన కుమారుడు లూయిసు-నెపోలియను బోనపార్టే అదే సంవత్సరం జన్మించాడు. ఇది రాజవంశం కొనసాగింపుకు హామీ ఇచ్చింది.1859లో నెపోలియను ఫ్రాన్సు, ఆస్ట్రియాతో కలిసి ఇటలీ మీద చేసిన యుద్ధానికి నాయకత్వం వహించాడు. ఫ్రాన్సు విజయం సాధించి సావోయి నైసులను గెలుచుకుంది.
1860లో గ్రేటు బ్రిటను వాణిజ్య ఒప్పందంతో రిచర్డు కోబ్డెను, మిచెలు చెవాలియరు స్వేచ్ఛా వాణిజ్య విధానాన్ని ఆమోదించింది. ఇది ఫ్రెంచి పరిశ్రమ మీద విదేశీ పోటీ, ఆకస్మిక షాకు‌ను తెచ్చిపెట్టింది. అందువలన కాథలిక్కులు, రక్షకులు ఇద్దరూ అధికార పాలన వారి ఆశయాలు లేదా ప్రయోజనాలకు సేవ చేసినప్పుడే అనుకూలంగా ఉంటుందని కానీ వారి ఖర్చుతో అమలు చేసినప్పుడు కాదని కనుగొన్నారు.
ఫ్రాన్సు 1861–1865 అమెరికను అంతర్యుద్ధం అంతటా అధికారికంగా తటస్థంగా ఉంది. కాన్ఫెడరేటు స్టేట్సు ఆఫ్ అమెరికాను ఎప్పుడూ గుర్తించలేదు. యూనియను గుర్తింపు అంటే యుద్ధం అని హెచ్చరించింది. అయితే వస్త్ర పరిశ్రమకు దక్షిణామెరికాలో పండించబడుతున్న పత్తి అవసరం, నెపోలియను మెక్సికోతో మంచి సామ్రాజ్య సంబంధాలను  కలిగి ఉన్నాడు. దీనికి సమాఖ్య ద్వారా ఎంతో సహాయం లభిస్తుంది. అదే సమయంలో విదేశాంగ మంత్రి ఎడ్వర్డు థౌవెనెలు వంటి ఇతర ఫ్రెంచు రాజకీయ నాయకులు యునైటెడు స్టేట్సు‌కు మద్దతు ఇచ్చారు. నెపోలియను సమాఖ్యకు ఆర్థిక సహాయం చేశాడు కానీ బ్రిటను అంగీకరించే వరకు చురుకుగా జోక్యం చేసుకోవడానికి నిరాకరించాడు. లండను ఎల్లప్పుడూ జోక్యాన్ని తిరస్కరించింది. మిత్రదేశాలు లేకుండా యుఎస్‌తో యుద్ధం ఫ్రాన్సు‌కు విపత్తును కలిగిస్తుందని చక్రవర్తి గ్రహించాడు.

నెపోలియను మెక్సికో కేంద్రంగా లాటిను అమెరికాలో ఫ్రెంచి ఆర్థిక రంగాన్ని నిర్మించాలని కలలు కన్నాడు. ఆయన వేగవంతమైన ఆర్థిక ఆధునీకరణను ప్రోత్సహించడంలో సహాయం చేశాడు. కానీ ఆయన సైన్యం అమెరికను మద్దతు ఉన్న డైహార్డు తిరుగుబాటుదారులతో పోరాడింది. 1863 నాటికి ఆస్ట్రియాకు చెందిన ఫ్రాంజు 1వ జోసెఫు సోదరుడు చక్రవర్తి మాక్సిమిలియను నేతృత్వంలో రెండవ మెక్సికన్ సామ్రాజ్యం స్థాపించడానికి మెక్సికోలో ఫ్రెంచి సైనిక జోక్యం పూర్తి వైఫల్యం చెందింది. మెక్సికన్లు ప్రతిఘటించారు. సమాఖ్యను ఓడించిన తర్వాత అమెరికా ఫ్రెంచు‌ను మెక్సికో నుండి వెనక్కి తగ్గాలని డిమాండు చేసింది—ఈ లక్ష్యాన్ని సాధించడానికి 50,000 మంది అనుభవజ్ఞులైన పోరాట దళాలను సరిహద్దుకు పంపింది. ఫ్రెంచి సైన్యం స్వదేశానికి వెళ్లిపోయింది; తోలుబొమ్మ చక్రవర్తి వెళ్ళిపోలేదు కనుక ఉరితీయబడ్డాడు.

1861 నుండి 1863 వరకు ఫ్రాన్స్ కొచ్చిన్చైనా (దక్షిణ వియత్నాం), అన్నం (మధ్య వియత్నాం) లలో వలసరాజ్యాల ప్రయోగాలను ప్రారంభించింది. ఈ విజయం రక్తపాతంతో కూడుకున్నది కానీ విజయవంతమైంది, దీనికి పెద్ద సంఖ్యలో ఫ్రెంచి సైనికులు, మిషనరీలు, వ్యాపారవేత్తలు, అలాగే స్థానిక చైనీసు వ్యవస్థాపక అంశం మద్దతు ఇచ్చింది.


యూరోపియను విధానాల నుండి మిశ్రమ దేశీయ లాభాలు, నష్టాలు వచ్చాయి. ఇటాలియను లక్ష్యానికి ఫ్రాన్సు ఇచ్చిన మద్దతు ఇతర దేశాల ఆసక్తిగల ఆశలను రేకెత్తించింది. మధ్య ఇటలీ, రెండు సిసిలీల రాజ్యం వేగంగా స్వాధీనం చేసుకున్న తర్వాత 1861 మార్చి 17న ఇటలీ రాజ్యం ప్రకటన సగం చర్యల ప్రమాదాన్ని నిరూపించింది. కానీ ఒక దేశం స్వేచ్ఛకు ఎంత ఇరుకైన రాయితీ ఇచ్చినప్పుడు మిగిలిన వారి చట్టబద్ధమైన ఆకాంక్షలకు దానిని తిరస్కరించడం కష్టం.
1863లో ఈ "కొత్త హక్కులు" మళ్ళీ గుర్తింపు కోసం బిగ్గరగా నినాదాలు చేశాయి: పోలాండ్లో, ష్లెస్విగు, హోల్స్టెయినులో,  ఇటలీలో, ఇప్పుడు సరిహద్దులు లేదా రాజధాని లేకుండా ఐక్యంగా ఉన్నాయి. డానుబియను ప్రిన్సిపాలిటీసులో. పోలిషు ప్రతిష్టంభన నుండి తనను తాను విముక్తి చేసుకోవడానికి, చక్రవర్తి మళ్ళీ కాంగ్రెసు‌ను ప్రతిపాదించాడు. కానీ అదృష్టం లేకుండా. ఆయన మళ్ళీ విఫలమయ్యాడు: గ్రేటు బ్రిటను కాంగ్రెసు సూత్రాన్ని అంగీకరించడానికి కూడా నిరాకరించింది. అయితే ఆస్ట్రియా, ప్రుస్సియా, రష్యా తమ అధీనతను వ్యర్థం చేసే పరిస్థితుల మీద మాత్రమే అంగీకరించాయి. అంటే అవి వెనిటియా, పోలాండు ముఖ్యమైన ప్రశ్నలను రిజర్వు చేశాయి. పోలిషు తిరుగుబాటుదారులకు చక్రవర్తి మద్దతు రష్యను నాయకత్వాన్ని దూరం చేసింది. జార్ రష్యా 3వ అలెగ్జాండరు పారిసు సందర్శన దాదాపు విపత్తులో ముగిసింది. ఆయన పోలిషు హంతకులచే రెండుసార్లు దాడి చేయబడ్డాడు. కానీ తప్పించుకున్నాడు. బెర్లిను‌లో ఒట్టో వాన్ బిస్మార్కు రష్యను‌లతో సన్నిహిత సంబంధాలను ఏర్పరచుకోవడం ద్వారా ఫ్రెంచి‌ని దూరం చేసుకున్నాడు.

సామ్రాజ్యాన్ని ఏకీకృతం చేయాల్సిన 1870 ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ విజయం దాని పతనాన్ని నిర్ణయించింది. దౌత్య విజయం దేశం కీర్తికి అనుకూలంగా స్వేచ్ఛను మరచిపోయేలా చేస్తుందని భావించారు. 1870 జనవరి 2 పార్లమెంటరీ విప్లవం తర్వాత కోనిగ్‌గ్రాట్జు యుద్ధం తర్వాతజార్జి లార్డు క్లారెండను, కౌంటు బ్యూస్టు నిరాయుధీకరణ ప్రణాళిక ద్వారా కామ్టే దారు పునరుద్ధరించబడింది. ఆయన ప్రుస్సియా, సామ్రాజ్య పరివారం నుండి తిరస్కరణను ఎదుర్కొన్నాడు. "యుద్ధం లేకపోతే నా కొడుకు ఎప్పటికీ చక్రవర్తి కాడు" అనే వ్యాఖ్యకు సామ్రాజ్ఞి యూజీనీ ఘనత పొందారు.
ఓవర్సీసు సామ్రాజ్యం
 thumb | ఫ్రెంచ్ అల్జీరియా, అల్జీర్సులో మార్షలు రాండను రాక, 1857
3వ నెపోలియను ఫ్రెంచి విదేశీ సామ్రాజ్యం విస్తీర్ణాన్ని రెట్టింపు చేశాడు; ఆయన న్యూ కాలెడోనియాలో ఫ్రెంచి పాలనను స్థాపించాడు. కొచ్చిన్చినా, కంబోడియాలో ఒక ప్రొటెక్టరేటు‌ను స్థాపించాడు (1863); ఆఫ్రికాలోని కొన్ని ప్రాంతాలను వలసరాజ్యం చేశాడు. రెండవ నల్లమందు యుద్ధం తైపింగు తిరుగుబాటు (1860) సమయంలో చైనాకు సైన్యాన్ని పంపడంలో ఆయన బ్రిటను‌తో చేరాడు. కానీ ఫ్రెంచి వెంచర్లు జపాన్ (1867), కొరియా (1866)లో ప్రభావాన్ని చూపడంలో విఫలమయ్యాయి.
తన కొత్త విదేశీ ప్రాజెక్టులను నిర్వహించడానికి 3వ నెపోలియను ఒక కొత్త నావికాదళ మంత్రిత్వ శాఖ, కాలనీలను సృష్టించాడు. దానికి నాయకత్వం వహించడానికి ప్రాస్పరు, మార్క్విసు ఆఫ్ చాస్సెలౌపు-లాబాటు అనే శక్తివంతమైన మంత్రిని నియమించాడు. ఈ సంస్థలో కీలకమైన భాగం ఫ్రెంచి నేవీ ఆధునీకరణ; ఆయన పదిహేను శక్తివంతమైన స్క్రూ స్టీమరుల నిర్మాణాన్ని ప్రారంభించాడు; ఆవిరితో నడిచే దళాల రవాణా సముదాయాన్ని ప్రారంభించాడు. బ్రిటను తర్వాత ఫ్రెంచి నేవీ  ప్రపంచంలో రెండవ అత్యంత శక్తివంతమైనదిగా మారింది. ఆయన నావికా పదాతిదళం, జౌవ్సు, చాస్యూర్సు డి'ఆఫ్రికు, అల్జీరియను షార్పు‌షూటరు‌ల ఎలైటు యూనిటు‌లతో సహా వలస దళాల కొత్త దళాన్ని కూడా సృష్టించాడు. ఆయన ఫారిను లెజియనును విస్తరించాడు (ఇది 1831లో స్థాపించబడింది). ఇది క్రిమియా, ఇటలీ, మెక్సికోలలో బాగా పోరాడింది. ఫ్రెంచి విదేశీ భూభాగాలు విస్తీర్ణంలో మూడు రెట్లు పెరిగాయి; 1870లో అవి దాదాపు ఒక మిలియను చదరపు కిలోమీటర్లను కవరు చేసి దాదాపు ఐదు మిలియన్ల నివాసులను నియంత్రించాయి. సైనికులు, నిర్వాహకులు, వ్యాపారవేత్తలు, మిషనరీలు వచ్చి వెళ్ళిపోయినప్పటికీ చాలా కొద్ది మంది ఫ్రెంచి వారు శాశ్వతంగా కాలనీలలో స్థిరపడ్డారు (అల్జీరియాలో మినహా).వలసరాజ్య వాణిజ్యం 600 మిలియను ఫ్రాంకు‌లకు చేరుకుంది. కానీ లాభాలను ఖర్చులు అధిగమించాయి. అయితే   'మిషను సివిలిసాట్రిసు', ఫ్రెంచి సంస్కృతి, భాష, మతాన్ని వ్యాప్తి చేసే ప్రధాన లక్ష్యం విజయవంతమైంది.

పతనం

1860లలో పొరుగు రాష్ట్రమైన ప్రష్యా పెరుగుదల పశ్చిమ ఐరోపాలో ఫ్రెంచి ఆధిపత్యానికి బెదిరింపుగా మారింది. శరీరం, మనస్సు రీతిగా క్రమంగా బలహీనపడుతున్న నెపోలియను పరిస్థితిని బలహీనంగా నిర్వహిస్తూ చివరికి మిత్రదేశాలు లేని యుద్ధంలో చిక్కుకున్నాడు. బ్రిటన్ ఫ్రెంచి సైనికవిధానలకు భయపడి సహాయం చేయడానికి నిరాకరించింది. 1863 తిరుగుబాటులో పోలిషు తిరుగుబాటుదారులకు మద్దతు ఇవ్వడంలో ఫ్రెంచి జోక్యం చేసుకోవడం మీద రష్యా తీవ్ర ఆగ్రహం వ్యక్తం చేసింది. నెపోలియను ఇటలీకి బలమైన మద్దతు ఇచ్చాడు కానీ రోం డిమాండు‌ను తిరస్కరించాడు. కొత్త ఇటాలియను ప్రభుత్వం నుండి పోపు‌ను రక్షించడానికి ఫ్రెంచి దళాలను రోం‌లో ఉంచాడు. తద్వారా ఇటాలియను సహాయం నిరాకరించబడింది. మెక్సికోలో జరిగిన అపజయం కారణంగా యునైటెడ్ స్టేట్స్ దూరంగా ఉండిపోయింది. నెపోలియను ఏమి కోరుకుంటున్నాడో లేదా ఏమి చేయాలో ఆయనకు తెలియదు. కానీ ప్రష్యను ప్రధాన మంత్రి ఒట్టో వాన్ బిస్మార్కు విషయంలో దీనికి విరుద్ధంగా జరిగింది. ఆయన ప్రష్యను శక్తి ఆధారంగా ఒక గొప్ప కొత్త జర్మనీ దేశాన్ని సృష్టించాలని అలాగే ఫ్రాన్సు‌ను క్రమబద్ధంగా అవమానించడం ఆధారంగా పునరుజ్జీవింపబడిన జర్మనీ జాతీయతను సృష్టించాలని ప్రణాళిక వేశాడు. ఆస్ట్రియా ఓటమి చూసిన తర్వాత చక్రవర్తి నిర్బంధ సైనిక శిక్షణ చట్టాన్ని డిమాండు చేశాడు. పార్లమెంటు దీనికి అంగీకరించలేదు. నిపుణులే ఎల్లప్పుడూ మంచి ఎంపిక అని పేర్కొని ఓటు వేయడంతో ఆయన వెనక్కి తగ్గాడు.

తక్షణ సమస్య స్పానిషు సింహాసనం మీద నియంత్రణకు సంబంధించిన ఒక చిన్న వివాదం. దౌత్యపరమైన ప్రతిష్టంభనలో ఫ్రాన్సు విజయం సాధించింది. కానీ నెపోలియను ప్రష్యను రాజు 1వ విల్హెల్ము ను అవమానించాలని కోరుకున్నాడు. బిస్మార్కు పరిస్థితిని మార్చాడు. తద్వారా ఫ్రాన్సు‌లో జరిగిన ప్రధాన నిరసనల తర్వాత ఫ్రాన్సు 1870 జూలై 15న ప్రష్యా మీద యుద్ధం ప్రకటించింది (అయితే నెపోలియను అనారోగ్యానికి గురికావడంతో పాటు ఫలితం మీద సందేహంగా ఉన్నాడు). తద్వారా ఫ్రాంకో-ప్రష్యను యుద్ధం ప్రారంభమైంది. చక్రవర్తి జర్మనీ సరిహద్దును దాటిన దాడికి నాయకత్వం వహించడంతో ఫ్రెంచి సామ్రాజ్యం మొదటి అడుగు వేసింది. ఆగస్టు 2న ఫ్రెంచి వారు ప్రష్యను వాన్‌గార్డు‌ను ఓడించి సారు‌బ్రూకెను పట్టణాన్ని ఆక్రమించారు. రెండు రోజుల తరువాత ప్రష్యన్లు ఫ్రెంచి సైన్యాన్ని తిప్పికొట్టి దాడిని ప్రారంభించారు. ఆగస్టు మొదటి తొమ్మిది రోజుల తర్వాత, ఫ్రాన్సు భారీ నష్టాలను చవిచూసింది. చక్రవర్తి అధికారాన్ని ఇతర జనరల్సు‌కు అప్పగించి వారిని ఆదేశించమని చెప్పాడు. తన భార్యకు టెలిగ్రాం పంపాడు ఆయన పారిసు‌కు తిరిగి రావాలా అని అడిగాడు. ఆయన భార్య నిరాకరించింది. అందువలన ఆయన తన కొడుకును మాత్రమే ఇంటికి పంపాడు. ఫ్రెంచి ప్రధానమంత్రి రాజీనామా చేశాడు. ఆయన స్థానంలో మరింత ప్రభావవంతమైన సైనిక నాయకుడిని నియమించాడు. ఆయన అస్తవ్యస్తంగా నిరాశకు గురైన ఫ్రెంచిని అణచివేశాడు. ఆయన చలోన్సు సైన్యాన్ని నకిలీ చేశాడు. ఇది మార్షలు పాట్రిసు డి మాక్‌మహోను, చక్రవర్తి నేతృత్వంలో ఫ్రెంచి సైన్యం చిక్కుకున్న మెట్జు ముట్టడి నుండి ఉపశమనం పొందేందుకు ప్రయత్నించింది. సైన్యాన్ని ప్రష్యన్లు తిప్పికొట్టారు. వారు సెడాను‌కు వెనక్కి తగ్గారు. అక్కడ అది చుట్టుముట్టబడి సెడాను యుద్ధం తర్వాత లొంగిపోవలసి వచ్చింది. నెపోలియను స్వయంగా ఖైదీ అయ్యాడు. రిపబ్లికను దళాలు త్వరగా పారిసు‌ను తమ ఆధీనంలోకి తీసుకున్నాయి. 

లియోను గాంబెట్టా నాయకత్వంలో ఫ్రాన్సు, మూడవ ఫ్రెంచి రిపబ్లిక్కు స్థాపనను ప్రకటించింది. నెపోలియను, యూజీ ఇంగ్లాండు‌కు బహిష్కరించబడ్డారు. విజయం జర్మనీ జాతీయవాదం ఉప్పెనను సృష్టించింది. దీనిని బిస్మార్కు వెంటనే స్వాధీనం చేసుకుని అన్ని జర్మనీ రాజ్యాలను (ఆస్ట్రియా తప్ప) ఏకం చేశాడు. తద్వారా జర్మనీ సామ్రాజ్యం ఏర్పడింది. ప్రష్యను రాజు దాని చక్రవర్తిగా, బిస్మార్కు ఛాన్సలరు‌గా ఉన్నాడు. కొత్త జర్మనీ ఇప్పుడు ఖండాంతర ఐరోపా ఆధిపత్య సైనిక శక్తి. అదనంగా ఫ్రాన్సు అల్సాసు, లోరైను అనే రెండు సరిహద్దు ప్రావిన్సులను వదులుకోవలసి వచ్చింది. దాని అవమానం తరతరాలుగా కొనసాగింది.

ప్రభుత్వ నిర్మాణం
రెండవ సామ్రాజ్యం సమయంలో ఫ్రెంచి ప్రభుత్వ నిర్మాణం మొదటి ఫ్రెంచి సామ్రాజ్యం నుండి పెద్దగా మారలేదు. చక్రవర్తి 3వ నెపోలియను ప్రభుత్వానికి పునాదిగా తన సొంత సామ్రాజ్య పాత్రను నొక్కి చెప్పాడు; ప్రభుత్వం ప్రజలను దేశీయ న్యాయం, బాహ్య శాంతి వైపు నడిపించాలంటే అది చక్రవర్తిగా ఆయన పాత్ర, సార్వత్రిక పురుష ఓటు హక్కు ద్వారా తన అధికారాన్ని కలిగి ఉండటం, ప్రజలందరికీ ప్రాతినిధ్యం వహించడం, సుప్రీం నాయకుడిగా పనిచేయడం, విప్లవ విజయాలను కాపాడటం.

జైలులో లేదా బహిష్కరణలో ఉన్నప్పుడు. సామాజిక సమస్యలను నిర్లక్ష్యం చేసినందుకు మునుపటి సామ్రాజ్యవాద ప్రభుత్వాలను ఆయన తరచుగా మందలించారు. ఇప్పుడు ఫ్రాన్సు వాటి పరిష్కారాలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం తప్పనిసరి. "నెపోలియను ఆలోచన" సూత్రాల ఆధారంగా ప్రభుత్వ వ్యవస్థను నిర్వహించడం ఆయన సమాధానం. దీని అర్థం ప్రజాస్వామ్య ప్రతినిధిగా ప్రజలచే ఎన్నుకోబడిన చక్రవర్తి సుప్రీంను పరిపాలించాడు. "జోవు అధిపతి నుండి మినర్వా లాగా ఫ్రెంచు విప్లవం నుండి ఆయుధాలు ధరించిన" గొప్ప 
ఫ్రాన్సు 1వ నెపోలియను ప్రతినిధిగా తన పాత్ర నుండి ఆయన స్వయంగా శక్తిని, చట్టబద్ధతను పొందారు.

1852 జనవరి 14న నెపోలియను స్థాపించిన పార్లమెంటరీ వ్యతిరేక 1852 ఫ్రెంచి రాజ్యాంగం ఎక్కువగా 1848. అన్ని కార్యనిర్వాహక అధికారాలు చక్రవర్తికి అప్పగించబడింది. ఆయనకు దేశాధినేతగా ప్రజలకు మాత్రమే బాధ్యత వహిస్తాడు. ప్రజాస్వామ్య హక్కులు లేని సామ్రాజ్య ప్రజలు, రాజకీయ నాయకుల దయాదాక్షిణ్యాల మీద కాకుండా చక్రవర్తి దయాదాక్షిణ్యాల మీద ఆధారపడవలసి వచ్చింది. చట్టాలను రూపొందించడం విధిగా ఉన్న రాష్ట్ర మండలి సామ్రాజ్యంలో ఒక భాగంగా శాశ్వతంగా స్థాపించబడిన సెనేటు సభ్యులను ఆయన నామినేటు చేయాల్సి వచ్చింది.

ఒక ఆవిష్కరణ జరిగింది. అంటే శాసన సభ సార్వత్రిక ఓటు హక్కు ద్వారా ఎన్నుకోబడింది కానీ చొరవ తీసుకునే హక్కు లేదు. అన్ని చట్టాలను కార్యనిర్వాహక శక్తి ప్రతిపాదిస్తుంది. ఈ కొత్త రాజకీయ మార్పు వేగంగా బ్రూమైరు తిరుగుబాటు తర్వాత జరిగిన పరిణామాలకు దారితీసింది. 1852 డిసెంబరు 2న నెపోలియను వారసత్వం  అరాచక భయం ప్రభావంతో ఉన్న ఫ్రాన్సు, 3వ నెపోలియనుకు చక్రవర్తి బిరుదుతో కూడిన అత్యున్నత అధికారాన్ని దాదాపు ఏకగ్రీవంగా ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ ద్వారా ప్రదానం చేసింది.

శాసన సభ తన సొంత అధ్యక్షుడిని ఎన్నుకోవడానికి లేదా దాని స్వంత విధానాన్ని నియంత్రించడానికి, లేదా ఒక చట్టాన్ని లేదా సవరణను ప్రతిపాదించడానికి లేదా బడ్జెటు ‌మీద వివరంగా ఓటు వేయడానికి లేదా దాని చర్చలను బహిరంగపరచడానికి అనుమతించబడలేదు. అదేవిధంగా సార్వత్రిక ఓటు హక్కును అధికారిక అభ్యర్థిత్వం ద్వారా పర్యవేక్షించి నియంత్రించారు. ప్రతిపక్షాలకు ఎన్నికల విషయాలలో స్వేచ్ఛా ప్రసంగం, చర్యను నిషేధించడం ద్వారా, గ్రామీణ జనాభాలో ఉదారవాద ఓటును ముంచెత్తే విధంగా గెర్రీమాండరింగు ద్వారా సస్పెన్షను లేదా అణచివేత అనుమతితో ప్రెసు జాగ్రత్తలు ( మంచి ప్రవర్తనకు హామీగా “ జాగ్రత్త డబ్బు “జమ చేయబడింది). నివారించుట (కొన్ని కథనాల ప్రచురణను నిలిపివేయమని అధికారుల అభ్యర్థనలు) వ్యవస్థకు లోబడి ఉంది. పుస్తకాలు సెన్సారు‌షిపు‌కు లోబడి ఉన్నాయి.

వ్యక్తుల వ్యతిరేకతను ఎదుర్కోవడానికి అనుమానితుల మీద నిఘా ఏర్పాటు చేయబడింది. 1858లో ఫెలిసు ఓర్సిని చక్రవర్తి మీద దాడి చేసింది. దాని ఉద్దేశ్యం పూర్తిగా ఇటాలియను అయినప్పటికీ ఈ పాలన తీవ్రతను సాధారణ భద్రతా చట్టం (సాధారణభద్రత ) ద్వారా పెంచడానికి ఒక సాకుగా పనిచేసింది. ఇది విచారణ లేకుండా ఏ అనుమానితుడిని అయినా నిర్బంధించడం, బహిష్కరించడానికి అధికారం ఇచ్చింది. అదే విధంగా ప్రజా బోధనను ఖచ్చితంగా పర్యవేక్షించారు  ఉన్నత పాఠశాలలలో తత్వశాస్త్రం బోధనను అణచివేశారు. పరిపాలన క్రమశిక్షణా అధికారాలు పెంచబడ్డాయి.

ఏడు సంవత్సరాలు ఫ్రాన్సు‌కు ప్రజాస్వామ్య జీవితం లేదు. సామ్రాజ్యం వరుస ప్రజాభిప్రాయ సేకరణల ద్వారా పరిపాలించబడింది. 1857 వరకు ప్రతిపక్షం ఉనికిలో లేదు; అప్పటి నుండి 1860 వరకు దీనిని ఐదుగురు సభ్యులకు తగ్గించారు: ఆల్ఫ్రెడు డారిమోను, ఎమిలే ఒలివియరు, హెనాను, జూల్సు ఫావ్రే, ఎర్నెస్టు పికార్డు. రెండు రాజకుటుంబాల శిథిలాల నుండి సజీవ రాచరికాన్ని తిరిగి సృష్టించడానికి చట్టబద్ధవాదులు, ఓర్లియానిస్టుల కలయికతో 1853లో ఫ్రోసు‌డోర్ఫు వద్ద చేసిన కొత్త (విఫల) ప్రయత్నం తర్వాత రాచరికవాదులు నిష్క్రియంగా వేచి ఉన్నారు.

 స్మారకీకరణ 

1880లలో ఇంగ్లాండు‌లోని రెండవ సామ్రాజ్యానికి చక్రవర్తి యూజీని ఒక స్మారక చిహ్నాన్ని సృష్టించింది. హాంపు‌షైరు‌లోని ఫార్ను‌బరోకు బహిష్కరించబడిన ఆమె ఫార్ను‌బరో హిలు‌లోని తన ఇంటిని బోనపార్టిస్టు మందిరంగా మార్చింది. లోపలి భాగాన్ని సామ్రాజ్య సేకరణ అవశేషాలతో నింపింది (1881 ప్రారంభంలో ఆమెకు తిరిగి వచ్చింది). 1870కి ముందు సామ్రాజ్య రాజభవనాలలో ప్రదర్శన అంశాలను పునర్నిర్మించింది.

ప్రక్కనే ఉన్న కొండ. మీద ఆమె ఒక అద్భుతమైన సమాధిని సృష్టించింది. నేడు సెయింటు మైఖేల్సు అబ్బే, ఇక్కడ 3వ నెపోలియను, ప్రిన్స్ ఇంపీరియలు మృతదేహాలను 1888లో ఖననం చేశారు. ఫార్ను‌బరోలోని ఇంపీరియలు క్రిప్టు 3వ నెపోలియను రెండవ సామ్రాజ్యానికి ఏకైక అధికారిక స్మారక చిహ్నంగా మిగిలిపోయింది.

 మూలాలు