నార్వే కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ

ది కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ ఆఫ్ నార్వే అనేది నార్వేలోని ఒక కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ .

నార్వేజియన్ లేబర్ పార్టీలో చీలిక తరువాత 1923 లో ఎన్‌కెపి ఏర్పడింది. స్థాపించబడినప్పటి నుండి అది స్టాలినిస్ట్,  ట్రోత్స్కీయిజాన్ని వ్యతిరేకిస్తూనే సోవియట్ ప్రభుత్వానికి మద్దతు ఇచ్చింది.

రెండవ ప్రపంచ యుద్ధ సమయంలో, సోవియట్ యూనియన్,  జర్మనీ మధ్య జరిగిన దురాక్రమణ రహిత ఒప్పందానికి గౌరవంగా, ఎన్‌కెపి ప్రారంభంలో జర్మన్ ఆక్రమణకు చురుకైన ప్రతిఘటనను వ్యతిరేకించింది. జర్మనీ ఒప్పందాన్ని రద్దు చేసుకుని సోవియట్ యూనియన్‌పై దాడి చేసిన తర్వాత, నార్వే కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ ప్రతిఘటనలో చేరింది.

నాజీ వ్యతిరేక పోరాటంలో దాని పాత్ర ఫలితంగా, యుద్ధం తర్వాత వెంటనే ఎన్‌కెపి ప్రజాదరణలో స్వల్ప పెరుగుదలను చవిచూసింది, కానీ శీతల యుద్ధం ప్రారంభంతో ప్రజల సానుభూతి క్షీణించింది. పాలక లేబర్ పార్టీ కమ్యూనిస్టులపై కఠిన వైఖరి తీసుకుంది, ఇది ప్రధాన మంత్రి ఐనార్ గెర్హార్డ్‌సెన్ 1948లో క్రేకెరోయ్‌ను ఖండించే ప్రసంగంలో పరాకాష్టకు చేరుకుంది. నార్వే అధికారులు ఆ పార్టీని ఒక తీవ్రవాద సంస్థగా పరిగణించారు,  దాని కార్యకలాపాలను కోల్డ్ వార్ అంతటా పోలీసు నిఘా సంస్థ నిశితంగా పరిశీలించేది."Myndighetenes trusseloppfatninger," in the Lund Report, Official Document No. 15 (1995–96), pp. 155–189

సైద్ధాంతికంగా, ఎన్‌కెపి స్థాపించబడినప్పటి నుండి అభివృద్ధి చెందింది. 1953లో స్టాలిన్ మరణం తర్వాత క్రుష్చెవ్ పాలనను అధికారికంగా ఖండించడం ద్వారా ఇది ఆయన నాయకత్వాన్ని అనుసరించింది, కానీ అప్పుడప్పుడు భిన్నాభిప్రాయాలు వ్యక్తమైనప్పటికీ, శీతల యుద్ధం ముగిసే వరకు సోవియట్ అనుకూలంగానే ఉంది. సోవియట్ యూనియన్ పతనం తరువాత, పార్టీ సోవియట్ నమూనాలోని కొన్ని లోపాలను గుర్తించింది. అయినప్పటికీ ఇది సాంప్రదాయ సోవియట్ చరిత్ర చరిత్ర,  రష్యన్ అనుకూల రాజకీయ అభిప్రాయాలకు మద్దతు ఇస్తుంది, నాటో, యూరోపియన్ యూనియన్,  యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లను వ్యతిరేకిస్తుంది.

1940ల చివరి నుండి నార్వేజియన్ రాజకీయాల్లో ఎన్‌కెపి ఒక స్వల్ప శక్తిగా ఉంది. ఇది 1961 నాటికి పార్లమెంటులో ఒకే ఒక స్థానాన్ని కలిగి ఉంది, కానీ ఇటీవలి దశాబ్దాలలో ఎన్నికైన ఏ సంస్థలలోనూ దీనికి ప్రాతినిధ్యం లేదు. 2017 పార్లమెంటరీ ఎన్నికల్లో, దానికి కేవలం 309 ఓట్లు (0.01%) మాత్రమే వచ్చాయి. 

 చరిత్ర 

 నేపథ్యం, స్థాపన,  యుద్ధానికి ముందు కాలం 
నార్వేజియన్ లేబర్ పార్టీ (డిఎన్ఎ) 1919లో మార్టిన్ ట్రాన్మాల్ నాయకత్వంలో కమ్యూనిస్ట్ ఇంటర్నేషనల్ (కామింటర్న్)లో సభ్యత్వం పొందింది. కామింటర్న్ సభ్యుడిగా మారే చర్యను ట్రాన్మెల్ మొదట సమర్థించినప్పటికీ, సభ్యులు ప్రజాస్వామ్య కేంద్రీకరణ,  పార్టీ క్రమశిక్షణను అమలు చేయాలని పేర్కొన్న ఇరవై ఒక్క షరతుల ప్రకటన తర్వాత అతను దానిపై సందేహాన్ని పెంచుకున్నాడు. అయినప్పటికీ, ట్రాన్మాల్ లేబర్ పార్టీ సభ్యత్వానికి మద్దతు ఇవ్వడం కొనసాగించాడు, దాని అర్థం భవిష్యత్తులో పార్టీలో ఎడమ,  కుడి వర్గాల మధ్య చీలిక ఏర్పడినప్పటికీ. 1921లో వర్గ విభేదాల కారణంగా సోషల్ డెమోక్రటిక్ లేబర్ పార్టీ స్థాపనకు దారితీసింది. 1922లో కిర్రే గ్రెప్ అనారోగ్యం,  తరువాత మరణం కారణంగా గైర్హాజరు అయిన తరువాత, ట్రాన్మాలిస్ట్‌లు,  పార్టీ పార్లమెంటరీ నాయకుడు ఒలావ్ షెఫ్లో మద్దతుదారుల మధ్య త్వరలోనే అధికార పోరాటం చెలరేగింది. గ్రెప్ పార్టీ తదుపరి నాయకుడిగా మారకుండా నిరోధించాలనే ట్రాన్మాల్ కోరిక ఈ పోరాటానికి కారణం; గ్రెప్ కామింటర్న్ లైన్‌కు మద్దతుదారు. 

సభ్య పార్టీల ఉపకరణాన్ని బలోపేతం చేసే విధానం అమలులోకి వచ్చిన కామింటర్న్ యొక్క 4వ ప్రపంచ కాంగ్రెస్ సమయానికి, లేబర్ పార్టీ అంతర్గత వ్యవహారాల్లో కామింటర్న్ జోక్యం చేసుకోవడం ట్రాన్మాల్‌కు విసుగు తెప్పించింది. కామింటెర్న్ సభ్యత్వాన్ని ఉపసంహరించుకోవడానికి అతను సెంట్రల్ బోర్డులో మెజారిటీని పొందగలిగాడు, కానీ కామింటెర్న్ ప్రతినిధి కార్ల్ రాడెక్, కొంచెం కసరత్తు చేసి, పార్టీ జాతీయ బోర్డులోని మెజారిటీని కామింటెర్న్ సభ్యత్వాన్ని నిలుపుకోవడానికి అనుకూలంగా ఓటు వేయేలా చేయగలిగాడు. ఫిబ్రవరి 1921లో లేబర్ పార్టీ సమావేశానికి ముందు, ట్రాన్మాల్ కామింటర్న్ నుండి పాక్షిక స్వాతంత్ర్య ప్రకటన అయిన క్రిస్టియానియా ప్రతిపాదనను ముందుకు తెచ్చాడు. లేబర్ పార్టీ మరింత స్వతంత్ర మార్గాల్లో పనిచేయగలిగితే, కామింటర్న్‌లో సభ్యత్వాన్ని నిలుపుకోవడానికి క్రిస్టియానియా ప్రతిపాదన మద్దతు ఇచ్చింది. సమావేశంలో రెండు ఓట్ల తేడాతో మెజారిటీ సభ్యులు ప్రతిపాదనకు అనుకూలంగా ఓటు వేశారు. పార్టీ సమావేశంలో కామింటర్న్ ప్రతినిధి నికోలాయ్ బుఖారిన్ అయిష్టంగానే ఓటును అంగీకరించారు. ట్రాన్మాలిస్ట్‌లు,  షెఫ్లో విభాగం మధ్య అధికార పోరాటం మరింత దూకుడుగా కొనసాగింది, నవంబర్ 1923లో జరిగిన అసాధారణ పార్టీ సమావేశం కామింటర్న్ నుండి లేబర్ పార్టీని ఉపసంహరించుకోవడానికి అనుకూలంగా ఓటు వేసే వరకు. దీనికి ప్రతిస్పందనగా, షెఫ్లో విభాగం పార్టీని విడిచిపెట్టి నార్వేజియన్ కమ్యూనిస్ట్ పార్టీని స్థాపించింది.  సంస్థాగతంగా, కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ కామింటర్న్‌లో నార్వే ప్రాతినిధ్యాన్ని కొనసాగించింది. 

లేబర్ పార్టీ పార్లమెంటు సభ్యులలో 13 మంది కమ్యూనిస్ట్ పార్టీలో చేరారు, అలాగే లేబర్ పార్టీకి వ్యతిరేకంగా ఉన్న ట్రేడ్ యూనియన్ వ్యతిరేకతలో ఎక్కువ భాగం కూడా చేరారు.  కొత్తగా స్థాపించబడిన పార్టీ స్వెర్రే స్టోస్టాడ్‌ను ఛైర్మన్‌గా,  హాల్వార్డ్ ఓల్సెన్‌ను డిప్యూటీ ఛైర్మన్‌గా,  పెడర్ ఫురుబోట్న్‌ను జనరల్ సెక్రటరీగా ఎన్నుకుంది.  1924 పార్లమెంటరీ ఎన్నికల్లో ఆ పార్టీ 6.1 శాతం ఓట్లను పొందగలిగింది, కానీ దాని ఓట్ల వాటా 1927లో 4 శాతానికి, 1930లో 1.7 శాతానికి తగ్గింది. అదే సమయంలో, దాని సభ్యత్వం నెమ్మదిగా తగ్గింది,  1930ల నాటికి పార్టీ దాని పూర్వ ప్రభావాన్ని చాలావరకు కోల్పోయింది.

1924 ఎన్నికలు పార్టీకి విఫలమయ్యాయి; ఆ పార్టీ లేబర్ పార్టీ,  సోషల్ డెమోక్రటిక్ లేబర్ పార్టీ తర్వాత మూడవ అతిపెద్ద వామపక్ష పార్టీగా అవతరించింది. 1923 విభజన తర్వాత నార్వేలో కమింటర్న్ సంస్థను తిరిగి బలోపేతం చేయడంలో కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ విఫలమైంది.  1925 సమావేశం పార్టీ సంస్థాగత నిర్మాణంపై దృష్టి సారించింది; కామింటర్న్ ప్రతిపాదించిన నిర్మాణాత్మక తీర్మానాన్ని సమావేశంలో మెజారిటీ సభ్యులు ఆమోదించారు. 

ఎడమ|thumb| ఆడమ్ ఎగేడ్-నిస్సెన్ 1934 నుండి 1946 వరకు పార్టీ ఛైర్మన్‌గా ఉన్నారు, వాస్తవానికి అతను 1940ల నాటికి అధికారిక అధికారాలను కోల్పోయినప్పటికీ 
ఎన్నికల ప్రభావం తగ్గుతుండగా, పార్టీ అంతర్గత కలహాలతో నాశనమైంది. కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ యొక్క ట్రేడ్ యూనియన్ విధానానికి నిరసనగా హాల్వర్డ్ ఓల్సెన్,  ఇతర ట్రేడ్ యూనియన్ నాయకులు 1924లో పార్టీని విడిచిపెట్టారు. లేబర్ పార్టీ (సోషల్ డెమోక్రటిక్ లేబర్ పార్టీతో విలీనం) పునరేకీకరణ చుట్టూ ఉన్న విభేదాల కారణంగా 1927లో స్వెర్రే స్టోస్టాడ్, ఫ్రెడ్రిక్ మోన్సెన్,  ఓలావ్ లార్సెన్‌లను పార్టీ నుండి బహిష్కరించారు. మొదటి డిఎన్ఎ ప్రభుత్వం, హార్న్స్‌రుడ్ క్యాబినెట్ పట్ల కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ స్పందించిన తీరు పట్ల నిరాశ చెంది జీనెట్ ఒల్సెన్, ఎమిల్ స్టాంగ్ జూనియర్,  షెఫ్లో 1928లో పార్టీని విడిచిపెట్టారు. 1927లో, వామపక్ష మేధావుల సర్కిల్ అయిన మోట్ డాగ్ గ్రూప్ పార్టీలో చేరింది. కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ 'అల్ట్రా-లెఫ్ట్ టర్న్' తీసుకోవడంతో, వారు మరుసటి సంవత్సరం వెళ్ళిపోతారు. 

1927 వేసవిలో కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ మరింత ఎడమ వైపుకు వెళ్లాలని కామింటర్న్ డిమాండ్ చేసింది. వామపక్షం వైపు కదలిక అనేది మరింత బహిరంగ "వర్గ రాజకీయాలకు వ్యతిరేకంగా తరగతి, దీనిలో సామాజిక ప్రజాస్వామ్యవాదులు కమ్యూనిజం యొక్క ప్రాథమిక శత్రువుగా పేర్కొనబడ్డారు" ద్వారా వర్గీకరించబడింది. 1928లో జరిగిన 9వ కేంద్ర కమిటీ ప్లీనంలో, క్రిస్టోఫర్ హార్న్‌స్రూడ్ లేబర్ ప్రభుత్వానికి మద్దతు ఇచ్చినందుకు వారు కుడి-పక్ష వర్గాన్ని ఖండించారు. 9వ ప్లీనం పార్టీ సభ్యుల సంఖ్యను మరింత తగ్గించడానికి దారితీసింది, అయితే ఫ్యూరోబోట్న్,  కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ కామింటర్న్ నిర్దేశించిన పంథాకు విధేయంగా కొనసాగాయి. కామింటర్న్ లైన్‌కు వ్యతిరేకంగా పార్టీలో గణనీయమైన భిన్నాభిప్రాయాలు లేవు,  పార్టీ దానికి తీవ్రంగా విధేయత చూపింది; అది లేబర్ పార్టీని సోషల్ ఫాసిస్ట్ అని ఆరోపించడం ప్రారంభించింది,  లేబర్ పార్టీ కార్మికుల పార్టీగా ఉండటం మానేసిందని కూడా పేర్కొంది. ఈ విధానం 1930ల నాటికి పార్టీని మరింత అణచివేయడానికి దారితీసింది. 1930లో, పార్టీ ఛైర్మన్ ఫురుబోట్న్‌ను సోవియట్ యూనియన్‌ను సందర్శించమని ఆదేశించినప్పుడు, కామింటర్న్ నేరుగా ఎన్‌కెపి వ్యవహారాల్లో జోక్యం చేసుకుంది.  1933లో, కామింటర్న్ యొక్క పాపులర్ ఫ్రంట్ విధానానికి అనుగుణంగా, 1933 పార్లమెంటరీ ఎన్నికల్లో లేబర్ పార్టీతో సహకారాన్ని ప్రతిపాదించడానికి పార్టీ చొరవ తీసుకుంది. ఆ ప్రతిపాదన తిరస్కరించబడింది, కానీ కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ 1935, 1936,  1937 లలో లేబర్ పార్టీకి ఒక రకమైన సహకారాన్ని ప్రతిపాదించడం కొనసాగించింది. కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ,  లేబర్ పార్టీ సంస్థాగతంగా ఐక్యంగా ఉన్నంత కాలం అలాంటి ప్రతిపాదనపై ఆసక్తి చూపుతూనే ఉన్నాయి.  1938 నుండి, ఇతర పార్టీలతో కమ్యూనిస్టుల సంబంధాలు ఎప్పుడూ లేనంత కనిష్ట స్థాయికి చేరుకున్నాయి,  1940లో నార్వేపై జర్మన్ దండయాత్ర సమయానికి, పార్టీ సంక్షోభంలో పడింది. నార్వేజియన్ ప్రజలు ఎన్‌కెపిని మాస్కో సాధనంగా చూడటం ప్రారంభించారు. 

 రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం 
రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం ప్రారంభంలో, ఎన్‌కెపి జర్మనీ,  సోవియట్ యూనియన్ మధ్య మోలోటోవ్-రిబ్బెంట్రాప్ ఒప్పందానికి సభ్యత్వాన్ని పొందింది. మరోవైపు, డిఎన్ఎ ప్రభుత్వం యునైటెడ్ కింగ్‌డమ్‌తో పొత్తు పెట్టుకుంది. ఫిన్నిష్ శీతాకాల యుద్ధంలో, ఎన్‌కెపి సోవియట్ యుద్ధ ప్రయత్నాలకు మద్దతు ఇచ్చింది, అయితే డిఎన్ఎ వ్యతిరేక పక్షానికి మద్దతు ఇచ్చింది. డిఎన్ఎ-ఎన్‌కెపి సంబంధాలు మరింత క్షీణించి, చారిత్రాత్మక కనిష్ట స్థాయికి చేరుకున్నాయి.

1940 ఏప్రిల్ 9న జర్మనీ నార్వేపై దండెత్తింది. ఎన్‌కెపి ప్రచురణ ఆర్బీడెరెన్ ("ది వర్కర్") ఈ యుద్ధం ఒక సామ్రాజ్యవాద యుద్ధం అని, దాని వ్యాప్తికి జర్మనీ,  పాశ్చాత్య శక్తులు సమానంగా కారణమని ప్రకటించాడు. ఆ విశ్లేషణ ప్రకారం, ఆ పార్టీ సామ్రాజ్యవాద శక్తులలో ఒకదాని వైపు ఉండకూడదు, ఈ విధానం (అప్పుడు బహిష్కరించబడిన) డిఎన్ఎ ప్రభుత్వానికి స్పష్టమైన వ్యతిరేకం.

అయితే, ఉత్తర నార్వేలోని స్థానిక కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ కణాలు (పార్టీ నాయకత్వం అనుమతి లేకుండా) ప్రతిఘటన కార్యకలాపాలను సమీకరించడం ప్రారంభించాయి. 

ఆగస్టు 1940లో, జర్మన్ ఆక్రమణ అధికారులచే నిషేధించబడిన మొదటి నార్వేజియన్ రాజకీయ పార్టీ ఎన్‌కెపి. అర్బీడెరెన్ ప్రచురణ ఆగిపోయింది. ఆ తర్వాత పార్టీ అండర్ గ్రౌండ్‌లోకి వెళ్లిపోయింది. అయితే, అది భూగర్భ కార్యకలాపాలకు సరిగా సిద్ధం కాలేదు. పార్టీలో కొనసాగుతున్న గందరగోళంలో, ఫురుబోట్న్ ఆక్రమణకు వ్యతిరేకంగా మరింత చురుకైన ఎన్‌కెపి ప్రతిఘటనకు పిలుపునివ్వడం ప్రారంభించాడు. ఫురుబోట్న్ మాస్కోలో చాలా సంవత్సరాలు గడిపాడు, కానీ యుద్ధానికి ముందు నార్వేకు తిరిగి వచ్చాడు. ఇప్పుడు అతను వెస్ట్‌లాండెట్‌లో పార్టీ నాయకుడు. డిసెంబర్ 31, 1941న, పార్టీ ఒక రహస్య జాతీయ సమావేశాన్ని నిర్వహించింది, ఇది ఫురుబోట్న్ యొక్క 'క్రియాశీల యుద్ధ విధానాన్ని' స్వీకరించింది.

ఎన్‌కెపి ప్రతిఘటన ఉద్యమంలో ప్రముఖ పాత్ర పోషించడం ప్రారంభించింది, విధ్వంసం,  గెరిల్లా కార్యకలాపాలను నిర్వహించింది. ప్రతిఘటనలోని వివిధ రంగాలు ఆక్రమణదారుల పట్ల ఐక్యతను చూపించినప్పటికీ, ఎన్‌కెపి,  హోమ్ ఫ్రంట్, ప్రభుత్వం-బహిష్కరణ,,  రహస్య ట్రేడ్ యూనియన్ ఉద్యమం మధ్య సంబంధం ఎల్లప్పుడూ సజావుగా లేదు, ఎందుకంటే ప్రభుత్వం మీడియా,  మిత్రదేశాలకు నిఘా మద్దతు వంటి శాంతియుత ప్రతిఘటనను మాత్రమే సమర్థించింది, యుద్ధం యొక్క చివరి సంవత్సరాల వరకు, ఈ ప్రతిఘటన అంశాలు చురుకుగా చేరాయి. సాధారణంగా, ఎన్‌కెపి ఆక్రమణదారులపై మరింత ప్రమాదకర వ్యూహాలను అవలంబించాలని కోరుకుంది. ఇది ఇప్పటికీ ముద్రణలో ఉన్న ఫ్రిహెటెన్ లేదా "లిబర్టీ" అనే చట్టవిరుద్ధ వార్తాపత్రికను కూడా సృష్టించింది. 
 యుద్ధానంతర పునరుజ్జీవం 
యుద్ధం తర్వాత, ప్రతిఘటన పోరాటంలో దాని పాత్రకు ఎన్‌కెపి ప్రజాదరణలో బలమైన పెరుగుదలను పొందింది. జర్మనీని ఓడించడంలో సోవియట్ యూనియన్ పోషించిన పాత్ర, ముఖ్యంగా ఉత్తర నార్వేలోని ఫిన్మార్క్‌ను సోవియట్ విముక్తి చేయడం కూడా పార్టీ ప్రజాదరణకు దోహదపడింది.

యుద్ధం తర్వాత ఏర్పడిన జాతీయ ఐక్యత ప్రభుత్వంలో, ఇద్దరు కమ్యూనిస్టులు చేర్చబడ్డారు: జోహన్ స్ట్రాండ్ జోహన్సెన్,  కిర్స్టన్ హాన్స్టీన్ . నార్వే చరిత్రలో మొదటి మహిళా మంత్రి హాన్స్టీన్. పార్టీ ఆర్గనైజేషన్, ఫ్రిహెటెన్, యుద్ధం తర్వాత నేరుగా దాదాపు 100,000 మంది పాఠకులను చేరుకుంది. యుద్ధానంతర సహనం యొక్క కొత్త వాతావరణంలో, డిఎన్ఎ,  ఎన్‌కెపి ల మధ్య పునరేకీకరణపై చర్చలు జరిగాయి. యుద్ధ సమయంలో, గ్రిని నిర్బంధ శిబిరంలో పట్టుబడిన డిఎన్ఎ,  ఎన్‌కెపి నాయకుల మధ్య చర్చలు జరిగాయి (డిఎన్ఎ నుండి ఐనార్ గెర్హార్డ్‌సెన్,  ఎన్‌కెపి నుండి జోర్గెన్ వోగ్ట్‌తో సహా). అయితే, ఈ ప్రణాళికలను ఫురుబోట్న్ తిరస్కరించారు.

1945 పార్లమెంటరీ ఎన్నికల్లో, ఎన్‌కెపి ఓటు వాటా దాని చారిత్రక శిఖరానికి చేరుకుంది. స్టోర్టింగ్‌లో ఎన్‌కెపి 176,535 ఓట్లను (11.89%) పొంది పదకొండు సీట్లను గెలుచుకుంది. 1946లో ఫురుబోట్న్ ఎన్‌కెపి ప్రధాన కార్యదర్శిగా ఎన్నికయ్యారు. 

 శీతల యుద్ధం ప్రారంభం 
అయితే, పార్టీ వృద్ధి స్వల్పకాలికంగానే ఉంది. ప్రచ్ఛన్న యుద్ధం ప్రారంభమైంది,  నార్వేజియన్ ప్రభుత్వం పాశ్చాత్య శక్తులతో పొత్తు పెట్టుకుంది. 1949 పార్లమెంటరీ ఎన్నికల్లో ఎన్‌కెపి చాలా మంది ఓటర్లను కోల్పోయింది. ఆ పార్టీకి 102,722 ఓట్లు (5.83%) వచ్చాయి. 

1948లో చెకోస్లోవేకియాలో కమ్యూనిస్ట్ స్వాధీనం చేసుకున్న నాలుగు రోజుల తర్వాత, లేబర్ పార్టీ ప్రధాన మంత్రి ఐనార్ గెర్హార్డ్‌సెన్ క్రాకెరోయ్‌లో చేసిన ప్రసిద్ధ ప్రసంగమే పార్టీ ప్రజాదరణ తగ్గడానికి కారణమని తరచుగా చెప్పవచ్చు. అందులో, అతను చెకోస్లోవేకియాలోని చర్యలను ఖండించాడు, కానీ కమ్యూనిస్ట్ పార్టీకి అధిక అధికారం ఇస్తే నార్వేలో కూడా అదే జరగవచ్చని హెచ్చరించాడు. ఓటర్లను భయపెట్టి, కార్మిక ఉద్యమంలో దాని ప్రభావాన్ని తగ్గించే ఉద్దేశ్యంతో, ఆ ప్రసంగం పార్టీకి,  దాని సభ్యులకు వ్యతిరేకంగా బహిరంగ,  రహస్య ప్రచారానికి నాంది పలికింది.

అదే సమయంలో, పార్టీ అత్యంత బాధాకరమైన అంతర్గత విభజనను చవిచూస్తుంది. 1946లో యుద్ధ సమయంలో ఫురుబోట్న్‌కి అత్యంత సన్నిహితులైన కెజెల్ జి. క్విబెర్గ్,  ఓర్న్‌ల్ఫ్ ఎగ్జ్ బహిష్కరించబడ్డారు. 1949లో పార్టీలోని ఫురుబోట్న్ శత్రువులు అతన్ని బహిష్కరించాలని ప్రచారం ప్రారంభించారు.

1949 అక్టోబర్ 24న, ఎంపీ జోహన్ స్ట్రాండ్ జోహన్సెన్ మాలెర్న్‌లోని స్థానిక పార్టీ యూనిట్‌కు చేసిన ప్రసంగంలో పార్టీలో విభజన ఉందని బహిరంగంగా ప్రకటించారు. మరుసటి రోజు ఫురుబోట్న్ అనుచరులు తమ పదవులకు రాజీనామా చేశారు. అక్టోబర్ 26న ఫురుబోట్న్,  అతని అనుచరులు బహిష్కరించబడ్డారు. అక్టోబర్ 27న ఫ్రిహెటెన్ సంపాదకీయం ఇలా ప్రకటించింది, "ఈ పార్టీ వ్యతిరేక కేంద్రం ట్రోత్స్కీయిస్ట్, బూర్జువా జాతీయవాద,  టైటోయిస్ట్ కేంద్రం అని స్పష్టంగా బయటపడింది, ఇది కేంద్ర బోర్డును అంతులేని,  వ్యర్థ చర్చలతో స్తంభింపజేసింది." అంతేకాకుండా, 1949 నవంబర్ 11న ప్రచురించబడిన అదే వార్తాపత్రికలోని ఒక వ్యాసంలో ఇలా ఉంది: "మా పార్టీలో జాతీయవాద, చిన్న బూర్జువా, ట్రోత్స్కీయిస్ట్, టైటోయిస్ట్ అంశాలు, సోవియట్ యూనియన్,  సోషలిజం యొక్క శత్రువులు ఉన్నారని స్పష్టంగా ఉంది, ఇవి బూర్జువా రాష్ట్రాలకు ఏజెంట్ల నియామకం,  ప్రతి-విప్లవానికి పునాదిగా మారవచ్చు." ఈ ప్రక్రియ ఎన్‌కెపి యొక్క కొనసాగుతున్న రాజకీయ ఒంటరితనానికి దోహదపడింది. ప్రతిఘటన పోరాట హీరోగా పరిగణించబడే ఫురుబోట్న్ బహిష్కరణ అనేక విధాలుగా రాజకీయ ఆత్మహత్య. బహిష్కరణలు జరిగిన విధానం,  బహిష్కరించబడిన వారిపై ఎన్‌కెపి ప్రెస్‌లో ఉపయోగించిన బలమైన భాష ఎన్‌కెపిని 'కుట్రపూరిత' పార్టీగా చిత్రీకరించడానికి దోహదపడింది. 

 శీతల యుద్ధ సంవత్సరాలు 
సోవియట్ యూనియన్ కమ్యూనిస్ట్ పార్టీకి నమ్మకమైన అనుచరుడిగా ఎన్‌కెపి విస్తృతంగా పరిగణించబడింది, అయితే అది అప్పుడప్పుడు సోవియట్ లైన్‌ను వ్యతిరేకిస్తూ స్వతంత్ర స్థానాలను తీసుకుంది. ఇది 1968లో జరిగింది, సోవియట్ నేతృత్వంలోని చెకోస్లోవేకియా దండయాత్రను ఎన్‌కెపి ఖండించినప్పుడు. యువజన సంఘం, యంగ్ కమ్యూనిస్ట్ లీగ్ ఆఫ్ నార్వే (ఎన్.కె.యు), పార్టీ కంటే కొంత స్వతంత్ర మార్గాన్ని అనుసరించింది.

1960ల మధ్యలో, యుఎస్ స్టేట్ డిపార్ట్‌మెంట్ పార్టీ సభ్యత్వాన్ని సుమారు 4500 (దేశంలోని శ్రామిక వయస్సు జనాభాలో 0.2%) గా అంచనా వేసింది. 

1973 పార్లమెంటరీ ఎన్నికలలో, పార్టీ సోషలిస్ట్ పీపుల్స్ పార్టీ,  సోషలిస్ట్ ఎలక్టోరల్ లీగ్ అని పిలువబడే ఇతర వామపక్ష సమూహాలతో ఎన్నికల కూటమిలో పాల్గొంది,  దాని నాయకుడు రీడార్ లార్సెన్‌ను పార్లమెంటుకు ఎన్నుకుంది. 1975లో, సోషలిస్ట్ ఎలక్టోరల్ లీగ్ సోషలిస్ట్ లెఫ్ట్ పార్టీగా మారింది, ఇది నేడు నార్వేజియన్ లేబర్ పార్టీకి ఎడమ వైపున ఉన్న అతిపెద్ద పార్టీ. కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ ఎలక్టోరల్ లీగ్‌ను కొత్త పార్టీగా మార్చే ప్రక్రియలో పాల్గొంది, కానీ చివరికి ప్రత్యేక పార్టీగా ఉండాలని నిర్ణయించుకుంది. 1975లో జరిగిన పార్టీ సమావేశంలో, 113 మంది ప్రతినిధులు పార్టీ స్వాతంత్ర్యాన్ని కాపాడుకోవడానికి ఓటు వేయగా, 30 మంది ప్రతినిధులు SVతో విలీనానికి అనుకూలంగా ఓటు వేశారు. లార్సెన్ తిరిగి ఎన్నికలకు పోటీ చేయలేదు,  మార్టిన్ గున్నార్ నట్సెన్ కొత్త పార్టీ ఛైర్మన్‌గా ఎన్నికయ్యారు.  కాంగ్రెస్ తర్వాత, లార్సెన్,  ఇతరులు సోషలిస్ట్ లెఫ్ట్ పార్టీలో చేరడానికి ఎన్‌కెపిని విడిచిపెట్టారు.

మిఖాయిల్ గోర్బచేవ్ సోవియట్ యూనియన్‌లో అధికారాన్ని పొంది తన సంస్కరణ కార్యక్రమాన్ని ప్రారంభించిన తర్వాత, ఎన్‌కెపి, ఇతర యూరోపియన్ కమ్యూనిస్ట్ పార్టీల మాదిరిగానే, గత సోవియట్ విధానాలపై తన అభిప్రాయాలను సవరించుకోవడం ప్రారంభించింది. ఆ పార్టీ సోవియట్ యూనియన్ పద్ధతుల నుండి దూరం కావడం ప్రారంభించింది,  "మృదువైన" కమ్యూనిజంపై దృష్టి పెట్టింది. " ప్రజాస్వామ్య సోషలిజం " అనే పదం 1990ల ప్రారంభం నుండి పార్టీ సాహిత్యంలో తరచుగా కనిపిస్తుంది.

 సోవియట్ అనంతర ప్రపంచం 
1990 ప్రాంతంలో, ఎన్‌కెపిలో కూడా పునఃసమూహం కోసం పనిచేసే ధోరణులు ఉన్నాయి. 1989 పార్లమెంటరీ ఎన్నికల్లో వారు వర్కర్స్ కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ (ఎ.కె.పి), రెడ్ ఎలక్టోరల్ అలయన్స్ (ఆర్.వి),  స్వతంత్ర సోషలిస్టులతో కలిసి ఫైల్కెస్లిస్టీన్ ఫర్ మిల్జో ఓగ్ సాలిడారిటెట్ (పర్యావరణ,  సాలిడారిటీ కోసం కౌంటీ జాబితాలు)ను ఏర్పాటు చేశారు. 1990ల ప్రారంభంలో ఎన్‌కెపి కొన్ని చోట్ల ఆర్.వితో ఉమ్మడి జాబితాలను కలిగి ఉంది, మరికొన్ని చోట్ల ఎన్‌కెపి సభ్యులు ఆర్.వి తరపున ప్రచారం చేశారు. అయితే, ఈ ఐక్యతా విధానాన్ని 1990ల మధ్యకాలం నాటికి వదిలివేశారు.

1991లో సోవియట్ కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ "పాత గార్డు" గోర్బచేవ్‌పై చేసిన సోవియట్ తిరుగుబాటు ప్రయత్నాన్ని పార్టీ వ్యతిరేకించినప్పుడు ఈ ప్రక్రియలో ఒక నిర్ణయాత్మక క్షణం వచ్చింది.

నేడు, పార్టీ సూత్రాల ప్రకటన సోవియట్ యూనియన్ ప్రజాస్వామ్య సూత్రాల ఉల్లంఘనకు ప్రాతినిధ్యం వహిస్తుందని,  ఈ సమస్యలపై విమర్శలు చేయకపోవడానికి పార్టీ బాధ్యత వహించాలని స్పష్టంగా అంగీకరిస్తుంది. అయినప్పటికీ, పార్టీ ఈ సోషలిజం ఉదాహరణలను వారి మునుపటి పాలనలకు సంబంధించి ప్రగతిశీలంగా భావిస్తుంది.

సోవియట్ యూనియన్ పతనం నుండి ఎన్‌కెపి బయటపడినప్పటికీ, అంతర్గత గందరగోళం, ముఖ్యంగా యువతలో నియామకాలు లేకపోవడం, పార్టీని మరింతగా అణగదొక్కింది.

1990ల ప్రారంభంలో, పార్టీ అత్యున్నత స్థానాలకు యువ నాయకులను ఎన్నుకోవడం ద్వారా పార్టీ దీనికి కొంతవరకు ప్రతిఘటించడానికి ప్రయత్నించింది. అయితే, ఈ చర్య నియామకాలను గణనీయంగా పెంచడంలో విఫలమైంది,  తదనంతరం పార్టీ నాయకత్వం మళ్ళీ పాత సభ్యులచే ఆధిపత్యం చెలాయించింది, వీరిలో చాలామంది సోవియట్ కాలంలో చేరారు.
2003 మున్సిపల్ ఎన్నికలలో ఎన్‌కెపి మూడు ఎన్నికైన పదవులను, ఆస్నెస్ మునిసిపాలిటీలోని మున్సిపల్ కౌన్సిల్‌లో రెండు సీట్లను,  వాడ్సో మునిసిపాలిటీలో ఒక స్థానాన్ని గెలుచుకుంది. ఆ సమయంలో పార్టీలో అత్యంత బలమైనదిగా ఉన్న ఆస్నెస్ శాఖ, మతం, జోసెఫ్ స్టాలిన్,  ఇతర వామపక్ష సమూహాలతో సహకారం వంటి అంశాలపై భిన్నాభిప్రాయాల కారణంగా 2004లో పార్టీని విడిచిపెట్టి రాడికల్ సోషలిస్టులను ఏర్పాటు చేసింది. అదనంగా, ఒక ఎన్‌కెపి సభ్యుడు పోర్స్‌గ్రన్ మునిసిపాలిటీ మునిసిపల్ కౌన్సిల్ సభ్యుడిగా ఉన్నారు, అతను ఆర్.వి జాబితాలో ఆర్.విలో చేరే వరకు ఎన్నికయ్యారు. తరువాత జరిగిన ఎన్నికలలో ఎన్‌కెపి దాదాపు 1,000 ఓట్లను పొందింది. 2005 పార్లమెంటరీ ఎన్నికల్లో, అది 1,070 ఓట్లను గెలుచుకుంది - జాతీయ మొత్తంలో 0.04%. 2007లో, వాడ్సో మునిసిపాలిటీలో జాబితాకు తగినంత మంది అభ్యర్థులను కనుగొనలేకపోయింది, అందువల్ల ప్రస్తుతం ప్రజాస్వామ్యయుతంగా ఎన్నికైన ప్రతినిధులు ఎవరూ లేరు.

2006-2008లో, ఎన్‌కెపి యొక్క యూత్ లీగ్ పాత యంగ్ కమ్యూనిస్ట్ లీగ్ ఆఫ్ నార్వే నుండి నార్వేలోని కొత్త యంగ్ కమ్యూనిస్ట్ లీగ్‌గా మార్చబడింది. కొత్త లీగ్ 2008లో దాని పేరును నార్వేలోని యూత్ కమ్యూనిస్టులుగా మార్చుకుంది.

ఆ పార్టీ ఇప్పటికీ ఫ్రిహెటెన్ ("ది ఫ్రీడం") అనే వారపత్రికను ప్రచురిస్తుంది, ఇది 1941లో రహస్య పత్రికగా ప్రారంభించబడింది.

 సంస్థ 

 ప్రెస్ 
ఆ పార్టీ పదకొండు లేబర్ పార్టీ వార్తాపత్రికలపై నియంత్రణ సాధించింది. ఇవి (కొన్ని కమ్యూనిస్ట్ టేకోవర్ తర్వాత కొత్త పేర్లతో ఉన్నాయి): అర్బీడెట్, నై టిడ్, అర్బీడెరెన్, వెస్ట్‌ఫోల్డ్ అర్బీడర్‌బ్లాడ్, గ్లోమ్‌డలెన్స్ అర్బీడర్‌బ్లాడ్, బ్రాట్స్‌బర్గ్-డెమోక్రాటెన్, ఫ్రిట్ ఫోక్, ఫోలో అర్బీడర్‌బ్లాడ్, గుడ్‌బ్రాడ్‌బ్లాడ్‌బ్లాడ్‌బ్లాడ్,  అర్బే హార్బ్‌బ్లాడ్‌బ్లాడ్‌బ్లాడ్ డాగ్ . కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ ఇంకా అధికారిక లేబర్ పార్టీ హోదాను పొందని మోరే అర్బీడర్‌బ్లాడ్‌ను కూడా ఆక్రమించింది.  నోర్డ్లీస్‌ను సొంతం చేసుకున్నారు, 1923 నవంబర్ మధ్యలో తాత్కాలికంగా కోల్పోయారు, తరువాత 1924 జనవరి 20 వరకు కమ్యూనిస్ట్‌గా ప్రచురించబడ్డారు, ఆ తర్వాత అది మళ్ళీ లేబర్‌తో పొత్తు పెట్టుకుంది. Lorenz, 1983: pp. 37, 169, 229 ఓస్టర్‌డాలెన్స్ అర్బీడర్‌బ్లాడ్ వంటి కొన్ని వార్తాపత్రికలు కమ్యూనిస్ట్ ప్రతిపక్షం లేబర్ పార్టీలో భాగంగా ఉన్నప్పుడు దాని పట్ల సానుభూతి చూపాయి, కానీ వాస్తవ విభజన తర్వాత లేబర్ పార్టీ వారిని నిలుపుకోగలిగింది.  కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ సైద్ధాంతిక ప్రచురణ అయిన క్లాస్సెకాంపెన్ (నార్వే యువ కమ్యూనిస్ట్ లీగ్‌కు చెందినది) ను కూడా స్వాధీనం చేసుకుంది,  గ్నిస్టెన్,  ప్రోలెటారెన్‌ను ప్రారంభించింది. Lorenz, 1983: p. 171 పార్టీ ఉనికిలోకి వచ్చిన మొదటి సంవత్సరంలోనే కొత్తగా స్థాపించబడిన కమ్యూనిస్ట్ వార్తాపత్రికలు నార్జెస్ కమ్యూనిస్ట్‌బ్లాడ్‌తో పాటు అకర్షస్ ఫోల్కెబ్లాడ్, బస్కెరుడ్-అర్బీడెరెన్, ఫ్రిహెటెన్, ట్రోమ్స్ ఫిల్క్స్ కమ్యూనిస్ట్‌బ్లాడ్, డాగెన్స్ నైహెటర్,  ఫిన్‌మార్క్ ఫ్రెమ్‌టిడ్ . చాలా మంది కొద్దికాలం తర్వాత నిష్ఫలమయ్యారు. Lorenz, 1983: pp. 168–169

కమ్యూనిస్ట్ పార్టీకి నిర్దిష్ట కంపెనీలు లేదా నిర్దిష్ట పరిశ్రమలలో కార్మికుల కోసం అనేక రకాల కంపెనీ వార్తాపత్రికలు కూడా ఉన్నాయి. ఒస్లోలో ఉన్నాయి అర్బేడర్స్కెన్, బ్రైగర్ ' న్, డెన్ ఉంగే ఆర్బైడర్, హామర్ ' న్, హుకెన్, కమ్యునార్డెన్, నాడ్సార్బైడరెన్ (పేరు మార్చబడింది స్టెయిన్ స్ప్రూటెన్), స్కిట్టెలెన్, స్పోర్వేక్సెలెన్,  స్టెంప్లెట్. బెర్గెన్ లో ఉన్నాయి బైగెరెన్, హెర్మెటిక్ బాక్సెన్, కమ్యూనిప్రొలెటారెన్,  రవాణా ప్రొలెటారెన్ (పేరు మార్చబడింది హవ్నీర్బైడరెన్). ట్రోన్హైమ్ లో ఉన్నాయి ఫిల్క్లోవా,  సిగ్నల్. ఐన్హార్ట్ లోరెంజ్ దేశవ్యాప్తంగా ఉన్న మరో పదిహేడు కంపెనీ వార్తాపత్రికలను కూడా నమోదు చేసింది. దాదాపు అన్ని 1925 లేదా 1926 లో స్థాపించబడ్డాయి,,  దాదాపు అన్ని 1925,  1928 మధ్య రద్దయ్యాయి. ఫౌండేషన్ కు సంబంధించిన ఏకైక మినహాయింపు వెర్క్స్టెడ్స్-అర్బేడెరెన్, 1924 లో డ్రామెన్లో స్థాపించబడింది,,  1928 తరువాత మనుగడలో ఉన్న ఏకైక వార్తాపత్రిక కమ్యూనిప్రొలెటారెన్, ఇది 1931 వరకు ఉనికిలో ఉంది.Lorenz, 1983: pp. 272–273

 నాయకులు 

 స్వెర్రే స్టోస్టాడ్ (1923–1925)
 పెడర్ ఫురుబోట్న్ (1925–1930)
 హెన్రీ డబ్ల్యు. క్రిస్టియాన్‌సెన్ (1931–1934)
 ఆడమ్ ఎగెడే-నిస్సెన్ (1934–1946)
 ఎమిల్ లోవ్లిన్ (1946–1965)
 రీడర్ టి. లార్సెన్ (1965–1975)
 మార్టిన్ గున్నార్ నట్‌సేన్ (1975–1982)
 హాన్స్ ఐ. క్లెవెన్ (1982–1987)
 కోరే ఆండ్రే నిల్సెన్ (1987–1991)
 ఇంగ్వే ఐవర్సెన్ (1991–1993)
 సమిష్టి నాయకత్వం (1993–2000)
 టెర్జే క్రోగ్, పెర్ లోథర్ లిండ్ట్నర్,  కెజెల్ అండర్లిడ్ (1993–1998)
 పర్ లోథర్ లిండ్ట్నర్,  కెజెల్ అండర్లిడ్ (1998–2000)
 లోథర్ లిండ్ట్నర్ (2000–2001)
 జాఫర్ గోజెట్ (2001–2010)
 స్వెండ్ హాకోన్ జాకబ్సెన్ (2010–2013)
 జోర్గెన్ హోవ్డే (2013–2014)
 రూనా ఈవెన్సెన్ (2014–ప్రస్తుతం)

 మూలాలు 

వర్గం:నార్వే రాజకీయాలు