సోఫియా బస్సీ

సోఫియా బాస్సి (జూలై 28, 1913 - సెప్టెంబర్ 11, 1998) మెక్సికన్ చిత్రకారిణి, రచయిత్రి, ఆమె సర్రియలిస్ట్ రచనలకు, హత్యకు ఐదు సంవత్సరాల జైలు శిక్షతో సహా ఆమె వ్యక్తిగత జీవితానికి ప్రసిద్ధి చెందింది. జైలు శిక్ష ఉన్నప్పటికీ ఆమె చురుకైన వృత్తిని కొనసాగించింది, ఆల్బెర్టో గిరోనెల్లా, జోస్ లూయిస్ క్యూవాస్, రాఫెల్ కరోనెల్, ఫ్రాన్సిస్కో కోర్జాస్ సహాయంతో అకాపుల్కోలోని జైలులో తన మొదటి కుడ్యచిత్రాన్ని చిత్రించింది. ఈ కుడ్యచిత్రాన్ని ఇప్పుడు నగరంలోని మునిసిపల్ భవనంలో చూడవచ్చు.

 జీవితం 
బస్సీ వెరాక్రూజ్‌లోని సియుడాడ్ కామెరినో మెన్డోజాలో జన్మించింది, ఈ పట్టణానికి మెక్సికన్ విప్లవంలో సేవ చేసిన ఆమె మామ పేరు పెట్టారు. ఆమె అసలు పేరు సోఫియా సెలోరియో మెండోజా, తరువాత కళాత్మక ప్రయోజనాల కోసం దానిని మార్చారు.

ఆమె రెండు సంవత్సరాలు యూనివర్సిడాడ్ నేషనల్ ఆటోనోమా డి మెక్సికోలో తత్వశాస్త్రం అభ్యసించింది. అయితే, 1964లో ఆమె తనకు తాను చిత్రించటం నేర్పుకోవడం ప్రారంభించింది.

బస్సీ రెండుసార్లు వివాహం చేసుకుంది. ఆమె మొదటి వివాహం ఆమె చాలా చిన్న వయస్సులోనే జరిగింది, ఆమె మొదటి ఇద్దరు పిల్లలు హాడెలిన్, క్లైర్ డైరిక్స్‌లను కన్న తర్వాత విడాకులతో ముగిసింది. ఆమె రెండవ వివాహం మెక్సికన్ కులీనుల వంశానికి చెందిన జీన్ ఫ్రాంకో బస్సీతో జరిగింది . ఈ కలయిక ఆమెకు మూడవ బిడ్డ ఫ్రాంకోను కలిగింది.

1968 లో, ఆమె తనను తాను పోలీసుగా మార్చుకుంది, తన కుమార్తె క్లైర్ భర్త కౌంట్ సీజర్ డి'అక్వరోన్ మరణానికి జైలు శిక్ష అనుభవించింది, ఈ సంఘటన ప్రమాదవశాత్తు జరిగిందని ఆమె పేర్కొంది, అయినప్పటికీ బస్సీ భర్తను కాల్చి చంపింది ఆమె కుమార్తె అని పుకార్లు వచ్చాయి. ఆమె 1972 లో విడుదలయ్యే వరకు ఐదు సంవత్సరాలు గడిపింది, కానీ తీర్పు ప్రకారం క్లెయిర్ తన దివంగత భర్త నుండి రాజ బిరుదు, వారసత్వాన్ని ఉంచింది. అయినప్పటికీ, రాఫెల్ కొరోనెల్, ఫ్రాన్సిస్కో కోర్జాస్, జోస్ లూయిస్ క్యూవాస్, అల్బెర్టో గిరోనెల్లా సహకారంతో ఆమె జైలు గోడపై సృష్టించిన తన మొదటి కుడ్యచిత్రంతో సహా కళను సృష్టించడం కొనసాగించింది. ఆమె ఇంకా ఖైదులో ఉండగానే ఆమె ఇతర రచనలు 100 ఒబ్రాస్ డి సోఫియా బస్సీ రియలిజడాస్ ఎన్ లా కార్సెల్ అనే పుస్తకంలో ప్రచురించబడ్డాయి. ఈ సంఘటన గురించి ఆమె 1978లో ఒక పుస్తకం రాశారు. జనవరి 2011 లో, మెక్సికోలో "అకాపుల్కో 68" పేరుతో ఒక డాక్యుమెంటరీ విడుదలైంది, ఇది హత్య యొక్క సంఘటనలు, అస్పష్టతను వివరిస్తుంది. దీనికి హెక్టర్ సెడ్రన్, జేవియర్ లిబర్మ్ దర్శకత్వం వహించారు.

తరువాత ఆమె న్యూయార్క్ నగరం ప్రపంచ మానవ హక్కుల కమిటీ సభ్యురాలిగా పనిచేశారు. 1991లో, వృద్ధులతో ఆమె చేసిన కృషికి మెక్సికన్ ప్రభుత్వం నుండి పతకాన్ని అందుకున్నారు.

ఆమె లోమాస్ డి చాపుల్టెపెక్‌లో నివసించి, ఆమె మరణించే వరకు పెయింటింగ్, రచనలు చేసింది.  ఈ చివరి కొన్ని సంవత్సరాలు ఆమె కుమార్తె క్లైర్‌తో కలిసి గడిపారు. సోఫియా పెయింటింగ్ చేస్తున్నప్పుడు వారికి సందర్శకులు తక్కువగా ఉండేవారు, ఒకరి సహవాసాన్ని ఒకరు ఆస్వాదించారు. ఆమె తరచుగా క్లైర్‌ను తన రచనలకు మోడల్‌గా ఉపయోగించుకుంది.  ఆమె మరణానికి దాదాపు పన్నెండు సంవత్సరాల ముందు, ఆమె తన అంత్యక్రియలకు ఉపయోగించుకోవడానికి ఫైబర్‌గ్లాస్ "ఎగ్-సార్కోఫాగస్" ను రూపొందించి చిత్రించింది . ఆమె గుడ్డును సంతానోత్పత్తి, పునర్జన్మకు చిహ్నంగా భావించింది, అలాంటి చిత్రం ఆమె నాసా కోసం చేసిన పెయింటింగ్‌లో కనిపిస్తుంది .  1998లో, బాస్సీ 85 సంవత్సరాల వయసులో గుండె వైఫల్యంతో మరణించాడు. ఆమె అవశేషాలను పాంటియన్ ఎస్పానోల్ వద్ద దహనం చేసి, అకాపుల్కోలోని కాపిల్లా డి లా పాజ్‌లో, బేను పర్యవేక్షించే ఆర్కిటెక్ట్ రికార్డో లెగోరెటా రూపొందించిన శిలువ కింద నిక్షిప్తం చేశారు.  " ఎస్టువో పింటాండో తోడావియా హస్ట హేస్ డోస్ సెమనాస్ ఎన్ సు కాసా డి లాస్ లోమస్ డి చాపుల్టెపెక్, టెనియా బ్యూన్ యానిమో వై నో ఎస్టాబా ఎన్‌ఫెర్మా, సు మ్యూర్టే సె డెబియో ఎ లా ఎడాడ్," కామెంటో డైరిక్స్ (బాస్సీ మనవడు).  స్థూలంగా అనువదించబడిన అర్థం; "లాస్ లోమాస్ డి చాపుల్టెపెక్‌లోని తన ఇంట్లో మరణించడానికి రెండు వారాల ముందు వరకు ఆమె పెయింటింగ్ వేస్తోంది. ఆమె బలంగా ఉంది, ఆమె అనారోగ్యంతో లేదు. ఆమె మరణం ఆమె వృద్ధాప్యం కారణంగా జరిగింది" అని డైరిక్స్ వ్యాఖ్యానించారు.

 కెరీర్ 
బస్సీ తన భర్త ప్రోత్సాహంతో తనకు తాను చిత్రలేఖనం నేర్చుకోవడం ప్రారంభించింది.

ఆమె తన కెరీర్‌లో దాదాపు తొంభై వ్యక్తిగత ప్రదర్శనలను నిర్వహించింది, 165 కి పైగా సామూహిక ప్రదర్శనలలో పాల్గొంది.  ఆమె పెయింటింగ్ ప్రారంభించిన ఒక సంవత్సరం తర్వాత ఆమె మొదటి ప్రదర్శనలు న్యూయార్క్‌లోని గలేరియా ప్లాస్టిక్, లైస్ గ్యాలరీతో ఉన్నాయి.  అప్పటి నుండి ఆమె మెక్సికో, యునైటెడ్ స్టేట్స్, యూరప్, ఆఫ్రికాలో ప్రదర్శించింది.  ముఖ్యమైన ప్రదర్శనలలో పారిస్‌లోని మ్యూజియో డి ఆర్టే మోడెర్నో, లా మైసన్ డి ఎల్'అమెరిక్ లాటిన్, స్టాక్‌హోమ్‌లోని సెల్మా లాగర్‌లాఫ్ మ్యూజియం, టెల్ అవీవ్ మ్యూజియం ఆఫ్ ఆర్ట్, మెక్సికో నగరంలోని గలేరియా డి లా ప్రెసిడెన్సియా డి లా రిపబ్లికా ఉన్నాయి.

1974లో ఆమె, ఆమె రచనలలో డెబ్బైకి పైగా సాల్వడార్ ఎలిజాండో రాసిన లాస్ కాంటినెంట్స్ డెల్ సుయెనో పుస్తకంలో ప్రదర్శించబడ్డాయి, ఐదు భాషలలో ప్రచురించబడ్డాయి.

ఆమె తన జీవితకాలంలో రెండు కుడ్యచిత్రాలను చిత్రించింది. ఆమె మొదటిది అకాపుల్కోలోని తన జైలులో చిత్రించింది, దీనిని ఆమె 1969లో ఆల్బర్టో గిరోనెల్లా, జోస్ లూయిస్ క్యూవాస్, రాఫెల్ కరోనెల్, ఫ్రాన్సిస్కో కోర్జాస్‌లతో కలిసి ప్రైమెరో మి పాట్రియా, లుగో మి విడా అని పిలిచింది . జైలును తరువాత మిడిల్ స్కూల్‌గా మార్చారు, కుడ్యచిత్రాన్ని తరువాత పునరుద్ధరించారు, సంరక్షణ కోసం సిటీ హాల్‌కు తరలించారు.  ఆమె మరొక కుడ్యచిత్రం 1994లో యూనివర్సిడాడ్ నేషనల్ ఆటోనోమా డి మెక్సికోలో సబిదురియా ఎస్ లా పాజ్ అని పిలువబడింది .  మొదటి చంద్రునిపై దిగిన తర్వాత, ఈ విజయాన్ని గుర్తుచేసుకోవడానికి నాసా ఆమెను ఒక పనిని రూపొందించమని ఆహ్వానించింది, దీని ఫలితంగా వయాజే ఎస్పేషియల్ అనే పని వచ్చింది, దీనిని అపోలో 11 వ్యోమగామి మైఖేల్ కాలిన్స్ ఆవిష్కరించారు.

ఆమె సోలో ప్రయత్నాలతో పాటు ఆమె అస్గర్ జోర్న్, అల్బెర్టో జియోనెల్లా, హాడెలిన్ డైరిక్స్ వంటి కళాకారులతో కలిసి పనిచేసింది. 1970 లో, ఆమె అడ్రియానో VII అనే రచన కోసం సెట్ ను సృష్టించింది, 1976 లో ఆమె మెక్సికో నగరంలోని టీట్రో డి లా అమెరికాస్ యునిడాస్ కోసం ప్రధాన వేదిక విభజనను గీసింది. ఆమె రోడోల్ఫో ఉసిగ్లీ రాసిన ఒబ్లిటెరాసియోన్, అల్ఫోన్సో సిమోన్ పెలెగ్రి రాసిన సెరో ఎన్ రెటోరికా, కార్లోస్ మాన్యుయెల్ పెల్లెచర్ రాసిన ఉన్ ఆర్కాంగెల్ లామాడో క్లైర్, మెక్సికో అధ్యక్షుడైన జోస్ లోపెజ్ పోర్టిల్లో రాసిన డాన్ క్యూ వంటి అనేక పుస్తకాలను చిత్రించింది.

ఆమె రచనలను మెక్సికో, బెల్జియం, యునైటెడ్ స్టేట్స్, ఫ్రాన్స్లోని మ్యూజియంలలో చూడవచ్చు. వీటిలో మ్యూసియో డి ఆర్టే మోడరనో, స్టాక్హోమ్లోని సెల్మా లాగర్లోఫ్ మ్యూజియం, టెల్ అవీవ్లోని మోడరన్ ఆర్ట్ మ్యూజియం, మ్యూసియో డె గ్వాడలజారా సేకరణలు ఉన్నాయి. నయారిట్లోని టెపిక్లోని అమాడో నెర్వో హోమ్-మ్యూజియం సేకరణలో భాగమైన అమాడో నెర్భో చిత్రపటాన్ని చిత్రించడానికి ఆమె కమిషన్ చేయబడింది. 1969లో నాసా కోసం, ఆమె "స్పేస్ ట్రావెల్" చిత్రాలను గీశారు, ఇది తరువాత స్మిత్సోనియన్ సేకరణలో భాగంగా మారింది.

ఆమె కళాకృతులతో పాటు, ఆమె రచయిత్రి కూడా. 1966లో ఆమె ఎల్ కలర్ డెల్ ఐర్ అనే నవలను ప్రచురించింది, తరువాత ఎల్ హోంబ్రే లేయెండాను ప్రచురించింది .  వీటి తర్వాత 1978లో బాస్సీ, ప్రొహిబిడో ప్రోనన్షియర్ సు నోంబ్రే, కవి బెర్తా రోసాలియా గొంజాలెజ్ అరగాన్‌తో రాసిన చిన్న కథల పుస్తకం అల్ఫోలీ ఉన్నాయి .  ఆమె మరణం తర్వాత ఆమె రెండు ప్రచురించని నవలలను వదిలివేసింది.

ఆమె రౌండ్ టేబుల్స్, సమావేశాలలో కూడా తరచుగా పాల్గొనేవారు, కళాత్మక, విద్యా విషయాలను చర్చించడానికి ఎక్స్ఇడబ్ల్యు లో తన సొంత ప్రదర్శనలతో సహా రేడియో, టెలివిజన్లలో కనిపించారు.

బస్సీ యొక్క గుర్తింపులలో 1967లో క్రాస్ ఆఫ్ ది ఆర్డర్ ఆఫ్ మాల్టా, 1970లో ఇటలీలో జరిగిన శాన్ వాలెంటినో డి'ఓరో పోటీలో ప్రిఫెట్టో డి టెర్నీ కప్, 1975లో లెజియన్ డి హానర్, సలోన్ డి లా ప్లాస్టికా మెక్సికానాలో సభ్యత్వం ఉన్నాయి .  1988లో, పాలీఫోరమ్ కల్చరల్ సిక్విరోస్ ఆమె గౌరవార్థం పునరాలోచనను నిర్వహించింది.

 కళాత్మకత 
1972లో జీన్ మిచెల్ క్రాప్సాల్ తన రచనను "మాయా ఇంప్రెషనిజం" అని పిలిచారు, కానీ దీనిని తరచుగా సర్రియలిజం శైలిగా వర్గీకరించారు.  బస్సీ కళను తన కెరీర్ చివరి వరకు తాగాలని, చనిపోకుండా ఉండేందుకు ఒక అమృతంగా అభివర్ణించారు.  ఆమె కోల్పోయిన ఖండాలు, నగరాలను సూచించే మానవరూప ప్రకృతి దృశ్యాలను చిత్రించింది, కొన్నిసార్లు మహాసముద్రాల చేతులతో చుట్టుముట్టబడి ఉంది, గ్వాటెమాలాలో చిత్రీకరించబడిన, ఇస్మాయిల్ రోడ్రిగ్జ్ దర్శకత్వం వహించిన ట్రాంపా పారా ఉనా నినా చిత్రానికి ప్రేరణనిచ్చింది .

 మూలాలు 

వర్గం:1998 మరణాలు
వర్గం:1913 జననాలు