మారియా ఒచ్చిపింటి

మరియా ఒచ్చిపింటి (1921-1996) ఇటాలియన్ అనార్చా-ఫెమినిస్ట్. 1945 లో సిసిలీలోని రగుసాలో ముసాయిదా వ్యతిరేక తిరుగుబాటులో పాల్గొన్నందున ఆమె నలభైల మధ్యలో "సిసిలియన్ మహిళల నిరసనకు చిహ్నం"గా ప్రసిద్ధి చెందింది. 1957 లో ప్రచురించబడిన ఉనా డోనా డి రగుసా (ఎ ఉమెన్ ఫ్రమ్ రగుసా) అనే పుస్తకం ద్వారా ఆమె ప్రసిద్ధి చెందింది, అయినప్పటికీ 1976 లో రెండవ ముద్రణ విడుదలయ్యే వరకు గుర్తించబడలేదు. ఆమె 1996 ఆగస్టులో మరణించింది. 

 జీవిత చరిత్ర 
మరియా ఒచ్చిపింటి జూలై 29, 1921 న సిసిలీలోని రగుసాలో జార్జియో,  కాన్సెట్టా స్కారియోటో దంపతులకు జన్మించింది. ఆమె మూడు సంవత్సరాలు పాఠశాలకు హాజరైంది, తరువాత ఆమె ఒక తాపీ పనిమనిషిగా శిక్షణను నిలిపివేసింది. అచ్చిపింటికి 17 సంవత్సరాల వయస్సులో వివాహం జరిగింది,,  వారి వివాహం జరిగిన కొద్ది కాలానికే ఆమె భర్త యుద్ధానికి వెళ్ళాడు.

 రాజకీయాలు,  క్రియాశీలత 
ఆమె భర్త యుద్ధానికి వెళ్ళినప్పుడు, స్వభావరీత్యా చంచలంగా,  కుతూహలంగా వర్ణించబడిన ఓచిపింటి, విద్యపై ఆసక్తిని తిరిగి పొంది, తనను తాను బోధించడం ప్రారంభించింది. ఆమె చదవడం ప్రారంభించింది,,  విక్టర్ హ్యూగో యొక్క లెస్ మిసెరబుల్స్ "అనర్హుల కోసం తన కళ్ళను తెరిచింది" అని పేర్కొంది. ఆమె తన స్థానిక కెమెరా డెల్ లావోరో (ఆంగ్లంలో, ఛాంబర్ ఆఫ్ లేబర్),  ఇటాలియన్ కమ్యూనిస్ట్ పార్టీలో చేరినప్పుడు వివాదాలు తలెత్తాయి, కాని ఆమె ఒక మహిళ అయినందున వెనక్కి తగ్గడానికి నిరాకరించింది. అసలు కుంభకోణం ఉన్నప్పటికీ, ఓచిపింటి ఇతర మహిళలను లేబర్ ఆర్గనైజేషన్ లోకి తీసుకురాగలిగింది. ఇతర విషయాలతో పాటు, ఛాంబర్ ఆఫ్ లేబర్ అధిక జీవన ఖర్చులు,  యుద్ధానికి పంపబడిన పురుషుల కుటుంబాలకు చెల్లించని అప్పులకు వ్యతిరేకంగా మహిళలను సంఘటితం చేసింది.

1943 లో, చాలా మంది ఇటాలియన్లకు రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం చాలావరకు ముగిసింది,,  యుద్ధానికి పంపబడిన పురుషులు వారి గృహాలకు,  కుటుంబాలకు తిరిగి వచ్చారు. అయితే, 1944 డిసెంబరులో, బొనోమి ప్రభుత్వం ఆదేశించిన విధంగా "ఇటాలియన్ సైన్యం పునర్నిర్మాణంలో" పాల్గొనమని పురుషులను కోరుతూ ముసాయిదా కార్డులు రావడం ప్రారంభించాయి. జర్మన్లకు వ్యతిరేకంగా పోరాడటానికి ఇటాలియన్ కార్మికులను తిరిగి నియమించాలని వారు నిర్ణయించారు. అప్పటికే ఏళ్ల తరబడి పోరాడిన చాలా మంది ఇటాలియన్లు తిరిగి యుద్ధానికి రావడానికి ఇష్టపడలేదు. ముసాయిదా వ్యతిరేక నిరసనల్లో మరియా ఓచిపింటితో సహా మహిళలు పెద్ద పాత్ర పోషించారు. ముసాయిదా గురించిన చర్చలు, దానిని తప్పించుకోవాలనే చర్చలు రగుసాలో సర్వసాధారణమయ్యాయి. "మేము ఫిరంగి-పశుగ్రాసం కాదు!" నిరసన తెలుపుతున్న వారి సాధారణ నినాదంగా మారింది. ఓచిపింటి తరచుగా ఈ ఏడుపులలో పాల్గొని ముసాయిదాను నివారించే మార్గాలను సూచించింది.

1945 ప్రారంభంలో మరియా ఓచిపింటి 23 సంవత్సరాల,  ఐదు నెలల గర్భవతి. ఆమె తన భర్త, తల్లిదండ్రులు,  సోదరీమణులతో కలిసి రగుసాలోని అత్యంత జనసాంద్రత కలిగిన ప్రాంతంలో నివసించింది. జనవరి 4వ తేదీ ఉదయం, స్థానిక మహిళలు ఆమెను బయటి వీధి నుండి పిలిచారు: "మీరే వినండి,  ధైర్యంగా ఉండండి. మా పిల్లల్ని తీసుకెళ్తున్న పెద్ద ట్రక్కును చూడు!" ఒక పెద్ద ఆర్మీ ట్రక్కు రగుసాకు వచ్చింది,,  పని చేస్తున్న కళాకారులను అందులోకి తీసుకువెళుతున్నారు. కొంతమంది పౌరులు డ్రైవర్ల వద్దకు వచ్చి వారిని ఆపమని కోరారు,  ఓచిపింటి వారితో చేరింది, పురుషులను విడిపించి వెళ్లిపోవాలని డ్రైవర్లను ఒప్పించడానికి ప్రయత్నించింది. డ్రైవర్లు,  గార్డుల నుండి నిరంతరం నిరాకరించిన తరువాత, ఓచిపింటి ట్రక్కు చక్రాల ముందు పడుకుంది, "మీరు నన్ను చంపవచ్చు, కానీ మీరు వెళ్ళకూడదు." ట్రక్కులో ఎక్కువ మంది గుమిగూడడంతో అధికారులు వారిని వదిలేశారు. ఆర్మీ ట్రక్కును ఓచిపింటి అడ్డుకోవడం వల్లే వారు తప్పించుకునే సమయం లభించిందని మరికొందరు పేర్కొన్నారు.

మరుసటి రోజు, ఒక తిరుగుబాటుదారుడు ఒక అధికారిని అడిగాడు, చాలా మంది పురుషులు ఇటీవలే యుద్ధం నుండి తిరిగి వచ్చినప్పుడు ఎందుకు పునర్నిర్మాణం జరుగుతోంది. ప్రతిస్పందనగా, అధికారి తిరుగుబాటుదారుడిపై గ్రెనేడ్ విసిరాడు, అతన్ని చంపాడు. ఈ మరణం తరువాత, ముసాయిదాలు,  తిరుగుబాటుదారుడి హత్యకు నిరసనగా అల్లర్లు చెలరేగాయి. మూడు రోజుల తిరుగుబాటు తరువాత సైన్యం తిరుగుబాటుదారులను అణచివేసి నగరాన్ని స్వాధీనం చేసుకుంది. ట్రక్కు ముందు ఓచిపింటి డైవింగ్ అసలు ఉత్ప్రేరకం అని మూడు రోజుల తిరుగుబాటులో ప్రత్యక్షంగా పాల్గొన్న నిర్వాహకుడు ఫ్రాంకో లెగ్గియో చెప్పారు.

 జైలు తర్వాత జీవితం 
ఒచ్చిపింటి ఆమె ఖైదు తర్వాత రగుసాకు తిరిగి వచ్చినప్పుడు, స్థానిక కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ ఆమెను నిరాకరించింది. పార్టీ 1945 తిరుగుబాట్లను ప్రతిచర్యగా చూసింది.  రగూసా యొక్క అరాచకవాదులు, ఒచ్చిపింటికి "సంఘీభావం,  స్నేహాన్ని" అందించారు.  అరాచకవాదులలో కనిపించే "రాజకీయ,  మానవ సాంత్వన" ఒచ్చిపింటి ఆమె జీవితాంతం ఆమెను అనుసరించింది,  ఆమె చాలా సంవత్సరాలు స్వేచ్ఛావాద రాజకీయ కార్యకలాపాల్లో పాల్గొంది. ఒచ్చిపింటి అరాచక ప్రెస్ కోసం రాయడం ప్రారంభించింది,  ఆమె రాజకీయాలు నిరంకుశంగా అధికార వ్యతిరేకంగా మారాయి.  ఆమె పేదరికం, అలాగే శారీరక, మానసిక,  నైతిక బానిసత్వానికి వ్యతిరేకంగా, ముఖ్యంగా మహిళలకు వ్యతిరేకంగా చర్యలలో పాల్గొంది. 

1960ల నుండి, ఒచ్చిపింటి మొరాకో, పారిస్, లండన్, కెనడా,  మరిన్నింటిని సందర్శించడం ప్రారంభించింది. ఆమె నేపుల్స్, సాన్రెమో, రోమ్, స్విట్జర్లాండ్,  యునైటెడ్ స్టేట్స్‌కు 25 సంవత్సరాలకు పైగా ప్రయాణం కొనసాగించింది. ఫ్రాన్స్‌లో, ఆమె ఇతర రాజకీయ ఆలోచనాపరులతో మాట్లాడింది, ముఖ్యంగా జీన్-పాల్ సార్త్రే,  సిమోన్ డి బ్యూవోయిర్ .  ఒచ్చిపింటి కుమార్తె తన ప్రయాణాలలో ఆమెతో పాటు వెళ్లింది,  ఆమె  సంవత్సరాల వయస్సులో కెనడాలో ఉండాలని నిర్ణయించుకుంది.

1973లో, ఒచ్చిపింటి ఇటలీకి తిరిగి వచ్చి రోమ్‌లో స్థిరపడ్డారు. ఆమె అరాచక ఉద్యమంతో తన సంబంధాలను కొనసాగించింది,  శాంతికాముక,  మిలిటరిస్ట్ వ్యతిరేక ఆలోచనలను అవలంబిస్తూ స్త్రీవాద ఉద్యమాలలో కూడా కలిసిపోయింది. ఆమె 1970ల తర్వాత ఏకపక్ష నిరాయుధీకరణ కోసం లీగ్‌లో చేరింది.  1979లో రగుసాలో పారిశ్రామిక అవసరాల కోసం వ్యవసాయ భూమిని స్వీకరించడాన్ని వ్యతిరేకిస్తూ ఆమె పోరాడారు. తరువాత జీవితంలో కూడా, ఆమె మిలిటరిస్ట్ వ్యతిరేక చర్యలలో పాల్గొంది, 1987లో US క్షిపణి స్థావరాలు,  యుద్ధానికి వ్యతిరేకంగా జప్తు ,  అక్కడ అణు క్షిపణుల ఏర్పాటును వ్యతిరేకిస్తూ బహిరంగంగా మాట్లాడింది.  ఆమె ఆగష్టు 20, 1996న పార్కిన్సన్స్ వ్యాధి సమస్యలతో రోమ్‌లో మరణించింది. 

 మూలాలు 

వర్గం:1996 మరణాలు
వర్గం:1921 జననాలు
వర్గం:ఇటలీ రచయిత్రులు