పాకిస్తాన్ ఉద్యమం

పాకిస్తాన్ ఉద్యమం లేదా తెహ్రిక్-ఇ-పాకిస్తాన్ ( – Taḥrīk-i Pākistān) అన్నది బ్రిటీష్ ఇండియా సామ్రాజ్యంలోని ముస్లిం సంఖ్యాధిక్య ప్రాంతాలను విభజించి పాకిస్తాన్ గా ఏర్పాటు చేసే లక్ష్యంతో ఉద్యమించి, విజయం సాధించిన మత, రాజకీయ ఉద్యమం.

ఈ ఉద్యమం భారత జాతీయోద్యమానికి సమాంతరంగా సాగింది. కానీ పాకిస్తాన్ ఉద్యమం దక్షిణాసియాలోని ముస్లిముల మత అస్తిత్వాన్ని, రాజకీయ ఆసక్తులను పరిరక్షించే కొత్త జాతి-రాజ్యం ఏర్పాటును ఆకాంక్షించింది. అలీఘర్లో సర్ సయ్యద్ అహ్మద్ ఖాన్ ప్రారంభించిన వేరే విద్యా ఉద్యమం తర్వాతి కాలంలో పాకిస్తాన్ ఉద్యమానికి నేపథ్యాన్ని నిర్మిచింది, అదే అలీఘర్లో తొలినాళ్ళ రాజకీయ ఉద్యమాలు సంఘటితమై నిర్మితమయ్యాయి. ఆలిండియా ముస్లిం లీగ్ ఏర్పాటు, ప్రాధాన్యత కలిగిన ముస్లింలకు బ్రిటీష్ రాజ్ లో ముస్లింల మౌలిక హక్కులను కాపాడేందుకు ఆశించడం వంటి అంశాలతో రాజకీయ ఉద్యమం ఏర్పడడానికి సయ్యద్ అహ్మద్ ఖాన్, వికార్-ఉల్-హక్ నేపథ్యాన్ని నిర్మించి కృషిచేశారు. During the initial stages of the movement, it adopted the vision of philosopher Iqbal after addressing at the convention of the AIML's annual session. Muhammad Ali Jinnah's constitutional struggle further helped gaining public support for the movement in the four provinces. Urdu poets such as Iqbal and Faiz used literature, poetry and speech as a powerful tool for political awareness. Feminists such as Sheila Pant and Fatima Jinnah championed the emancipation of Pakistan's women and their participation in national politics.

 References