வெள்ளை அரிசி

வெள்ளை அரிசி (White rice) என்பது, உமி, தவிடு மற்றும் முளை நீக்கப்பட்ட அரைக்கப்பட்ட அரிசியாகும். இது தானியத்தின் சுவை, அமைப்பு மற்றும் தோற்றத்தை மாற்றுகிறது; கெட்டுப்போவதைத் தடுக்க உதவுகிறது (அதன் சேமிப்புக் காலத்தை நீட்டிக்கிறது); மேலும் அதை எளிதில் செரிமானம் ஆகும்படி செய்கிறது. பழுப்பு அரிசி அரைக்கப்பட்ட பிறகு (உமி நீக்கப்பட்ட பிறகு), அது மெருகூட்டப்படுகிறது. இதன் விளைவாக, பிரகாசமான, வெள்ளை, பளபளப்பான தோற்றமுடைய அரிசி கிடைக்கிறது. அரைத்தல் மற்றும் மெருகூட்டும் செயல்முறைகள் இரண்டுமே ஊட்டச்சத்துக்களை நீக்கிவிடுகின்றன.

சத்துக்கள் சேர்க்கப்படாத வெள்ளை அரிசியை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமநிலையற்ற உணவு, தயமின் (வைட்டமின் B1) குறைபாடு காரணமாக, பலரை பெரிபெரி என்ற நரம்பியல் நோய்க்கு ஆளாக்குகிறது. வெள்ளை அரிசி பதப்படுத்தப்படும்போது அதிலிருந்து நீக்கப்படும் சில ஊட்டச்சத்துக்கள் மீண்டும் அதில் சேர்க்கப்படுகின்றன. அமெரிக்காவில், அரசாங்கத் திட்டங்கள் மூலம் பள்ளிகள், இலாப நோக்கற்ற நிறுவனங்கள் அல்லது வெளிநாடுகளுக்கு விநியோகிக்கப்படும்போது, ​​வெள்ளை அரிசியில் B1, B3 மற்றும் இரும்புச் சத்து  ஆகியவற்றைச் சேர்ப்பது சட்டப்படி கட்டாயமாகும். அனைத்து இயற்கை உணவுகளைப் போலவே, அரிசியின் துல்லியமான ஊட்டச்சத்து கலவையும் அதன் வகை, மண் நிலைமைகள், சுற்றுச்சூழல் நிலைமைகள் மற்றும் பயன்படுத்தப்படும் உரங்களின் வகைகள் ஆகியவற்றைப் பொறுத்து சற்றே மாறுபடும்.

19ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் வர்த்தகர்களால் விரும்பப்பட்டதால், பழுப்பு அரிசிக்குப் பதிலாகப் புழக்கத்திற்கு வந்த வெள்ளை அரிசி, ஆசியாவில் பெரிபெரி நோய்த் தொற்றுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. 19ஆம் நூற்றாண்டு முதல் பல்வேறு காலங்களில், பழுப்பு அரிசி மற்றும் காட்டு அரிசி போன்ற பிற தானியங்கள் ஆரோக்கியமான மாற்று உணவுகளாகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளன. பழுப்பு அரிசியில் உள்ள உமியில் குறிப்பிடத்தக்க அளவு நார்ச்சத்து உள்ளது, மேலும் அதன் முளையில் பல உயிர்ச்சத்துக்கள் மற்றும் தாதுக்கள் உள்ளன.

 அரிசி அரைத்தல் 

இயந்திர அரைவைக்கு முன்பு, அரிசி பெரிய உரல் மற்றும் உலக்கை போன்ற கருவிகளைக் கொண்டு கையால் குத்தும் முறை மூலம் அரைக்கப்பட்டது. இந்த முறையின் சில வடிவங்கள் உற்பத்திப் பொருளின் சீரான தன்மையை மேம்படுத்தின, ஆனால் இயந்திர அரைவையின் மூலம் மிக அதிக அளவிலான அரிசியை உற்பத்தி செய்ய முடிந்தது. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், எல்லர் & செல்லர் ஆலைகள் (1870) மற்றும் எங்கல்பர்க் அரைவை இயந்திரம் (1890) போன்ற பல்வேறு இயந்திரங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. 1955-ஆம் ஆண்டளவில், சப்பானில் புதிய இயந்திரங்கள் உருவாக்கப்பட்டன, அவை அரிசியின் தரம் மற்றும் உற்பத்தித் திறனை கணிசமாக மேம்படுத்தின.

 ஊட்டச்சத்து உள்ளடக்கம் 

பழுப்பு அரிசி மற்றும் வெள்ளை அரிசி ஆகியவற்றில் கலோரிகளும் கார்போவைதரேட்டுகளும் ஏறக்குறைய ஒரே அளவில் இருந்தாலும், செறிவூட்டப்படாத வெள்ளை அரிசியுடன் ஒப்பிடும்போது, ​​பழுப்பு அரிசி அனைத்து ஊட்டச்சத்துக்களின் மிகச் சிறந்த ஆதாரமாக உள்ளது. பழுப்பு அரிசி என்பது, அதன் உமி (வெளிப்புற அடுக்கு) மட்டுமே அகற்றப்பட்ட முழு அரிசியாகும். வெள்ளை அரிசியைத் தயாரிக்க, தவிடு அடுக்கு மற்றும் முளைப்பகுதி அகற்றப்படுகின்றன; இதனால் பெரும்பாலும் மாவுச்சத்து நிறைந்த வித்தகவிழையம் மட்டுமே எஞ்சுகிறது. இந்த செயல்முறை பல உயிர்ச்சத்துக்கள் மற்றும் உணவுத் தாதுக்களின் குறைப்புக்கோ அல்லது முழுமையான இழப்புக்கோ வழிவகுக்கிறது. உயிர்ச்சத்து B1 மற்றும் B3, இரும்புச் சத்து போன்ற இழந்த ஊட்டச்சத்துக்கள் சில சமயங்களில் வெள்ளை அரிசியில் மீண்டும் சேர்க்கப்படுகின்றன; இந்த செயல்முறை செறிவூட்டல் என்று அழைக்கப்படுகிறது.ஊட்டச்சத்துக்கள் குறைந்திருந்தபோதிலும், செறிவூட்டப்படாத வெள்ளை அரிசி மாங்கனீசுக்கு ஒரு நல்ல ஆதாரமாக உள்ளது, மேலும் பான்டோதெனிக் அமிலம் (உயிர்ச்சத்து B5) மற்றும் செலினியம் போன்ற பிற ஊட்டச்சத்துக்களையும் மிதமான அளவில் கொண்டுள்ளது.

பொதுவாக, 100 கிராம் சமைக்காத அரிசியிலிருந்து சுமார் 240 முதல் 260 கிராம் வரை சமைத்த சாதம் கிடைக்கிறது; இந்த எடை வேறுபாடு சமையலின் போது உறிஞ்சப்படும் நீரினால் ஏற்படுகிறது.Rice - White Rice

 மேலும் காண்க 
 ஊதா அரிசி
 சிவப்பு அரிசி
 கருப்பு அரிசி
 பழுப்பு அரிசி

 சான்றுகள் 

பகுப்பு:நெல்
பகுப்பு:நெல் வகைகள்