என். கே. கிருஷ்ணன்

என். கே. கிருஷ்ணன் (N.K. Krishnan, 12 ஏப்ரல் 1913 - 24 நவம்பர் 1992) என்பவர் ஒரு இந்திய அரசியல்வாதியாவார். இவர் இந்தியப் பொதுவுடைமைக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர். இவர் ப. சுப்பராயனின் ஒரே மகளான பார்வதி கிருஷ்ணனின் கணவராவார்.

 வாழ்க்கை வரலாறு 

 துவக்ககால வாழ்க்கையும், கல்வியும் 
கிருஷ்ணன், தற்போது கேரளத்தின் ஒரு பகுதியாக உள்ள கொச்சி சமஸ்தானத்தில் உள்ள நடவரம்பா கிராமத்தில், 'செராயாத்து மடம்' என்ற இடத்தில், ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்தில் 1913 ஏப்ரல் 12 அன்று  பிறந்தார். இது வாழை, தென்னந் தோப்புகளைக் கொண்ட ஒரு பெரிய வீடாக இருந்தது. இவரின் தந்தை என். டி. நாராயண ஐயர் என்பவராவார். இவரது பெற்றோர் 1918 இல் திருச்சூருக்கும் பின்னர் எர்ணாகுளத்திற்கும் குடிபெயர்ந்தனர். ஐந்து வயதில் பள்ளியில் சேர்ந்த கிருஷ்ணன், சிறந்த மாணவராக இருந்தார். பள்ளி, கல்லூரி நாட்களில் முதலிடம் வகித்தார்.

கிருஷ்ணன் கொச்சி சமஸ்தானத்தில் நான்காம் வகுப்பில் உதவித்தொகைத் தேர்வுகளில் முதலிடம் பெற்று பதக்கம் பெற்றார். 1922 ஆம் ஆண்டு சித்தூருக்கு (பாலக்காடு)  மாற்றலாகி, சித்தூர் உயர்நிலைப் பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்டார். கீட்ஸ் முதல் ஷெல்லி மற்றும் ஷேக்ஸ்பியர் வரை பல்வேறு ஆங்கில எழுத்தாளர்களின் இலக்கியங்களையும், சமஸ்கிருதத்தையும் படித்தார். மேலும் கருநாடக இசை, டென்னிஸ் போன்றவற்றில் ஆர்வம் கொண்டவராக இருந்தார்.

1926 ஆம் ஆண்டு வடக்கஞ்சேரியில் பள்ளிப் படிப்பை முடித்த இவர், கொச்சி சமஸ்தானத்திலேயே அதிக மதிப்பெண்களைப் பெற்று எஸ்.எஸ்.எல்.சி.யில் முதலிடம் பிடித்தார். திருச்சூரில் உள்ள செயிண்ட் தாமஸ் கல்லூரியிலும், பின்னர் எர்ணாகுளம் மகாராஜா கல்லூரியிலும் சேர்ந்தார். 1930 ஆம் ஆண்டு இடைநிலைத் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்று, சென்னை மாகாணம் முழுவதிற்கும் முதலிடத்தைப் பிடித்தார்.

1930 ஆம் ஆண்டு சென்னை பிரசிடென்சி கல்லூரியில் கணிதத்தில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார்.

 அரசியல் தொடர்பு 
1929 ஆம் ஆண்டு கல்லூரியில் மாணவர்கள் எச்.வி. காமத் தலைமையில் தேசியக் கொடியை ஏற்றினர். 1930 ஆம் ஆண்டு கல்லூரியில் அகில இந்திய எதிர்ப்பு தினம் அனுசரிக்கப்பட்டது, அதைக் கல்லூரி முதல்வர் தடுக்க முயன்றார். 1934 வாக்கில் இவர் ரவீந்திர நாத் தாகூரின் கருத்துகளின் செல்வாக்கிற்கு ஆட்பட்டு இருந்தார்.

 இங்கிலாந்தில் 
முதுகலை பட்டம் பெற்ற பிறகு, இவரது பெற்றோர் இவரை ஐ. சி. எஸ். படிப்புக்காக இங்கிலாந்துக்கு அனுப்பினர். 1934 செப்டம்பரில்  இவர் எஸ்.எஸ். நால்தேரா என்ற கப்பலில் இங்கிலாந்து சென்றார். டில்பரியில் உள்ள இந்திய மாணவர் விடுதியில் தங்கினார், பின்னர் பல்வேறு இடங்களில்  தங்கினார். லண்டன் ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸில் (எல்எஸ்இ) சேர்ந்தார். நோர்டிக் மற்றும் பிற நாடுகளுக்குச் செல்லும் வாய்ப்பும் இவருக்குக் கிடைத்தது.

 பொதுவுடமை இயக்கத்தில் இணைதல் 
1930களின் நடுப்பகுதி ஐரோப்பாவிலும் இங்கிலாந்திலும் பாசிச எதிர்ப்பு எழுச்சி காலமாக இருந்தது.  கிருஷ்ணன் தொடர்ந்து படிப்பகத்திற்கு வரும் பழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தார். அப்போது பல கம்யூனிஸ்டுகளைச் சந்தித்தார். இவர் மார்க்சிய இலக்கியங்களை ஆர்வத்துடன் வாசிக்கும் ஒருவராக ஆனார். விரைவில் பெரிய பிரித்தானிய பொதுவுடமைக் கட்சியுடன்  (சிபிஜிபி) தொடர்பு கொண்டு, அதில் தீவிரமாக ஈடுபடத் தொடங்கினார். இவர் டெய்லி ஓர்கர் மற்றும் லேபர் மாத இதழை தொடர்ந்து படிப்பவராக ஆனார், மேலும் ஆர். பால்ம் தத்தின் 'குறிப்புகளைத்' தவறாமல் படித்தார். அறிவுஜீவிகள், பொருளாதார வல்லுநர்கள், அறிவியலாளர்கள், வரலாற்றாசிரியர்கள் என பலரை இவர் சந்தித்தார்.

முதல்வரின் கம்யூனிச எதிர்ப்பு மனப்பான்மை காரணமாக, கிருஷ்ணன் தனது கல்லூரியை மாற்றி, பேராசிரியர் ஹைமன் லெவியிடம் நீரியக்கவியல் பயின்றார். லெவி கம்யூனிஸ்டுகள் மீது மென்மையான போக்கைக் கொண்டிருப்பவர், அவர்கள் இருவரும் நன்குப் பழகினர்.

கிருஷ்ணன் கொண்டிருந்த கம்யூனிஸ்ட் கருத்துக்கள் காரணமாக ஐ.சி.எஸ்-க்கு நிராகரிக்கப்பட்டார். வேல்சில் இரண்டு வார சுற்றுப்பயணத்தின் போது, நிலக்கரி சுரங்கத் தொழிலாளர்கள் மிகவும் வறுமையில் எவ்வாறு வாழ்கின்றனர் என்பதைக் கண்டார்.

வே. கி. கிருஷ்ண மேனன் தலைமையிலான இந்திய லீக்கில் இவர் தீவிரமாக இருந்தார். கிருஷ்ணன் ஹாரி பொலிட், ஆர். பால்ம் தத், பென் பிராட்லி, ஜேம்ஸ் க்ளூக்மேன், மைக்கேல் காரிட், எமிலி பர்ன்ஸ், வில்லியம் கல்லச்சர் போன்ற சிபிஜிபி தலைவர்களுடன் தொடர்பு கொண்டார். காரிட் முன்னர் வங்காளத்தில் ஐசிஎஸ் அதிகாரியாக இருந்தார், விடுதலை இயக்கத்திற்கும் இந்திய கம்யூனிஸ்டுகளுக்கும் உதவினார். பின்னர் அவர் தன் பதவியில் இருந்து விலகி சிபிஜிபியில் சேர்ந்தார்.

1935 ஆம் ஆண்டு முடிசூட்டு நாளில் இங்கிலாந்தில்  சிபிஜி செய்தித்தாளான டெய்லி ஒர்க்கரை விற்றபோது இவர் முதன்முதலில் கைது செய்யப்பட்டார்.

இவர் இந்திய கம்யூனிஸ்டுகளின் கட்சிக் கிளையின் செயலாளரானார். லண்டனுக்கு வந்த பால் ராப்சன், நேரு மற்றும் பலரை அங்கு இவர்  சந்தித்தார். கிருஷ்ணன் 1930களில் பாரிஸில் நடந்த சர்வதேச மாணவர் மாநாடுகளில் யூசுப் மெகர் அலி, பார்வதி, பி. என். அக்சர், கேடி சாண்டி மற்றும் பலருடன் கலந்துகொண்டார்.

கிருஷ்ணனுக்கு பிரெஞ்சு மொழி தெரிந்திருந்ததால், அவருக்கு எப்.சி.பி மற்றும் பிற இலக்கியங்கள் பற்றிய அறிவு கிடைத்தது. இவர் கேப்ரியல் பெரி, ஜாக் டுக்லோஸ், மாரிஸ் தோரெஸ், மார்செல் கச்சின் மற்றும் பலரைப் படித்தார். கிருஷ்ணன் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் அமைப்பான 'நேஷனல் ஃப்ரண்ட்'-ல் பணியாற்றினார், மேலும் கட்சிப் பள்ளிகளை ஒழுங்கமைத்தார், மஜ்லிஸ் மற்றும் ஃபெடிண்டில் பணியாற்றினார். 'நேஷனல் ஃப்ரண்ட்'-ன் புழக்கம் 300 ஆக அதிகரித்தது. கட்சிக் கிளையில் பூபேஷ் குப்தா, ஹக்சர், நிகில், ரேணு, ஜோதி பாசு மற்றும் பலர் இருந்தனர். ஃபெரோஸ் காந்தியும், இந்திரா காந்தியும் இருந்தனர். இந்தியா லீக்கில் இவர் ஃபென்னர் ப்ரோக்வே, ஸ்டாஃபோர்ட் கிரிப்ஸ் மற்றும் பிறரையும், கே. டி. கே. தங்கமணியையும் சந்தித்தார்.

1938 நவம்பரில் ஆக்ஸ்போர்டில் பார்வதி குமார்மங்கலத்தை என்.கே சந்தித்தார்.

 இந்தியா திரும்புதல் 
இரண்டாம் உலகப் போர் நெருங்கி வந்த நிலையில், 1939 சூனில் என்.கே இந்தியாவுக்குப் புறப்பட்டார். மைக்கேல் காரிட் இவருக்கு சி.பி.ஜி.பி-யிலிருந்து சி.பி.ஐ-க்கு கட்சிச் சான்றுகளையும் சில அறிக்கைகளையும் வழங்கினார். இவர் 1939 சூலை 17 அன்று பம்பாயை அடைந்தார், சுங்கத்துறை இவரிடம் இருந்த ஆவணங்களைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை.

கிருஷ்ணன் பூரன் சந்த் ஜோஷியைச் சந்தித்தார், இருவரும் நீண்ட நேரம் உரையாடினர். இவர் மத்திய குழுவின் தலைமையகத்தில் முழுநேர ஊழியராக சேர்ந்தார்.  சாரி குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஏ.எஸ்.ஆர் மற்றும் தில்ஷாத் ஆகியோருடன் தங்கினார்.

கிருஷ்ணன்  விரிவான ஒரு மார்க்சிய பாடத்திட்டத்தைத் தயாரித்து, விரிவுரைகள் செய்தார். இளம் மாணவரான விர்சுக் பாண்ட்யா இவருக்கு எல்லா வகையிலும் உதவினார். அவர் 1942 இல் மிக இளம் வயதிலேயே இறந்தார். பின்னர் கிருஷ்ணன் அஜோய் கோசின் இருப்பிடத்தில் தங்கினார், மேலும் 1940 இல் கங்காதர் அதிகாரியின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றார், அங்கு கட்டாரே மற்றும் டி.பி. சின்ஹாவும் தங்கியிருந்தனர். கோவிந்த் வித்யார்த்தியும் அங்கு இருந்தார்.

1940 ஆம் ஆண்டு டிஏ வேலைநிறுத்தங்கள் தொடங்கின, மேலும் கிருஷ்ணனுக்கு தம்பிட்கர், பட்கர், எம்.டி. ஷஹீத், பார்வதிபாய், போகலே மற்றும் பிற தலைவர்களுடன் அறிமுகம் ஏற்பட்டது.

கிருஷ்ணனும் மற்றவர்களும் முதலில் மிகவும் பயங்கரமான சூழ்நிலையில் பைகுல்லா சிறைக்கு அனுப்பப்பட்டனர். அங்கிருந்து அவர்கள் நாசிக்கிற்கு மாற்றப்பட்டனர். சர்தேசாய், கிருஷ்ணன் ஆகியோரை செயலாளர்களாக சிறையில்  கட்சி குழு அமைக்கப்பட்டது. கம்யூனிஸ்டுகளுடன் மிகவும் நல்லுறவில்  200க்கும் மேற்பட்ட காங்கிரஸ் கைதிகளும் இருந்தனர். ஜலாலுதீன் புகாரி உருது மொழியில் வகுப்புகளை நடத்தினார்.

என்.கே. 1942 ஏப்ரல் 28 அன்று விடுவிக்கப்பட்டார். இவர் ஏ.ஐ.எஸ்.எஃப்  மற்றும் பி.எஸ்.யு (பம்பாய் மாணவர் சங்கம்) ஆகியவற்றை ஒழுங்கமைக்கும் பணியில் உதவினார், மேலும் நெர்கிஸ் பட்லிவாலா மற்றும் பிறருடன் இணைந்து பணியாற்றினார். இவர் சி. ராஜகோபாலாச்சாரியையும் (ராஜாஜி) சந்தித்து நீண்ட விவாதங்களை நடத்தினார்.

 சென்னை மாகாணத்தில் கட்சியை மறுசீரமைத்தல் 
1942 ஜூன் மாதம், தெற்கு பிராந்திய அகில இந்திய மாணவர் கூட்டமைப்பின் (ஏஐஎஸ்எப்) மாநாட்டை ஏற்பாடு செய்ய பார்வதி, எஸ். ராமகிருஷ்ணன், பரமேஸ்வரன் ஆகியோருடன் கிருஷ்ணன் சேலத்தில் இருந்தார்.  அந்த நேரத்தில் விடுவிக்கப்பட்ட சில தலைவர்களில் சுப்பிரமணிய சர்மா, மோகன் குமாரமங்கலம், பி. சீனிவாசராவ்  பலரும் இருந்தனர். மாகாணக் குழுவை மறுசீரமைக்கும் பொறுப்பை பி. சி. ஜோஷி கிருஷ்ணன் மற்றும் ப. சுப்பராயன் ஆகியோரிடம் ஒப்படைத்தார். கிருஷ்ணனும் மற்றவர்களும் திருச்செங்கோட்டில் உள்ள டாக்டர் ப. சுப்பராயனின் மூதாதையர் வீட்டில் தங்க வைக்கப்பட்டனர். தேவையான அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் இராதாபாய் சுப்பராயன் செய்தார்.

அரசியல், இசை, இராணுவம், கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் போன்ற துறைகளில் புகழ்பெற்ற சுப்பராயன் குடும்பத்தினர் நாட்டிற்கு மகத்தான பங்களிப்புகளைச் செய்திருந்தனர். ராதாபாய் வட்டமேசை மாநாட்டில் கலந்து கொண்டார், மேலும் மத்திய சட்டமன்றத்தில் இடம் பெற்ற முதல் பெண்மணி ஆவார். டாக்டர் சுப்பராயன் சென்னையின் முதலமைச்சரானார். பார்வதி, மோகன் ஆகிய இரண்டு குழந்தைகள் சுப்பராயனுக்கு உண்டு.

ஒருகட்டத்தில் கிருஷ்ணனும் பார்வதியும் திருமணம் செய்து கொள்ள முடிவு செய்தனர், அவர்கள் 1942 திசம்பர் 7 அன்று பம்பாயின் ராஜ் பவனில் திருமணம் செய்து கொண்டனர்.

பம்பாய்க்குச் சென்றதும், கிருஷ்ணன் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மத்தியக் குழுவில் சேர்க்கப்பட்டார்.

 1942 இயக்கம் 
1942 ஆகத்து 8 அன்று, வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம் அறிவிக்கப்பட்டபோது, கிருஷ்ணன் பம்பாயில் உள்ள கோவாலியா டேங்க் மைதானத்தில் இருந்தார். பின்னர் கம்யூனிஸ்டுகள் ஆங்கிலேயர்களுடன் ஒத்துழைத்ததாகவும், பி. சி. ஜோஷி உள்துறை செயலாளர் ரெஜினால்ட் மேக்ஸ்வெல்லை ரகசியமாக சந்தித்ததாகவும் குற்றம் சாட்டப்பட்டது. 'மேக்ஸ்வெல் கடிதம்' என்று அழைக்கப்படுவது ஒரு போலி என்பதை நிரூபிக்கும் ஒரு பயனுள்ள துண்டுப்பிரசுரத்தை கிருஷ்ணன் எழுதினார்.

 போர் ஆண்டுகளும்  கட்சி கம்யூனும் 
பி. சி. ஜோஷியின் முன்முயற்சியால் பம்பாயில் உள்ள ராஜ்பவனில் அமைக்கப்பட்ட கம்யூன், இந்திய கம்யூச வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பெற்றது. அதில் கிருஷ்ணனும், பார்வதியும் அதன் ஒரு பகுதியாக இருந்தனர். இது மத்திய அலுவலகங்கள், பொலிட் பீரோ, மத்தியக் குழு செய்தித்தாள்கள், நூலகம் போன்றவற்றை வைத்திருந்தது. கிருஷ்ணன் மற்றும் பிறர் தனிப்பட்ட நிதி பற்றாக்குறையை பூர்த்தி செய்ய பழைய ஆடைகளை சேகரிப்பார்கள், ஊதியம் போதுமானதாக இருக்கவில்லை.

சுப்பராய, ராஜாஜி, உதய் சங்கர், வல்லத்தோல், எட்கர் ஸ்னோ, லைஃப் பத்திரிகையின் மார்கரெட் போர்க் வைட், கோலியர்ஸ் பத்திரிகையின் பெட்டி கோலியர் உள்ளிட்ட முக்கிய தேசிய மற்றும் பன்னாட்டுப் பிரமுகர்கள் கம்யூனுக்கு வந்தனர்.

1943 ஆம் ஆண்டு பம்பாயில் நடைபெற்ற இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முதல் மாநாட்டில் என். கே. கிருஷ்ணன் மத்திய குழு உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். செம்படையையும்,  சோவியத் மக்களையும் வாழ்த்தி ஒரு முக்கியமான தீர்மானத்தையும் இவர் முன்மொழிந்தார்.

 மதறாசு மாகாணத்தில் 
1943 முதல் 1947 வரை, சென்னை மாகாணத்தில் இந்திய கம்யீனிஸ்ட் கட்சி (சிபிஐ) ஒன்றுபடவும் வளரவும் கிருஷ்ணன் உதவினார், சி. எஸ். சுப்பிரமணியம், மணலி கந்தசாமி, சீனிவாச ராவ் மற்றும் பிறரை ஒரு குழுவாக ஒன்றிணைத்தார்.

1943 மார்ச்சில் பார்வதியுடன் திருச்சிராபள்ளி மாவட்டம் பொன்மலை நகருக்கு கிருஷ்ணன் பயணம் மேற்கொண்டார். அங்கு இவர் தென்னக இரயில்வே  தொழிலாளர் சங்கத்தில் விரிவான வகுப்புகள் எடுத்தார். திருவரங்கத்தில் மாணவர் தோழர்களுக்கான கட்சிப் பள்ளியும் நடத்தப்பட்டது. இதில் எம்.எஸ். கிருஷ்ணன், என். சி. சீனிவாசன் மற்றும் எம்.சி. நரசிம்மன் ஆகியோரும் கலந்து கொண்டனர்.

1942 ஆம் ஆண்டு பீகார் அகில இந்திய விவசாயிகள் சங்க மாநாட்டிற்கு பி. சி. ஜோஷியுடன் கிருஷ்ணன் சென்றார். இவர் சோவியத் ஒன்றிய நண்பர்கள், பெண்கள் இயக்கம், அனைத்திந்திய கிசான் சபா  போன்றவற்றையும் கவனித்துக் கொண்டார். பணியின் போது கிருஷ்ணன் பிரேம் தவான், பால்ராஜ், பிருத்வி ராஜ் கபூர், இஸ்மத் சுக்தாய் மற்றும் பிற முக்கிய ஆளுமைகளைச் சந்தித்தார்.

1946 ஆம் ஆண்டு பம்பாய் கலகத்தை வழிநடத்துவதில் கிருஷ்ணன் தீவிரமாகக் ஈடுபட்டார்.

 மதுரை சதி வழக்கு, 1947 
1947 சனவரியில் மாகாணம் முழுவதும் உயர்மட்ட கம்யூனிஸ்டுகள் சுமார் 100 பேர் கைது செய்யப்பட்டனர். அவர்களில் என். கே, வெங்கடராமன், இ. எம். எஸ்., பி. ராமமூர்த்தி, ஏ. கே. ஜி., மோயராம், கே. முருகேசன், என். ராஜசேகர ரெட்டி போன்றோர் அடங்குவர். அப்போது மாகாண உள்துறை அமைச்சராக இருந்த டாக்டர் சுப்பராயனின் (பார்வதியின் தந்தை) வீட்டில் என். கே. கிருஷ்ணன் தங்கியிருந்தார். அதிகாலை 2 மணிக்கு போலீசார் கிருஷ்ணனைக் கைது செய்தனர். ஆனால் அதற்கு முன்பு இவர் சுப்பிரமணிய சர்மாவை குளியலறை வழியாக தப்பிக்கவைத்தார்.

1947  ஆகத்து 15 அன்று கிருஷ்ணன் விடுவிக்கப்பட்டார்.

 பி.டி.ஆர் காலம் 
1946 ஆகத்து மத்திய குழுவின் கூட்டத்திற்குப் பிறகு, பி. டி. ஆர், என். கே உள்ளிட்ட மற்றவர்களும் பி. சி. ஜேவை மேலும் 'போர்க்குணமிக்க' நிலைப்பாட்டை ஏற்க அழுத்தம் கொடுத்தனர். 1947 செப்டம்பரில், கிருஷ்ணன் விடுவிக்கப்பட்டபோது, உள்கட்சிப் பூசல் கூர்மையடைந்தது, 1948 பிப்ரவரி-மார்ச்சில் கல்கத்தாவில் நடந்த இரண்டாவது கட்சி மாநாட்டில் குறுங்குழுவாத சாகசப் போக்கு உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தது. கிருஷ்ணன் அதை முழுமையாக ஆதரித்தார். அப்போது இவர் 9 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட பொலிட் பீரோவில் இருந்தார்.

கட்சி மாநாட்டில் இருந்து திரும்பிய பிறகு, ஓய்வாக கிருஷ்ணன் ஒரு படம் பார்க்கச் சென்றார். திடீரென்று அவரது ஒளிப்படம் திரையில் போட்டு அவரைப் பிடித்துக் கொடுப்பவர்களுக்கு  வெகுமதி அறிவிக்கும் செய்தி திரையில் மின்னியது. அதன் பிறகு இவர் தனது இருக்கையைவிட்டு அசையவில்லை. விளக்குகள் அணைந்த பிறகு அங்கிருந்து மாயமானார்.

1948 ஏப்ரலில் சென்னைக்கு வெளியே இரகசியமாக மாகாணக் குழுக் கூட்டம் நடைபெற்றது. அப்போது உள்துறை அமைச்சராக இருந்த இவரது மாமனார் வீட்டில் இரகசியமாக தங்கி இருந்தார். மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்ட நிலையில் பிறகு, டாக்டர் சீனிவாசன் பிணவறை வழியாக தப்பிச் சென்றார்.

1950 ஆம் ஆண்டு பொலிட் பீரோவிலிருந்து கிருஷ்ணன் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டார். இவருடன் பி.டி.ஆர் உட்பட நான்கு பேரும் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டனர். காசநோய் மற்றும் பிற நோய்கள் காரணமாக, இவரும் பார்வதியும் ஹசாரிபாகிலும், பின்னர் கலிம்பொங்கிலும் பல மாதங்கள் கழித்தனர். திருச்சி சதி வழக்கில் இவர் முதல் குற்றவாளியாக குற்றம் சாட்டப்பட்டதால், 1952 வரை தலைமறைவாக இருந்தார்.

 1952 இக்குப் பிறகு 
கேரளத்தில் தலைமறைவாக வேலை செய்த பிறகு, கிருஷ்ணன் இறுதியில் 1953 மே மாதம் கோயம்புத்தூரில் குடியேறினார். அங்கு  தொழிலாளர்களை, குறிப்பாக ஜவுளித் தொழிலாளர்களை ஒன்று திரட்டினார். வாழ்க்கை நடத்துவதற்காக, இவரும் பார்வதியும் மெட்ரிக் பள்ளித் தேர்வுக்கு தயாராகும் தொழிலாளர்களின் மாணவர்களுக்காக ஒரு மாலை நேரப் பள்ளியைத் திறந்தனர். அவர் தனிப் பயிற்சி வகுப்புகளையும் நடத்தினார். பார்வதி பகுதிநேர விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றினார்.

இவர்  அகில இந்திய தொழிற்சங்க காங்கிரசின் துணைத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். உலக தொழிற்சங்க சம்மேளனத்தின் பொதுக்குழு உறுப்பினராகவும் இருந்தார். 1960 முதல் 64 வரை மாநிலக் கட்சிச் செயற்குழு உறுப்பினராக இருந்தார்.

1961 ஆம் ஆண்டு சிபிஐ தேசியக் குழுவுக்கு கிருஷ்ணன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

1964 ஆம் ஆண்டு இவர் புதுதில்லியில் உள்ள இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையகத்திற்கு இடம்பெயர்ந்தார். கட்சியின் தலைமை தேர்தல் ஆணையராகவும், செயலகமாகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். கட்சியின் பன்னாட்டுத் துறைக்குத் தலைமை தாங்கினார். 1970 முதல் நான்கு ஆண்டுகள் மாநிலங்களவை உறுப்பினராக இருந்தார். [ மேற்கோள் தேவை ]

 சர்வதேச விவகார நிபுணராக 
என்.கே. கிருஷ்ணன் 1992 நவம்பர் 2 அன்று கோயம்புத்தூரில் இறந்தார். [ மேற்கோள் தேவை ]

 தொழிற்சங்கத் தலைவராக 

 1953 ஆம் ஆண்டு அவர் அகில இந்திய தொழிற்சங்க காங்கிரஸின் தலைவராக இருந்தார் மேலும் ஒரு பொது வேலைநிறுத்தத்திற்கு அழைப்பு விடுத்தார். [ மேற்கோள் தேவை ]
 1958 ஆம் ஆண்டில் இவர் 16,000 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட கோயம்புத்தூர் ஆலைத் தொழிலாளர் சங்கத்தின் தலைவராக இருந்தார். [ மேற்கோள் தேவை ]

 அரசியல் 
கிருஷ்ணன் இந்தியப் பொதுவுடைமைக் கட்சியில் (கேரளம்) சேர்ந்து கட்சியில் ஒரு முக்கியமான தலைவராக உயர்ந்தார். 1970 ஆம் ஆண்டு மாநிலங்களவைக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, 1970 நவம்பர் 10 முதல் 1974 ஏப்ரல் 2 வரை மாநிலங்களவை உறுப்பினராகப் பணியாற்றினார். [ மேற்கோள் தேவை ]

 குடும்பம் 
1942 ஆம் ஆண்டு, கிருஷ்ணன் பி. சுப்பராயனின் ஒரே மகள் பார்வதியை மணந்தார். [ மேற்கோள் தேவை ]

 மேற்கோள்கள் 

பகுப்பு:குமாரமங்கலம் குடும்பம்
பகுப்பு:1992 இறப்புகள்
பகுப்பு:1913 பிறப்புகள்
பகுப்பு:கேரளத்தைச் சேர்ந்த மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள்
பகுப்பு:கேரளத்தைச் சேர்ந்த இந்தியப் பொதுவுடைமைக் கட்சி அரசியல்வாதிகள்