மதமாற்ற தடைச் சட்டங்கள்

மதமாற்ற தடைச் சட்டங்கள் அல்லது மதமாற்ற எதிர்ப்புச் சட்டங்கள் என்பது ஒரு மதத்திலிருந்து மற்றொரு மதத்திற்கு மதமாற்றம் செய்வதை கட்டுப்படுத்தும் அல்லது தடைசெய்யும் நீதித்துறை விதிகளின் தொகுப்பாகும். மதமாற்றம் என்பது  அல்ஜீரியா, பூட்டான், இந்தியா, மியான்மர், மற்றும் நேபாளம் போன்ற நாடுகளில் ஒரு குற்றமாகக் கருதப்படும் சட்டமாகும். இச்சட்டம் தனிநபர்களை வெவ்வேறு மதங்களுக்கு கட்டாயமாக மதம் மாற்றுவதைத் தடுக்கும் நோக்கம் கொண்டவை. மேலும்  இக்குற்றங்களுக்கு சிறைத்தண்டனை மற்றும் அபராதம் விதிக்கப்படும். இலங்கை அதன் சட்டத்தைத் தயாரித்துள்ளது, ஆனால் நடைமுறைப்படுத்தவில்லை. பாகிஸ்தான் கட்டாய மதமாற்ற தடை மசோதா 2021ல் அறிமுகப்படுத்தியது. ஆனால் அதன் மத விவகார அமைச்சகம் நிராகரித்தது.
அல்ஜீரியா
அல்ஜீரியா அரசியலமைப்பு அரசின் மதம் இஸ்லாம்  என்று அறிவிக்கிறது. மத மாற்றச் சட்டம் 2006ல் கொண்டு வரப்பட்டது. அதன்படி ஒரு முஸ்லிமை மதம் மாற்ற முயற்சித்தால் ஐந்து ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை மற்றும் 70 முதல் 140  அமெரிக்க டாலர் வரை அபராதம் விதிக்கப்படும்.2020ல் திருத்தப்பட்டபடி, "சட்டத்தின்படி குற்றவியல் குற்றமாக வகைப்படுத்தப்பட்ட இந்த மீறலுக்கு ஒரு மில்லியன் தினார் (USD7,200) அபராதம் மற்றும் ஐந்து ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்படும்.
பூட்டான்
பூட்டானின் அரசியலமைப்புச் சட்டம், பௌத்தம் நாட்டின் மதம் என்றும், பௌத்த நடைமுறைகளை மீறுவது தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது என்றும் கூறுகிறது.  2011 மத மாற்றத் திருத்தத்தில் வெளிப்படையான மதமாற்ற எதிர்ப்புப் பிரிவு சேர்க்கப்பட்டுள்ளது; பூட்டானின் தண்டனைச் சட்டம் (திருத்தம்) சட்டம் 2011 பிரிவு 463A கூறுகிறது: மற்றவர்களை வேறொரு நம்பிக்கையைச் சேர்ந்தவர்களாக கட்டாயப்படுத்துதல்: பிரதிவாதி ஒரு மதம் அல்லது நம்பிக்கையிலிருந்து இன்னொரு மதத்திற்கு மாற்றுவதற்கு வற்புறுத்தல் அல்லது பிற வகையான தூண்டுதல்களைப் பயன்படுத்தினால், மற்றவர்களை வேறொரு நம்பிக்கையைச் சேர்ந்தவர்களாக கட்டாயப்படுத்திய குற்றத்திற்கு ஒரு பிரதிவாதி குற்றவாளியாக இருப்பார். குற்றவாளிகளுக்கு மூன்று ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை வழங்கப்படுகிறது. மேலும் இது பெரும்பாலும் கிறிஸ்தவர்களை இலக்காகக் கொண்டுள்ளது. }}

மியான்மர்
மியான்மர் ஒரு மதச்சார்பற்ற நாடு. ஆனால் பௌத்த தேசிய அரசியலால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்படுகிறது.  [56][57] மியான்மர் அரசியலமைப்பின் பிரிவு 34, மத சுதந்திரத்தை அங்கீகரிக்கிறது: "ஒவ்வொரு குடிமகனும் மனசாட்சியின் சுதந்திரத்திற்கும், பொது ஒழுங்கு, ஒழுக்கம் அல்லது சுகாதாரம் மற்றும் இந்த அரசியலமைப்பின் பிற விதிகளுக்கு உட்பட்டு மதத்தை சுதந்திரமாகப் பின்பற்றுவதற்கும் பின்பற்றுவதற்கும் சமமாக உரிமை உண்டு." [3] 2015 ஆம் ஆண்டில், மா பா தா என்று அழைக்கப்படும் இனம் மற்றும் மதப் பாதுகாப்பு சங்கம், மியான்மர் நாடாளுமன்றத்தில் இனம் மற்றும் மதப் பாதுகாப்புச் சட்டங்களை அறிமுகப்படுத்தியது. ஒப்புதலுக்குப் பிறகு, இது ஆகஸ்டு 26, 2015 அன்று அதிபரால் அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டது.
இந்தியா
பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியில் 1930களில் சில இந்து மன்னர்கள் ஆண்ட சுதேச சமஸ்தானங்களில் மதமாற்ற எதிர்ப்புச் சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டது. கிறிஸ்தவமயமாக்கலைத் தடுப்பதும், "இந்து மத அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதும்" இதன் நோக்கமாகும்.  ராய்கர் சுதேச சமஸ்தாதனத்தின் மதமாற்றச் சட்டம் 1936, ராய்கர் மன்னர் சக்ரதர் சிங்கால் இந்து சமூகத்தின் பட்டியல் சமூக மக்களை  பாதுகாப்பதற்காக அமல்படுத்தப்பட்டது.1942ம் ஆண்டு பாட்னா மத சுதந்திரச் சட்டம், 1945ம் ஆண்டு சர்குஜா சமஸ்தானத்தின் மதமாற்றச் சட்டம் மற்றும் 1946ம் ஆண்டு உதய்பூர் சமஸ்தான மதமாற்ற எதிர்ப்புச் சட்டம் ஆகியவை பின்னர்
அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன.

இந்திய சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, இந்திய அரசியலமைப்பு தயாரிக்கப்பட்டபோது, "வற்புறுத்தல் அல்லது தேவையற்ற செல்வாக்கு" மூலம் மதமாற்றத்திற்கு எதிரான ஒரு பிரிவை அரசியலமைப்புச் சபையின் அடிப்படை உரிமைகள் ஆலோசனைக் குழு முன்மொழிந்தது, ஆனால் இறுதியில் நிராகரிக்கப்பட்டது.  "கிறித்துவ ஊழியர்களுக்கு உரிமம் வழங்குதல் மற்றும் அரசாங்க அதிகாரிகளுடன் மதமாற்றத்தைப் பதிவு செய்தல்" ஆகியவற்றை நிர்வகிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட இந்திய மதமாற்ற (ஒழுங்குமுறை மற்றும் பதிவு) மசோதா 1954ல் முன்வைக்கப்பட்டது. இந்த மசோதா நாடாளுமன்றத்தின் மக்களவையில் (கீழ் சபை) நிராகரிக்கப்பட்டது. இந்துக்கள் பிற மதங்களுக்கு மாறுவதைத் தடுக்கும் பிற மசோதாக்கள் 1954 மற்றும் 1967ம் ஆண்டுகளில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. ஆனால் அவை நிராகரிக்கப்பட்டன. 1977ம் ஆண்டில் இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் (ரெவரெண்ட் ஸ்தானிஸ்லாஸ் எதிர் மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் ஒரிசா மாநிலம் என்ற வழக்கின் மூலம்) மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் ஒடிசா (அப்போது ஒரிசா) மாநிலத்தின் மதமாற்ற எதிர்ப்பு ஒழுங்குமுறை அரசியலமைப்புக்கு உட்பட்டது என்பதை உறுதி செய்தது. 

2015ம் ஆண்டில் சட்டம் மற்றும் நீதி அமைச்சகம், இந்திய அரசால் மதமாற்ற எதிர்ப்புச் சட்டங்களை இயற்ற முடியாது என்றும் அவை மாநில சட்டமன்றங்களின் வரம்பிற்கு உட்பட்டவை என்றும் அறிவித்தது.

மத மாற்றங்களை ஒழுங்குபடுத்தும்  சட்டம் மத்திய அரசிடம் இல்லை. 2023ம் ஆண்டு நிலவரப்படி, பத்து மாநிலங்கள் தங்கள் சொந்த சட்டங்களை அங்கீகரித்துள்ளன. வலுக்கட்டாயமாகவோ அல்லது தூண்டுதலாகவோ அல்லது மோசடியான வழிமுறைகள் மூலமாகவோ மதமாற்றம் என்று பொதுவாக விவரிக்கப்படும் மத மாற்றத்திற்கு எதிரான கொள்கைகளை மாநிலங்கள் பின்பற்றுகின்றன. மத மாற்றங்கள் முற்றிலும் தடைசெய்யப்படவில்லை, மேலும் சட்ட நடைமுறைகளைப் பின்பற்றி மாவட்ட நீதிபதிகளின் அங்கீகாரத்தின் மூலம் செய்யப்படலாம்.
சத்தீஸ்கர்
சத்தீஸ்கர் மதச் சுதந்திர (திருத்தம்) சட்டம், 2006 குற்றவாளிகளுக்கு மூன்று ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை மற்றும் ரூபாய் 20,000 வரை அபராதம் அல்லது இரண்டையும் சட்டப்பூர்வமாக்கியது. ஒரு குற்றவாளி மைனர், பெண் அல்லது பட்டியல் சாதி அல்லது பட்டியல் பழங்குடி உறுப்பினரை மதம் மாற்றினால், தண்டனை நான்கு ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனையாகவும், ரூபாய் 2,00,000 அபராதமாகவும் அதிகரிக்கிறது.
குஜராத்
குஜராத் மதச் சுதந்திரச் சட்டம் 2003ல் உருவாக்கப்பட்டது. மேலும் 2006 மற்றும் 2021 இல் குஜராத் மத சுதந்திர (திருத்தம்) மசோதாவாக புதுப்பிக்கப்பட்டது. குற்றவாளிகளுக்கு 50,000 ரூபாய் வரை அபராதத்துடன் மூன்று ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்படலாம். மைனர், பட்டியல் சாதி அல்லது பட்டியல் பழங்குடியினத்தைச் சேர்ந்த அல்லது ஒரு பெண்ணாக இருக்கும் ஒருவரை மதம் மாற்றும் குற்றவாளிகளுக்கு 1,00,000 ரூபாய் வரை அபராதம் விதிக்கப்படலாம். 
அரியானா
அரியானா சட்டவிரோத மத மாற்றத் தடுப்புச் சட்டம், 2022  ஐந்து ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை மற்றும் 1,00,000 ரூபாய் அபராதம் விதிக்கும். திருமணத்தின் போது மதத்தை மறைப்பது மூன்று முதல் பத்து ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை மற்றும் 3,00,000 ரூபாய் அபராதம் விதிக்கும் தண்டனைக்குரிய குற்றமாகவும் ஆக்குகிறது.
இமாச்சலப் பிரதேசம்
இமாச்சலப் பிரதேசம் மத சுதந்திரச் சட்டம் 2006ல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இது மத சுதந்திரம் (திருத்தம்) மசோதா, 2022 என லேசான தண்டனைகளுடன் திருத்தப்பட்டது. கட்டாய மதமாற்றத்திற்கான தண்டனை முந்தைய 10 ஆண்டுகளில் இருந்து ஒன்று முதல் ஐந்து ஆண்டுகள் வரை குறைக்கப்பட்டது.. மத மாற்றத்தை உள்ளடக்கிய திருமணம் சட்டவிரோதமானது.[4] மதமாற்றத்தில் மைனர், பெண் அல்லது பட்டியலிடப்பட்ட சாதி அல்லது பட்டியலிடப்பட்ட பழங்குடி உறுப்பினர் ஈடுபட்டால், சிறைத்தண்டனை இரண்டு முதல் ஏழு ஆண்டுகள் வரை இருக்கும்.
ஜார்க்கண்ட்
ஜார்க்கண்ட் மத சுதந்திரச் சட்டம், 2017 குற்றங்களுக்கு மூன்று ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை மற்றும் ரூபாய் 50,000 அபராதம் அல்லது இரண்டும் விதிக்கிறது. மதமாற்றம் செய்யப்பட்ட நபர் மைனர், பெண் அல்லது பட்டியலிடப்பட்ட சாதி அல்லது பட்டியலிடப்பட்ட பழங்குடி உறுப்பினராக இருந்தால் நான்கு ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை மற்றும் ரூபாய் 1,00,000 அபராதம் விதிக்கப்படுகிறது.
கர்நாடகா
கர்நாடக மத சுதந்திர உரிமை பாதுகாப்புச் சட்டம், 2021ல் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. இது அங்கீகரிக்கப்படாத கலப்பு மத திருமணத்தைத் தடை செய்கிறது. எந்தவொரு கட்டாய மதமாற்றத்திற்கும் மூன்று முதல் ஐந்து ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை மற்றும் 25,000 ரூபாய் அபராதம் விதிக்கப்படும். குற்றவாளி மைனர், பெண் அல்லது பட்டியல் சாதி அல்லது பட்டியல் பழங்குடியைச் சேர்ந்தவராக இருந்தால் மூன்று முதல் பத்து ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை மற்றும் 50,000 ரூபாய் அபராதம் விதிக்கப்படும். கூட்டு மதமாற்றம் மூன்று முதல் பத்து ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை மற்றும் 1,00,000 ரூபாய் அபராதம் விதிக்கப்படும்.
மத்தியப் பிரதேசம்
மத்தியப் பிரதேச மதமாற்றத் தடைச் சட்டம்1968ல் கொண்டுவரப்பட்டது. இது "வற்புறுத்தல் அல்லது கவர்ச்சி அல்லது மோசடி வழிமுறைகள் மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய விஷயங்கள் மூலம் ஒரு மதத்திலிருந்து மற்றொரு மதத்திற்கு மாற்றுவதைத் தடை செய்வதை"  குற்றமாக கருதப்பட்டது.. இக்குற்றத்திற்கான தண்டனை ஒர் ஆண்டுசிறைத்தண்டனை அல்லது ரூபாய் 1,000 அபராதம் அல்லது இரண்டும் ஆகும்.  2021ல் அமல்படுத்தப்பட்ட மத்தியப் பிரதேச மத சுதந்திரச் சட்டம், 2020, ஒரு வருடம் வரை சிறைத்தண்டனை மற்றும் ரூபாய் 5,000 அபராதம் விதிக்கும் குற்றத்தை விதிக்கிறது. ஒரு மைனர், பெண் அல்லது பட்டியல் சாதி அல்லது பட்டியல் பழங்குடி உறுப்பினராக இருந்தால், சிறைத்தண்டனை இரண்டு ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை மற்றும் ரூபாய் 10,000 அபராதம் விதிக்கப்படலாம்.
ஒடிசா
மதமாற்ற எதிர்ப்புச் சட்டத்தை இயற்றிய முதல் மாநிலம் [[ஒடிசா] ஆகும். ஒடிசா மத சுதந்திரச் சட்டம், 1967 "எந்தவொரு நபரும் ஒரு மதத்திலிருந்து இன்னொரு மதத்திற்கு நேரடியாகவோ அல்லது வேறுவிதமாகவோ, வலுக்கட்டாயமாகவோ அல்லது தூண்டுதலாகவோ அல்லது மோசடியான வழிமுறையாகவோ மதம் மாறவோ அல்லது மாற்ற முயற்சிக்கவோ கூடாது" என்று கூறுகிறது.இச்சட்டத்தை மீறினால் ஒர் ஆண்டு சிறைத்தண்டனை மற்றும் ரூபாய் 5,000 அபராதம் அல்லது இரண்டும் விதிக்கப்படும்.  இது மற்ற மாநிலங்களுக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக மாறியது.
உத்தரகாண்ட்
உத்தரகாண்ட் மத சுதந்திரச் சட்டம், 2018ன் கீழ் குற்றவாளிகளுக்கு ஒன்று முதல் ஐந்து ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை அல்லது  மைனர், பெண் அல்லது பட்டியல் சாதி அல்லது பட்டியல் பழங்குடியினரை மதம் மாற்றினால் இரண்டு முதல் ஏழு ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்க உத்தரவிடுகிறது.[14]
உத்தரபிரதேசம்
2021ல் அங்கீகரிக்கப்பட்ட உத்தரபிரதேச சட்டவிரோத மத மாற்றத் தடைச் சட்டம், 2020Anti-Conversion Legislation: Comparison of the UP Ordinances with other state lawsகட்டாய மதமாற்றத்தை அரசியலமைப்பு அனுமதிக்கவில்லை: அலகாபாத் ஐகோர்ட், குற்றவாளிகளுக்கு ஒன்று முதல் பத்து ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை அல்லது மைனர், பெண் அல்லது பட்டியல் சாதி அல்லது பட்டியல் பழங்குடியினரை மதம் மாற்றினால் இரண்டு முதல் பத்து ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை விதிக்கிறது. அங்கீகரிக்கப்படாத மதங்களுக்கு இடையேயான திருமணமும் ஒரு குற்றமாகும்.

சர்ச்சைகள்
இந்தியாவில் மதமாற்றத் தடைச் சட்டங்கள், அடிப்படை உரிமைகளின் கீழ் மதச்சார்பின்மை மற்றும் மத சுதந்திரத்தை மீறுவதாகக் கருதப்படுகிறது. சத்தீஸ்கர், இமாச்சலப் பிரதேசம் மற்றும் ஒடிசாவைத் தவிர, 2014 முதல் நரேந்திர மோதி தலைமையிலான பாரதிய ஜனதா கட்சி ஆளும் இந்திய அரசில், இந்தியாவில் பல மாந்லங்களில் மதமாற்றத் தடைச் சட்டங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டது. குஜராத் சட்டமன்றம் 2003ல் மத மாற்றத் தடைச் சட்டத்தை இயற்றியது. பாஜக ஆளும் பல மாநிலங்களில் மத மாற்றத் தடைச் சட்டங்கள் கொண்டு வரப்பட்டது.

ராஷ்ட்ரிய சுயம்சேவக் சங்கம் (RSS) தனது பிரச்சாரத்தால், மதமாற்றம் குறித்த விதிமுறைகள் பாஜகவின் முக்கிய நோக்கமாக மாறியது. குறிப்பாக இந்து-முஸ்லிம் திருமணம் ஒரு பெரிய கவலையாக இருந்தது. இதை இந்து தேசியவாதிகள் "லவ் ஜிஹாத்" என்று பிரபலமாக அழைத்தனர். [22] இத்தகைய இயக்கங்கள் மத சுதந்திரத்தை மட்டுமல்ல, வாழ்க்கை உரிமை மற்றும் தனிப்பட்ட சுதந்திரம் (பிரிவு 21) மற்றும் சமத்துவ உரிமை (பிரிவு 14) போன்ற பிற அரசியலமைப்பு உரிமைகளையும் மீறுவதாகக் கருதப்படுகின்றன.இச்சட்டங்களை எதிர்ப்பவர்கள், இவை நியாயமற்றவை மற்றும் அரசியலமைப்பிற்கு விரோதமானவை என்று கூறுகின்றனர்.

பல மாநிலங்களில் மதமாற்ற எதிர்ப்புச் சட்டங்கள் இல்லாவிட்டாலும், கட்டாய மதமாற்றம் தொடர்பாக பல குற்றவியல் வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. எடுத்துக்காட்டாக மகாராஷ்டிராவில், இந்துக்களை கிறித்தவ மதத்திற்கு மதம் மாற்றியதாகக் கூறி பலர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர்.

விளைவுகள்
2002ம் ஆண்டில், ராய்கர் மாவட்டத்தில் உள்ள மிரிகுண்டா கிராமத்தில் 22 பட்டியல் சாதி (சத்னாமி) மக்கள் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறினர். குற்றம் சாட்டப்பட்ட குற்றவாளிகளான இரண்டு பாதிரியார்களும் ஒரு கன்னியாஸ்திரியும் சட்டத்தை மீறியதற்காக ராய்கர் நீதிமன்றத்தால் தண்டிக்கப்பட்டனர். மதம் மாறியவர்கள், தாங்கள் பைபிள்பைபிளைப் படித்ததால் ஈர்க்கப்பட்டதாகவும், மதம் மாறத் தூண்டப்படவில்லை என்றும் நீதிமன்றத்தில் ஒரு மனுவைச் சமர்ப்பித்தனர்.  நீதிமன்றம் அந்த மனுவைப் புறக்கணித்து, கட்டாய மதமாற்றக் குற்றச்சாட்டின் பேரில் அந்த மூன்று பேருக்கும் சிறைத்தண்டனை விதித்தது.

2021ம் ஆண்டு நிலவரப்படி, உத்தரப் பிரதேசத்தில், மதமாற்றத் தடைச் சட்டங்களை மீறியதற்காக 350 பேர் சம்பந்தப்பட்ட 108 காவல் நிலையங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டன; இதில் 189 பேர் கைது செய்யப்பட்டனர் மற்றும் 72 பேர் தண்டிக்கப்பட்டனர்.  சூன் 2022ல் இஸ்லாமிய தவா மையத்தின் முகமது உமர் மற்றும் முஃப்தி காசி ஜஹாங்கீர் ஆலம் காஸ்மி ஆகியோர் இந்துக்களை இஸ்லாமிற்கு பெருமளவில் மதமாற்றம் செய்த குற்றச்சாட்டின் பேரில் கைது செய்யப்பட்டனர். செப்டம்பர் 2022ல் 26 வயது முஸ்லீம் இளைஞர் ஒருவர் கைது செய்யப்பட்டு, உத்தரப் பிரதேசத்தின் மதமாற்றத் தடைச் சட்டத்தின் கீழ் குற்றம் சாட்டப்பட்டார்.  அந்த முஸ்லிம் இளைஞர் ஒரு இந்து சிறுமிக்குத் திருமணம் செய்து கொள்வதாக வாக்குறுதி அளித்து, அவளை அழைத்துச் சென்று 2021ல் அவளை இசுலாமிய சமயத்திற்கு மதம் மாற்றியிருந்தார். உத்தரப் பிரதேச மாவட்ட நீதிமன்றம் அவருக்கு ஐந்து ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனையும், ₹40,000 அபராதமும் விதித்துத் தீர்ப்பளித்தது.

மே 17, 2022 அன்று கர்நாடகச் சட்டம் இயற்றப்பட்ட ஒரு நாள் கழித்து, பாதிரியார் குரிச்சன் வி மற்றும் அவரது மனைவி சலேனம்மா ஆகியோர் குடகு மாவட்டத்தில் பழங்குடியினத் தொழிலாளர்களைப் பெருமளவில் கிறிஸ்துவத்திற்கு மதம் மாற்றம் செய்ததாக இந்து ஆர்வலர்களின் புகாரின் பேரில் கர்நாடக காவல்துறையினரால் கைது செய்யப்பட்டனர். மதமாற்றத் தடைச் சட்டத்தின் அதிகாரப்பூர்வ அறிவிப்பை காவல்துறை இதுவரை பெறாததால், அவர்கள் இந்திய தண்டனைச் சட்டம் பிரிவு 295 (அ) (எந்தவொரு வகுப்பினரின் மதத்தையோ அல்லது மத நம்பிக்கைகளையோ அவமதிப்பதன் மூலம் அவர்களின் மத உணர்வுகளைப் புண்படுத்தும் நோக்குடன் செய்யப்படும் வேண்டுமென்றே மற்றும் தீங்கிழைக்கும் செயல்கள்) பிரிவின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டனர். மேலும், அந்த அறிவிப்பு கிடைத்தவுடன் புதிய சட்டத்தின் கீழ் அவர்கள் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டனர்.

மத்தியப் பிரதேசத்தில், டிசம்பர் 2021ல் பிச்சோலி கிராமத்தில் மூன்று கிறிஸ்தவ மத போதகர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். இலவசக் கல்வி மற்றும் மருத்துவ சேவைகளை வழங்குவதன் மூலம் இந்து பழங்குடியினரை மதமாற்றம் செய்ய முயன்றதாக அவர்கள் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டது. 

அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு எதிரான வழக்கு

உத்தரப்பிரதேசம், மத்தியப் பிரதேசம், இமாச்சலப் பிரதேசம், உத்தரகண்ட், சத்தீஸ்கர், குஜராத், ஹரியானா, ஜார்கண்ட் மற்றும் கர்நாடகா ஆகிய 12 மாநிலங்கள் இயற்றிய மதமாற்ற எதிர்ப்புச் சட்டங்களின் இந்திய அரசியலமைப்புச் செல்லுபடியை எதிர்த்து தாக்கல் செய்யப்பட்ட மனுக்களை இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் தற்போது விசாரித்து வருகிறது. 
மேலும் காண்க
 இந்தியாவில் கட்டாய மத மாற்ற வழக்கு
மேற்கோள்கள்

பகுப்பு:மத மாற்றம்
பகுப்பு:இந்தியாவில் மத மாற்றம்
பகுப்பு:கட்டாய மத மாற்றம்