வங்காள பிராமணர்கள்

வங்காள பிராமணர்கள் (Bengali Brahmins) என்பவர்கள், இந்திய துணைக் கண்டத்தின் வங்காளப் பகுதியில் பாரம்பரியமாக வசிக்கும் இந்து பிராமணர்களின் சமூகமாகும். இப்பகுதி தற்போது இந்திய மாநிலமான மேற்கு வங்காளத்தையும் வங்காளதேச நாட்டையும் உள்ளடக்கியது.

வங்காள பிராமணர்கள், வைத்தியாக்கள் மற்றும் காயஸ்தர்களுடன் சேர்ந்து, வங்காளத்தின் மூன்று பாரம்பரிய உயர் சாதிகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறார்கள். பிரித்தானியர் ஆட்சிக் காலத்தில், வங்காளத்தில் பத்ரலோக்குகள் முதன்மையாக, ஆனால் பிரத்தியேகமாக அல்லாமல், இந்த மூன்று சாதிகளிலிருந்தும் ஈர்க்கப்பட்டனர். அவர்கள் மேற்கு வங்கத்தில் கூட்டு மேலாதிக்கத்தைத் தொடர்ந்து பராமரித்து வருகின்றனர்.

 வரலாறு 

நீண்ட காலமாக, வங்காளம் வேத கலாச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்ததில்லை. இருப்பினும், மௌரியர் காலத்தில் வட வங்காளம் ஆரிய கலாச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது பற்றி மகாஸ்தான் கல்வெட்டில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. 
 குப்தர்கள் காலம் 
கி.பி 3 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், இப்பகுதி சமுத்திரகுப்தரின் கீழ் வந்தது. மேலும் கி.பி 6 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரை இவர்கள் இப்பகுதியை ஆண்டு வந்தனர். சமகால வரலாற்றாசிரியர்களின் கூற்றுப்படி, கி.பி நான்காம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலேயே பிராமணியம் வங்காளத்தில் முக்கியத்துவம் பெற்றதாகக் கண்டறியப்பட்டது. மகதத்தின் பிற்கால குப்த மன்னர்கள் இப்பகுதியில் பிராமணியத்தின் வளர்ச்சியை ஊக்குவித்தனர். அதே நேரத்தில் சைனம் மற்றும் பௌத்த மதங்களுக்கும் ஆதரவைக் காட்டினர். குப்தர்கள் காலத்திலிருந்தே பிராமணர்களுக்கு பல நில மானியங்கள் வழங்கப்பட்டு வந்துள்ளன. கி.பி.433 ஆம் ஆண்டு தேதியிட்ட தனாய்தகா செப்புத் தகடு கல்வெட்டு அவற்றில் முதன்மையானது. மேலும் வராகசுவாமின் என்ற மானியம் பெற்ற பிராமணரைப் பதிவு செய்கிறது. வைகிராம அரசாணை (447–48) புந்திரவர்தனப் பகுதியில் பிராமணர்களுக்கு நில மானியங்கள் வழங்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறது. வங்காளத்தின் ராஜசாகி பிரிவின் தினாஜ்பூர் பகுதியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட தாமோதர்பூர் செப்பு கல்வெட்டுகள், கி.பி 443–44 முதல் கி.பி 533–34 வரையிலான குப்தர் காலத்தின் ஒரு நூற்றாண்டை விவரிக்கின்றன. மேலும் வங்காளத்தில் பிராமணியக் குழுவின் இருப்பையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. 

 பிற அரசுகளின் ஆதரவு 
7 ஆம் நூற்றாண்டின் நிதான்பூர் செப்புப் பட்டயக் கல்வெட்டு, ஏற்கனவே இருந்த ஒரு குடியேற்றத்திற்கு அருகிலுள்ள ஒரு சதுப்பு நிலப்பகுதி, 56 கோத்திரங்கள் மற்றும் பல்வேறு வேதப் பள்ளிகளைச் சேர்ந்த 208 க்கும் மேற்பட்ட வைதிக பிராமணர்களுக்கு (வேதங்களில் தேர்ச்சி பெற்ற பிராமணர்கள்) வழங்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறது. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் ஹூணர்களின் படையெடுப்பிற்குப் பிறகு, வங்காளத்தை பல சுதந்திர ஆட்சியாளர்கள் ஆளத் தொடங்கினர். ஆறாம் மற்றும் ஏழாம் நூற்றாண்டுகளின் நடுப்பகுதிக்கு இடைப்பட்ட இந்த சுதந்திர மன்னர்களில் பெரும்பாலோர் இந்து பிராமணியவாதிகள். ஏழாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் கௌட மன்னரான சஷாங்கர், புத்த மதத்தை எதிர்ப்பவராகக் குறிப்பிடத் தக்கவராகத் திகழ்ந்தார். இந்த தன்னாட்சி பெற்ற மன்னர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் வங்காளத்தில் பிராமணியம் தொடர்ந்து வளர்ந்ததற்கான சான்றுகள் உள்ளன. ஹர்ஷவர்தனனின் ஆட்சிக் காலத்தில், சுவான்-சாங் வங்காளத்திற்கு வருகை புரிந்தார். அவரது பதிவுகள் சில வங்காள பிராமணர்கள் மன்னர்களாக மாறியதாகக் கூறுகின்றன. 7 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பகுதியை ஆட்சி செய்த சமதாதாவின் ஆட்சியாளர் ஒரு பிராமணர். எட்டாம் நூற்றாண்டில் தொடங்கி மத்திய இந்தியாவிலிருந்து பல பிராமணர்கள் படிப்படியாக வந்தனர். மேலும் அந்தக் காலத்தின் கல்வெட்டுகள் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து வங்காளத்தில் குடியேற வந்த பிராமணக் குடும்பங்களின் ஏராளமான உதாரணங்களை வழங்குகின்றன. பாலர்கள் பௌத்த மதத்தின் சிறந்த புரவலராக இருந்தபோதிலும், அவர்கள் பிராமணர்களையும் ஆதரித்து நன்கொடை அளித்தனர் என்பதை கல்வெட்டுச் சான்றுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பாலர்கள் பிராமணர்களுக்கு வழங்கிய நில மானியங்கள் அவர்களின் கல்வெட்டுகளில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளபடி மரபுவழி இந்து சடங்குகளுடன் மேற்கொள்ளப்பட்டன. பால வம்சத்தின் காலத்திலும் கூட, பிராமணிய நடைமுறைகள் நிலவியதை இந்த சான்றுகள் காட்டுகின்றன. 

 பாலர்கள் காலம் 
11 ஆம் நூற்றாண்டில், பால வம்சத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, ஒரு இந்து மன்னரான ஆதிசுரன், கன்னோசியிலிருந்து ஐந்து பிராமணர்களை அழைத்து வந்ததாக பாரம்பரியமாக நம்பப்படுகிறது. பிராமணர்களுக்கு கல்வி கற்பிப்பதும், பாரம்பரிய மரபுவழி பிராமணிய இந்து மதத்தை மீட்டெடுப்பதும் அவரது நோக்கம் ஆகும். பாரம்பரியத்தின் படி, இந்த ஐந்து புலம்பெயர்ந்த பிராமணர்களும் அவர்களது சந்ததியினரும் குலின் பிராமணர்களாக மாறினர். சென்குப்தாவின் கூற்றுப்படி, இந்த புராணக்கதைக்கு பல கணக்குகள் உள்ளன. மேலும் வரலாற்றாசிரியர்கள் பொதுவாக இது வரலாற்று நம்பகத்தன்மை இல்லாத புராணம் அல்லது நாட்டுப்புறக் கதைகளைத் தவிர வேறில்லை என்று கருதுகின்றனர். உத்கல பிராமணர்களின் குடியேற்றத்தின் ஒத்த கதைகள் யயாதி கேசரியின் புகழ்பெற்ற மன்னரின் பெயரில் உள்ளன.

 குலங்கள் 
குலினா, ஸ்ரோத்ரியா மற்றும் வங்கஜா போன்ற பொதுவான வகைப்பாட்டைத் தவிர, வங்காள பிராமணர்கள் பின்வரும் குலங்கள் அல்லது பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளனர்: 

 ராதி
 வரேந்திரா
 வைதிகா
 சப்தசதி
 மத்தியஸ்ரேணி
 சகத்வீபி

 குலின் பிராமணர் 
குலின் பிராமணர்கள் தங்கள் வம்சாவளியை வங்காளத்திற்கு குடிபெயர்ந்த ஐந்து கன்யாகுப்ஜ பிராமணர் குடும்பங்களில் இருந்து கண்டுபிடித்துள்ளனர். கி.பி 11 ஆம் நூற்றாண்டில், பால வம்சத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, ஆதிசூரன் என்ற இந்து மன்னர், கன்னோசியிலிருந்து ஐந்து பிராமணர்களையும் அவர்களது ஐந்து உதவியாளர்களையும் அழைத்து வந்தார். அவரது நோக்கம், ஏற்கனவே அந்தப் பகுதியில் அறியாதவர்கள் என்று அவர் நினைத்த பிராமணர்களுக்கு கல்வி கற்பிப்பதும், பாரம்பரிய மரபுவழி பிராமணிய இந்து மதத்தை மீட்டெடுப்பதும் ஆகும்.  இந்த வேத பிராமணர்கள் ஒன்பது குணங்களை (அனுகூலமான பண்புகளை) கொண்டிருந்ததாகக் கூறப்பட்டது. அவற்றில் ஒரே தகுதியுடைய குடும்பங்களுக்கிடையேயானத் திருமணங்களை வலியுறுத்துவதும் அடங்கும். இந்த புராணக்கதைக்கு பல கணக்குகள் உள்ளன; வரலாற்றாசிரியர்கள் பொதுவாக இதை புராணம் அல்லது நாட்டுப்புறக் கதைகள் என்று கருதுகின்றனர். வரலாற்று நம்பகத்தன்மை இல்லை. இவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு குலத்தை நிறுவியதாகச் சொல்லும் ஒரு பாரம்பரியமும் தொடர்கிறது.

இந்த பிராமணர்கள், உள்ளூர் பிராமணர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுவதற்காக, குலினா ("உயர்ந்தவர்கள்") என்று பெயரிடப்பட்டனர். குலின் பிராமணர்கள் பொதுவாகப் பயன்படுத்தும் குடும்பப்பெயர்கள் முகர்ஜி, பானர்ஜி, சாட்டர்ஜி, கங்குலி, பட்டாச்சார்ஜி போன்றவை. ஈஸ்வர் சந்திர வித்யாசாகரின் கூற்றுப்படி, ஐம்பத்தாறு குலின் பிராமணக் குடும்பப்பெயர்கள் இருந்தன. அவற்றில் எட்டு பிரபலமானவை. அவற்றில் கோசல், புடிதுண்டா, காஞ்சிலால் மற்றும் குந்தகிராமி ஆகியவை அடங்கும். 

 இந்தியப் பிரிவினைக்குப் பிந்தைய நிலை 
1947 ஆம் ஆண்டு இந்தியப் பிரிப்புக்குப் பிறகு, புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட பாக்கித்தானை பூர்வீகமாகக் கொண்ட பல பிராமணர்கள், இந்தியக் குடியரசின் எல்லைக்குள் இருக்க பெருமளவில் இடம்பெயர்ந்தனர். 

 குறிப்பிடத்தக்க நபர்கள் 

 வங்காள கணேச வம்சத்தை நிறுவிய ராஜா கணேசன்.
 கிருஷ்ணசந்திர ராய், மேற்கு வங்கத்தின், நாடியா, கிருஷ்ணாநகரின் மன்னர்
 உருத்ரநாராயண், பூர்சூட் இராச்சியத்தின் அரசன்.Bhattacharya, "Raybaghini o Bhurishrestha Rajkahini" 
 ராணி பவசங்கரி, பூர்சூட் இராச்சியத்தின் ராணி.Bhattacharya, "Raybaghini o Bhurishrestha Rajkahini" 
 மம்தா பானர்ஜி (1955–தற்போது வரை), மேற்கு வங்கத்தின் 8வது மற்றும் தற்போதைய முதல்வர்
 இந்திய தேசிய சங்கத்தின் நிறுவனர் சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி (1848–1925), இந்திய குடிமைப் பணித் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்ற முதல் இந்தியர்.
 பங்கிம் சந்திர சாட்டர்ஜி (1838–1894), இந்திய வங்காள நாவலாசிரியர், கவிஞர் மற்றும் பத்திரிகையாளர்.
 அசோக் குமார் (1911–2001), இந்திய திரைப்பட நடிகர் 
 கிஷோர் குமார் (1929–1987), இந்திய பின்னணிப் பாடகர், நடிகர், இசையமைப்பாளர், பாடலாசிரியர், எழுத்தாளர், இயக்குனர், தயாரிப்பாளர் மற்றும் திரைக்கதை எழுத்தாளர்.
 பிரணப் முகர்ஜி (1935–2020), இந்தியாவின் 13வது குடியரசுத் தலைவர் மற்றும் இந்திய தேசிய காங்கிரசின் மூத்த தலைவர்.
 பிரித்தானிய கூட்டாளிகளுடன் ஒரு நிறுவனத்தை உருவாக்கிய முதல் இந்திய தொழிலதிபர்களில் ஒருவரான துவாரகநாத் தாகூர் (1794–1846) 

 மேற்கோள்கள் 

 மேலும் சில ஆதாரங்கள் 
 An Introduction to the Study of Indian History, by Damodar Dharmanand Kosāmbi, Popular Prakasan,35c Tadeo Road, Popular Press Building, Bombay-400034, First Edition: 1956, Revised Second Edition: 1975.
 Atul Sur, Banglar Samajik Itihas (Bengali), Calcutta, 1976
 NN Bhattacharyya, Bharatiya Jati Varna Pratha (Bengali), Calcutta, 1987
 RC Majumdar, Vangiya Kulashastra (Bengali), 2nd ed, Calcutta, 1989.
 Bhattacharya, Jogendra Nath (1896). Hindu Castes and Sects: An Exposition of the Origin of the Hindu Caste System and the Bearing of the Sects toward Each Other and toward Other Religious Systems. Calcutta: Thacker, Spink. p. iii.




 கூடுதலாக வாசிக்க

பகுப்பு:இந்தியாவில் சாதிகள்
பகுப்பு:இந்திய இனக்குழுக்கள்
பகுப்பு:வங்காளப் பிராமண சமூகங்கள்