இந்திய வானியல்

இந்திய துணைக் கண்டத்தில் வானியல் நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது, இது வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்திலிருந்து நவீன காலம் வரை நீண்டுள்ளது. இந்திய வானியலின் ஆரம்பகால வேர்களில் சில சிந்து சமவெளி நாகரிகத்தின் காலத்திலோ அல்லது அதற்கு முந்தைய காலத்திலோ தேதியிடப்படலாம். வானியல் பின்னர் வேதாங்கத்தின் ஒரு துறையாகவோ அல்லது வேதங்களின் ஆய்வுடன் தொடர்புடைய "துணை துறைகளில்" ஒன்றாகவோ வளர்ந்தது கிமு 1500 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட காலத்தைச் சேர்ந்தது. அறியப்பட்ட மிகப் பழமையான உரை வேதாங்க சோதிடம் ஆகும், இது கிமு 1400–1200 தேதியிட்டது (தற்போதுள்ள வடிவம் கிமு 700 முதல் 600 வரை இருக்கலாம்).

இந்திய வானியல் கிமு 4 ஆம் நூற்றாண்டு தொடங்கி பொது சகாப்தத்தின் ஆரம்ப நூற்றாண்டுகள் முழுவதும் கிரேக்க வானியலால் பாதிக்கப்பட்டது, எடுத்துக்காட்டாக யவனஜாடகம் மற்றும் இரண்டாம் நூற்றாண்டிலிருந்து பரப்பப்பட்ட கிரேக்க உரையின் சமஸ்கிருத மொழிபெயர்ப்பான ரோமக சித்தாந்தம்.

இந்திய வானியல் 5-6 ஆம் நூற்றாண்டில் மலர்ந்தது, ஆர்யபட்டாவின் படைப்பான ஆர்யபட்டீயம் அக்காலத்தில் வானியல் அறிவின் உச்சத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. ஆர்யபட்டீயம் நான்கு பிரிவுகளைக் கொண்டது, அவை நேர அலகுகள், கோள்களின் நிலைகளை நிர்ணயிப்பதற்கான முறைகள், பகல் மற்றும் இரவின் காரணம் மற்றும் பல அண்டவியல் கருத்துக்களை உள்ளடக்கியது. பின்னர், இந்திய வானியல் முஸ்லிம் வானியல், சீன வானியல், ஐரோப்பிய வானியல் மற்றும் பிறவற்றை கணிசமாக பாதித்தது. ஆர்யபட்டாவின் படைப்புகளை மேலும் விரிவுபடுத்திய கிளாசிக்கல் சகாப்தத்தின் பிற வானியலாளர்களில் பிரம்மகுப்தர், வராகமிகிரர் மற்றும் லல்லா ஆகியோர் அடங்குவர்.

அடையாளம் காணக்கூடிய பூர்வீக இந்திய வானியல் பாரம்பரியம் இடைக்காலம் முழுவதும் மற்றும் 16 அல்லது 17 ஆம் நூற்றாண்டு வரை, குறிப்பாக கேரள வானியல் மற்றும் கணிதப் பள்ளிக்குள் தீவிரமாக இருந்தது.

வரலாறு
வானியலின் ஆரம்பகால வடிவங்களில் சில சிந்து சமவெளி நாகரிகம் அல்லது அதற்கு முந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்தவை. சில அண்டவியல் கருத்துக்கள் வேதங்களில் உள்ளன, அதே போல் வான உடல்களின் இயக்கம் மற்றும் ஆண்டின் போக்கைப் பற்றிய கருத்துகளும் உள்ளன. ரிக் வேதம் இந்திய இலக்கியத்தின் பழமையான படைப்புகளில் ஒன்றாகும். ரிக் வேதம் 1-64-11 & 48, நேரத்தை 12 பாகங்கள் மற்றும் 360 ஆரங்கள் (நாட்கள்) கொண்ட ஒரு சக்கரமாக விவரிக்கிறது, மீதமுள்ள 5 உடன், சூரிய நாட்காட்டியைக் குறிக்கிறது. மற்ற மரபுகளைப் போலவே, அறிவியலின் ஆரம்பகால வரலாற்றிலும் வானியல் மற்றும் மதத்தின் நெருங்கிய தொடர்பு உள்ளது, மதச் சடங்கின் சரியான செயல்திறனுக்கான இடஞ்சார்ந்த மற்றும் தற்காலிகத் தேவைகளால் வானியல் கண்காணிப்பு அவசியம். எனவே, பலிபீடக் கட்டுமானத்திற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட நூல்களான சுல்ப சூத்திரங்கள், மேம்பட்ட கணிதம் மற்றும் அடிப்படை வானியல் பற்றி விவாதிக்கின்றன.  வேதாங்க சோதிடம் என்பது வானியல் பற்றிய ஆரம்பகால இந்திய நூல்களில் ஒன்றாகும், இது சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், சந்திர சூரிய நாட்காட்டி பற்றிய விவரங்களை உள்ளடக்கியது.  வேதாங்க ஜோதிஷம் சடங்கு நோக்கங்களுக்காக சூரியன் மற்றும் சந்திரனின் இயக்கங்களைக் கண்காணிப்பதற்கான விதிகளை விவரிக்கிறது. வேதாங்க ஜோதிஷத்தின் படி, ஒரு யுகம் அல்லது "சகாப்தத்தில்", 5 சூரிய ஆண்டுகள், 67 சந்திர நட்சத்திர சுழற்சிகள், 1,830 நாட்கள், 1,835 நட்சத்திர நாட்கள் மற்றும் 62 சினோடிக் மாதங்கள் உள்ளன.

வானியலாளர்கள்
லகத (கி.மு 1-ம் நூற்றாண்டு):
வேதாங்க ஜோதிஷம் எனப்படும் மிகப் பழமையான ஜோதிட நூல், சமுதாய மற்றும் மத சம்பந்தப்பட்ட நிகழ்வுகளுக்கான காலக் கணக்கீடுகளை விவரிக்கிறது. இதில் காலக் கணக்கீடுகள், நாட்காட்டி ஆய்வுகள், மற்றும் பார்வை சார்ந்த நடைமுறை விதிகள் உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளன. வேதங்களில் (கி.மு 1200) மதக்கருத்துகள் ஆதிக்கம் செலுத்திய காலத்தில் எழுதப்பட்ட இந்த நூல், இந்திய ஜோதிடத்துடன் தொடர்புடையதாகவும், சந்திர மாதங்கள், சூரிய மாதங்கள், அதிமாஸம் (ஏகாதிக மாதம்) போன்ற கால ஓட்ட விவரங்களை வழங்குகிறது. காலங்கள் (ऋतुः) "யுகாங்ஷங்கள்" (யுகத்தின் பகுதிகள்) எனக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. ட்ரிபாதி (2008) குறிப்பிடுகையில், "அந்த காலத்தில் 27 நட்சத்திரங்கள், சூரிய-சந்திர கிரகணங்கள், ஏழு கிரகங்கள் மற்றும் 12 ராசிகளும் அறியப்பட்டிருந்தன."

ஆரியபட்டர் (476–550 கி.பி.):
ஆர்யபட்டியம் மற்றும் ஆர்யபடசித்தாந்தம் ஆகிய நூல்களை இயற்றினார். இது முதலில் இந்தியாவின் வடமேற்குப் பகுதிகளில் பரவி, சசானியப் பேரரசு வழியாக இஸ்லாமிய ஜோதிட வளர்ச்சியில் பெரும் பங்கு வகித்தது. இவை வராகமிகிரர், முதலாம் பாஸ்கரர், பிரம்மகுப்தர் ஆகியோரின் படைப்புகளில் மேற்கோள்களாகக் காணப்படுகிறது. ஆர்யபடன் பூமி அதன் அச்சில் சுழல்கிறது என்பதையும், இதனால் நட்சத்திரங்கள் மேற்கு நோக்கிச் செல்லும் போல் தோன்றுவதாகக் கூறியுள்ளார். அவர் பூமியின் வட்டத்தையும் (சுமார் 39,967 கி.மீ.) விவரித்துள்ளார். சந்திரனின் ஒளி என்பது சூரியனின் பிரதிபலிப்பே என்று தெளிவாக குறிப்பிட்டுள்ளார். இவர் கூறிய பூமி சுழற்சி கோட்பாடுகள் தென்னிந்தியாவில் பரவலாக ஏற்கப்பட்டன.

பிரம்மகுப்தர் (598–668 கி.பி.):
628-இல் எழுதப்பட்ட ப்ராஹ்மஸ்புடசித்தாந்தம் இந்தியக் கணிதம் மற்றும் ஜோதிடத்தில் மையப்புள்ளியாக விளங்குகிறது. இது பாக்தாதில் அரபியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, இஸ்லாமிய உலகில் பெரும் தாக்கம் ஏற்படுத்தியது. 665-இல் கண்டகாத்யாகா நூலில் ஆர்யபடனின் ‘நள்ளிரவில் நாள் தொடக்கம்’ கோட்பாட்டை வலியுறுத்தினார். கிரகத்தின் கண நேரச் சுழற்சி, பாரலக கணிப்புகள் மற்றும் கிரகணக் கணக்குகள் ஆகியவற்றிலும் இவன் முக்கியப் பங்களிப்பு வழங்கினார்.

வராகமிகிரர் (505 கி.பி.):
இந்திய, கிரேக்க, எகிப்து மற்றும் ரோமப் பிரபலம் கொண்ட ஜோதிட அறிவுகளை ஒன்று சேர்த்துப் பணியாற்றியவர். இவரது பஞ்சசித்தாந்திகா பல நாட்டு அறிவுக் கோட்பாடுகளை ஒருங்கிணைத்த நூலாகும்.

முதலாம் பாஸ்கரர் (629 கி.பி.):
மகாபாஸ்கரியம், லகுபாஸ்கரியம் மற்றும் ஆர்யபடிய பாஷ்யம் ஆகியவற்றை இயற்றியவர். கிரக நீளங்கள், புறநோக்கக் கிரகோதயம், கிரகணக் கணக்குகள், சந்திரனின் வளர்ச்சி போன்றவை இந்நூல்களில் இடம் பெற்றுள்ளன. இவரின் பணி வதேஸ்வரர் (880 கி.பி.) ஆல் தொடரப்பட்டது.

ல்லா (8ம் நூற்றாண்டு):
சிஷ்யதீவ்ருத்திதா என்ற நூலின் மூலம் ஆர்யபடன் கருத்துகளில் திருத்தங்கள் மேற்கொண்டார். இது இரண்டு பகுதிகளாக – கிரஹாத்யாயம் மற்றும் கோலாத்யாயம் – பிரிக்கப்பட்டது. கிரஹாத்யாயம் கிரக கணக்குகள் மற்றும் கிரகணங்களை, கோலாத்யாயம் வட்ட இயக்கம் மற்றும் ஜோதிட உபகரணங்களை விவரிக்கிறது.

சதானந்தர் (1068–1099 கி.பி.):
பாஸ்வதி (1099) என்னும் நூலில் பரிணாம அச்சுக்கு (precession) கணக்கீடு செய்துள்ளார்.

இரண்டாம் பாஸ்கரர் (1114 கி.பி.):
சித்தாந்தசிரோமணி மற்றும் கரணகுதூஹலம் ஆகியவை இவரது முக்கிய நூல்கள். ஒளிகோள்களின் நிலை, கிரகணங்கள், கோளவியல்கள் மற்றும் ஜோதிட உபகரணங்கள் ஆகியவற்றைப் பற்றிய கணிப்புகளைச் செய்துள்ளார்.

ஸ்ரீபதி (1045 கி.பி.):
சித்தாந்தஶேகரா என்னும் 20 அதிகாரங்கள் கொண்ட நூலை எழுதினார். சந்திரனின் இரண்டாம் விருப்பம் (second inequality) போன்ற புதிய கருத்துகளை அறிமுகப்படுத்தினார்.

மகேந்திர சூரி (14ம் நூற்றாண்டு):
யந்திரராஜா என்ற நூலில் அஸ்ட்ரோலேப் பற்றிய முழுமையான விளக்கங்களைத் தந்தார். இது 14ம் நூற்றாண்டு துக்லக் அரசரான பீரோசா துக்லக் காலத்தில் எழுதப்பட்டது.

மகரந்தாசாரியர் (1438–1478):
மகரந்த சாரிணி என்ற நூலை எழுதியவர்.

பரமேஸ்வரர் நம்பூதிரி (1380–1460):
கேரள ஜோதிடப்பள்ளியின் உறுப்பினர். தன் கண்காணிப்புகள் மூலம் சில பழைய கணிப்புகளை திருத்தி "திருக்கணிதம்" எனப்படும் முறையை உருவாக்கினார்.

நீலகண்ட சோமயாஜி (1444–1544):
தந்திரசங்கிரகம் நூலில் புதுமையான சூரிய மையக் கோட்பாட்டை (heliocentric elements) முன்வைத்தார். ஆர்யபடிய பாஷ்யத்தில் கிரகங்கள் சூரியனையும், சூரியன் பூமியையும் சுற்றும் கோட்பாட்டை அளித்தார்.

தசபல (1055–1058):
சிந்தாமணிசாரணிகா மற்றும் கரணகமலமார்தண்டா ஆகிய நூல்களை எழுதியுள்ளார்.

அசுத பிஷாரட்டி (1550–1621):
ச்புடநிர்ணயா, ராசிகோளஸ்புடானீதி, கரணோத்தமம் போன்ற நூல்களில் கிரகண கணிப்புகள், சந்திரனும் சூரியனும் இடையே உள்ள தொடர்பு போன்றவை விவரிக்கப்படுகின்றன.

தினகரர் (1550):
சந்திரார்க்கி என்னும் 33 வாக்கியங்கள் கொண்ட நூலை எழுதியுள்ளார். இது நாட்காட்டி கணிப்புகளில் பயன்படுகிறது.

மதுராநாத சர்மா (1609):
ரவிசித்தாந்தமஞ்சரி அல்லது சூரியசித்தாந்தமஞ்சரி என்ற நூலை எழுதியுள்ளார்.

பத்னி சமந்தா (1835–1904):
சித்தாந்த தர்ப்பண என்ற நூலை எழுதியுள்ளார். இங்கு புதிய சூத்திரங்கள், உபகரணங்கள் மற்றும் குழப்பங்களுக்கான தீர்வுகளை அளித்துள்ளார். இவரது யந்திரங்கள் – சபா யந்திரா, மன யந்திரா, கோலார்த்த யந்திரா, சக்கர யந்திரா போன்றவை – நேரம் மற்றும் கிரக நிலை கணிப்புகளுக்கு பயன்படுத்தப்பட்டன.

பகுப்பு:வானியல்