தையல்

தையல் (Sewing) என்பது தையல் ஊசி மற்றும் நூலைப் பயன்படுத்தி துணிகளை ஒன்றாக இணைக்கும் கைவினை கலை ஆகும். தையல் என்பது பழங்காலக் காலத்தில் எழுந்த பழமையான ஜவுளிக் கலைகளில் ஒன்றாகும். நூற்பு நூல் அல்லது நெசவுத் துணி கண்டுபிடிக்கப்படுவதற்கு முன்பு, ஐரோப்பா, ஆசியா முழுவதும் கற்கால மக்கள் எலும்பு, கொம்பு அல்லது தந்த தையல் ஊசிகள் மற்றும் தசைநார், தட்டை குடல் மற்றும் நரம்புகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு விலங்கு உடல் பாகங்களால் ஆன "நூல்" ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி உரோமம் மற்றும் தோல் ஆடைகளைத் தைத்ததாக தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் நம்புகின்றனர்.Anawalt (2007), pp. 80–81

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, அனைத்து தையல் வேலைகளும் கைகளால் செய்யப்பட்டன. 19ஆம் நூற்றாண்டில் தையல் இயந்திரத்தின் கண்டுபிடிப்பு மற்றும் 20 ஆம் நூற்றாண்டில் கணினிமயமாக்கலின் எழுச்சி ஆகியவை தையல் பொருட்களின் பெருமளவிலான உற்பத்தி மற்றும் ஏற்றுமதிக்கு வழிவகுத்தன. ஆனால் கையால் தையல் இன்னும் உலகம் முழுவதும் நடைமுறையில் உள்ளது. உயர்தர தையல், உயர்தர ஆடை அலங்காரம் மற்றும் தனிப்பயன் ஆடை தயாரிப்பின் சிறப்பியல்பு நுணுக்கமான கையால் தையல் ஆகும். மேலும் இது ஜவுளி கலைஞர்கள் மற்றும் பொழுதுபோக்கு ஆர்வலர்களால் படைப்பு வெளிப்பாட்டின் ஒரு வழிமுறையாகப் பின்பற்றப்படுகிறது.

"தையல்" என்ற வார்த்தையின் முதல் அறியப்பட்ட பயன்பாடு 14ஆம் நூற்றாண்டில் இருந்தது.

 தொழில் 
தையல் வேலை செய்யும் ஒருவரை தையல்காரர் என்று அழைக்கலாம். 

 வரலாறு 
 தோற்றம் 
தையல் பழங்காலக் காலத்தில் தொடங்கியதாக மதிப்பிடப்பட்ட ஒரு பண்டைய வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது.ஆடை மற்றும் தங்குமிடத்திற்காக விலங்குகளின் தோல்களை ஒன்றாக தைக்க தையல் பயன்படுத்தப்பட்டது. உதாரணமாக, இனுயிட், நூல் மற்றும் எலும்பால் செய்யப்பட்ட ஊசிகளுக்கு கரிபூவிலிருந்து வரும் தசைநார்களைப் பயன்படுத்தினர்.அமெரிக்க சமவெளிகள் மற்றும் கனடிய புல்வெளிகளின் பழங்குடி மக்கள் திப்பி தங்குமிடங்களை ஒன்று சேர்க்க அதிநவீன தையல் முறைகளைப் பயன்படுத்தினர்.தையல் ஆப்பிரிக்காவில் தாவர இலைகளை நெசவு செய்வதோடு இணைக்கப்பட்டது, ஜூலு நெசவாளர்களால் தயாரிக்கப்பட்டது போல, அவர்கள் பனை ஓலையின் மெல்லிய கீற்றுகளை "நூலாக" பயன்படுத்தி ஒரு சுருளில் நெய்யப்பட்ட பனை ஓலையின் பரந்த கீற்றுகளை தைக்கிறார்கள். இயற்கை இழைகளிலிருந்து துணிகளை நெசவு செய்வது கிமு 4000 ஆம் ஆண்டில் மத்திய கிழக்கில், ஒருவேளை புதிய கற்கால யுகத்தில் தோன்றியது, மேலும் துணி தையல் இந்த வளர்ச்சியுடன் சேர்ந்தது.

இடைக்காலத்தில், அதை வாங்கக்கூடிய ஐரோப்பியர்கள் தையல்காரர்களையும் தையல்காரர்களையும் வேலைக்கு அமர்த்தினர். இடைக்காலத்தில் நடந்த பல ஐரோப்பிய முடிசூட்டு விழாக்களில் "லார்ட் சீவர்" என்ற கௌரவமான பதவியால் தையலின் முக்கியத்துவத்தைக் குறிப்பிடலாம். 1509ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்தின் ஹென்றி VIII இன் முடிசூட்டு விழாவின் போது லார்ட் சீவராக நியமிக்கப்பட்ட சசெக்ஸின் முதல் ஏர்ல் ராபர்ட் ராட்க்ளிஃப் ஒரு உதாரணம். தையல் பெரும்பாலும் பெண்களின் தொழிலாக இருந்தது, மேலும் 19 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பு பெரும்பாலான தையல் நடைமுறைக்குரியது. பெரும்பாலான மக்களுக்கு ஆடைகள் ஒரு விலையுயர்ந்த முதலீடாக இருந்தன, மேலும் ஆடைகளின் நீண்ட ஆயுளை நீட்டிப்பதில் பெண்கள் முக்கிய பங்கு வகித்தனர். தையல் பழுதுபார்க்க பயன்படுத்தப்பட்டது. மங்கிப்போன ஆடைகள் உள்ளேயும் வெளியேயும் திருப்பி, தொடர்ந்து அணியக்கூடியதாக இருக்கும், மேலும் சில சமயங்களில் பிரித்து இந்த நோக்கத்திற்காக மீண்டும் இணைக்க வேண்டியிருந்தது. ஆடைகள் தேய்ந்து அல்லது கிழிந்து போனவுடன், அது பிரிக்கப்பட்டு, மீண்டும் பயன்படுத்தக்கூடிய துணி புதிய ஆடைகளாக தைக்கப்பட்டு, போர்வைகளாக மாற்றப்படும், அல்லது வேறுவிதமாக நடைமுறை பயன்பாட்டிற்கு கொண்டு வரப்படும். புதிதாக ஆடை தயாரிப்பதில் உள்ள பல படிகள் (நெசவு, வடிவமைப்பு செய்தல், வெட்டுதல், மாற்றங்கள் மற்றும் பல) பெண்கள் பெரும்பாலும் ஒரு குறிப்பிட்ட திறமையில் தங்கள் நிபுணத்துவத்தை ஒருவருக்கொருவர் பரிமாறிக் கொண்டனர். எம்பிராய்டரி போன்ற அலங்கார ஊசி வேலைப்பாடுகள் ஒரு மதிப்புமிக்க திறமையாக இருந்தன, மேலும் நேரம் மற்றும் வழிமுறைகள் கொண்ட இளம் பெண்கள் இந்த பகுதியில் தங்கள் திறமையை வளர்த்துக் கொள்ள பயிற்சி செய்வார்கள். இடைக்காலம் முதல் 17 ஆம் நூற்றாண்டு வரை, ஊசிகள், ஊசிகள் மற்றும் ஊசி மெத்தைகள் போன்ற தையல் கருவிகள் பல ஐரோப்பிய மணப்பெண்களின் ஆடைகளில் சேர்க்கப்பட்டன.  தையல் பறவைகள் அல்லது தையல் கவ்விகள் மூன்றாவது கையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன, மேலும் 19 ஆம் நூற்றாண்டில் தையல்காரர்களுக்கு பிரபலமான பரிசுகளாக இருந்தன.Munro, Heather, "A Little Token of Love: The Sewing Bird," Western Illinois Museum, February 2014

Sewing Bird.  National Museum of American History. Patented 15 February 1853, to Charles Waterman of Meridan, Connecticut
உலகெங்கிலும் உள்ள பல கலாச்சாரங்களில் அலங்கார எம்பிராய்டரி மதிப்பிடப்பட்டது. மேற்கத்திய திறனாய்வில் உள்ள பெரும்பாலான எம்பிராய்டரி தையல்கள் பாரம்பரியமாக பிரிட்டிஷ், ஐரிஷ் அல்லது மேற்கு ஐரோப்பிய வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவை என்றாலும், வெவ்வேறு கலாச்சாரங்களில் தோன்றும் தையல்கள் இன்று உலகம் முழுவதும் அறியப்படுகின்றன. சில உதாரணங்கள் கிரெட்டன் திறந்த நிரப்பு தையல், ரோமானிய கூச்சிங் அல்லது ஓரியண்டல் கூச்சிங் மற்றும் ஜப்பானிய தையல். இடைக்காலத்தில் செயலில் இருந்த வர்த்தக பாதைகள் வழியாக எம்பிராய்டரியுடன் தொடர்புடைய தையல்கள் பரவின. பட்டுப்பாதை சீன எம்பிராய்டரி நுட்பங்களை மேற்கு ஆசியா மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பாவிற்கு கொண்டு வந்தது, அதே நேரத்தில் மத்திய கிழக்கில் தோன்றிய நுட்பங்கள் மொராக்கோ மற்றும் ஸ்பெயின் வழியாக தெற்கு மற்றும் மேற்கு ஐரோப்பாவிற்கு பரவின.ஐரோப்பிய ஏகாதிபத்திய குடியேற்றங்களும் எம்பிராய்டரி மற்றும் தையல் நுட்பங்களை உலகளவில் பரப்பின. இருப்பினும், ஒருவருக்கொருவர் தொலைதூர இடங்களில் உள்ள கலாச்சாரங்களுக்கு சொந்தமான தையல் நுட்பங்களின் நிகழ்வுகள் உள்ளன, அங்கு குறுக்கு-கலாச்சார தொடர்பு வரலாற்று ரீதியாக சாத்தியமில்லை. எடுத்துக்காட்டாக, தென் அமெரிக்காவின் பகுதிகளுக்குத் தெரிந்த தலைகீழ் அப்ளிக்யூ முறை தென்கிழக்கு ஆசியாவிற்கும் தெரியும்.

 தொழில்துறை புரட்சி 
தொழில் புரட்சி ஜவுளி உற்பத்தியை வீட்டிலிருந்து ஆலைகளுக்கு மாற்றியது. தொழில்துறை புரட்சியின் ஆரம்ப தசாப்தங்களில், இயந்திரங்கள் முழு துணியையும் உற்பத்தி செய்தன. உலகின் முதல் தையல் இயந்திரம் 1790 இல் தாமஸ் செயிண்ட் என்பவரால் காப்புரிமை பெற்றது. 1840 களின் முற்பகுதியில், பிற ஆரம்பகால தையல் இயந்திரங்கள் தோன்றத் தொடங்கின. பிரான்சின் இராணுவத்திற்கான இராணுவ சீருடைகளை தயாரிக்க 1841 இல் பார்தெலமி திமோனியர் ஒரு எளிய தையல் இயந்திரத்தை அறிமுகப்படுத்தினார்; சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, தையல்காரர்களின் ஒரு கும்பல் திமோனியரின் கடைக்குள் நுழைந்து, இயந்திரங்கள் தங்களை வேலையிலிருந்து நீக்கிவிடும் என்று நம்பி, ஜன்னல்களுக்கு வெளியே எறிந்தனர். 1850 களில், ஐசக் சிங்கர் முதல் தையல் இயந்திரங்களை உருவாக்கினார், அவை விரைவாகவும் துல்லியமாகவும் செயல்படக்கூடியவை மற்றும் ஒரு தையல்காரர் அல்லது கையால் தையல்காரரின் உற்பத்தித்திறனை மிஞ்சும்.

குடும்பப் பெண் உறுப்பினர்களால் வீட்டிலேயே அதிக ஆடைகள் தயாரிக்கப்பட்டாலும், நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்கான ஆயத்த ஆடைகள் தையல் இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்தி அதிகளவில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டன. குறைந்த ஊதியம் பெறும் தையல் இயந்திர ஆபரேட்டர்களால் நிரம்பிய ஜவுளி வேலைப்பாடுகள் லண்டன் மற்றும் நியூயார்க் நகரம் போன்ற பெரிய நகரங்களில் முழு வணிக மாவட்டங்களாக வளர்ந்தன. தொழில்துறையை மேலும் ஆதரிக்க, சேரிகளில் வசிக்கும் பெண்களால் துண்டு வேலைகள் குறைந்த பணத்திற்கு செய்யப்பட்டன. ஊசி வேலை என்பது பெண்களுக்கு ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாகக் கருதப்படும் சில தொழில்களில் ஒன்றாகும், ஆனால் அது வாழ்க்கை ஊதியத்தை வழங்கவில்லை. வீட்டிலிருந்து வேலை செய்யும் பெண்கள் பெரும்பாலும் தங்களைத் தாங்களே ஆதரிக்க போதுமான அளவு சம்பாதிக்க 14 மணி நேரம் வேலை செய்தனர், சில சமயங்களில் அவர்களால் வாங்க முடியாத தையல் இயந்திரங்களை வாடகைக்கு எடுப்பதன் மூலம்.

இந்தக் காலகட்டத்தில் தையல்காரர்கள் உயர் ரக ஆடைகளுடன் தொடர்புடையவர்களாக மாறினர். லண்டனில், இந்த நிலை 19 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், சவிலே ரோவைச் சுற்றி புதிய தையல்காரர் கடைகள் நிறுவப்பட்டபோது, ​​டான்டி போக்கிலிருந்து வளர்ந்தது. இந்தக் கடைகள் சமீபத்திய பிரிட்டிஷ் ஃபேஷன்களின் பாணியில் உயர்தர கையால் செய்யப்பட்ட ஆடைகளைத் தைப்பதற்கான நற்பெயரைப் பெற்றன, அதே போல் மிகவும் உன்னதமான பாணிகளையும் பெற்றன. 20 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் கார்னபி தெருவின் பூட்டிக் கலாச்சாரம் சவிலே ரோ தையல்காரர்களால் உள்வாங்கப்பட்டது, இது சவிலே ரோவின் வணிகங்களின் தொடர்ச்சியான செழிப்பை உறுதி செய்தது.

இடைக்காலம் முதல் இரண்டாம் தொழில்துறை புரட்சி வரை பெண்களின் வேலையின் தன்மை ஒரு நிலையான வடிவத்தைப் பராமரித்தது, குறைந்த லாபம், குறைந்த அளவு மற்றும் குறைந்த திறன் கொண்ட பணிகள், பெரும்பாலும் பிற பொறுப்புகளுடன் செய்யப்படும் பணிகளால் வகைப்படுத்தப்பட்டது என்று வரலாற்றாசிரியர் ஜூடித் பென்னட் விளக்குகிறார். இதேபோல், ஜூடி லோன் வாதிடுகிறார், பெண்களின் வேலை வீட்டிலிருந்து தொழிற்சாலைக்கு மாறிய போதிலும், அதன் சாராம்சம் - குறைந்த திறன் மற்றும் குறைந்த ஊதியம் - குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் இல்லாமல் நீடித்தது.

தொழில்மயமாக்கலுக்கான மாற்றம் வடமேற்கு ஐரோப்பாவில் பண வருமானத்தை சார்ந்து இருப்பதை அதிகரித்தது. பல தொழிலாள வர்க்க குடும்பங்களுக்கு, ஊதியம் ஈட்டும் வாய்ப்புகள் பெரும்பாலும் தொலைதூர நகரங்களில் அமைந்திருந்தன, இதனால் பல பெண்கள் தங்கள் கிராமப்புற வீடுகளை விட்டு நகர்ப்புறங்களுக்கு குடிபெயரத் தூண்டியது.பொதுவாக வேலையின் மாறிவரும் தன்மை, வளர்ந்து வரும் தொழில்மயமாக்கலுக்கு பெண்கள் எவ்வாறு பொருந்துகிறார்கள் மற்றும் ஆண்களும் பெண்களும் பாலினப் பாத்திரங்களை எவ்வாறு வழிநடத்த வேண்டும் என்பது பற்றிய கேள்விகளை எழுப்பியது. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் கவலைகளில் ஒன்று, பெண்களின் ஒழுக்கத்தில் தொழில்மயமாக்கலின் தாக்கம். மரியானா வால்வெர்டேவின் கூற்றுப்படி, பல ஆண் தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்களும் தொழிற்சங்கத் தலைவர்களும் தொழில்துறை அமைப்புகளில் பணிபுரியும் பெண்கள் தங்கள் இயல்புக்கு முரணாக இருப்பார்கள் என்றும், "காட்டுமிராண்டித்தனத்திற்குத் திரும்புவதை" அடையாளப்படுத்துவார்கள் என்றும் வாதிட்டனர். 

இந்தக் கருத்து நடைமுறையில் உள்ள பாலின சார்புகளை பிரதிபலிப்பது மட்டுமல்லாமல், தொழிலாளர் கொள்கைகள் மற்றும் தொழிற்சங்க உத்திகளையும் பாதித்தது, இது பெரும்பாலும் பெண்களை சிறந்த ஊதியம் தரும் தொழில்துறை வேலைகளில் இருந்து விலக்க முயன்றது. இத்தகைய விவாதங்கள், பெண்கள் வீட்டு வேலைகள் அல்லது குறைந்த திறமையான வேலைக்கு மிகவும் பொருத்தமானவர்கள் என்ற நம்பிக்கையை வலுப்படுத்தியது, அவர்களின் பொருளாதார வாய்ப்புகளை மட்டுப்படுத்தியது மற்றும் சமத்துவமின்மையின் சுழற்சியை நிலைநிறுத்தியது. 

 வெளி இணைப்புகள் 

 Spoken version of this article by Eva Longoria on Glamour Magazine website, retrieved 27 February 2016

 மேற்கோள்கள்

பகுப்பு:தையல் வகைகள்