இலங்கை உள்நாட்டுப் போரில் இலங்கை ஊர்காவல் படையினரின் பங்களிப்பு

இலங்கை உள்நாட்டுப் போர் (1983-2009) காலகட்டத்தில், உள்ளூர் பாதுகாப்பு அமைப்பில் இலங்கை இராணுவ துணைப் படையினர் (Home Guards) எனப்படும் துணை இராணுவ அமைப்பு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பங்கைக் கொண்டிருந்தது. மோதலின் போது, துணைப் படையினர் ஆரம்பத்தில் போதிய உபகரணங்கள் இல்லாத ஒரு சுய-பாதுகாப்புப் படையாக இருந்து, பின்னர் அரசாங்கத்தால் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட மற்றும் ஆயுதம் தாங்கிய ஒரு பிரிவாக உருவெடுத்தது. இது காவல்துறை மற்றும் இராணுவத்துடன் நெருக்கமாகச் செயல்பட்டது.

ஆயினும், அதன் செயல்பாடுகள் சர்ச்சைக்குரியதாகவே இருந்தன: பாதுகாப்புப் படையாக செயல்பட்டதுடன், துணைப் படையினர் மீது மனித உரிமை மீறல்கள், இன அடிப்படையிலான வன்முறையில் பங்கேற்பது மற்றும் பிற அட்டூழியங்கள் போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் மீண்டும் மீண்டும் சுமத்தப்பட்டன. மே 2009 இல் உள்நாட்டுப் போர் முடிவடைந்ததைத் தொடர்ந்து, அரச பாதுகாப்பு கட்டமைப்புகள் மறுசீரமைக்கப்பட்டன. இதன் விளைவாக, துணைப் படையினரின் பெரும்பகுதியினர் சிவில் பாதுகாப்புத் துறை (Civil Security Department) அமைப்புக்குள் மாற்றப்பட்டனர். அத்துடன், முஸ்லிம் ஹோம் காவலர் பிரிவு (Muslim Home Guard Unit) கலைக்கப்பட்டது.

 பின்னணி 
இலங்கையில் முகப்பு காவலர்கள் (Home Guards) என்பது, இனக்கலவரம் மற்றும் கிளர்ச்சி வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் உள்ள முஸ்லிம் கிராமங்களைப் பாதுகாப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்ட உள்ளூர் துணைப் பிரிவுகளாகும். இந்த முகப்பு காவலர் முறை 1980-களின் முற்பகுதியில் தோற்றம் பெற்றாலும், 1985-இன் இயங்குவிசை மற்றும் துணைப் படைகள் சட்டம், No. 40 of 1985 கீழ் (Mobilisation and Supplementary Forces Act, No. 40 of 1985) இன் கீழ் 1980-களின் நடுப்பகுதியில் தேசிய முகப்பு காவலர் சேவை (National Home Guard Service) என முறைப்படுத்தப்பட்டது. இது துணைப் படைகள், காப்புப் படைகள் (reserves) மற்றும் பிற சிவில் பாதுகாப்பு அமைப்புகளை நிறுவுவதற்கும் நிர்வகிப்பதற்கும் சட்ட கட்டமைப்பை உருவாக்குகிறது. கிழக்குக் கடற்கரையில் உள்ள முஸ்லிம் சமூகங்கள் மீதான தாக்குதல்களின் அலைக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, தனித்துவமான முஸ்லிம் முகப்பு காவலர் பிரிவுகள் பின்னர் 1990-இல் நிறுவப்பட்டன; இவை பெரும்பாலும் உள்ளூர் காவல்துறையின் மேற்பார்வையின் கீழ், கிராமங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட, குறைந்த ஆயுதமேந்திய பாதுகாப்புப் பிரிவுகளாகச் செயல்பட்டன.

2006-இல், முகப்பு காவலர் அமைப்பு ஒரு பெரிய மறுசீரமைப்பிற்கு உட்பட்டது. 2006 செப்டம்பர் 13-ஆம் தேதியிட்ட அரசாங்க வர்த்தமானி இல. 1462/20 மூலம், முகப்பு காவலர் சேவை சிவில் பாதுகாப்புத் திணைக்களமாக (Civil Security Department - CSD) மறுசீரமைக்கப்பட்டு, பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது. இந்த நோக்கம், துணைப் படைக்கான பயிற்சி, கட்டமைப்பு மற்றும் ஊதியம் ஆகியவற்றை ஒழுங்குபடுத்தவும், தேசிய பாதுகாப்பு அமைப்புகளுடன் இணைப்பை இன்னும் நெருக்கமாக ஒருங்கிணைக்கவும் வடிவமைக்கப்பட்டது.

முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்கள், பதட்டங்கள் அதிகரித்து வந்த பகுதிகளிலும், குறிப்பாக பல்வேறு குழுக்கள் இணைந்து வாழும் பகுதிகளிலும் குவிக்கப்பட்டனர். இது, இலங்கை உள்நாட்டுப் போரின் (1983-2009) பரந்த சூழலுக்குள் முகப்பு காவலர்களின் பங்கை நிலைநிறுத்துகிறது. இப்போரில், தமிழ் பொதுமக்களை இலக்காகக் கொண்ட பல படுகொலைகளுடன் கூடிய பரவலான வன்முறை நிகழ்ந்தது. இந்தக் துயர சம்பவங்கள், தமிழ்ச் சிறுபான்மையினருக்கும் சிங்களப் பெரும்பான்மையினருக்கும் இடையிலான இன மோதலின் நீண்ட வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகும். இது, தன்னாட்சியை நாடும் பிரிவினைவாத குழுவான தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் (Liberation Tigers of Tamil Eelam, LTTE) எழுச்சியால் மேலும் மோசமடைந்தது. தமிழ் சமூகங்களுக்கு எதிராக மேற்கொள்ளப்பட்ட வன்முறைகளின் அளவையும் தன்மையையும் எடுத்துக்காட்டும் வகையில், இக்காலகட்டத்தில் நிகழ்ந்த முக்கிய வன்முறைச் சம்பவங்கள் கீழே தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

தமிழ் பொதுமக்கள் மீதான தாக்குதல்களில் ஈடுபட்டதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஊர்காவல் படையினர் (Home Guards) மீது, இலங்கை நீதித்துறை வழக்குத் தொடரவோ அல்லது எவ்வித சட்ட நடவடிக்கைகளை முன்னெடுக்கவோ இல்லை. இலங்கையில் நடைபெற்ற உள்நாட்டுப் போரின் பல்வேறு காலகட்டங்களில், அரசுடன் தொடர்புடைய தரப்பினர் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் ஆரம்பகட்ட அறிக்கைகளுக்கு அப்பால் அரிதாகவே விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டன; இதனால் பொது அறிக்கைகளுக்கும் நீதித்துறை நடவடிக்கைகளுக்கும் இடையில் ஒரு தொடர்ச்சியான இடைவெளி உருவானது. இந்தப் பொறுப்புக்கூறலின்மை, நீண்டகாலமாக நிலவும் பரந்தளவிலான தண்டனையின்மை (impunity) கலாச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

இலங்கை முகப்பு காவலர்கள், இலங்கை இராணுவத்தால் வழங்கப்பட்ட ஆயுதங்கள் மற்றும் பயிற்சி உட்பட உத்தியோகபூர்வ ஆதரவுடன் இயங்கினர், மேலும் அடிக்கடி அரச படைகளுடன் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட்டனர். இந்த ஒத்துழைப்பு, குறிப்பாக கிழக்கு மாவட்டங்களான திருகோணமலை (Trincomalee), அம்பாறை (Amparai), மட்டக்களப்பு (Batticaloa) ஆகியவற்றில் தமிழ்க் கிராமங்கள் மீது தொடர்ச்சியான படுகொலைகள் மற்றும் முறையான தாக்குதல்களுக்கு பங்களித்தது. தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம்களுக்கு இடையேயான இனங்களுக்கிடையேயான பதட்டங்கள் போரினால் ஏற்கனவே மோசமடைந்திருந்த வட மாகாணத்தின் முல்லைத்தீவிலும் (Mullaitivu) இதேபோன்ற வன்முறை வடிவங்கள் உருவானதைக் காண முடிந்தது.

 கால வரிசைப்படி நடந்த தாக்குதல்கள் 
தாக்குதல்/படுகொலைகள்நாள்இடம்உயிரிழப்பு எண்ணிக்கைகாயங்கள், பாதுகாப்பற்ற பாதிக்கப்பட்டவர்கள் & சொத்து சேதங்கள்குற்றவாளிகள் சான்றாதாரங்கள்18 தமிழக மீனவர்கலின் படுகொலை9 டிசம்பர் 1984முல்லைத்தீவு18இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் மதவாச்சி படுகொலை11 டிசம்பர் 1984மதவாச்சி65பெண்கள் பாலியல் வல்லுறவுக்கு ஆளாக்கப்பட்டனர்இலங்கை ஊர்காவல் படையினர்1985 திருகோணமலைப் படுகொலைகள்மே – செப்டம்பர் 1985திருகோணமலையில் பல இடங்கள்280+இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் மற்றும் இலங்கை கடற்படையின் உதவியுடன்முருகபுரி படுகொலை8 செப்டம்பர் 1985முருகாபுரி, திருகோணமலை3இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்நிலாவெளி படுகொலை16 செப்டம்பர் 1985நிலாவெளி, திருகோணமலை40இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்கல்வெட்டு படுகொலை20 செப்டம்பர் 1985கல்வேட்டு, அம்பாறை1510 காயமடைந்தனர்இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் சம்பூர் படுகொலை27 நவம்பர் 1985சம்பூர், திருகோணமலை218 பேர் காயமடைந்தனர், 165 வீடுகள் எரிக்கப்பட்டனஇலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் மற்றும் இலங்கை கடற்படையின் உதவியுடன்அன்புவழிபுரம் வீதி சூட்டுச் சம்பவம்10 டிசம்பர் 1985அன்புவளிபுரம், திருகோணமலை02 தமிழ்க் குழந்தைகள் காயமடைந்து மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டனர்இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் மூதூர் – 2 தமிழ்ப் பெண்கள் பாலியல் வல்லுறவு செய்து கொலை செய்யப்பட்ட சம்பவம்25 டிசம்பர் 1985மூதூர், திருகோணமலை22 பெண்கள் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர்இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் சேருவிலை படுகொலை12 ஜூன் 1986சேருவிலா, திருகோணமலை212 உதவிப் பணியாளர்கள் காயமடைந்தனர்இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் 1986 தம்பலகாமம் படுகொலை28 ஜூன் 1986தம்பலகாமம், திருகோணமலை34இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் மொல்லிப்பொத்தானை படுகொலை10 ஜூலை 1986மொல்லிபோதன, திருகோணமலை11இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் பெருவெளி அகதி முகாம் படுகொலை15 ஜூலை 1986பெருவெளி, திருகோணமலை4820 பேர் காயமடைந்தனர், பல பெண்கள் பாலியல் வல்லுறவுக்கு ஆளாக்கப்பட்டனர்இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்சம்மாந்துறை படுகொலை10 ஜூன் 1990சம்மந்துறை, அம்பாறை37இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் வீரமுனை படுகொலைகள்20 ஜூன் 1990 – 15 ஆகஸ்ட்1990வீரமுனை, அம்பாறை250+2,000 வீடுகளும் ஒரு இந்துக் கோயிலும் தீ வைத்துக் கொளுத்தப்பட்டன இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் 1990 ஜூலை 10 அன்று நடந்த கல்முனைப் படுகொலை 
குறிப்பு: கள்முனை படுகொலையின் 6 தனித்தனியான நிகழ்வுகள் உள்ளன (1) 1985, (1) 1985, (4) 1990 ஆகையால் அவற்றை வேறுபடுத்த இந்தப் புலத்தில் தேதி குறிப்பிடப்பட வேண்டும்)10 ஜூலை 1990கள்முனை, அம்பாறை31இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்திராய்க்கேணி படுகொலை6 ஆகஸ்ட்1990திரைக்கேணி, அம்பாறை54+பாதிக்கப்பட்டவர்களில் பெண்களும் குழந்தைகளும் அடங்குவர்இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் சேவியர்புரம் படுகொலை7 ஆகஸ்ட்1990அலிகம்பை, அம்பாறை71 காணாமல் போனார், 12 பேர் கடுமையாகக் காயமடைந்தனர்; வீடுகள், தேவாலயம் மற்றும் பள்ளி எரிக்கப்பட்டனஇலங்கை ஊர்காவல் படையினர் (அருட்தந்தை. யூஜின் ஜோன் ஹெபர்ட் - அமெரிக்கர்) மற்றும் அவரது தமிழ்ச் சாரதி15 ஆகஸ்ட்1990ஏறாவூர், மட்டக்களப்பு2இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்கிழக்குப் பல்கலைக்கழகப் படுகொலை5 செப்டம்பர் 1990வந்தாறுமுலை, மட்டக்களப்பு158இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்சத்துருக்கொண்டான் படுகொலை9 செப்டம்பர் 1990சதுருக்கொண்டான், மட்டக்களப்பு2055 பச்சிளம் குழந்தைகள், 10 வயதுக்குட்பட்ட 42 குழந்தைகள், 9 கர்ப்பிணிப் பெண்கள் மற்றும் 68 வயதுக்கு மேற்பட்ட 28 முதியவர்கள் இந்தத் தாக்குதலில் பாதிக்கப்பட்டனர்இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்சவுக்குக்கடி படுகொலை20 செப்டம்பர் 1990சவுக்குக்கடி, மட்டக்களப்பு3310 குழந்தைகளும் ஒரு பச்சிளம் குழந்தையும் எரித்துக் கொல்லப்பட்டனர்இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்தலைவாய் படுகொலை20 செப்டம்பர் 1990தலைவாய், மட்டக்களப்பு9+இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் உதவியுடன்1990 புதுக்குடியிருப்பு படுகொலை21 செப்டம்பர் 1990புதுக்குடியிருப்பு, முல்லைத்தீவு17பாதிக்கப்பட்டவர்களில் பெண்களும் குழந்தைகளும் அடங்குவர். மேலும் 27 பேர் பலத்த காயம் அடைந்தனர்இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் 1990 வாழைச்சேனை படுகொலை22 டிசம்பர் 1990வாலைச்சேனை, மட்டக்களப்பு9இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் 1991 ஏறாவூர் படுகொலை20 பிப்ரவரி 1991ஏறாவூர், மட்டக்களப்பு625 பேர் பலத்த காயமடைந்தனர்இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் பொலன்னறுவை படுகொலைகள்ஏப்ரல், 30 1992முதுகல் மற்றும் கரபொல89+10 வயதுக்குட்பட்ட 13 குழந்தைகள் இந்தத் தாக்குதலில் பாதிக்கப்பட்டனர் இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் 4ஆம் கொலனி கிராமப் படுகொலை24 செப்டம்பர் 1997அம்பாறை8-15இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் 1998 தம்பலகாமம் படுகொலை1 பிப்ரவரி 1998தம்பலகாமம், திருகோணமலை8இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் மற்றும் இலங்கை காவல்துறை உதவியுடன்2006 திருகோணமலை தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவன பணியாளர்கள் படுகொலை4 ஆகஸ்ட் 2006மூதூர், திருகோணமலை17இலங்கை இராணுவம், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் மற்றும் இலங்கை கடற்படையின் உதவியுடன்

 1984-1998 காலப்பகுதியில் இடம்பெற்ற படுகொலைகளின் வரலாற்றுப் பின்னணி 
1984 மற்றும் 1998-க்கு இடையில், இலங்கை முகப்பு காவலர்கள் (Home Guards) எனும் அரசு அங்கீகாரம் பெற்ற துணை இராணுவக் குழுவால், பொதுமக்கள் மீதான தாக்குதல்கள் தொடர்பான 29 ஆவணப்படுத்தப்பட்ட சம்பவங்கள் நிகழ்ந்தன. 1990 ஆகஸ்ட் 3-ஆம் தேதி நடந்த காத்தான்குடி பள்ளிவாசல் படுகொலைக்கு முன்னர், முகப்பு காவலர்கள் சம்பந்தப்பட்ட 16 தாக்குதல்கள் பொதுமக்கள் மீது நிகழ்த்தப்பட்டதாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தாக்குதல்கள் தொடர்ந்து குவிந்ததால், பொதுமக்களுக்கு எதிரான குறிவைத்த வன்முறையின் நீடித்த ஒரு வடிவத்தை இது ஏற்படுத்தியது, இதுவே பின்னர் காத்தான்குடி பள்ளிவாசல் தாக்குதல் நிகழ்வதற்கான ஒரு சூழலை உருவாக்கியது.

1990 ஆகஸ்ட் 3-ஆம் தேதி, காத்தான்குடியில் உள்ள இரண்டு பள்ளிவாசல்கள் மீதான தாக்குதலில் 100-க்கும் மேற்பட்ட முஸ்லிம் வழிபாட்டாளர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இந்த படுகொலை பொதுவாக விடுதலைப் புலிகள் (LTTE) மீது சுமத்தப்பட்டது. இருப்பினும், எந்தவொரு பொது அல்லது நீதித்துறை விசாரணையும் குற்றவாளிகளைத் தீர்க்கமாக அடையாளம் காணவில்லை. காத்தான்குடியில் நடந்த இந்த இரண்டு படுகொலைகளுக்கும் தாங்கள் காரணமில்லை என LTTE மறுத்தது.

LTTE க்கு எதிரான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டதாக அறியப்பட்ட UTHR (University Teachers for Human Rights - Jaffna) அமைப்பும், "மறைப்பதற்கு எந்த முயற்சியும் எடுக்கப்படவில்லை" என்று குறிப்பிட்டது. இந்த விவரத்தை சிலர், தாக்குதல் மத்திய திட்டமிடலின் கீழ் இருந்திருக்காது அல்லது இந்தச் சம்பவத்தில் புலிகளின் கட்டளைச் சங்கிலி தளர்வாக இருந்திருக்கலாம் என்று பொருள் கொள்கின்றனர். மேலும், UTHR (University Teachers for Human Rights - Jaffna) தமது ஐந்தாவது அறிக்கைக்காக, அத்தியாயம் 2-இல் ("A Bloody Stalemate") சேகரிக்கப்பட்ட உள்ளூர் சாட்சியங்களின்படி, LTTE க்கு இதில் தொடர்பு இருப்பதாக பரவலான நம்பிக்கை இருந்தபோதிலும், தாக்குதலுக்கு உண்மையில் யார் பொறுப்பு மற்றும் அதன் தலைமை குறித்து காத்தான்குடி குடியிருப்பாளர்கள் மத்தியில் தெளிவின்மை நிலவியதை அவதானித்தது.

காத்தான்குடி சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து, ஆகஸ்ட் மற்றும் செப்டம்பர் 1990-க்கு இடையில் ஏழு கூடுதல் படுகொலைகள் முகப்பு காவலர்கள் சம்பந்தப்பட்டு நடந்தன; இவை பழிவாங்கும் தன்மையுடையதாக இருந்ததாகத் தெரிகிறது.  இந்த ஊர்க்காவல் படை தொடர்பான தாக்குதல்களுக்கு இணையாக, காத்தான்குடி சம்பவத்திற்குப் பதிலடியாக முஸ்லிம் குழுக்களால் வழிநடத்தப்பட்ட தொடர்ச்சியான பழிவாங்கும் படுகொலைகளும் அரங்கேறின. குறிப்பாக, காத்தான்குடி சம்பவம் நடந்த இரண்டு வாரங்களுக்குள், தமிழ் கிராமங்கள் மீது முஸ்லிம் குழுக்களால் நடத்தப்பட்ட இரண்டு தனித்துவமான பழிவாங்கும் வன்முறைச் சம்பவங்கள் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்த இரண்டு பழிவாங்கும் தாக்குதல்களின் விளைவாக மொத்தம் 118 தமிழ் பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டனர்.

இவற்றில் முதல் தாக்குதல் காத்தான்குடி சம்பவம் நடந்து இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு நிகழ்ந்தது. ஒரு தமிழ் கிராமத்தின் மீது முஸ்லிம் குழுக்களால் நடத்தப்பட்ட இந்த பழிவாங்கும் பதிலடியில் 33 தமிழ் பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டனர். இரண்டாவது தாக்குதல் 14 ஆகஸ்ட் 1990 அன்று மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் செங்கலடி மற்றும் குடும்பிமலை (Kudurippu) பகுதிகளில் நடைபெற்றது; அங்கு கத்திகள் மற்றும் கோடாரிகளுடன் வந்த ஆயுததாரிகள் 85 தமிழ் பொதுமக்களைக் கொன்றதோடு, மேலும் 100 பேரைக் காயப்படுத்தினர். தங்களது சொந்த மக்கள் மீதான சமீபத்திய படுகொலைகளுக்குப் பழிவாங்குவதற்காகவே முஸ்லிம்களால் இந்தத் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டதாக அங்குள்ள குடியிருப்பாளர்கள் நம்பினர். இருப்பினும், தமிழர்கள் மீதான இந்த இரண்டு தாக்குதல்களுக்கும் ஊர்க்காவல் படையினர் பொறுப்பானவர்கள் என அடையாளம் காணப்படவில்லை.

பின்னர், communal கலவரங்களைத் தடுக்கவும், பிரதேச ஆதிக்கத்தை உறுதிப்படுத்தவும், 1990 அக்டோபரில், புலிகள் அமைப்பு முஸ்லிம் மக்களை வட மாகாணத்திலிருந்து வெளியேற்றியது. இந்த பாரிய இடப்பெயர்வு தமிழ்-முஸ்லிம் உறவுகளை பெருமளவில் பாதித்தது. இந்த வெளியேற்றத்தைத் தொடர்ந்து, எட்டு ஆண்டு காலப்பகுதியில் முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்கள் சம்பந்தப்பட்ட ஆறு படுகொலைகள் மட்டுமே ஆவணப்படுத்தப்பட்டன. இந்த காலகட்டத்தில், முன்னர் அரசாங்கப் படைகளுக்கும் LTTE க்கும் இடையில் சண்டையிடப்பட்ட பல பகுதிகளின் கட்டுப்பாட்டை விடுதலைப் புலிகள் பெற்றனர்.

 ஊர்க்காவல் படையினரின் நிலைநிறுத்தமும் விரிவாக்கமும் 
இலங்கை முகப்பு காவலர்களால் நடத்தப்பட்ட பெரும்பாலான படுகொலைகள் பிரதானமாக கிழக்கு மாவட்டங்களான, குறிப்பாக திருகோணமலை (Trincomalee), அம்பாறை (Amparai), மற்றும் மட்டக்களவையில் (Batticaloa) குவிந்திருந்தன. இந்த மூன்று மாவட்டங்களும் அவற்றின் விவசாய உற்பத்தித் திறன் மற்றும் கடற்கரை வர்த்தக வழிகளுக்கான அணுகல் காரணமாக மூலோபாய மற்றும் குறிப்பிடத்தக்க பொருளாதார மதிப்பைக் கொண்டிருந்தன. இந்த கிழக்கு மாவட்டங்களுடன், வட மாகாணத்தின் முல்லைத்தீவும் (Mullaitivu) குறிப்பிடத்தக்க வன்முறையை அனுபவித்தது. ஏனெனில் அது தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஒரு முக்கியமான கோட்டையாக இருந்ததால், பிரிவினைவாத இயக்கத்தை பலவீனப்படுத்துவதற்கான பரந்த இராணுவ முயற்சிகளில் இது ஒரு முக்கிய இலக்காக அமைந்தது.

இந்த பிராந்தியங்களில், தமிழர்கள் பெரும்பாலும் முஸ்லிம் சமூகங்களுக்கு மத்தியில் சிறுபான்மையினராக வாழ்ந்தனர். தமிழர்களின் சிறுபான்மை நிலை மற்றும் பிராந்தியங்களின் மூலோபாய முக்கியத்துவம் ஆகிய இரண்டும் இந்த பகுதிகளை அடிக்கடி இனக்கலவரங்கள் நடக்கும் இடங்களாக ஆக்கியது. இலங்கை அரசு பாதுகாப்புப் படைகளுடன் (உள்ளூர் காவல்துறை மற்றும் இராணுவம்) ஒருங்கிணைந்து செயல்பட்ட முகப்பு காவலர்கள், பதட்டங்களை அதிகப்படுத்துவதிலும் மற்றும் தமிழ்-முஸ்லிம் உறவுகளைச் சீர்குலைத்து சேதப்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்ட நடவடிக்கைகளை நடத்துவதிலும் ஒரு முக்கியப் பங்காற்றியதாகக் கூறப்படுகிறது. இது, போட்டியிட்ட பிரதேசங்களின் மீதான கட்டுப்பாட்டை நிலைநிறுத்துவதற்காக மேற்கொள்ளப்பட்டது.

1987-ஆம் ஆண்டளவில், வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் சுமார் 11,000 ஊர்க்காவல் படையினர் (Home Guards) செயல்பட்டு வந்ததாக ஹியூமன் ரைட்ஸ் வாட்ச் (Human Rights Watch) மதிப்பிட்டுள்ளது. இந்த ஊர்க்காவல் படை அமைப்பு மேலும் விரிவுபடுத்தப்பட்டு, 1991-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் சுமார் 22,000 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஒரு சக்தியாக உருவெடுத்தது; இவர்கள் கிராமங்களைப் பாதுகாப்பதற்காக காவல்துறையின் மேற்பார்வையின் கீழ் பணியமர்த்தப்பட்டனர். 1994-ஆம் ஆண்டிற்குள், குறைந்தது 17,000 ஊர்க்காவல் படையினர் தீவு முழுவதும் உள்ள பாதுகாப்புப் புள்ளிகளில் அமைதிப் பராமரிப்பு மற்றும் சட்ட அமலாக்க ஆதரவுப் பணிகளில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர். 2002-ஆம் ஆண்டு தேர்தல் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளிலும் 20,000-க்கும் மேற்பட்ட ஊர்க்காவல் படையினர் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர்.
 2006-ஆம் ஆண்டில் அரசாங்கத்தின் 1462/20 எண் கொண்ட வர்த்தமானி அறிவிப்பின்படி, ஊர்க்காவல் படை சேவையானது மறுசீரமைக்கப்பட்டு, சிவில் பாதுகாப்புத் திணைக்களம் (CSD) நிறுவப்பட்ட பிறகு, இப்படை வேகமாக விரிவடைந்தது; 2009-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில், சிவில் பாதுகாப்புத் திணைக்களத்தில் சுமார் 45,000 பேர் (பெரும்பான்மையாக சிங்கள கிராமவாசிகள்) இணைந்திருந்ததாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

 Post-May 2009: இலங்கை உள்நாட்டு யுத்தத்தின் முடிவு பின்னால் 
2009 ஜூலை 4-ஆம் தேதி, இலங்கையின் கிழக்கு மாகாணத்தில் உள்ள காத்தான்குடி ஜும்ஆ மீரா பள்ளிவாசலில் முஸ்லிம் ஆயுதக் குழுக்களைப் பொதுமக்கள் முன்னிலையில் நிராயுதபாணியாக்கும் (disarmament) நிகழ்வு ஒன்று நடைபெற்றது. இந்த நிகழ்வு, ஆயுதங்களைக் கையளிப்பதற்கும் உள்ளூர் தீவிரவாதக் குழுக்களை (militant groups) சமூகத்துடன் மீண்டும் ஒருங்கிணைப்பதற்கும் அரசாங்கத்தால் அறிவிக்கப்பட்ட பொது மன்னிப்புத் திட்டத்தின் (amnesty program) பின்னணியில் நடத்தப்பட்டது.

2009 ஜூலை 4-ஆம் தேதி பிற்பகல் 3:00 மணிக்கு, கிழக்கு மாகாணத்தின் பிரதிப் காவல்துறை மா அதிபர் (D.I.G.) எடிசன் குணதிலக்க மற்றும் மாகாண அமைச்சர் எம்.எல்.ஏ.எம். ஹிஸ்புல்லாஹ் ஆகியோர் முன்னிலையில் காத்தான்குடி ஜும்ஆ மீரா பள்ளிவாசலில் இந்த நிகழ்வு இடம்பெற்றது. இந்த நிகழ்வின் படங்கள் பின்னர் பரப்பப்பட்டு, நிராயுதபாணியாக்கும் நிகழ்வைப் ஆவணப்படுத்திய AFP உண்மைச் சரிபார்ப்பு இணையதளத்தில் (AFP Fact Check website) காணப்படுகின்றன.

பொது மன்னிப்பு வழங்கப்பட்ட இந்தச் சமயத்தில், கிழக்கு மாகாணத்தில் முஸ்லிம் இளைஞர்களைத் தீவிரமயப்படுத்துவதிலும் (radicalization) ஆள் சேர்ப்பதிலும் (recruitment) முக்கியப் பங்காற்றியதாக நம்பப்படும் மூன்று முக்கிய நபர்களான - போலீஸ் பாய்ஸ் (Police Faiz), மட்டூர் நிசாம் (Muthur Nizam), மற்றும் ரூஹுல் ஹக் (Ruhul Haq) - ஆகியோரைக் கைப்பற்றுவதற்காக இலங்கை இராணுவமும் காவல்துறையும் தங்கள் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளைத் தீவிரப்படுத்தின.

2009 ஜூலை 4-ஆம் தேதிக்குள், காத்தான்குடி மற்றும் ஏறாவூரில் சிறப்புப் போலீஸ் பிரிவுகளால் நடத்தப்பட்ட துல்லியமான சோதனைகளின் (precision raids) மூலம் அதிகாரிகள் ஏற்கனவே ஏழு சந்தேக நபர்களைக் கைது செய்திருந்தனர். அந்த சோதனைகளில் ஒன்று, ஜிஹாதி மறைவிடத்தைத் (jihadi hideout) தாக்கியபோது, இரண்டு சந்தேக நபர்கள் மற்றும் ஏழு T-56 துப்பாக்கிகள், SMG ஆயுதங்கள், ஆட்கொல்லி கண்ணிவெடிகள் (anti-personnel mines), கிளைமோர் கண்ணிவெடிகள், டெட்டனேட்டர்கள் மற்றும் அதிர்வெண் தகவல் தொடர்பு சாதனங்கள் (high frequency communication sets) உட்பட பாரிய ஆயுதக் கிடங்குகளைக் (extensive weapons caches) கண்டுபிடித்தனர். இது, இக்குழுக்கள் எவ்வளவு ஆழமாக ஆயுதபாணியாக இருந்தன, எவ்வளவு ஒழுங்கமைக்கப்பட்டிருந்தன என்பதற்கு ஒரு தெளிவான அடையாளமாகும்.

இந்த நபர்கள் அல்-கொய்தா போன்ற சர்வதேச தீவிரவாத வலையமைப்புகளுடன் தொடர்புகளைப் பேணினார்களா என்பதைக் கண்டறியவும், அவர்களின் நடவடிக்கைகளை ஆதரித்திருக்கக்கூடிய வெளிநாட்டு நிதியுதவியின் சாத்தியமான மூலங்களை அடையாளம் காணவும் விசாரணைகள் நடந்து வருவதாக பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் உறுதிப்படுத்தினர்.

 இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் ஈடுபட்ட படுகொலைகள் பற்றி விரிவான பதிவுகள் உள்ளன 

இலங்கை உள்நாட்டுப் போரின்போது இடம்பெற்ற பல வன்முறைச் சம்பவங்களுள், இலங்கை ஊர்காவல் படையினர் (Home Guards) சம்பந்தப்பட்ட சில குறிப்பிட்ட படுகொலைகள் ஊடகவியலாளர்களாலும், மனித உரிமை அமைப்புகளாலும் விரிவாக ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இப்படுகொலைகள் குறித்துப் பரவலாகச் செய்திகள் வெளியிடப்பட்டன; மேலும் நேரில் கண்டவர்களின் வாக்குமூலங்கள் மற்றும் சுயாதீன அறிக்கைகள் வழங்கும் ஆதாரங்கள், இச்சம்பவங்களின் விரிவான தன்மையையும், பாதிக்கப்பட்ட மாவட்டங்களில் இனங்களுக்கிடையிலான உறவுகளில் இவை ஏற்படுத்திய நீண்டகாலத் தாக்கத்தையும் எடுத்துக்காட்டுகின்றன. ஆரம்பத்தில் கிளர்ச்சியாளர்களின் தாக்குதல்களில் இருந்து கிராமங்களைப் பாதுகாப்பதற்காக ஒரு கிராமிய பாதுகாப்புப் படையாக நிறுவப்பட்ட போதிலும், முகப்பு காவலர்கள் இராணுவத்துடன் இணைந்து தாக்குதல் நடவடிக்கைகளில் (offensive operations) அதிகளவில் ஈடுபடத் தொடங்கினர். காலப்போக்கில், முகப்பு காவலர் அமைப்பு தமிழ்ச் பொதுமக்களை இலக்காகக் கொண்ட நடவடிக்கைகளுடன் நெருக்கமாக பிணைக்கப்பட்டது. அவற்றின் வரலாற்றுச் சூழல், அளவு மற்றும் விளைவுகள் ஆகியவற்றிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து, முகப்பு காவலர்கள் சம்பந்தப்பட்ட மிகவும் அறியப்பட்ட மற்றும் முழுமையாக ஆவணப்படுத்தப்பட்ட சில சம்பவங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

 வீரமுனைப் படுகொலை (Veeramunai Massacre) 
அம்பாறை மாவட்டத்தில் உள்ள வீரமுனை கிராமத்தில் 1990 ஜூன் 20 முதல் ஆகஸ்ட் 15 வரை நடந்த வீரமுனைப் படுகொலைகள், இலங்கை படைகள் மற்றும் முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்ட தாக்குதல்களில் 250-க்கும் மேற்பட்ட தமிழ்ப் பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டதோடு, 2,000-க்கும் அதிகமான வீடுகள் அழிக்கப்பட்டன. இக்காலப்பகுதியில், அங்குள்ள ஓர் உள்ளூர் இந்துக் கோயிலும் தீ வைத்துக் கொளுத்தப்பட்டது. இத்தாக்குதல், தமிழ்ப் புலிகளுக்கு ஆதரவளித்ததாகச் சந்தேகிக்கப்பட்ட தமிழ்க் கிராமங்களை இலக்காகக் கொண்ட இலங்கை அரசாங்கப் படைகளின் பழிவாங்கல் நடவடிக்கையின் ஒரு பகுதியாகும். இந்த வன்முறையின் அளவும் ஒருங்கிணைப்பும், வழக்கமான இராணுவ மோதலுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட உத்தியைக் குறிப்பிட்டது. குறிப்பிடத்தக்க வகையில், இது வீரமுனையில் நடந்த முதல் வன்முறைச் சம்பவம் அல்ல; 1954-இல் இதேபோன்ற ஒரு படுகொலை நடந்தது, இது அப்பகுதியில் உள்ள தமிழ்ச் சமூகத்தை உள்ளடக்கிய வரலாற்று மோதலின் வடிவத்தைக் குறிக்கிறது. வீரமுனையில் நடந்த நிகழ்வுகள், அரசப் படைகளுக்கும் துணைப் படைகளுக்கும் இடையிலான ஒரு சிக்கலான கூட்டணியின் தொடக்கத்தைக் குறித்தன. இந்த நிலை, வரவிருக்கும் ஆண்டுகளில் இன்னும் பரவலான அட்டூழியங்களுக்கு பங்களித்தது. இதற்கு ஒரு மிகத் தெளிவான உதாரணமாக 1990-இல் நடந்த திராய்க்கேணிப் படுகொலை அமைந்தது.

 திராய்க்கேணிப் படுகொலை (Tiraikerny Massacre) 
1990 செப்டம்பரில் நடந்த பாரிய படுகொலைகளின் அலைக்கு முன்னதாக, 1990 ஆகஸ்ட் 6-ஆம் தேதி அம்பாறை மாவட்டத்தில் உள்ள திராய்க்கேணி கிராமத்தை முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்கள் இலக்காக தேர்ந்தெடுத்தார் தாக்கினர். இத்தாக்குதலில் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் உட்பட குறைந்தது 54 தமிழ்ப் பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டனர். தாக்குதல்காரர்கள், கோவிலின் வளாகத்தில் இருந்து அகற்றப்பட்ட வேல் (முருகனுடன் பாரம்பரியமாக தொடர்புடையது) மற்றும் திரிசூலம் (சிவன் கடவுளுடன் தொடர்புடையது), அத்துடன் பூசாரிகளால் கோவிலில் பயன்படுத்தப்படும் கத்திகள், கோடாரிகள் மற்றும் இரும்புத் தண்டுகள் போன்ற சமயக் கருவிகள் உட்படப் பலவிதமான ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தினர். தாக்குதல் தொடங்குவதற்கு முன்பே தாக்குதல்காரர்கள் பல வீடுகளுக்குத் தீ வைத்தனர். திராய்க்கேணிப் படுகொலை, அப்பகுதியில் தமிழர்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே அதிகரித்த இன வன்முறை காலகட்டத்தில் நடந்த பல தாக்குதல்களில் ஒன்றாகும்.

 பொலன்னறுவைப் படுகொலைகள் (Polonnaruwa Massacres) 
1992 ஏப்ரல் 30-ஆம் தேதி, முந்தைய நாள் தமிழ்ப் புலிகளால் ஆலஞ்சிப்போத்தானாவில் உள்ள காவல்துறைச் சாவடிகள் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலுக்குப் பதிலடியாக, முத்துகல் மற்றும் கரப்போலா ஆகிய தமிழ்க் கிராமங்கள் மீது இலங்கை முகப்பு காவலர்கள் மற்றும் காவல்துறையினரால் இரண்டு பெரிய அளவிலான தாக்குதல்கள் தொடங்கப்பட்டன. இந்த ஒருங்கிணைந்த தாக்குதலில் மொத்தம் 89 தமிழ்ப் பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டனர். முத்துகலில், அரசு ஆதரவு முகப்பு காவலர்களால் 51 பேர் கொல்லப்பட்டனர்; பாதிக்கப்பட்டவர்களில் 10 வயதுக்குட்பட்ட 13 குழந்தைகளும் அடங்குவர். அண்டை கிராமமான கரப்போலாவில், மேலும் 38 தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டனர், இது இக்காலப்பகுதியில் அப்பகுதியில் நடந்த மிகவும் கொடிய பழிவாங்கல் வன்முறைகளில் ஒன்றாகும்.

 The 1990s Black September Massacres 
முகப்பு காவலர்கள் சம்பந்தப்பட்ட படுகொலைகளின் மிகவும் செறிவூட்டப்பட்ட அலை (most concentrated wave) 1990 செப்டம்பரில் நடந்தது. இந்தக் காலகட்டம் தமிழர்களிடையே "கறுப்பு செப்டம்பர்" (Black September) என்று அறியப்படுகிறது. இந்தக் கொடூர சம்பவங்களின் தூண்டுதலாக காத்தான்குடி பள்ளிவாசல் படுகொலை இருந்தது. இது புலிகள் அமைப்பின் (LTTE) மீது கூறப்பட்டாலும், நீதித்துறை செயல்முறையின் மூலம் குற்றவாளிகள் இறுதிவரை திட்டவட்டமாக அடையாளம் காணப்படவில்லை. அதைத் தொடர்ந்த வாரங்களில், தமிழ்ச் பொதுமக்களை இலக்காகக் கொண்ட பல படுகொலைகள் முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்கள் மற்றும் இலங்கை இராணுவத்தால் கிழக்கு மாகாணம் முழுவதும் நடத்தப்பட்டன.

 கிழக்கு பல்கலைக்கழகப் படுகொலை (Eastern University Massacre) 
1990 செப்டம்பர் 5-ஆம் தேதி, மட்டக்களப்பில் உள்ள கிழக்குப் பல்கலைக்கழக வளாகத்தில் தஞ்சம் புகுந்திருந்த 158 தமிழ்ப் பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டனர். அருகில் நடந்த வன்முறையிலிருந்து பாதுகாப்பு தேடி வளாகத்தில் தங்கியிருந்த இந்த நபர்கள், இலங்கை இராணுவத்தினராலும் முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்களாலும் சுற்றி வளைக்கப்பட்டு, கைது செய்யப்பட்டுப் பின்னர் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டனர். கைது செய்யப்பட்ட பின்னர், அவர்கள் வளாகத்திலிருந்து பலவந்தமாக அகற்றப்பட்டனர். சந்தேகத்திற்கிடமான சூழ்நிலைகளைக் கருத்தில் கொண்டு, இந்த பாதிக்கப்பட்டவர்கள் யாரும் மீண்டும் காணப்படாததாலும், அவர்களின் உடல்கள் ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்கப்படாததாலும், அவர்கள் கொல்லப்பட்டதாகவே அனுமானிக்கப்படுகிறது. இதில் சம்பந்தப்பட்டதாகச் சந்தேகிக்கப்பட்டவர்கள் மீது எந்தவொரு உத்தியோகபூர்வ விசாரணையும் அல்லது சட்ட நடவடிக்கையும் நடத்தப்படாததால், இச்சம்பவம் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளது.

 சத்துருக்கொண்டான் படுகொலை (Sathurukondan Massacre) 
கிழக்குப் பல்கலைக்கழகப் படுகொலை நடந்த நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு, 1990 செப்டம்பர் 9-ஆம் தேதி, மட்டக்களப்பில் சத்துருக்கொண்டான் படுகொலை நடந்தது. முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்களின் ஆதரவுடன் இலங்கை இராணுவத்தால் 186-க்கும் மேற்பட்ட தமிழ்ப் பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டனர். பாதிக்கப்பட்டவர்களில் ஐந்து பச்சிளம் குழந்தைகள், 10 வயதுக்குட்பட்ட 42 குழந்தைகள், 9 கர்ப்பிணிப் பெண்கள் மற்றும் 28 முதியவர்கள் அடங்குவர். இந்தப் படுகொலை, போரிடாத பொதுமக்களை (non-combatant civilians) குறிப்பாக இலக்கு வைத்த அரசு ஆதரவு வன்முறைக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாக பரவலாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இச்சம்பவம், அதன் அளவுக்காகவும் (scale), வயது அல்லது பாலினத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் தமிழ்ப் பொதுமக்களை இலக்காகக் கொண்ட வன்முறையின் பாரபட்சமற்ற தன்மைக்காகவும் (indiscriminate nature) கவனிக்கப்படுகிறது.

இந்த குறிப்பிட்ட படுகொலை, 1997-இல் ஜனாதிபதி சந்திரிகா குமாரதுங்கா தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட ஜனாதிபதி ஆணைக்குழுவினால் விசாரிக்கப்பட்டது. புகழ்பெற்ற இலங்கை நீதிபதி கே. பலகிட்ணர் தலைமையிலான இந்த விசாரணை, இலங்கை இராணுவத்தைச் சேர்ந்த மூன்று அணித்தலைவர்கள் (captains) படுகொலையில் பங்கேற்றதாக உறுதி செய்தது, மேலும் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு ஆதரவான போதுமான ஆதாரங்கள் இருப்பதாகவும் முடிவு செய்தது. பொறுப்பானவர்களை நீதிக்கு முன் கொண்டு வர வேண்டும் என்று நீதிபதி ஜனாதிபதி குமாரதுங்காவிற்கு அறிவுறுத்தினார். இருப்பினும், அரசாங்கம் ஆணைக்குழுவின் பரிந்துரைகளைப் பின்பற்றத் தவறிவிட்டது.

 சவுக்குக்கடி மற்றும் தலைவாய் படுகொலைகள் (Savukkadi Massacre & Thalaivai Massacre) 
கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தில் நடந்த படுகொலையைத் தொடர்ந்து, சரியாக இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு மேலும் ஒரு கொடூரம் நிகழ்ந்தது. 1990 செப்டம்பர் 20-ஆம் தேதி, மேலும் இரண்டு படுகொலைகள் அடுத்தடுத்து நடந்தன. இந்த ஒருங்கிணைந்த தாக்குதலில் மொத்தமாக 42-க்கும் மேற்பட்ட தமிழ்ப் பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டனர். சவுக்குக்கடியில், 33 தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டனர். அவர்களில், பத்து குழந்தைகள் மற்றும் ஒரு பச்சிளம் குழந்தை உட்பட 26 கிராமவாசிகள் உயிருடன் எரிக்கப்பட்டு குழிகளில் புதைக்கப்பட்டனர். மற்ற ஏழு பேர், சவுக்குக்கடிக்கு அருகில் கடலோரத்தில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட தமிழ்ப் மீனவர்கள் (fishermen) ஆவர்.

இந்தச் சம்பவங்களுக்கு மேலதிகமாக, ஏறாவூரில் உள்ள அண்டை கிராமமான தலைவாயில், முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்கள் அதிகாலையில் தமிழ்க் குடியிருப்புகளுக்குள் நுழைந்து, இராணுவத் தளபதியுடன் ஒரு கூட்டத்தில் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்று கூறி மக்களை வீடுகளில் இருந்து எழுப்பினர். பாதிக்கப்பட்டவர்கள் ஒரு வனப் பகுதியில் (forested area) கூடியதும், அவர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். இந்தக் குறிப்பிட்ட தாக்குதலில் ஒன்பதுக்கும் மேற்பட்ட தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இந்த வன்முறை அடுத்த நாள் முல்லைத்தீவில் உள்ள புத்துகுடியிருப்பு வரை தொடர்ந்தது.

 1990 புதுக்குடியிருப்புப் படுகொலை (1990 Puthukkudiyiruppu Massacre) 
1990 செப்டம்பர் 21-ஆம் தேதி, முல்லைத்தீவு புத்துகுடியிருப்பில், முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்கள் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் உட்பட 44 தமிழ்ப் பொதுமக்களை ஒன்று திரட்டி, அவர்களை கடற்கரைக்கு அழைத்துச் சென்றனர்; அங்கு பாதிக்கப்பட்டவர்கள் கத்திகள் மற்றும் வாள்களால் தாக்கப்பட்டனர். இந்தப் படுகொலை 17 மரணங்களில் முடிந்தது, மேலும் 27 பேர் பலத்த காயமடைந்தனர்.

நம்பகமான சாட்சிகளின் வாக்குமூலங்கள், மனித உரிமை அறிக்கைகள் மற்றும் சர்வதேச கவனம் இருந்தபோதிலும் இந்தச் சம்பவங்களை விசாரிக்கத் தவறியது, அரசுடன் இணைந்த குழுக்கள் சட்ட விளைவுகளைப் பற்றி சிறிதும் பயமில்லாமல் செயல்படும் ஒரு கலாச்சாரத்தை வலுப்படுத்தியுள்ளது. சில சமயங்களில், இந்த தண்டனையின்மை (impunity) வன்முறையைச் சாதாரணமாக ஆக்குவதற்குப் பங்களித்தது. அங்கு சட்டத்திற்குப் புறம்பான கொலைகளும் பொதுமக்களுக்கு எதிரான பழிவாங்கல் தாக்குதல்களும் கட்டுப்பாடோ மேற்பார்வையோ இல்லாமல் நடந்தன என்று அவதானிப்பாளர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர். இந்த துஷ்பிரயோகங்களின் அளவும் தன்மையும், புள்ளிவிவரங்கள் மற்றும் அறிக்கைகளுக்குப் பின்னால் உள்ள வாழும் யதார்த்தங்களை வெளிப்படுத்தும் சாட்சியங்கள் மூலம் அடுத்த பிரிவில் மேலும் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

 வீரமுனைப் படுகொலை, அம்பாறை சாட்சியங்கள் (Veeramunai Massacre, Amparai Testimonies) 
வடக்கு கிழக்கு மனித உரிமைகள் செயலகம் (NESOHR) வீரமுனைப் படுகொலையின் போது நடந்த அத்துமீறல்களை, உயிர்பிழைத்தவர்களின் சாட்சியங்களைச் (testimonies) சேகரித்து மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பெயர்களை வெளியிட்டு ஆவணப்படுத்தியது. நிகழ்வுகளின் பின்வரும் சுருக்கம் அந்த அறிக்கைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது:

1990 ஜூன் 20-ஆம் தேதி, இலங்கை இராணுவப் படையினர் மல்வத்தை (Malwaththa) மற்றும் வீரமுனை (Veeramunai) கிராமங்களுக்குள் நுழைந்து, பொதுமக்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியதாகவும், வீடுகளுக்குத் தீ வைத்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. சுற்றியுள்ள கிராமங்களைச் சேர்ந்த பல குடியிருப்பாளர்கள் வீரமுனை ஆலயத்தில் தஞ்சம் அடைந்தனர், அது ஒரு தற்காலிக அகதிகள் முகாமாக (makeshift refugee camp) மாற்றப்பட்டிருந்தது. வீடுகள், சாலைகள் மற்றும் வயல்வெளிகளில் உள்ள மக்களை இலக்கு வைத்து இராணுவம் ஒரு பயங்கரவாதச் சூழலை (climate of terror) உருவாக்கியதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. வேலைக்குச் செல்லும் வழியில் இருந்தவர்கள் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டு கொல்லப்பட்டனர்; சடலங்கள் பின்னர் எரிக்கப்பட்டன (cremated). பதினைந்து வயதுக்கு மேற்பட்ட ஆண்கள் இலக்கு வைக்கப்பட்டனர், இதில் இளைஞர்கள் மற்றும் குழந்தைகளும் கைது செய்யப்பட்டவர்களில் அடங்குவர்; இவர்கள் பின்னர் விசாரணை என்ற போர்வையில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்.

வீரமுனை ஆலயத்தில் ஒரு இலங்கை இராணுவ அதிகாரி, சில இளைஞர்களைத் தடுத்து வைப்பதற்கு முன், அங்கு வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒருவரிடம், "இந்த பகுதியில் உள்ள ஒவ்வொரு ஆணும் பெண்ணும் சுட்டுக் கொல்லப்படுமாறு என் ஆட்களுக்கு உத்தரவிடுவேன்" என்று கூறியது கேட்கப்பட்டுள்ளது.

உயிர்பிழைத்தவர்கள், தடுப்புக் காவலில் இருந்தபோது கடுமையான உடல்ரீதியான துஷ்பிரயோகங்களை விவரித்தனர். அவர்களின் உடலில் காணப்பட்ட காயங்களும் வீக்கங்களும், அவர்கள் அனுபவித்த துன்புறுத்தல் மற்றும் சித்திரவதைக்கான தெளிவான ஆதாரங்களை வழங்கின. கைது செய்யப்பட்டவர்கள் "சம்மாந்துறை அல்-மத்சான் முஸ்லிம் பள்ளிக்கு" அழைத்துச் செல்லப்பட்டு அங்கு தாக்கப்பட்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. கைது செய்யப்பட்டவர்களில் ஒரு சிறிய பகுதியினரே உயிர் பிழைத்தனர். பலியானவர்கள் பலர் கொல்லப்பட்டதாகவும், அவர்களின் உடல்கள் எரிக்கப்பட்டு, மலைக்காடு போன்ற சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் மறைக்கப்பட்டதாகவும் அறிக்கைகள் குறிப்பிடுகின்றன. முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்கள், சடலங்களை எரிக்க வேண்டும் என்பதற்காக, இறந்தவர்களின் மிச்சங்களை பல உழவு இயந்திர (tractor) அளவு நெல் உமிகளால் (paddy husks) மூடியதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது.

கண்கண்ட சாட்சிகளின் தகவல்கள், சில கொலைகள் சிவிலியன் உடையில் இருந்த ஆயுதம் தாங்கிய நபர்களால் நடத்தப்பட்டன என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அவர்கள் இராணுவ டிரக்கில் மக்களைக் கடத்திச் செல்வதையும், பின்னர் அருகிலுள்ள காடுகளில் கிராமவாசிகள் குழுக்களைச் சுட்டுக் கொல்வதையும் கண்டதாகத் தெரிவித்தனர்.

இந்தப் படுகொலையில் இருந்து உயிர்பிழைத்த திரு. மாடசாமி கதிர்காமமூர்த்தி, தன் கைகள் பின்னால் கட்டப்பட்டுத் தாக்கப்பட்டதை நினைவுகூர்ந்தார். இந்த சித்திரவதையின் விளைவாகப் பலியானவர்கள் பலர் இரத்தம் சொட்டக் காணப்பட்டதாகவும், தாக்குதலின் முடிவில் அவர்கள் அனைவரும் ஒரு வரிசையில் நிற்கும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு, பின்னர் குற்றவாளிகளின் கையில் இருந்த இயந்திரத் துப்பாக்கிகளால் (machine guns) சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதாகவும் அவர் கூறினார்.

இருப்பினும், திரு. மாடசாமி கதிர்காமமூர்த்தியின் சாமர்த்தியமான செயல் அவரை இந்தப் படுகொலையில் இருந்து காப்பாற்றியது. அவர் தன் பக்கமாகத் திரும்பியதன் மூலம், மரணத்தை விளைவிக்கும் காயங்களைத் தவிர்த்து, கைகளிலும் கால்களிலும் மட்டுமே துப்பாக்கிக் குண்டுக் காயங்களைப் பெற்றார். மற்ற பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எழுந்திருக்க முயன்றபோது, அவர்கள் அசைவற்று விழும் வரை தொடர்ந்து சுடப்பட்டனர். ஆனால், அவர் தன்னை இழுத்து அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறி, மெதுவாகப் பாதுகாப்பான இடத்திற்குச் செல்ல முடிந்தது. இந்த நடவடிக்கை ஏராளமான மரணங்கள், பரவலான பயங்கரவாதம் மற்றும் உள்ளூர் மக்கள் கட்டாயமாக இடம்பெயர்வதற்கு (forced displacement) வழிவகுத்தது.

 சத்துருக்கொண்டான் படுகொலை, மட்டக்களப்பு சாட்சியங்கள் (Sathurukondan Massacre, Batticaloa Testimonies) 
சத்துருக்கொண்டான் படுகொலையில் இருந்து உயிர்பிழைத்தவர்களில் ஒருவரான திரு. கே. கிருஷ்ணகுமார், 1997-இல் தமிழ்நெட் (TamilNet) ஊடகத்திற்கு அளித்த நேர்காணலில், அந்த நாளின் நிகழ்வுகளை விவரித்தார். அந்த அறிக்கைகளின் அடிப்படையில் நிகழ்வுகளின் சுருக்கம் பின்வருமாறு:

 ஆரம்ப நிகழ்வுகளும் கைதுகளும் 
1990 செப்டம்பர் 20-ஆம் தேதி காலை, இலங்கை இராணுவம் சத்துருக்கொண்டான், பனிச்சையடி, பிள்ளையாரடி மற்றும் கொக்குவில் கிராமங்களை காலை 10 மணிக்குள் வளைத்து அடைத்தது (cordoned off). உயிர்பிழைத்தவரின் கூற்றுப்படி, மாலை 7 மணியளவில் முகமூடி அணிந்த நான்கு பேர் சத்துருக்கொண்டான் பாய்ஸ் டவுன் இராணுவ முகாமில் உள்ள மண்டபத்திற்குள் நுழைந்து, அவரையும், கே. ஜீவரத்தினம், சி. சின்னத்தம்பி மற்றும் டி. குமார் ஆகியோரையும் அழைத்துச் சென்றனர். ஒரு சுருக்கமான விசாரணைக்குப் (brief inquiry) பிறகு விடுவிக்கப்படுவார்கள் என்ற உறுதிமொழியுடன் அவர்கள் முகாமின் பின்புறத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். அதற்குப் பதிலாக, அந்த ஆண்கள் பலவந்தமாக 20 அடிக்கு 5 அடி பள்ளத்தை நோக்கி இழுத்துச் செல்லப்பட்டனர். அங்கு இருபத்தைந்து (25) ஆயுதம் ஏந்திய இலங்கை இராணுவச் சிப்பாய்கள் அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்தனர்.

திரு. கே. கிருஷ்ணகுமார் தடியால் (cudgel) தாக்கப்பட்டு முகங்குப்புற விழுந்தார். மற்ற மூன்று பாதிக்கப்பட்டவர்களும் பயத்தில் அலறவே, சிப்பாய்கள் அவர்களின் வாய்களை அடைத்து, ஆடைகளைக் களைந்தனர். பின்னர், அவர்கள் பெரிய பள்ளத்தின் விளிம்பை நோக்கித் தள்ளப்பட்டனர், அங்கு அவர்கள் வாள்களால் வெட்டப்பட்டனர். திரு. கே. கிருஷ்ணகுமார் தானே ஒரு முந்திரி மரத்தின் (cashew tree) மீது தூக்கி எறியப்பட்டு, பின்னர் ஒரு நீண்ட கிரிஸ் கத்தியால் (kris knife) மார்பில் குத்தப்பட்டார். அவர் இரத்தத்தை இழந்த போதிலும், மயக்கமடையவில்லை.

இதன்போது பள்ளத்திற்கு மேலும் நான்கு பேர் அழைத்து வரப்பட்டு, அவர்களும் வெட்டிக் கொல்லப்பட்டு பள்ளத்திற்குள் தள்ளப்பட்டனர். அதன்பிறகு, சிப்பாய்கள் இரண்டு கர்ப்பிணிப் பெண்களை அழைத்து வந்தனர். அவர்கள் ஆடைகளைக் களையப்பட்டு, மார்பகங்கள் வெட்டப்பட்டு சித்திரவதை செய்யப்பட்டனர். மேலும், இலங்கை இராணுவச் சிப்பாய்கள் அவர்களின் வயிற்றைக் கிழித்த (cut their abdomens open) பிறகு, அவர்களின் உடல்களை பள்ளத்திற்குள் தள்ளினர். அத்துடன், சிப்பாய்கள் வேறு பல பெண்களையும் அழைத்து வந்தனர்; அவர்களும் ஆடைகள் களையப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் பாலியல் வல்லுறவுக்கு (rape) உட்படுத்தப்பட்டனர். அந்தப் பெண்களின் மார்பகங்களைச் துண்டித்துச் சிதைத்த சிப்பாய்கள்; குறைந்தது அவர்களில் மூன்று பெண்களை அருகில் இருந்த ஒரு கிணற்றுக்குள் வீசினர்.

சத்துருக்கொண்டான் படுகொலையில், மற்றவர்களின் மரணதண்டனையை, அதாவது சிறுமிகளைப் பாலியல் வல்லுறவு செய்து கொலை செய்தல், கர்ப்பிணிப் பெண்களைச் சிதைத்தல், மற்றும் டயர்களைக் கொண்டு சடலங்களை எரித்தல் ஆகியவற்றை நேரில் கண்ட ஒரே உயிர்பிழைத்தவர் திரு. கே. கிருஷ்ணகுமார் தான்.

குழப்பத்தின் போது அவர் தவழ்ந்து வெளியேறினார், பின்னர் ஒரு மருத்துவமனையை அடைய வழிப்போக்கர் (passer-by) ஒருவரின் உதவியை நாடினார். அவரது சாட்சியம் மட்டக்களப்பு சமாதானக் குழுவால் (Batticaloa Peace Committee) பதிவு செய்யப்பட்டது. அது சத்துருக்கொண்டான் மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களைச் சேர்ந்த 184 முதல் 185 தமிழ்ப் பொதுமக்களை முறையான முறையில் கொன்றழித்ததை விரிவாக விவரித்தது.

 கிழக்கு பல்கலைக்கழக அகதிகள் படுகொலை, வந்தாறுமூலை சாட்சியங்கள் (Eastern University Refugee Massacre, Vantharumoolai Testimonies) 

பேராசிரியர்கள் பல்கலைக்கழகத்தில் அகதிகளுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்து, நுழைவாயிலில் ஒரு வெள்ளைக் கொடியை (white flag) ஏற்றினர். UTHR (University Teachers for Human Rights - Jaffna) ஆவணப்படுத்திய ஒரு கண்கண்ட சாட்சியத்தின் (eyewitness account) கூற்றுப்படி:“இராணுவம் கொண்டையன்கேணி, சுங்கான்கேணி மற்றும் கருவாக்கேணி கிராமங்களுக்குள் முன்னேறியபோது, அவர்கள் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தி, மக்களை வெட்டத் தொடங்கினர், இதன் விளைவாகப் பல உயிரிழப்புகள் ஏற்பட்டன. இராணுவம் ஒரு புல்டோசரை (bulldozer) பயன்படுத்தியது, மற்றும் கொலைகளுக்கு இடையில் எந்தத் தாமதமும் இல்லாமல், உடல்களைப் புதைக்க அது பயன்படுத்தப்பட்டது. இராணுவம் அந்த மூன்று கிராமங்களைச் சேர்ந்த நாற்பத்தெட்டு (48) குடியிருப்பாளர்களைக் கைது செய்து, அவர்களை வாழைச்சேனை பிரதான சாலையை நோக்கிச் செல்லும்படி கட்டாயப்படுத்தியது. அங்கு அவர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டு, அவர்களின் உடல்கள் ஒரு தனிப்பட்ட சொத்தின் (private property) வளாகத்திற்குள் புதைக்கப்பட்டன.”

 பல்கலைக்கழக முகாமில் கைது மற்றும் காணாமல் போதல் 
138 பேர் கைது செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, அந்தச் சாட்சி தானே வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியில் தடுத்து வைக்கப்பட்டு, ஒன்பது நாட்கள் காவலில் வைக்கப்பட்டார். அந்த நேரத்தில், முகாமிற்குள் இருந்த தடுப்புக் காவலர்களின் கொலைகளை அவர் கவனித்தார். அந்தச் சாட்சி மேலும் கூறியது:“ஏழு நாட்களுக்கு மேலாக, கிழக்கு பல்கலைக்கழக வளாகம் ஐம்பத்து ஐந்தாயிரம் (55,000) அகதிகளுக்கு அடைக்கலமாக மாறியது. எட்டாவது நாளில், இராணுவம் முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்களுடன் இணைந்து வளாகத்திற்குள் முன்னேறியது, அங்கு கட்டப்பட்டிருந்த வெள்ளைக் கொடியைப் புறக்கணித்தது. இராணுவத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் எங்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, இரண்டு காலி பேருந்துகள் வளாகத்திற்கு வந்தன. முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்களின் உதவியுடன், இலங்கை இராணுவச் சிப்பாய்கள் மக்களை வரிசையில் நிற்கும்படி உத்தரவிட்டு, முகாமில் இருந்து 138 இளைஞர்களைத் (பின்னர் 158 ஆக திருத்தப்பட்டது) தேர்ந்தெடுத்தனர். குடும்பங்களும் பெற்றோர்களும் அழுது கெஞ்சினர், ஆனால் அந்த 138 இளைஞர்கள் பலவந்தமாக ஒரு அறியப்படாத இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். பின்னர், நாங்கள் அவர்கள் எங்கு இருக்கிறார்கள் என்று விசாரிக்க ஒவ்வொரு இராணுவ முகாமிற்கும் சென்றோம், ஆனால் இராணுவம் அவர்களைப் பற்றி எந்த அறிவும் இல்லை என்று மறுத்தது.”அப்போது வந்தாறுமூலை அகதிகள் முகாமுக்குத் பொறுப்பாக (officer in charge) இருந்த தங்கமுத்து ஜெயசிங்கம், 2015-இல் தான் "பல்வேறு தேசிய மற்றும் சர்வதேச நபர்களிடம்" பேசியதாகவும், 2004-இல் காணாமல் போனவர்கள் குறித்த ஜனாதிபதி ஆணைக்குழுவின் (Presidential Commission on Missing Persons) முன் சாட்சியம் அளித்ததாகவும் பின்னர் பதிவு செய்தார். அந்த நிகழ்வுகளைப் பற்றி அவர் சிந்தித்துப் பார்க்கையில்:“இந்த நடவடிக்கையில் சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து இராணுவ அதிகாரிகளின் பெயர்களையும், மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, செப்டம்பர் 8-ஆம் தேதி முகாமிற்கு வந்த இராணுவ மேஜர் ஜெனரலின் பெயரையும் நான் அவர்களிடம் கொடுத்தேன். அதற்குப் பிறகு ஏதேனும் விசாரணைகள் நடத்தப்பட்டுள்ளதா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று அவர் கூறினார்”

 திராய்க்கேணி படுகொலை, அம்பாறை சாட்சியங்கள் (Tiraikerny Massacre, Amparai Testimonies) 
வடக்கு கிழக்கு மனித உரிமைகள் செயலகம் (NESOHR) திராய்க்கேணிப் படுகொலையின் அத்துமீறல்களை, உயிர்பிழைத்தவர்களின் சாட்சியங்களைச் சேகரித்து ஆவணப்படுத்தியுள்ளது. ஒரு உயிர்பிழைத்தவரின் சாட்சியத்தின் அடிப்படையில் நிகழ்வுகளின் சுருக்கம் பின்வருமாறு:

அதிகாலையில், ஆலிமடக்காடு வயல்வெளிகளில் வேலைக்குச் சென்றிருந்த தங்கள் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பல ஆண்கள் இறந்ததற்காக முஸ்லிம் பெண்கள் அழுவது தமிழ்க் கிராமவாசிகளுக்குக் கேட்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. அன்றைய தினத்தின் பிற்பகுதியில், கனமான ஆயுதங்களுடன் கூடிய ஒரு முஸ்லிம் கும்பல், தமிழர்களைத் தாக்க திராய்க்கேணி கிராமத்தை நோக்கி வந்து கொண்டிருப்பதாக அந்தக் கிராமவாசிகள் எச்சரித்தனர். திராய்க்கேணியில் இருந்த பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் உட்படத் தமிழ்க் குடும்பங்கள் தங்கள் வீடுகளை விட்டு வெளியேறி, பிள்ளையார் கோவிலில் அடைக்கலம் புகுந்தனர்.

 தாக்குதல் மற்றும் இராணுவத்தின் பங்கு 
கத்திகள், வாள்கள், அரிவாள்கள் மற்றும் தடிகளுடன் நூற்று ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட (150+) ஆண்கள் அடங்கிய ஒரு கும்பல், கோஷங்களை எழுப்பி, தமிழ்க் கிராமவாசிகளைத் தாக்க முஸ்லிம்களை ஒன்று சேருமாறு அழைப்பு விடுத்து கோவிலை அணுகியது. தமிழ்க் கிராமவாசிகள் தங்கள் வீடுகளில் இருந்து புகை எழுவதைக் (smoke rising) கண்டனர். தாக்குதல்காரர்கள் பிள்ளையார் கோவிலை நெருங்கவே, பல கிராமவாசிகள் பெரியதம்பிரான் கோவிலில் அடைக்கலம் தேடினர், கும்பல் நெருக்கமாகப் பின்தொடர்ந்தது.

ஆறு இலங்கை இராணுவச் சிப்பாய்களை ஏற்றிச் சென்ற ஒரு கவச வாகனம் (armoured car) கோவில் வளாகத்திற்கு வந்தது. இருப்பினும், சிப்பாய்கள் தாக்குதலில் நேரடியாகப் பங்கேற்கவில்லை. தமிழ்ப் இளைஞர்கள் சிப்பாய்களிடம் வரவிருக்கும் தாக்குதலைத் தடுக்க கெஞ்சினர், ஆனால் சிப்பாய்கள், தமிழர்கள் முஸ்லிம்களைக் கொன்றதால், இராணுவத்தால் தலையிட முடியாது என்று கூறியதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. பின்னர் சிப்பாய்கள் கைகளை அசைத்தனர், அதை அந்தக் கும்பல் தாக்குதலைத் தொடங்குவதற்கான சைகையாக (signal) விளங்கியது.

தாக்குதல்காரர்கள் கோவிலைத் தூஷிக்கத் (desecrate) தொடங்கி, திரிசூலம் மற்றும் வேல் போன்ற புனிதப் பொருட்களைக் கருவறையிலிருந்து எடுத்து, அவற்றைச் பொதுமக்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தினர். தரையில் அமர்ந்திருந்த ஆண்கள் குத்தப்பட்டும் வெட்டப்பட்டும் கொல்லப்பட்டனர், அதே சமயம் பெண்களும் குழந்தைகளும் கொல்லப்பட்டனர். பல பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பின்பக்கமாகத் தப்பி ஓட முயன்றனர், ஆனால் பெரும்பாலானோர் உயிருடன் திரும்பவில்லை. இறந்தவர்களில், ஒரு இளம் தாயான விஜயலட்சுமி மற்றும் அவரது பச்சிளம் குழந்தை உட்பட முழு குடும்பங்களும் அடங்கும். குறிப்பாக, இந்தச் சாட்சியம் அளித்த நபரின் கணவரும் படுகொலையில் இருந்து உயிர்பிழைக்கவில்லை.

சிப்பாய்களின் இருப்பு தாக்குதல்காரர்களை ஊக்குவித்தது போல் தோன்றியதாகச் சாட்சிகள் தெரிவித்தனர், இது சிலர் இலங்கை இராணுவம் மற்றும் முஸ்லிம் முகப்பு காவலர்களின் கூட்டுத் தாக்குதலா என்று யோசிக்கத் தூண்டியது. பின்னர் துப்பாக்கிச் சூடு சத்தம் கேட்கவே, சிப்பாய்கள் "புலிகள் வருகிறார்கள்" என்று கும்பல் கத்தியவாறே தங்கள் கவச வாகனத்தில் தப்பி ஓடினர். அதைத் தொடர்ந்து, விசேட அதிரடிப்படையினர் (Special Task Force - STF) அங்கு வந்து, முன்னேறிச் சுட்டுக் கொண்டே மீதமிருந்த தாக்குதல்காரர்களை ஓடித் துரத்தினர்.

STF படைப் பிரிவினர் அப்பகுதிக்குள் நுழைந்தபோது, அவர்கள் ஒரு பாரிய படுகொலைச் (mass slaughter) சம்பவத்தைக் கண்டனர்: டஜன் கணக்கான தமிழ் ஆண்கள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் இறந்து கிடந்தனர் அல்லது சிதைக்கப்பட்டிருந்தனர், கோவிலின் எல்லா இடங்களிலும் இரத்தமும் சதையும் சிதறிக் கிடந்தன. உயிர்பிழைத்தவர்கள் அதிர்ச்சியில் உறைந்திருந்தனர். STF-இன் தலைவர் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிப்பதாக உறுதியளித்தார். முக்கியமாக, தமிழ்க் கிராமவாசிகள் எதிர்த்துப் போராடவில்லை என்று அந்த அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

 பொலன்னறுவைப் படுகொலை (முத்துகல் மற்றும் கரப்போலா கிராமங்கள்) சாட்சியங்கள் (Polonnaruwa Massacre (Muthugal & Karapola Villages) Testimonies) 
அம்பிகை சர்வதேச (Amnesty International) அமைப்பின் அறிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு நிகழ்வுகளின் சுருக்கம் பின்வருமாறு தொகுக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த அறிக்கை, உயிர்பிழைத்தவர்களின் சாட்சியங்களைச் சேகரித்து, பொலன்னறுவைப் படுகொலைகளில் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பெயர்களை வெளியிட்டது:

1992 ஏப்ரல் 29-ஆம் தேதி ஆலஞ்சிப்போத்தானா என்ற முஸ்லிம் கிராமத்தின் மீது புலிகள் அமைப்பு (LTTE) நடத்தியதாகக் கூறப்படும் தாக்குதலுக்குப் பழிவாங்கும் (retaliation) நடவடிக்கையாக, அருகில் உள்ள முத்துகல் மற்றும் கரப்போலா கிராமங்களைச் சேர்ந்த எண்பதுக்கும் மேற்பட்ட தமிழ்க் கிராமவாசிகள் முகப்பு காவலர்களால் (Home Guards) திட்டமிட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.

கரப்போலாவைச் சேர்ந்த சில இலங்கை காவல்துறையினரும் முத்துகலில் உள்ள முகப்பு காவலர்களுடன் இணைந்து, டஜன் கணக்கான தமிழ்க் கிராமவாசிகளைச் சுட்டுத் தள்ளியதுடன், கத்தியாலும் குத்திக் கொன்றனர். பின்னர் அவர்கள் கரப்போலாவுக்குத் திரும்பிச் சென்றனர், அங்கு மேலும் முப்பத்தெட்டு (38) பேர் கொல்லப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. காலை 9 மணியளவில், அவர்கள் மீண்டும் முத்துகலுக்குச் சென்று, இராணுவம் வந்து அவர்களைப் பின்வாங்கச் செய்யும் வரை, சுமார் 10 மணி வரை படுகொலைகளைத் தொடர்ந்தனர்.

 பாதிக்கப்பட்டவர்களின் சாட்சியங்கள் 
இந்தப் படுகொலையில் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவர், ஒரு குழுவாகத் தமிழர்கள் தஞ்சம் புகுந்திருந்த ஒரு குடியிருப்பில், குற்றவாளிகள் உள்ளே நுழைவதைத் தடுக்க மகன் கதவுக்கு எதிராக நின்றபோது, ஒரு முகப்பு காவலரால் அவரது மார்பில் சுடப்பட்டார் என்று கண்கண்ட சாட்சியம் அளித்தார். மற்ற சாட்சிகளும் இவரின் கூற்றை உறுதிப்படுத்தியதோடு, இந்தக் குறிப்பிட்ட சம்பவத்தில் இரண்டு, நான்கு மற்றும் பன்னிரண்டு வயதுடைய மூன்று குழந்தைகள் உட்பட மேலும் ஏழு பேர் பாதிக்கப்பட்டதாக ஆவணப்படுத்தினர். மற்றொரு சம்பவத்தில், சிவாபதியும் அவரது மூன்று வயதுக் குழந்தை சின்னராசையா தங்கேசுவரனும் கொல்லப்பட்டனர். சிவாபதி, வீட்டில் இருந்த மூத்த குழந்தைகளைப் பாதுகாக்க முயன்றபோது சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.

முத்துகலில் இருந்து தப்பியோடிய பல கிராமவாசிகள் பின்னர் மதுரங்கலாவைச் சேர்ந்த முகப்பு காவலர்களால் வயல்வெளிகளில் மறைந்திருந்தபோது கண்டுபிடிக்கப்பட்டனர். அம்னஸ்டியின் அறிக்கையின்படி, பியரிஸ் விஜயசிங்கவின் மனைவி என்று அடையாளம் காணப்பட்ட ஒரு சாட்சி, ஒரு குழு முகப்பு காவலர்கள் ஆறு தடுப்புக் காவலர்களை தங்கள் மதுரங்கலா குடியிருப்புக்கு அழைத்து வந்ததை நினைவு கூர்ந்தார். அவர்களில், அவரது உறவினரான பி. பாக்கியராஜா மற்றும் முத்துகளைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணும் இருந்தனர். அதைத் தொடர்ந்து நடந்த நேர்காணலில், அன்று நடந்த நிகழ்வுகள் குறித்து அவர் விரிவான தகவலை வழங்கினார்: “அவர்கள் என் கணவரிடம் முத்துகல் பாக்கியராஜாவைத் தெரியுமா என்று கேட்டார்கள்... அதற்கு என் கணவர், '... அவர்கள் நிரபராதிகள், பயத்தின் காரணமாகவே அவர்கள் வயல்களில் ஒளிந்திருந்தனர்' என்று கூறினார். பின்னர் முகப்பு காவலர்கள் என் கணவரை துப்பாக்கிகளின் பின்புறத்தாலும் (rifle butts) கைகளாலும் தாக்கினர். அதன் பிறகு கரப்போலா காவல்துறையினர் வந்தனர்... அவர்கள் என் கணவர் உட்பட அந்த ஆறு ஆண்களையும் அடித்து, அவர்கள் அனைவரையும் ஒரு வெள்ளை வேனுக்குள் ஏறுமாறு உத்தரவிட்டனர். அவர்களைக் கரப்போலா காவல் நிலையத்திற்கு அழைத்துச் செல்வதாகச் சொன்னார்கள்.”

வெலிகந்தை இராணுவ முகாமில் இருந்து இலங்கை இராணுவப் பிரிவினர் அதிகாலை 6:30 மணியளவில் அப்பகுதிக்குள் நுழைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. முத்துகலில் பதிவான உயிரிழப்பு எண்ணிக்கை ஐம்பத்து ஒன்று (51) ஆகும், இதில் பத்து வயதுக்குட்பட்ட பதின்மூன்று (13) குழந்தைகளும் அடங்குவர். இந்த படுகொலைகளில் முத்துகலில் கொல்லப்பட்ட ஐம்பத்து ஒரு (51) பேர் மற்றும் கரப்போலாவில் கொல்லப்பட்ட முப்பத்தெட்டு (38) பேரில் முப்பத்தொரு (31) பேரின் பெயர்கள் அடங்கிய பட்டியலை அம்னஸ்டி இன்டர்நேஷனல் வெளியிட்டது.

 References 

 Further Reading & External Links 

 இந்த படுகொலைகளை ஆவணப்படுத்துவதற்கான ஒரு முக்கிய ஆதாரம், மனிதன் பதிப்பகத்தால் (Manitham Publishers) 2009-இல் வெளியிடப்பட்ட Massacres of Tamils, 1956 - 2008, என்ற புத்தகமாகும் (ISBN 978-81-909737-0-0). இந்தப் புத்தகம் 52 ஆண்டு காலப்பகுதியில் நடந்த 171 சம்பவங்களைப் பதிவு செய்துள்ளது, மேலும் இது கண்கண்ட சாட்சியங்கள் மற்றும் சேகரிக்கப்பட்ட தரவுகளின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது. இது வடக்கு கிழக்கு மனித உரிமைகள் செயலகம் (NESOHR) மற்றும் சென்னையைத் தளமாகக் கொண்ட மனித உரிமைகள் அமைப்பான மனிதன் டிரஸ்ட் ஆகியவற்றால் இணைந்து வெளியிடப்பட்டது.

சுதந்திரமான அறிக்கைகள், ஆவணப்படங்கள் மற்றும் நூல்கள்

 Sri Lanka's Killing Fields  ITN/Channel 4 தயாரித்த ஒரு புலனாய்வு ஆவணப்படம்


பகுப்பு:ஈழப்போரில் இலங்கை இராணுவத்தினரின் தாக்குதல்கள்
பகுப்பு:இலங்கையில் மனித உரிமைகள்
பகுப்பு:இலங்கையில் பொதுமக்கள் படுகொலைகள்