தமிழர் இறுதிச்சடங்குகள்

தமிழர் இறுதிச்சடங்குகள் என்பவை தமிழரிடையே நிலவும் இறப்புச் சடங்குகளாகும். இவை தமிழ்நாட்டின் வட்டாரங்களுக்கு இடையே சிற்சில வேறுபாடுகளுடன் காணப்படலாம்.

 இறந்த பிறகு செய்யப்படும் சடங்குகள் 
 எட்டு கட்டுகள் 
இறந்த மனிதரை தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் பிணம் என்று அழைப்பர். இறந்த மனிதரின் உடலில் எட்டு கட்டுகள் இடப்படுகின்றன: இரண்டு கை விரல்களையும் இணைத்து கைகட்டு போடப்படுகிறது. இரண்டு கால் கட்டை விரல்களைச் சேர்த்து கால்கட்டு போடப்படுகிறது. வாயில் வெற்றிலைப் பாக்கை நசுக்கி வைத்து வாயை மூடி வாய்க்கட்டு போடப்படுகிறது. வாய் தளர்ந்துவிடாமல் இருக்க உச்சந்தலை முதல் நாடிவரை நாடிக்கட்டு போடப்படுகிறது. தொப்புளில் காற்று புகுந்து வயிறு உப்பாமல் இருக்க தொப்புள் கட்டு போடப்படுகிறது. நாடிக்கட்டையும், வாய்கட்டையும் இணைத்து அவை வெளித் தெரியாமல் இருக்க கட்டுவது தலைக்கட்டு ஆண்களின் பிறப்புறுப்பு தெரியாமல் கட்டப்படும் கட்டு கோவணக்கட்டு எனப்படும். இ்வ்வாறு பெண்களுக்கும் கட்டு போடப்படுகிறது. பிறகு பிணத்தின் முகம் தெற்கு பார்த்தவாறு கிடத்துகின்றனர். இறந்தவரின் நெற்றியில் ஒரு ரூபாய் காசு வைக்கப்படுகிறது.

இறந்தவரை படுக்கவைத்தோ அல்லது அமரவைத்தோ, அவரின் தலைப்பகுதியில் நாழி எனப்படும்  முகத்தலளவை நிறைய நெல் அல்லது அரிசியை வைப்பர். இப்பழக்கத்தை நிறைநாழி வைத்தல் என்று தென் தமிழகத்தில் குறிப்பர். அதன் மீது விளக்கு வைப்பர்.

 துக்கம் சொல்லி விடுதல் 
இறப்புச் செய்தியை உள்ளூரில் உள்ள உறவினர்களுக்குத் தெரிவிக்க கோள்காரரை அனுப்புவர். மேலும் ஊரில் உள்ளவர்கள் இறப்புச் செய்தியை அறியும் விதமாக தப்பு எனப்படும் பறையடிக்கப்படும். பிணம் அடக்கம் செய்யப்படும் வரை தப்பு அடிக்கப்படும். வெளியூருக்கும் ஆட்கள் அனுப்படுவர். சில பகுதிகளில் அதற்கென்ற உள்ள காக்கிலுவாடன் என்பவர்கள் செல்வர்.எழவு சொல்லிகள், கட்டுரை, இராமா, பக்கம் 36- 39 குமுதம் பொங்கல் சிறப்பிதழ் 13 சனவரி 2003,    துக்கச் செய்தியைத் தெரிவிக்கச் சென்றவர்கள் திரும்பி வரும்வரை பிணத்தை எடுக்கமாட்டார்கள். தொலை தொடர்பு வசதி பெருகிவிட்டதால் இப்போது ஆட்களை அனுப்பும் வழக்கம் இல்லை.

 ஒப்பாரி 
இறந்தவருக்காக அவரின் உறவுப் பெண்கள் கூடி ஒப்பாரிப் பாடுவர். சிலர் பணம் கொடுத்து ஒப்பாரி பாட பெண்களை அழைத்து வருவதுண்டு. அதை கூலிக்கு மாரடித்தல் என்பர். ஆண்கள் இறந்தவரின் நெருங்கிய உறவினரின் கைப்பற்றி ஆறுதல் தெரிவிப்பர்.

 நீராட்டுதல்  
இறந்தவரை பாடையில் இட்டு இடுகாட்டிற்குக் கொண்டு செல்லும் முன் வெளியில் கொண்டுவந்து இறந்தவரின் தலையில் எண்ணைய் வைத்து, அரப்புத் தேய்த்து நீராட்டுவர். இறந்தவர் ஆணாக இருந்தால் ஆண்களும், பெண்ணாக இருந்தால் பெண்களும் நீராட்டுவர். இந்த நீராட்டு நிகழ்வில் இறந்தவரின் தாயாதிகள், மகள், மகள்கள், பேரன் பேத்திகள் கலந்து கொள்வர். இறந்தவர் பட்டினியுடன் இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக உறவினர்களால் வாய்க்கரிசி போடப்படும். 

 கோடி துணி எடுத்து வருதல் 
இறந்தவரை நீராட்டிய பிறகு கோடித் துணி எனப்படும் புதுத் துணியை அணிவிப்பர். கோடித் துணி அணிவிப்பதில் பல வகை உண்டு. இறந்தவரின் பிறந்த வீட்டுக் கோடியை அரண்மனைக் கோடி என்பர். சம்பந்தி வீட்டுக் கோடியை சம்பந்திக் கோடி என்பர். இறப்பு நடந்த வீட்டில் பிறந்த பெண்கள் அனைவரும் கோடி அணிவிப்பதுண்டு. இறந்தவரின் உடலை விட்டு நீங்கிய உயிர் புது வாழ்க்கைத் தொடங்குகிறது என்பதே இக்கோடித் துணியின் அடையாளம் என்று கருதப்படுகிறது. இறந்தவருக்குக் கோடி என்னும் புதுத் துணி போடுவது தமிழர் வாழ்வில் சங்கக்காலத்திலிருந்தே இருந்துள்ளது என்பதை புறநானூறின் 286 ஆம் பாடல் வழியாக தெரிகிறது.புறநானூறு - 286. பலர்மீது நீட்டிய மண்டை! 

 பிணம் எடுத்தல் 
சடங்குகள் முடிந்த பின்னர் பிணத்தின் முகம் வீட்டைப் பார்த்தும் கால்கள் இடுகாட்டைப் பார்த்தும் பாடையில் வைக்கப்படும். வெற்றிலைப் போடும் வழக்கம் உள்ளவர் எனில் பிணத்தில் ஆடையில் வெற்றிலை, பாக்கு, புகையிலை போன்றவற்றை முடித்து சுமந்து செல்லும் வழக்கமும் உண்டு. இறந்த மனிதரின் உடலில் ஆவி உறைந்திருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையில் இறந்தவரின் ஆவியின் தேவை கருதியே இப்படையல்கள் இடப்படுகின்றன. அதன் ஒரு பகுதியாக இறந்தவரின் நெற்றியில் நெற்றிக் காசு, வாய்க்கரிசி போடுதல் போன்றவை செய்யபடுகின்றன. பிணம் புறப்பட்டப் பிறகு வீட்டில் உள்ள பெண்கள் வீட்டின் முன் உள்ள தெருவில் சாணம் அல்லது நீர் தெளித்து இடத்தை தூய்மைப்படுத்துவர்.

 முச்சந்தி 
இடுகாட்டுக்குச் செல்லும் பாதையில் உள்ள முச்சந்தியில் சில சடங்குகளைச் செய்வர். பின்னர் தாங்கள் தூக்கி இருந்த தோளுக்கு பதில் மற்றொரு தோளில் பாடை மாற்றிக் கொள்வர். இப்போது பிணத்தின் கால் வீட்டை நோக்கியும் தலை இடுகாட்டை நோக்கியும் உள்ளவாறு பாடையை திருப்பி எடுத்துச் செல்வர். வழி நெடுக்க பொரி, காசுகள், மலர்கள் போன்றவற்றை தூவிச் செல்வர். 

 இடுகாட்டுச் சடங்கு  
சுடுகாட்டில் நீர்குடம் உடைத்தல், கொள்ளிவைத்தல் போன்ற சடங்குகள் செய்யப்படுகின்றன. பொதுவாக தாய்க்கு முத்த மகனும், தந்தைக்கு இளைய மகனும் கொள்ளி வைக்கின்றனர். பின்னர் என்றைக்கு பால் ஊற்றுதல், கருமாதி செய்தல் போன்ற விசயங்கள் முடிவு செய்து அங்கே அதற்கான நாட்கள் தெரிவிக்கப்படும். பின்னர் குளித்துவிட்டு அல்லது கை, கால் முகம் கழுவி தலையில் தண்ணீர் தெளித்துக் கொண்டு இறப்பு நடந்த வீட்டிற்கு வருவர். அங்கு இறந்தவர் இடத்தில் ஏற்றி வைக்கப்பட்டுள்ள தலை விளக்கு எனப்படும் விளக்கைப் பார்ப்பர்.இறப்புச் சடங்கு், முனைவர் சி.சுந்தரேசன், தமிழ் இணையக் கல்விக் கழகம்

 அடக்கத்துக்குப் பிறகான சடங்குகள் 
இறந்தவரை அடக்கம் செய்த மூன்றாம் நாள் இடுகாட்டில் பால் ஊற்றுதல் சடங்கும், எட்டாம் நாள், பதினாறாம் நாள் சடங்குகள் செய்யப்பட்டு காக்கைக்கு உணவு படைக்கப்படும். பதினாறாம் நாள் சடங்கின் ஒரு பகுதியாக  ஈமக்கடன் செய்தவருக்கு முடி இறக்குதல், ஈமக்கடன் செய்தவரின் மாமன்மார் புத்ததாடை எடுத்துத் தருதல் போன்ற சடங்குகள் செய்யப்படுகின்றன.

இறந்தவரின் நினைவாக புடவை அல்லது வேட்டித் துண்டு எடுத்து ஆண்டுதோறும் வழிபடுவது திதி என்று அழைக்கப்படும்.இறப்புப் பழக்க வழகங்களில் மனித ஒற்றுமையுணர்வு, கட்டுரை, ஆசிரியர்: இரா. இரவிச்சந்திரன், காவ்யா தமிழ் (காலாண்டிதழ்) 9 தை (சனவரி-மார்ச் 2014) பக்கம் 48-49

 மேற்கோள்கள் 

வெளி இணைப்புகள்
 இறப்புச் சடங்கில் புழங்கு பொருட்கள்
பகுப்பு:இந்து சமய இறப்புச் சடங்குகள்
பகுப்பு:சடங்குகள்
பகுப்பு:தமிழர் பழக்க வழக்கங்கள்