பவளக்கொடி கும்மி

பவளக்கொடி கும்மியாட்டம் அல்லது வள்ளி கும்மியாட்டம் என்பது பலர் வட்டமாகவோ வரிசையாகவோ நின்று கொண்டு ஆடும் ஒரு வகையான கும்மியாட்டம். ஆடிக்கொண்டு வரும்போது இசைக்குத் தகுந்தவாறு தன் கைகளைத் தட்டி கால்களையும் இடுப்பையும் தலையையும் அழகுற அசைத்து குனிந்தும் நிமிர்ந்தும் கூட்டமாக ஆடும் ஒரு கூத்து. தமிழ்நாட்டின் கொங்கு பகுதியில் இந்த வகைக் கும்மியாட்டம் ஆடப்படுகிறது.

ஆடும் விதம்
இந்த கதை பாடலில் இடை இடையே வசனங்கள் பேசப்படும். இந்தக் கும்மியை ஆடுபவர்கள் இரண்டு மூன்று வரிசையாக நின்று கொள்வார். ஆடுபவர்கள் ஆடும்பொழுது பச்சை மற்றும் நீலம் வண்ணம் சீருடை அணிந்து கொள்வார்கள். பாடல் பாடுபவர் முன்னால் நின்று கொண்டு அல்லது வரிசையில் நின்று ஆடியோ படியே பாடல்களைப் பாடுவார். வரிசையில் நிற்பவர்கள் பாடல் வரி அடி முடிந்தவுடன் பன்னாங்கு பாடுவார். அதன் பின்னரே மறுபடியும் கும்மி பாடலில் அடுத்த அடி பாடப்படும். இப்பாடலுக்கு ஆடும் பொழுது காலில் சலங்கைக் கட்டி அவ்வப்போது பாட்டுக்கேட்ப கைகள் தட்டி பன்னாங்குப்பாடி ஆட்டம் ஆடுவார்கள். இந்தக் கதையானது பல பாடல்களைக் கொண்டுள்ளது. ஒவ்வொரு பாடலும் தருவு என அழைக்கப்படுகிறது. முதல் தருவானது முழு முதற்கடவுளான விநாயகரை வணங்கவும் இரண்டாவது தருவான முருகப்பெருமானை வணங்கவும் பாடப்படுகிறது. அதன் பின்னர் கதையின் பாடல்கள் தொடர்ந்து வரும் 
மகாபாரதத்தில் வருகிற கதாபாத்திரங்களை கொண்டு பாடப்படும்.

பாடல் வரிகள் 
பாலங்கேட்டிடும் நல்லதேர்து செய்ய அந்த பவளம் எங்கே விளைகிறது சொல்லும் பாங்கியே
தன்னனாம் தன்னே நானே நானன்ன தன்னம் தான் அன்னன்னன் நானே 
தெக்கே தேசம் வெகுதூரமாமணி அந்த தெண்கடலுக்கு அப்புறம் செல்ல வேண்டுமே 
தன்னனான நாம் தன்னை நானே தனம் தானன்னே நானன்னே நானே 
தூரம் என்னவோ சொல்லும் பாங்கியே நம் துரிதமுடன் அவ்வனத்தைச் சென்று பார்க்கலாம்
தன்னனாம் தன்னே நானே நானன்ன தனம் தான நானே 
ஏழு சமுத்திரம் தன்னை கடந்தால் இன்பமுடன் காணலாமே பவளக்காட்டையே…

தொன்மம்
அஸ்தினாபுரத்தில் பஞ்சபாண்டவர்கள் ஆட்சி செய்து வந்தனர் அர்ஜுனன் ஒருமுறை மதுரை வந்த பொழுது மதுரையை ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்த அல்லி மகாராணியை திருமணம் செய்து கொள்கிறார். பின்னர் சில மாதங்கள் அர்ஜுனன் மற்றும் அல்லிக்கு ஆண் குழந்தை பிறக்கிறது குழந்தைக்குப் புலேந்திரன் எனப் பெயரிட்டு வளர்த்தனர். சில நாட்களில் அர்ஜுனன் அஸ்தினாபுரத்திற்கே வந்துவிட அல்லிராணி மதுரையைச் சீரும் சிறப்புமாக ஆட்சி செய்து வந்தார். குழந்தைக்கு ஐந்து வயதாகி அவன் தோழர்களுடன் வீதியில் தேரை ஒட்டி விளையாடும்போது அவனுடைய தங்கத்தேர் மீது ஒரு சிறுவன் தன் மரத்தேரை மோதி விட்டான். அதற்கான காரணத்தைக் கேட்கும்பொழுது இது என்ன அருமை பொருந்திய பவளத்தேரா என கேட்டான். உடனே பவளத்தேரைக் கொண்டு வந்து தான் இனி உங்களுடன் விளையாடுவேன் என புலேந்திரன் சபதம் செய்து வந்தார். தன் அம்மாவிடம் அல்லியிடம் உரைக்கிறார். இந்த பவளத்தை செய்ய பவள வனத்தீவில் இருப்பதை அறிந்த அள்ளி அதை கொண்டு வர ஆள் தேடுகிறாள். அப்பொழுது சேடிகள் அர்ச்சுனரைத் தவிர வேற யாரும் பவள வனம் போய்த் திரும்ப முடியாது என்கிறார்கள். அதனால் அர்ச்சனை அழைத்து பவளம் கொண்டு வரும்படி வேண்டுகிறாள். அர்ஜுனன் கிருஷ்ணனின் உதவியுடன் பவளத்தை விட்டு செல்கிறார். பவளத் தீவை சேர மன்னர் ஆட்சி செய்து வந்தார். அவருக்குப் பவளக்கொடி என்னும் மகள் இருந்தால் பவளக்கொடியே பவளவனத்தில் இளவரசி. அவள் மகனுக்கு பவளம் எடுத்து வர அங்கு சென்ற அர்ஜுனன் பவளக்கொடியின் அழகில் மயங்கி கிருஷ்ணனின் துணையுடன் அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறான். அதனை அறிந்த அள்ளி மிகுந்த கோபம் கொண்டு அர்ஜுனனைக் கொல்ல படையுடன் பவளவனம் வந்துவிட்டாள். இதனை அறிந்த கிருஷ்ணர் ஒரு நாடகமாடி அனைவரையும் சமாதானம் செய்து வைக்கிறார். பின்னர் புலேந்திரன் தன் சிற்றாணை பவளக்கொடியிடம் பவளத்தேர் வாங்கி ஓட்டி மகிழ்கிறான் இத்துடன் இக்கதை நிறைவு பெறுகிறது.

மேற்கோள்கள்

பகுப்பு:தமிழர் ஆடற்கலைகள்