தென்னிந்திய வணிகக் குழுக்கள்

தென்னிந்திய வணிகக் குழுக்கள் (Trade guilds of South India) என்பவை தென்னிந்தியாவில் வணிகர்கள் தங்கள் வணிக நடவடிக்கைகளை ஒழுங்கமைத்து விரிவுபடுத்துவதற்காக உருவாக்கபட்ட அமைப்புகள் ஆகும். வணிகக் குழுக்கள் இந்தியப் பண்பாட்டை கடல்கடந்த நாடுகளுக்கு கொண்டு செல்லும் கருவிகளாக மாறின. 11 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 13 ஆம் நூற்றாண்டு வரை, தென்கிழக்கு ஆசியாவில் தென்னிந்திய வணிகம் சோழர்களின் ஆதிக்கத்தில் இருந்தது; மேலும் இது முந்தைய நூற்றாண்டுகளில் பல்லவர் செல்வாக்கின் கீழ் இருந்தது.

 துவக்ககால குழுக்கள் 
சோழர்களின் எழுச்சிக்கு முன்னர், இந்தோனேசியாவின் சாவகத்தைச் சேர்ந்த கல்வெட்டுகள், இந்தியாவின் கிழக்கு கடற்கரையிலிருந்து வந்த வெளிநாட்டவர்களாக கலிங்கர்களை மட்டுமே குறிப்பிடுகின்றன. கி.பி 1021 ஆம் ஆண்டு ஒரு கல்வெட்டு திராவிடர்களை கடல்சார் சக்திகளின் பட்டியலில் சேர்த்து குறிப்பிட்டது, பின்னர் கி.பி 1053 ஆம் ஆண்டு அவர்கள் கோலிகர்கள் (சோழர்கள்) என மாற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டனர்.  கலிங்க வணிகர்கள் (நவீன தெற்கு ஒடிசா மற்றும் வடக்கு ஆந்திராவின் ) வணிகத்திற்காக சிவப்பு நிற கல் ஆபரணப் பொருட்களைக் கொண்டு வந்தனர். துவக்க காலத்தில் தென்கிழக்கு ஆசியாவிற்கு பருத்தி ஆடைகளை ஏற்றுமதி செய்வதில் ஒரு முக்கிய பகுதியாகவும் இருந்தது.  சங்க இலக்கியமான  சிறுபாணாற்றுப்படையில் (வரி 96), நீல கலிங்கம் பற்றி குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கலிங்க நாட்டிலிருந்து தமிழ் நாட்டிற்கு இறக்குமதி செய்யப்பட்ட நேர்த்தியான உயர்தர பருத்தி ஆடைகள் கலிங்கம் என்று அழைக்கப்பட்டன. இதன் மூலம் கலிங்கம் துவக்க காலத்தில் பருத்தியை ஏற்றுமதி செய்த நாடாக இருந்தது என்பதைக் காட்டுகிறது.

 விளக்கம் 
இடைக்கால தென்னிந்தியாவில் காத்ரிகர்கள், நகரத்தார், மும்முரிதண்டாக்கள், ஐகோலை-500, உபயணதேசிகள், செட்டிகள், செட்டிகுட்டர், பிருதாக்கள், பிரவணிகேசுகள், கவரா போன்ற பல வணிகக் குழுக்கள் செயல்பட்டன.  கோயில்கள்தான் நிலத்தின் சமூக-பொருளாதார நடவடிக்கைகளின் மையமாக இருந்தன. நகரத்தார், கவரா போன்ற சில வணிகக் குழுக்கள் கோயில் வளாகத்தில் மட்டுமே கூடின.

சில வணிகக் குழுக்கள் மிகவும் சக்திவாய்ந்தவையாகவும் இராச்சியத்தின் நல்வாய்ப்பைத் தீர்மானிப்பவையாக இருந்தன. இதில் நானாதேசிகள் வணிகக் குழு ஒரு உதாரணமாகும். அவர்கள் உள்ளூர் மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள், கோயில் கட்டுமானங்கள் போன்றவற்றிற்கு நிதியளிப்பது மட்டுமல்லாமல், மன்னர்களுக்குக் கடன் கொடுப்பவர்களாகவும் இருந்தனர். ஆட்சியாளர்களுக்கு வணிகக் குழுக்களிடமிருந்து கிடைத்த நன்மைகளின் காரணமாக, அவர்களுக்கு வேண்டிய வசதிகளாக தங்களால் இயன்ற அனைத்தையும் மன்னர்கள் செய்தனர். வணிகக் குழுக்கள் காவல் படைகளை பணிக்கு அமர்த்தி, விதிவிலக்குகளைப் பெற்றன, சர்வதேச தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்தன, இதனால் ஒரு அரசுக்குள் ஒரு அரசைக் கொண்டவையாக அவை இருந்தன.

வணிகக் குழுக்கள் பெரும்பாலும் தன்னாட்சி அமைப்புகளாக இருந்தன, அவற்றின் மீது மன்னர்கள் கட்டுப்பாட்டைச் செலுத்த முயன்றனர்; சில சமயங்களில் அவை தோல்வியடைந்தன. அத்தகைய ஒரு உதாரணம் பாமினி சுல்தானகத்தின் நிதியாளர்கள் மற்றும் நாணய மாற்றுவோருடன் தொடர்புடையது, அவர்களின் அனைத்து எச்சரிக்கைகளையும் புறக்கணித்து, தங்கள் கைகளில் வந்த அனைத்து புதிய நாணயங்களையும் உருக்கி, வாரங்கல் மற்றும் விஜயநகர நாணயச்சாலைகளுக்கு உலோகத்தை வழங்கினர்.

 வணிகக் குழுக்களின் பெயர்கள் 
சில வணிகக் குழுக்களின் பெயர்கள் கீழே பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.

 ஐகோலையின் ஐந்நூற்றுவர் : ஐகோலை, ஐந்நூற்றுவர், விர பலஞ்சு, விர பனாஜிகரு, விர பலஞ்ஞா, விர வலஞ்சியர், வீர பலிஜா, நானாதேசிகர் முதலிய பெயர்களில் அழைக்கப்படும் 500 ஸ்வாமிகள் குழுவாக 500 ஸ்வாமிகள் ஆயிற்று அய்கொளெ வாணிபக் குழுவாகத் திகழ்ந்தனர். 
 அஞ்சுவண்ணம் வணிகக் குழு: மலபார், சோழ மண்டலக் கடற்கரை மற்றும் சாவகம் போன்ற துறைமுகங்களில் செயல்படும் யூத, கிறித்தவ, முஸ்லிம் வணிகர்களைக் கொண்டது. இந்தக் குழுவை ஒய். சுப்பராயலு "மேற்கு ஆசிய வணிகர்களின் அமைப்பு" என்று வரையறுத்தார். கி.பி 1220 ஆம் ஆண்டு சிரிய கிறிஸ்தவ மானியம் அரபு, எபிரேயம், பஹ்லவி எழுத்துகளில் கையொப்பங்களைக் கொண்டுள்ளது, அதே நேரத்தில் ஒரு தமிழ் எழுத்து நாகப்பட்டினத்தில் முஸ்லிம் அஞ்சுவண்ணம் வணிகர்களைக் குறிக்கிறது.  கி.பி 1296 ஆம் ஆண்டு திட்டந்தானபுரத்தின் கல்வெட்டில், தெற்கு இலங்கையைச் சேர்ந்த மணிக்கிராமம் மற்றும் வாலஞ்சியர் உள்ளிட்ட பல வணிகர்கள் மற்றும் நெசவாளர்களின் ஒரு பெரிய கூட்டத்தில் அஞ்சுவண்ணம் வணிக்க் குழு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது, இது அங்கு இது ஒரு செல்வாக்கு மிக்க நிலையைக் கொண்டிருந்தது என்பதைக் குறிக்கிறது. கேரளத்தின் மணிக்கிராமத்தைச் சேர்ந்த அஞ்சுவண்ணம் வணிக்க குழுவின் வணிகர்கள் வணிகர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர், மேலும் அவர்கள் 18-பூமியின் நாடு, நகரா மற்றும் பல்வேறு பயண வணிகர்களுடன் ( சமஸ்தா-பரதேசி ) காணப்பட்டனர். உள்ளூர் துறைமுகத்தில் இறக்குமதி செய்யப்பட்டு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்ட பொருட்களில், உள்ளூர் கோவிலுக்கு கி.பி 1279 இல் அவர்கள் சில கொடைகளைச் செய்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது (நெல்லூர் கல்வெட்டுகள், I, கூடூர் 45). 
 நானாதேசிகள் வணிகக் குழு: பல்வேறு வணிகர்களின் குழுவாகும். 14 ஆம் நூற்றாண்டின் தமிழ் கல்வெட்டில் அன்னபோட ரெட்டி என்ற உள்ளூர் தலைவரால் நியாயமான முறையில் நடத்தப்படும் என்ற உறுதிமொழியைப் பதிவு செய்வதில் அவை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.  நானாதேசிகள் வணிகக் குழுவும், மணிக்கிராமம் வணிக் குழுவும் பின்னர் ஐகோலை ஐந்நூற்றுவர் சங்கத்தில் இணைந்தன. 
 சங்கரப்பாடி வணிகக் குழு மற்றும் சாலிய நகரத்தார் சங்கம்: நகர்ப்புற மையங்களில் செயல்பட்ட சிறப்பு வணிக்க் குழுக்களாகும். 
 மணிக்கிராம வணிகக் குழு: பல்லவர் மற்றும் சோழர் காலங்களில் தமிழ்நாட்டில் செழித்து வளர்ந்தது. மேலும் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் தீவிரமாக இருந்தது. 
 நகரா வணிக் குழு: இவர்கள் நகரா மற்றும் நகராமு என்றும் அழைக்கப்படனர்.  இவர்கள் நாகேஸ்வரரின் வைசிய பக்தர்களின் ஒரு குழுவாக இருந்தனர். ஆந்திர தேசத்தின் பெனுகொண்டா அவர்களின் தலைமையகமாக இருந்தது. அவர்கள் நகர சுவாமிகள் அல்லது நகரஸ்வாமுலு என்று அழைக்கப்பட்டனர்.  இந்தச் சொல் கன்னட கல்வெட்டுகளில் நகரா மற்றும் நகரா எனவும், மற்ற மொழிகளில் நகரத்தார், நாகராஸ்வாமின் மற்றும் நகரவரு என காணப்படுகிறது. நகரத்தார்கள் ஐநூற்றுவரின் உள்ளூர் வணிக் குழுவாக இருந்தனர். 
 மும்முரிதண்டாக்கள் : அவர்கள் முதலில் கூலிப்படை துருப்புக்களாக இருந்தனர், அவர்கள் வெவ்வேறு வணிக் குழுக்களின் தலைவர்களைப் பாதுகாத்தனர்.  பயணக் குழுக்கள் மற்றும் வணிகர்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதற்கும், வர்த்தக குடியிருப்புகளின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதற்கும் அவர்கள் வர்த்தகர்களால் பணியமர்த்தப்பட்டனர்.  அவர்கள் முதலில் போர்வீரர்களாகவும், பின்னர் வணிகர்களாகவும் இருந்தனர், மேலும் ஐகோலை ஐநூற்றுவரிலிர் வணிக் குழுவிலிருந்து கிளைத்திருந்தனர்.

 மேற்கோள்கள் 

பகுப்பு:தென்னிந்திய வரலாறு
பகுப்பு:இந்தியப் பொருளாதார வரலாறு
பகுப்பு:இந்திய வணிகக் குழுக்கள்