பாரா மாசா

பாரா மாசா (Barah masa) (பன்னிரண்டு மாதங்கள்) என்பது இந்திய துணைக் கண்டத்தில் பிரபலமான ஒரு கவிதை வகையாகும். இது முதன்மையாக இந்திய நாட்டுப்புற பாரம்பரியத்திலிருந்து பெறப்பட்டது. இது வழக்கமாக ஒரு பெண் தனது காணாமல் போன காதலன் அல்லது கணவனுக்காக ஏங்குவதை மையமாகக் கொண்டது, பருவகால மற்றும் சடங்கு நிகழ்வுகளின் பின்னணியில் தனது சொந்த உணர்ச்சி நிலையை விவரிக்கிறது. மாதங்களின் வளர்ச்சி (இந்து நாட்காட்டியின்படி) இந்த வகையின் அடிப்படை அங்கமாகும். ஆனால் மாதங்களின் எண்ணிக்கை பாரா அல்லது "பன்னிரண்டு" என்று இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.  ஏனெனில் சௌ மாசாக்கள், சாய் மாசாக்கள் மற்றும் அஷ்ட மாசாக்கள் (முறையே நான்கு, ஆறு மற்றும் எட்டு மாதங்களின் சுழற்சிகள்) எனப்படும் ஒத்த கவிதை வடிவங்களும் நாட்டுப்புற மரபுகளின் அதே வரிசையில் உள்ளன.

முதலில் ஒரு வாய்வழி பாரம்பரியமாக இருந்தபோதிலும், இந்த வகை இந்தி, உருது, பெங்காலி, குஜராத்தி, ராஜஸ்தானி மொழிகள், பீகாரி உள்ளிட்ட முக்கிய நவீன இந்தோ-ஆரிய மொழிகளில் பல இந்திய கவிஞர்களால் நீண்ட கவிதைகள், காவியங்கள் மற்றும் கதைகளில் இணைக்கப்பட்டது.

 தோற்றம் 

 பெயர்க்காரணம் 
பாரா மாசா என்ற சொல் இந்திப் வார்த்தையான பாரா என்பதிலிருந்து பெறப்பட்டது, அதாவது "பன்னிரண்டு" மற்றும் மாசா என்றால் "மாதம்" என்று பொருள். வங்காள மொழி போன்ற பிற மொழிகளிலும் இந்த வகையைக் குறிப்பிட பாரோமாசி போன்ற ஒத்த சொற்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

 இலக்கியம் 
alt=bhadon month|thumb|பாதன் மாதத்திற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. 

 இந்தி-உருது 
சாத்-ருது (ஆறு பருவங்கள்) வகையுடன் கூடிய பாரா மாசாக்கள், அவதி காதல் பாடல்கள், கவிஞர் நல்காவின் பிசல்தேவ்-கவிதைகள்  போன்ற இராசத்தானி கவிதைகள் மற்றும் புகழ்பெற்ற பிராச் கவிஞர் கேசவ்தாஸின் படைப்புகளிலும் இணைக்கப்பட்டன. முக்கியமாக இராமர்-கிருட்டிணன் வழிபாட்டை மையமாகக் கொண்ட துளசிதாசர் மற்றும் சூர்தாசர்போன்றவர்களால் கூறப்படும் சில பக்தி பாராமாசாக்களும் கண்டறியப்பட்டுள்ளன.Srivastava, P.K. (2016). "Separation and Longing in Viraha Barahmasa". The Delhi University Journal of the Humanities and the Social Sciences. 3: 43–56.

பாரா மாசாக்கள் முதலில் இந்தியிலும் பின்னர் படிப்படியாக உருது மொழியிலும் தோன்றின. தெற்காசிய இலக்கியத்தில் இத்தாலிய அறிஞரான பிரான்சிஸ்கா ஓர்சினியின் கூற்றுப்படி, அவை "1860 களில் வட இந்தியாவில் வணிக வெளியீட்டில் ஏற்றம் கண்ட முதல் கணிசமான வகையாக இருக்கலாம்".

 வங்காள மொழி 
வங்காள மொழியில், மங்கள்-காவ்யம் என்று அழைக்கப்படும் பக்தி இலக்கியத்திலும், சந்திராவதியின் இந்து காவியமான இராமாயணத்தின் தழுவலிலும் பாரோமாசிகள் இணைக்கப்பட்டன. இவர் சீதையின் பார்வையில் இருந்து இராமாயணத்தை விவரித்து இராமரை விமர்சித்தார். இது ஒரு பெண்ணின் பார்வையில் சொல்லப்பட்ட ஒரு கதையாகும். இது ஆண்பால் வீரத்தை கொண்டாடுவதற்கு பதிலாக, ஆண்களின் கர்வத்தில் சிக்கிய பெண்களின் துன்பத்தை புலம்புகிறது. 

 பாரசீக மொழி 
பாரசீக மொழியில் மிகவும் பழமையான மற்றும் ஒரே இலக்கியப் படைப்பான பாராமாசா, சத்-இ-சல்மானால் இயற்றப்பட்டது. இலாகூரில் வாழ்ந்த இந்தக் கவிஞர், இந்திய நாட்டுப்புற மரபுகளால் ஈர்க்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் அதன் கருப்பொருள் ஒரு பெண்ணின் ஏக்கமோ அல்லது காதலர்களின் சங்கமமோ அல்ல, மேலும் ஈரானிய மாதமான பர்வார்தினில் தொடங்குகிறது..

 குஜராத்தி 
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் குஜராத்தில், கவிஞர்-துறவி பிரம்மானந்த் பாரா மாசாக்களை மறுசீரமைத்து, சுவாமிநாராயண் சம்பிரதாயத்தின் இறையியலை இணைத்தார். அவரது படைப்புகள் பெரிய கிருஷ்ண-பக்தி கவிதைகளின் கீழ் வருகின்றன.

 ஓவியங்கள் 
'பூண்டி ஓவியப் பள்ளி' போன்ற கலைஞர்கள் மற்றும் ஓவியப் பள்ளிகளால் ஆண்டின் வெவ்வேறு மாதங்களை சித்தரிக்கும் பல மினியேச்சர் ஓவியங்களை உருவாக்க இந்த வகை பயன்படுத்தப்பட்டது. புது தில்லியில் உள்ள தேசிய அருங்காட்சியகத்தில் சுமார் 138 பாரா மாசா ஓவியங்கள் உள்ளன. இந்த ஓவியங்களில் பெரும்பாலானவை 18 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி முதல் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி வரை தேதியிடப்பட்டவை.

 மேற்கோள்கள் 

பகுப்பு:கவிதை
பகுப்பு:நாட்டுப்புறவியல்