உயர்-வெப்பநிலை ஆக்சிசனேற்றம்

உயர்-வெப்பநிலை ஆக்சிசனேற்றம் (High-temperature oxidation) என்பது ஓர் உலோகப் பொருளும் வளிமண்டல ஆக்சிசனும் சேர்ந்து செதில் உருவாக்கும் ஆக்சிசனேற்ற செயல்முறையைக் குறிக்கிறது. இவ்வினை உயர்ந்த வெப்பநிலையில் துருப்பிடிப்பை உருவாக்குகிறது.

உயர்-வெப்பநிலை ஆக்சிசனேற்றம் என்பது ஒரு வகையான உயர்-வெப்பநிலை அரிப்பு ஆகும். உயர்-வெப்பநிலை அரிப்பில் உயர்-வெப்பநிலை சல்பைடேற்றமும் கார்பனேற்றமும் நிகழ்வதைக் குறிக்கும்.   உயர்-வெப்பநிலை ஆக்சிசனேற்றமு பிற அரிப்பு வகைகளும்  பொதுவாக பரவல் மற்றும் எதிர்வினை செயல்முறைகளைக் மாதிரிப் படிவமாக்க தீல்-குரோவ் மாதிரியைப் பயன்படுத்தி மாதிரியாக்கப்படுகின்றன.

உயர்-வெப்பநிலை ஆக்சிசனேற்றத்தின் பொறிமுறை

உயர் வெப்பநிலை ஆக்சிசனேற்றம் பொதுவாக ஆக்சிசன் (O2) மற்றும் ஓர் உலோகம் (M) இடையேயான பின்வரும் வேதியியல் வினை மூலம் நிகழ்கிறது.

nM + 1/2kO2 = MnOk

வாக்னரின் ஆக்சிசனேற்றக் கோட்பாட்டின் படி, ஆக்சிசனேற்ற விகிதமானது, ஆக்சைடுகளின் பகுதி அயனியாக்கம்,  ஆக்சைடுகளின் மின்னணு கடத்துத்திறன், ஆக்சைடில் உள்ள ஆக்சிசன் அல்லது உலோகத்தின் வேதியியல் திறனைச் சார்ந்திருப்பதன் மூலம் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது.

 மேற்கோள்கள் 

பகுப்பு:வேதியியல்
பகுப்பு:ஆக்சிசனேற்ற-ஒடுக்கம்