தோல் பொம்மலாட்டம்

தோல் பொம்மலாட்டம் (Tholu bommalata) என்பது இந்தியாவின் ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலத்தில் நிகழ்த்தப்படும் நிழல் பொம்மலாட்டக் கலை வடிவம் ஆகும். இந்தக் கலை வடிவம் கி. மு. 3 ஆம் நூற்றாண்டு தொட்டு பாரம்பரியத்தைக் கொண்டுள்ளது. அதன் கலைஞர்கள் ஒரு வருட காலப்பகுதியில் கிராமங்களில் பாடல்களைப் பாடுவதற்கும் நல்வாய்ப்புகளைச் சொல்வதற்கும் தாயத்துக்களை விற்பனை செய்வதற்கும் கூத்துகளை நிகழ்த்துவதற்கும் பாம்புகளைக் கவர்ந்து பிடிப்பதற்கும் மீன் வலைகளை நெசவு செய்வதற்கும் பானைகளை சரிசெய்வதற்கும் பச்சை குத்துவதற்கும் அலைந்து திரியும் மக்களில் ஒரு குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆவர். தோல் பொம்மலாட்டம் நிலையான அரச ஆதரவைப் பெற்ற வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது . இந்தோனேசிய சுற்றுலாவின் பிரதானமாக இருந்து வரும் பொம்மை நாடகமான வயாங்கின் முன்னோடியாக இது திகழ்கிறது.  மேலும், இக்கலை ஐக்கிய நாடுகள் கல்வி, அறிவியல், பண்பாட்டு நிறுவனத்தால் மனிதகுலத்தின் அருவமான கலாச்சார பாரம்பரியமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

வானொலி, திரைப்படம், தொலைக்காட்சி போன்றவை வருவதற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் இந்து காவியங்கள் மற்றும் உள்ளூர் நாட்டுப்புறக் கதைகள் பற்றிய அறிவை வழங்கிய இந்த பண்டைய வழக்கம், செய்திகளைக் குறிப்பிடாமல், இந்திய துணைக் கண்டத்தின் தொலைதூர மூலைகளுக்கும் பரவியது. பொம்மலாட்டக்காரர்கள் பல்வேறு பொழுதுபோக்கு கலைஞர்களில் சிலரைக் கொண்டுள்ளனர், அவர்கள் இரவு முழுவதும் வெவ்வேறு கலை வடிவங்களை நிகழ்த்துகிறார்கள். வழக்கமாக இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதம் போன்ற இந்து காவியங்களிலிருந்து பல்வேறு கதைகளை மீள் உருவாக்கம் செய்து நிகழ்த்துகிறார்கள்.

 சொற்பிறப்பியல் 
தோலு பொம்மலாட்டா என்ற தொடர் "தோல் பொம்மைகளின் நடனம்" (தோலு-"தோல்", பொம்மா-"பொம்மை/பொம்மை" மற்றும் ஆடா- "விளையாட்டு/நடனம்") என்று பொருள்படும். இது "தோல் பொம்மைகளின் விளையாட்டு" அல்லது "தோல் பொம்மிக்களின் நடனம்" என்றும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

தோலு பொம்மலாட்டம், பொம்மலாட்டஂம் அல்லது தோல்பாவைக் கூத்து என்றும் அழைக்கப்படுகிறது, இது இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டில் வேர்களைக் கொண்ட ஒரு பாரம்பரிய நிழல் பொம்மலாட்டக் கலை வடிவமாகும். இது தோல் பொம்மைகளைப் பயன்படுத்தி கதைசொல்லலின் பாணியிலான மிகவும் சிக்கலான வடிவமாகும். "டோலு" என்ற சொல்லுக்கு தோல் என்றும், "பொம்மலாட்டம்" என்றால் தமிழில் பொம்மலாட்டமாகவும் பொருள்படும்.

 வரலாறு 
சாதவாஹனா காலத்தில் (கிமு 2ஆம் நூற்றாண்டு-கிபி 2ஆம் நூற்றாண்டில்) நிழல் பொம்மலாட்டம் நடைமுறையில் இருந்ததாக ஆந்திர வரலாறு பதிவு செய்கிறது. பொம்மலாட்டம் ஆந்திராவிலிருந்து இந்தோனேசியா, கம்போடியா, மலேசியா, தாய்லாந்து, பர்மா வரை பரவியது என்று கலை விமர்சகர்கள் கருதுகின்றனர். இந்தோனேசிய சுற்றுலாவின் பிரதானமான, யுனெஸ்கோவால் மனிதகுலத்தின் அருவமான கலாச்சார பாரம்பரியமாக அறிவிக்கப்பட்ட இந்தோனேசிய பொம்மலாட்ட நாடகமான வயாங், அதன் தோற்றம் தோலுவொம்மலாடாவில் உள்ளது. சில நிழல் நாடகங்கள் ரங்கநாத ராமாயணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு மேம்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

 தோலு பொம்மலாட்டா 
தொடர்ச்சியான பாடல் அழைப்புகள், அலங்கரிக்கப்பட்ட, வியக்கத்தக்க பாணியிலான பொம்மைகளின் வரிசையுடன் திரையின் பக்கங்களில் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னப்பட்டிருக்கும்.  பொம்மைகள் நடுவில் ஒரு பனைத் தண்டில் பொருத்தப்பட்டு, பொம்மையின் உடலை நகர்த்த பயன்படுத்தப்படும் கைப்பிடியை உருவாக்க நீட்டிக்கப்படுகின்றன. அவற்றின் வெளிப்படையான கைகள் பிரிக்கக்கூடிய குச்சிகளால் நகர்த்தப்படுகின்றன, அவை ஒரு சிறிய சரத்தைக் கொண்ட ஒரு கொக்கியை இறுதியில் கொண்டுள்ளன, அவை கைகளில் உள்ள துளைகளில் சென்று முடிகின்றன. பொதுவாக, ஒரு பொம்மலாட்டக்காரர் ஒரு கைப்பையின் மூன்று குச்சிகளையும் கையாளுகிறார், ஒரு கையில் மைய கைப்பிடி குச்சியையும், மறுபுறம் இரண்டு கை கட்டுப்பாட்டு குச்சிகளையும் வைத்திருக்கிறார். பெரும்பாலும் இரண்டு முதல் மூன்று பொம்மலாட்டக்காரர்கள் ஒரே நேரத்தில் திரையில் பொம்மைகளை இயக்குகிறார்கள், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த பொம்மலாட்டுக்கு வரிகளை வழங்குகிறார்கள்.

பொம்மலாட்டக்காரர்கள் பொம்மைகளை கையாளும்போது, அவற்றை திரையில் வைத்து, பின்னர் அவற்றை நகர்த்தும்போது, அவர்கள் உருவங்கள் திடீரென்று உருவெடுத்து பின்னர் மறைந்து போகும் மாயையை உருவாக்குகிறார்கள். அவை உருவங்களை நடக்கவும், அசையவும், குதிக்கவும், காற்றில் பறக்கவும் செய்கின்றன. அவர்கள் தங்கள் கைகளைக் கொண்டு ஒரு நடனக் கலைஞரின் பொம்மலாட்டின் பிரிக்கக்கூடிய தலையை சுழற்றவும் சுழல்வதாக குறிப்பிடத்தக்க மாயையை உருவாக்கவும் பொம்மைகளின் இடுப்பை அசைத்து வைப்பதன் மூலம் செய்ய இயலும்.

பொம்மலாட்டக்காரர்கள் அனைத்து கதாபாத்திரங்களின் உரைகளுடனும் கைகள் மற்றும் கைகளின் நகர் இயக்கத்துடன் வருகிறார்கள், அவை முப்பரிமாண விளைவை உருவாக்க முடியும். சுதந்திரமாக தொங்கும் கால்களின் அசைவு நகரும் உணர்வை அதிகரிக்கிறது. ஒரே நேரத்தில் பல பொம்மைகள் திரையில் நிலையாக இருக்கும்போது, அவற்றை பேரீச்சை முட்களால் திரையில் இணைக்கலாம். ஒரு பொம்மையை ஒன்று அல்லது இரண்டு நீண்ட, மெல்லிய முட்கள் ஒரு தலைக்கவசம் அல்லது தோள்பட்டை ஆபரணங்களில் துளைகள் வழியாக கடந்து செல்லலாம். இத்தகைய பொம்மலாட்டங்கள் தங்கள் கைகளை நகர்த்தும் குச்சிகள் மூலம் இயங்கி உரையாடலில் ஈடுபட முடிகிறது. குரங்கு மன்னர் அனுமான் அல்லது நகைச்சுவையாளர்கள் போன்ற கடினமான சண்டையில் ஈடுபடும் கதாபாத்திரங்கள் பெரும்பாலும் இடுப்பிலிருந்து பிடிக்கப்படுகின்றன, இதனால் அவை மைய குச்சியை விட அதிக கட்டுப்பாட்டுடன் நகர்த்தப்படுகின்றன.

பேச்சு உரையாடல்களுடன் ஊடுருவி, இலக்கிய தெலுங்கு மற்றும் சமஸ்கிருதத்தில் கூட வசன பத்திகள் இசைக்கருவியுடன் பாடப்படுகின்றன. இவை குறிப்பாக ஐரோப்பிய ஓபராக்களில் உள்ள அரியாக்களைப் போல, உயர்ந்த உணர்ச்சி அல்லது முக்கியமான நிகழ்வுகளின் சூழல்களில் நிகழ்கின்றன. கலைஞர்கள் தங்கள் சொந்த இசைக்கலைஞர்களையே பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். மேலும், குழுவின் அனைத்து உறுப்பினர்களும் பல்வேறு பத்திகளுடன் வரும் இசையை அறிந்திருப்பார்கள்.

 இசைக்கருவிகள் 
இசைக்கருவிகள் ஒரு ஆர்மோனியம், ஒரு சிறிய விசைப்பலகை உறுப்பு ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளன, இது சில நேரங்களில் ஒரு ட்ரோனாக மட்டுமே செயல்படுகிறது-ஒரு நீண்ட, இரண்டு தலை கொண்ட தென்னிந்திய மேளம், குறுகலான முனைகளுடன் (மிருதங்கம்) கணுக்கால் மற்றும் மணிக்கட்டில் அணியும் மணிகளின் சரங்கள் மற்றும் ஜோடி விரல் கைத்தாளங்கள் போன்றவை பயன்படுகின்றன. சண்டைக் காட்சிகளுக்கு வியத்தகு அடிபடல்கள், அடிக்கும் ஒலி விளைவுகளை உருவாக்க பள்ளி மாணவர்களின் இருக்கை பலகைகளுக்கு எதிராக அடிக்கப்படலாம்.

தோலு பொம்மலாடாவுடன் வரும் பாடல் பாணி மற்றும் குரல் வழங்கல் மரபுகள் சத்யபமகளப்பம் என்று அழைக்கப்படும் ஒரு பழைய பாணியிலான நாடக வகையிலிருந்து பாடும் வடிவத்தை நெருக்கமாக ஒத்திருக்கின்றன. மத்தளம் மற்றும் விரல் கைத்தாளங்களுடன் மட்டுமே, வீரர் தனது கையை ஒரு காதுக்கு உயர்த்தி, அவர் பாடுவதைக் கேட்பது போல் பாடுகிறார்.

 குறிப்புகள் 

 மேற்கோள்கள் 

பகுப்பு:ஆந்திரப் பண்பாடு
பகுப்பு:மானிடவியல்
பகுப்பு:நிகழ்த்து கலை