ரம்பெல்சிடில்டுசிகின்

ரம்பெல்சிடில்டுசிகின் என்பது ஒரு செர்மானிய விசித்திரக் கதை ஆகும். இது குழந்தைகள் மற்றும் வீட்டுக் கதைகளின் 1812 பதிப்பில் கிரிம் சகோதரர்கள் என்பவர்களால் கூறப்பட்டது. இது ஒரு பெண்ணின் முதல் குழந்தைக்காக வைக்கோலை தங்கமாக சுழற்றும் ஒரு ஓர் நபரை பற்றிய கதை ஆகும். 

 கதை 
உயர்ந்தவராகத் தோன்றுவதற்காக, ஒரு மில் தொழிலாளி தனது மகளால் வைக்கோலைத் தங்கமாகச் சுழற்ற முடியும் என்று கூறி அவர் வாழும் ராசியத்தின் ராசா மற்றும் மக்களிடம் தற்பெருமை காட்டுகிறார். ராசா சிறுமியை அழைத்து, வைக்கோல் மற்றும் நூற்பு சக்கரத்தால் நிரப்பப்பட்ட ஒரு அறையில் அவளைப் பூட்டி, காலையில் வைக்கோலை தங்கமாக சுழற்ற வேண்டும் அல்லது அவளைக் கொன்றுவிட வேண்டும் என்று ஆணையிடுகிறார்.  அவள் வாழும் நம்பிக்கையை இழந்தாள். அப்போது ஒரு சிறிய முட்டாள் போன்ற மனிதன் அறையில் தோன்றி அவளது கண்ணாடி மணிகளால் செய்யப்பட்ட கழுத்தில் வைக்கோலை தங்கமாக சுழற்றுகிறான். மறுநாள் காலை ராசா அந்தச் சாதனையை மீண்டும் செய்ய வைக்கோல் நிரப்பப்பட்ட ஒரு பெரிய அறைக்கு சிறுமியை அழைத்துச் செல்கிறார், சிறுமியின் கண்ணாடி மோதிரத்திற்கு ஈடாக சிறிய மனிதன் மீண்டும் வைக்கோலை தங்கமாக சுழற்றுகிறான். மூன்றாவது நாளில், அந்த பெண் வைக்கோல் நிரப்பப்பட்ட ஒரு பெரிய அறைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார், மேலும் இந்த வைக்கோல் அனைத்தையும் தங்கமாக சுழற்ற முடிந்தால் அவளை திருமணம் செய்து கொள்வேன், ஆனால் அவளால் முடியாவிட்டால் அவள் தூக்கிலிடப்படுவாள் என்று அரசன் கூறினான். அவள் அறையில் தனியாக அழுதுகொண்டிருக்கும் போது, சிறிய மனிதன் மீண்டும் தோன்றி, அவளுக்காக வைக்கோலை தங்கமாக சுழற்ற முடியும் என்று உறுதியளிக்கிறான், ஆனால் அந்த பெண் அவனிடம் பணம் செலுத்த எதுவும் இல்லை என்று கூறுகிறாள். உடனே அந்த விசித்திரமான மனிதன் அவளுக்கு பிறக்கும் முதல் குழந்தையை அவனிடம் ஒப்படைக்குமாறு கூறுகிறான். அவள் தயக்கத்துடன் ஒப்புக்கொள்கிறாள், அவன் வைக்கோலை தங்கமாக சுழற்றுவதை தொடங்கினான்.
அவளை திருமணம் செய்து கொள்வதாக அளித்த வாக்குறுதியை மன்னர் காப்பாற்றுகிறார். ஆனால் அவர்களின் முதல் குழந்தை பிறந்தவுடன், அந்த மனிதன் தனது கட்டணத்தை கோருவதற்காக வருகிறான். வைத்துக்கொள்ள அதற்கு மற்றாக அவள் தன்னிடம் உள்ள அனைத்து செல்வங்களையும் அவனுக்கு வழங்குகிறாள், ஆனால் அவளது செல்வத்தில் அவனுக்கு ஆர்வமில்லை எனக் கூறி மேலும் மூன்று நாட்களுக்குள் குழந்தை தனது பெயரை யூகிக்க முடிந்தால், அவர் தனது உரிமைகோரலை கைவிட ஒப்புக்கொள்கிறார்.

ராணியின் பல யூகங்கள் தோல்வியடைகின்றன. ஆனால் இறுதி இரவுக்கு முன், அவள் அவனைத் தேடி காடுகளுக்குள் அலைந்து திரிகிறாள். அவனுடைய மலைக் குடிசையில் அவன் குதித்து பாடுவதைப் பார்க்கிறாள். அவர் தனது பாடலின் வரிகளில் தனது பெயரை வெளிப்படுத்துகிறார்: "இன்றிரவு, எனது திட்டங்கள் நான் செய்வேன், நாளை நாளை, நான் எடுக்கும் குழந்தை. ராணி ஒருபோதும் விளையாட்டை வெல்ல மாட்டார், ஏனென்றால் ரம்பெல்சிடில்டுசிகின் என்பது என் பெயர்".

மூன்றாம் நாள் வந்ததும், ராணி முதலில் அறியாமையைக் காட்டிவிட்டு, ரம்பெல்சிடில்டுசிகின் என்ற அவனது பெயரை வெளிப்படுத்துகிறாள். அவன் இழந்ததால் கோபப்பட்டு பிசாசு அல்லது மந்திரவாதிகள் தனது பெயரை ராணிக்கு வெளிப்படுத்தியதாக குற்றம் சாட்டுகிறான். சகோதரர்கள் கிரிம் கதைகளின் 1812 பதிப்பில், ரம்பெல்சிடில்டுசிகின் கோபத்துடன் ஓடிவிட்டார், திரும்பி வரவில்லை எனக் கூறி முடித்தது. இந்த முடிவு 1857 பதிப்பில் மிகவும் பயங்கரமான முடிவாக மாற்றப்பட்டது. அதில் ரம்பெல்சிடில்டுசிகின் ஆத்திரத்தில் அவரது வலது காலை தரையில் ஆழமாக செலுத்தினார், அது அவரது இடுப்பு வரை மூழ்கியது; பின்னர் ஒரு உணர்ச்சியில் அவர் இடது பாதத்தை இரு கைகளாலும் கைப்பற்றினார். தன்னை இரண்டாக கிழித்துக் கொண்டான் எனக் கூறி முடித்தது.

 வரலாறு 
டர்காம் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் நோவா பல்கலைக்கழக ஆராய்ச்சியாளர்களின் கூற்றுப்படி, கதையின் தோற்றம் சுமார் 4,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையது. இக்கதைக்கான சாத்தியமான ஆரம்பகால இலக்கியக் குறிப்பு, கிபி 1 ஆம் நூற்றாண்டில், ஹாலிகார்னாசஸின் டியோனிசியஸின் ரோமானியப் பழங்காலங்களில் காணப்படுகிறது.

 மேற்கோள்கள் 

 நூலியல் 





   [Analysis of Aarne-Thompson-Uther tale types 500 and 501]



பகுப்பு:கற்பனை உயிரினங்கள்