பீபா

பீபா, பிபா, பிப்பா, அல்லது பை-பா ( Chinese ) என்பது ஒரு பாரம்பரிய சீன இசைக்கருவி, இது நரம்புக் கருவிகளின் வகையைச் சேர்ந்தது. சில நேரங்களில் "சீன வீணை " என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த கருவியானது பேரிக்காய் வடிவ மர உடலைக் கொண்டுள்ளது. மற்றொரு சீன நான்கு-சரம் பறிக்கப்பட்ட வீணை லியுகின் ஆகும், இது பிபாவின் சிறிய பதிப்பு போல் தெரிகிறது. பேரிக்காய் வடிவ கருவி சீனாவில் ஹான் வம்சத்தின் முற்பகுதியில் இருந்திருக்கலாம், மேலும் வரலாற்று ரீதியாக பிபா என்ற சொல் பலவிதமான பறிக்கப்பட்ட நரம்புக் கருவிகளைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டாலும், சாங் வம்சத்தில் இருந்து அதன் பயன்பாடு பேரிக்காய் வடிவ கருவியை மட்டுமே குறிக்கிறது.

பிபா மிகவும் பிரபலமான சீன கருவிகளில் ஒன்றாகும், இது சீனாவில் கிட்டத்தட்ட இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளாக இசைக்கப்படுகிறது. கிழக்கு ஆசியாவில் ஜப்பானிய பிவா மற்றும் கொரிய பைபா  உட்பட, பிபாவிலிருந்து பல தொடர்புடைய கருவிகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.

 வரலாறு 
பிபாவின் தோற்றம் குறித்து சில குழப்பங்களும் கருத்து வேறுபாடுகளும் உள்ளன. நீண்ட கழுத்து கூரான வீணை மற்றும் குறுகிய கழுத்து வீணை உட்பட, குயின் முதல் டாங் வம்சம் வரையிலான காலத்தின் பல்வேறு நரம்புக் கருவிகளை விவரிக்க பைபா என்ற சொல் பண்டைய நூல்களில் பயன்படுத்தப்பட்டது. பாரம்பரிய சீனக் கதை, ஹான் வம்சத்தின் போது ஒரு காட்டுமிராண்டியான வுசுன் மன்னரை திருமணம் செய்து கொள்ள அனுப்பப்பட்ட ஹான் சீன இளவரசி லியு சிஜுன் தனது ஏக்கங்களைத் தணிக்க குதிரையில் பைபா இசையை வாசிப்பார். Song Shu 《宋書·樂志一》 Book of Song quoting earlier work by Fu Xuan (傅玄), Ode to Pipa (琵琶賦). Original text: 琵琶，傅玄《琵琶賦》曰： 漢遣烏孫公主嫁昆彌，念其行路思慕，故使工人裁箏、築，為馬上之樂。欲從方俗語，故名曰琵琶，取其易傳於外國也。 Translation: Pipa – Fu Xuan's "Ode to Pipa" says: "The Han Emperor sent the Wusun princess to marry Kunmi, and being mindful of her thoughts and longings on her journey, instructed craftsmen to modify the Chinese zither Zheng and zhu to make an instrument tailored for playing on horseback. Therefore the common use of the old term pipa came about because it was transmitted to a foreign country." (Note that this passage contains a number of assertions whose veracity has been questioned by scholars.) லாரன்ஸ் பிக்கென், ஷிஜியோ கிஷிபே மற்றும் ஜான் மியர்ஸ் போன்ற நவீன ஆராய்ச்சியாளர்கள் சீனம் அல்லாத பிறப்பிடத்தை பரிந்துரைத்தனர்.

சீன நூல்களில் பைபாவின் ஆரம்பக் குறிப்பு கி.பி 2 ஆம் நூற்றாண்டில் ஹான் வம்சத்தின் பிற்பகுதியில் தோன்றியது.應劭 -《風俗通義·聲音》 Fengsu Tongyi (Common Meanings in Customs) by Ying Shao. Original text: 批把: 謹按： 此近世樂家所作，不知誰也。以手批把，因以為名。長三尺五寸，法天地人與五行，四弦象四時。 Translation: Pipa, made by recent musicians, but maker unknown. Played "pi" and "pa" with the hand, it was thus named. Length of three feet five inches represents the Heaven, Earth, and Man, and the five elements, and the four strings represent the four seasons. (Note that this length of three feet five inches is equivalent to today's length of approximately two feet and seven inches or 0.8 meter.) லியு ஸியின் ஈஸ்டர்ன் ஹான் வம்சத்தின் பெயர்களின் அகராதியின்படி, பைபா என்ற வார்த்தையானது கருவி உருவாக்கும் ஒலிகளைப் போன்ற ஒரு வார்த்தையாக இருக்கலாம்.Chinese Text Project – 《釋名·釋樂器》 Shiming by Liu Xi (劉熙)]. Original text: 枇杷，本出於胡中，馬上所鼓也。推手前曰枇，引手卻曰杷。象其鼓時，因以為名也。 Translation: Pipa, originated from amongst the Hu people, who played the instrument on horseback. Striking outward with the hand is called "pi", plucking inward is called "pa", sounds like when it is played, hence the name. (Note that this ancient way of writing pipa (枇杷) also means "loquat".) இருப்பினும் நவீன புலமைப்பரிசில் பாரசீக வார்த்தையான பார்பட் என்பதிலிருந்து சாத்தியமான வழித்தோன்றலை பரிந்துரைக்கிறது. இருப்பினும் இரண்டு கோட்பாடுகளும் ஒன்றுக்கொன்று பிரத்தியேகமானவை அல்ல. பிபா எனப்படும் கருவி, ஆரம்பகால நூல்களில் வித்தியாசமாக எழுதப்பட்டிருந்தாலும், ஹூ மக்களிடமிருந்து உருவானது (வடக்கு மற்றும் மேற்கில் வாழும் ஹான் அல்லாத மக்களுக்கான பொதுவான சொல்). மற்றொரு ஹான் வம்ச உரை, ஃபெங்சு டோங்கி, அந்த நேரத்தில், பிபா சமீபத்தில் வந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறது, இருப்பினும் ஜின் வம்சத்தின் பிற்பகுதியில் 3 ஆம் நூற்றாண்டு நூல்கள் சீனாவில் கின் வம்சத்தின் (221-221-2019) தொடக்கத்தில் இருந்ததாகக் கூறுகின்றன. சியான்டாவோ (弦鼗) என்று அழைக்கப்படும் ஒரு கருவி, கைப்பிடியுடன் ஒரு சிறிய டிரம் மீது சரங்களை நீட்டுவதன் மூலம் தயாரிக்கப்பட்டது, இது கின் வம்சத்தின் பிற்பகுதியில் சீனாவின் பெரிய சுவரைக் கட்டிய தொழிலாளர்களால் வாசிக்கப்பட்டது.《琵琶錄》 Records of Pipa by Duan Anjie (段安節)] citing Du Zhi of Jin dynasty. Original text: 樂錄雲，琵琶本出於弦鼗。而杜摯以為秦之末世，苦於長城之役。百姓弦鼗而鼓之  Translation: According to Yuelu, pipa originated from xiantao. Du Zhi thought that towards the end of Qin dynasty, people who suffered as forced labourers on the Great Wall, played it using strings on a drum with handle. (Note that for the word xiantao, xian means string, tao means pellet drum, one common form of this drum is a flat round drum with a handle, a form that has some resemblance to Ruan.)《舊唐書·音樂二》 Jiu Tangshu Old Book of Tang. Original text: 琵琶，四弦，漢樂也。初，秦長城之役，有鞀而鼓之者。 Translation: Pipa, four strings, comes from Han dynasty music. In the beginning, forced labourers on the Qin dynasty's Great Wall played it using a drum with handle. இது நேராக கழுத்து மற்றும் வட்டமான ஒலிப்பெட்டியைக் கொண்ட ஒரு கருவியாக மாறியிருக்கலாம், மேலும் மூங்கில் தோப்பின் ஏழு முனிவர்களில் ஒருவரான ருவான் சியான் பெயரிடப்பட்ட மற்றும் இதே போன்ற இசைக்கருவியை வாசிப்பதில் பெயர் பெற்ற ஒரு கருவியாக பரிணமித்திருக்கலாம்.杜佑 《通典》 Tongdian by Du You. Original text: 阮咸，亦秦琵琶也，而項長過於今制，列十有三柱。武太后時，蜀人蒯朗於古墓中得之，晉竹林七賢圖阮咸所彈與此類同，因謂之阮咸。 Translation: Ruan Xian, also called Qin pipa, although its neck was longer than today's instrument. It has 13 frets. During Empress Wu period, Kuailang from Sichuan found one in an ancient tomb. Ruan Xian of The Seven Sages of the Bamboo Grove from the Jin dynasty was pictured playing this same kind of instrument, it was therefore named after Ruan Xian. பண்டைய உரையில் பயன்படுத்தப்பட்ட மற்றொரு சொல் கின்ஹான்சி (秦漢子), ஒருவேளை நேரான கழுத்து மற்றும் வட்டமான உடலுடன் பிபாவைப் போலவே இருக்கலாம், ஆனால் நவீன கருத்துக்கள் அதன் துல்லியமான வடிவத்தில் வேறுபடுகின்றன.《舊唐書·音樂二》 Jiu Tangshu Old Book of Tang. Original text: 今《清樂》奏琵琶，俗謂之「秦漢子」，圓體修頸而小，疑是弦鞀之遺制。其他皆充上銳下，曲項，形制稍大，疑此是漢制。兼似兩制者，謂之「秦漢」，蓋謂通用秦、漢之法。  Translation: Today's "Qingyue" performance pipa, commonly called the Qinhanzi, has a round body with a small neck, and is suspected to be descended from Xiantao. The others are all shaped full on top and pointed at the bottom, neck bent, rather large, and suspected to be of Han dynasty origin. Being composite of two different constructions, it's called "Qinhan", as it is thought to use both Qin and Han methods. (Note that the description of the pear-shaped pipa as being "full on top and pointed at the bottom", an orientation that is inverted compared to modern instrument, and refers to the way pipa was often held in ancient times).杜佑 《通典》 Tongdian by Du You citing Fu Xuan of Jin dynasty. Original text: 傅玄云：「體圓柄直，柱有十二。」 Translation: Fu Xuan said: "The body is round and the handle straight, and has twelve frets."

பேரிக்காய் வடிவ பைபா மத்திய ஆசியா, காந்தாரா மற்றும்/அல்லது இந்தியாவிலிருந்து சீனாவிற்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். பேரிக்காய் வடிவ வீணைகள் கிபி 1 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து குசானா சிற்பங்களில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. பேரிக்காய் வடிவ பிப்பா ஹான் வம்சத்தின் போது அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம் மற்றும் இது ஹான் பிபா என்று குறிப்பிடப்பட்டது. இருப்பினும், சீனாவில் பேரிக்காய் வடிவ பிப்பாக்களின் சித்தரிப்புகள் 4 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலிருந்து 5 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஜின் வம்சத்தின் போது ஹான் வம்சத்திற்குப் பிறகு மட்டுமே தோன்றின. ஹான் வம்சத்தின் போது பிபா பல சீன அடையாளங்களைப் பெற்றது - கருவியின் நீளம் மூன்று அடி ஐந்து அங்குலம், மூன்று பகுதிகளையும் (வானம், பூமி மற்றும் மனிதன்) மற்றும் ஐந்து கூறுகளையும் குறிக்கிறது, அதே நேரத்தில் நான்கு சரங்கள் நான்கு பருவங்களைக் குறிக்கின்றன.應劭 -《風俗通義·聲音》 Fengsu Tongyi (Common Meanings in Customs) by Ying Shao. Original text: 批把: 謹按： 此近世樂家所作，不知誰也。以手批把，因以為名。長三尺五寸，法天地人與五行，四弦象四時。 Translation: Pipa, made by recent musicians, but maker unknown. Played "pi" and "pa" with the hand, it was thus named. Length of three feet five inches represents the Heaven, Earth, and Man, and the five elements, and the four strings represent the four seasons. (Note that this length of three feet five inches is equivalent to today's length of approximately two feet and seven inches or 0.8 meter.)

 விளையாடுதல் மற்றும் செயல்திறன் 
"பைபா" என்ற பெயர் "பை" (琵) மற்றும் "பா" (琶) ஆகிய இரண்டு சீன எழுத்துக்களால் ஆனது. இவை, லியு ஸியின் ஹான் வம்சத்தின் உரையின்படி, கருவி வாசிக்கப்படும் விதத்தைக் குறிக்கிறது - "பை" என்பது வலது கையால் வெளிப்புறமாகத் தாக்குவது, மற்றும் "பா" என்பது உள்ளங்கையை நோக்கி உள்நோக்கிப் பறிப்பது.Chinese Text Project – 《釋名·釋樂器》 Shiming by Liu Xi (劉熙)]. Original text: 枇杷，本出於胡中，馬上所鼓也。推手前曰枇，引手卻曰杷。象其鼓時，因以為名也。 Translation: Pipa, originated from amongst the Hu people, who played the instrument on horseback. Striking outward with the hand is called "pi", plucking inward is called "pa", sounds like when it is played, hence the name. (Note that this ancient way of writing pipa (枇杷) also means "loquat".) டாங் வம்சத்தில் ஒரு பெரிய மீட்டுக்கட்டை பயன்படுத்தி சரங்கள் விளையாடப்பட்டன, இது ஜப்பானிய பிவாவிற்கு இப்போதும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. 

 மேற்கோள்கள் 

பகுப்பு:சீன இசைக்கருவிகள்
பகுப்பு:சீன மொழி வார்த்தைகளைக் கொண்ட கட்டுரைகள்