பிரதானம்

பிரதானாம் (சமசுகிருதம் : प्रधान) என்பது "மிக முக்கியமான, முதன்மையான, தலைமை அல்லது முக்கிய" என்று பொருள்படும் ஒரு பெயரடை ஆகும். சதபத பிராமணம் அதன் அர்த்தத்தை "பொருள் இயற்கையின் முக்கிய காரணம்" அல்லது "இயற்கையின் படைப்புக் கொள்கை" என்று வழங்குகிறது. சாங்கிய பள்ளி இந்திய தத்துவம், இயற்கையின் படைப்புக் கொள்கையை, பொருளின் மூல வேர், முதன்மைப் பொருள் எனப் பொருள்படுத்துகிறது. ஆனால் பதராயனின் தர்க்கத்தின்படி இது அறிவற்ற கொள்கையாகும், இது பேரின்பத்தைக் கொண்டதாக இருக்க முடியாது.

 கண்ணோட்டம் 
கபிலர் பிரதானாம் என்ற கருத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறார், இது உலகம் உருவாக்கப்பட்ட விஷயமாகும். சாங்கிய பள்ளியின் படி, பிராக்ருதியின் முக்குணங்களான சத்வம், இராட்சதம் மற்றும் தாமசம் ஆகிய மூன்று குணங்களின் சமநிலையின் நிலையாக வரையறுக்கப்பட்ட பொருளின் அசல் வேர் பிரதானாம் ஆகும். பிரக்ருதி நித்தியமானது மற்றும் எங்கும் நிறைந்தது, வரம்பற்றது மற்றும் பொருள் காரணமாக உள்ளது, நித்தியமாக எல்லாவற்றையும் உற்பத்தி செய்கிறது ஆனால் உணர்ச்சியற்றது. புருசம் உற்பத்தி செய்யப்படாதவர், அனைத்து செயல்கள் மற்றும் மாற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டவர், பண்புக்கூறுகள் இல்லாமல், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த உணர்வு, தனிப்பட்ட மற்றும் ஒவ்வொரு உடலுக்கும் தனித்தனியாக இருக்கிறார். பிரதானாம் அனுமானம் என்று அழைக்கப்படுகிறது, 'ஊகிக்கப்பட்ட நிறுவனம்', அதாவது முற்றிலும் கற்பனையானது, இது வெளிப்படும் போது படைப்பின் திறமையான மற்றும் பொருள் காரணமாக மாறும்.

 ரிக் வேத கருத்து 
ரிஷி மதுச்சந்தா (ரிக்வேதம் I.ii.5) கூறுகிறார்: முழு சூரிய குடும்பமும் அதை ஆதரிக்கும் அனைத்து சக்திகளும் படைப்பாளரால் ஆதரிக்கப்படுகின்றன, அவை உருவாக்கப்பட்ட அனைத்து பொருட்களையும் காணக்கூடியவை, அதாவது அறியப்பட்டவை, அந்த பொருட்களை நோக்கி ஈர்க்கப்படும் அனைத்து உயிரினங்களுக்கும். இதன் பொருள், வாழும் அல்லது வாழாத, நகராத அல்லது நகராத அனைத்து பொருட்களும், அந்தந்த குணங்கள் மற்றும் போக்குகளுக்கு ஏற்ப செயல்படுகின்றன, தொடர்பு கொள்கின்றன மற்றும் இணைந்து செயல்படுகின்றன, மேலும் படைப்புகளில் ஈடுபடுகின்றன, ஏனென்றால் படைப்பாளர் இதையெல்லாம் உருவாக்கினார்.

உன்னதமானது (பக்தியின் உருவமற்ற பொருள்) எல்லையற்ற விண்வெளிக்கு அப்பாற்பட்டது, இந்த பூமியிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது, எல்லாப் பொருள்களுக்கும் உயிரினங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டது, இன்னும் அனைத்து சாதாரண உயிரினங்களுக்கும், கற்றறிந்த உயிரினங்களுக்கும் மற்றும் அறியப்பட்ட சிறிய துகள்களின் மிகச்சிறிய துகள்களுக்குள் காணப்படுகிறது. தேவதாக்கள் (கடவுள்கள்), ஆனால் தோற்றம் உள்ள அனைத்து நிறுவனங்களுக்கும் சொந்தமானது என்பது நன்கு நிறுவப்பட்ட உண்மையாகும் (மாண்டூக்ய உபநிஷத் I.6 இல் கௌடபாதர்). படைப்பாளர் எல்லாவற்றையும் நித்திய காரணத்திலிருந்து உருவாக்கினார், அதாவது ஆதிநிலை வரையறுக்கப்படாத பொருளில் இருந்து உருவாக்கினார் (ரிக் வேதம் I.30.9). நாத்திக சாம்க்ய தத்துவத்தை நிறுவிய கபிலர், பொருள்களின் இந்த உலகத்தை படைத்த கடவுளை கடவுள் என்று குறிப்பிடவில்லை. மேலும் சாம்க்யபிரவாசன சூத்திரம் கூறுகிறது - ஈஸ்வரசித்தே: ||௯௨|| - என்றும் பொருள்படும் - கடவுள் இருப்பதற்கான ஆதாரம் இல்லை. கடவுள் இருப்பதை ஒப்புக்கொள்ளும் கணாதன், தத்வாக்களின் அறிவிலிருந்து தற்போதைய உடலைத் தவிர வேறு யாரைக் காணமுடியாது என்ற அச்சமின்மை எழுகிறது என்று நம்புகிறார் ( வைசேஷிக சூத்திரம் V.ii.18). சாங்க்ய தத்துவத்தின் வேர்கள் ரிக்வேத சூக்தங்கள் 129 மற்றும் 221 இல், அதர்வவேதம் X.8 மற்றும் X.43 இல், சதபத பிராமணம் மற்றும் சங்கயான பிராமணத்தில் ஆத்மன் இருபத்தைந்தாவது கொள்கை என்று அழைக்கப்படுபவை மற்றும் அதன் தோற்றம் ஆகியவற்றில் காணப்படுகின்றன. உபநிடதங்கள் சங்கரர் கபிலரை சாகரனின் மகன்களை எரித்த வேத கபிலருடன் அடையாளப்படுத்துகிறார் மற்றும் புத்த புராணங்கள் கபிலரை கௌதம புத்தரின் முன்னோடியாகக் குறிப்பிடுகின்றன. கபிலரின் சீடர் அசூரி மற்றும் பஞ்சசிகா ஆகியோர் மகாபாரதத்தில் (புனித.12.29) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளனர்.

 சாங்கிய கருத்து 
சம்க்யா (சாங்கிய) என்ற வார்த்தை, சாங்க்யா (எண்கள்) என்ற வார்த்தையிலிருந்து உருவானது, புருஷனின் அறிவின் சில அடிப்படைக் கொள்கைகள் மற்றும் பிரக்ருதியின் இருபத்தி நான்கு கொள்கைகள் தொடர்பாக எண்ணுவதைக் குறிக்கிறது. 'வலது பாகுபாடு'. சாந்தோக்ய உபநிஷத், கதா உபநிஷத் மற்றும் ஸ்வேதாஷ்வதார உபநிஷத் ஆகியவை சாம்க்ய சிந்தனை முறை உருவான பிறகு எழுதப்பட்டவை என்பதை நூல்களின் வாசிப்பு காட்டுகிறது. ஸ்வேதாஷ்வதார உபநிஷத்தின் முனிவர் (VI.16) கடவுளை அழைக்கிறார் - பிரதாணக்ஷேத்ரஜ்ஞபதிர்குணேஷ்: தனிப்பட்ட ஆன்மாக்கள் மற்றும் குணங்களின் பிரதான அல்லது பிரக்ருதியின் இறைவன்; கபிலம் என்ற சொல் சாம்க்கிய தத்துவத்தின் தோற்றுவாயைக் குறிக்கும் இந்த அமைப்பு, வேதாந்தத்திற்கு நெருக்கமானது, யதார்த்தமானது மற்றும் இரட்டையானது. அதன் உருவாக்கம் பற்றிய கருத்து, எப்போதும் இல்லாத ஒரு பொருளை ஒருபோதும் உருவாக்க முடியாது, மேலும் காரணத்தின் செயல்பாட்டிற்கு முன்பு எப்போதும் இருக்கும் விளைவு எப்போதும் காரணத்துடன் தொடர்புடையது என்ற வளாகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அனுமானம் (அனுமானம்) புலனுணர்வு மூலம் விளைகிறது என்று பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட முடிவுகளின் தர்க்கத்தை சாங்கிய அமைப்பு பின்பற்றுகிறது, இரண்டும் இருத்தலின் (பவ) அறிவாற்றலுக்கான (பிரமாணங்கள்) வழிமுறைகள்; மற்றும் இல்லாமை (அபாவா) என்பது உணர்வின் ஒரு வடிவம் மட்டுமே. முதன்மையான இயற்கை அல்லது பொருள் (பிரதானம்), ஆவி (புருஷன்) மற்றும் மீதமுள்ள (மகத் போன்றவை) புலன்களால் அவற்றின் தீவிர நுணுக்கத்தால் உணர முடியாது. வெளிப்படுத்தப்பட்ட (வ்யக்தம்) ஒரு காரணத்தை உடையது மற்றும் சார்ந்திருப்பது நித்தியமானது அல்ல, பரவலானது அல்ல, செயலில் உள்ளது, ஊகிக்க முடியாதது, பாகங்கள் மற்றும் கீழ்நிலை கொண்டது; வெளிப்படுத்தப்படாதது (அவ்யக்தம் ) இதற்கு நேர்மாறானது. ஈஸ்வர கிருஷ்ணர் பின்னர் விளக்குகிறார் (சாம்க்ய காரிகா ஸ்லோகம் 11):

வெளிப்படுத்தப்பட்டதைப் போன்ற ஆதி இயல்பு ( பிரதானம் ) மூன்று குணங்களால் அமைக்கப்பட்டது, வேறுபடுத்த முடியாதது (அதைத் தன்னிடமிருந்து வேறுபடுத்திப் பார்க்க முடியாது, அதனால் மஹத் மற்றும் மற்றவை பிராதனிலிருந்து வேறுபடுத்த முடியாது), புறநிலை, பொதுவான, புத்திசாலித்தனம் மற்றும் வளமானவை, ஆனால் ஆவி ( பூமணம் அல்லது புருஷா ) என்பது இன்னும் சில விஷயங்களில் ஒத்திருக்கிறது. மூன்று குணங்களும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவையாக இருந்தாலும், புருஷனின் விடுதலையைக் கொண்டுவரும் தங்கள் ஒரே நோக்கத்தை செயல்படுத்துகின்றன. இன்பம், துன்பம் மற்றும் மாயையின் காரணமாக வெளிப்பாடு நேரடியாக உணரப்படுகிறது; புருஷா விஷயத்தில் இவை இல்லாதவை. 'காரணம்' ( வெளிப்படையாதது ) அதன் 'விளைவின்' ( வெளிப்படையான ) குணங்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும், எனவே, பிராதானம் உள்ளது. 1) சிறப்புப் பொருட்களின் வரையறுக்கப்பட்ட தன்மை, 2) ஒருமைப்பாடு, 3) காரணத்தின் செயல்திறனால் ஏற்படும் பரிணாமம், 4) காரணத்திற்கும் விளைவுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு, 5) முழுமையும் வேறுபாடு அல்லது ஒன்றிணைதல் ஆகியவற்றால் வெளிப்படுத்தப்படாத காரணம் உள்ளது. விளைவுகளின் உலகம், 6) அதன் செயல்பாடு மூன்று பண்புக்கூறுகள் (குணங்கள்) மூலம் சேர்க்கை மற்றும் மாற்றியமைத்தல், இந்த பண்புகளின் பல கொள்கலன்களின் மாறுபட்ட தன்மையிலிருந்து எழும் வேறுபாடு மூலம். பலராமர், பிரதானா என்பது மூன்று குணங்கள், எனவே அவற்றின் ஆதாரமாக ('அடிப்படை' அல்லது 'மூலமாக') இருக்க முடியாது என்று கூறுகிறார். மற்றும் பிராதானத்தில் சமுஹா வடிவில்.

 பாதராயனின் மறுப்பு 
இராமானுஜரும் சங்கரரும் ஈக்ஷதேர்னாஷப்தம் (BSIi5) இல் உள்ள அசபாதம் (உபநிடதங்களில் குறிப்பிடப்படாத பொருள்) என்ற சொல்லுக்கு சாம்க்கியர்களின் பிரதானம் என்றும், பிரபஞ்சத்தில் பிரபஞ்சத்திற்குக் காரணம் என்று குறிப்பிடப்படாததால், பிரதாபத்தை மறுப்பது (அதாவது இல்லை) என்றும் பொருள்படும். உபநிடதங்கள், மற்றும் ' இக்ஷதே ' (பார்ப்பது அல்லது சிந்திப்பது என்று பொருள்) என்ற வார்த்தையிலிருந்து பதராயணன் பிரம்மனைக் காட்சிப்படுத்தி, உயிர் சக்தியை (பிராணன்) (பிரஸ்ன உபநிஷத் VI.3-4) உருவாக்கிய பிரம்மனைக் குறிப்பிடுகிறார் (ஐதரேய உபநிஷத் Ii1-2). சங்கரர் இதைப் பற்றிய தனது விளக்கத்திலும் பின்வரும் சூத்திரங்களிலும் விளக்குகிறார் அ) உணர்ச்சியற்ற பிராதனம் சாட்சியான ஆத்மாவின் உணர்வால் மட்டுமே ஒளிரக்கூடிய சத்வத்தை ஒளிரச் செய்ய முடியாது, ஆ) உணர்ச்சியற்ற பிராமணன் உணர்வான ஆத்மாவையோ பிரம்மத்தையோ அதன் சாரமாகக் கொண்டிருக்க முடியாது, இ) ஆத்மா அறிவுறுத்தக்கூடிய முதன்மை அர்த்தத்தில் ஒரு நனவான நிறுவனத்தைக் குறிக்கிறது; இங்கே பிராமணன் என்பது காட்சியாக்கும் இருத்தலாகும், அது பிரதானம் அல்ல, ஈ) பிராதானம் என்பது உணர்ச்சிகரமான ஆத்மா என்று உபநிடதங்களால் மறைமுகமாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை; அனுபவப் பொருள்கள் அனைத்திற்கும் இதுவே காரணமாக இருந்தாலும், அது இன்னும் அறியப்படாமல் இருக்கும், ஏனெனில் ஒரு வகுப்பாக அனுபவிக்கும் பாடங்கள் பிரதானின் மாற்றங்கள் அல்ல, இ) உணர்வுள்ள உயிரினங்கள் பிரதானா இல்லாத ஒரு நனவான நிறுவனத்தில் மட்டுமே ஒன்றிணைக்க முடியும். ஸ்வேதாஷ்வதர உபநிஷத் (VI.9) அனைத்தையும் அறிந்த கடவுளை அறிமுகப்படுத்துகிறது, அவர் எஜமானரோ அல்லது தோற்றுவிப்பவர்களோ அல்லது ஒழுங்குபடுத்துபவர்களோ இல்லை, அவர் உறுப்புகளின் எஜமானர்களின் காரணமாகவும் ஆணையாளராகவும் இருக்கிறார்.

 மத்வாச்சாரியாரின் விளக்கம் 
பாதராயனின் பிரம்ம சூத்திரங்கள், வேத சிந்தனையின் பரந்த முறையில் முதல் விரிவான சிந்தனையை பிரதிபலிக்கிறது. வேத மரபு சத்தியத்தை 'நுட்பமான ஒலியாக நித்தியமாக நிலைநிறுத்துவதாக' கருதுகிறது, பின்னர் பேச்சு மூலம் மற்றவர்களுக்கு தெரிவிக்கப்பட்டது. இருப்பினும், தத்வவாதத்தின் (யதார்த்தவாதத்தின்) நிறுவனர் மத்வா, அசாபாதம் என்ற சொல்லை, அறிவின் பொருளாக இருப்பதால், விவரிக்க முடியாத பிரம்மனைக் குறிக்க விளக்குகிறார். இந்து தத்துவத்தின் த்வைத பள்ளி, ஈஸ்வர, பிரபஞ்சத்தின் காரணம் ஸ்வதந்திர தத்துவம் ('சுதந்திர யதார்த்தம்') மற்றும் உருவாக்கப்பட்ட பிரபஞ்சம் அஸ்வதந்த்ர தத்வா ('சார்ந்த உண்மை') இது பிரதானின் ('பொருள்') மாற்றமாகும்.

 மேற்கோள்கள் 

பகுப்பு:இந்து மெய்யியல் கருத்துருக்கள்
பகுப்பு:வேதாந்தம்