மலேசிய நாட்டுப்புறவியல்

மலேசிய நாட்டுப்புறக் கதை ( Folklore of Malaysia ) என்பது மலேசியாவின் நாட்டுப்புற கலாச்சாரம் மற்றும் மலாய் தீவுக்கூட்டத்தின் பிற பழங்குடி மக்களின் வாய்வழி மரபுகள், எழுதப்பட்ட கையெழுத்துப் பிரதிகள் மற்றும் உள்ளூர் ஞானங்களில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 
 மலேசிய நாட்டுப்புறக் கதைகள் பாரம்பரியமாக எழுத்து முறைகள் இல்லாத காலத்தில் வாய்வழியாகப் பரப்பப்பட்டன. மலாய்க்காரர்களிடையே வாய்வழி பாரம்பரியம் செழித்தோங்கியது. ஆனால் மலேசியப் பழங்குடிகளில் ஓராங் அஸ்லி மற்றும் சரவாக் மற்றும் சபாவில் உள்ள ஏராளமான இனக்குழுக்களிடையே தொடர்ந்து உயிர்வாழ்கிறது. ஆயினும்கூட, மலேசிய நாட்டுப்புறக் கதைகள் பிராந்தியத்தின் பாரம்பரிய மலாய் நாட்டுப்புறக் கதைகளுடன் நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. மலாய் நாட்டுப்புறக் கதைகள் காலப்போக்கில் பிராந்திய பின்னணியைக் கொண்டிருக்கின்றன. மேலும் நவீன ஊடகங்களின் செல்வாக்கின் மூலம், பிராந்திய மலாய் நாட்டுப்புறக் கதைகளின் பெரும் பகுதிகள் பரந்த பிரபலமான மலேசிய நாட்டுப்புறக் கதைகளுடன் பின்னிப்பிணைந்துள்ளன.

மலாய் மொழியில், புதயா ரக்யாத் என்ற சொல் நாட்டுப்புறக் கதைகளை விவரிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. காமுஸ் திவானின் கூற்றுப்படி, புதயா ரக்யாத் என்பது ஒரு சமூகம் அல்லது ஒரு தேசத்தால் பெறப்பட்ட கதைகள், பழக்கவழக்கங்கள், உடைகள், நடத்தை போன்றவற்றை விளக்கலாம்.  மலேசிய நாட்டுப்புறக் கதைகள் இந்திய பாரம்பரியத்தில் இருந்து பெரும் செல்வாக்கைப் பெறுகின்றன. பல உருவங்கள், புராணங்கள் மற்றும் உயிரினங்கள் மலாய் தீவுக்கூட்டத்தின் இசுலாமியத்திற்கு முந்தைய மரபுகளிலிருந்து தழுவி வருகின்றன. இந்த இந்தியச் செல்வாக்கு என்பது மலேசிய நாட்டுப்புறக் கதைகள் பொதுவாக நாட்டில் உள்ள பகுதிகளுக்கு இடையே வேறுபடுகின்றன. மேற்கு மலேசியாவில் இருந்து வரும் நாட்டுப்புறக் கதைகள் கிழக்கு மலேசியாவை விட இந்திய நாட்டுப்புறக் கதைகளில் அதிக செல்வாக்கைக் கொண்டுள்ளன. இருப்பினும், மலாய் மற்றும் மலேசிய நாட்டுப்புறக் கதைகளின் பல பகுதிகள் இசுலாத்திற்கு முந்தைய கடந்த காலத்திற்கான ஆதாரங்களைக் கொண்டிருக்கின்றன.

 நாட்டுப்புற கதைகள் 
மலேசிய நாட்டுப்புறக் கதைகளில் புராணங்கள், புனைவுகள், கட்டுக்கதைகள் போன்ற பல்வேறு வடிவங்கள் உள்ளன. மலேசிய நாட்டுப்புறக் கதைகளில் முக்கிய தாக்கங்கள் இந்திய, சாவகம் மற்றும் மத்திய கிழக்கு நாட்டுப்புறக் கதைகளாகும். பழங்காலத்திலிருந்தே பல இந்திய இதிகாசங்கள் மலாய் மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. அவை இராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதத்தின் சமசுகிருத இதிகாசங்கள் உட்பட, அவை மலேசிய கலையான வயாங் குளிட்டின் அடிப்படையாகும். தவிர, இந்திய காவியங்கள்,  சாவக காவியமான பாஞ்சி  மலாய் இலக்கியத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. மேலும், மலேசிய நாட்டுப்புறக் கதைகளை வளப்படுத்துவதில் பெரும் பங்கு வகிக்கிறது.

மலேசிய நாட்டுப்புறக் கதைகள் பொதுவாக இளவரசர்கள் மற்றும் இளவரசிகள், அரசர்கள் மற்றும் ராணிகள் அல்லது நாயகர்கள் மற்றும் அவர்களின் பெண்மணிகளுக்கு இடையேயான காதலை மையமாகக் கொண்டுள்ளன. இன்று வரை, மலேசியாவில் ஏராளமான அரசவைகள் உள்ளன. மேலும், அவை பல நாட்டுப்புறக் கதைகளின் அடிப்படையை வழங்கியுள்ளன. உதாரணமாக, புட்டேரி லிண்டுங்கன் புலன் மற்றும் ராஜா பெர்சியோங் போன்ற நாட்டுப்புறக் கதைகள் எப்போதும் கெடாவின் சுல்தானகத்துடன் தொடர்புடையவை. மேலும் புத்தேரி லிமாவ் புருட்டின் கதை பேராக் சுல்தானகத்துடன் தொடர்புடையது. இப்பகுதியில் இடம்பெயர்ந்ததன் காரணமாக, சில பிரபலமான மலேசிய நாட்டுப்புறக் கதைகள் மலாய் தீவுக்கூட்டத்தின் பிற பகுதிகளிலிருந்தும் வந்திருக்கலாம்.

இந்த நாட்டுப்புறக் கதைகள் பெரும்பாலும் பெங்லிபூர் லாரா என்று அழைக்கப்படும் கதை சொல்பவர்களால் கூறப்படுகின்றன. இது காமுஸ் திவானால் நகைச்சுவையின் கூறுகளுடன், பொதுவாக பான்டூன், சையர், செலோகா போன்றவற்றைக் கொண்டு சோகமான இதயத்தைச் சொல்வதன் மூலம் சோகமான இதயத்தை ஆறுதல்படுத்தும் நபர்கள் என்று வரையறுக்கிறது. இன்று சில பெங்கிலிபூர் லாராக்கள் உள்ளன. பெரும்பாலும் கிராமப்புற மலேசியாவில் விவசாயிகள் அல்லது கிராமவாசிகள். மலேசியா முழுவதும் வெவ்வேறு வகையான கதை சொல்பவர்கள் உள்ளனர் - பெர்லிஸில் உள்ள அவாங் பாட்டில் அல்லது அவாங் பெலாங்கா ; மாக் யோங்,  சியாமீஸ் மெனோரா, டோக் செலாம்பிட், வயாங் குலிட் கிளந்தான் இன் கிளந்தான்; ஜோகூரில் ஹம்டோலோக் மற்றும் சாவக வயாங் குலிட் பூர்வோ ; நெகிரி செம்பிலானில் மினாங்கபாவ் ரண்டாய் மற்றும் துகாங் கபா, ஜிகே,  மெக் முலுங்  மற்றும் கெடாவில் வயாங் குலிட் கெடெக் ; மேலகா மற்றும் பினாங்கில் உள்ள பாங்சாவான் போன்றவர்கள்.

பன்னிரண்டு மாக் யோங் கதைகள் முழுமையாக கிடைத்துள்ளன. அவை அசல் மற்றும் போதுமான கலை மதிப்புகளைக் கொண்டவை.  பிரபலமான மலாய் நாட்டுப்புறக் கதைகளில் காமிக்ஸ் புத்தகங்களும் அடங்கும்.

 கலாச்சார மரபுகள் 
மலேசியாவில் உள்ள ஒவ்வொரு மாநிலங்களும் வாய்வழி மரபுகளின் வெவ்வேறு பதிப்புகளைப் பயன்படுத்துகின்றன. ஆனால் மிகவும் பிரபலமானது நாட்டுப்புற பாடல் அல்லது லாகு ரக்யாட் வடிவத்தில் உள்ளது. எடுத்துக்காட்டாக, கஜல் மெலாயுவை மலேசியா முழுவதிலும் கேட்க முடியும். ஆனால் இது மூவார்] மாவட்டத்தின்]] ஜோகூருடன் தொடர்புடையது. கசல் மேலாயுவில், கவிஞர்கள் மற்றும் பாடகர்கள் கஜல் மேலாயு எனப்படும் மத்திய கிழக்கு மற்றும் இந்திய-ஈர்க்கப்பட்ட இசைக்கு பாண்டூன் அல்லது சையரைக் குரல் கொடுக்கிறார்கள். நாட்டுப்புறப் பாடலின் இந்த வடிவம் திருமணங்கள் மற்றும் கலாச்சார விழாக்களிலும் நிகழ்த்தப்படுகிறது. மெலகாவில், டோண்டாங் சயாங், மலாக்கா காதல் பாடல்கள், மலாய் மற்றும் மலாய் மொழி பேசும் பெரனாகன் சமூகங்களால் நிகழ்த்தப்படுகிறது. பான்டூன் பொதுவாக காதல், வாழ்க்கை மற்றும் திருமணம் ஆகியவற்றைக் கருப்பொருளாகக் கொண்டுள்ளது. மலேசிய நாட்டுப்புற இசையில் உள்ள பல்வேறு வகையான வகைகள் மலேசிய சமூகத்தில் உள்ள கலாச்சார குழுக்களை பிரதிபலிக்கின்றன; மலாய், சீனம், இந்தியன், தயாக், கடசாண்டுசுன், பஜாவ், ஒராங் அஸ்லி, மெலனாவ், கிறிஸ்டாங், சியாமிஸ் மற்றும் பிற.  

 இதனையும் பார்க்கவும் 

 மலாய் மக்களின் நாட்டுப்புறவியல்

 சான்றுகள் 

பகுப்பு:மலேசியத் தொன்மவியல்
பகுப்பு:மலேசியாவில் பண்பாடு