இந்தியாவில் மகப்பேறு இறப்பு விகிதம்

இந்தியாவில் மகப்பேறு இறப்பு விகிதம் (Maternal mortality in India) என்பது கர்ப்ப காலத்தில் அல்லது கர்ப்பத்திற்குப் பிறகு, கருக்கலைப்புக்கு பிந்தைய அல்லது பிறப்புக்குப் பிறகான காலங்கள் உட்பட இந்தியாவில் ஏற்படும்  ஒரு பெண்ணின் மகப்பேறு மரணம் ஆகும்  பல்வேறு நாடுகள் மற்றும் கலாச்சாரங்கள் மகப்பேறு இறப்புக்கு வெவ்வேறு விகிதங்கள் மற்றும் காரணங்கள் உள்ளன.  இந்தியாவிற்குள், பிராந்தியங்களுக்கிடையேயும் சமூகப் பொருளாதார காரணிகளாலும் சுகாதார அணுகலில் குறிப்பிடத்தக்க மாறுபாடு உள்ளது, அதன்படி, பல்வேறு மாநிலங்கள், பிராந்தியங்கள் மற்றும் பெண்களின் மக்கள்தொகை ஆகியவற்றில் மகப்பேறு இறப்புகளிலும் மாறுபாடு உள்ளது. 

கருத்தரித்தல் என்பது பெண்களுக்கு இறக்கும் அபாயத்தை ஏற்படுத்தும் ஒரு பாதிப்பை உள்ளடக்கியது, மேலும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் அதிக கருத்தரித்தல் தொடர்பான பெண்களின் இறப்புகளை பதிவு செய்யும் பல நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்றாகும். 

கருத்தரித்தல் மற்றும் பிரசவம் அல்லது கருக்கலைப்பின் போது ஏற்படும் சிக்கல்களால் பெண்கள் இறக்கின்றனர். கர்ப்ப காலத்தில் உருவாகும் இந்த சிக்கல்களில் பெரும்பாலானவை எளிதில் தடுக்கக்கூடியவை அல்லது சிகிச்சையளிக்கக்கூடியவையாக உள்ளது. பிற சிக்கல்கள் கர்ப்பத்திற்கு முன்பே இருக்கக் கூடியனவாகவும் அவை கர்ப்ப காலத்தில் மோசமடைவதாகவும் உள்ளன.

 வரலாறு 
முழுமையான தாய்வழி இறப்புகளின் உலகளாவிய கணக்கில் ஐந்தில் ஒரு பங்கு இந்தியாவில் நிகழ்கிறது. இருப்பினும், தாய்வழி இறப்பு விகிதம் குறைந்து கொண்டே வருகிறது.RGI (2006) Registrar General/Centre for Global Health Research, University of Toronto. New Delhi: Registrar General of India WHO, UNICEF, UNFPA, World Bank (2012) Trends in maternal mortality: 1990 to 2010. Geneva: World Health Organization மற்றும் 1990 முதல் 3.5சதவீதம்  ஆண்டுதோறும் பிறப்பு வீதம் அதிகரிக்கிறது.  IIPS (2010) District level household and facility survey (DLHS-3) 2007–2008: India. Mumbai: International Institute for Population Sciences

தாய்வழி இறப்புகளில் தொண்ணூற்று நான்கு சதவீதம் (94சதவீதம் ) குறைந்த மற்றும் நடுத்தர வருவாய் உள்ள நாடுகளில் நிகழ்கின்றன. Trends in maternal mortality: 2000 to 2017: estimates by WHO, UNICEF, UNFPA, World Bank Group and the United Nations Population Division. Geneva: World Health Organization; 2019  செப்டம்பர் 2000 இல், ஐக்கிய நாடுகள் சபை, இந்தியா மற்றும் பிற வளரும் நாடுகளில் அதீத தாய்வழி இறப்பு எண்ணிக்கையை எதிர்கொண்டது.  செப்டம்பர் 2000 இல் ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச் சபையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட மில்லினியம் பிரகடனத்தில் இந்தியா கையெழுத்திட்டது, மேலும் எட்டு வளர்ச்சி இலக்குகளுக்கான தனது நிலைப்பாட்டினை தொடர்ந்து உறுதிப்படுத்தியது. இந்த இலக்குகள் வறுமை மற்றும் பற்றாக்குறையினைக் குறைப்பதற்கான இந்தியாவின் சொந்த தேசிய வளர்ச்சி இலக்குகளுடன் ஒத்துப்போகின்றன.  2018 ல் உலக சுகாதார அமைப்பு (WHO) 2005 ஆம் ஆண்டு முதல் தாய் இறப்பு விகிதத்தினை இந்தியா பெருமளவில் குறைத்ததற்கு வாழ்த்து தெரிவித்தது,  குறிப்பாக சமீபத்திய ஆண்டுகளில், தாய்வழி இறப்பு விகிதத்தை 77சதவீதம் குறைத்தது, 1990 ல் 100 000 நேரடி பிறப்புகளுக்கு 556 ஆகவும் 2016 ஆம் ஆண்டில் 100 000 நேரடி பிறப்புகளுக்கு 130 ஆக இருந்த மகப்பேறு இறப்பினைக் குறைத்ததனை ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சாதனையாக உலக சுகாதார அமைப்பு கருதுகிறது. அதற்கு முன், பல்வேறு அறிக்கைகள் இந்தியாவில் தாய்வழி இறப்பு விகிதங்களை அதிகரித்துள்ளதாகக் கூறின,   அதிலிருந்து உலக சுகாதார அமைப்பு மற்றும் பிற சர்வதேச அமைப்புகள் இந்தியா மில்லினியம் வளர்ச்சி இலக்குகளை அடைய முடியாது என்று முடிவு செய்தன.

தாய்வழி இறப்புகள் ஒரு அரிய நிகழ்வாக இருப்பதால் வலுவான மதிப்பீடுகளை வழங்க ஒரு பெரிய மாதிரி அளவு தேவைப்படுகிறது. மாதிரி பதிவு அமைப்பு, மாதிரி அளவை அதிகரிக்க, தாய்வழி இறப்பு பற்றிய நம்பகமான மதிப்பீடுகளை வழங்குவதற்காக மூன்று வருட தரவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு முடிவுகளை அறிவித்தது.  இந்தியாவில் தாய்மை இறப்பு பற்றிய முதல் அறிக்கை (1997-2003), போக்குகள், காரணங்கள் மற்றும் ஆபத்து ஆகிய காரணிகளை விவரித்து. இது அக்டோபர் 2006 இல் வெளியிடப்பட்டது. 

 சான்றுகள் 

பகுப்பு:மகப்பேறியல்