பஜனைகள்

பஜனை என்பது பகிர்வு எனப் பொருள்படும். ஒரு பிராந்திய மொழியில், சமய கருத்துகள் அல்லது ஆன்மீக சிந்தனையுடன் பாடும் பாடல்களை இச்சொல் குறிக்கிறது. பஜனை என்பது இசை மற்றும் கலைகளின் ஒரு வகையாகும்.இதனைப் பாடுவதற்கு எவ்விதமான விதிமுறைகளும் இல்லை. இந்து சமயத்தில் குறிப்பாக வைணவத்தில் பக்தியை வளர்ப்பதற்காகப் பாடும் இசையாகும்.

புனித நூல்கள், புகழ்பெற்ற இதிகாசங்கள், மகான்களின் போதனைகள், கடவுள் ஆகியவை பஜனையின் பொதுவான அம்சங்களாகும். இது பொதுவாக ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட பாடகர்கள், இசையுடனும், சில நேரங்களில் நடனத்துடனும் ஆலயங்களிலோ, ஒரு மரத்தின் கீழோ, ஆற்றங்கரையிலோ அல்லது ஒரு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்களிலோ பாடப்படுவதாகும்.

தென்னிந்திய பக்தி முன்னோடிகளோடு தொடங்கி, பலவிதமான "பஜனைகள்" பக்தி இயக்கத்தில் உள்ள மகான்களால் பாடப்பட்டன. ஆனால் பக்தர்கள் பரவலாக அநாமதேயமாகவும் இசை மற்றும் நாட்டியக் கலை வழியாகவும் பங்களித்தனர். நிர்குனி, கோரகனதி, வல்லபபந்தி, அஷ்டாசாப், மதுர-பக்தி ஆகியவை பஜனைகளின் வகைப்பாடாகும். 'சம்ப்ரதாய பஜனை' முறையை தென்னிந்தியர்கள் வழக்கமாக செய்கிறார்கள்.

பெயற்காரணம்

சமஸ்கிருத வார்த்தையான "பஜன்" அல்லது "பஜனா" என்பது "பஜ்" என்ற வார்த்தையிலிருந்து பெறப்பட்டது, அதாவது  "பஜன்'' என்பது பிரிக்க, பங்கு அல்லது  பங்கேற்க என்னும் பொருள்படும். பஜனை என்கிற வார்த்தை "ஆன்மீக, மத கோட்பாடு ,ஒன்றுகூடுவது, இணைத்தல், பக்தி, அன்பு, கடவுளிடம் நம்பிக்கை என்பதையும் குறிக்கிறது.

இந்து சமய பஜனை

இந்து சமயத்தில் "பஜனை" என்பது பிராந்திய மொழியில் எவ்வித விதிமுறைகளும் இன்றி இசையுடன் பாடப்படும் தெய்வீக பாடல்களாகும். இது இந்தியா மற்றும் நேபாளம் போன்ற நாடுகளில் பாடப்படுகின்றது. குறிப்பாக வைணவ சமூகத்தில் விஷ்ணுவின் அவதாரங்களான ராமர், கிருஷ்ணர், விட்டல் மற்றும் நாராயணன் மீது அதிகமான பாடல்கள் உள்ளன. தென்னிந்தியாவில் 'தக்‌ஷிண பாரத சம்பிராதய பஜனை' முறையை பின்பற்றுகின்றனர். இது பாடல்கள், கீர்த்தனைகள் மற்றும் நாமாவளிகள் அடங்கியதாகும். இப்பாடல்கள் புகழ் பெற்ற இசைக் கலைஞர்களால் பல இந்திய மொழிகளில் பல நாடுகளிலும் இசைக்கப்படுகின்றன.

மேற்கோள்கள்

பகுப்பு:பக்தி இயக்கம்