முகலாய வம்சம்

முகலாய வம்சம் (Mughal dynasty ) என்பது பாபரின் குர்கானியர்கள் எனப்படும் ஏகாதிபத்திய சபையின் உறுப்பினர்களால் ஆனது. முகலாயர்கள் மத்திய ஆசியாவிலிருந்து வந்த துருக்கிய-மங்கோலிய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த தைமூர் வம்சத்தின் ஒரு கிளையாக இருந்தனர். வம்சத்தின் நிறுவனர், பாபர் தனது தந்தை வழியில் ஆசிய வெற்றியாளரான தைமூரையும், தாய் வழியில் மங்கோலிய பேரரசர் செங்கிஸ் கான் ஆகிய இருவரின் நேரடி வம்சாவளியாக இருந்தார். அதே போல் பாபரின் மூதாதையர்களும் திருமணங்கள் மற்றும் பொதுவான வம்சாவளியின் மூலம் செங்கிசிட்களுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தனர்.  "முகலாயம்" என்ற சொல் அரபு மற்றும் பாரசீக மொழிகளில் " மங்கோலியம் " என்பதின் சிதைந்த வடிவமாகும். ஏனெனில் இது முகலாய வம்சத்தின் மங்கோலிய தோற்றத்தை வலியுறுத்தியது.  முகலாய வம்சம் முகலாயப் பேரரசை கி.பி. 1526 முதல் 1857 வரை ஆட்சி செய்தது. 

பேரரசின் வரலாற்றின் பெரும்பகுதியின்போது, பேரரசர் முழுமையான ஆட்சியாளார், நாட்டுத் தலைவர், அரசாங்கத் தலைவர் மற்றும் இராணுவத் தலைவராக இருந்தார். அதே நேரத்தில் வீழ்ச்சியடைந்த காலத்தில் பிரதம அமைச்சருக்கு அதிகாரம் மாற்றப்பட்டது .  பேரரசு பல பிராந்திய இராச்சியங்களாகவும், சுதேச மாநிலங்களாகவும் பிரிக்கப்பட்டது.  ஆனால் வீழ்ச்சியடைந்த சகாப்தத்தில் கூட, முகலாயப் பேரரசர், இந்திய துணைக் கண்டத்தின் மீது இறையாண்மையின் மிக உயர்ந்த வெளிப்பாடாகத் தொடர்ந்தார். முஸ்லிம் முகவராக மட்டுமல்ல, மராட்டிய, இராஜபுதன மற்றும் சீக்கியத் தலைவர்களும் தெற்காசியாவின் இறையாண்மை கொண்ட பேரரசரின் சடங்கு ஒப்புதல்களில் பங்கேற்றனர்.  ஏகாதிபத்திய குடும்பம் அதிகாரத்திலிருந்து அகற்றப்பட்டது. மேலும், 1857 செப்டம்பர் 27 அன்று முதல் இந்திய சுதந்திரப் போரின்போது பேரரசு ஒழிக்கப்பட்டது. அடுத்த ஆண்டு பிரிட்டிசு இராச்சியம் அறிவிக்கப்பட்டது. 

கடைசி பேரரசர் இரண்டாம் பகதூர் சா பிரிட்டிசாரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பர்மாவிலுள்ள (இப்போது மியான்மர்) யங்கோனுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டார். பல குற்றச்சாட்டுகளில் அவரை தண்டித்த பின்னர்.  பாக்கித்தான், இந்தியா மற்றும் வங்காளதேசத்தில் வசிக்கும் மக்களின் எண்ணிக்கை முகலாய வம்சத்தின் சந்ததியினர் என்று கூறிக்கொண்டது.

 வரலாறு 
முகலாய சாம்ராஜ்யம் தோராயமாக 1526 ஆம் ஆண்டில் இன்றைய உசுபெக்கித்தான் பகுதியிலிருந்து ஒரு தைமூர் இளவரசனான பாபரால் நிறுவப்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது. மத்திய ஆசியாவில் தனது மூதாதையர் பகுதிகளை இழந்த பின்னர், பாபர் முதலில் காபூலில் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டார். இறுதியில் இந்திய துணைக் கண்டத்தை நோக்கி நகர்ந்தார்.  உமாயூனின் ஆட்சிக் காலத்தில் முகலாய வம்சம் சூர் பேரரசர்களால் 16 ஆண்டுகள் ஆட்சியில் இல்லாமல் இருந்தது.  முகலாய ஏகாதிபத்திய கட்டமைப்பு 1580களில் பேரரசர் அக்பரால் நிறுவப்பட்டது. இது 1740 கள் வரை , கர்னல் போருக்குப் பின்னர் சிறிது காலம் வரை நீடித்தது. ஷாஜகான் மற்றும் ஔரங்கசீப்  ஆகியோரின் ஆட்சிக் காலத்தில், வம்சம் புவியியல் அளவு, பொருளாதாரம், இராணுவ மற்றும் கலாச்சார செல்வாக்கு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அதன் உச்சத்தை அடைந்தது.  

1700 ஆம் ஆண்டில், வம்சம் உலகின் பணக்கார இராச்சியமாக பூமியில் மிகப்பெரிய இராணுவத்துடன் ஆட்சி செய்து வந்தது.  முகலாயர்கள் உலகப் பொருளாதாரத்தில் ஏறக்குறைய 24 சதவீத பங்கையும், ஒரு மில்லியன் வீரர்களின் இராணுவத்தையும் கொண்டிருந்தனர்.  Art of Mughal Warfare." Art of Mughal Warfare. Indiannetzone, 25 Aug. 2005. அந்த நேரத்தில் முகலாயர்கள் தெற்காசியா முழுவதிலும் 160 மில்லியன் மக்களைக் கொண்டு ஆட்சி செய்தனர், இது உலக மக்கள் தொகையில் 23 சதவீதமாகும்.  18 ஆம் நூற்றாண்டில் உள்நாட்டு வம்ச மோதல்கள், பொருந்தாத மன்னர்கள், பெர்சியர்கள் மற்றும் ஆப்கானியர்கள் போன்ற வெளிநாட்டு படையெடுப்புகள் மற்றும் மராத்தியர்கள், சீக்கியர்கள், இராசபுத்திரர்கள் மற்றும் பிராந்திய நவாப்களின் கிளர்ச்சிகள் ஆகியவற்றால் வம்சத்தின் சக்தி விரைவாகக் குறைந்தது.   கடைசி சக்கரவர்த்தியின் அதிகாரம் பழைய நகரமான தில்லிக்கு மட்டுமே இருந்தது. 

முகலாயர்களில் பலர் இராஜபுதன மற்றும் பாரசீக இளவரசிக்கு பிறந்ததால் திருமண கூட்டணிகளின் மூலம் குறிப்பிடத்தக்க இந்திய இராஜபுதன மற்றும் பாரசீக வம்சாவளியைக் கொண்டிருந்தனர்.   இந்தோ-இஸ்லாமிய நாகரிகம் செழித்து வளர்வதில் முகலாயர்கள் பெரும் பங்கு வகித்தனர்.  முகலாயர்கள் கலை, கலாச்சாரம், இலக்கியம் மற்றும் கட்டிடக்கலை ஆகியவற்றின் சிறந்த புரவலர்களாக இருந்தனர். முகலாய ஓவியம், கட்டிடக்கலை, கலாச்சாரம், ஆடை, உணவு மற்றும் உருது மொழி ; அனைத்தும் முகலாய காலத்தில் வளர்ந்தன. முகலாயர்கள் கலை மற்றும் கலாச்சாரத்தின் பாதுகாவலர்கள் மட்டுமல்ல, அவர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் இந்தத் துறைகளிலும் ஆர்வம் காட்டினர். பேரரசர் பாபர், ஔரங்கசீப் மற்றும் இரண்டாம் சா ஆலம்  ஆகியோரின் சிறந்த கையெழுத்துப் பிரதிகள் ஆகியன.  ஜஹாங்கிர் ஒரு சிறந்த ஓவியர்,  ஷாஜகான் ஒரு சிறந்த கட்டிடக் கலைஞர் , இரண்டாம் பகதூர் சா  உருது மொழியின் சிறந்த கவிஞர். 

 சிம்மாசனத்திற்கு அடுத்தடுத்து 
முகலாய வம்சம் பல அடிப்படை வளாகங்களின் கீழ் இயங்கியது: பேரரசர்  முழு நிலப்பரப்பையும் முழுமையான இறையாண்மையுடன் ஆட்சி செய்தார். ஒரு நேரத்தில் ஒருவர் மட்டுமே பேரரசராக இருக்க முடியும். மேலும், வம்சத்தின் ஒவ்வொரு ஆண் உறுப்பினரும் அந்த வாரிசு கூட பேரரசராக ஆவதற்கு அனுமானமாக தகுதி பெற்றவர். -apparent பரம்பரை வரலாற்றில் பல முறை நியமிக்கப்பட்டார். இருப்பினும், ஏகாதிபத்திய இளவரசர்கள் மயில் சிம்மாசனத்திற்கு உயர்ந்த சில செயல்முறைகள் முகலாய சாம்ராஜ்யத்திற்கு மிகவும் குறிப்பிட்டவை. இந்த செயல்முறைகளைப் பற்றி மேலும் விரிவாகப் பார்க்க, பேரரசர்களுக்கிடையில் அடுத்தடுத்த வரலாற்றை இரண்டு காலங்களாகப் பிரிக்கலாம்: ஏகாதிபத்திய வாரிசுகள் (1526-1713) மற்றும் ரீஜண்ட் வாரிசுகளின் சகாப்தம் (1713-1857). 

 மேற்கோள்கள் 

 குறிப்புகள் 

பகுப்பு:முகலாயப் பேரரசு