கருநாடக - இந்துஸ்தானி இசைகள் ஒப்பீடு

கருநாடக. இந்துஸ்தானி இசைகளுக்கான அடிப்படைத் தத்துவம் ஒன்றேயானாலும் பாடும் முறைகளில் பல  வேறுபாடுகள் உண்டு.

இரண்டுக்கும் பொதுவானவை
7 சுவரங்கள், 12 சுவரஸ்தானங்கள், 22 சுருதிகள், வாதி, சம்வாதி, விவாதி, அனுவாதி என்பன யாவும் இவ்விரு இசைகளுக்கும் பொதுவான அம்சங்களாகும். கருநாடக சங்கீதத்தில் 72 மேளகர்த்தாக்கள் (தாய் ராகங்கள்) இருப்பதைப் போன்றே ஹிந்துஸ்தானி சங்கீதத்தில் 10 தாட்கள் உண்டு.

ஆரம்ப அப்பியாச வகைகள்
கர்நாடக சங்கீதத்தில் ஆரம்ப அப்பியாச வரிசைகள் மாயாமாளவகெளளை இராகத்திலேயே கற்பிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் இந்துஸ்தானி சங்கீதத்தில் ஒவ்வொரு ராகத்திலும் பலடாஸ் என அழைக்கப்படும் சுவர அப்பியாச வரிசைகள் கற்பிக்கப்படுகின்றன.

உருப்படிகள்	
கருநாடக சங்கீதத்தில் உள்ளவாறு ஏராளமான உருப்படி வகைகளோ, தள வகைகளோ, இராகங்களோ இந்துஸ்தானி சங்கீதத்தில் கிடையாது. கான காலத்திற்கேற்பவே இராகங்களைப் பாடும் முறை இந்துஸ்தானி சங்கீதத்தில் இன்னும் கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றது. ஆனால், கர்நாடக இசையிலோ இம்முறை அருகி வருகின்றது. கர்நாடக இசையில் கமகங்கள், பிருகாக்கள் என்பன மிக முக்கியமான அம்சங்களாகும். கமகம் என்னும் அம்சம் இந்துஸ்தானி சங்கீதத்தில் காணப்படுகின்ற போதும் அவை லேசான ஏற்ற ஜாரு, இறக்க ஜாரு வகையிலான கமகங்களாகும்.
பாடும் முறை
இராகம் பாடும் முறையில் இரு இசைகளுக்கும் வேறுபாடு காணப்படுகின்றது. இந்துஸ்தானி சங்கீதத்தில் ஆலாபனை விஸ்தாரமாக நீண்ட நேரம் பாடப்படுகிறது. நீண்ட நேரம் மந்த்ர ஸ்தாயியில் சஞ்சாரம் செய்த பின்னரே படிப்படியாக மத்யஸ்தாயி, மேல்ஸ்தாயியில் சஞ்சாரம் செய்வர்.

சாதாரணமாக இந்துஸ்தானி கச்சேரியில் 2, 3 இராகங்களே பாடப்படுகின்றன. ஆனால், கர்நாடக சங்கீதத்தில் 3 மணி நேரக் கச்சேரியில் 10-15 உருப்படி வகைகள் பாடப்படுகின்றன. கருநாடக சங்கீதக் கச்சேரியின் ஆரம்பத்தில் வர்ணம், பஞ்சரத்ன கீர்த்தனை, துரிதகால கீர்த்தனைகள் என்பன கச்சேரி களை கட்டுவதற்காகப் பாடப்படுகின்றன. இந்துஸ்தானி கச்சேரி பெரும்பாலும் ஆலாபனையுடனேயே ஆரம்பமாகிறது. கருநாடக சங்கீதக் கச்சேரிகளில் ஓர் இராகத்தில் ஓர் உருப்படியே பாடப்படுதல் வழக்கமாகும். ஆனால், இந்துஸ்தானி சங்கீதத்தில் ஒரே இராகத்திலேயே விளம்ப லய உருப்படி, துரித லய உருப்படி என்பன பாடப்படுகின்றன.

பக்க வாத்தியங்கள்
கர்நாடக சங்கீத வாய்ப்பாட்டுக் கச்சேரியில் பக்க வாத்தியமாக வயலின், மிருதங்கம், கடம், மோர்சிங், கஞ்சிரா போன்ற வாத்தியங்கள் வாசிக்கப்படும். பிரதானமான இராகம், கிருதி, பல்லவி பாடப்பட்ட பின் தனி ஆவர்த்தனம் முக்கிய இடம் வகிக்கிறது. ஆனால் இந்துஸ்தானி இசையில் சுருதிக்காக தம்புராவும், தாளத்திற்காக தபேலாவும் மாத்திரமே வாசிக்கப்படும். தனி ஆவர்த்தனத்திற்கு இவ்விசையில் இடமில்லை. கர்நாடக இசையின் பாதிப்பினால் ஹிந்துஸ்தானி இசைக் கச்சேரிகளில் இப்போது வயலின் வாசிக்கப்படுகிறது.

பிற
கருநாடக-இந்துஸ்தானி சங்கீதங்களுக்கு இடையிலான ஒற்றுமை-வேற்றுமை

கருநாடக சங்கீதத்தில் கையினால் தாளம் இடுவது போன்று இந்துஸ்தானி சங்கீதத்தில் கையினால் தாளம் போடுவதில்லை. தபேலாவில் வாசிக்கப்படும் டேக்கா (ஜதி) ஒட்டியே பிரதானமாக பாடுபவர் பாடவேண்டும் அல்லது பக்கவாத்தியம் வாசிப்பவர் வாசிக்க வேண்டும். ஆகையினால் இந்துஸ்தானி இசையில் தபேலா வாசிப்பு முறையை பாடகர், வாத்திய இசை விற்பன்னர் யாவரும் அறிந்திருத்தல் அவசியம்.

இந்துஸ்தானி இசையில் கற்பனாஸ்வரம் பாடும் முறை மிகக் குறைவாகும்.கீர்த்தனை, கிருதியில் உள்ள பல்லவி, அனுபல்லவி போன்ற அங்க வேறுபாடுகளை இந்துஸ்தானி சங்கீதத்தில் ஸ்தாயியில், அந்தரா எனக் கூறுவர்.அந்தர் என்றால் 'உள்ளே' என்று பொருள்.

கஸல் என்னும் இந்துஸ்தானி உருப்படி வகை கருநாடக சங்கீதத்தில் ஜாவளிக்கு ஒப்பானது. தும்ரி என்பது பதத்திற்கும், தரானா என்பது தில்லானாவுக்கும் ஒப்பானது.

இந்துஸ்தானி சங்கீதத்தில் பலவித கரானாக்கள், அதாவது குருகுல முறைகள் உண்டு. ஒவ்வொரு கரானாவும் ஒவ்வொரு பாணியைப் பின்பற்றுவதாக அமைகின்றது. உ.ம்: கவாலியர், ஆக்ரா, ராம்பூர், பெனாரஸ்

தென்னிந்தியாவிலும் கேரள பாணி, ஆந்திரா பாணி என்றிருந்தாலும் இந்துஸ்தானி சங்கீத கரானாக்களைப் போன்று அதிக வேறுபாடில்லை. ஒரே உருப்படி வகைகளே தென்னிந்தியா எங்கும் பாடப்படுகின்றன.

மந்த்ரஸ்தாயி, மத்யஸ்தாயி, தாரஸ்தாயி என்னும் 3 ஸ்தாயிகளும் இந்துஸ்தானி சங்கீதத்தில் மந்த்ரசப்தக, மத்யசப்தக, தாரசப்தக என அழைக்கப்படுகின்றன.

தாய் இராகங்களை இந்துஸ்தானி சங்கீதத்தில் "தாட்" என அழைப்பர். தாட் ராகத்திற்கான அம்சங்கள்: 

1) 7 சுவரங்களையும் கொண்டிருத்தல் 

2) சுவரங்கள் கிரமகதியில் செல்லுதல்

3) ஒரே சுவரத்தின் கோமள, தீவிர பேதம் இரண்டும் அடுத்தடுத்து தாட்டில் வரலாம்.

4) தாட் ஆரோகணத்தை மட்டும் கொண்டதாகும். உ.ம்: ஸ ரி க ம ப த நி ஸ (கரகரப்பிரியா) காபி தாட்டைக் குறிக்கும்.

5) தாட் இரஞ்சகத்தை அளிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

6) ஒவ்வொரு தாட்டும் அத்தாட்டிலிருந்து பிறக்குமி ராகத்தின் பெயரைக் கொண்டு விளங்கும். உ.ம்: காபிதாட் அதிலிருந்து பிறந்த பிரபல்யமான காபியின் பெயரைக் கொண்டு அழைக்கப்படுகிறது. ஹிந்துஸ்தானியில் இவ்வாறான 10 தாட்கள் உண்டு. இவற்றிலிருந்தே இராகங்கள் பிறக்கின்றன.

கருநாடக சங்கீதத்தில் உள்ளது போன்றே இராகங்கள் ஒளடவ, ஷாடவ, சம்பூர்ண என ராகங்களில் உள்ள சுவரங்களின் எண்ணிக்கையினைப் பொறுத்துப் பிரிக்கப்படுகின்றன. ஒளடவ இராகம்: பூபாலி, இந்தோளம்.  ஷாடவ ராகம்: மார்வா.   பூர்யா சம்பூர்ண ராகம்: யமன், பிலாவல்.

கருநாடக சங்கீதம் போன்றே இந்துஸ்தானி சங்கீதத்திலும் பாடகர் தம் குரலுக்கு உகந்த சுருதியைத் தேர்ந்தெடுக்க சுதந்திரம் உண்டு. கருநாடக சங்கீதத்தில் தம்புராவை சுருதி கூட்டும் போது பஸஸஸ என்று கூட்டப்படுகிறது. இந்துஸ்தானி சங்கீதத்திலும் அவ்வாறே.

கருநாடக சங்கீதத்தைப் போல் இந்துஸ்தானி சங்கீதத்திலும் 7 சுவரங்களும் கோமள, தீவிர பேதத்தினால் 12 சுவரஸ்தானங்களாகின்றன.

இரு சங்கீதங்களிலும் மனோதர்மம் இன்றியமையாததாகும். இந்துஸ்தானி சங்கீதத்தில் ஆலாபனையை "ஆலாப்" என்றழைப்பர். ஆலாப் 4 பிரிவுகளாகப் பாடப்படுகிறது. 1. ஸ்தாயி 2. அந்தரா 3. ஸஞ்சாரி 4. ஆபோக் (ஆபோகி)

ஜோட் என்பது ஆலாபனையை மத்திம காலத்தில் பாடுவதாகும். இது ஓரளவு கர்நாடக சங்கீதத்தில் தானம் பாடும் முறைக்கு ஒத்ததாகும்.

பகுப்பு:கருநாடக இசை