Ismail al-Faruqi

Ismaʻīl Rājī al-Fārūqī (kwa  Januari 1, 1921 – Mei 27, 1986) alikuwa mwanafalsafa Mpalestina-Mmarekani anayejulikana kwa michango yake katika masomo ya Kiislamu na mazungumzo ya kidini. 

Alisoma katika Chuo Kikuu cha Al-Azhar huko Cairo na kufundisha katika vyuo vikuu vya Amerika Kaskazini, ikiwa ni pamoja na Chuo Kikuu cha McGill huko Montreal, Kanada. Al-Faruqi alikuwa Profesa wa Dini katika Chuo Kikuu cha Temple, ambapo alianzisha na kuongoza programu ya Masomo ya Kiislamu. Pia alianzisha Taifa la Kimataifa la Mawazo ya Kiislamu (IIIT). Al-Faruqi aliandika zaidi ya makala 100 na vitabu 25, vikiwemo Christian Ethics: A Historical and Systematic Analysis of Its Dominant Ideas na Al-Tawhid: Its Implications For Thought And Life.

 Maisha ya awali na elimu 
Al-Faruqi alizaliwa Jaffa, Palestina chini ya mamlaka ya Uingereza. Baba yake, 'Abd al-Huda al-Faruqi, alikuwa hakimu wa Kiislamu (qadi). Al-Faruqi alipata elimu yake ya kidini nyumbani na msikitini. Mnamo 1936, alianza kuhudhuria Shule ya Wafaransa ya Collège des Frères de Jaffa.

Mnamo 1942, aliteuliwa kuwa msajili wa vyama vya ushirika chini ya serikali ya Mandate ya Uingereza huko Jerusalem. Mnamo 1945, akawa gavana wa wilaya ya Galilee. Baada ya Vita vya Arab-Israeli, al-Faruqi alihamia Beirut, Lebanon, ambako alisoma katika Chuo Kikuu cha Amerika Beirut. Baadaye alijiunga na Chuo Kikuu cha Indiana, akipata shahada ya uzamili katika falsafa kwa tasnifu iliyotajwa The Ethics of Reason and the Ethics of Life (Kantian and Nietzschean Ethics) mwaka 1949.

Katika tasnifu yake ya uzamili, al-Faruqi alichunguza maadili ya Immanuel Kant na Friedrich Nietzsche. Aliendelea na shahada ya uzamili ya pili katika falsafa kutoka Chuo Kikuu cha Harvard mwaka 1951 na alipata shahada yake ya uzamivu kwa tasnifu iliyoitwa On Justifying the Good kutoka Chuo Kikuu cha Indiana mwaka 1952. Katika tasnifu yake ya uzamivu, al-Faruqi alidai kuwa thamani ni za kweli, zinaishi wenyewe, na zinajulikana a priori kupitia hisia za kiintuitiv. Alitumia nadharia zake kwa kutumia fenomenolojia ya Max Scheler na masomo ya Nicolai Hartmann katika maadili.

Masomo yake yalimsababisha kuhitimisha kuwa kutokuwepo kwa msingi wa kiroho kunasababisha maadili ya uhusiano, ikimsukuma kutathmini upya urithi wake wa Kiislamu. Ndani ya miaka sita ya kuwasili Marekani, alitambua haja ya kusoma kwa undani zaidi Uislamu, jambo ambalo lilimpelekea kusoma katika Chuo Kikuu cha Al-Azhar huko Misri. Kufikia wakati alipoondoka Marekani, alikuwa ameibua maswali mapya kuhusu wajibu wa kimaadili na kutafuta kuunganisha shughuli zake za kiakili na utambulisho wake wa Kiislamu.

 Kazi ya kitaaluma 
Mnamo 1958, al-Faruqi alipewa ushirika wa ziara katika Kitivo cha Dini cha Chuo Kikuu cha McGill. Aliishi Ville St. Laurent na kujiunga na Taasisi ya Masomo ya Kiislamu ya Chuo Kikuu cha McGill kwa mwaliko wa mwanzilishi wake, Wilfred Cantwell Smith. Kuanzia 1958 hadi 1961, alifundisha pamoja na Smith na alijulikana kwa mbinu yake ya kipekee na ya kiubunifu katika mawazo ya Kiislamu. Wakati wa kazi yake, alisoma teolojia ya Kikristo na Uyahudi na akafahamiana na mwanafalsafa wa Kipalestina Fazlur Rahman. Mnamo 1961, Rahman aliratibu uteuzi wa miaka miwili kwa al-Faruqi katika Taasisi ya Utafiti wa Kiislamu ya Kati huko Karachi, Pakistan, ili kumfahamisha tamaduni mbalimbali za Waislamu. Al-Faruqi alifanya kazi kama profesa mgeni huko kutoka 1961 hadi 1963.

Mnamo 1964, al-Faruqi alirejea Marekani na akahudumu kama profesa mgeni katika Shule ya Divinity ya Chuo Kikuu cha Chicago na kama profesa msaidizi katika Chuo Kikuu cha Syracuse. Mnamo 1968, alijiunga na Chuo Kikuu cha Temple kama profesa wa dini, ambapo alianzisha programu ya Masomo ya Kiislamu na kushikilia nafasi hiyo hadi alipofariki mwaka 1986. Wakati wa kazi yake katika Chuo Kikuu cha Temple, al-Faruqi alilea wanafunzi wengi, akiwemo mwanafunzi wake wa kwanza wa uzamivu, John Esposito.

Mnamo Machi 1977, al-Faruqi alichukua jukumu muhimu katika Kongamano la Kwanza la Kimataifa la Elimu ya Kiislamu huko Makkah. Kongamano hili lilijumuisha washiriki kama vile Muhammad Kamal Hassan, Syed Muhammad Naquib al-Attas, na Syed Ali Ashraf, miongoni mwa wengine. Kongamano hili liliweka msingi wa kuanzishwa kwa vyuo vikuu vya Kiislamu huko Dhaka, Islamabad, Kuala Lumpur, Kampala, na Niger. Al-Faruqi alikuwa na jukumu muhimu katika mijadala ya kongamano na maendeleo ya mipango yake ya utekelezaji.

 Falsafa na mawazo 

 Mawazo ya awali: Uarabu 
Mwelekeo wa kwanza wa kifikra wa al-Faruqi ulikuwa juu ya urubah (Uarabu). Alidai kwamba urubah ilikuwa kitambulisho kikuu na seti ya maadili yanayowaunganisha Waislamu wote kuwa jamii moja ya waumini (ummah). Al-Faruqi aliamini kuwa Kiarabu, kama lugha ya Qur'an, ilikuwa muhimu kwa kuelewa kikamilifu dhana ya Kiislamu ya dunia. Alidai kuwa urubah haikuweza kutenganishwa na utambulisho wa Muislamu, ikijumuisha vipengele vya lugha na dini.

Al-Faruqi pia alisisitiza dhana ya tawhid (umoja wa Mungu) kama kipengele cha msingi cha ufahamu wa kidini wa Waarabu, ambacho alikiona katika Uyahudi, Ukristo, na Uislamu. Wazo hili lilionyesha mto wa pamoja wa imani za kiumonotheisti ndani ya dini hizi, zilizo na mizizi katika utamaduni na lugha ya Kiarabu. Alifananisha Uislamu na monotheism kama zawadi za ufahamu wa Kiarabu kwa wanadamu, jambo ambalo lilikuwa kinyume na utaifa wa kikabila wa enzi ya kisasa.

Msimamo huu ulikosolewa na baadhi ya wasomi kwa kuwa na mtazamo wa kipekee na wa kuzingatia zaidi Uarabu. Wakosoaji, ikiwa ni pamoja na wasomi wa Kiislamu wasio Waarabu, walipinga madai yake kwamba Kiarabu ilikuwa lugha pekee inayofaa kwa fikra za Kiislamu. Muda wa al-Faruqi nchini Pakistan, ambako alifahamishwa tamaduni mbalimbali za Waislamu, haukubadilisha mtazamo wake wa kuzingatia zaidi Uarabu awali.

 Mabadiliko kuelekea Uislamu 
Mitazamo ya al-Faruqi ilibadilika sana baada ya kuhamia Marekani. Ushiriki wake na Chama cha Wanafunzi wa Kiislamu (MSA) katika Chuo Kikuu cha Temple ulimfahamisha kundi tofauti la wanafunzi wa Kiislamu kutoka tamaduni mbalimbali. Ufunuo huu ulimfanya atafakari tena mwelekeo wake wa awali kuhusu Uarabu. Alianza kutilia mkazo utambulisho mpana wa Kiislamu badala ya utaifa wa Kiarabu, akisema, "Hadi miezi michache iliyopita, nilikuwa Mpalestina, Mwarabu, na Muislamu. Sasa mimi ni Muislamu ambaye anatokea kuwa Mwarabu kutoka Palestina". Al-Faruqi alifafanua zaidi juu ya utambulisho wake, akisema, "Nilijiuliza: Mimi ni nani? Mpalestina, mwanafalsafa, mliberali wa kibinadamu? Jibu langu lilikuwa: Mimi ni Muislamu.".

Mabadiliko haya pia yaliathiriwa na ushiriki wake katika mazungumzo ya kidini, ambapo alianza kuona umuhimu wa utambulisho wa Kiislamu ulio sawa ili kuwezesha mazungumzo yenye maana na wasio Waislamu. Ushiriki wa al-Faruqi katika MSA na mikutano yake na tamaduni tofauti za Kiislamu nchini Marekani ulithibitisha zaidi utambulisho wake mpana wa Kiislamu juu ya maoni yake ya awali ya kuzingatia zaidi Uarabu.

 Dini ya meta 
Al-Faruqi alijaribu kuanzisha kanuni za dini ya meta zilizotegemea sababu ili kutathmini dini dhidi ya viwango vya ulimwengu badala ya dhidi ya kila mmoja. Mradi huu wenye tamaa ulikusudia kupata misingi ya pamoja kwa ajili ya kuelewa na kushirikiana kati ya dini tofauti. Alipendekeza kanuni kadhaa za mwongozo wa mazungumzo, ikiwa ni pamoja na kwamba mazungumzo yote yanapaswa kukosolewa, mawasiliano lazima yaheshimu sheria za mshikamano wa ndani na wa nje, mazungumzo yanapaswa kuambatana na ukweli na kuwa huru kutoka kwa "mifano ya kikanoni", na kuzingatia masuala ya kimaadili badala ya mabishano ya kidini.

Al-Faruqi aliamini kuwa mazungumzo ya dini ya meta yanaweza kutumika kama njia ya kufikia uelewa na heshima ya pamoja kati ya jamii za dini tofauti, kusaidia kuziba pengo lililoundwa na tofauti za kidini. Kuzingatia kwake maadili juu ya teolojia kulilenga kuwezesha mazungumzo yenye tija na yenye mvuto mdogo kati ya dini.

 Maarifa ya jumla 
Al-Faruqi alichangia sana katika kuendeleza dhana ya maarifa ya jumla, akielezea wasiwasi kuhusu kutoelewa kwa maarifa katika jamii za Waislamu. Alijadili "ugonjwa wa ummah" na kudai kwamba kutegemea zana na mbinu za kimagharibi kulisababisha kutenganisha na ukweli wa kiikolojia na kijamii wa mataifa ya Waislamu, mara nyingi ukipuuzia ukiukaji wa maadili ya Kiislamu. Alisisitiza umuhimu wa kuunganisha kanuni za Kiislamu na maarifa ya kisasa ili kushughulikia changamoto za kisasa na kudumisha uadilifu wa maadili wa ummah.

Jitihada za kifikra za baadaye za Al-Faruqi zililenga Uislamishaji wa maarifa. Alijaribu kuoanisha kanuni za Kiislamu na taaluma za kisasa, akitetea uunganiko wa imani na sababu. Kazi yake katika eneo hili ilihitimishwa kwa kuanzishwa kwa IIIT, ambayo ililenga kuendeleza epistemolojia na mbinu za Kiislamu kwa taaluma mbalimbali.

Al-Faruqi alisisitiza haja ya kuunganisha maarifa ya Kiislamu na sayansi za kisasa. Alikuwa na imani ya kuendeleza mtaala wa Kiislamu uliounganisha taaluma za kisasa huku ukiwa umejikita katika fikra za Kiislamu. Njia yake ilijumuisha mchakato wa kimfumo wa kutambua na kuondoa vipengele ambavyo havipatani na kanuni za Kiislamu na kuunganisha maadili ya Kiislamu katika taaluma mbalimbali.

Kuzingatia sana marekebisho ya elimu, Al-Faruqi alitetea kuundwa kwa mtaala kamili na taasisi za kitaaluma zinazochanganya sayansi za Kiislamu na za kisasa. Mbinu hii ililenga kuzalisha wasomi wenye uwezo katika maeneo yote mawili, wanaoweza kushughulikia changamoto za kisasa kutoka mtazamo wa Kiislamu. Al-Faruqi pia alisisitiza umuhimu wa maendeleo ya mtaala, mikakati ya utekelezaji wa kivitendo, na mbinu ya jumla ya kurekebisha mfumo mzima wa elimu.

 Mitazamo kuhusu Uzayuni 
Al-Faruqi alikuwa mkosoaji mkubwa wa Uzayuni, akiutazama kuwa haupatani na Uyahudi kwa sababu ya msingi wake wa utaifa. Alidai kuwa ukosefu wa haki uliosababishwa na Uzayuni unahitaji ufumbuzi wa haki. Alipendekeza kuwa Waisraeli wa zamani walioacha Uzayuni wanaweza kuishi kama "jamii ya umma" ndani ya ulimwengu wa Kiislamu, wakifuata sheria za Kiyahudi kama zinavyotafsiriwa na mahakama za kisheria za marabi ndani ya mfumo wa Kiislamu. Msimamo huu ulionyesha kujitolea kwake kwa maono ya haki yenye mizizi katika kanuni za Kiislamu.Ismail R. al-Faruqi, "Islam and Zionism," in John L. Esposito, ed., Voices of Resurgent Islam (New York: Oxford University Press, 1983), 265.

 Mafanikio ya kielimu 
Mnamo 1980, al-Faruqi alishirikiana kuanzisha Taasisi ya Kimataifa ya Mawazo ya Kiislamu (IIIT) pamoja na Taha Jabir Alalwani, Abdul Hamid AbuSulayman, na Anwar Ibrahim.

Al-Faruqi alichangia katika masomo ya Kiislamu kupitia maandiko yake mengi na ushiriki wake katika mashirika ya kitaaluma na ya kidini. Aliandika zaidi ya makala 100 katika majarida ya kitaaluma na magazeti na alichapisha vitabu 25, ikiwa ni pamoja na Christian Ethics: A Historical and Systematic Analysis of Its Dominant Ideas (1968), Islam and the Problem of Israel (1980), na Al-Tawhid: Its Implications For Thought And Life (1982). Alishiriki katika kuanzishwa kwa Kundi la Masomo ya Kiislamu la Jumuiya ya Kitaifa ya Dini na aliwahi kuwa mwenyekiti wake kwa miaka kumi. Aidha, alishikilia nafasi kama makamu wa rais wa Mkutano wa Amani wa Kidini na rais wa Chuo cha Kiislamu cha Marekani huko Chicago.

Al-Faruqi alipendekeza dhana ya tawhid (umoja wa Mungu) kama kanuni ya kuunganisha katika mawazo ya Kiislamu, akisisitiza umuhimu wake katika nyanja mbalimbali za maisha, ikiwa ni pamoja na maadili, siasa, na elimu. Jitihada zake za "Uislamishaji wa maarifa" zililenga kuunganisha kanuni za Kiislamu na taaluma za kisasa, kukuza uunganiko wa imani na sababu. Katika IIIT, kazi yake ilihusisha kuunda mfumo wa epistemolojia ya Kiislamu, ikiwa ni pamoja na kuendeleza mtaala na mbinu za utafiti zilizotokana na mawazo ya Kiislamu. Jitihada hii ililenga kushughulikia changamoto zinazotokana na ujanibishaji na kushiriki na urithi wa kiakili wa Uislamu.

Kulingana na Ibrahim Kalin, "Uislamishaji wa maarifa" wa al-Faruqi ulilenga zaidi sayansi za kijamii, bila kujumuisha maarifa ya kisayansi ya kisasa, jambo ambalo lilisababisha msisitizo wa kijamii katika maarifa ya Kiislamu na kupuuza athari za kijenibishaji za sayansi za kisasa.

Al-Faruqi pia alihusika katika mazungumzo ya kidini, akihimiza uelewa wa pamoja na ushirikiano kati ya jamii tofauti za kidini. Jitihada zake zililenga kuunda mazingira ya kimataifa ya amani na heshima, akionyesha mfanano kati ya Uislamu, Ukristo, na Uyahudi.

 Umuhimu wa kisasa 
Mawazo ya al-Faruqi kuhusu Uislamishaji wa maarifa yanaendelea kuathiri mawazo ya Kiislamu ya kisasa. Msisitizo wake wa kuunganisha kanuni za Kiislamu na taaluma za kisasa unabakia kuwa muhimu kwa wasomi na waelimishaji wanaolenga kuoanisha imani na sababu. Kazi yake inatajwa mara kwa mara katika mikutano ya kitaaluma na machapisho juu ya mawazo na elimu ya Kiislamu.

Michango ya al-Faruqi katika mazungumzo ya kidini pia inatambuliwa sana. Jitihada zake za kuhimiza uelewa wa pamoja na ushirikiano kati ya jamii tofauti za kidini zimeonekana katika kazi nyingi za kitaaluma. Mbinu yake ya mazungumzo ya kidini, ambayo ilisisitiza mfanano kati ya Uislamu, Ukristo, na Uyahudi, inachukuliwa kama mchango muhimu katika kuunda mazingira ya kimataifa ya amani na heshima.

Michango yake kwa jamii ya Kiislamu huko Montreal na ushawishi wake katika elimu ya Kiislamu umetambuliwa baada ya kifo chake.

 Kifo 
Mnamo Mei 1986, al-Faruqi na mke wake waliuawa nyumbani kwao huko Wyncote, Pennsylvania na Joseph Louis Young, anayejulikana pia kama Yusuf Ali. Young alikiri kosa hilo, akahukumiwa kifo, na alifariki gerezani kutokana na sababu za kiasili mnamo 1996. Shambulio hilo pia liliwaacha binti yao, Anmar al-Zein, aliyejeruhiwa vibaya lakini alinusurika baada ya kuhitaji matibabu makubwa. Nadharia mbalimbali zimependekezwa kuhusu sababu za mauaji hayo, ikiwa ni pamoja na wizi uliokwenda mrama na mauaji ya kisiasa.

 Marejeo 

Jamii:watu wa Palestina