Saum daud

Saum daud dingaranan kitu lantaran nyokot tina ngaran Nabi Daud AS anu sok ajeg ngalaksanakeunana. Cara ngalaksanakeunana nyaéta selang-seling, sapoé puasa, sapoé henteu. Saum Daud kaasup kana saum sunnah, hartina lamun dilaksanakeun bakal meunang ganjaran, ari lamun henteu dilaksanakeun mah teu dosa. Puasa ieu dicontoan ku Nabi Daud minangka cara pikeun nyampurnakeun takwa ka Allah SWT.

Saum ieu mangrupikeun salah sahiji ibadah sunnah anu disarankeun dina Islam jeung ngagaduhan rupa-rupa kautamaan ogé mangpaat anu lega, boh sacara rohani jeung jasmani atawa kaséhatan. Ibadah ieu dilaksanakeun ku cara gunta ganti poe atawa selang seling, saum sapoé jeung buka saum sapoé, sakumaha anu dicontokeun ku Nabi Daud as. Tina jihat spiritual, konsistén ngalaksanakeun Puasa Daud tiasa ngabantosan umat Islam ningkatkeun taqwa, ngokolakeun kasabaran, sareng nguatkeun hubungan sareng Allah SWT. Samentara éta, tina sudut pandang kaséhatan, puasa ieu dipercaya boga épék positif dina awak, kayaning ngaronjatkeun métabolisme, aiding prosés detoksifikasi, sarta ngaronjatkeun kaséhatan méntal.

Puasa Daud mangrupikeun bentuk puasa sukarela anu disarankeun dina ajaran Islam. Sanajan teu dianggap puasa wajib, puasa ieu ngabogaan ajén spiritual anu luhur sarta dianjurkeun pikeun umat Islam anu hayang ngaronjatkeun taqwa sarta leuwih deukeut ka Allah SWT. Puasa ieu dicontoan langsung ku Kanjeng Nabi Daud as anu kaceluk kana disiplin ibadahna, ku kituna ngalaksanakeun puasa ieu ogé mangrupa wujud nuturkeun ajaran nabi. Saterusna, Puasa Daud teu ngan méré mangpaat dina hal ibadah tapi ogé ngalatih disiplin, kasabaran, jeung kontrol diri dina kahirupan sapopoé. Ku rutin ngalaksanakeun puasa ieu, saurang Muslim tiasa nguatkeun hubungan spiritualna sareng Sang Pencipta.

Dina kitab Dahsyatnya Puasa Daud karangan Ahmad Rifai Rifan ditétélakeun yén ngaran “Pusa Daud” asalna ti Nabi Daud AS. Nabi Daud AS ngajarkeun ngalaksanakeun puasa minangka jalan pikeun ngaronjatkeun katakwaan ka Allah SWT. Dina hiji hadits anu diriwayatkeun ku Bukhari jeung Muslim, Rosululloh SAW ngadawuh yén puasa anu paling dipikacinta ku Alloh nyaéta puasa Daud, anu dilaksanakeun sacara bergantian.

 Dalil saréat saum daud 
Saréat saum daud kaunggel dina salah sahiji hadis anu diriwayatkeu ku ‘Abdullah bin ‘Amr bin Al ‘Ash saéstuna Rasulullah SAW. "Saum anu pangdipikaresep ku Allah téh nya éta puasa Nabi Daud, jeung shalat anu pangdipikaresep ku Allah téh nya éta shalatna Nabi Daud. Anjeunna sok saré di tengah peuting, tuluy hudang dina sapertilu peuting panungtung, sarta sare deui dina saperenam peuting panungtung. Sedengkeun saumna mah sok sapoé puasa, sapoé deui henteu."

Hadis ieu ngajelaskeun kautamaan saum Nabi Daud, nyaéta saum sapoé, tuluy isukna henteu saum. Ieu téh saum anu pangdipikaresep ku Allah, sarta euweuh deui saum anu leuwih utama tibatan éta. Salah sahiji mangpaat tina saum Daud téh nya éta ngalaksanakeun hak Allah ku jalan taat ibadah, bari ogé mere hak awak ku ngareureuhkeunana tina saum sapoé sakali. Ibadah téh loba pisan rupa-rupana, kitu deui kawajiban hiji hamba ogé loba pisan. Lamun aya jalma anu saum unggal poé tanpa eureun, pasti aya kawajiban séjén anu tinggaleun. Ku jalan ngalaksanakeun saum Daud (sapoé saum, sapoé henteu), hiji jalma bisa leuwih seimbang dina ngalaksanakeun kawajibanana sarta bisa nempatkeun sagalana nurutkeun porsi anu bener.

Abdullah bin ‘Amr kacida semangatna dina ibadah. Anjeunna hayang saum unggal poé tanpa eureun, jeung hayang shalat peuting salila peuting pinuh. Tapi ku Nabi ﷺ dilarang. Nabi ﷺ masihan solusi anu leuwih hade: mimitina disarankeun pikeun saum tilu poé dina sabulan. Tapi sabab Abdullah masih kekeuh hayang leuwih, ahirna Nabi ﷺ nyarankeun saum Daud, nyaéta sapoé saum, sapoé henteu, jeung éta anu pangafdholna. Kitu deui shalat peuting, Nabi ﷺ masihan conto kawas shalat Nabi Daud, nyaéta sare di tengah peuting, tuluy hudang shalat nepi ka saperenam peuting panungtung, sanggeus kitu sare deui sangkan awakna kuat pikeun ngalaksanakeun shalat Subuh, dzikir, jeung istighfar dina waktu sahur.

Ngaleuwihan dina ibadah nepi ka kaleuleuwihi wates kasaimbangan disebut ghuluw, jeung éta téh kalakuan anu goréng. Sajaba ngalanggar pituduh Nabi ﷺ, éta ogé bisa nyababkeun lalawora kana kawajiban séjén, sarta ngajadikeun awak jadi leuleus jeung teu semangat dina ibadah séjénna. Émut, pituduh anu panghadéna téh nya éta pituduh Nabi ﷺ. Syaikh Muhammad bin Shalih al-‘Utsaimin rahimahullah ngajelaskeun yén saum Daud mah saenyana ukur pantes dipigawé ku jalma anu kuat jeung teu ngarasa hese ngajalankeunana. Ulah nepi ka lantaran saum ieu, jadi ninggalkeun ibadah séjén atawa ngahambat tina diajar élmu agama. Sabab salian ti saum, masih loba ibadah séjén anu kudu dipigawé. Lamun kaleuleuwihi saum nepi ka ngajadikeun awak leuleus, leuwih hade ulah dipaksakeun.

 Prak-prakan saum daud 
Sacara umum, tata cara saum daud sarua jeung puasa dina umumna. Bédana aya dina pola ngalaksanakeunana. Ieu di handap pituduhna:

 Selang-seling 
Saum daud dilakukeun ku cara sapoé puasa, sapoé henteu, tuluy sapoé deui puasa deui. Contona, Senén puasa, Salasa henteu, Rebo puasa, jeung saterusna.

 Dimimitian ku niat 
Niat bisa dilakukeun peuting saméméh atawa saméméh waktu duha, asal can tuang jeung inuman.

 Nahan diri tina hal-hal anu mérébakeun saum 
Sakumaha saum séjén, kudu nahan diri tina tuang, inuman, jeung sagala hal anu mérébakeun saum ti mimiti subuh nepi ka panonpoé tilelep.

 Buka saum pas waktuna 
Lamun adzan magrib geus kumandang, disunnahkeun geuwat buka saum ku nu amis-amis, saperti kurma atawa cai bodas.

 Rujukan