Pati numutkeun Islam

Pati numutken Islam mangrupa katangtuan anu geus dipiharep ku Allah pikeun sakumna mahluk, kaasup manusa. Dina ayat-ayat Al-Qur’an dijelaskeun yén pati téh hiji hal anu pasti karandapan ku unggal mahluk anu boga nyawa. Panyabab pati bisa rupa-rupa, di antarana lantaran kabutuhan jasmani teu kacumponan atawa kaayaan awak anu beuki lemah. Ari Allah mah mustahil ngalaman pati, sabab Allah Maha Hirup.

Pati mangrupa bagian tina siklus kahirupan unggal mahluk, anu lumangsung silih gentian jeung hirup. Dina prosésna, aya pisahna antara raga jeung ruh. Waktu kajadian pati nurutkeun Islam ngan ukur dipikanyaho ku Allah, sabab éta mangrupa katangtuan-Na. Allah geus netepkeun takdir pati mahluk, hususna manusa, ti mimiti umur kandungan 120 poé. Pati munggaran anu dicatet dina Al-Qur’an nyaéta pupusna Habil ku panangan lanceukna, Qabil.

Tanda datangna pati nyaéta kaayaan sakaratul maut. Nyeri anu karasa dina mangsa ieu disebutkeun leuwih nyeri tibatan awak anu cilak parna atawa pegat-pegat. Pati mangrupa hiji cobaan dina kahirupan manusa sarta jadi wates ahir pikeun tobat dina Islam. Sanggeus pati kajadian, catetan amal manusa eureun, kitu deui sagala perjangjian atawa akad anu kungsi dijieun salila hirupna ogé réngsé. Ku sabab kitu, persiapan utama dina nyanghareupan pati dina Islam nyaéta ku ngaronjatkeun ibadah.

Dina Islam, aya opat kaayaan anu ngajadikeun hiji jalma pupus dina kaayaan syahid, nya éta nalika ngabéla harta, kulawarga, agama, jeung nyawa. Sabalikna, pati dina kaayaan goréng kajadian lamun dina mangsa sakaratul maut manusa masih keneh mikiran urusan dunya sarta mungkir kana bebeneran Islam.

Islam ogé méré anjuran anu patali jeung pati, di antarana ngalakukeun ziarah kubur jeung takziah. Tujuanana pikeun ngingetan diri kana pati. Sajaba ti éta, aya ogé larangan, nya éta teu meunang ngaharepkeun pati, teu meunang ngagancangkeun pati, teu meunang ratapan kaleuleuwihan, sarta teu meunang ngumbar-ngumbar béja pati sacara teu pantes. Jalma anu geus maot bakal ngalih ti alam dunya ka alam barzakh, tuluy ka alam ahérat. Élmu anu raket patalina jeung kajadian pati nyaéta élmu hukum waris.

 Hakékat 

 Pati minangka hal anu mustahil pikeun Allah 
Pati ngan karandapan ku mahluk wungkul. Ari Allah mah mustahil ngalaman pati, sabab Allah téh Zat anu teu boga awal jeung teu boga ahir. Awal jeung ahir ngan ukur dipiboga ku mahluk. Salah sahiji asma Allah nyaéta Al-Hayyu, anu hartina Maha Hirup. Asma ieu disebutkeun dina lima ayat dina Al-Qur’an, salah sahijina dina Surah Al-Furqan ayat 58. Ku kituna, pati teu bisa disandarkeun ka Allah. Unggal Muslim wajib yakin yén Allah mustahil pupus, sabab pati mangrupa sipat kakurangan anu teu pantes pikeun Allah.

 Pati minangka hiji kapastian pikeun mahluk 
Pati mangrupa salah sahiji cobaan ti Allah anu teu bisa dicegah ku manusa. Manusa teu boga kamampuh pikeun ngajaga dirina tina pati. Kajadian pati jadi bukti kakawasaan Allah, sabab Allah geus netepkeun yén sakumna mahluk, kaasup manusa, pasti bakal ngalaman pati. Nabi Muhammad ngajelaskeun yén pati teu sarua jeung patepung langsung jeung Allah. Ieu minangka katerangan kana ucapan Aisyah yén manusa biasana henteu resep kana pati. Nabi nerangkeun yén sanajan pati lain patepung jeung Allah, pati jadi salah sahiji jalan pikeun ngahontal patepungan jeung Allah.

Dina sababaraha ayat Al-Qur’an, pati sok dijelaskeun minangka hiji kapastian pikeun manusa anu teu bisa dipungkir. Sanggeus pati, Allah ogé netepkeun ayana poé kabangkitan, anu disampeurkeun ku para rasul pilihan-Na. Poé kabangkitan sanggeus pati ieu jadi awal kahirupan anyar anu langgeng jeung moal aya tungtungna.

 Pati minangka prosés pisahna roh jeung jasad 
Manusa diciptakeun minangka mahluk anu diwangun ku roh jeung awak. Kaayaan ieu ngajadikeun pati minangka hiji kanyataan anu teu bisa dipisahkeun tina ayana manusa. Prosés pisahna roh jeung jasad dina pati geus kajadian boh sacara biologis boh sacara filsafati. Dina Surah Al-Baqarah ayat 28 dijelaskeun yén manusa asalna dina kaayaan paéh, tuluy dihirupkeun ku Allah, sanggeus éta dipaéhkeun deui, sarta engké dihirupkeun deui pikeun balik ka Allah. Pamahaman ieu aya patalina jeung asal muasal manusa salaku roh murni ciptaan Allah. Dina wujud roh, manusa ngalaman pati jasmani di dunya. Roh ieu tuluy dihirupkeun deui dina rahim indung ngaliwatan prosés biologis.

Prosés pati ogé bisa ditempo sacara masal dina kajadian pembuahan. Dina hiji prosés pembuahan, aya kira-kira 300 juta sél spérma anu tarung pikeun ngahontal sél endog. Tapi ngan hiji sél spérma anu hasil ngahontal sél endog, sedengkeun nu séjénna paéh, sarta hiji anu hasil éta jadi awal kahirupan anyar salaku janin.

Sanggeus hirup di dunya, pati jadi prosés pindahna manusa tina alam amal ka alam balesan, nya éta ahérat. Boh jasad boh roh bakal ngalaman pati. Roh dianggap paéh nalika geus misah tina jasad. Sanggeus pati, roh moal asup kana jasad séjén sarta moal ngalaman reinkarnasi.

Dumasar kana pamahaman ngeunaan roh jeung jasad, para ulama miboga dua pamadegan ngeunaan pati. Kahiji, pamadegan yén pati ngan karandapan ku jasad wungkul, sedengkeun roh tetep aya, sanajan kalanggenganna henteu sarua jeung Allah. Pamadegan ieu dumasar kana isyarat Surah Ali Imran ayat 168. Kadua, pamadegan anu nyebutkeun yén sakabéh mahluk bakal binasa, kaasup roh, sakumaha isyarat dina Surah Al-Qasas ayat 88.

 Panyabab 

 Kabutuhan jasmani teu kacumponan 
Kabutuhan jasmani mangrupa salah sahiji poténsi manusa anu sipatna fitrah. Lamun kabutuhan jasmani henteu kacumponan, manusa bisa ngalaman pati. Sacara alami, manusa bakal usaha pikeun nyumponan kabutuhan jasmanina ku rupa-rupa cara.

 Kakeebelan awak ngalemah 
Allah masihan ka manusa hiji kaayaan anu ngamungkinkeun pikeun ngajaga kaséhatan awakna, nya éta ayana sistem kakébélan awak anu fungsina ngalawan virus jeung baktéri panyabab panyakit. Fungsi kakébélan awak ieu geus diprogram dina asam déoksiribonukléat (DNA) anu aya dina diri manusa. Awak manusa bisa tetep séhat lantaran unsur asing anu asup ka jero awak dicegah ku sistem kakébélan. Lamun kakébélan awak melemah, kaséhatan bakal turun sarta bisa ngakibatkeun pati lamun henteu meunang pangubaran.

 Wanci jeung tempat kajadian 
Pati mangrupa hiji kajadian gaib anu sipatna mutlak. Pangaweruh ngeunaan pati ngan bakal karasa ku manusa nalika ngalamanana sacara langsung. Inpormasi ngeunaan pati ngan ukur dipikanyaho ku Allah wungkul, sarta pati hiji mahluk teu bisa dipikanyaho atawa ditebak ku saha waé. Dina Surah Luqman ayat 34, Allah ngadawuh yén teu aya hiji jiwa ogé di Bumi anu nyaho di mana jeung iraha manehna bakal pupus.

Dina salah sahiji hadis Arba’in Nawawi diterangkeun yén waktu pati kaasup salah sahiji tina opat perkara anu geus ditetepkeun ku Allah ti mimiti manusa meunangkeun kahirupan. Katangtuan ieu dipasrahkeun nalika manusa masih aya dina kandungan sarta geus ngahontal umur 120 poé. Catetan ngeunaan waktu pati ieu dibérékeun ka malaikat babarengan jeung katangtuan ngeunaan rezeki, amal, jeung nasib manusa. Waktu pati geus ditangtukeun ku Allah, boh dina mangsa ngora boh dina mangsa sepuh. Dina Surah An-Nahl ayat 61 dijelaskeun yén manusa teu bisa pisan ngagancangkeun atawa nunda waktu pati anu geus ditetepkeun ku Allah.

Malaikat anu boga pancén nyabut nyawa nyaéta Malakul Maut. Ngaran ieu disebatkeun langsung ku Allah dina Surah As-Sajdah ayat 11. Ari sebutan Izrail anu mindeng dipaké ku masarakat téh asalna tina carita-carita Israiliyat anu nyaritakeun ngeunaan Malakul Maut. Manusa munggaran anu ngalaman pati nyaéta putra Nabi Adam, nya éta Habil. Anjeunna pupus lantaran dipaéhan ku lanceukna sorangan, Qabil. Kajadian pupusna Habil ogé jadi awal dimimitianana tradisi ngubur jenazah dina sajarah umat manusa.

 Kaayaan sakaratul maut 
Kaayaan sakaratul maut béda-béda pikeun unggal jalma. Aya jalma anu pupus dina kaayaan tenang, tapi aya ogé anu awakna gerak teu puguh. Sabagian jalma pupus kalayan panonna melotot, sedengkeun anu séjénna ku sungut muka sarta ngaluarkeun sora siga sapi keur dipeuncit. Dina Surah An-Nazi’at ayat 1 jeung 2 diterangkeun kumaha malaikat maut nyabut nyawa manusa. Nyawa jalma kafir dicabut ku cara anu kasar, ari nyawa jalma mukmin dicabut sacara lalaunan.

Pati nimbulkeun nyeri anu leuwih parna batan ditebas ku pedang, digergaji awakna, atawa digunting awakna. Béda ieu lantaran anu narima nyeri téh objékna béda. Dina tebasan pedang, penggergajian, atawa pangguntingan awak, rasa nyeri ngan karasa dina jasad anu masih kénéh nyambung jeung nyawa. Ari dina pati, rasa nyeri éta langsung karasa ku nyawana. Ku sabab nyerina kacida poharana, jalma anu keur sakaratul maut teu mampuh nyarita atawa ngagorowok. Rasa nyeri sumebar ka sakabéh awak, tapi puseurna aya dina haté, nepi ka unggal anggota awak karasa lemah sarta teu boga kakuatan nanaon.

 Tujuan 

 Cocoba dina kahirupan manusa 
Dina Surah Al-Baqarah ayat 155, Allah ngadawuh yén Anjeunna bakal masihan rupa-rupa cobaan ka manusa. Salah sahiji cobaan éta nyaéta kakurangan jiwa. Dina Tafsir al-Jalalain dijelaskeun yén kakurangan jiwa mangrupa cobaan anu asalna tina kajadian pati, rajapati, jeung panyakit.

 Wates tobat pikeun manusa 
Pati jadi tanda yén kasempetan pikeun tobat geus béak. Tobat manusa moal deui ditarima ku Allah lamun manusa geus nepi kana kaayaan sakaratul maut.

 Persiapan 
Islam mangrupa salah sahiji agama anu yakin yén ayana manusa téh raket patalina jeung kahirupan ahérat. Ku kituna, pati jadi bagian anu penting tur miboga makna positip dina kahirupan dunya. Jalma anu jarang émut kana pati biasana kurang boga sumanget dina ngalaksanakeun ibadah. Kaayaan ieu asalna tina rasa kacida nyaahna kana urusan dunya. Sanajan kitu, nalika waktuna geus deukeut kana pati, manusa biasana ngalaman dua rupa kasieun, nya éta kasieun kaleungitan harta banda jeung kasieun kurangna bekel pikeun nyanghareupan pati.

Ku sabab kitu, umat Islam ilaharna bakal nyiapkeun diri pikeun nyanghareupan pati ku cara ngaronjatkeun ibadah. Ibadah anu diutamakeun nyaéta salat, puasa, jeung zikir. Sanajan kitu, dina waktos anu sarua manusa ogé tetep merhatikeun tanggung jawab sosialna, sanajan éta henteu jadi prioritas utama.

 Sumber rujukan