Abah Falak

Kiai Haji Tubagus Muhammad Falak (1258 H/1842-1392 H/1972) nyaéta nu ngadegkeun Pasantrėn Pagentongan, Dėsa Gunung Batu, Kacamatan Ciomas, Kabupatėn Bogor. Dibabarkeun di Dėsa Sabi, Pandėglang, ku nigaran Bungsu, putra Kiai Tubagus Abbas jeung incu Kiai Tubagus Mu'min Abbas Abdul Hamid. Aranjeunna téh nyaéta ulama kasohor di Banten. Sanggeus réngsé dicangkem dasar-dasar agama Islam ti bapa jeung akina, dina umur 15 taun (1857), Bungsu dikirim pikeun diajar ka Mekkah. Salila 21 taun di Mekkah jeung Madinah, diajar ka ulama-ulama asal Indonésia anu élmu luhurna diaku di Tanah Suci, nyaéta Syékh Nawawi Al-Bantani, Syékh Mansyur Madani, Kiai Abdul Halim Tanara, jeung Kiai Ahmad Baarum, dua ulama asal Abessinia (Ethiopia), Syékh Umar Bejened, asal Mekah. Pangabisa Bungsu di widang élmu-élmu agama kalintang matak pikareueuseun guru-guruna. Dina umur 36 taun, Bungsu bener-bener geus ngawasaan élmu-elmu tafsir Al-Qur'an, Hadits, Fiqih, Saraf, Nahwu (gramatika), Balaghah (susastera), Hikmah, Tashawuf, jsb. Tapi anu leuwih punjul kaparigelanna di widang élmu astronomi (Falak). Ku kituna, gelar "Falaky" (ahli Falak) geus napel ngagantikeun ngaran Bungsu.

 Rujukan 

Kategori:Biografi