Immanuel Kant

Immanuel Kant (). Kiwari, kota kalahiranana ngaranna Kaliningrad di Rusia. Anjeunna ti kulawarga pengrajin basajan. Nalika Kant keur ngora, bisnis anu dipiboga ku bapana bangkrut. Kahirupan kulawargana kudu dirojong ku kulawarga nu séjénna sapiri umpi. Kant miboga sikep handap asor jeung disiplin anu luhur.

Kant tuluy jadi professor logika jeung metafisika di Universitas Königsberg. Anjeunna rutin midangkeun ceramah ngeunaan géografi fisik. Ieu kagiatan terus dilaksanakeun sapanjang taun 1796. Dina bubuka kuliahna, anjeunna nekenkeun tempat géografi di dunya ilmiah. Anjeunna méré dadasar filosofis géografi salaku pangaweruh ilmiah.

 Biografi 

Immanuel Kant babar dina taun 1724 di Königsberg. Jenengan bapana nyaéta Johann Géorg Kant, salah saurang ahli nyieun baju zirah (baju beusi), jeung Anna Regina Kant.(Basa Inggris) Lian ti éta, bapana dipikawanoh minangka ahli nu dagang, tapi dina taun 1730 nepi ka 1740 dagang di Königsberg beuki nyirorot hasilna. Ieu kaayaan mangaruhan bisnia bapana, antukna nyieun kahirupan kulawargana kakurangan. Indungna maot nalika Kant umur 13 taun, ari bapana Kant nalika umurna ampir 22 taun. Kant diajarkeun atikan dasar di Saint Géorge, tuluy neruskeun ka Collegium Fredericianum, hiji sakola anu ngagem ka ajaran Pietist. Kulawarga Kant sarua ngagem tina agama Pietist, nyaéta agama di Jerman anu kapercayaanna kana agama pangalaman jeung pangajaran kitab suci. Dina taun 1740, Kant kuliah di Universitas Königsberg jeung neuleuman filsafat, matematika, jeung élmu alam. Sanggeus kitu, anjeunna digawé minangka guru swasta salila tujuh taun jeung dina sawaktu Kant nerbitkeun sababaraha naskah nu patali jeung pananya ilmiah. Dina taun 1755-1770, Kant digawé minangka dosen kalawan ngahasilkeun sababaraha sarjana teks rupa-rupa jejer. Gelar professor dicangking Kant di Königsberg dina taun 1770.Immanuel Kant. Encyclopedia of World Biography.

 Métode filsafat 
Kant boga kayakinan yén sagala rupa pangaweruh dimimitian jeung dumasar kana pamahaman filsafat. Anjeunna ogé yakin yén kanyataan anu diwangun ku pangaweruh miboga sipat objéktif. Kant ngamekarkeun cara nalungtik filsafat anu disebut métode transendental. Numutkeun anjeunna, gagasan transendental mangrupa cita-cita anu ngatur arah pamikiran dina kerangka élmu pangaweruh.

Kant ngamimitian pamikiran filsafatna ku nanya ngeunaan sumber dasar élmu alam anu aya dina diri subjék. Sagala patalékan anu henteu aya patalina jeung patalékan utama ieu teu diasupkeun kana bahan panalungtikan. Panalungtikan filsafat dilakukeun ku cara neuleuman heula kajadian-kajadian anu miboga subjék sarta bisa ditalungtik ku bukti épiris. Tina pamikiran ieu, kapanggih yén aya obyék pangaweruh anu aya dina diri subjek, sanajan sipat aslina teu bisa dipikawanoh sacara lengkep. Anu bisa dipikawanoh téh ngan hal-hal anu aya dina diri subjek éta sorangan. Dina sagala rupa wangun pangaweruh, métode filsafat Kant nungtut ayana peran aktif tina subjék dina prosés mekarna pangaweruh.

 Pamikiran filosofis 

 Sumber élmu pangaweruh 
Kant ngawanohkeun téori kritisisme anu nyebutkeun yén sumber élmu pangaweruh aya dua, nya éta akal jeung pangalaman. Pamadegan Kant ngeunaan sumber pangaweruh ngusahakeun kasaimbangan antara rasionalisme jeung émpirisme. Anjeunna yakin yén cita-cita pencerahan bisa kahontal lamun aya kasaimbangan antara akal jeung pangalaman, utamana dina widang kabébasan, kamajuan, jeung kasetaraan. Ku kituna, Kant ngahijikeun duanana ngaliwatan sintésis unsur-unsur dina prosés pangaweruh. Numutkeun anjeunna, bahan pangaweruh anu diasupkeun kana akal asalna tina bukti émpiris, kayaning indra jeung pangalaman.

Kant ngahijikeun unsur apriori dina rasionalisme jeung unsur apostériori dina émpirisme. Anjeunna yakin yén unsur apriori diperlukeun dina sagala rupa pangaweruh anu kahontal ku manusa ngaliwatan indra. Unsur ieu kudu geus aya saméméh pangalaman kajadian. Kant masihan conto dina wangun ruang, waktu, jeung bentuk anu nyusun obyék dina panitén manusa. Katilu unsur ieu geus aya heula dina akal manusa saméméh aya panitén jeung pangalaman. Numutkeun Kant, unsur apriori ngarahkeun obyék panitén ka akal. Tina pamadegan ieu, Kant nganggap yén diajar mangrupa prosés anu sifatna spiritual, anu kawujud jeung mekar ku daya diri subjek sorangan.

 Moral jeung kabagjaan 
Kant nyebut téori moralna salaku prinsip imperatif kategoris. Dina prinsip ieu, sakabéh jalma kudu diperlakukeun sarua dina kabébasan. Unggal manusa boga hak pikeun diperlakukeun sarua sarta boga kawajiban pikeun nganggap batur ogé sarua. Kant nganggap Gusti minangka kahadéan anu pangluhurna, anu nyadiakeun kahirupan ahérat anu abadi tina sudut pandang moral. Anjeunna nyebutkeun yén kalakuan hade anu dipigawé ku manusa téh sabenerna pikeun kahadéan manusa éta sorangan. Harepan pikeun meunang kaadilan ti Gusti aya dina ahérat, utamana lamun kahirupan di dunya pinuh ku kasangsaraan padahal kahadéan geus dilakukeun. Kant yakin yén sacara moral, unggal kalakuan manusa di dunya bakal meunang kaadilan ti Gusti di ahérat.

Kant nolak pamadegan utilitarianisme dina moral. Utilitarianisme ngajadikeun tujuan minangka dasar moral tina hiji kalakuan. Sabalikna, Kant boga pamadegan yén kahadéan hiji kalakuan asalna tina palaksanaan kawajiban, lain tina tujuanana. Hiji kalakuan dilakukeun lantaran éta mangrupa kawajiban, lain lantaran aya kauntungan atawa tujuan husus. Pamadegan ieu ku Kant disebut salaku kalakuan dumasar kana legalitas.

 Etika jeung pendidikan 
Numutkeun Kant, akal pikiran mangrupa dasar utama dina étika. Panitén kana étika ditangtukeun ku ayana kahayang pikeun ngahontal hakékat tina hiji hal. Étika Kant sanggup ngalahirkeun rupa-rupa kalakuan anu dipirig ku kasadaran kana kawajiban. Sajaba ti éta, Kant nganggap yén manusa mangrupa mahluk anu miboga martabat anu luhur. Ku sabab kitu, pendidikan diperlukeun pikeun nyampurnakeun pribadi manusa supaya miboga akhlak anu mulya sarta tanggung jawab. Sipat kamalusaan anu sampurna diwangun ngaliwatan pendidikan, boh pikeun individu boh pikeun kelompok. Peran pendidikan nyaéta ngahasilkeun individu anu mampuh migunakeun kamampuhna sangkan mangpaat pikeun dirina jeung batur.

 Kaadilan jeung kabébasan 
Immanuel Kant ngaku yén aya hubungan anu raket antara kaadilan jeung kabébasan. Pamadegan ieu ditepikeun dina bukuna anu judulna Metaphysical Elements of Justice. Numutkeun Kant, manusa ngan miboga hiji hak bawaan, nya éta kabébasan. Hak kana kabébasan ieu ngan bisa diwujudkeun lamun kabébasan éta dipasrahkeun sacara sarua ka unggal jalma. Hak kana kabébasan sipatna kodrati, sabab dipiboga ku manusa lantaran kamalusaanana sorangan. Sarat ayana kaadilan dina masarakat nyaéta ayana prinsip kabébasan anu ogé ngaku kabébasan batur. Prinsip ieu dipikawanoh minangka prinsip alteritas atawa kasetaraan pangakuan. Kant yakin yén otonomi kabébasan aya dina ranah moral, sarta akal boga tugas pikeun nangtukeun mana anu disebut hade jeung mana anu jahat.

 Téologi 
Kant kaasup salah sahiji filsuf anu ngagunakeun argumen téléologis pikeun ngajelaskeun alam jeung ayana Gusti. Dina argumen ieu, sagala gejala alam kajadian lantaran aya anu ngatur, lain saukur kabeneran. Kateraturan alam nunjukkeun yén alam diciptakeun kalayan tujuan jeung maksud nu tangtu ku hiji zat anu Maha Ngatur. Zat ieu anu disebut Gusti. Numutkeun Kant, status Maha Ngatur ieu bisa dipikaharti minangka Panyipta ngaliwatan panalaran anu jero.

 Métafisika 
Kant ngamekarkeun métafisika ku ngagunakeun unsur apriori. Métafisika nurutkeun Kant dipaké pikeun netepkeun konsép boh dina téori boh dina praktek. Métafisika téoretis digunakeun pikeun nangtukeun sarat manusa dina mikir, sedengkeun métafisika praktis dipaké pikeun nangtukeun sarat manusa dina lampah. Métafisika Kant ngagunakeun obyék-obyék pangalaman, ku kituna béda jeung logika formal. Pamadegan ieu ngahasilkeun cara mikir anyar dina widang métafisika.

 Daptar karya 

 1755: Allgemeine Naturgeschichte und Théorie des Himmels
 1755: meditationum quaerandam de igne saccincta delinetatio
 1755: Neue Erhellung der ersten Grundsätze metaphysischer Erkenntnisse
 1756: Physische Monadologie
 1756: Neue Anmerkungen hyped ngeunaan Erläuterung der Théorie der Winde
 1762: Maot falsche Spitzfindigkeit der vier syllogistischen Lingkungan
 1763: Versuch, den Begriff der negativen Größen in der Weltweisheit einzuführen
 1763: Untersuchung über die Deutlichkeit der Grundsätze der natürlichen Théologie und Moral
 1763: Der einzige mögliche Beweisgrund zu einer Démo für das Dasein Gottes
 1764: Béobachtungen über das nawarkeun hiji rarasaan des Schönen und Erhabenen
 1764: Über die Krankheit des Kopfes
 1766: Träume eines Geistersehers erläutert durch Träume der Metaphysik.  (Über Emanuel Swedenborg)
 1770: Über die Bentuk und maot Prinzipien der sinnlichen und intelligiblen Dunya. (De mundi sensibilis atque intelligibillis forma et principiis.)
 1775: Über die verschiedenen Rassen der Menschen
 1781: 1. Auflage der Critique der reinen Vernunft
 1783: Prolegomena zu einer jeden künftigen Metaphysik, die als Wissenschaft wird auftreten können
 1784: Idee zu einer allgemeinen Geschichte di weltbürgerlicher Absicht
 1784: Béantwortung der Frage: Was ist Aufklärung
 1785: Grundlegung der Metaphysik der Sitten
 1786: Metaphysische Anfangsgründe der Naturwissenschaft
 1786: Mutmaßlicher Anfang der Menschengeschichte
 1787: Critique der reinen Vernunft 2., stark erweiterte Auflage
 1788: Critique der praktischen Vernunft
 1790: Critique der Urteilskraft
 1793: Maot Agama innerhalb der Grenzen der bloßen Vernunft
 1793: Über den Gemeinspruch: Das mag dina der Théorie richtig sein, taugt aber nicht für die Praxis
 1794: Das Ende aller Dinge
 1795: Zum ewigen Frieden
 1797: Maot Metaphysik der Sitten
 1798: Der Streit der Fakultäten
 1798: Anthropologie di pragmatischer Hinsicht abgefasst

 Pangaruh pamikiran 

 Friedrich Julius Stahl 
Kant ngajelaskeun yén hukum mangrupa sakabéh sarat anu diperlukeun pikeun nyaluyukeun kabébasan kahayang unggal manusa dumasar kana prinsip kamerdikaan. Pamadegan Kant ngeunaan hukum ieu engkéna diadopsi, dirévisi, sarta dimekarkeun deui dina aliran neo-Kantianisme dina abad ka-20. Gagasan-gagasan Kant ogé mangaruhan pamikiran Friedrich Julius Stahl, utamana dina konsép ngeunaan nagara. Stahl ngawanohkeun téori nagara hukum anu nempatkeun hukum salaku pamingpin kedaulatan nagara. Unsur-unsur nagara hukum numutkeun Stahl ngawengku perlindungan hak asasi manusa sarta jaminanana ngaliwatan pamisahan kakawasaan. Salian ti éta, jalanna pamaréntahan kudu dumasar kana undang-undang, sedengkeun sagala pasualan atawa pasulayan diréngsékeun ngaliwatan peradilan administrasi.

 Pragmatisme 
Charles Sanders Peirce ngenalkeun istilah pragmatisme anu sumber pamikiranna asal tina filsafat Immanuel Kant. Dina filsafat Kant kapanggih dua istilah anu mirip jeung pragmatisme, tapi miboga harti anu béda. Kahiji nyaéta praktisch (asal Yunani: praktikos), anu nuduhkeun kana lampah anu tujuanana pikeun dirina sorangan. Lampah ieu ngan aya dina akal budi sarta henteu aya dina pangalaman nyata. Kadua nyaéta pragmatisch (asal Yunani: pragmatikos), anu ngandung harti gerak tina kahayang manusa pikeun ngahontal tujuan sacara pasti. Lampah pragmatis ieu dianggap minangka léngkah penting pikeun ngajentrekeun pamikiran. Dina karya-karya Kant ogé aya istilah kapercayaan pragmatis, nya éta tingkat kayakinan anu sifatna hipotétis. Kapercayaan ieu miboga kamungkinan pikeun ngahontal tujuan nu tangtu dina kahirupan nyata.

 Rujukan 

Kategori:Filsuf Jerman