Kisha e Shën Sotirit

Kisha e Shën Sotirit ose Kisha e Vllehëve është një kishë Orthodhokse që i shërben komunitetit arumun në qytetin e Korçës (arumunisht: Curceaua, Curceauã, Curceau ose Curciau), Shqipëri. Kisha u ndërtua midis viteve 1995 dhe 2005 me mbështetje nga Rumania. Prifti i saj i parë ishte Dhimitraq Veriga, i cili u shugurua si prift në Rumani dhe zhvillonte shërbesa fetare si në shqip ashtu edhe në arumunisht. Gjatë shërbesave në kishë përdoret gjithashtu edhe rumanishtja. Kjo kishë është bërë një qendër e rëndësishme e aktiviteteve kulturore për minoritetin arumun në Shqipëri dhe ka ruajtur kontakte të ngushta me institucione dhe përfaqësues nga Rumania.

Në Korçë kishte pasur tashmë një kishë tjetër, në një vendndodhje tjetër të qytetit, gjithashtu me Shën Sotirin si shenjt mbrojtës, për komunitetin arumun të qytetit. Ajo u përfundua në vitin 1925 pas dekadash mbledhjeje fondesh dhe ndërtimi. Ndërtimi i saj filloi me iniciativën e priftit arumun Harallamb Balamaci, i cili u vra përpara përfundimit të kishës në vitin 1914 nga luftëtarë grekë antartes dhe arumunë progrekë. Sot ai përkujtohet në Kishën moderne të Shën Sotirit përmes një busti dhe shërbesave përkujtimore vjetore. Kisha origjinale e Shën Sotirit u dëmtua nga një tërmet në vitin 1931. Ndërtesa e saj u shkatërrua në vitin 1959 me urdhër të një zyrtari lokal të regjimit komunist të Shqipërisë.

parapamje|Fasada e Kishës Shën Sotiri

 Kisha e vjetër 
Në vitin 1905, prifti arumun Harallamb Ballamaçi (i njohur gjithashtu me emrin Papa Lambru) themeloi një kapelë në shtëpinë e tij në Korçë, që atëherë ishte pjesë e Perandorisë Osmane dhe sot ndodhet në Shqipëri. Meqë Ballamaçi kishte si synim afatgjatë ndërtimin e një kishe për arumunët e qytetit, ai shkoi më pas në Bukuresht, Rumani, për të mbledhur para për këtë qëllim. Ai kishte mbledhur tashmë disa fonde (më saktë, 1,497 lei rumune) nga viti 1886 deri në 1903 për ndërtesa të planifikuara për arumunët përmes shoqatës Diștiptarea ("Zgjimi"), të cilën e kishte themeluar më 18 dhjetor 1886. Ballamaçi qëndroi në Bukuresht për rreth një vit, gjatë të cilit bleu një truall prej 763 metra katrorë në Korçë nga një banor vendas që jetonte në Bukuresht, me qëllim ndërtimin e kishës. Ai mblodhi 4,607 leva nga arumunë, por edhe nga shqiptarë (përfshirë edhe kryeministrin e ardhshëm të Shqipërisë, Pandeli Evangjeli) në Bukuresht. Këto fonde dhe ato të mbledhura përmes Diștiptarea-s ose ruheshin për kishën e ardhshme, ose përdoreshin për kapelën dhe një shkollë për arumunët e Korçës. Kjo e fundit funksiononte gjithashtu në shtëpinë e Ballamaçit, dhe ai synonte të ndërtonte një godinë të veçantë edhe për të.

Më 15 nëntor 1909, komuniteti i arumunëve pro-rumunë të Korçës themeloi një komitet me shtatë anëtarë, me Harallamb Ballamaçin si kryetar, për të hapur lista abonimesh me qëllim mbledhjen e fondeve për ndërtimin e një kishe arumune në qytet. Buxheti i parashikuar për ndërtimin e kishës ishte rreth 60,000 lei, dhe deri në fillim të vitit 1912 ishin mbledhur 22,183 lei shtesë nga Korça, Bukureshti dhe qytete të ndryshme në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Gazeta rumuno-arumune Peninsula Balcanică ("Gadishulli Ballkanik") ndihmoi në financimin e projektit përmes publikimit të një broshure promovuese. Broshura shitej për një leu dhe të ardhurat nga shitja i dhuroheshin ndërtimit të kishës. Sipas profesorëve rumuno-arumunë Alexandru Gica, vëllai i Balamacit, Epaminonda, ka qenë me shumë gjasë autori i broshurës. Ai ishte përfaqësuesi me autorizim i komunitetit arumun pro-rumun të Korçës për hapjen e listave të abonimeve dhe mbledhjen e fondeve të dhuruara për ndërtimin e kishës.

Në dhjetor të vitit 1912, gjatë Luftës së Parë Ballkanike, Greqia pushtoi Korçën dhe ndërtimi i kishës u ndalua. Më pas, më 23 mars 1914, Harallamb Ballamaçi, vëllai i tij Sotiri dhe anëtarë të tjerë të komunitetit arumun të Korçës u vranë gjatë një sulmi ndaj këtij komuniteti nga një bandë luftëtarësh grekë antartes dhe arumunësh progrekë. Autorët e krimit vendosën në xhepat e vëllezërve fotografi të peshkopit grek Fotios të Korçës, duke sugjeruar se vrasja ishte një akt hakmarrjeje për vrasjen e peshkopit në shtator të vitit 1906. Gjithashtu, sipas dëshmitarëve okularë, teksa Ballamaçi po merrej për t’u vrarë, disa nga anëtarët e bandës bërtisnin me zë të lartë se Ballamaçi ishte një “përhapës dhe apostull i rumanizmit”. Vrasësit e Ballamaçit plaçkitën gjithashtu shtëpinë e tij, duke vjedhur fondet që ishin destinuar për institucionet e arumunëve të Korçës. Në kohën e vrasjes së tij, ishin mbledhur rreth 35,000 lei për kishën. Si pasojë e grabitjes, përfundimi i kishës u vonua. Ballamaçi u varros në truallin e papërfunduar ku po ndërtohej kisha.

Nisja e ndërtimit të kishës u bë më 6 mars 1921. Ndërtimi i saj përfundoi përfundimisht në vitin 1925. Kisha ndodhej në kryqëzimin e Bulevardit Republika me Rrugën Pandeli Cale në Korçën moderne, pranë kinemasë Majestic të sotme. U shenjtërua më 25 tetor 1925, dhe kishte Shën Sotirin  që do të thotë " Shpëtimtar " në greqishten e lashtë  si mbrojtës të saj. Po atë ditë, u zbulua një bust i Ballamaçit i vendosur brenda rrethimit të kishës. Në këtë aktivitet mori pjesë ministri fuqiplotë rumun në Tiranë,  . Kisha u dëmtua rëndë nga një tërmet më 28 janar 1931. Më pas, pranë kishës së dëmtuar u ndërtua një faltore e vogël në të cilën shërbeu prifti Cotta Balamace. Është ai që pasoi Harallambin në ofrimin e shërbimeve fetare për arumunët e Korçës, pasi u shugurua shpejt prift në vitin 1914 për të zënë vendin e Harallambit. 

Në vitin 1959, gjatë regjimit komunist në Shqipëri, kryetari i komitetit të Partisë së Punës së Shqipërisë për Korçën urdhëroi shembjen e ndërtesës së rrënuar të kishës. Në vend të saj u ndërtua një godinë banimi trekatëshe. Sipas dëshmisë së cituar nga Alexandru Gica, babai i këtij kryetari ishte ndër ata që kishin vrarë Harallamb Balamacin. Ai e zhvarrosi trupin e tij dhe i theu eshtrat. Këtë rrëfim Gica e citon nga një i afërm i Harallambit, Nick Balamaci. Nick nuk dëshironte ta përmendte emrin e këtij kryetari, gjë që u interpretua dhe u vlerësua nga Gica si një përpjekje për të lënë pas armiqësitë e së kaluarës. Marioara Balamace, mbesa e Harallambit, mori eshtrat e gjyshit të saj dhe i rivarrosi në vitin 1962. Në vitin 1970, autoritetet komuniste shqiptare vendosën që Harallamb Ballamaçi të varrosej në Varrezat e Dëshmorëve në Korçë.

 Kisha e re 

Më 5 prill 1992, organizata kulturore arumune në Shqipëri, “Arumunët e Shqipërisë”, mbajti konferencën e saj të parë. Kjo organizatë ishte regjistruar zyrtarisht më 24 tetor 1991, në kohën kur regjimi komunist në Shqipëri po binte. Gjatë konferencës u vendos që duhej përgatitur një prift për të mbajtur shërbesa në gjuhën arumune për minoritetin arumun në Shqipëri. Personi i zgjedhur për këtë qëllim ishte Dhimitraq Veriga, një nga anëtarët themelues të shoqatës. Veriga qëndroi në Rumani nga viti 1992 deri në 1993, ku studioi në Seminarin Teologjik Ortodoks “Neagoe Vodă Basarab” në Curtea de Argeș, ashtu siç kishte bërë dikur edhe Haralambie Balamaci. Ai u shugurua prift më 6 dhjetor 1992 nga Kryepeshkopi rumun i Argeș-it dhe Muscel-it, Calinic Argatu i cili kishte qenë i pranishëm edhe në konferencën e vitit 1992. Veriga u kthye në Shqipëri në prill të vitit 1993 me synimin për të rihapur Kishën e Shën Sotirit, dhe më 24 shtator ai e shuguroi kapelën e kishës së ardhshme në një sallë të ish-shkollës “Ballamaçi”, e cila dikur kishte qenë shkollë për arumunët e Korçës. Vendosja e gurit të parë të Kishës së re të Shën Sotirit u bë më 8 tetor 1995, dhe ndërtimi përfundoi në vitin 2005. Ajo u ndërtua me mbështetje nga shteti rumun, dhe u shugurua më 2 qershor 2024.

Kisha e re ndodhet në periferi të Korçës, në hyrje të Parkut të Rinisë. Ajo përfshin vendin ku ishte dikur varrezat arumune të qytetit. Është një kishë trikonhe (me tre absida) me një çati në formë kryqi dhe një kupolë. Esonarteksi (ndryra e brendshme nga dy nartheksat e kishës) dhe portiku ndodhen në anën perëndimore. Kisha ka një ikonostas të gdhendur në dru dhe piktura murale. Një bust i Balamacit ndodhet gjithashtu brenda kishës. Ai u vendos nga Fondacioni Nicolae Iorga i Sarandës, dhe u zbuluar më 10 maj 2021, në Ditën e Rumanitetit Ballkanik, një festë publike në Rumani. Fondacioni ka shprehur gjithashtu dëshirën për të restauruar ndërtesën e kapelës origjinale, duke shtuar aty një muze të kulturës arumune dhe një hapësirë ku fëmijët të mësojnë gjuhën arumune.

Dhimitraq (i njohur edhe si Dhimitër, Dumitru, Dumitrache, Tache ose Tachi) Veriga lindi më 14 qershor 1943 në Korçë, nga prindër arumunë. Para se të bëhej prift, ai ishte skulptor, duke ngritur disa vepra në Korçë, përfshirë një skulpturë të Balamacit. Përveç shërbesave në Kishën e Shën Sotirit, Veriga mori pjesë edhe në shumë ceremoni fetare në kisha të tjera në rrethin e Korçës. Ai kryente këto shërbesa në gjuhën arumune dhe shqipe, duke ndihmuar në ruajtjen e gjuhës arumune në vend. Gjuha rumune përdoret gjithashtu gjatë shërbesave në Kishën e Shën Sotirit. Veriga shkonte shpesh në Rumani për të trajtuar çështjet që lidhen me kishën dhe mbajti marrëdhënie të mira me Departamentin për Rumunët Kudo dhe Kishën Orthodhokse Rumune.

Më 1 dhjetor 2011, ai u nderua me Urdhrin e Meritës Kulturore në gradën "Komandant" nga Presidenti i Rumani, Traian Băsescu, për rolin e tij si një nga mbrojtësit dhe promovuesit më të shquar të kulturës arumune në Shqipëri. Veriga vdiq më 5 shtator 2016. Për aktivitetet e tij gjatë jetës, aktivisti arumun shqiptar Valentino Mustaka e quajti Verigën "pasardhësi më i denjë i martirit tonë Papa Lambru Balamaci". Që nga viti 2019, prift në Kishën e Shën Sotirit ishte Andrea Zhurka, një shqiptar etnik.

Kisha e re ka mirëpritur shumë aktivitete dhe ngjarje. Bogdan Stanoevici, atëherë Ministër Delegat për Marrëdhëniet me Rumunët Kudo, mori pjesë në një shërbesë fetare në kishë më 21 shtator 2014 gjatë një vizite në Korçë, ku gjithashtu u takua me disa drejtues të shoqatave lokale arumune dhe përfaqësues të autoriteteve lokale. Më 7 nëntor 2021, në kishë u organizua një event për botimin e “Abecedar aromân” (“Abetarja Arumune”), një manual për mësimin e gjuhës arumune nga Thoma Binjaku. Botimi i manualit u mbështet nga Departamenti për Rumunët Kudo, dhe ambasadori rumun në Shqipëri ishte i pranishëm në këtë ngjarje. Më 8 maj 2022, Zhurka dhe prifti Dorel Tomoiagă nga Baia Mare në Rumani mbajtën shërbesë fetare në kishë në gjuhët shqipe dhe rumune, me rastin e festës ortodokse të Dielës së Mirofores (Ditës së Vajzave) si dhe Ditës së Evropës që kremtohet ditën pasardhëse. Kori i kishës këndoi dhe u lut në shqip, arumunisht dhe rumunisht.

Kisha, së bashku me kishat e tjera në Rumani dhe në diasporën rumune, organizon çdo vit më 23 mars shërbesa përkujtimore për të nderuar Balamacin dhe arumunët e tjerë të vrarë atë ditë në Korçë në vitin 1914, si dhe çdo “dëshmor” tjetër rumun, arumun dhe megleno-rumun që ka vepruar për mbrojtjen e identitetit të tyre.

Kisha ka qenë subjekt i shumë vjedhjeve dhe sulmeve. Ajo u dëmtua rëndë më 17 dhjetor 2017, pak para Krishtlindjeve, dhe gjithashtu iu bë një tentativë vjedhjeje. Më 10 prill 2018, pjesa e jashtme e kishës u dëmtua dhe u vodhën rreth 20,000 lekë. Më 20 korrik 2022, kasaforta e kishës u hap me forcë nga persona që ndoshta hynë gjatë një dasme atë ditë dhe u fshehën brenda në ambientet e kishës deri sa prifti u largua.  Më vonë, në të njëjtin vit më 15 nëntor, u vodh kutia e donacioneve të kishës. Autorët e këtyre krimeve nuk u identifikuan pavarësisht përpjekjeve të policisë. Mitropolia e Korçës e Kishës Orthodhokse Shqiptare bëri thirrje për gjetjen e autorëve dhe sjelljen e tyre para drejtësisë.

Kategoria:Arumunët në Shqipëri
Kategoria:Themelime në Shqipëri në 1925
Kategoria:Kisha ortodokse në Shqipëri
Kategoria:Ndërtesa në Korçë
Kategoria:Vetitë CS1: Vlerë e madhe vëllimi
Kategoria:Vetitë CS1: Burime në rumanisht (ro)
Kategoria:Vetitë CS1: Burime në shqip (sq)
Kategoria:Koordinatat në Wikidata
Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara