Kapitali kulturor

Kapitali kulturor është një term në fushën e sociologjisë që përfshin asetet sociale të një personi (arsimi, intelekti, stili i të folurit, stili i veshjes, kapitali social, etj.) që nxisin lëvizshmërinë sociale në një shoqëri të stratifikuar .  Kapitali kulturor funksionon si një marrëdhënie sociale brenda një ekonomie praktikash (domethënë sistemi i shkëmbimit) dhe përfshin njohuritë e akumuluara kulturore që i japin status dhe pushtet social;   kështu, kapitali kulturor përfshin mallrat materiale dhe simbolike, pa dallim, që shoqëria i konsideron të rralla dhe që ia vlen t'i kërkosh.  

 Hyrje 
Studiuesit kanë aplikuar gjithashtu konceptin e kapitalit kulturor për të shqyrtuar se si burimet simbolike si shija, kredencialet dhe njohuritë kulturore formësojnë proceset e njohjes, legjitimitetit dhe vlerësimit social në kontekstet e ndërmjetësuara nga publiku. 

Ekzistojnë tre lloje të kapitalit kulturor: (i) kapitali i mishëruar, (ii) kapitali i objektivizuar dhe (iii) kapitali i institucionalizuar .

Pierre Bourdieu dhe Jean-Claude Passeron shpikën dhe përcaktuan termin kapital kulturor në esenë "Riprodhimi Kulturor dhe Riprodhimi Social" (1977). Më pas, Bourdieu e zhvilloi konceptin në esenë "Format e Kapitalit" (1985) dhe në librin Fisnikëria Shtetërore: Shkollat Elite në Fushën e Pushtetit (1996) për të shpjeguar se arsimi (njohuritë dhe aftësitë intelektuale) i një personi siguron lëvizshmëri sociale në arritjen e një statusi më të lartë shoqëror në shoqëri.  

Në "Riprodhimi Kulturor dhe Riprodhimi Social" (1977), Pierre Bourdieu dhe Jean-Claude Passeron paraqitën kapitalin kulturor për të shpjeguar në mënyrë konceptuale ndryshimet midis niveleve të performancës dhe arritjeve akademike të fëmijëve brenda sistemit arsimor të Francës në vitet 1960.

Bourdieu e zhvilloi më tej konceptin në esenë e tij "Format e Kapitalit" (1985) dhe në librin e tij Fisnikëria Shtetërore: Shkollat Elite në Fushën e Pushtetit (1996). Në ese, Bourdieu e rendit kapitalin kulturor midis dy kategorive të tjera të kapitalit: kapitali ekonomik, i cili i referohet komandës së burimeve ekonomike (para, asete, pronë); dhe kapitali shoqëror, i cili është burimet aktuale dhe potenciale të lidhura me zotërimin e një rrjeti të qëndrueshëm të marrëdhënieve të institucionalizuara të njohjes dhe njohjes së ndërsjellë.  

 Llojet 
parapamje| Kapitali kulturor dhe llojet e tij
Ekzistojnë tre lloje të kapitalit kulturor: kapitali i mishëruar; kapitali i objektivizuar; dhe kapitali i institucionalizuar.

 Kapitali kulturor i mishëruar 
Kapitali kulturor i mishëruar përfshin njohuritë që fitohen në mënyrë të vetëdijshme dhe trashëgohen në mënyrë pasive, nëpërmjet socializimit me kulturën dhe traditën. Ndryshe nga prona, kapitali kulturor nuk është i transmetueshëm, por fitohet me kalimin e kohës, pasi ngulitet në <i id="mwVA">habitusin</i> e personit (domethënë, karakterin dhe mënyrën e të menduarit), i cili, nga ana tjetër, bëhet më i ndjeshëm ndaj ndikimeve të ngjashme kulturore. Kapitali kulturor gjuhësor është zotërimi i gjuhës dhe marrëdhënieve të saj. Kapitali kulturor i mishëruar, i cili është mjeti i komunikimit dhe vetëprezantimit të një personi, fitohet nga kultura kombëtare. 

Kapitali kulturor i një individi është i lidhur me <i id="mwXQ">habitusin</i> e tij (domethënë, prirjet dhe prirjet e mishëruara) dhe <i id="mwXw">fushën e tij</i> (domethënë, pozicionet shoqërore), të cilat janë konfiguruar si një strukturë e marrëdhënieve shoqërore . 

Habitusi i një personi përbëhet nga prirjet intelektuale të ngulitura tek ai ose ajo nga familja dhe mjedisi familjar, dhe manifestohen sipas natyrës së personit.    Si i tillë, formimi shoqëror i habitusit të një personi ndikohet nga familja,  nga ndryshimet objektive në klasën shoqërore,  dhe nga ndërveprimet shoqërore me njerëz të tjerë në jetën e përditshme;  për më tepër, habitusi i një personi ndryshon gjithashtu kur ai ose ajo ndryshon pozicionet shoqërore brenda fushës. 

Fusha është vendi i pozicionit shoqëror që përbëhet nga konfliktet që ndodhin kur grupet shoqërore përpiqen të krijojnë dhe përcaktojnë se çfarë është kapitali kulturor, brenda një hapësire të caktuar shoqërore; prandaj, varësisht nga fusha shoqërore, një lloj kapitali kulturor mund të jetë njëkohësisht legjitim dhe jolegjitim. Në këtë mënyrë, legjitimimi (njohja shoqërore) i një lloji kapitali kulturor mund të jetë arbitrar dhe i nxjerrë nga kapitali simbolik .

 Kapitali kulturor i objektivizuar 
Kapitali kulturor i objektivizuar përfshin pronën e personit (p.sh. një vepër arti, instrumente shkencore, etj.) që mund të transmetohet për përfitim ekonomik (blerje dhe shitje) dhe për të përcjellë simbolikisht zotërimin e kapitalit kulturor të lehtësuar nga zotërimi i gjërave të tilla. Megjithatë, ndërsa zotëron një vepër arti (kapital kulturor i objektivizuar), personi mund ta konsumojë artin (të kuptojë kuptimin e tij kulturor) vetëm me themelet e duhura konceptuale dhe historike të kapitalit kulturor të mëparshëm. Si i tillë, kapitali kulturor nuk transmetohet në shitjen e veprës së artit, përveçse me shkakësi të rastësishme dhe të pavarur, kur shitësi i shpjegon rëndësinë e veprës së artit blerësit. [ nevojitet citim ]

 Kapitali kulturor i institucionalizuar 
Kapitali kulturor i institucionalizuar përfshin njohjen formale të kapitalit kulturor të një personi nga një institucion, zakonisht kredenciale akademike ose kualifikime profesionale. Roli më i madh shoqëror i kapitalit kulturor të institucionalizuar është në tregun e punës (një punë), ku lejon shprehjen e gamës së kapitalit kulturor të personit si matje cilësore dhe sasiore (të cilat krahasohen me masat e kapitalit kulturor të njerëzve të tjerë). Njohja institucionale lehtëson shndërrimin e kapitalit kulturor në kapital ekonomik, duke shërbyer si një zgjidhje heuristike (praktike) me të cilën shitësi mund t'ia përshkruajë kapitalin e tij kulturor blerësit.  

 Shih edhe 
 Riprodhimi shoqëror

 Literatura 
Bauder, Harald. 2006. Labor Movement: How Migration Regulates Labor Markets. New York: Oxford University Press.
De Graaf, Nan Dirk, Paul M. De Graaf, and Gerbert Kraaykamp. 2000. "Parental Cultural Capital and Educational Attainment in the Netherlands: A Refinement of the Cultural Capital Perspective." Sociology of Education 73(2):92–111. . 
Dolby, N. 2000. "Race, National, State: Multiculturalism in Australia." Arena Magazine (45):48–51.
Dumais, Susan A. 2002. "Cultural Capital, Gender, and School Success: The Role of Habitus." Sociology of Education 75(1):44–68. . . 
Emirbayer, Mustafa, and Eva M. Williams. 2005. "Bourdieu and Social Work." Social Service Review 79(4):689–724. . 
Emmison, M., and J. Frow. 1998. "Information Technology as Cultural Capital." Australian Universities Review 1(1998):41-45.
Gorder, K. [1980] 2000. "Understanding School Knowledge: A Critical Appraisal of Basil Bernstein and Pierre Bourdieu." Pp. 218–33 in Pierre Bourdieu Volume II, edited by D. Robbins. London: Sage Publications.
Guillory, John. Cultural Capital: The Problem of Literary Canon Formation. 1993. Chicago, IL: University of Chicago Press.
Harker, R. 1990. "Education and Cultural Capital." In An Introduction to the Work of Pierre Bourdieu: The Practice of Theory, edited by R. Harker, C. Mahar, and C. Wilkes. London: Macmillan Press.
Kalmijn, Matthijs, and Gerbert Kraaykamp. 1996. "Race, Cultural Capital, and Schooling: An Analysis of Trends in the United States." Sociology of Education 69(1):22–34. . . 
King, A. 2005. "Structure and Agency." Pp. 215–32 in Modern Social Theory: An Introduction, edited by A. Harrington. Oxford: Oxford University Press.
Kingston, Paul W. 2001. "The Unfulfilled Promise of Cultural Capital Theory." Sociology of Education 74 (extra issue: "Current of Thought: Sociology of Education at the Dawn of the 21st Century"):88–99. . 
Koehrsen, J. 2018. "Religious Tastes and Styles as Markers of Class Belonging." Sociology 53(6):1237–53. .
Martin, B., and I. Szelenyi. [1987] 2000. "Beyond Cultural Capital: Toward a Theory of Symbolic Domination." Pp. 278–302 in Pierre Bourdieu Volume I, edited by D. Robbins. London: Sage Publications. 
Robbins, D. 1991. The Work of Pierre Bourdieu: Recognising Society. Buckingham: Open University Press.
Robinson, R., and M. Garnier. [1986] 2000. "Class Reproduction Among Men and Women in France: Reproduction Theory on its Home Ground." Pp. 144–53 in Pierre Bourdieu Volume I, edited by D. Robbins. London: Sage Publications.
Rössel, Jörg, and Claudia Beckert-Zieglschmid. 2002. "Die Reproduktion kulturellen Kapitals [The Reproduction of Cultural Capital]." Zeitschrift für Soziologie 31(6):497–513. . 
Stanton-Salazar, Ricardo D., and Sanford M. Dornbusch. 1995. "Social Capital and the Reproduction of Inequality: Information Networks among Mexican-Origin High School Students." Sociology of Education 68(2):116–35. . 
Sullivan, Alice. 2001. "Cultural Capital and Educational Attainment." Sociology 35(4):893–912. .
—— 2002. "Bourdieu and Education: How Useful is Bourdieu's Theory for Researchers?" Netherlands Journal of Social Sciences 38(2):144–66. Archived from the original (PDF) on 2018-07-12.
Webb, J., T. Schirato, and G. Danaher. 2002. Understanding Bourdieu. London: Sage Publications.

 Referime 

Kategoria:Koncepte kulturore
Kategoria:Ndërtim i komunitetit
Kategoria:Studime kulturore