Muzika arabe

thumb
Muzika arabe () është muzika e botës arabe me të gjitha stilet dhe zhanret e saj të larmishme muzikore . Vendet arabe kanë shumë stile të pasura dhe të larmishme muzikore dhe gjithashtu shumë dialekte gjuhësore, ku secili vend dhe rajon ka muzikën e vet tradicionale .

Muzika arabe ka një histori të gjatë bashkëveprimi me shumë stile dhe zhanre të tjera muzikore rajonale. Ajo përfaqëson muzikën e të gjithë popujve që përbëjnë botën arabe sot .

 Historia 
 Periudha para islame 
Arabia para-islamike ishte djepi i shumë arritjeve intelektuale, duke përfshirë muzikën, teorinë muzikore dhe zhvillimin e instrumenteve muzikore .  Në Jemen, qendra kryesore e shkencave, letërsisë dhe arteve arabe para-islamike, muzikantët përfituan nga patronazhi i Mbretërve të Sebait, të cilët inkurajuan zhvillimin e muzikës. Singing in the Jahili period – khaledtrm.net   Për shumë shekuj, arabët e Hexhazit e njihnin se muzika më e mirë e vërtetë arabe vinte nga Jemeni, dhe menestrelat Hadhrami konsideroheshin superiorë.  Muzika para-islamike e Gadishullit Arabik ishte e ngjashme me atë të muzikës së Lindjes së Mesme të Lashtë  . Shumica e historianëve bien dakord se ekzistonin forma të dallueshme të muzikës në gadishullin arabik në periudhën para-islamike midis shekullit të 5-të dhe të 7-të pas Krishtit. Poetët arabë të asaj kohe - të quajtur shu`ara' al-Jahiliyah ( arabisht : شعراء الجاهلية) ose "poetë xhahili", që do të thotë "poetët e periudhës së injorancës" - recitonin poezi me nota të larta. 

Asokohe besohej se xhindët u zbulonin poema poetëve dhe muzikë muzikantëve.  Kori në atë kohë shërbente si një strukturë pedagogjike ku poetët e arsimuar recitonin poemat e tyre. Këndimi nuk mendohej të ishte punë e këtyre intelektualëve dhe në vend të kësaj u besohej grave me zëra të bukur të cilat mësonin të luanin disa instrumente të përdorura në atë kohë, si daulle, lahutë ose rebab, dhe i interpretonin këngët duke respektuar metrin poetik .  Kompozimet ishin të thjeshta dhe çdo këngëtare këndonte në një meqam të vetëm. Ndër këngët e shquara të periudhës ishin huda (nga e cila rrjedh ghina ), nasb, sanad dhe rukbani .
parapamje|Një afresk Umajad i shekullit të 8-të nga Qasr al-Hayr al-Gharbi, Siri.
Si kompozimet ashtu edhe improvizimet në muzikën tradicionale arabe bazohen në sistemin maqam . Mekamet mund të realizohen me muzikë vokale ose instrumentale dhe nuk përfshijnë një komponent ritmik .

 Periudha e hershme islame 
Al-Kindi (801–873 pas Krishtit) ishte një teoricien i hershëm i shquar i muzikës arabe. Ai iu bashkua disa të tjerëve si al-Farabi në propozimin e shtimit të një teli të pestë të improvizuar në oud . Ai botoi disa trakte mbi teorinë muzikore, duke përfshirë konotacionet kozmologjike të muzikës. . Pages 241 and 257. Ai identifikoi dymbëdhjetë tone në shkallën muzikore arabe, bazuar në vendndodhjen e gishtërinjve në dhe telat e oudit. 

Abulfaraxhi (897–967) shkroi Kitab al-Aghani, një përmbledhje enciklopedike me poezi dhe këngë që përfshin mbi 20 vëllime në botimet moderne.

Al-Farabi (872–950) shkroi një libër të shquar mbi muzikën islame të titulluar Kitab al-Musiqa al-Kabir (Libri i Madh i Muzikës). Sistemi i tij i pastër arab i toneve përdoret ende në muzikën arabe. Habib Hassan Touma (1996), The Music of the Arabs, p. 170, trans. Laurie Schwartz, Portland, Oregon: Amadeus Press, 

Al-Gazaliu (1059–1111) shkroi një traktat mbi muzikën në Persi, i cili shpallte: "Ekstazia do të thotë gjendja që vjen nga dëgjimi i muzikës".

Në vitin 1252, Safi al-Din zhvilloi një formë unike të notacionit muzikor, ku ritmet përfaqësoheshin nga përfaqësimi gjeometrik . Një përfaqësim i ngjashëm gjeometrik nuk do të shfaqej në botën perëndimore deri në vitin 1987, kur Kjell Gustafson publikoi një metodë për të përfaqësuar një ritëm si një grafik dy-dimensional. 

 Al-Andalusia 
parapamje|Këngë për lahutë. Shekulli i 13-të, Al Andalusia
Deri në shekullin e 11-të, Iberia Islamike ishte bërë një qendër për prodhimin e instrumenteve. Këto mallra u përhapën gradualisht në të gjithë Francën, duke ndikuar te trubadurët francezë dhe duke arritur përfundimisht në pjesën tjetër të Evropës. Fjalët angleze lahutë, rebec dhe naker rrjedhin nga arabishtja oud, rabab ose magreb rebab dhe naqareh .  

 Shekulli i 16-të deri në shekullin e 19-të 
parapamje|Muzikantët në Alepin osman, shekulli i 18-të. Një turk rreh daf, një i krishterë luan tenbur, një dervish luan nej, një i krishterë luan kemangi dhe i pesti rreh nakare.
Bartol Gyurgieuvits (1506–1566) kaloi 13 vjet si skllav në Perandorinë Osmane . Pasi u arratis, ai botoi De Turcarum ritu et caermoniis në Amsterdam në vitin 1544. Është një nga librat e parë evropianë që përshkruan muzikën në shoqërinë islame. 

 Shekulli i 20-të deri sot 
parapamje|Umm Kulthum
Në fillim të shekullit të 20-të, Egjipti ishte i pari në një sërë vendesh arabe që përjetoi një shfaqje të papritur të nacionalizmit, pasi u bë i pavarur pas 2000 vjetësh sundimi të huaj. Këngët angleze, franceze dhe evropiane u zëvendësuan nga muzika kombëtare egjiptiane. Kajro u bë një qendër për inovacionin muzikor.

Këngëtaret femra ishin ndër të parat që përqafuan një qasje laike. Interpretuesja egjiptiane Umm Kulthum dhe këngëtarja libaneze Fairuz ishin shembuj të shquar të kësaj. Të dyja kanë qenë të njohura gjatë dekadave që pasuan dhe janë konsideruar legjenda të muzikës arabe. Këngëtarja marokene Zohra Al Fassiya ishte këngëtarja e parë femër që arriti popullaritet të gjerë në rajonin e Magrebit, duke interpretuar këngë tradicionale arabe andaluziane dhe më vonë duke regjistruar albume të shumta të sajat.
parapamje|Fairuz
Gjatë viteve 1940 dhe 1960, muzika arabe filloi të merrte një ton më perëndimor. – Artistët egjiptianë Umm Kulthum dhe Abdel Halim Hafez, së bashku me kompozitorët Mohammed Abdel Wahab dhe Baligh Hamdi, ishin pionierë në përdorimin e instrumenteve perëndimore në muzikën egjiptiane. Deri në vitet 1970, disa këngëtarë të tjerë e kishin ndjekur shembullin dhe lindi një rrymë e muzikës pop arabe . Muzika pop arabe zakonisht përbëhet nga këngë në stilin perëndimor me instrumente dhe tekste arabe. Meloditë shpesh janë një përzierje midis muzikës lindore dhe asaj perëndimore.

Muzika pop perëndimore u ndikua gjithashtu nga muzika arabe në fillim të viteve 1960, duke çuar në zhvillimin e muzikës surf, një zhanër i muzikës rock që më vonë i dha jetë garage rock dhe punk rock .  Pionieri i surf rock-ut, Dick Dale, një kitarist libanezo-amerikan, u ndikua shumë nga muzika arabe që mësoi nga xhaxhai i tij, veçanërisht meloditë dhe aftësitë e oud-it të cilat më vonë i zbatoi në interpretimin e tij në kitarë elektrike kur regjistroi surf rock në fillim të viteve 1960. 
parapamje|Këngëtarja arabe e muzikës pop, Aziza Jalal, duke performuar në Festivalin Winter at Tantora
Baligh Hamdi , i cili krijoi dhe kompozoi shumë këngë hit për disa këngëtarë arabë, thoshte shpesh se ai u mbështet në ide dhe estetikë muzikore në meloditë dhe ritmet popullore egjiptiane në kompozimin e këngëve të tij. Ai gjithashtu u mbështet në ide në muzikën bashkëkohore të kohës së tij. Tingulli i tij ka një aromë klasike për shkak të përdorimit të madh të orkestrës me tela. Por ai gjithashtu përdori tastiera elektronike dhe kitarat në harmoni me instrumentet me tela, ose duke alternuar me to. Veprat e tij më të mira janë botuar si regjistrime nën emrin e këngëtarit. Këngëtarët përfshijnë Umm Kulthum, Abdel Halim Hafez, Shadia, Layla Murad, Najat Al Saghira,  Fayza Ahmed, Warda (me të cilën ishte i martuar për një dekadë), Sabah dhe këngëtarë të tjerë. Ai kishte bashkëpunuar gjithashtu me këngëtaren legjendare Aziza Jalal   e cila promovoi këngët e saj Mestaniak dhe Haramt El Hob Alaya, një nga këngët më të mira arabe në vitet '80. 

Në vitet 1990, artistët arabë që morën këtë stil ishin Amr Diab, Moustafa Amar, Najwa Karam, Elissa, Nawal Al Zoghbi, Nancy Ajram, Haifa Wehbe, Angham, Fadl Shaker, Majida Al Roumi, Wael Kfoury , Mylahaole , As., Yara, Samira Said, Hisham Abbas, Kadhem Al Saher, Ehab Tawfik, Mohamed Fouad , Diana Haddad, Mohamed Mounir, Latifa, Cheb Khaled, George Wassouf, Hakim, Fares Karam, Julia Boutros, dhe A. Në vitin 1936, Radio Iraku u themelua nga muzikantët hebrenj irakianë, Saleh dhe Daoud al-Kuwaity . Vëllezërit luajtën një rol pionier në muzikën moderne të Irakut. Salehu konsiderohej babai i mekamit irakian dhe shkroi këngën e parë.  Ai gjithashtu kompozoi për këngëtarë të famshëm të asaj epoke në Irak dhe në botën arabe, si Salima Murad, Afifa Iskandar, Nazem al-Ghazali, Umm Kulthum, Mohammed Abdel Wahab .  

Një nga arsyet kryesore për mbizotërimin e instrumentistëve hebrenj në muzikën irakiane të fillimit të shekullit të 20-të ishte një shkollë për fëmijë hebrenj të verbër në Bagdad e themeluar në fund të viteve 1920 nga kanunji ("lojtar i kanunit") Joseph Hawthorne ( Yusef Za'arur ) ( Hebraisht : דינד ללוואלד-יוסף זערור).

Salima Pasha ishte një nga këngëtaret më të famshme të viteve 1930-1940. Respekti dhe adhurimi për Pashën ishin të pazakonta në atë kohë, pasi performanca publike nga gratë konsiderohej e turpshme në rajon dhe shumica e këngëtareve femra rekrutoheshin nga bordello.  

Muzika në Irak filloi të merrte një ton më perëndimor gjatë viteve 1960 dhe 1970, veçanërisht nga Ilham Madfai, me stilet e tij perëndimore të kitarës me muzikë tradicionale irakiane, gjë që e bëri atë një interpretues të njohur në vendin e tij të lindjes dhe në të gjithë Lindjen e Mesme.  

 Ndikimi i muzikës arabe 
parapamje|Piktura arabe e shekullit të 12-të e muzikantëve në Palermo, Siçili .
Shumica e instrumenteve muzikorë të përdorur në muzikën mesjetare dhe klasike evropiane kanë rrënjë në instrumentet muzikore arabe që u përvetësuan nga bota arabe mesjetare.   Ato përfshijnë lahutën, e cila ndan të njëjtin paraardhës me oudin ; rebec (një paraardhës i violinës) nga rebab, kitarë nga qitara, naker nga naqareh, adufe nga al-duff, alboka nga al-buq, anafil nga al-nafir, exabeba (një lloj flauti) nga al-shabbaba, atabal (një lloj daulleje bas ) nga al-tabl, atambal nga al-tinbal,  balaban, castanet nga kasatan dhe sonajas de azófar nga sunuj al-sufr . 

Violina arabe rabāb, e njohur edhe si violinë me thumba, është instrumenti më i hershëm me tela i njohur dhe paraardhësi i të gjitha instrumenteve evropiane me hark, duke përfshirë rebekun, lirën bizantine dhe violinën.   Oudi arab në muzikën arabe ndan të njëjtin paraardhës me lahutën evropiane. Oudi përmendet gjithashtu si pararendës i kitarës moderne . Kitara ka rrënjë në odin me katër tela, të sjellë në Iberi nga maurët në shekullin e 8-të.  Një paraardhës i drejtpërdrejtë i kitarës moderne është  (kitarë maure), e cila ishte në përdorim në Spanjë që nga shekulli i 12-të. Deri në shekullin e 14-të, ajo thjesht quhej kitarë. 

Një numër instrumentesh mesjetare konike me formë të shpuar ka të ngjarë të jenë prezantuar ose popullarizuar nga muzikantët arabë,  përfshirë xelamin (nga zulami ). 

Disa studiues besojnë se trubadorët mund të kenë pasur origjinë arabe, me Magda Bogin që pohon se tradita poetike dhe muzikore arabe ishte një nga disa ndikime në "poezinë e dashurisë së oborrit" evropian.  Évariste Lévi-Provençal dhe studiues të tjerë deklaruan se tre vargje të një poeme nga William IX i Akuitanisë ishin në një formë të arabishtes, duke treguar një origjinë të mundshme andaluziane për veprat e tij. Studiuesit u përpoqën të përkthenin vargjet në fjalë dhe prodhuan përkthime të ndryshme. Mesjetari Istvan Frank pohoi se vargjet nuk ishin fare arabe, por përkundrazi rezultat i rishkrimit të origjinalit nga një shkrues i mëvonshëm. 

Teoria se tradita e trubadurëve u krijua nga Uilliami pas përvojës së tij me artet maure gjatë luftës kundër Rekonkuistëve në Spanjë është mbështetur nga Ramón Menéndez Pidal dhe Idries Shah . George T. Beech pohon se ekziston vetëm një betejë e dokumentuar që Uilliami luftoi në Spanjë, dhe kjo ndodhi drejt fundit të jetës së tij. Beech shton se Uilliami dhe babai i tij kishin individë spanjollë brenda familjes së tyre të zgjeruar, dhe se ndërsa nuk ka prova që ai vetë dinte arabisht, ai mund të ketë qenë miqësor me disa evropianë që mund të flisnin gjuhën.  Të tjerë pohojnë se ideja se Uilliami krijoi konceptin e trubadurëve është në vetvete e pasaktë, dhe se "këngët e tij nuk përfaqësojnë fillimet e një tradite, por majat e arritjeve në atë traditë". 

Shumica e studiuesve besojnë se sistemi i notacionit muzikor Solfège i Guido të Arezzo -s e ka origjinën në një himn latin,  por të tjerë sugjerojnë se mund të ketë pasur origjinë arabe. Është argumentuar se rrokjet Solfège ( do, re, mi, fa, sol, la, ti ) mund të jenë nxjerrë nga rrokjet e një sistemi solmizimi arab Durr-i-Mufassal ("Perlat e Ndarura") ( dal, ra, mim, fa, sad, lam ). Kjo u propozua për herë të parë nga Meninski në Thesaurus Linguarum Orientalum (1680). Megjithatë, nuk ka prova dokumentare për këtë teori dhe nuk dihet se ekzistojnë dorëshkrime muzikore arabe që përdorin sekuenca nga alfabeti arab.  Henry George Farmer beson se nuk ka prova të forta mbi origjinën e notacionit dhe për këtë arsye teoria e origjinës arabe dhe teoritë e origjinës së himneve janë po aq të besueshme. 

 Muzika improvizuese në botën arabe 
Etnomuzikologu Ali Jihad Racy flet për stilin e improvizimit në muzikë që është i pranishëm në pjesën më të madhe të botës arabe .  Racy diskuton qëndrimet rajonale ndaj muzikës improvizuese në Lindjen e Mesme, duke përshkruar se improvizimi mund të sugjerojë krijim muzike të rastësishme, të patrajnuar apo edhe jo-profesionale.  Kjo mbahet vetëm nga disa komunitete brenda botës arabe dhe mund të ndryshojë nga secili rajon ose komunitet.   Disa rajone e shohin muzikën improvizuese si aftësinë artistike intuitive që shpreh përkohësisht ndjenjën e interpretuesit.   Grupe të tjera kanë tendencë ta shohin improvizimin sikur të jetë përmbushja e muzikës që tejkalon stilin klasik maqam ose stile të tjera të të luajturit muzikë.   Shkolla të tjera mendimi mbi muzikën improvizuese, në botën arabe, besojnë se muzika improvizuese tregon mungesë të të kuptuarit në trajnimin muzikor.  Racy nuk specifikon se cilat grupe kanë çfarë pikëpamjesh. Përkundrazi, diskutimi përqendrohet më shumë në idenë se bota e muzikës arabe nuk është monolitike në pikëpamjen e saj mbi improvizimin në muzikë. Grupe të tjera e shohin improvizimin si të mësuar vetëm përmes provës dhe gabimit, i cili kërkon shumë vite për t'u përsosur, duke qenë kështu një stil i luajtur nga profesionistët. 
parapamje|Ansambli i muzikës tradicionale

 Taksimi 
Një traditë e respektuar në muzikën e improvizimit njihet si Taksim .   Muzika Taksim përdor një meqam dhe improvizon formën ose strukturën e këngës, gjë që krijon një përvojë katarsike për dëgjuesin.  Për më tepër, aspektet e improvizimit shkojnë përtej formës dhe shprehen në çerektonet e këngës.  Kjo traditë historikisht është kryer si një këngë. Tani përdoret nga interpretuesit në oud /ud, violinë ose, më saktë, një lloj flauti.  Ky stil improvizimi është i njohur për efektet që mund të krijojë tek një dëgjues.  Dëgjuesit mund të qeshin, të qajnë dhe të bërtasin në pika të ndryshme të performancës për shkak të emocioneve të evokuara nga muzika. 

 Rajonet muzikore 
alt=|parapamje|Abdel Halim Hafez (1929–1977), ylli më i njohur i muzikës pop në Egjipt
Bota e muzikës moderne arabe është dominuar prej kohësh nga trendet muzikore që kanë dalë nga Kajro, Egjipt. Qyteti në përgjithësi konsiderohet si një nga qendrat e rëndësishme kulturore në botën arabe. Inovacionet në muzikën popullore nëpërmjet ndikimit të stileve të tjera rajonale kanë qenë gjithashtu të shumta nga Maroku në Arabinë Saudite . Në vitet e fundit, Bejruti është bërë një qytet i rëndësishëm ku këngëtarët mund të këndojnë rrjedhshëm në dialekte të ndryshme arabe . Stile të tjera rajonale që kanë gëzuar statusin e muzikës popullore në të gjithë botën arabe, përfshijnë:

 Afrika e Veriut 
parapamje|Një koleksion albumesh të Raï të viteve 1980.
parapamje|Mohamed Abdel Wahab duke luajtur mandolinë-banjo në Ghazal al-Banat .

 Al Xhil ( Egjipt )
 Muzika Shaabi ( Egjipt )
 Mawwal ( Egjipt )
 Semsemya ( Egjipt )
 Muzika klasike andaluziane ( Marok dhe Algjeri ) dhe Tunizia
 Malouf (Libi)
 Çaabi (Algjeri)
 Çaabi (Marok)
 Gnawa ( Maroku dhe jugperëndimi i Algjerisë )
 Hakibah
 Malhun ( Marok )
 Mezwed ( Tunizi )
 Raï ( Algjeri )
 Sanaa ( Algjeri )
 Malouf ( Algjeri )
 Bedui ( Algjeri )

 Gadishulli Arabik 

 Adani
 Dan Hadhrami
 Ardah
 Ardham
 Bandari Khaliji
 Dazah
 Fann at-Tanbura
 Fixhiri
 Muzikë Hadhrami
 Khabayti
 Khaliji
 Khuizaani
 Lahji
 Liwa
 Mizmar
 M'alajah
 Rumba Khaliji
 Samri
 Sana'ani
 Sawt
 Shaabi Khaliji
 Yanbaawi
 Yowlah
 Zafah Khaliji
 Muzika e Jemenit

 Muzika e shenjtë dhe artistike 

 Muzika e shenjtë 
Muzika fetare arabe përfshin muzikën hebraike (Pizmonim dhe Baqashot), krishtere dhe islame . Megjithatë, muzika islame është strukturalisht ekuivalente me muzikën laike arabe, ndërsa muzika arabe e krishterë është ndikuar nga muzika kishtare siriane ortodokse , katolike , greke ortodokse , anglikane , kopte dhe maronite . 

 Muzikë artistike 
Zhanret muzikore të artit laik përfshijnë maqam el-iraqi, andalusi nubah, muwashshah, këngë fixhire, kaside, lajali, mevval, taksim, bashraf, sama'i, tahmilah, dulab, sawt dhe liwa . 

 Karakteristikat e muzikës arabe 
parapamje|Muzikanti nga Rudolf Ernst .
Pjesa më e madhe e muzikës arabe karakterizohet nga një theks në melodi dhe ritëm, në krahasim me harmoninë . Ekzistojnë disa zhanre të muzikës arabe që janë polifonike, por zakonisht, muzika arabe është homofonike . 

Habib Hassan Touma pohon se ekzistojnë pesë komponentë që karakterizojnë muzikën arabe: 

 Sistemi arab i toneve ; domethënë, një sistem akordimi muzikor që mbështetet në struktura specifike intervalesh dhe u shpik nga al-Farabi në shekullin e 10-të Habib Hassan Touma (1996), The Music of the Arabs, p. 170, trans. Laurie Schwartz, Portland, Oregon: Amadeus Press, 
 Struktura ritmiko-temporale që prodhojnë një larmi të pasur modelesh ritmike, të njohura si awzan ose "peshë", që përdoren për të shoqëruar zhanret vokale dhe instrumentale të matshme, për të theksuar ose për t'u dhënë atyre formë.
 Një numër instrumentesh muzikorë që gjenden në të gjithë botën arabe, të cilët përfaqësojnë një sistem tonesh të standardizuar, luhen me teknika performance përgjithësisht të standardizuara dhe shfaqin detaje të ngjashme në ndërtim dhe dizajn.
 Kontekste specifike shoqërore që prodhojnë nënkategori të muzikës arabe, ose zhanre muzikore që mund të klasifikohen gjerësisht si urbane (muzika e banorëve të qytetit), rurale (muzika e banorëve të fshatit) ose beduine (muzika e banorëve të shkretëtirës)..."
 Një mentalitet muzikor arab, "përgjegjës për homogjenitetin estetik të strukturave tonalo-hapësinore dhe ritmoko-kohore në të gjithë botën arabe, qofshin të kompozuara apo të improvizuara, instrumentale apo vokale, laike apo të shenjta ".

 Shih edhe 
 Ilahia
 Sufizmi
 Mevludi
 Kultura arabe
 Muzika sufiste

 Literatura 
 Lodge, David and Bill Badley. "Partner of Poetry". 2000. In Broughton, Simon and Ellingham, Mark with McConnachie, James and Duane, Orla (Ed.), World Music, Vol. 1: Africa, Europe and the Middle East, pp 323–331. Rough Guides Ltd., Penguin Books. ISBN

 Shiloah, Amnon. Music in the World of Islam. A Socio-Cultural Study 2001. ISBN
 Julián Ribera y Tarragó. La música árabe y su influencia en la española (1985). 
 Fernández Manzano, Reynaldo. De las melodías del reino nazarí de Granada a las estructuras musicales cristianas. La transformación de las tradiciones Hispano-árabes en la península Ibérica. 1984. 
 Fernández Manzano, Reynaldo y Santiago Simón, Emilio de (Coordinación y supervisión ed.). Música y Poesía del Sur de al-Andalus. 1995. 
 Fernández Manzano, Reynaldo.: La música de al-Andalus en la cultura medieval, imágenes en el tiempo, Granada, Universidad e Granada, 2012. 

 Referime 

Kategoria:Muzikë arabe