Pajtueshmëria elektromagnetike

Pajtueshmëria elektromagnetike është aftësia e pajisjeve dhe sistemeve elektrike për të funksionuar në mënyrë të pranueshme në mjedisin e tyre elektromagnetik, duke kufizuar gjenerimin, përhapjen dhe marrjen e paqëllimshme të energjisë elektromagnetike e cila mund të shkaktojë efekte të padëshiruara siç janë ndërhyrja elektromagnetike (EMI) ose edhe dëmtimi fizik i pajisjeve operative. Qëllimi i EMC është funksionimi i saktë i pajisjeve të ndryshme në një mjedis të përbashkët elektromagnetik. Është gjithashtu emri i dhënë degës së lidhur të inxhinierisë elektrike.

EMC ndjek tre klasa kryesore të çështjes. Emetimi është gjenerimi i energjisë elektromagnetike, qoftë i qëllimshëm apo aksidental, nga një burim dhe lëshimi i saj në mjedis. EMC studion emetimet e padëshiruara dhe kundërmasat që mund të merren për të zvogëluar emetimet e padëshiruara. Klasa e dytë, ndjeshmëria, është tendenca e pajisjeve elektrike, e referuar si viktimë, për të mos funksionuar ose prishur në prani të emetimeve të padëshiruara, të cilat njihen si ndërhyrje në frekuencën e radios (RFI). Imuniteti është e kundërta e ndjeshmërisë, duke qenë aftësia e pajisjeve për të funksionuar saktë në prani të RFI-së, me disiplinën e "forcimit" të pajisjeve që njihet në mënyrë të barabartë si ndjeshmëri ose imunitet. Një klasë e tretë e studiuar është çiftëzimi, i cili është mekanizmi me anë të të cilit interferenca e emetuar arrin viktimën.

Zbutja e ndërhyrjeve dhe për rrjedhojë përputhshmëria elektromagnetike mund të arrihet duke adresuar ndonjë ose të gjitha këto çështje, d.m.th., duke qetësuar burimet e ndërhyrjes, duke penguar rrugët e çiftëzimit dhe/ose duke forcuar viktimat e mundshme. Në praktikë, shumë nga teknikat inxhinierike të përdorura, të tilla si tokëzimi dhe mbrojtja, zbatohen për të tre çështjet.

 Shiko edhe 

 Ndërhyrja elektromagnetike

 Referime 

Kategoria:Pajtueshmëri elektromagnetike