Reforma fetare

Një reformë fetare (nga latinishtja re-: "prapa, përsëri", dhe formare: "për të formuar"; d.m.th. vënë së bashku: "për të rivendosur, rindërtuar") synon reformimin e mësimeve fetare. Nuk duhet ngatërruar me një reformë organizative të një komuniteti fetar, edhe pse kryesisht kjo është pasojë e një reforme të mësimeve fetare.

 Përkufizimi 
Reformat fetare kryhen kur një komunitet fetar arrin në përfundimin se ka devijuar nga besimi i tij - i supozuar - i vërtetë. Kryesisht reformat fetare fillohen nga pjesë të një komuniteti fetar dhe hasin në rezistencë në pjesë të tjera të të njëjtit komunitet fetar. Reformat fetare zakonisht çojnë në një riformulim të mësimeve fetare të mbajtura si të vërteta, dhe në dënimin përkatës. refuzimi i mësimeve të mbajtura si të gabuara.

Kryesisht devijimi nga besimi i vërtetë i supozuar, i cili jep arsye për një reformë fetare u fut në një periudhë më të gjatë kohore, ndonjëherë gjatë shekujve. Një reformë fetare është gjithmonë një riorientim në fillimet historike të një feje (prandaj: riformare, rindërtuar) nën këndvështrimin e kohës së tashme dhe me njohjen e kohës së tashme. Një shembull tipik për devijimet nga një besim i vërtetë i supozuar janë ndryshimet shoqërore brenda shoqërisë, të cilat çojnë në një qëllim të humbjes për recetat etike, kështu që ato duhet të zëvendësohen nga receta të tjera etike për të mbrojtur vlerën themelore, të pandryshuar për të ardhmen. Një shembull tjetër tipik është falsifikimi faktik i pikëpamjeve tradicionale, p.sh. me njohuri më të mira në ngjarjet historike ose në shkencën e natyrës, me anë të të cilave falsifikohen pikëpamjet tradicionale.

Ndryshimi i përjetshëm i shoqërisë dhe përparimi i dijes njerëzore janë arsyet pse një reformë "përfundimtare" e mësimeve fetare nuk është e mundur. Mësimet fetare duhet të reformohen vazhdimisht. Ky realizim u formulua në një fjali të përmbledhur latine, që gjoja rrjedh nga një thënie e Shën Agustinit dhe u popullarizua nga teologu zviceran i reformuar Karl Barth në vitin 1947: Ecclesia semper reformanda est, që do të thotë "Kisha duhet të reformohet gjithmonë".

Reformat fetare nuk synojnë fillimisht një përshtatje me frymën e kohës, por ato sjellin natyrshëm disa rregullime në kohën e sotme, pasi tradita fetare është rishqyrtuar dhe reformuar nën këndvështrimin e kohës së sotme dhe me njohjen e kohës së sotme. Një përshtatje e plotë e një mësimi fetar me frymën e kohës së sotme nuk mund të pritet nga një reformë e besueshme fetare. Reformat fetare që nuk synojnë në radhë të parë rivendosjen e një besimi të vërtetë të supozuar, por thjesht një përshtatje të mësimit fetar me frymën e kohës, pa respektuar një besim të vërtetë të supozuar, nuk janë reforma fetare, thënë në mënyrë rigoroze. Qëllimi i tyre është i diskutueshëm pasi ato reforma nuk bazohen në besimin e besimtarëve. Reformat e kësaj natyre shpesh bazohen në detyrim dhe zakonisht nuk zgjasin shumë, por ndryshojnë në gjeneratat e ardhshme. Një shembull është përpjekja e perandorit romak Julian Apostati për të rikthyer paganizmin si fe shtetërore.

Kundërshtarët e reformave të justifikuara fetare quhen tradicionalistë, ideologjia e tyre është tradicionalizmi. Ithtarët e reformave për t'iu përshtatur në radhë të parë frymës së kohës pa respektuar një besim të vërtetë të supozuar quhen modernistë, ideologjia e tyre është modernizmi. Të dy konceptet u krijuan nga zhvillimet historike kristian-katolike, por sot ato zbatohen për të gjitha fetë.

 Shiko edhe 

 Reforma
 Feja

 Referime 

Kategoria:Reformë
Kategoria:Fe