Kompania Holandeze e Indisë Perëndimore

Kompania Holandeze e Indisë Perëndimore () ishte një kompani karte holandeze që u themelua në vitin 1621 dhe u shua në vitin 1792. Mes themeluesve të saj ishin Reynier Pauw,Willem Usselincx (1567–1647) dhe Jessé de Forest (1576–1624). Më 3 qershor 1621, asaj iu dha një kartë për tregti monopoliste në Inditë Perëndimore Holandeze nga Republika e Shtatë Vendeve të Ulta të Bashkuara dhe iu dha juridiksion mbi pjesëmarrjen në tregtinë atlantike të skllevërve, Brazilin, Karaibet dhe Amerikën Veriore.

Zona ku kompania mund të operonte përbëhej nga Afrika Perëndimore (midis Tropikut të Gaforres dhe Kepit të Shpresës së Mirë) dhe Amerikës, që përfshinte Oqeanin Paqësor dhe përfundonte në lindje të Ishujve Maluku, sipas Traktatit të Tordesillas. Qëllimi i shprehur i kartës ishte të asgjësonte konkurencën, veçanërisht spanjolle ose portugeze, midis stacioneve të ndryshme tregtare të themeluara nga tregtarët. Kompania u bë një instrument i Kolonizimit Holandez të Amerikës gjerësisht jetëshkurtër (që përfshinte Vendet e Ulta të Reja) në shekullin e XVII.

Nga viti 1624 deri në vitin 1654, në pikëpamjen e Luftës Holandezo–Portugeze, GWC mbajti territorin portugez në Brazilin veri-lindor, por u dëbuan nga Brazili Holandez në vijim të një rezistence të ashpër. Pas mjaft përmbysjeve, GWC u riorganizua dhe iu dha një kartë e re në vitin 1675, gjerësisht mbi fuqinë në tregtinë atlantike të skllevërve. Ky version "i ri" zgjati për më shumë se një shekull, deri pas Luftës së Katërt Anglo–Holandeze, gjatë të cilës ajo humbi shumicën e aseteve të saj.

Origjina
alt=|thumb|left|379px|Shtëpia e Indisë Perëndimore, selia e Kompanisë Holandeze të Indisë Perëndimore nga v. 1623 deri në v. 1647
Kur Kompania Holandeze e Indisë Lindore (VOC) u themelua në vitin 1602, disa tregtarë në Amsterdam nuk i pranuan politikat monopolistike. Me ndihmën e Petrus Plancius, një astronom, hartograf dhe klerik holandezo-flamand, ata kërkuan për një askes veri-lindor ose veri-perëndimor në Azi për ta anashkaluar monopolin e VOC-ut. Në vitin 1609, eksploratori anglez Henry Hudson, i punësuar nga VOC-u, zbarkoi në brigjet e Anglisë së Re dhe lundroi përgjatë atij që tani njihet si Lumi Hudson në kërkimin e tij për Kalimin Veri-Perëndimor për në Azi. Megjithatë, ai dështoi ta gjente kalimin. Rrjedhimisht, në vitin 1615, Isaac Le Maire dhe Samuel Blommaert, të ndihmuar nga të tjerë, u përqëndruan në gjetjen e një rruge jug-perëndimor përreth arkipelagut të Tokës së Zjarrtë të Amerikës Jugore në mënyrë që të anashkalonin monopolin e VOC-ut.

Një nga lundërtarët e parë, që u përqëndrua në tregtinë me Afrikën, ishte Balthazar de Moucheron. Tregtia më Afrikën ofronte mjaft mundësi për të krijuar stacione tregtare ose agjensi tregtare, një pikë e rëndësishme nisjeje për bisedime. Qe Blommaert, megjithatë, ai që e nisi atë, në vitin 1600, tetë kompani lundruan përgjatë brigjeve të Afrikës, duke konkuruar me njëra tjetrën për furnizimin e bakrit, nga Mbretëria e Loangos. Pieter van den Broecke u punësua nga një nga këto kompani. Në vitin 1612, një fortesë holandeze u ndërtua në Mouree (Gana e tanishme), përgjatë Bregut të Artë Holandez.

Tregtia me Karaibet, për kripë, sheqer dhe duhan, pengohej nga Spanja dhe vonohej për shkak të bisedimeve të paqes. Spanja ofroi paqe me kushtin që Republika Holandeze të tërhiqej nga tregtia me Azinë dhe Amerikës. Spanja refuzonte ta nënshkruante traktatin e paqes, nëse do të themelohej një kompani e Indisë Perëndimore. Në këtë kohë, po zhvillohej Lufta Holandeze e Pavarësisë (1568–1648) midis Spanjës dhe Republikës Holandeze. Pensionaari i Madh Johan van Oldenbarnevelt ofroi ta pezullonte tregtinë me Inditë Perëndimore në shkëmbim të Armëpushimit Dymbëdhjetë Vjeçar. Ai mori propozimin e themelimit të Kompanisë së Indisë Perëndimore jashtë tavoline. Rezultati ishte që, gjatë pak viteve, holandezët lundruan nën një flamur të huaj për në Amerikën Jugore. Megjithatë, dhjetë vjetë më vonë, stadtholderi Maurice i Oranzhit, propozoi të vazhdonin luftën me Spanjën, por gjithashtu të largonin vëmendjen nga Spanja te republika. Në vitin 1619, kundërshtarit të tij, Johan van Oldenbarnevelt iu pre koka dhe, kur në prill 1621 armëpushimi përfundoi, holandezët mund ta krijonin Kompaninë e Indisë Perëndimore.

Kompania e Indisë Perëndimore e mori kartën e saj nga Shtetet e Përgjithshme (Parlamenti i Bashkuar Holandez) në qershor të vitit 1621, duke i dhënë një monopol 24-vjeçar mbi tregtinë dhe kolonizimin që përfshinte brigjet amerikane midis Njufaundlandit dhe Ngushticës së Magelanit. Një nga promovuesit ishte Reynier Pauw, që do të caktonte dy nga djemtë e tij si menaxherët e saj të parë në vitin 1621; të dy, Pieter dhe Michiel Reyniersz Pauw ishin në post për pesëmbëdhjetë vjetë. Reynier Pauw II, Cornelis Bicker dhe Samuel Blommaert u caktuan në vitin 1622.bewindhebber van de WIC ter Kamer Amsterdam

Organizimi
Kompania  Holandeze e Indisë Perëndimore u organizua ngjashmërisht me Kompaninë Holandeze të Indisë Lindore (VOC). Ashtu si VOC-u, GWC-ja kishte pesë zyra, të quajtura dhoma (), në Amsterdam, Roterdam, Hoorn, Middelburg dhe Groningen, prej të cilave, dhomat në Amsterdam dhe Middelburg kontribuonin më shumë për kompaninë. Bordi përbëhej prej 19 anëtarësh, të njohur si  (nëntëmbëdhjetë zotërinjtë, në ndryshim nga , që kontrollonin Kompaninë e Indisë Lindore). Struktura institucionale e GWC-së ndiqte strukturën federale, që krijonte diskutime të gjera për çdo vendim, me përfaqësi rajonale: 8 nga Amsterdami; 4 nga Zelanda, 2 nga secili prej Noorderkwartier (Hoorn dhe Enkhuizen), Maas (Roterdami, Delfti dhe Dordrecht-i), rajoni i Groningenit dhe një përfaqësues nga Shtetet e Përgjithshme (parlamenti i përgjithshëm i Holandës). Secili rajon kishte dhomën dhe bordin e tij të drejtorave. Vlefshmëria e kartës ishte vendosur për njëzet e katër vjetë.

Financimi u organizua vetëm në vitin 1623, pasi mjaft ofertues u vunën nën trysni. Shtetet e Përgjithshme të Holandës dhe VOC-u grumbulluan një milion guldenë në formën e kapitalit dhe mjeteve. Megjithëse shkrimtarët iberik thonë se kripto-judejtë ose Marranos-it luajtën një rol të rëndësishëm në formimin si të VOC-ut ashtu dhe të GWC-së, studimet kanë treguar se fillimisht ata luajtën një rol minor, por u shtuan gjatë periudhës së holandezëve në Brazil. Emigrantët kalvinistë nga Vendet e Ulta Spanjolle, përbënin investime domethënëse në GWC. Investitorët, në vitin 1621, nuk nxituan ti vendosnin paratë e tyre në kompani, por Shtetet e Përgjithshme i shtynë bashkitë dhe institucionet e tjera të investonin. Shpjegimet për investimet e ngadalta nga individët ishin se aksionerët "nuk kishin kontroll mbi politikën e drejtorëve dhe zotërimi i parave të investitorëve të zakonshëm", që qe një "zhvatje" për të furnizuar "poste të rehatshme për drejtorat dhe të afërmit e tyre, në kurriz të aksionerëve të zakonshëm". Drejtorët e VOC-ut investuan parë te GWC-ja, pa i këshilluar më parë aksionerët e tyre, duke shkaktuar mospajtime mes një numri aksionerësh. Në mënyrë që të tërhiqte aksionerë të huaj, GWC-ja ofroi të drejta të barabarta për investitorët e huaj me holandezët, duke rezultuar në aksionerë nga Franca, Zvicra dhe Venicia. Një transaksion i kartës origjinale të vitit 1621 u shfaq në anglisht, . nga viti 1623, kapitali i GWC-së prej 2.8 milionë florinësh nuk ishte aq i madh sa kapitali fillestar i i VOC-ut prej 6.5 milionë florinësh, por gjithësesi ishte një shumë thelbësore. GWC-ja kishte 15 anije për të bartur tregtinë dhe transportin e rregullt në brigjet afrikano-perëndimore dhe Braziliane.

Ndryshe nga VOC-u, GWC-ja nuk kishte të drejta për të vendosur trupa ushtarake. Kur Armëpushimi Dymbëdhjetë Vjeçar, në vitin 1621 kishte mbaruar, Republika kishte dorë të lirë për të zhvilluar luftë me Spanjën. NJë  (projekt i madh) u planifikua për të zaptuar Kolonitë Portugeze në Afrikë dhe Amerikë, në mënyrë që të mbizotëronte tregtinë e sheqerit dhe skllevërve. Kur ky plan dështoi, korsaria u bë një nga synimet kryesore të GWC-së. Armatimi i anijeve tregtare me topa dhe ushtarë për të mbrojtur veten kundër anijeve spanjolle kishte rëndësi të madhe. Në pothuajse të gjitha anijet në vitin 1623, u vendosën 40 deri në 50 ushtarë, mundësisht për të ndihmuar në rrëmbimin e anijeve të armikut. Është e paqartë nëse ekspedita e parë ishte ekspedita e Jacques l'Hermite për në brigjet e Kilit, Perusë dhe Bolivisë, e organizuar nga stadtholderi Maurice me mbështetjen e Shteteve të Përgjithshme dhe VOC-ut.

Kompania fillimisht ishte një dështim i rrëmujshëm, në këndvështrimin e projekteve të para të kushtueshme, dhe drejtorët e saj e zhvendosën theksin nga pushtimi i territorit në ndjekjen  e plaçkitjes së anijeve transportuese. Suksesi më spektakolarë për GWC-në ishte kapja nga Piet Heyn-i i Flotësa Spanjolle të Argjendit, që bartëte argjend nga kolonitë spanjolle për në Spanjë. Ai kapi edhe një ngarkesë sheqeri nga Brazili dhe një galeon nga Hondurasi me kakao, indigo dhe mallra të tjera të çmuara. Korsaria ishte veprimtaria e saj më fitimprurëse në fundin e viteve 1620. Megjithë suksesin e Heyn-it në plaçkitje, drejtorët e kompanisë e kuptuan se ajo nuk ishte një bazë e mirë për të ndërtuar fitime afat-gjata, duke i çuar atë në rinovimin e përpjekjeve për të zaptuar territorin iberik në Amerikë. Ata vendosën se shënjestra e tyre duhet të ishte Brazili. (Ripushtimi i Bahias)

Përfshirja në Brazil

Pati konfliket midis drejtorave nga zona të ndryshme të Holandës, me zonën e më pak bashkëpunues të kompanisë në Amsterdam. Qytetet jo bregdetare, duke përfshirë Haarlemin, Leidenin dhe Goudën, bashkë me Enkhuizenin dhe Hoornin ishin entuziaste rreth zaptimit të territoreve. Ata dërguan një flotë në Brazil, duke zaptuar Olindën dhe Pernambuco-n në vitin 1630, në përpjekjen e tyre fillestare për të krijuar Brazilin Holandez, por nuk mundën ti mbanin ato për shkak të një rezistence të fortë portugeze. Anijet e kompanisë vazhduan të kryenin korsari në Karaibe, ashtu si dhe zaptimin e burimeve jetësore tokësore, veçanërisht kriporet. Mungesa e përgjithshme e suksesit të kompanisë i pa aksionet e saj të binin dhe holandezët dhe spanjollët e rinovuan bisedimet e armëpushimit në vitin 1633.

Në vitin 1629, GWC-ja i dha leje një numri investitorësh në Holandën e Re për të financuar patroneri, duke u lejuar nëpërmjet Kartës së Lirisë dhe Përjashtimit nga Taksat, që u ratifikua nga Shtetet e Përgjithshme Holandeze më 7 qershor 1629. U krijuan patroneri për të ndihmuar në popullimin e kolonisë, duke u dhënë investitorëve grante që u jepnin tokë për afërsisht 50 banorë "mbi 15 vjeç", për grant, kryesisht në rajonin e Holandës së Re. Investitorët patronë mund ta zgjeronin sipërfaqen e tokës së dhënë deri në 4 milje, "përgjatë brigjeve detare ose përgjatë brigjeve të një lumi të lundrueshëm..." Patroneria Rensselaerswyck ishte më e suksesshme e Kompanisë Holandeze të Indisë Perëndimore.

Zona e Holandës së Re, që përfshinte Amsterdamin e Ri, që mbulonte pjesë të Nju Jorkut, Konektikatit, Delauerit dhe Nju Xhersit të tanishëm, me Manhattanin dhe Fortesën Amsterdam që shërbente si kryeqyteti i parë i saj. Ngulime të tjera u krijuan në Antilet Holandeze dhe Amerikën Jugore, në Brazilin Holandez, Surinam dhe Guajana. Në Afrikë, vendosjet u krijuan në Bregun e Artë (tani Gana), Bregun e Skllevërve (tani Benini) dhe shkurtimisht në Loango-Angolën Holandeze. Ishte një sistem neo-feudal, ku padronëve u lejoheshin fuqi të konsiderueshme për të kontrolluar koloninë përtejdetare. Në Amerikë, gëzofi (në Amerikën Veriore) dhe sheqeri (në Amerikën Jugore) ishin mallrat më të rëndësishme tregtare, ndërsa në ngulimet afrikane tregtia e skllevërve (e destinuar kryesisht për plantacionet e Antileve dhe Surinamit), ari, bakri dhe fildishi.

Rënia
Në Amerikën Veriore, kolonizuesit Albert Burgh, Samuel Blommaert, Samuel Godijn, Johannes de Laet patën pak sukses me popullimin e kolonisë së Holandës së Re dhe për ta mbrojtur kundër ameridianëve vendas. Vetëm Kiliaen Van Rensselaer arriti ta mbante vendbanimin e tij në veri, përgjatë lumit Hjudson. Blommaert fshehtas u përpoq të siguronte interesat e tij me themelimin e një kolonie të Suedisë së Re në kurriz të Suedisë në Delauer në jug. Vëmendja kryesore e GWC-së në këtë kohë shkoi drejtë Brazilit.

Kompania e Indisë Perëndimore arriti të pushtonte pjesë të Brazilit nga Portugalia në vitin 1630. Po atë vit, u themelua kolonia e Hollandës së Re, me kryeqytet në Mauritsstad (Recife e tanishme). Ndërkohë, lufta kërkonte aq shumë nga forcat e saj, sa kompania u desh të operonte nën një kërcënim të vazhdueshëm falimentimi. Në fakt, GWC-ja në vitin 1636 do të falimentonte dhe të gjitha përpjekjet për rehabilitimin u destinuan të dështonin. Në vitin 1636, Kompania Holandeze e Indisë Perëndimore do të zaptonte Saint Eustatiusin, Sint Maartenin, dhe Saban, që të gjitha ranë nën kontrollin holandez. Nga viti 1678 për të qeverisur të tre ishujt u vendos një komandant në Saint Eustatius.

Për shkak të luftës në zhvillim në Brazil, situata për GWC-në në vitin 1645, në fund të kartës, ishte shumë e keqe. Një përpjekje për të kompensuar humbjet e GWC-së me fitimet e VOC-ut dështoi, pasi drejtorat e VOC-ut nuk deshën. Në vitin 1645, pjesëmarrësit kryesorë të GWC-së ishin anëtarë të Familjes Trip. Bashkimi i dy kompanive nuk ishte i realizueshëm. Amsterdami nuk kishte dëshirë të ndihmonte, pasi ai kishte tepër interesa në paqen dhe shëndetin e marëdhënieve tregtare me Portugalinë. Kjo sjellje mospërfillëse e Amsterdamit qe arsyeja kryesore politikës së ngadaltë me gjysmë zemre, që në vazhdim do të çonte në humbjen e kolonisë. Në vitin 1647, kompania bëri një rifillim, duke përdorur 1.5 milionë gulden nga kapitali i VOC-ut. Shtetet e Përgjithshme morën përgjegjësinë për luftën në Brazil.

Rifillimi
Për shkak të Paqes së Vestfalisë, sulmet mbi anijet transportuese spanjolle iu ndaluan GWC-së. Portugezët arritën të rimarrin Angolën. Shumë tregtarë nga Amsterdami dhe Zelanda vendosën të punonin me marinën dhe tregtarët nga Perandoria e Shenjtë Romake, Danimarka-Norvegjia, Anglia dhe vende të tjera evropiane. Në vitin 1649, u themeluan një kompani konkuruese e Suedeze e Afrikës; GWC siguroi monopolin e arit dhe skllevërve afrikanë me mbretërinë e Akras (Gana e tanishme). Kështjella Elmina ishte porti kryesor. Në vitin 1654, holandezët ishin dëbuar nga Brazili, pas rimarrjes së Recifes. Në vitin 1656, kompania nënshkroi Traktatin e Butres (Bregu i Artë Holandez). Në vitin 1659 u themelua Kompania Daneze e Indisë Perëndimore, një sipërmarrje holandeze e mbuluar. (Në vitin 1660 u themelua Kompania Mbretërore Afrikane, e drejtuar nga Duka i Jorkut).

Në vitin 1662, GWC-ja mori mjaft nënkontrata asiento me Kurorën Spanjolle, nën të cilat holandezët lejoheshin të dërgonin 24 000 skllevër afrikanë. GWC-ja e bëri Curaçao-n një qendër të Tregtisë Atlantike të Skllevërve, duke sjellë skllevër nga Afrika Perëndimore në ishull, para se ti shiste diku tjetër në Karaibe dhe Mejnin Spanjoll. Ndikimi i GWC-së në Afrikë ishte i kërcënuar gjatë Luftërave të Dyta dhe të Treta Anglo–Holandeze, por përpjekjet e angleze për ti shpërngulur holandezët nga rajoni në fund doli e pasuksesshme.

Kompania e parë e Indisë Perëndimore vuajti një agoni të gjatë dhe fundi i saj në vitin 1674 qe pa dhimbje. Arsyeja pse GWC-ja mundi të zvarritej për 27 vjet duket se kanë qenë zotërimet e saj të çmuara afrikano-perëndimore, për shkak të skllevërve.

Kompania e Dytë e Indisë Perëndimore
Kur GWC-ja nuk mundëte të paguante borxhet e saj në vitin 1674, kompania u shpërbë. Por për shkak të kërkesave të mëdha për tregti midis Afrikës Perëndimore dhe kolonive holandeze në Amerikë (kryesisht trektia e skllevërve), një kompani e dytë e Indisë Perëndimore, e njohur si Kompania e Re e Indisë Perëndimore, u krijua nëpërmjet kartës të njëjtin vit. Kjo kompani e re kontrollonte të njëjtën zonë tregtare si e para, por korsaria nuk ishte më një veprimtari. Të gjitha anijet, fortesat, etj. zotëroheshin nga kompania e re. Askush nuk u shkarkua, por numri i drejtorëve u pakësua nga 19 në 10 dhe numri i guvernatorëve nga 74 në 50. Nga viti 1679, GWC-ja e re kishte pak më shumë se 6 milionë guldenë, që ishin furnizuar gjerësisht nga Dhoma e Amsterdamit. Në vitin 1687, për shkak të zotërimeve asiento nga Balthasar Coymans, kompania pagoi dividentët më të lartë.

Nga viti 1694 deri në vitin 1700, GWC-ja zhvilloi një konflik të gjatë kundër Mbretërisë Eguafo përgjatë Bregut të Artë, Gana e tanishme. Luftërat Komenda tërhoqën mjaft mbretëri fqinje afrikane dhe çuan në zëvendësimin e tregtisë së arit me skllevërit afrikanë. Kalabari ishte vendi me tregtinë më të madhe të skllevërve në Afrikë. Sint Eustatius (Karaibet Holandeze) u bë aseti më fitimprurës i GWC-së dhe një pikë tranziti për skllevërit afrikanë në tregtinë trans-atlantike të skllevërve. Pas vitit 1734 GWC-ja u angazhua më së pari në lehtësimin e tregtisë së skllevërve, dhe vetëm përgjegjëse për furnizimin me skllevër deri në vitin 1738. Kompania pastaj filloi ta nënkontratonte tregtinë e skllevërve dhe e la atë për sipërmarrjet private, veçanërisht në Middelburg, Zelandë.

Në vitin 1750, Thomas Hope u zgjodh në bordin e kompanisë, por pas dy vjetësh, parapëlqeu Heren XVII; ai u pasua nga Nicolaas Geelvinck në vitin 1764. Në vitin 1759 Jan Pieter Theodoor Huydecoper ishte caktuar drejtor i përgjithshëm i Bregut të Artë. Në vitin 1773, kur pirja e kafes dhe kakaos ishte popullor pothuajse kudo, familja Van Aerssen van Sommelsdijck e shiti pronësinë e saj në koloninë e Surinamit. GWC-ja mori pjesë në një ndarje më të madhe bashkë me Shoqërinë e Surinamit. Shumë latifondë në Surinam dhe Karibe u vunë në telashe financiare për shkak të garancive (Kriza e vitit 1772); kërkesa për skllevër do të binte. Në vitin 1775, anija e fundit e skllevërve hyri në portin e Willemstad-it. Nga viti 1780 e në vazhdim kompania pati humbje dhe nuk pagoi dividentë.

Pas Luftës së Katërt Anglo-Holandeze, u bë e dukshme se GWC-ja nuk ishte më e aftë ti mbronte kolonitë e saj, si Sint Eustatius, Berbice, Essequibo, Demerara dhe disa fortesa në Bregun e Artë Holandez u morën shpejt nga britanikët. Në vitin 1791 u vendos të mos rinovohej patenta për GWC-në dhe ta shpërbënin atë. Të gjitha pronat u shitën dhe territoret që më parë mbaheshin nga GWC-ja u vunë nën sundimin e Shteteve të Përgjithshme të Holandës (Parlamenti i Përgjithshëm i Holandës). Një direktorat ad-interim'' mori administrimin. Një Këshill i Kolonive u krijua si administrues i punëve të GWC-së deri në vitin 1795. Rreth vitit 1800 pati një përpjekje për të krijuar një kompani të tretë të Indisë Perëndimore, por pa sukses.

Shiko edhe

 Perandoria Koloniale Holandeze
 Lista e ngulimeve dhe pikave tregtare të Kompanisë Holandeze të Indisë Perëndimore
 Historia e Holandës
 Kompania Holandeze e Indisë Lindore
 Lista e ngulimeve dhe pikave tregtare të Kompanisë Holandeze të Indisë Lindore
 Antilet Holandeze
 Inditë Perëndimore Holandeze
 Kolonizimi Holandez i Amerikës
 Brazili Holandez
 Roche Braziliano
 Kolonizimi Holandez i Guajanës
 Loango-Angola Holandeze
 India Hollandeze
 Bregu i Artë Holandez
 Kolonia Holandeze e Kepit
 Inditë Lindore Holandeze
 Karaibet Holandeze
 Bengali Hollandez
 Bregu Holandez i Skllevërve
 Senegambia
 Arkitektura Koloniale Holandeze
 Mullinjët e erës në Kinderdijk
 Perandoria Britanike
 Kolonizimi Britanik i Amerikës
 Zotërimet Angleze të Përtejdetit
 Amerika britanike
 Perandoria Koloniale Belge
 Perandoria Portugeze
 Perandoria Spanjolle
 Armada Spanjolle
 Politika Koloniale Austriake
 Perandoria koloniale franceze
 Amerika franceze
 Bota e Re
 Epoka e zbulimeve
 Epoka e Lundrimit me Vela
 Fuqia Detare
 Thalasokracia
 Komanda e Deteve
 Udhëtimi përqark botës

 Referime 

Bibliografia














































Lidhje të jashtme

 Dutch Portuguese Colonial History Dutch Portuguese Colonial History: history of the Portuguese and the Dutch in Ceylon, India, Malacca, Bengal, Formosa, Africa, Brazil. Language Heritage, lists of remains, maps.
 Facsimile of 15 GWC books Relating about the events in Brazil in the 17th century (PT & NL)
 GWC ship halve maan The GWC ship the Halve Maan.
 Charter of the Dutch West India Company Text of the Charter of the Dutch West India Company: 1621
 Netherlands West India Company GWC
 Atlas of Mutual Heritage – online atlas of VOC and GWC settlements

Kategoria:Kompani holandeze
Kategoria:Perandoria Koloniale Hollandeze
Kategoria:Kompani të shuara
Kategoria:Kolonizimi Holandez i Afrikës
Kategoria:Kolonizimi Holandez i Amerikës
Kategoria:Kolonizimi evropian në Afrikë
Kategoria:Transport detar
Kategoria:Histori detare
Kategoria:Gjeografi historike
Kategoria:Gjeografi detare
Kategoria:Histori e transportit
Kategoria:Histori ekonomike
Kategoria:Historia e tregtisë ndërkombëtare
Kategoria:Luftë ekonomike
Kategoria:Dekolonizim
Kategoria:Historia e Holandës
Kategoria:Historia e Evropës
Kategoria:Lindje 1621
Kategoria:Vdekje 1792