Sindroma e Parisit

Sindroma e Parisit është një ndjenjë e zhgënjimit ekstrem që shfaqet nga disa individë kur vizitojnë Parisin, të cilët mendojnë se qyteti nuk ishte ai që prisnin. Gjendja zakonisht shihet si një formë e rëndë e shokut kulturor. Është vërejtur veçanërisht në mesin e turistëve japonezë, ndoshta për shkak të mënyrës se si Parisi është idealizuar në kulturën japoneze.

Sindroma karakterizohet nga simptoma të tilla si: gjendje delirante akute, halucinacione, ndjenja persekutimi (perceptime për të qenë viktimë e paragjykimit, agresionit, armiqësisë nga të tjerët),   derealizimi, depersonalizimi, ankthi, si dhe manifestimet psikosomatike si:  marrje mendsh, takikardi, djersitje, por edhe të tjera, si të vjellat. 

 Shkaqet 

Një punim i vitit 2004 nga Viala et al  në revistën mjekësore franceze Nervure  sugjeron një numër faktorësh që mund të shkaktojnë sindromën midis turistëve japonezë:

 Barriera gjuhësore
 Pak turistë japonezë flasin frëngjisht dhe pak francezë flasin japonisht. Dallimet midis këtyre dy gjuhëve paraqesin pengesa serioze për komunikimin, duke rritur konfuzionin e individit dhe ndjenjën e ankthit dhe izolimit.
 Marrëdhëniet ndërpersonale
 Japonezët preferojnë të jenë pjesë e një grupi. Një udhëtar që është i ndarë nga komuniteti i tyre mund të ndihet veçanërisht i shkëputur dhe i izoluar.
 Dallimet kulturore
 Francezët gëzojnë një temperament më informal, në kontrast të plotë me kulturën japoneze, dhe ndryshimi i  vazhdueshëm në humor i parizienëve mund të keqinterpretohet.
 Idealizimi i Parisit
 Sindroma është gjithashtu për shkak të ndryshimit të vërejtur midis vizionit të idealizuar të Parisit dhe të realitetit . Qyteti shpesh portretizohet si një vend i bukurisë, dashurisë dhe mallrave luksoze. Realiteti është shpesh i ndryshëm dhe më i ngjashëm me Japoninë sesa mund të presin turistët.
 Lodhja
 Udhëtimi ndërkontinental, i cili shpesh nuk është për kënaqësi, por për biznes, i kombinuar me pasojat e jet lag, rrit destabilizimin psikologjik të udhëtarëve japonezë.

 Historia 

Hiroaki Ota, një psikiatër japonez që punonte në Qendrën Spitalore Sainte-Anne në Francë, e shpiku termin në vitet 1980 dhe botoi një libër të tilluar "Sindroma e Parisit" në 1991.   Katada Tamami e Spitalit Nissei shkroi për një pacient japonez me çrregullim bipolar, i cili përjetoi sindromën e Parisit në 1998. 

Puna e mëvonshme e Dr. Youcef Mahmoudia, një psikiatër në spitalin Hôtel-Dieu de Paris, tregon se sindroma e Parisit është "psikopatologji e lidhur me udhëtimin, sesa një sindromë e udhëtarit".  Ai teorizoi se gëzimi që vjen nga vizita në Paris shkakton që zemra të përshpejtohet, duke shkaktuar marrje mendsh dhe gulçim, gjë që rezulton në halucinacione në një mënyrë të ngjashme me sindromën Stendhal, megjithëse nxitet nga shkaqe të kundërta, të përshkruara nga psikiatrja italiane Graziella Magherini në librin e saj  . 

Edhe pse BBC raportoi në vitin 2006 se ambasada japoneze në Paris kishte një "linjë telefonike 24-orëshe për ata që vuanin nga shoku i rëndë kulturor",  ambasada japoneze deklaroi se një linjë e tillë telefonike nuk ekziston.   Në vitin 2006, Miyuki Kusama, nga ambasada japoneze në Paris, i tha The Guardian se "ka rreth 20 raste në vit të sindromës dhe kjo ka ndodhur prej disa vitesh", dhe se ambasada kishte riatdhesuar të paktën katër shtetas japonezë atë vit.  Në vitin 2011, ambasada japoneze deklaroi se, pavarësisht raporteve të mediave për të kundërtën, ajo nuk riatdhesonte shtetasit japonezë me sindromën e Parisit. 

Referime
Kategoria:Psikologji