Pëshpëritja

Pëshpëritja është një mënyrë pa zë e fonacionit në të cilën kordat vokale rrëmbehen në mënyrë që të mos dridhen; ajri kalon midis kërceve aritenoide për të krijuar turbulencë të dëgjueshme gjatë të folurit. Artikulimi supralaringeal mbetet i njëjtë me të folurin normal.

Në të folurin normal, kordat vokale alternojnë midis gjendjeve të zërit dhe mungesës së zërit. Në pëshpëritje, vetëm segmentet e zërit ndryshojnë, në mënyrë që kordat vokale të alternojnë midis pëshpëritjes dhe mungesës së zërit (megjithëse ndryshimi akustik midis dy gjendjeve është minimal). Për shkak të kësaj, zbatimi i njohjes së të folurit për të folurin e pëshpëritur është më i vështirë, pasi diapazoni karakteristik spektral i nevojshëm për të zbuluar rrokjet dhe fjalët nuk jepet përmes mungesës totale të tonit. Megjithatë, mund të përdoren teknika më të avancuara si rrjetet nervore, siç bëhet nga Amazon Alexa.

Nuk ka simbol në IPA për fonacionin e pëshpëritur, pasi nuk përdoret fonemikisht në asnjë gjuhë. Sidoqoftë, një nënpikë nën segmentet e zërit fonemikisht shihet ndonjëherë në literaturë, siç duhet për të pëshpëritur.

 Roli shoqëror 
Pëshpëritja përdoret përgjithësisht në heshtje, për të kufizuar dëgjimin e të folurit vetëm tek ata që janë më afër folësit; për shembull, për të përcjellë informacione sekrete pa u dëgjuar ose për të shmangur shqetësimin e të tjerëve në një vend të qetë si një bibliotekë ose një vend adhurimi. Pëshpëritja me zë të lartë, e njohur si pëshpëritje skenike, përdoret përgjithësisht vetëm për qëllime dramatike ose emfatike. Pëshpëritja mund t'i tendosë kordat vokale më shumë sesa të folurit e rregullt tek disa njerëz, për të cilët rekomandohet të folurit me zë të ulët.

 Shiko edhe 

 Zëri njerëzor
 Tingulli

 Referime 

Kategoria:Fonetikë