Loja më e rrezikshme

Loja më e rrezikshme (anglisht: The Most Dangerous Game) botuar gjithashtu si "The Hounds of Zaroff", është një tregim i shkurtër nga Richard Connell, i botuar për herë të parë në Collier's më 19 janar 1924, me ilustrime nga  Wilmot Emerton Heitland.The illustrator, Wilmot Emerton Heitland, is given in the January 19, 1924 issue of Collier's magazine. Historia paraqet një gjahtar nga New York City, i cili bie nga një jaht dhe noton në atë që duket të jetë një ishull i braktisur dhe i izoluar në Karaibe, ku ai gjuhet nga një aristokrat rus. Historia është frymëzuar nga safarit e gjuetisë së egërsirave të mëdha në Afrikë dhe Amerikën e Jugut që ishin veçanërisht në modë mes amerikanëve të pasur në vitet 1920.

Historia është përshtatur shumë herë, më së shumti si filmi i RKO Pictures i vitit 1932 The Most Dangerous Game, me aktorë Joel McCrea, Leslie Banks dhe Fay Wray, dhe për një episod të vitit 1943 të serisë së CBS Radio Suspense, me Orson Welles. Është quajtur "tregimi i shkurtër më popullor i shkruar ndonjëherë në anglisht." Me publikimin e tij, ai fitoi O. Henry Award.

"Loja më e rrezikshme" hyri në domenin publik në Shtetet e Bashkuara në vitin 2020.

 Përmbajtja 
Gjuetari i egërsirave të mëdha Sanger Rainsford dhe shoqja e tij Whitney po udhëtojnë me anije në pyllin tropikal të Amazonës për një gjueti jaguari. Pas një diskutimi për ishullin e afërt Ship-Trap, i cili ka një reputacion të keq midis marinarëve, Whitney shkon në shtrat ndërsa Rainsford qëndron në kuvertë për të pirë llullën e tij. Duke dëgjuar të shtëna armësh në distancë, ai nxiton në hekurudhë për një pamje më të mirë dhe aksidentalisht bie në det. Rainsford noton në Ship-Trap dhe gjen një vilë të pasur të banuar nga dy Kozakë: pronari, gjenerali Zaroff, dhe shërbëtori i tij gjigant shurdh-memece, Ivan.

Zaroff, një tjetër gjuetar i egërsirave të mëdha, njeh për Rainsford nga tregimi i tij i publikuar për gjuetinë e leopardëve të borës në Tibet. Gjatë darkës, ai shpjegon se megjithëse ka gjuajtur kafshë që kur ishte djalë, ai ka vendosur që vrasja e gjahut të madh është bërë e mërzitshme për të. Pasi shpëtoi nga Revolucioni Rus, ai bleu Ship-Trap, ndërtoi një shtëpi për veten e tij dhe e rregulloi ishullin me drita për të joshur anijet që kalonin në shkëmbinjtë e thepisur që e rrethonin. Ai i merr rob të mbijetuarit dhe i gjuan për sport, duke u dhënë ushqim, veshje, thikë dhe një goditje me kokë tre orëshe dhe duke përdorur vetëm një pistoletë të kalibrit të vogël për vete. Çdo rob që mund t'i shpëtojë Zarofit, Ivanit dhe një tufë qensh gjuetie për tre ditë, lirohet; megjithatë, deri më sot, Zaroff nuk ka humbur kurrë një gjueti. Robërve u ofrohet një zgjedhje midis gjuetisë ose dorëzimit te Ivani, i cili dikur shërbeu si knouter zyrtar për Carin e Madh të Bardhë. Rainsford e denoncon gjuetinë si barbarizëm, por Zaroff përgjigjet duke pretenduar se "jeta është për të fortët". Zaroff është i entuziazmuar që të ketë një tjetër gjuetar të klasit botëror si shoqërues dhe, në drekë të nesërmen, ofron të marrë Rainsford së bashku me të në gjuetinë e tij të radhës. Kur Rainsford refuzon me vendosmëri dhe kërkon të largohet nga ishulli, Zaroff vendos ta gjuajë atë. Rainsford e pranon pa dëshirë sfidën dhe merr pajisjet e tij nga Ivani.

Gjatë fillimit të tij, Rainsford shtron një shteg të ndërlikuar në pyll dhe më pas ngjitet në një pemë. Zaroff e gjen lehtësisht, por vendos të luajë me të, duke qëndruar nën pemë dhe duke pirë një cigare përpara se të largohet papritur. Pas përpjekjes së dështuar për t'i shpëtuar Zarofit, Rainsford ndërton një kurth vdekjeje të përbërë nga një pemë e ngordhur e balancuar me një të gjallë. Kurthi lëndon shpatullën e Zarofit, duke e detyruar atë të kthehet në shtëpi për trajtim, por ai thërret respektin e tij për zgjuarsinë e Rainsford ndërsa largohet. Rainsford më pas hap një gropë kurth dhe mbjell kunje të mprehta në fund të saj; një nga qentë e Zarofit bie dhe vritet. Të nesërmen në mëngjes, ai sakrifikon thikën e tij për të ndërtuar një kurth që vret Ivanin kur ai pengohet në të, pastaj zhytet nga një shkëmb dhe në det për t'i shpëtuar Zarofit dhe qenve të tij që po afrohen. I zhgënjyer nga vetëvrasja e dukshme e Rainsford, Zaroff kthehet në shtëpi dhe vendoset për natën. Relaksimin e tij e shqetësojnë dy mendime: vështirësia për të zëvendësuar Ivanin dhe fakti që Rainsford i ka shpëtuar.

Zaroff mbyllet në dhomën e tij të gjumit dhe ndez dritat, vetëm për të gjetur Rainsfordin duke e pritur atë, pasi kishte notuar rreth ishullit për t'iu shmangur qenve dhe për të hyrë fshehurazi në vilë. Zaroff ofron urime për mposhtjen e tij, por Rainsford përgatitet të luftojë me të, duke thënë se gjuetia nuk ka përfunduar ende. Një Zaroff i kënaqur përgjigjet se humbësi do të ushqehet me qentë e tij, ndërsa fituesi do të flejë në shtratin e tij. Dikur më vonë, Rainsford vlerëson komoditetin e shtratit.

 Referime 

 Referime 


 Lidhje të jashtme 
 "The Most Dangerous Game"  by Richard Connell at Duke of Definition: English on the Web

Kategoria:Tregime të shkurtra 1924
Kategoria:Tregime të shkurtra amerikane
Kategoria:Tregime të shkurtra të përshtatura në filma
Kategoria:Vepra të botuara fillimisht në Collier's
Kategoria:Vepra të vendosura në ishuj të trilluar