Shqipëria mes dy luftërave botërore

Trazirat politike që mbizotëronin në vend nuk mbaruan as me përfundimin e Luftës së Parë Botërore. Shqipëria nuk kishte një qeveri të pavarur, të njohur dhe shqiptarët kishin edhe një herë çdo arsye të frikësoheshin se fqinjët e tyre do të aneksonin vendin e tyre. Ushtria italiane ende nuk u tërhoq nga zonat qendrore që kontrollonte, serbët planifikonin të pushtonin Shqipërinë e veriut dhe grekët lakmuan pushtetin mbi Shqipërinë e Jugut.

Asambleja Kombëtare Shqiptare, e cila u mblodh në Durrës në dhjetor 1918, dërgoi një delegacion në Konferencën e Paqes në Paris, por palët negociuese refuzuan pjesëmarrjen zyrtare të Shqipërisë në diskutime. Pas kësaj, krerët e vendit ishin gjithnjë e më të prirur për të pranuar protektoratin italian, qoftë edhe me çmimin e vendosjes së një princi italian në fron, nëse kjo do të ishte një garanci për ruajtjen e tërësisë së tyre territoriale. Ndërkohë, trupat serbe udhëhoqën sulmet ndaj vendbanimeve shqiptare në rajonin kufitar, megjithëse grupet e lira shqiptare ishin aktive edhe në Serbi dhe Mal të Zi . Në janar 1920, në bisedimet e paqes në Paris, Britania e Madhe, Franca dhe Greqia – me Shtetet e Bashkuara dhe shqiptarët, të cilët mungonin, u tërhoqën – ranë dakord të ndanin Shqipërinë midis Italisë, Serbisë dhe Greqisë .

Shqiptarët u detyruan të ndërmarrin veprime dhe në të njëjtin muaj thirrën një Kuvend Kombëtar në qytetin e Lushnjës, në të cilin hodhën poshtë vendimin e kongresit të paqes dhe u bënë thirrje shqiptarëve të angazhoheshin në luftë të armatosur patriotike. Kongresi i Lushnjës caktoi Këshillin e Lartë katëranëtarësh për të drejtuar vendin dhe në të njëjtën kohë u formua Kuvendi dydhomësh i Shqipërisë. Çdo 12,000 votues mund të dërgonte një përfaqësues në Dhomën e Komunave dhe komuniteti shqiptar në Shtetet e Bashkuara mund të dërgonte gjithashtu një delegat. Anëtarët e dhomës së lartë fituan mandatin e tyre bazuar në gradën e tyre. Më 20 shkurt, administrata u zhvendos në Tiranë, të caktuar si kryeqytet. Në mars të vitit 1920, presidenti i SHBA-ve Thomas Woodrow Wilson njohu Shqipërinë e pavarur dhe hapi një mision në vend. Për shkak të ndërhyrjes së tij, zbatimi i vendimeve të Konferencës së Paqes së Parisit u pezullua dhe në dhjetor 1920 Lidhja e Kombeve e njohu Shqipërinë si anëtare të plotë.

Megjithatë, kjo pavarësi mbeti në baza të lëkundshme. Kufijtë e saktë të vendit ende nuk ishin vendosur, trupat serbe u vendosën në zonat verilindore të Shqipërisë dhe pjesa qendrore e vendit ishte e pushtuar nga Italia. 1920. Më 20 maj, liderët e vendit deklaruan "Larg duart nga Vlora !" “Ata i thirrën sërish në armë shqiptarët me parullën. Pas luftimeve, italianët evakuuan qytetin më 2 korrik, por sipas kushteve të Konventës së Londrës të vitit 1915 , më 2 shtator Shqipëria ia dorëzoi zyrtarisht Italisë ishullin e Sazanit . 1920. Më 21 qershor, Republika Autonome Shqiptare e Korçës, e krijuar si protektorat francez dhe e cila në fakt ishte shembur në vitin 1918, u shpërbë zyrtarisht. Në veri-lindje të Beogradit 1921 . 17 korrik Marka Gjoni (wd) caktoi një kryetar mirditor në krye të Republikës Mirdite ( me kryeqytet Prizrenin ), e formuar nga territoret nën pushtimin serb. Më në fund, në nëntor 1921, u krijua një komitet i Lidhjes së Kombeve, i përbërë nga britanikë, francezë, italianë dhe japonezë, i cili rivendosi kufijtë e Shqipërisë të vitit 1913 dhe më 20 nëntor pushoi së ekzistuari edhe Republika e Mirditës. Me këtë hap, pozicioni ndërkombëtar i Shqipërisë u stabilizua.

Situata sociale dhe ekonomike • 
Shqipëria, e cila i kishte shpëtuar pushtimeve të Luftës së Parë Botërore, e shikonte të ardhmen si një pabesë në Evropë. Popullsia e saj prej një milion ishte e ndarë në tre emërtime kryesore dhe dy grupe kryesore shoqërore: midis pronarëve (lyps) me privilegje gjysmëfeudale dhe nënshtetasve që jetojnë në varfëri. Qëllimi i klasës së pronarëve ishte të ruante privilegjet e saj dhe të vazhdonte të gëzonte përfitimet sociale që i takonin vetëm, por fshatarësia fshatare, duke gjetur zërin e saj në kundërshtim, filloi të protestojë. Qeveria, e përbërë nga lypsa, kontrollonte vetëm qytetin e Shkodrës dhe rrethinat e saj në veri dhe klanet malësore i shikonin me dyshim veprimtaritë e administratës.

Për sa i përket zhvillimit, Shqipëria ka mbetur shumë prapa vendeve të tjera të Ballkanit. 13% e popullsisë ishte urbane, 95% analfabete dhe 90% merreshin me aktivitete bujqësore duke përdorur mjete mesjetare. Zonat më pjellore të vendit u përmbytën periodikisht vit pas viti dhe popullsia e rajoneve kënetore u shkatërrua nga malaria. Shqipëria nuk kishte një sistem bankar të zhvilluar, rrjet hekurudhor, porte moderne, sistem të arsimit të lartë, një ushtri efektive apo një shtyp të përditshëm. Për sa i përket treguesve të popullsisë, ajo kishte normën më të lartë të lindjeve dhe vdekshmërisë foshnjore në Evropë, dhe jetëgjatësinë më të ulët (38 vjet për meshkujt). Kryqi i Kuq Amerikan hapi shkolla dhe spitale në Durrës dhe Tiranë, dhe megjithëse u krijuan më shumë shkolla, në vitin 1938 vetëm 36% e fëmijëve të moshës shkollore merrnin ende arsim publik.

 Konfliktet partiake 
Partitë e para politike u shfaqën në Shqipëri pas Luftës së Parë Botërore. Këtyre nismave partiake, të ngjashme me ato në pjesën tjetër të Ballkanit, u mungonin programet progresive politike dhe ekonomike në ditët e para, aktivitetet e tyre ishin kryesisht të kufizuara në anëtarësimin në aleanca partiake në ndjekje të interesave të tyre; Ndërkohë, Këshilli i Lartë, i cili zëvendësoi Princin William, i cili zyrtarisht vazhdoi të mbretëronte, kreu detyrat e kreut të shtetit.

Në vitin 1921, partia më e rëndësishme në vend ishte Partia Konservatore e Përparimit, e cila bashkoi prijësit e veriut dhe bejlerët jugorë dhe kundërshtoi çdo plan reforme bujqësore që do t'u jepte toka fshatarëve. Në krye të partisë ishte një nga pronarët më të mëdhenj të Shqipërisë, Shefqet Vërlaci. Nga ana tjetër, Partia Popullore mblodhi mendimtarë reformatorë, udhëheqës shpirtëror i të cilëve ishte peshkopi ortodoks i Durrësit, Fan Noli, i cili kishte studiuar në Universitetin e Harvardit . Në radhët e kësaj partie në atë kohë ishte edhe Amet Zogu, mbreti i ardhshëm. Zgjedhjet e para u mbajtën në prill të vitit 1921, por qeveritë ndryshuan me shpejtësi në periudhën ndërmjet luftërave, me pesë ndryshime të qeverisë midis tetorit dhe dhjetorit 1921.

Në janar të vitit 1922, kryetari i Partisë Popullore, Xhafer Ypi, mundi të formonte një qeveri, në të cilën Nolit iu dha posti i Ministrit të Punëve të Jashtme dhe Zogut ministri i Brendshëm. Noli dha dorëheqjen shpejt pasi Zogu ndoqi politika gjithnjë e më të dhunshme dhe më pas urdhëroi grumbullimin e armëve duke vendosur policinë. Kishte një traditë të gjatë të armëmbajtjes midis shqiptarëve dhe klanet e veriut e shihnin këtë dekret si një kufizim të vetëqeverisjes së tyre. Forcat e tyre të armatosura u zhvendosën drejt kryeqytetit, por Zogu, me ndihmën e britanikëve, zmbrapsi sulmin e tyre. 1922. Më 2 dhjetor zëvendësoi Ypin si kryeministër dhe njëkohësisht u fejua me vajzën e Shefqet Vërlacit. Me këtë hap Zogu i ktheu shpinën Partisë Popullore dhe njëkohësisht hyri në aleancë me konservatorët. Fan Noli mbajti së bashku opozitën e tij mjaft të përzier me Partinë Opozitare të Demokratëve që ai organizoi, duke përfshirë fshatarë që kërkonin reformën e tokës, revizionistët që luftonin për kthimin e Kosovës, intelektualët reformistë me mendje perëndimore dhe madje edhe shqiptarët e veriut që kërkonin njohjen e Shkodrës si kryeqytet.

Zogu fitoi zgjedhjet në fillim të vitit 1924 me një shumicë të vogël, por pas një skandali financiar dhe një atentati të dështuar kundër tij, ai u largua dhe ia dorëzoi frenat e pushtetit Vërlacit më 5 mars . Pas vrasjes së liderit të rinisë radikale, Avni Rustemi, më 20 prill para ndërtesës së Kuvendit, opozita u tërhoq nga parlamenti dhe për atentatin u akuzuan mbështetësit e Zogut. Funerali i Rustemit shkaktoi demonstrata masive të mëdha dhe pakënaqësia arriti kulmin në të gjithë vendin. Shpejt shpërtheu Revolucioni i Qershorit dhe Tirana u pushtua më 10 qershor 1924 . Më 16 qershor Fan Noli u bë kryeministër dhe Zogu u arratis në Mbretërinë e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve dhe u dënua me vdekje në mungesë. Në idealizmin e tij, Noli vendosi si synim eliminimin e plotë të feudalizmit dhe futjen e një qeverisjeje kushtetuese të stilit perëndimor: programi i tij përfshinte reformën agrare, sigurimin e lirive politike, eliminimin e burokracisë së tepërt, zgjerimin e kompetencave të qeverisjes vendore, ftimin e investitorëve të huaj në vend, por gjithashtu shpalli disa reforma në arsim, shëndet publik dhe publik. E gjithë kjo mbeti vetëm një ëndërr, zbatimi i reformave u pengua nga një sërë grupesh interesi, përfshirë ata që mbështetën Nolin për të kërkuar largimin e Zogut, por nuk donin ndryshime reale.

Ndërkohë Zogu organizoi ushtrinë dhe udhëheqja serbe e ndihmoi me armë. Pasi Noli njoftoi se Shqipëria do të vendoste marrëdhënie diplomatike me Bashkimin Sovjetik, Beogradi e pa se koha për veprim kishte ardhur: 1924 . Më 13 dhjetor, Zogu kaloi kufirin shqiptar me ushtrinë e tij dhe pushtoi Tiranën më 24 dhjetor . Noli me ministrat ikën në Itali më 26 .

Zogu ishte në gjendje të mbyste aspiratat demokratike të shfaqura në vazhdën e programit të reformës së Nolit dhe kontribuoi vetëm në reforma që nuk dëmtonin interesat e klasës pronare tokash. Parlamenti 1925 . Më 31 janar 1941, u miratua një kushtetutë e re, e cila përcaktonte formën e qeverisjes së Shqipërisë si republikë, së bashku me abdikimin e Princit William dhe shpërbërjen e Këshillit të Lartë . Zogu u bë president i plotë i republikës për shtatë vjet: kompetencat e tij përfshinin emërimin dhe shkarkimin e ministrave (qeveritë drejtoheshin nga ministra të drejtësisë deri në vitin 1928 ), emërimi i krerëve të administratës shtetërore, ndarja e një të tretës së vendeve në Asamblenë Kombëtare, miratimi ose vetoja e ligjeve dhe komandimi i ushtrisë shqiptare. Partitë opozitare dhe iniciativat qytetare u ndaluan, u fut censura dhe u vranë kundërshtarët e Zogut që ishin ende në Shqipëri. Në politikën e tij të jashtme, Zogu ia ktheu shpejt shpinën Beogradit, i cili e kishte ndihmuar më parë dhe për këtë arsye kishte pretendime territoriale, megjithëse ua dorëzoi manastirin e Shën Naumit në liqenin e Ohrit, më pas kërkoi të thellonte marrëdhëniet diplomatike me Italinë e Musolinit .

Në maj 1925, Italia mori një koncesion për shfrytëzimin e burimeve minerale të Shqipërisë, anijet tregtare dhe pasagjerësh italianë u lejuan të përdornin portet shqiptare dhe së shpejti u krijua Banka Kombëtare e Shqipërisë me ndihmën italiane dhe më pas Shoqëria për Zhvillimin Ekonomik të Shqipërisë. Në vitin 1926, Musolini ndërmori gjithashtu hapa për të fituar ndikim politik: me ngurrim, në nëntor u nënshkrua Marrëveshja e Parë e Tiranës, e cila garantonte fuqinë e Zogut dhe kufijtë e vendit, me kusht që Italia të dërgonte këshilltarë në ushtrinë dhe policinë shqiptare. Një vit më vonë, në nëntor 1927, u nënshkrua Traktati i Dytë i Tiranës, i cili ishte një aleancë mbrojtëse njëzetvjeçare. Me këtë, Shqipëria iu angazhua Italisë si nga ana ekonomike, ashtu edhe nga politika e jashtme, dhe trupat italiane mund të hynin tashmë në territorin shqiptar nën komandën e një gjenerali italian dhe dyzet oficerëve. Pak më vonë, Zogu lejoi marinën italiane të përdorte portin e Vlorës, në këmbim të dërgesave të mëdha të armëve që mbërrinin në vend.

 Mbretëria e Zogut 
Në gusht 1928, Zogu shpërndau parlamentin dhe thirri një asamble të re kushtetuese, e cila më 1 shtator e shpalli Shqipërinë mbretëri dhe u shpall themelues i dinastisë Zogu, Zogu I ose Zogu III. Mbreti i Shqipërisë me emrin Skënderbe. Parlamenti i mëparshëm u shpërnda përgjithmonë dhe u krijua një asamble kombëtare me një dhomë, por Zogu vazhdoi të qeverisë me pushtetin absolut diktatorial që kishte karakterizuar epokën e tij presidenciale. Meqenëse ai kishte premtuar reforma përpara kurorëzimit të tij, u hartua një kod civil, penal dhe tregtar i bazuar në modelet perëndimore për të zëvendësuar ligjet osmane që ishin ende në fuqi. Megjithatë, ai nuk shkoi përtej kësaj dhe nuk u angazhua në reformën sociale dhe ekonomike të vendit në përputhje me interesat e pronarëve të tokave pas tij.

Pas kurorëzimit, ai ndërpreu marrëdhënien me vajzën e Shefqet Vërlacit, të cilën e konsideronte inferiore. Pas kësaj fyerje, ish-bashkëluftëtari dhe i besuari i tij iu bashkua kampit të madh të armiqve të mbretit. Nga frika e gjakmarrjes që ishte tradicionale në Shqipëri, Zogu u rrethua me truproja dhe rrallë dilte në publik. Armët e zjarrit u grumbulluan nga popullsia civile në të gjithë vendin, me përjashtim të vetëm anëtarët e klanit rural të Zogut në Mat. Përkundër kësaj, gjatë vizitës së tij në Vjenë në vitin 1931, më 20 shkurt, truprojat e tij mundën të neutralizojnë vetëm dy atentatorë shqiptarë në një përplasje me armë.

Presioni politik i brendshëm rëndoi gjithashtu mbi Zogurën: opinioni publik shqiptar gjithnjë e më shumë nuk miratonte ndikimin në rritje të Italisë . Për të kundërpeshuar praninë e oficerëve italianë që shërbenin në ushtrinë shqiptare prej 15 mijë trupash, ai ftoi oficerë dhe këshilltarë britanikë në polici, pavarësisht presionit italian. Në vitin 1931, ai kundërshtoi hapur italianët kur refuzoi të rinegocionte Traktatin e Tiranës të vitit 1926 . Italia vazhdoi të insistonte në zgjerimin e privilegjeve të saj në Shqipëri, por Zogu refuzoi vazhdimisht të merrte këshilltarë të policisë italiane në vitet në vijim; krijimi i një bashkimi doganor; transferimi i monopolit shtetëror në prodhimin e sheqerit, furnizimin me telefon dhe energji elektrike; futja e arsimit fillor në gjuhën italiane; duke lejuar që italianët të vendoseshin atje; etj. Zogu në vend të kësaj shkarkoi këshilltarët dhe oficerët ushtarakë italianë dhe shtetëzoi shkollat katolike në pronësi italiane në Shqipërinë e Veriut.

Kur nënshkroi një marrëveshje tregtare me Jugosllavinë dhe Greqinë në qershor 1934, Musolini ngriu përkohësisht kredinë ekonomike të dërguar në Shqipëri dhe dërgoi një flotë anijesh luftarake në bregdetin e Durrësit si një shfaqje force. Më në fund, Zogu iu dorëzua presionit ekonomik dhe në vitin 1935 u rivendosën kushtet e mëparshme: mbërritën në vend 3 milionë franga ari ndihma italiane, u kthyen këshilltarët dhe oficerët ushtarakë, por bashkimi doganor nuk u krijua.

Gjatë mbretërimit të Zogut shpërthyen pesë rebelime të vogla e të mëdha, ndër të cilat më i rëndësishmi ishte në vitin 1935. Ishte kryengritja e gushtit të Fierit . Zogu e shkatërroi edhe këtë dhe i ekzekutoi njëmbëdhjetë nga pjesëmarrësit e tij pa gjyq, por më 22 tetor u formua një qeveri e re nën Mehdi Frashërin, duke shpallur një program reformash. Megjithatë, përtej futjes së lirisë së shtypit, u ndërmorën vetëm hapa të dukshëm reformues dhe në 1936 . Nga 9 nëntori, vendi pati sërish një qeveri konservatore të drejtuar nga Koço Kota . Në të njëjtën kohë, presioni italian vazhdoi të rritej, zyrtarët italianë zunë poste drejtuese administrative dhe një numër i vogël kolonësh italianë mbërritën në Shqipëri.

1938 . Më 27 prill, kur Zogu u martua me hungarezen Géraldine Apponyi me pretekstin e themelimit të një dinastie, kumtori i dhëndrit ishte ministri i Jashtëm italian Galeazzo Ciano, por në sfond, Italia tashmë planifikonte të pushtonte Shqipërinë.

Situata sociale dhe ekonomike • Shqipëria mbeti në shumë aspekte lidere e Evropës gjatë mbretërimit të Zogut I. Megjithëse shumica e shoqërisë përbëhej nga fshatarë të varfër, interesat konservatore të pronarëve vazhduan të mbizotëronin dhe ndryshe nga shtetet e tjera të rajonit, nuk u zhvillua asnjë lëvizje agrare apo komuniste. Vendi, i pasur me burime minerale, nuk kishte minierë apo industri të konsiderueshme, me vetëm një fabrikë çimentoje në Shkodër, një fabrikë birre në Korçë dhe një fabrikë duhani në Durrës . Potenciali energjetik i Shqipërisë mbeti gjithashtu i pashfrytëzuar, megjithëse italianët ndërtuan një tubacion nafte mes Kuçovës dhe Vlorës, por nafta bruto u transportua në Itali. Në vitin 1939, importet shqiptare ishin katër herë më të larta se eksportet dhe partneri kryesor i tregtisë së jashtme ishte Italia: drithërat dhe produktet ushqimore dhe makineritë mbërritën në vend, në këmbim të të cilave eksportonin naftë, lëkurë, djathë dhe vezë në Itali.  

 Shih edhe 
 Kosova mes dy luftërave botërore

 Referime 

Kategoria:Historia e Shqipërisë