The Guardian of Education

The Guardian of Education ishte periodiku i parë i suksesshëm i dedikuar për shqyrtimin e letërsisë për fëmijë në Britani. Ai u redaktua nga edukatorja e shekullit të 18-të, autorja e fëmijëve dhe avokatja e shkollës së së dielës, Sarah Trimmer dhe u botua nga qershori 1802 deri në shtator 1806 nga J. Hatchard dhe FC dhe J. Rivington. Revista ofronte këshilla për rritjen e fëmijëve dhe vlerësime të teorive arsimore bashkëkohore, dhe Trimmer madje ofroi teorinë e saj arsimore pasi vlerësoi veprat kryesore të ditës.
 Struktura 
Nga frika e ndikimit të idealeve revolucionare franceze, veçanërisht atyre të filozofit Jean-Jacques Rousseau, Trimmer theksoi anglikanizmin ortodoks dhe inkurajoi përjetësimin e rendit shoqëror dhe politik bashkëkohor. Megjithë konservatorizmin e saj, megjithatë, ajo u pajtua me Rousseau dhe reformatorë të tjerë përparimtarë arsimorë për shumë çështje, të tilla si efektet e dëmshme të të mësuarit përmendësh dhe irracionalizmi i përrallave .

The Guardian of Education ishte i pari periodik që shqyrtoi seriozisht dhe me një sërë kriteresh të dallueshme librat për fëmijë. Vlerësimet e Trimmer ishin menduar me kujdes; ato ndikuan tek botuesit dhe autorët që të ndryshonin përmbajtjen e librave të tyre, ndihmuan në përcaktimin e zhanrit të ri të letërsisë për fëmijë dhe ndikuan shumë në shitjet e librave për fëmijë. The Guardian ofroi gjithashtu historinë e parë të letërsisë për fëmijë; duke krijuar një listë të librave të rëndësishëm, të cilët studiuesit i përdorin edhe sot. 

Sarah Trimmer u nxit të botonte The Guardian of Education nga vërshimi i librave të rinj për fëmijë në treg në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë dhe nga frika e saj se ata libra mund të përmbajnë vlera Revolucionare Franceze. Vitet 1790 kishin qenë një nga dekadat më të trazuara në historinë e Evropës, me revolucionin francez, rritjen e kërkesave për reforma në Britani dhe Luftërat Revolucionare Franceze. Pas kësaj rritjeje të radikalizmit, në Britani shpërtheu një reagim konservator; Ruajtësi ishte, në shumë mënyra, pjesë e kësaj lëvizjeje. Në faqet e tij, Trimmer denoncoi Revolucionin dhe filozofët, veprat e të cilëve ajo besonte se ishin përgjegjës për të, veçanërisht Jean-Jacques Rousseau. Ajo argumentoi se ekzistonte një komplot i madh, i organizuar nga revolucionarët ateistë dhe demokratë të Francës, për të minuar dhe përmbysur qeveritë legjitime të Evropës. Nga këndvështrimi i saj, komplotistët po përpiqeshin të përmbysnin shoqërinë tradicionale duke "përpjekur për të infektuar mendjet e brezit në rritje, nëpërmjet mediumit të Librave të Edukimit dhe Librave për Fëmijë " [theksimi i Trimmer's].  Ajo synonte ta luftonte këtë komplot duke i drejtuar prindërit drejt librave të krishterë. 

Çdo numër i Trimmer's Guardian ishte i ndarë në tre seksione: 1) fragmente nga tekstet të cilat Trimmer mendonte se do t'i ndërtonin lexuesit e saj të rritur (të grupuar nën "Kujtimet" dhe "Ekstrakte nga predikimet"); 2) një ese nga Trimmer që komenton çështjet arsimore (të përfshira në seksione të tilla si "Ese origjinale" dhe "Sistemet e Arsimit të Ekzaminuara"); 3) dhe rishikime të librave për fëmijë. Vetë Trimmer shkroi të gjitha esetë e renditura nën emrin e saj dhe të gjitha komentet, por ajo nuk ishte autorja e teksteve që nxori. Çështjet nuk përbëheshin gjithmonë nga të njëjtat seksione; për shembull, duke filluar nga viti 1804, Trimmer filloi të përfshijë një "Ese mbi edukimin e krishterë" dhe në 1805 herë pas here rishikoi "Librat e shkollës". Duke filluar një traditë që vazhdon deri më sot, ajo i ndau librat që rishikoi sipas grupmoshave: "Ekzaminimi i librave për fëmijë" (për ata nën katërmbëdhjetë vjeç) dhe "Libra për të rinjtë" (për ata midis katërmbëdhjetë dhe njëzet e një vjeç). 

Matthew Grenby, eksperti kryesor i Trimmer, vlerëson se tirazhi i Guardian ishte midis 1500 dhe 3500 kopje për numër.  Kështu, tirazhi i Guardian ishte ndoshta i krahasueshëm me periodikët politikë si Revista Critical Review dhe British Critic, të cilat të dyja arritën në 3,500 deri në 1797, ose Analytical Review, që arriti rreth 1,500, por jo me Revistën Mujore, e cila arriti afërsisht 5,000.  Nga qershori 1802 deri në janar 1804, Guardian shfaqej çdo muaj; që nga atëherë deri sa pushoi së botimi në shtator 1806, ai u botua çdo tremujor. Kishte gjithsej 28 çështje.

Trimmer ndërmori një detyrë sfiduese në botimin e periodikut të saj. Sipas Grenby, ajo synonte "të vlerësonte gjendjen aktuale të politikës dhe praktikës arsimore në Britani dhe të formësonte drejtimin e saj të ardhshëm".  Për ta bërë këtë, ajo vlerësoi teoritë edukative të Rousseau, John Locke, Mary Wollstonecraft, Hannah More, Madame de Genlis, Joseph Lancaster dhe Andrew Bell, ndër të tjera. Në "Ese mbi Edukimin e Krishterë", e botuar më pas veçmas si pamflet, ajo propozoi programin e saj gjithëpërfshirës arsimor.

 Rishikimi i kritereve dhe vlerave 
alt=Half-length portrait of a man, wearing a short gray, curly wig, a mustard brown jacket and a white shirt with a collar that encompasses the neck.|majtas|parapamje| Jean-Jacques Rousseau, autor i Emile (1762), një nga librat më me ndikim të filozofisë arsimore në shekullin e tetëmbëdhjetë
The Guardian of Education ishte e para periodike që mori seriozisht rishikimin e librave për fëmijë. Mbi katërqind rishikimet e Trimmer-it përbënin një sërë kriteresh të dallueshme dhe të identifikueshme në lidhje me atë që ishte e vlefshme në këtë zhanër të ri.  Si një anglikane e kishës së lartë, ajo synonte të mbronte krishterimin nga sekularizmi si dhe ungjillizmi, veçanërisht pasi ky i fundit u shfaq në Metodizëm . Rishikimet e saj zbulojnë gjithashtu se ajo është një monarkiste e vendosur dhe kundërshtare e Revolucionit Francez. Siç thotë Grenby, "pyetjet e saj fillestare për çdo libër për fëmijë që dolën përpara saj ishin gjithmonë të parat, a dëmtonte fenë dhe së dyti, a dëmtonte besnikërinë politike dhe hierarkinë e vendosur shoqërore".  Feja ishte përparësia e parë e Trimer-it dhe theksi i saj mbi doktrinën e pagabueshmërisë biblike ilustroi fundamentalizmin e saj.  Ajo i shkroi një shoku: "Unë do t'i them vetëm se sa më shumë të mendoj për këtë temë, aq më shumë jam i bindur se nuk është e drejtë të zëvendësohet stili figurativ në të cilin ata flasin për Zotin dhe gjërat hyjnore, mendimi im është se kushdo që përpiqet të mësojë të vërtetat e zbulesës hyjnore, duhet të ndjekë metodën e shkrimtarëve të frymëzuar sa më afër që të jetë e mundur." [theksimi Trimmer]'.  Për Trimmer, e vërteta e Biblës nuk ishte vetëm në përmbajtjen e saj, por edhe në stilin e saj, dhe disa nga komentet e saj më të ashpra u shkruan kundër teksteve që ndryshuan si stilin ashtu edhe përmbajtjen e Biblës. 

Fondamentalizmi i Trimmer-it, argumenton Grenby, nuk e shënon domosdoshmërisht atë si një mendimtare të ngurtë.  Grenby thekson se Trimmer, ashtu si Rousseau, besonte se fëmijët ishin natyrshëm të mirë. Në këtë pikëpamje, ajo po argumentonte kundër traditës shekullore, veçanërisht qëndrimeve puritanike ndaj rritjes së fëmijëve (të ilustruar në doktrinën e mëkatit origjinal ).  Megjithëse ajo sulmoi veprat e Rousseau-t, Grenby argumenton se ajo ishte dakord me "idenë kyçe të Rusoit, e pranuar më vonë nga romantikët, se fëmijët nuk duhet të detyrohen të bëhen të rritur shumë herët", veçanërisht se ata nuk duhet të ekspozohen shumë shpejt ndaj çështjeve politike.  Trimmer gjithashtu pohoi se nënat dhe baballarët duhet të ndajnë përgjegjësinë e kujdesit për familjen.  Ashtu si reformatorët përparimtarë të arsimit dhe autorët e fëmijëve Maria Edgeworth dhe Thomas Day dhe madje edhe vetë Rousseau, Trimmer kundërshtoi mësimin përmendsh dhe mbrojti mësime fleksibël dhe bisedore që inkurajonin të menduarit kritik tek fëmijët. Ajo gjithashtu promovoi ushqyerjen me gji (një pozicion i diskutueshëm në atë kohë) dhe përfshirjen e prindërve në edukimin e fëmijërisë. 

Në analizën e tij për komentet e saj, Grenby arrin në përfundimin "Trimmer nuk ishte ... as aq i guximshëm në rishikimin e saj sa sugjeron reputacioni i saj ... më pak se 50 [nga komentet] ishin kryesisht negative dhe nga këto vetëm 18 ishin tërësisht zhgënjyese. Këto u tejkaluan lehtësisht nga njoftimet pozitive, megjithëse shumica e komenteve të saj ishin të përziera – çuditërisht duke pasur parasysh reputacionin e saj për vlerësimin gjithmonë të pasionuar – ambivalente."  Ajo kundërshtoi kryesisht tekstet që ndryshuan Biblën, të tilla si Tregimet Bible të William Godwin (1802),  dhe së dyti për librat që promovonin idetë që ajo lidhte me Revolucionin Francez . Ajo kritikoi gjithashtu përfshirjen e skenave të vdekjes, personazheve që ishin të çmendur dhe përfaqësimeve të seksualitetit, si dhe librave që mund të trembnin fëmijët.  Ajo zakonisht vlerëson librat që inkurajojnë mësimin intelektual, të tilla si Mësimet për Fëmijë të Anna Barbauld (1778–79).

 Përralla 
djathtas|parapamje| Trimmer kundërshtoi ilustrimet grafike, si ky i " Blue Beard " nga botimi francez i 1697 i përrallave të Perrault .
Trimmer është ndoshta më e famshmja tani për dënimin e saj të përrallave, të tilla si përkthimet e ndryshme të Historive ou Contes du Temps passé (1697) të Charles Perrault . Ajo nuk i pëlqente përrallat, sepse ato miratonin një pamje joracionale të botës dhe suksesin pa punë.  Pikëpamja e Trimerit për përrallat, edhe pse shpesh talleshin nga kritikët modernë, ishte e përhapur në fund të shekullit të tetëmbëdhjetë, pjesërisht sepse shumica e edukatorëve pranuan teorinë e John Locke se mendja ishte një tabula rasa dhe për këtë arsye veçanërisht e ndjeshme ndaj përshtypjeve në fillim të jetës.  Trimmer ishte kundër përrallave që nuk ishin të bazuara në realitet dhe që do të "ngacmonin një ndjeshmëri të parregulluar" te lexuesi. Pa një rrëfimtar të duhur moral ose moralizues, përrallat mund ta çojnë lexuesin në rrugë të gabuar.  Mbi të gjitha, ajo shqetësohej për ndjenjat "të pandërmjetësuara", të panjohura dhe të pambikëqyrura tek lexuesi fëmijë. Një nga arsyet që Trimmer besonte se përrallat ishin të rrezikshme ishte sepse ato i çonin lexuesit fëmijë në një botë fantazi ku të rriturit nuk mund të ndiqnin dhe kontrollonin ekspozimin e tyre ndaj përvojave të dëmshme.  Ajo ishte po aq e tmerruar nga ilustrimet grafike të përfshira në disa koleksione përrallash, duke u ankuar se "fëmijët e vegjël, mendjet e të cilëve janë të ndjeshëm ndaj çdo përshtypjeje; dhe të cilët nga gjallëria e imagjinatës së tyre janë të prirur të shndërrojnë në realitet çdo gjë që i bie me forcë" nuk duhet të lejohen të shohin skena të tilla si qitja e kokës së gruas së tij. 

Përrallat gjendeshin shpesh në librat e librave —literaturë e lirë e njëpërdorimshme—që përmbanin histori sensacionale si Jack The Giant Killer së bashku me përralla të turpshme si Si të rivendosësh një Maidenhead të humbur ose të bashkosh një Crackt . Chapbooks ishin letërsia e të varfërve dhe Trimmer u përpoq të ndante letërsinë për fëmijë nga tekstet që ajo i lidhte me klasat e ulëta.  Trimmer kritikoi vlerat që lidhen me përrallat, duke i akuzuar ato për përjetësimin e irracionalitetit, bestytnive dhe imazheve të pafavorshme të njerkut.  Prandaj, studiuesi i letërsisë për fëmijë, Nicholas Tucker, në vend që ta shohë Trimmerin si një censurues të përrallave, ka argumentuar, "duke i konsideruar përrallat si lojë të ndershme për kritikë dhe jo si adhurim të pamenduar, zonja Trimmer është njësoj me studiuesit sot, të cilët kanë shkruar gjithashtu në mënyrë kritike për ideologjitë që gjenden në disa histori individuale". 

 Revolucioni Francez dhe feja 
Pikëpamjet e Trimmerit për filozofët francezë u formësuan nga Kujtimet e Abbé Barruel që ilustrojnë historinë e jakobinizmit (1797–98) (ajo nxori pjesë të mëdha nga ky tekst në vetë Guardian ) por edhe nga frika e saj për luftërat e vazhdueshme midis Francës dhe Britanisë gjatë viteve 1790 .  Trimmer theksoi mbi të gjitha krishterimin në shkrimet e saj dhe pohoi se njeriu duhet t'i drejtohet Perëndisë në kohë sprovash. Siç argumenton studiuesja e letërsisë për fëmijë M. Nancy Cutt, Trimmer dhe shkrimtarë si ajo "pohuan prerazi se shkalla e lumturisë njerëzore ishte në përpjesëtim të drejtë me shkallën e nënshtrimit ndaj Vullnetit hyjnor. Kështu ata hodhën poshtë pikëpamjen e moralistëve se të mësuarit duhet të lartësojë arsyen dhe punën për lumturinë e përkohshme të individit, e cila drejtohej nga interesi më i mirë i shoqërisë".  Trimmer dhe aleatët e saj pretenduan se teoritë pedagogjike franceze çuan në një komb imoral, veçanërisht, " deizëm, pabesi dhe revolucion". 

 Jehona dhe trashëgimia 
alt=Title reads "The Governess; or, Little Female Academy. Being The History of Mrs. Teachum, and Her Nine Girls. With Their Nine Days Amusement Calculated For the Entertainment and Instruction of Young Ladies in their Education. By the Author of David Simple."|parapamje| Faqja e titullit nga The Governess, ose The Little Female Academy (1749) e Sarah Fielding, cituar nga Trimmer si një pikë referimi në historinë e letërsisë për fëmijë
Edhe pse një përpjekje e mëparshme ishte bërë për të rishikuar rregullisht librat britanikë për fëmijë  ai nuk ishte aq gjithëpërfshirës, nuk zgjati aq gjatë dhe nuk ishte pothuajse aq ndikues sa Trimmer's Guardian .  Grenby sugjeron, për shembull, që Godwin e ndryshoi emrin e Tregimeve të Biblës në Histori të Shenjta pas sulmit të Trimmer-it ndaj tij dhe botuesit e teleskopit Tom të John Newbery-t dhe Filozofia e Topave dhe Topave e hoqën menjëherë materialin që Trimmer e konsideronte fyes.  Studiues të tjerë kanë argumentuar se autorët kanë shkruar duke pasur parasysh kriteret e rishikimit të Trimmer-it, duke shkuar aq larg sa e quajnë atë "një manual për shkrimtarët e ardhshëm".  Megjithatë, komentet e Trimmer nuk u morën parasysh gjithmonë; për shembull, rishikimi i saj negativ i veprave sentimentale të Edward Augustus Kendall-it, të tilla si Udhëtimet e Keeper's në kërkim të Mjeshtrit të Tij, bëri pak për të ulur shitjet e veprave të tij. 

Me katërqind komentet e tij, The Guardian of Education, siç shkruan Grenby, "kontribuoi në vendosjen e letërsisë për fëmijë si një zhanër letrar i sigurt, i përhershëm dhe i respektuar".  Duke përjashtuar romanet, librat e librave, traktet, baladat dhe përrallat, në mënyrë efektive vendosi se çfarë llogaritet si letërsi për fëmijë dhe çfarë jo. Për më tepër, në një nga esetë e saj të hershme, "Vëzhgime mbi ndryshimet që kanë ndodhur në Librat për Fëmijë dhe të Rinj", Trimmer shkroi historinë e parë të letërsisë për fëmijë. Librat e saj të rëndësishëm, si "Governanca" e Sarah Fielding (1749) dhe "Historia e Little Goody Two Shoes" (1765) e John Newbery-t, citohen edhe sot nga studiuesit si të rëndësishëm në zhvillimin e letërsisë për fëmijë. 

Vetëm në çerekun e fundit të shekullit të nëntëmbëdhjetë, me botimin e veprës së autores për fëmijë dhe kritikës letrare Charlotte Mary Yonge, u bë përsëri ndonjë rishikim ose historizim i qëndrueshëm i letërsisë për fëmijë.

 Shih edhe 
 Letërsia për fëmijë

Kategoria:Letërsia për fëmijë