Vasfije Krasniqi Goodman

Vasfije Krasniqi Goodman është një aktiviste shqiptare e Kosovës, politikane që shërben në Kuvendin e Republikës së Kosovës dhe e mbijetuar e përdhunimit.

 Jeta dhe karriera 

 Sulmi seksual dhe lufta në Kosovë 
Në kohën e Luftës së Kosovës, Krasniqi jetonte me familjen e saj në fshatin e vogël Stanoci i Ulët në Vushtrri . Më 14 prill 1999, kur Krasniqi ishte gjashtëmbëdhjetë vjeç, një oficer serb mbërriti në shtëpinë e tyre dhe kërkoi të dinte se ku ishin babai dhe vëllai i Krasniqit.   Nëna e saj i tha oficerit se ata ishin në Gjermani, por oficeri nuk e besoi. Ai hyri në shtëpi dhe e mori Krasniqin, duke i thënë se po e çonte në stacionin e policisë për të dhënë një deklaratë, megjithatë, oficeri e çoi në fshatin Babimoc, i cili ishte i populluar kryesisht nga serbë, dhe e përdhunoi.  Krasniqi deklaroi se oficeri i tha asaj: "Do të paguash për atë që kanë bërë babai dhe vëllai yt".  Disa orë më vonë, Krasniqi u përdhunua përsëri nga një serb tjetër. Oficeri më pas e ktheu atë në shtëpinë e saj. Në fillim, ajo nuk e ndau incidentin me askënd, por më vonë e raportoi rastin në Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës .  

Marrë nga Viktimat e Luftës në Kosovë: Kërkimi për Drejtësi, Seancë Dëgjimore Para Komitetit të Dhomës së Përfaqësuesve të Shteteve të Bashkuara për Punë të Jashtme, 2019 Dokumentet e Kongresit , Vëll. 165, Faqja 65 (3 prill 2019) :
 Më 14 prill 1999, kur isha vetëm gjashtëmbëdhjetë vjeç, një oficer policie serb hyri me forcë në shtëpinë time. Ai po kërkonte babanë dhe vëllezërit e mi. Megjithatë, ata nuk ishin në shtëpi. Isha atje me nënën time, tezen time dhe dy kushërinjtë e mi. Polici na urdhëroi t'i tregonim dokumentet tona të identifikimit. Pasi e pa dokumentin tim të identifikimit, ai e mbajti atë dhe më tha se duhej të shkoja në stacionin e policisë me të për të dhënë një deklaratë në lidhje me burrat e familjes sonë... Polici serb më rrëmbeu nga krahët e nënës sime dhe më çoi në një fshat serb aty pranë. Ai më shoqëroi në një shtëpi të zbrazët, pak larg rrugës kryesore dhe më hodhi mbi grumbuj misri të tharë që ishin grumbulluar pranë shtëpisë. Fillova të bërtisja. Bërtita me të madhe. Atëherë ai më çoi në makinën e tij dhe filloi të më përdhunonte.
Në vitin 2012, Prokuroria Themelore në Prishtinë lëshoi ​​një aktakuzë për rastin e saj.[1] Dy serbë të Kosovës, Jovica Dejanovic dhe Gjorgje Bojkovic, u akuzuan për krime lufte kundër civilëve dhe për përdhunimin e Krasniqit.[1] Më 4 prill 2013, Gjykata Themelore e Mitrovicës, e përbërë nga tre gjyqtarë të EULEX-it, filloi shqyrtimin gjyqësor të çështjes. Gjatë shtatë ditëve ata dëgjuan dymbëdhjetë dëshmitarë. Nëntë dëshmitarë u thirrën nga prokuroria. Më 13 prill, gjykata liroi Dejanovic dhe Bojkovic nga akuzat për shkak të shkeljeve ligjore gjatë fazës së hetimit në lidhje me identifikimin e burrave nga Krasniqi dhe dëshmitarë të tjerë.[1] Gjykata tha se procesi i përdorur për të identifikuar Dejanovic dhe Bojkovic përmes fotove përmbante parregullsi dhe se identifikimi fotografik nuk mund të përdorej si provë.[1] Prokuroria apeloi në Gjykatën e Apelit të Kosovës. Gjykata e Apelit vendosi që identifikimet e dëshmitarëve të Dejanovic dhe Bojkovic kishin qenë të rregullta dhe ofroi prova që ishin të mjaftueshme dhe bindëse.[1] Më 17 maj 2014, gjykata lëshoi ​​një vendim, duke deklaruar se kishte prova të mjaftueshme për fajësinë në lidhje me Dejanovicin dhe Bojkovicin. Dejanovic u dënua me 12 vjet burg dhe Bojkovic me dhjetë vjet.[1] Dejanovic dhe Bojkovic paraqitën një ankesë kundër vendimit të gjykatës së apelit, dhe Gjykata Supreme e Kosovës e anuloi vendimin dhe i liroi të dy burrat nga akuzat për krime lufte.[1][2]

Qendra për të Drejtën Humanitare monitoroi rastin e Krasniqit dhe publikoi një raport në vitin 2014, "Gjyqe të profilit të lartë: Drejtësia e vonuar", duke pretenduar se kishte një numër shkeljesh dhe se Gjykata Themelore e Mitrovicës e kishte trajtuar çështjen dobët.  Krasniqi më vonë deklaroi se asnjë avokat nga Kosova nuk do të pranonte ta përfaqësonte atë, EULEX nuk do t'u ofronte avokatëve mbrojtjen e nevojshme për të punuar në veri të Kosovës, e cila ka shumicë serbe. 

Në vitin 2019, Prokurorja Speciale e Kosovës Drita Hajdari deklaroi se ishte përpjekur të gjente një bazë ligjore për të rihapur çështjen e Krasniqit, por pa sukses.  Në prill 2021, Presidentja e Kosovës Vjosa Osmani shpalli 14 prillin, ditën e përdhunimit të Krasniqit, "Ditën e të Mbijetuarve të Dhunës Seksuale". 

 Aktivizmi dhe karriera politike 
Pas luftës, Krasniqi u zhvendos në Teksas në Shtetet e Bashkuara.   Në vitin 2015, ajo udhëtoi për në Kosovë për të ndarë historinë e saj publikisht në televizionin kombëtar, pa fshehur identitetin e saj.  Ajo ishte e para e mbijetuar e përdhunimit gjatë luftës në Kosovë që e bëri këtë.    Më 30 prill 2019, Krasniqi foli para Komitetit të Punëve të Jashtme të Dhomës së Përfaqësuesve të Shteteve të Bashkuara, në një seancë dëgjimore të titulluar "Viktimat e Luftës në Kosovë: Kërkimi për Drejtësi", duke dëshmuar se Shtetet e Bashkuara duhet të shtyjnë për drejtësi për viktimat e krimeve të luftës.    Më 9 mars 2020, Krasniqi foli para Kuvendit të Republikës së Kosovës rreth mënyrës se si ata mund të mbështesin të mbijetuarit e dhunës seksuale gjatë luftës.  

Në shkurt të vitit 2021, Krasniqi kandidoi për një vend në zgjedhjet parlamentare të vitit 2021 në Kosovë si anëtare e Partisë Vetëvendosje . Ajo mori 61,885 vota, duke fituar një vend, dhe Krasniqi u kthye në Kosovë.  

Në prill të vitit 2021, Krasniqi u takua me Presidenten e Kosovës Vjosa Osmani për të përkujtuar ditën e përdhunimit të Krasniqit, me Presidenten Osmani që shpalli 14 prillin "Ditën e të Mbijetuarve të Dhunës Seksuale". 

 Jeta personale 
Krasniqi ka dy vajza, të cilat kanë lindur në Shtetet e Bashkuara. 

 Referime 

Kategoria:Mungon viti i lindjes (njerëz që jetojnë)
Kategoria:Shqiptarë të Kosovës
Kategoria:Njerëz që jetojnë