Krishtërimi në Perandorinë Osmane

Sipas sistemit të miletit të Perandorisë Osmane, të krishterët dhe hebrenjtë konsideroheshin dhimmi (që do të thotë "të mbrojtur") sipas ligjit osman në këmbim të besnikërisë ndaj shtetit dhe pagesës së taksës xhizje.

parapamje|Mehmeti Pushtuesi pranon Genadius II Scholarius (Patriark Ekumenik i Kostandinopojës nga viti 1454 deri në vitin 1464).
Të krishterët ortodoksë ishin grupi më i madh jo-mysliman. Me ngritjen e Rusisë Perandorake, rusët u bënë një lloj mbrojtësi i të krishterëve ortodoksë në Perandorinë Osmane.

Konvertimi në Islam në Perandorinë Osmane përfshinte një kombinim të iniciativave dhe motiveve individuale, familjare, komunale dhe institucionale. Procesi u ndikua gjithashtu nga ekuilibri i fuqisë midis osmanëve dhe shteteve fqinje të krishtera. Megjithatë, shumica e nënshtetasve osmanë në Evropën Lindore mbetën të krishterë ortodoksë, siç janë grekët, serbët, rumunët, bullgarët, ndërsa Shqipëria, Bosnja dhe Kosova e sotme kishin popullsi më të mëdha myslimane si rezultat i ndikimit osman.

 Gjendja civile 
Nën sundimin osman, dhimmi-ve (subjekteve jo-myslimane) u lejohej të "praktikonin fenë e tyre, në varësi të kushteve të caktuara, dhe të gëzonin një masë autonomie komunale" (shih: Millet) dhe garantohej siguria e tyre personale dhe siguria e pronës. Në këmbim të garancisë së sigurisë së lartpërmendur, qytetarët që binin nën kategorinë e dhimmi-ve paguanin një xhizje, e cila ishte një taksë ekskluzive për dhimmi-të. Përveç kësaj, dhimmi-të kishin rregulla të caktuara për të ndjekur që qytetarët e tjerë myslimanë nuk i ndiqnin. Për shembull, dhimmi-ve u ndalohej të përpiqeshin të konvertonin qytetarët myslimanë në praktikën e tyre fetare, dhe gjatë disa periudhave, shteti dekretonte që njerëzit e mileteve të ndryshme duhet të vishnin ngjyra specifike, për shembull, çallma dhe këpucë - një politikë që, megjithatë, nuk ndiqej gjithmonë nga qytetarët osmanë. Prandaj, Perandoria Osmane nuk ishte një shtet me barazi ligjore të feve, jo-myslimanët ishin inferiorë, ligjërisht, ndaj myslimanëve. Ndërsa e njeh këtë status inferior të dhimmi-ve nën sundimin osman, Bernard Lewis, profesor emeritus i Studimeve të Lindjes së Afërt në Universitetin e Princetonit, argumenton se, në shumicën e aspekteve, pozicioni i tyre ishte "shumë më i lehtë se ai i jo-të krishterëve apo edhe i të krishterëve heretikë në Evropën mesjetare (katolike)". Për shembull, dhimmi-të rrallë përballeshin me martirizim ose mërgim, ose detyrim të detyruar për të ndryshuar fenë e tyre, dhe me disa përjashtime, ata ishin të lirë në zgjedhjen e vendbanimit dhe profesionit të tyre.Lewis (1999) p.131

 Shiko edhe 
 Xhizja
 Konvertimi fetar
 Islami në Perandorinë Osmane
 Perandoria Osmane

 Referime 

Kategoria:Krishtërimi në Perandorinë Osmane
Kategoria:Kultura e Perandorisë Osmane
Kategoria:Feja dhe gjeografia
Kategoria:Krishtërimi dhe Islami