Pitagorizmi

Pitagorizmi filloi në shekullin e 6 p.e.s, bazuar në dhe rreth mësimeve dhe besimeve të mbajtura nga Pitagora dhe pasuesit e tij, pitagorasit. Pitagora krijoi komunitetin e parë pitagorian në koloninë e lashtë greke të Krotonit, në Kalabrinë moderne (Itali) rreth vitit 530 p.e.s. Komunitetet e hershme të Pitagorës u përhapën në të gjithë Magna Graecia .

 Hyrje 
Tashmë gjatë jetës së Pitagorës ka të ngjarë që dallimi midis akousmatikoi ("ata që dëgjojnë"), i cili konsiderohet konvencionalisht si më i shqetësuar me elementet fetare dhe rituale, dhe i lidhur me traditën gojore, dhe mathematikoi ("ata që mësojnë") ka ekzistuar. Biografët e lashtë të Pitagorës, Iamblichus (  ) dhe mjeshtri i tij Porfiri (  ) duket se bën dallimin e të dyve si atë të 'fillestar' dhe 'të avancuar'. Ndërsa cenobitët e Pitagorës praktikuan një rrugë ezoterike, si shkollat misterioze të antikitetit, pasuesit, akousmatikoi, pas fillimit u bënë matematikë . Është e gabuar të thuhet se pitagorianët u zëvendësuan nga cinikët në shekullin e IV para Krishtit, por duket se është një shenjë dalluese e cinikëve shpërfillja e hierarkisë dhe protokollit, mënyrat e procedurave inicuese të rëndësishme për komunitetin pitagorian; më pas traditat filozofike greke u bënë më të ndryshme. Akademia Platonike ishte padyshim një institucion pitagorian kenobitik, jashtë mureve të qytetit të Athinës në shekullin e IV para Krishtit. Si një korije e shenjtë kushtuar Athinës dhe Hecademos (Academos). Akademia, korija e shenjtë e Academos, mund të ketë ekzistuar, siç duket të kenë besuar bashkëkohësit, që nga epoka e bronzit, madje edhe para-ekzistuese e Luftës së Trojës . Megjithatë, sipas Plutarkut ishte strategos (gjenerali) athinas Kimon Milkiadou (  ) i cili e shndërroi këtë, "pikë pa ujë dhe të thatë në një korije të ujitur mirë, të cilës i siguroi pista vrapimi dhe shëtitje me hije". Platoni (më pak i njohur si Aristokli) jetoi pothuajse njëqind vjet më vonë, rreth 427-348 para Krishtit. Nga ana tjetër, duket se kjo ishte një pjesë e rindërtimit të Athinës të udhëhequr nga Kimon Milkiadou dhe Themistocles, pas shkatërrimit Akamenid të Athinës në 480-479. para Krishtit gjatë luftës me Persinë . Kimon është të paktën i lidhur me ndërtimin e Murit jugor të Themistocles, muret e qytetit të Athinës së lashtë. Duket e mundshme që athinasit e panë këtë si një përtëritje të korijes së shenjtë të Academos.

Pas paqëndrueshmërisë politike në Magna Graecia, disa filozofë pitagorianë u zhvendosën në Greqinë kontinentale ndërsa të tjerët u rigrupuan në Rhegium . Rreth vitit 400 para Krishtit, shumica e filozofëve pitagorianë ishin larguar nga Italia. Idetë e Pitagorës ushtronin një ndikim të dukshëm te Platoni dhe nëpërmjet tij,   mbi të gjithë filozofinë perëndimore . Shumë nga burimet e mbijetuara mbi Pitagorën e kanë origjinën nga Aristoteli dhe filozofët e shkollës peripatetike .

Si një traditë filozofike, pitagorianizmi u ringjall në shekullin e 1 para Krishtit, duke i dhënë shkas neopitagoreanizmit . Adhurimi i Pitagorës vazhdoi në Itali dhe si një komunitet fetar, pitagorianët duket se kanë mbijetuar si pjesë, ose kanë ndikuar thellësisht, kultet bakike dhe orfizmin .

 Historia 
parapamje| Tableta Plimpton 322 regjistron treshe të Pitagorës nga koha e Babilonisë. 
parapamje| Animacion që demonstron treshen më të thjeshtë të Pitagorës, 3 2 + 4 2 = 5 2
parapamje|280x280px| Busti i Pitagorës, Musei Capitolini, Romë .
Pitagora ishte tashmë i njohur në kohët e lashta për arritjen e tij të supozuar matematikore të teoremës së Pitagorës .  Pitagorës i ishte besuar se zbuloi se në një trekëndësh kënddrejtë katrori i hipotenuzës është i barabartë me shumën e katrorëve të dy brinjëve të tjera. Në kohët e lashta Pitagora u shqua gjithashtu për zbulimin e tij se muzika kishte baza matematikore. Burimet antike që e vlerësojnë Pitagorën si filozofin që zbuloi për herë të parë intervalet muzikore, gjithashtu e vlerësojnë atë si shpikësin e monokordit, një shufër e drejtë mbi të cilën mund të përdoret një varg dhe një urë e lëvizshme për të demonstruar marrëdhënien e intervaleve muzikore. 

Pjesa më e madhe e burimeve të mbijetuara mbi Pitagorën e kanë origjinën nga Aristoteli dhe filozofët e shkollës peripatetike, të cilat themeluan tradita akademike historiografike si biografia, doksografia dhe historia e shkencës . Burimet e mbijetuara të shekullit të 5-të para Krishtit mbi Pitagorën dhe pitagorianizmin e hershëm nuk kanë elemente të mbinatyrshme, ndërsa burimet e mbijetuara të shekullit të 4-të para Krishtit mbi mësimet e Pitagorës futën legjenda dhe fabula. Filozofët që diskutuan për pitagorianizmin, si Anaksimandri, Androni i Efesit, Heraklidi dhe Neanthesi, patën akses në burimet e shkruara historike, si dhe në traditën gojore rreth pitagorianizmit, i cili në shekullin e IV para Krishtit ishte në rënie. Filozofët neopitagorianë, të cilët autorë të shumë prej burimeve të mbijetuara mbi pitagorianizmin, vazhduan traditën e legjendës dhe fantazisë. 

Burimi më i hershëm i lashtë i mbijetuar mbi Pitagorën dhe ndjekësit e tij është një satirë nga Ksenofani, mbi besimet e Pitagorës mbi shpërnguljen e shpirtrave.  Ksenofani shkroi për Pitagorën se:

Në një fragment të mbijetuar nga Herakliti, Pitagora dhe pasuesit e tij përshkruhen si më poshtë:

Dy fragmente të tjera të mbijetuara të burimeve antike mbi Pitagorën janë nga Joni i Kios dhe Empedokliu . Të dy kanë lindur në vitet 490, pas vdekjes së Pitagorës. Në atë kohë ai njihej si i urtë dhe fama e tij ishte përhapur në të gjithë Greqinë.  Sipas Jonit, Pitagora ishte:

Empedokli e përshkroi Pitagorën si "një njeri me njohuri të jashtëzakonshme, mjeshtër veçanërisht i të gjitha llojeve të veprave të mençura, i cili kishte fituar pasurinë më të madhe të të kuptuarit".  Në shekullin IV para Krishtit, sofisti Alcidamas shkroi se Pitagora nderohej gjerësisht nga italianët. 

Sot studiuesit zakonisht dallojnë dy periudha të pitagorianizmit: fillim-pitagorianizmi, nga shekulli i 6-të deri në shekullin e 5-të para Krishtit, dhe-pitagorianizmi i vonë, nga shekulli i 4-të deri në shekullin e 3-të para Krishtit.  Kolonia spartane e Tarantos në Itali u bë shtëpia për shumë praktikues të pitagorianizmit dhe më vonë për filozofët neopitagoreanë. Pitagora kishte jetuar gjithashtu në Crotone dhe Metaponto, që të dyja ishin koloni akeane .  Sektet e hershme të Pitagorës jetuan në Kroton dhe në të gjithë Magna Graecia . Ata mbështetën një jetë rigoroze të intelektit dhe rregulla strikte për dietën, veshjen dhe sjelljen. Ritet e tyre të varrimit ishin të lidhura me besimin e tyre në pavdekësinë e shpirtit. 

Sektet e hershme të Pitagorës ishin shoqëri të mbyllura dhe pitagorianë të rinj u zgjodhën bazuar në merita dhe disiplinë. Burimet e lashta shkruajnë se pitagoreanët e hershëm iu nënshtruan një periudhe fillestare pesëvjeçare të dëgjimit të mësimeve ( akousmata ) në heshtje. Iniciatorët mund të bëhen anëtarë të rrethit të brendshëm përmes një testi. Sidoqoftë, pitagorianët gjithashtu mund të largoheshin nga komuniteti nëse dëshironin.  Iamblichus renditi 235 pitagorianë me emër, mes tyre 17 gra të cilat ai i përshkroi si praktikueset "më të famshme" të pitagorianizmit. Ishte zakon që anëtarët e familjes të bëheshin pitagorianë, pasi pitagorianizmi u zhvillua në një traditë filozofike që përfshinte rregulla për jetën e përditshme dhe pitagorianët ishin të lidhur nga sekretet. Shtëpia e Pitagorës njihej si vendi i mistereve. 

Pitagora kishte lindur në ishullin e Samos rreth vitit 570 pes dhe u largua nga atdheu i tij rreth vitit 530 pes në kundërshtim me politikat e Polycrates . Para se të vendosej në Kroton, Pitagora kishte udhëtuar në të gjithë Egjiptin dhe Babiloninë . Në Kroton, Pitagora krijoi komunitetin e parë pitagorian, i përshkruar si një shoqëri sekrete dhe arriti ndikim politik. Në fillim të shekullit të 5-të para Krishtit, Krotoni fitoi një rëndësi të madhe ushtarake dhe ekonomike. Pitagora theksoi moderimin, devotshmërinë, respektin për pleqtë dhe shtetin dhe mbrojti një strukturë familjare monogame . Këshilli i Krotonit e emëroi atë në poste zyrtare. Ndër të tjera Pitagora ishte përgjegjëse për arsimin në qytet. Ndikimi i tij si reformator politik u shtri në kolonitë e tjera greke në Italinë jugore dhe në Siçili. Pitagora vdiq menjëherë pas një sulmi me zjarr në vendin e takimit të Pitagorës në Kroton. .

Sulmet antipitagoreane  u kryesuan nga Cyloni i Crotonit . .  Pitagora u arratis në Metapontium. Pas këtyre sulmeve fillestare dhe vdekjes së Pitagorës, komunitetet pitagoriane në Kroton dhe gjetkë vazhduan të lulëzojnë. Rreth vitit 450 pes sulme ndaj komuniteteve të Pitagorës u kryen në të gjithë Magna Graecia . Në Croton, një shtëpie ku u mblodhën pitagorianë iu vu zjarri dhe të gjithë filozofët pitagorianë, përveç dy, u dogjën të gjallë. Vendet e takimit të Pitagorës në qytete të tjera u sulmuan gjithashtu dhe liderët filozofë u vranë. Këto sulme ndodhën në kontekstin e dhunës dhe shkatërrimit të gjerë në Magna Graecia. Pas paqëndrueshmërisë politike në rajon, disa filozofë pitagorianë ikën në Greqinë kontinentale, ndërsa të tjerët u rigrupuan në Rhegium . Rreth vitit 400 para Krishtit, shumica e filozofëve pitagorianë ishin larguar nga Italia. Archytas mbeti në Itali dhe burimet antike shkruajnë se ai u vizitua atje nga Platoni i ri në fillim të shekullit të IV para Krishtit. Shkollat dhe shoqëritë e Pitagorës u shuan nga shekulli i IV para Krishtit. Filozofët pitagorianë vazhduan të praktikonin, megjithëse nuk u krijuan komunitete të organizuara. 

Sipas burimeve të mbijetuara nga filozofi Neopitagorean Nicomachus, Filolaus ishte pasardhësi i Pitagorës.  Sipas Ciceronit ( de Orat. III 34.139), Filolaus ishte mësues i Archytas . . Sipas filozofit neoplatonist Iamblichus, Archytas nga ana e tij u bë kreu i shkollës Pitagora rreth një shekull pas vdekjes së Pitagorës.  Filolaus, Eurytus dhe Ksenophilus identifikohen nga Aristoksenus si mësuesit e brezit të fundit të Pitagorianëve. 

 Traditat filozofike 
Pas vdekjes së Pitagorës, mosmarrëveshjet rreth mësimeve të tij çuan në zhvillimin e dy traditave filozofike brenda pitagorianizmit në Itali : akousmatikoi dhe mathēmatikoi . Mathēmatikoi i njohu akousmatikoi si shokë Pitagorianë, por për shkak se mathematikoi gjoja ndoqi mësimet e Hipasusit, filozofët akousmatikoi nuk i njohën ata. Pavarësisht kësaj, të dy grupet konsideroheshin nga bashkëkohësit e tyre si praktikues të pitagorianizmit. 

Akousmatikoi u zëvendësua në shekullin e IV para Krishtit si një shkollë e rëndësishme mendore e filozofisë nga cinikët . Filozofët Mathēmatikoi ishin në shekullin e IV para Krishtit të zhytur në shkollën platonike të Speusippus, Ksenokratit dhe Polemonit . Si një traditë filozofike, pitagorianizmi u ringjall në shekullin e 1 para Krishtit, duke i dhënë shkas neopitagoreanizmit .  Adhurimi i Pitagorës vazhdoi në Itali në dy shekujt ndërmjetës. Si një komunitet fetar, Pitagorianët duket se kanë mbijetuar si pjesë e, ose e ndikuar thellë, në kultet Bakike dhe Orfizmin . 

 Shih edhe 
 Kozmologjia ezoterike
 Shkolla Jon (Filozofi)
 Madhësi të pakrahasueshme
 Atomizmi me pikë njësi

 Literatura 

  Reprinted by Dover Publications, Mineola, NY, 1960.


















 Referime 

Kategoria:Filozofi parasokratike
Kategoria:Pitagorizëm