Émile Jaques-Dalcroze

Émile Jaques-Dalcroze (6 korrik 1865 – 1 korrik 1950) ishte një kompozitor, muzikant dhe edukator muzike zviceran i cili zhvilloi euritmikën Dalcroze, një qasje ndaj të mësuarit dhe përjetimit të muzikës përmes lëvizjes.  Euritmika Dalcroze ndikoi në pedagogjinë e Carl Orff, e përdorur në edukimin muzikor në të gjithë Shtetet e Bashkuara. 

Metoda e Dalcroze-s mëson koncepte muzikore, shpesh përmes lëvizjes. Shumëllojshmëria e analogëve të lëvizjes që përdoren për konceptet muzikore zhvillon një shprehje muzikore të integruar dhe natyrale tek studenti. Shndërrimi i trupit në një instrument muzikor të akorduar mirë - felt Dalcroze - ishte rruga më e mirë për të gjeneruar një themel të fortë dhe të gjallë muzikor. Metoda Dalcroze përbëhet nga tre elementë po aq të rëndësishëm: euritmika, solfèzh dhe improvizim .  Së bashku, sipas Dalcroze-s, ato përbëjnë trajnimin thelbësor të një muzikanti të plotë. Në një qasje ideale, elementët nga secila lëndë bashkohen, duke rezultuar në një qasje ndaj mësimdhënies të rrënjosur në kreativitet dhe lëvizje.

Dalcroze e filloi karrierën e tij si pedagog në Konservatorin e Gjenevës në vitin 1892, ku dha mësim harmoni dhe solfèzh . Ishte në kurset e tij të solfèzhit që ai filloi të testonte shumë nga idetë e tij pedagogjike me ndikim dhe revolucionare. Midis viteve 1903 dhe 1910, Dalcroze kishte filluar të bënte prezantime publike të metodës së tij.  Në vitin 1910, me ndihmën e industrialistit gjerman Wolf Dohrn, Dalcroze themeloi një shkollë në Hellerau, jashtë Dresdenit, kushtuar mësimdhënies së metodës së tij. Shumë muzikantë u dyndën në Hellerau, midis tyre Princi Serge Wolkonsky, Vera Alvang (Griner), Valeria Cratina, Jelle Troelstra (djali i Pieter Jelles Troelstra ), Inga dhe Ragna Jacobi, Albert Jeanneret (vëllai i Le Corbusier ), Jeanne de Salzmann, Mariam Ramberg, Anita Berber, Gertrude Price Wollner,  dhe Placido de Montelio. Me shpërthimin e Luftës së Parë Botërore në vitin 1914, shkolla u braktis. Pas Luftës së Dytë Botërore, idetë e tij u morën si "muzikë dhe lëvizje" në shkollat britanike.

 Publikime 

 Vorschläge zur Reform des musicalischen Schulunterrichts. Gealto Hugurich, 1905
 La Rythmique (2 vëllime) (Lozanë: Foetisch, 1906 dhe 1918)
 La Portée Musicale (Lozanë: Foetisch)
 Les Gammes et les tonalités, le phrasé et les nuances (3 vëllime) (Lausanne: Foetisch, 1907)
 La Bonne Chanson, në: "Gazette Musicale de la Suisse Romande", 1 nëntor 1894
 La Plastique animée (Lausanne: Foetisch)
 La Respiration et l'innervation musculaire (Lausanne: Foetisch, 1907)
 Le Rythme, la musique et l'éducation (Paris, 1920 dhe 1935); si Rhythmus, Musik et Erziehung (Basel: Benno Schwabe, 1922)
 Suvenire. Shënime dhe kritika (Neuchâtel: Attinger, 1942)
 La Musique et nous. Notes de notre double vie (Gjenevë: Perret-Gentil, 1945)
 Shënime bariolées (Gjenevë: Jeheber, 1948)

 Referime 

Kategoria:Lindje 1865
Kategoria:Muzikologë zviceranë
Kategoria:Vdekje 1950