Gjendja mendore

Një gjendje mendore është një gjendje mendore e një personi. Gjendjet mendore përfshijnë një klasë të ndryshme, duke përfshirë perceptimin, përvojën e dhimbjes/kënaqësisë, besimin, dëshirën, qëllimin, emocionin dhe kujtesën. Ka polemika në lidhje me përkufizimin e saktë të termit. Sipas qasjeve epistemike, shenja thelbësore e gjendjeve mendore është se subjekti i tyre ka akses të privilegjuar epistemik, ndërsa të tjerët mund të konkludojnë ekzistencën e tyre vetëm nga shenjat e jashtme. Qasjet e bazuara në ndërgjegje thonë se të gjitha gjendjet mendore janë ose të vetëdijshme ose qëndrojnë në raportin e duhur me gjendjet e ndërgjegjshme. Qasjet e bazuara në qëllimshmëri, nga ana tjetër, e shohin fuqinë e mendjeve për t'iu referuar objekteve dhe për të përfaqësuar botën si shenjë e mendores. Sipas qasjeve funksionaliste, gjendjet mendore përcaktohen në kuptimin e rolit të tyre në rrjetin shkakësor, pavarësisht nga vetitë e tyre të brendshme. Disa filozofë mohojnë të gjitha qasjet e lartpërmendura duke thënë se termi "mendor" i referohet një grupi idesh të lidhura lirshëm pa një veçori unifikuese themelore të përbashkët nga të gjithë. Janë propozuar klasifikime të ndryshme të mbivendosura të gjendjeve mendore. Dallimet e rëndësishme i grupojnë fenomenet mendore së bashku sipas faktit nëse ato janë shqisore, propozicionale, të qëllimshme, të vetëdijshme apo të ndodhura. Gjendjet shqisore përfshijnë mbresa shqisore si perceptimet vizuale ose dhimbjet trupore. Qëndrimet propozicionale, si besimet dhe dëshirat, janë marrëdhënie që një subjekt ka me një propozim. Karakteristika e gjendjeve të qëllimshme është se ato i referohen ose kanë të bëjnë me objekte ose gjendje të çështjeve. Gjendjet e ndërgjegjshme janë pjesë e përvojës fenomenale, ndërsa gjendjet e ndodhura janë të efektshme në mënyrë kauzale brenda mendjes së pronarit, me ose pa vetëdije. Një klasifikim me ndikim i gjendjeve mendore është për shkak të Franz Brentano, i cili argumenton se ekzistojnë vetëm tre lloje themelore: prezantimet, gjykimet dhe fenomenet e dashurisë dhe urrejtjes.

Gjendjet mendore zakonisht janë në kontrast me aspektet fizike ose materiale. Për fizikistët (jo eliminues), ato janë një lloj vetie e nivelit të lartë që mund të kuptohet në termat e aktivitetit nervor të imët. Dualistët e pronës, nga ana tjetër, pretendojnë se një shpjegim i tillë reduktues nuk është i mundur. Eliminativistët mund të refuzojnë ekzistencën e vetive mendore, ose të paktën të atyre që korrespondojnë me kategoritë psikologjike popullore si mendimi dhe kujtesa. Gjendjet mendore luajnë një rol të rëndësishëm në fusha të ndryshme, duke përfshirë filozofinë e mendjes, epistemologjinë dhe shkencën konjitive. Në psikologji, termi përdoret jo vetëm për t'iu referuar gjendjeve individuale mendore të listuara më sipër, por edhe për një vlerësim më global të shëndetit mendor të një personi.

 Shiko edhe 

 Mendja

 Referime 

Kategoria:Gjendje mendore
Kategoria:Përmbajtje mendore