Përpjekja për të krijuar një Federatë Ballkanike

Krijimi i një Federate Ballkanike u tentua në vitet pas Luftës së Dytë Botërore, midis vitit 1945 dhe 1948.

Një federatë ballkanike ishte një synim tradicional i lëvizjes punëtore . Deri në vitin 1948, Federata Ballkanike ishte zyrtarisht pjesë e programeve të të gjitha partive komuniste në Ballkan. Besohej se një Ballkan i bashkuar do të zgjidhte të gjitha çështjet kombëtare dhe do të siguronte pavarësinë e vërtetë.

Pas fitores mbi fashizmin, dukej se më në fund ishin pjekur kushtet për bashkim. Në vitet e pasluftës, Jugosllavia, Shqipëria, Bullgaria dhe partizanët grekë u afruan më shumë. Udhëheqësi jugosllav Josip Broz u përpoq të imponohej si udhëheqës i Federatës Ballkanike. Tito synonte të përfshinte republikat e Shqipërisë dhe Bullgarisë në strukturën ekzistuese federale të Jugosllavisë. Bullgarët donin të hynin në një shtet të përbashkët në kushte të barabarta me Jugosllavinë, ndërsa sovjetikët këmbëngulnin për bashkim nën patronazhin e Moskës. Ishte planifikuar përfshirja e Greqisë në federatë pas fitores partizane, ose të paktën pjesët veriore të saj nën kontrollin partizan.

Përpjekja e Titos për të vënë nën kontroll Shqipërinë dhe Greqinë në bashkëpunim me Bullgarinë, pra për të krijuar një bllok të madh socialist ballkanik jashtë kontrollit të Moskës, shkaktoi një konflikt me Stalinin . 

Bllokada e Jugosllavisë nga vendet e Cominform në 1948 dhe disfata e mëpasshme e partizanëve në Luftën Civile Greke në 1949 pengoi krijimin e Federatës Ballkanike.

 Planet e unifikimit 
Pas Luftës së Dytë Botërore, autoritetet e reja komuniste të RS të Jugosllavisë, Republikës Popullore të Bullgarisë, Republikës Popullore të Rumanisë dhe Republikës Popullore të Shqipërisë, me pjesëmarrjen aktive të BRSS, konsideruan bashkimin në një Republikë Federale Ballkanike, e cila do të përfshinte Greqinë në rast të fitores partizane në Luftën Civile Greke . Në atë kohë, Tito punonte shumë aktivisht për krijimin e Federatës Ballkanike.  Jugosllavia ndihmoi aktivisht partizanët grekë dhe punoi për bashkimin e Shqipërisë me Jugosllavinë. 

 Negociatat mes Jugosllavisë dhe Shqipërisë 
parapamje| Partizanët në Tiranë më 1944.
Nga seanca e parë e Këshillit Antifashist për Çlirimin Kombëtar të Shqipërisë (KAÇKSH - AVNOA) në Përmet më 24. maj 1944 Titos iu dërgua një telegram ku thuhej se lufta e popujve të Jugosllavisë ishte "garanci e vëllazërisë së popujve ballkanikë dhe realizimi i idesë së një konfederate ballkanike".  Edhe gjatë luftës po krijohej një lloj marrëdhënie patronazhi midis Partisë Komuniste të Jugosllavisë dhe Partisë Komuniste të Shqipërisë . Pas luftës, lidhjet midis Moskës dhe Tiranës u krijuan përmes jugosllavëve, duke përfshirë edhe dërgimin e armëve. 

Bashkimi i Shqipërisë u bë në të gjitha fushat. Jugosllavia dërgoi ekspertë të të gjitha llojeve në Shqipëri dhe furnizonte me ushqime, ndonëse vetë ishte në mungesë. Milovan Đilas, Susreti sa Staljinom (str. 76) Gjatë bisedimeve sovjeto-jugosllave në Moskë në maj 1946, Stalini nuk kishte asgjë kundër dëshirës së jugosllavëve për të përfshirë Shqipërinë në RPF të Jugosllavisë. 

Më 1 korrik 1946, u lidh një Traktat Miqësie dhe Bashkëpunimi ndërmjet FPR të Jugosllavisë dhe RP të Shqipërisë. Miranda Vickers, The Albanians: a modern history  U arrit një marrëveshje për ndjekjen e një politike të unifikuar ekonomike dhe formimin e ndërmarrjeve të përziera shqiptaro-jugosllave.

Një pjesë e udhëheqjes shqiptare ishte kundër "ndërhyrjes totale të jugosllavëve në sferat më të ndryshme të jetës shqiptare", kundër të cilit në janar 1947 ministri shqiptar i Ekonomisë, Nako Spiru, u ngrit publikisht. Ai është akuzuar nga Beogradi për sabotim të bashkëpunimit ekonomik dhe nga pjesa tjetër e udhëheqjes shqiptare për shovinizëm. Menjëherë pas kësaj ai u vetëvra, gjë që filloi përkeqësimin e marrëdhënieve shqiptaro-jugosllave. Milovan Đilas, Susreti sa Staljinom (str. 77)

 Çështja e Kosovës 
Në një takim mes Titos dhe Hoxhës në Beograd, në verën e vitit 1946, udhëheqësit jugosllavë dhe shqiptarë diskutuan çështjen e Kosovës. Sipas Titos, në atë kohë ishte e papërshtatshme të ngrihej çështja e aneksimit të kësaj zone në Shqipëri. Aktivizimi i kësaj çështjeje, sipas tij, mund t'i dobësonte pozitat e pushtetit jugosllav, veçanërisht në Serbi. Në të njëjtën kohë, ai avokoi domosdoshmërinë e zbatimit të të gjitha masave për lidhjen e popullit të Kosovës dhe popullit të Shqipërisë, duke përfshirë hapjen e kufirit jugosllavo-shqiptar.  Besohej se marrëdhëniet shqiptaro-jugosllave (së bashku me çështjen e Kosovës ) do të zgjidheshin përfundimisht në kuadrin e një konfederate socialiste ballkanike. 

Sipas kujtimeve të Millovan Đilas, pas bashkimit, minoriteti kombëtar shqiptar "i rëndësishëm dhe kompakt" do t'i aneksohej Shqipërisë, si një republikë më vete në federatën jugosllavo-shqiptare. Milovan Đilas, Susreti sa Staljinom (str. 82)

 Negociatat mes Jugosllavisë dhe Bullgarisë 
parapamje|238x238px| Georgi Dimitrov
Në vjeshtën e vitit 1944 në një takim të delegacioneve jugosllave dhe bullgare, u diskutua për federatën. Georgi Dimitrov më 23 nëntor 1944 shkruante në ditarin e tij: “Më pas ramë dakord për përgatitjen e lidhjes së një aleance midis Bullgarisë dhe Jugosllavisë, duke pasur parasysh perspektivën e krijimit të një federate të përbashkët të sllavëve të jugut”.  Drafti i Marrëveshjes së Aleancës, i hartuar nga dy liderët e BKP-së, G. Dimitrov dhe V. Kolarev, thuhej:

Kishte mosmarrëveshje midis Jugosllavisë dhe Bullgarisë për formën e bashkimit. Bullgarët propozuan që shteti i përbashkët të organizohej mbi parimet e një konfederate, ndërsa jugosllavët këmbëngulën që Bullgaria të bëhej pjesë e RPFJ tashmë ekzistuese me të njëjtat të drejta si republikat e tjera. Stalini nuk e miratoi "përthithjen" e Bullgarisë në federatën jugosllave, por e miratoi bashkimin. 

Në shkurt 1945 në Konferencën e Jaltës, Britania e Madhe dhe SHBA kundërshtuan përfundimin e Traktatit të Bashkimit dhe Ndihmës së Ndërsjellë midis Bullgarisë dhe Jugosllavisë. Ata besonin se Bullgaria, e cila ishte në një gjendje armëpushimi, nuk mund të lidhte një marrëveshje të tillë. BRSS nuk donte të sfidonte "veton" britanike. Qeveria sovjetike propozoi të pritej me bashkimin bullgaro-jugosllav derisa Bullgaria të nënshkruante një traktat paqeje. Kjo u ra dakord në Moskë në një takim midis udhëheqësve sovjetikë dhe delegacionit jugosllav, të udhëhequr nga Tito, më 7 qershor 1946. 

Më në fund, Jugosllavia dhe Bullgaria, pas takimit në Bled, nga 30 korrik deri më 1 gusht 1947 nënshkruan një marrëveshje për miqësi, bashkëpunim dhe ndihmë të ndërsjellë. Marrëveshja përfshinte një paragraf për vendosjen e lidhjeve të ngushta për shkak të provokimeve të shpeshta në kufi nga monarkistët grekë dhe një qëndrim të përbashkët të të dy vendeve ndaj Komisionit Hetimor, i formuar me vendim të Këshillit të Sigurimit të OKB-së, si dhe ndalimin e hyrjes së përfaqësuesve të tij në territorin e Jugosllavisë dhe Bullgarisë.  Sidoqoftë, Stalini më 8 gusht 1947 paralajmëroi se shpallja e bashkimit, para ratifikimit të traktatit të paqes, do të përdorej nga amerikanët dhe britanikët për të rritur ndihmën ushtarake për Greqinë dhe Turqinë, megjithëse kishte mbetur vetëm një muaj deri në hyrjen në fuqi të traktatit të paqes. Titos dhe Dimitrovit më 12 gusht 1947, u erdhën telegrame të njëjta nga Stalini. Dimitrov të nesërmen  më 13 gusht, dërgoi një telegram të koduar në Beograd, përmbajtja e të cilit ishte:

Traktati i paqes me Bullgarinë hyri në fuqi në shtator 1947 ndërsa më 16 shtator z. Dimitrov mori telegramin e mëposhtëm nga Moska: "Më 16 shtator hyn në fuqi traktati i nënshkruar i paqes. Mendoj se Qeveritë e Bullgarisë dhe Jugosllavisë mund të vazhdojnë me zbatimin e marrëveshjes për miqësinë dhe ndihmën e ndërsjellë. Drushkov (Stalin) Alekseev (Molotov)". 

Pranë Varnës, më 27 nëntor 1947, gjatë vizitës zyrtare të Titos në Bullgari, u mbajt ceremonia e nënshkrimit të Marrëveshjes për Miqësinë, Bashkëpunimin dhe Ndihmën e ndërsjellë ndërmjet Jugosllavisë dhe Bullgarisë. Në një komunikatë të përbashkët ata theksuan se formimi i Komisionit Ballkanik nga Këshilli i Sigurimit shkel Kartën e OKB-së dhe parimin e sovranitetit shtetëror të popujve ballkanikë dhe për këtë arsye ata nuk mund të ofrojnë asnjë bashkëpunim dhe as ta lejojnë atë në territorin e tyre.

 Situata në Greqi 
parapamje| Partizanët maqedonas, pjesëmarrës në luftën civile greke në krah të Ushtrisë Demokratike.
Në shtator 1947 në territorin jugosllav u mbajt plenumi i tretë i Komitetit Qendror të Partisë Komuniste të Greqisë, në të cilin u miratua plani për krijimin e të ashtuquajturës Greqia e Lirë me qendër në Selanik dhe u mor vendimi që deri në pranverë të trefishoheshin përmasat e Ushtrisë Demokratike të Greqisë dhe të formohej një trupë që do të pushtonte Selanikun . 

Në dhjetor 1947, komunistët grekë formuan Qeverinë e Përkohshme Demokratike të Greqisë, duke llogaritur se do të njiheshin nga Beogradi, Sofja dhe, ndoshta, Moska. Në fund të dhjetorit, përmes Radio Beogradit, Partia Komuniste e Greqisë dhe Qeveria e Përkohshme uruan popullin grek për Vitin e Ri. Kështu, Jugosllavia doli si partneri kryesor i Partisë Komuniste të Greqisë. Qeveria greke reagoi ashpër nga Athina dhe i dërgoi një notë të ngarkuarit me punë jugosllave në Greqi për shkak të njoftimit publik për formimin e PDVG-së, si dhe në lidhje me funksionimin e radiostacionit "Greqia e Lirë" në territorin jugosllav. 

Formimi i Qeverisë së Përkohshme të Greqisë u perceptua në Uashington si një kërcënim i mbështetjes së hapur ushtarake nga Jugosllavia dhe Bullgaria për partizanët grekë. Raporti i Departamentit Amerikan të Mbrojtjes thekson se njohja e Qeverisë së Përkohshme Demokratike të Greqisë do të ishte shkelje e Rezolutës 21 të OKB-së nga 21 tetori 1947 dhe dënon veprimtarinë e Shqipërisë, Bullgarisë dhe Jugosllavisë, që mund të kuptohet si sulm i armatosur (në rastin e dërgimit të formacioneve të armatosura) ndaj një anëtari të OKB - Greqisë. 

 Bashkimi i Maqedonisë 
parapamje| Shoku Tempo përshëndet Brigadën e Parë Maqedonase dhe partizanët grekë në Luginën e Karaxhavës në vitin 1943.
Sipas kujtimeve të Svetozar Vukmanoviqit, kur formuluan qëllimet politike të luftës partizane në Maqedoni në vitin 1943, ata u gjendën para një dileme: a do ta vendosnin si synim të afërt çlirimin dhe bashkimin e popullit maqedonas? U ra dakord që fillimisht të kufizoheshin në çlirimin e Maqedonisë si pjesë e Jugosllavisë dhe të luftonin për fitoren e lëvizjes nacionalçlirimtare në vendet përreth, e cila do të njihte lirinë dhe barazinë e popullit maqedonas. Kështu, kur të piqen kushtet për Federatën Ballkanike, një Maqedoni e lirë dhe e bashkuar do të jetë pjesë e saj.  Kjo shkaktoi rezistencë. Një grup maqedonasish lëshuan një proklamatë duke kërkuar lirinë dhe bashkimin e gjithë Maqedonisë si qëllim imediat i luftës. Nga ana tjetër, kryesia e Frontit Atdhetar Bullgar deklaroi se i njeh popullit maqedonas të drejtën për vetëvendosje, por me kushtin që Maqedonia të mos aneksohet nga asnjë shtet ballkanik. 

Në vitin 1944, Partia Komuniste e Bullgarisë, Partia Komuniste e Jugosllavisë dhe Partia Komuniste e Maqedonisë gjetën një zgjidhje për mosmarrëveshjen e vjetër serbo-bullgare për territorin e Maqedonisë, duke njohur identitetin e veçantë maqedonas dhe të drejtën e bashkimit të popullit maqedonas. Në përputhje me rrethanat, autonomia kulturore u ra dakord për Maqedoninë e Pirinit në Bullgari. 

Gjuha maqedonase u krijua si gjuhë letrare në vitin 1944 kur Bullgaria ka futur një standard të ri letrar maqedonas në shkollat në Maqedoninë Pirine. Jugosllavia futi edhe maqedonishten në shkolla. Politika zyrtare bullgare inkurajoi regjistrimin e banorëve të Maqedonisë Pirin në regjistrim si maqedonas, gjatë Autonomisë Kulturore të Maqedonisë Pirine 1944-1948.  Një deklaratë e ngjashme u inkurajua nga politika zyrtare jugosllave në Maqedoninë e Vardarit. Gjithashtu, Ministria Bullgare e Arsimit me 30 janar urdhëroi që historia e rajonit të Maqedonisë të studiohej veçmas nga historia bullgare. 

Në të njëjtën kohë, Fronti Popullor Çlirimtar Maqedonas luftoi në Greqi për bashkimin e maqedonasve.

 Reagimi i Perëndimit 
parapamje| Aeroplanmbajtësja amerikane Franklin Roosevelt në Greqi, shtator 1946 .
Perëndimi në vitin 1945, kur u bë e ditur për planet për afrimin bullgaro-jugosllav, shprehu një qëndrim jashtëzakonisht negativ ndaj idesë së një federate bullgaro-jugosllave nga frika se do të kishte pretendime territoriale ndaj Greqisë, kur ishte fjala për Maqedoninë e Egjeut .

Në kulmin e luftës civile greke gjatë verës së vitit 1947, në Këshillin e Sigurimit të OKB-së u zhvillua një luftë e vërtetë fjalësh midis përfaqësuesve të SHBA-së nga njëra anë dhe BRSS dhe Jugosllavisë nga ana tjetër, lidhur me akuzat ndaj Shqipërisë, Bullgarisë dhe Jugosllavisë për “kërcënimet e tyre për paqen”.  Aleanca jugosllavo-bullgare u perceptua nga vendet perëndimore si një kërcënim serioz për Greqinë dhe interesat e tyre në rajon.  Pas marrëveshjes jugosllavo-bullgare, “Mondi” parizian më 23. korrik 1947 shkroi: “Nuk ka dyshim se bëhet fjalë për vendosjen e një gurthemeli të ri për krijimin e Bllokut Lindor”. Gazetarët amerikanë vlerësuan njëzëri se kjo Marrëveshje kërcënonte Greqinë dhe supozuan se negociatat diskutuan për krijimin e një shteti autonom maqedonas. 

Për shkak të zhvillimeve në Ballkan, ambasadori britanik në Uashington deklaroi se BRSS, Tito dhe Dimitrov “po luanin me zjarrin”. SHBA vendosi Jugosllavinë ndër fajtorët kryesorë për shkaktimin e krizës në Ballkan dhe shqyrtoi mundësinë e përdorimit të forcës ushtarake kundër saj nëse dërgonte njësi në Greqi për të mbështetur partizanët. 

 Reagimet e Stalinit 
Stalini i tha delegacionit jugosllav se ishte dakord "që Jugosllavia të gëlltiste Shqipërinë", megjithëse Milovan Djilas protestoi se "kjo nuk është gëlltitje, por bashkim". Milovan Đilas, Susreti sa Staljinom (str. 82) Megjithatë, ai tërhoqi vëmendjen e jugosllavëve për mundësinë e ndërlikimit të marrëdhënieve me Anglinë, për shkak të politikave të tyre në rajon:

parapamje|243x243px| Stalini

Në një bisedë me delegacionin jugosllav në Moskë, Stalini mbështeti bashkimin e Jugosllavisë me Bullgarinë, e më pas të Shqipërisë (në këtë bashkim), por tha se kryengritja në Greqi duhet të shtypet (përdori shprehjen "svernut" - i përkulur, i përdredhur), domethënë se partizanët grekë duhet të lihen në baltë, sepse Amerika në botë ishte më e fortë për të ndërhyrë. Milovan Đilas, Susreti sa Staljinom (str. 102-103)

Marrëdhëniet sovjeto-jugosllave u tensionuan pas datës 19 janar 1948 kur Tito i kërkoi presidentit shqiptar Enver Hoxha të siguronte një bazë për vendosjen e një divizioni jugosllav në Shqipërinë e Jugut për shkak të kërcënimit të një inkursioni grek në territorin shqiptar me mbështetjen e "anglo-amerikanëve". Tito e bëri këtë pa u konsultuar me Moskën. Kur Stalini e kundërshtoi këtë, Tito u përgjigj se ai "do ta pranonte atë këshillë, por, në rast se Greqia pushtonte Shqipërinë e Jugut, atëherë Jugosllavia do ta shijojë atë qull së bashku me Bashkimin Sovjetik ". 

Në një telegram përgjigjeje nga Moska të datës 1 shkurt, u theksua se ka pasur mosmarrëveshje serioze mes dy qeverive. Tito deklaroi se nuk priste që "qeveria sovjetike t'i kushtonte kaq rëndësi kësaj çështjeje", duke vënë në dukje se gjatë verës së vitit 1947  një regjiment aviacioni jugosllav u vendos përkohësisht në Shqipëri dhe nuk pati asnjë kundërshtim nga qeveria sovjetike me këtë rast. 

Doli se ishte pikërisht afrimi i tre vendeve ballkanike - Bullgarisë, Jugosllavisë dhe Shqipërisë, në të cilat Jugosllavia kishte iniciativën, që shkaktoi reagimin negativ të Stalinit. PKJ u përpoq të luante një rol udhëheqës në marrëdhëniet me shtetet fqinje, gjë që binte ndesh me modelin hierarkik të marrëdhënieve të kampit socialist me vetëm një qendër të fortë në Moskë.

 Ndarja e Titos dhe Stalinit 
djathtas|parapamje| Harta e Bllokut Lindor pasi Jugosllavia kundërshtoi Stalinin.
Për shkak të përkeqësimit të situatës ndërkombëtare, më 4 shkurt 1948, ambasadorët sovjetikë në Beograd dhe Sofje u urdhëruan të informonin Titon dhe Dimitrovin për ndryshimet në qëndrimet e politikës së jashtme të Bashkimit Sovjetik në lidhje me Marrëveshjen që ata kishin nënshkruar për ndihmën e ndërsjellë.  Për të bërë presion mbi Jugosllavinë dhe Bullgarinë, Stalini ftoi krerët e lartë të të dy vendeve në negociata sekrete, të cilat u mbajtën në Moskë më 10 shkurt 1948. Vetë Tito nuk shkoi në Moskë, me pretekstin se nuk ndihej mirë. Konsultimet përfunduan me kritika të ashpra ndaj Jugosllavisë dhe Bullgarisë për politikën e tyre të jashtme të gabuar. 

Pas kthimit nga Moska, delegacioni jugosllav paraqiti një raport, pas së cilës në një seancë të Byrosë Politike të Komitetit Qendror të Partisë Komuniste të Jugosllavisë më 1. mars 1948 arriti në përfundimin se "BRSS nuk dëshiron të marrë parasysh interesat e Jugosllavisë". Më 18 mars 1948 kreu i grupit të këshilltarëve ushtarakë sovjetikë në Jugosllavi, gjenerali Barskov, informoi Titon se qeveria e BRSS kishte vendosur të tërheqë të gjithë instruktorët ushtarakë sepse ata ishin "të rrethuar nga armiqësia". Tito iu përgjigj Moskës më 20 mars 1948. Ai hodhi poshtë akuzat për armiqësi ndaj BRSS si dhe  kërkoi që "Qeveria e BRSS të deklarojë hapur se për çfarë bëhet fjalë". 

Si përgjigje, më 27 mars 1948, në emër të Komitetit Qendror të Partisë Komuniste të Jugosllavisë mbërriti një letër e nënshkruar nga Stalini dhe Molotov, ku renditeshin të gjitha deklaratat "anti-sovjetike" të liderëve jugosllavë, si: "degjenerimi i Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik", "shovinizmi i madh shtetëror i BRSS", "robërimi ekonomik i Jugosllavisë" si dhe që "vetëm Jugosllavia është bartëse e socializmit revolucionar”. Letra emërtonte katër "marksistë të dyshuar" nga udhëheqja e Partisë Komuniste të Jugosllavisë - Ministri i Brendshëm A. Rankoviq, Shefi i Administratës Politike të APJ, S. Vukmanović Tempo, M. Đilas, B. Kidriç, ndërsa A. Velebit, zëvendësministër i Punëve të Jashtme, u etiketua si spiun anglez.

Në Plenumin e KQ të Partisë Komuniste të Jugosllavisë, më 12 dhe 13 prill 1948, i cili u mblodh në fshehtësi të rreptë, u diskutua për marrëdhëniet me BRSS. Tito besonte se konflikti lindi për shkak të Shqipërisë dhe vendimit për të dërguar një divizion këmbësorie jugosllave në Korçë, si dhe për shkak të marrëveshjes jugosllavo-bullgare në Bled. Tito deklaroi se ai nuk duhet të pajtohej me kritikat e deklaruara në letrën e Stalinit, sepse ishte "rezultat i shpifjeve të rënda, informacioneve të pasakta dhe mashtruese". Pothuajse të gjithë ata që morën pjesë në diskutim hodhën poshtë kategorikisht akuzat se Jugosllavia nuk pajtohej me linjën e politikës së jashtme të BRSS. I vetmi që nuk u pajtua me opinionin e përgjithshëm ishte Sreten Zhujovic, i cili tha: "Ku duhet të shkojmë më pas, nëse mbajmë një qëndrim të tillë kundër BRSS?". Në prezantimin e tij të mëtejshëm, Zhujovic bëri një pyetje retorike:

Anëtarët e Komitetit Qendror të Partisë Komuniste të Jugosllavisë e cilësuan deklaratën e Zhujovicit si një përpjekje për të thyer Komitetin Qendror dhe Partinë. Të nesërmen, më 13 prill, në adresën e Plenumit mbërriti një letër nga A. Hebrang, i cili gjithashtu mbështeti Stalinin. Plenumi mori vendim për hetimin e veprimtarisë antipartiake dhe antishtetërore të Zhujoviqit dhe Hebrang-ut, për të cilën çështje u formua një komision i posaçëm. 

Nga data 20 deri në datën 28 qershor 1948 në Bukuresht u mbajt Konferenca Cominform, ku u votua rezoluta kundër Jugosllavisë, e cila filloi një konflikt të hapur dhe bllokadë të Jugosllavisë. U vlerësua se liderët jugosllavë “morën rrugën e shkëputjes nga fronti i bashkuar socialist kundër imperializmit, të tradhtisë ndaj solidaritetit ndërkombëtar të njerëzve punëtorë dhe të kalimit në pozitat e nacionalizmit”. Si përfundim, “elementët e shëndoshë” brenda Partisë Komuniste të Jugosllavisë bëjnë thirrje për përmbysjen e udhëheqjes së Titos.  Asokohe pak kush besonte se Tito do të mbetej në pushtet.

 Bllokada e Jugosllavisë dhe disfata e partizanëve grekë 
parapamje| Fëmijët refugjatë kalojnë kufirin mes Greqisë dhe RSFJ-së, pak para sulmit nga monarko-fashistët grekë.
Pas rezolutës së Informbyros, Bashkimi Sovjetik dhe satelitët e tij filluan një bllokadë të Jugosllavisë, e cila kishte qenë mbështetësi më i madh i partizanëve grekë. Kjo çoi në një ndarje në udhëheqjen greke. Në janar 1949 gjenerali i famshëm Markos, i cili akuzohej për titizëm, u shkarkua dhe u zëvendësua nga Zahariadis, i cili i përmbahej linjës së Stalinit.

Në të njëjtën kohë, filluan përplasjet staliniste me udhëheqësit dashamirës të Jugosllavisë në vendet fqinje. Në muajin maj 1949 në Tiranë u zhvillua gjyqi i kreut të Partisë Komuniste Shqiptare, Koçi Xoxe, me akuzën e mbështetjes së Titos dhe punës kundër Informbiros. Xoxe u dënua me vdekje dhe u ekzekutua më 11. qershor 1949.

Nën presion nga Lindja dhe Perëndimi, Jugosllavia mbylli kufirin e saj për partizanët grekë në korrik 1949 dhe i shpërndau kampet e tyre brenda Jugosllavisë.

Në korrik 1949 Presidenti i Bullgarisë, një avokat i madh i bashkimit me Jugosllavinë , Georgi Dimitrov, vdiq në një sanatorium afër Moskës. Disa dyshojnë se ai u helmua sepse Stalinit nuk i pëlqente ideja e një Federate Ballkanike mbi të cilën ai nuk do të kishte kontroll, as afërsia e tij me Titon. Të tjerët i hedhin poshtë këto pretendime.

Në gusht 1949. Qeveria greke nisi një ofensivë të madhe kundër partizanëve në Greqinë veriore, duke përfshirë avionët që hidhnin bomba napalm . Deri në shtator 1949 shumica e luftëtarëve u dorëzuan dhe mijëra refugjatë kaluan në Jugosllavi.

Më 30. Nëntor 1949  nisi një gjyq i madh në Sofje kundër Trajçe Kostovit, zëvendëskryeministër i Bullgarisë dhe nëntë zyrtarë të tjerë të lartë bullgarë. Ai u dënua si agjent i shtetit terrorist të Titos dhe u ekzekutua më 16 dhjetor në Sofje.

 Shih edhe 
 Lufta Civile Greke
 Federata Ballkanike
 Ndarja mes Titos dhe Stalinit

 Referime 

Kategoria:Kosova në Luftën e Dytë Botërore
Kategoria:Shqipëria në Luftën e Dytë Botërore
Kategoria:Jugosllavia në Luftën e Dytë Botërore
Kategoria:Komunizëm
Kategoria:Historia e Maqedonisë së Veriut
Kategoria:Historia e Greqisë
Kategoria:Historia e Shqipërisë
Kategoria:Historia e Rumanisë
Kategoria:Historia e Jugosllavisë
Kategoria:Lufta e Ftohtë
Kategoria:Historia e Ballkanit
Kategoria:Historia e Bullgarisë
Kategoria:Lufta qytetare greke