Instituti Kombëtar për të Rinjtë e Verbër

Instituti Kombëtar për të Rinjtë e Verbër (frëngjisht: Institut National des Jeunes Aveugles; INJA) është një shkollë speciale për nxënës të verbër në Paris, Francë. Konsiderohet shkolla e parë për të verbër në botën perëndimore dhe ka shërbyer si model për shumë shkolla të mëvonshme për nxënës të verbër.

 Vështrim 
Në fund të shekullit të 18-të, evropianët filluan të interesoheshin për arsimimin e të verbërve. Përpara kësaj kohe, të verbërit trajtoheshin sikur të ishin të paaftë për t'u arsimuar (pavarësisht faktit se shumë të verbër të lindur nga familje me mjetet për t'u siguruar atyre mësimdhënie individuale ishin arsimuar mirë).

Në vitin 1784, Valentin Haüy, një gjuhëtar dhe përkthyes i mbretit, i tmerruar nga trajtimi i të verbërve dhe nga fakti se shumica e të verbërve ishin të varfër dhe të paaftë të bënin më shumë sesa të lypnin për të jetuar, ndërmori përsipër t'i mësonte një të riu të verbër të quajtur François Lesueur të lexonte shkronja të ngritura, duke vërtetuar se të verbërit ishin të aftë të lexonin dhe të shkruanin.  Eksperimenti i tij pati sukses dhe në vitin 1785, ai themeloi Institution des jeunes aveugles ("Instituti për të rinjtë e verbër"), me ndihmën e Société philanthropique, një grup bamirësish, për të mësuar të rinjtë e verbër në një mjedis klase.Zina Weygand, The Blind in French Society from the Middle Ages to the Century of Louis Braille, Stanford: Stanford University Press, 2009, page 94.

Shkolla e parë funksionoi në Rrugën Coquillère, në Paris. Në vitin 1786, shkolla u zhvendos në një ndërtesë në Notre-Dame-des-Victoires, të marrë me qira nga Société philanthropique .Edgard Guilbeau, Histoire de l'Institution Nationale des Jeunes Aveugles, Paris: Belin Freres, 1907, page 22.  Më 26 dhjetor, disa nga nxënësit e Haüy-t i demonstruan aftësitë e tyre në lexim dhe muzikë Luigjit XVI, dhe Haüy-t iu dha financim mbretëror për 120 nxënës, pas së cilës emri i shkollës u ndryshua në Institution Royale des Jeunes Aveugles, "Instituti Mbretëror për të Rinjtë e Verbër". 

Në vitin 1791, pas Revolucionit Francez, shkolla u riemërua Institution nationale des jeunes aveugles ("Instituti Kombëtar për të Rinjtë e Verbër") dhe u zhvendos në Couvent des Célestins .  Në tetor 1794, ajo u transferua në Rrugën St-Denis nr. 34, në një ish-spital të drejtuar nga Filles Ste-Catherine.  Nga viti 1800 deri në vitin 1815, shkolla u bashkua me Spitalin Quinze-Vingts dhe u riemërua Institut national des aveugles travailleurs ("Instituti Kombëtar i të Verbërve që Punësojnë").  Gjatë kësaj periudhe, kushtet për studentët ishin të vështira dhe ata kishin pak mundësi për të avancuar arsimin e tyre akademik.Pierre Henrie, La vie et l'oeuvre de Valentin Hauy, Paris: Presses universitaires de France, 1984, page 99. Joseph Guadet, L'Institut des Jeunes Aveugles de Paris, Paris: E. Thunot, 1840, page 47.

Me rivendosjen e monarkisë në vitin 1815, shkolla u rivendos si një entitet i pavarur. Sébastien Guillié, një mjek që kishte studiuar oftalmologji, u bë drejtor dhe e zhvendosi shkollën në ambientet në Rrugën Saint-Victor, e cila dikur kishte qenë një seminar, por u bë vendi i një masakre famëkeqe të priftërinjve gjatë Revolucionit. Edhe pse ai shkroi rrëfime entuziaste për suksesin e tij në edukimin e studentëve,  ai e drejtoi shkollën me ashpërsi dhe madje kreu eksperimente të dhimbshme mbi disa studentë të verbër. 

Sébastien Guillié u detyrua të linte pozicionin në vitin 1821 për shkak të një afere me një mësuese.  Ai u zëvendësua nga Alexandre-René Pignier . Pignier prezantoi shumë përmirësime dhe kërkoi një ndërtesë të re për shkollën. Ndërtesa në Rrugën St-Victor ishte e ftohtë, e ndriçuar dobët dhe me lagështirë, dhe shumë studentë vdiqën ose u prekën nga tuberkulozi atje.  Megjithatë, shkolla fitoi reputacionin si një vend ku nxënësit e verbër mund të merrnin arsim në gramatikë, aritmetikë, muzikë dhe histori.

Louis Braille, shpikësi i sistemit Braille, ndoqi shkollën në vitin 1819 dhe më vonë dha mësim atje.

Në vitin 1843, instituti u zhvendos në një ndërtesë të re, më të madhe në Boulevard des Invalides, ku ndodhet edhe sot e kësaj dite.

Klasa e parë e organos për studentët e verbër u krijua në institut në vitin 1826 dhe, deri në vitin 1833, katërmbëdhjetë studentë të verbër mbanin pozicione organistësh në kishat e Parisit. Instituti vazhdoi të prodhonte një numër organistësh të suksesshëm, si Gabriel Gauthier, Louis Vierne, André Marchal, Jean Langlais dhe Gaston Litaize. Ann Labounsky, Jean Langlais: The Man and his Music, Maryland: Rowman and Littlefield, 2000, pages 30–47

Shkolla për të Verbërit Perkins, e ndjekur nga gruaja e famshme amerikane e shurdhër dhe e verbër Helen Keller, u themelua pasi Samuel Gridley Howe vizitoi këtë institucion.

 Shiko edhe 
 Tiflologjia
 Tiflopedagogjia

 Literatura 
Louis Braille: A Touch of Genius, C. Michael Mellor, National Braille Press, 2006. Includes sections on Valentin Haüy, Institution Royale des Jeunes Aveugles, Sébastien Guillié, and of course Louis Braille.
 Denis Havard de la Montagne: L’Institut National des Jeunes Aveugles et la musique. Artikel in Musica et Memoria.
 Jean Langlais: The Man and His Music. Ann Labounsky, 2000, S. 30–47.

 Lidhje të jashtme 
 L'Institut National des Jeunes Aveugles (në frëngjisht)
 Historia e INJA-s (në frëngjisht)

 Referime 

Kategoria:Shkolla në Francë
Kategoria:Shkolla për të verbërit