Qëllimshmëria

Qëllimshmëria është aftësia mendore për t'iu referuar ose përfaqësuar diçka. Ndonjëherë konsiderohet si shenjë e mendores, ajo gjendet në gjendje mendore si perceptime, besime ose dëshira. Për shembull, perceptimi i një peme ka qëllimshmëri sepse ai përfaqëson një pemë për perceptuesin. Një çështje qendrore për teoritë e qëllimshmërisë ka qenë problemi i mosekzistencës qëllimore: për të përcaktuar statusin ontologjik të entiteteve që janë objekt i gjendjeve qëllimore.

Një teori e hershme e qëllimshmërisë lidhet me argumentin ontologjik të Anselm të Canterbury-t për ekzistencën e Zotit, dhe me parimet e tij për dallimin midis objekteve që ekzistojnë në kuptim dhe objekteve që ekzistojnë në realitet. Ideja doli nga diskutimi me fundin e periudhës skolastike mesjetare, por në kohët e fundit u ringjall nga psikologu empirik Franz Brentano dhe më vonë u adoptua nga filozofi fenomenologjik bashkëkohor Edmund Husserl. Sot, qëllimshmëria është një shqetësim i gjallë midis filozofëve të mendjes dhe gjuhës. Një mosmarrëveshje e zakonshme është midis natyralizmit, pikëpamjes se vetitë e qëllimshme janë të reduktueshme në vetitë natyrore siç studiohen nga shkencat natyrore, dhe teorisë fenomenale të qëllimshmërisë, pikëpamjes se qëllimshmëria është e bazuar në vetëdije.

 Shiko edhe 

 Paarsyeshmëria

 Referime 

Kategoria:Qëllim
Kategoria:Kognicion
Kategoria:Ontologji
Kategoria:Psikolinguistikë