Hugo Lloris

Hugo Hadrien Dominique Lloris (lindur më 26 dhjetor 1986) është një futbollist profesionist francez që luan si portier për klubin e Major League Soccer Los Angeles FC.

Lloris e filloi karrierën e tij me klubin e qytetit të tij të lindjes, Nice, bëri debutimin e tij si adoleshent në tetor 2005 dhe luajti si portier gjatë ecurisë së ekipit në finalen e Coupe de la Ligue 2006. Pasi shkëlqeu në klub për tre sezone, ai u transferua te Lyon. Lloris fitoi disa çmime vendase në sezonin e tij të parë me klubin dhe, në fushatën e tij të dytë, fitoi nominime për çmime për performancat e tij në Ligën e Kampionëve të UEFA-s, ku Lyon arriti në gjysmëfinale për herë të parë. Ai u emërua gjithashtu Bashkimi Kombëtar i Futbollistëve Profesionistë (UNFP) Portieri i Vitit në Ligue 1 tri herë gjatë kohës së tij te Lyon.

Lloris iu bashkua skuadrës së Premier Ligës Tottenham Hotspur në vitin 2012 dhe bëri mbi 400 paraqitje për klubin gjatë njëmbëdhjetë sezoneve, duke u emëruar kapiten në vitin 2015 dhe duke ndihmuar ekipin të arrinte në finalen e Ligës së Kampionëve të UEFA-s në 2019. Ai iu bashkua Los Angeles FC në Major League Soccer në vitin 2024.

Lloris përfaqësoi Francën në nivelet nën-18, nën-19, dhe nën-21. Ai luajti në ekipin që fitoi Kampionatin Evropian të UEFA-s nën-19 2005. Lloris bëri debutimin e tij ndërkombëtar me ekipin e të rriturve në nëntor 2008 në një miqësore kundër Uruguajit. Ai ndihmoi Francën të kualifikohej për Kupën e Botës FIFA 2010 dhe u përshëndet nga media për performancën e tij në dy ndeshjet kundër Republikës së Irlandës në play-off-et kualifikuese. Ai e drejtoi ekipin kombëtar si kapiten për herë të parë në vitin 2010 dhe u bë kapiten i zgjedhjes së parë më 28 shkurt 2012, duke e çuar Francën në çerekfinale si në Euro 2012 ashtu edhe në Kupën e Botës 2014, si dhe në vendin e dytë në Euro 2016 dhe Kupën e Botës 2022, dhe duke fituar Kupën e Botës 2018 të mbajtur në Rusi. Me 145 paraqitje, ai është lojtari me më shumë ndeshje për Francën.

Jeta e hershme
Hugo Hadrien Dominique Lloris lindi më 26 dhjetor 1986 në qytetin mesdhetar të Nisës në një familje të klasës së lartë. Nëna e tij franceze ishte avokate dhe babai i tij është një bankier me bazë në Monte Carlo me prejardhje spanjolle katalanase. Ai ka një vëlla më të vogël, Gautier, i cili luajti për ish-klubin e vëllait të tij të madh, Nice si mbrojtës qendror. Si i ri, ashtu si shoku i tij i ekipit kombëtar dhe klubit, Yoann Gourcuff, Lloris shkëlqeu në tenis dhe luajti këtë sport deri në moshën 13-vjeçare. Ai ishte ndër lojtarët më të mirë në grupin e tij të moshës, duke u renditur lart në renditjen kombëtare të vendit, përpara se të zgjidhte të përqendrohej te futbolli.

Lloris studioi në Lycée Thierry Maulnier në Nice deri në vitin 2004.

Karriera në klub
Karriera e hershme
Lloris filloi të luajë futboll në moshën gjashtë vjeçare në CEDAC (Centre de Diffusion et d'Action Culturelle), një qendër kulturore lokale me bazë në lagjen e Cimiez, Nice. Qendra ofronte një sërë aktivitetesh, të cilat përfshinin futbollin. Lloris luajti në një sërë pozicionesh në qendër, të tilla si në sulm, përpara se të kalonte në pozicionin e portierit pasi trajnerët vunë re se ai zotëronte cilësi mbresëlënëse portieri, si menaxhimi i topit dhe aftësitë për të kapur. Lloris shkëlqeu në këtë pozicion dhe tërhoqi vëmendjen e ish-portierit të Nice dhe ndërkombëtarit francez Dominique Baratelli, i cili rekomandoi që lojtari t'i bashkohej ish-klubit të tij. Në moshën dhjetë vjeçare, Lloris iu bashkua akademisë së të rinjve të Nice. Ai kaloi disa vjet në akademinë e të rinjve të klubit dhe ishte portieri titullar për ekipin nën-17 të klubit që fitoi edicionin 2003–04 të Championnat Nationaux des 18 ans, një garë lige vendase në mbarë vendin për lojtarët nën moshën 18 vjeç.

Nice

Pas suksesit me ekipin nën-18 të klubit, Lloris u promovua në ekipin rezervë të klubit në Championnat de France Amateur, niveli i katërt i futbollit francez, për sezonin 2004–05. Ai alternoi vendin e portierit titullar me Hilaire Munoz pasi u shfaq në 12 ndeshje. Lloris u promovua në skuadrën e ekipit të parë përpara sezonit 2005–06 dhe iu dha fanella me numër 1. Ai u caktua nga menaxheri Frédéric Antonetti si portieri titullar i ekipit për fushatën e klubit në Kupën e Ligës përpara të preferuarit të tifozëve (dhe vendasit të Nice) Damien Gregorini, i cili u mbështet më shumë në lojërat e ligës. Lloris bëri debutimin e tij profesional më 25 tetor 2005, në moshën 18-vjeçare, duke regjistruar një portë të paprekur në fitoren 2–0 të Nice-s në Coupe de la Ligue kundër Châteauroux. Ai regjistroi një tjetër portë të paprekur në raundin vijues kundër Sedan dhe ndihmoi Nice të mposhtte favoritët Bordeaux dhe rivalët e Derbit të Côte d'Azur, Monaco në çerekfinale dhe gjysmëfinale, respektivisht, duke bërë që klubi të arrinte finalen e parë ndonjëherë të Coupe de la Ligue. Në finalen, Lloris luajti të gjithë ndeshjen në humbjen 2–1 të klubit kundër Nancy.

Lloris bëri debutimin e tij në ligë më 18 mars 2006 kundër Nancy duke marrë një portë të paprekur në një fitore 1–0. Ai bëri katër paraqitje të tjera në ligë atë sezon. Sezonin vijues, Lloris iu dha posti i portierit titullar përgjithmonë përpara Gregorini, i cili më pas u largua nga klubi për në Nancy. Lloris u shfaq në të gjitha ndeshjet e ligës, përveç njërës, duke regjistruar 13 porta të paprekura ndërsa Nice përfundoi në vendin e 16-të. Pavarësisht përfundimit zhgënjyes, klubi ishte ekipi i pestë më i mirë mbrojtës në ligë me Lloris që pranoi vetëm 36 gola. Vetëm veteranët Grégory Coupet, Cédric Carrasso dhe Ulrich Ramé pranuan më pak. Për pjesën e hershme të sezonit 2007–08, Lloris pësoi një dëmtim të përsëritur të ligamentit në gjurin e tij të majtë, gjë që e detyroi atë të humbiste tre javë në shtator. Ai u kthye në ekip më 6 tetor 2007 në një ndeshje ligë kundër Le Mans, por u zëvendësua pas 71 minutash pasi dëmtimi u përsërit. Lloris humbi gjashtë javë të tjera përpara se të kthehej më 24 nëntor në fitoren 2–1 të ekipit kundër Paris Saint-Germain. Ai u shfaq vazhdimisht me ekipin për pjesën e mbetur të sezonit, ndërsa Nice përfundoi në vendin e tetë, përfundimi më i mirë i klubit në ligë që nga përfundimi i gjashtë në sezonin 1988–89. Lloris pranoi vetëm 24 gola në 30 paraqitjet e tij duke regjistruar 13 porta të paprekura. Ai kontribuoi në një mbrojtje që pranoi vetëm 30 gola gjithsej gjatë sezonit, e barabartë me më të mirën e ligës. Përpjekjet e Lloris atë sezon çuan që ai të kontaktohej nga disa klube të mëdha evropiane me shpresën për ta nënshkruar atë për të ardhmen.

Lyon
Sezoni 2008–09
Pas një sezoni tjetër solid me Nice, u ngritën spekulime se ku do të luante Lloris sezonin vijues. Ai u lidh kryesisht me klubin francez Lyon, i cili e donte atë për të zëvendësuar Grégory Coupet që po largohej, Milan, i cili e donte atë për të zëvendësuar brazilianin Dida, dhe Tottenham Hotspur, i cili e donte Lloris për të zëvendësuar Paul Robinson. Pasi thuhet se kishte arritur marrëveshje personale me Milan, Lloris refuzoi klubin italian për kampionët shtatë herë të Ligës 1, Lyon. Zëvendës-presidenti i Milan, Adriano Galliani më vonë deklaroi se një marrëveshje ishte arritur pothuajse e gjitha duke thënë se Lloris ishte "praktikisht i yni", por marrëveshja hasi në një pengesë kur portieri i Milan, Christian Abbiati refuzoi një lëvizje te Palermo. Lloris shpjegoi vendimin e tij duke përmendur ambiciet evropiane të Lyon-it në Ligën e Kampionëve, më shumë kohë loje te Lyon, dhe se në Milan, ai nuk ishte i garantuar për vendin e portierit titullar. Tarifa e transferimit fillimisht nuk u bë e ditur, por më vonë u zbulua se ishte e vlerësuar me 8.5 milionë euro. Atij iu dha menjëherë fanella me numër 1 dhe gjithashtu pozicioni i portierit titullar.

Lloris bëri debutimin e tij në klub në ndeshjen hapëse të ligës të ekipit të sezonit 2008–09 më 10 gusht 2008 kundër Toulouse. Lyon fitoi ndeshjen 3–0 duke i dhënë portierit portën e tij të parë të paprekur në karrierë me klubin. Në tre ndeshjet vijuese, Lloris fitoi porta të paprekura kundër Lorient dhe rivalëve rajonalë Grenoble dhe Saint-Étienne. Pavarësisht se Lyon humbi titullin për herë të parë në shtatë vjet, ai e përfundoi fushatën duke pranuar vetëm 27 gola në ligë dhe duke regjistruar 16 porta të paprekura; të dyja ishin të dytat më të mira pas vetëm Cédric Carrasso. Lloris u emërua, më pas, portieri më i mirë i ligës dhe u emërua gjithashtu në Ekipin e Vitit.

Sezoni 2009–10
160px|thumb|right|Lloris duke nënshkruar autografe në 2010

Në sezonin 2009–10, Lloris mbeti portieri i parë i klubit dhe e hapi fushatën e re duke regjistruar katër porta të paprekura në tetë ndeshjet e para të klubit. Për paraqitjet e tij në muajin shtator, ai u shpërblye me çmimin UNFP Player of the Month duke u bërë portieri i parë që nga Steve Mandanda në gusht 2008 që e merr këtë çmim. Lloris fitoi lëvdata nga media për paraqitjet e tij kundër Liverpoolit në UEFA Champions League. Në ndeshjen e parë, luajtur në Anfield, Lloris bëri katër pritje duke e mbajtur Liverpoolin në vetëm një gol. Lyoni fitoi ndeshjen 2–1. Në ndeshjen e dytë në Stade de Gerland, ai bëri pritje nga goditjet e Fernando Torres, Dirk Kuyt dhe Andriy Voronin në pjesën e parë, pastaj shfaqi reflekse për t'i mohuar brazilianit Lucas në mes të periudhës së dytë. Ndonëse Lyoni pësoi gol vonë, skuadra barazoi ndeshjen 1–1 me një gol nga Lisandro López në kohën shtesë.

Më 8 nëntor 2009, Lloris, së bashku me portierin numër dy të Marsejës dhe Francës, Steve Mandanda, pësuan nga pesë gola në një barazim 5–5 ndërmjet Lyonit dhe Marsejës, ndonëse shumica e golave të pësuar iu atribuuan "mbrojtjes së dobët" të shfaqur nga të dyja klubet, siç u përshkrua nga media dhe të dy trajnerët. Më 20 dhjetor, Lloris përfundoi i treti pas Nicolas Anelka dhe Yoann Gourcuff në votimin për çmimin France Football 2009 Lojtari Francez i Vitit.

Lloris mbeti konsistent gjatë pjesës së vitit 2010 të sezonit, duke pësuar vetëm dy gola në katër ndeshjet e para të klubit në këtë vit, me Lyonin që i fitoi të gjitha dhe Lloris që mbajti dy porta të paprekura. Më 16 shkurt, Lloris mbajti një portë të paprekur në ndeshjen e parë të raundit të eliminimit të UEFA Champions League të Lyonit kundër Real Madridit. Lloris bëri dy pritje në fitoren 1–0 të skuadrës, duke bërë një pritje me majë të gishtave nga një goditje e devijuar e Cristiano Ronaldo në minutën e 61-të dhe duke bërë një pritje refleksive ndaj një goditjeje nga Gonzalo Higuaín tre minuta më vonë për ta mbajtur Lyonin në epërsi në rezultat. Lyoni më vonë arriti kualifikimin në çerekfinale të kompeticionit pasi barazoi 1–1 në Madrid, me Lloris që pësoi golin e hapjes nga Cristiano Ronaldo në minutën e gjashtë. Ishte goli i parë që portieri pësoi në mbi 620 minuta. Më 2 maj, Lloris dha asistin për golin e fitores të shënuar nga Michel Bastos në fitoren 1–0 të Lyonit kundër Montpellierit. Një javë më vonë, ai u emërua, për të dytin sezon radhazi, Portieri i Vitit i UNFP Ligue 1.

2010–2012
Përpara sezonit 2010–11, Lloris u nominua për çmimin Portieri i Vitit i Klubeve të UEFA-s në UEFA Club Football Awards, por humbi çmimin ndaj portierit fitues të Champions League, Júlio César të Internazionale. Gjatë sezonit, Lloris performoi mirë, pavarësisht se pësoi një numër golash më të lartë në karrierën e tij (40 gola në ligë) ndërsa Lyoni nuk arriti të fitonte ligën për të tretën herë radhazi. Sezoni zhgënjyes për klubin dhe vetë Lloris arriti kulmin e tij më 3 prill 2011 pas barazimit 2–2 në transfertë me ish-klubin e Lloris, Nice. Pavarësisht se ishte në epërsi 2–0 në kohën shtesë, Lyoni pësoi dy gola brenda dy minutave nga njëri-tjetri, një penallti e Éric Mouloungui dhe një gol në momentet e fundit nga Renato Civelli, duke i lejuar Nices të largohej nga ndeshja me një barazim. Pas përfundimit të ndeshjes, një Lloris i zhgënjyer, i cili më parë kishte pritur një penallti në ndeshje, bëri një deklaratë befasuese plot me fjalë të rënda në dhomën e zhveshjes së skuadrës, në të cilën ai vuri në pikëpyetje performancën e përgjithshme të skuadrës. Pas fitores 3–0 të skuadrës kundër Lens javën tjetër, në të cilën Lloris arriti portën e parë të paprekur në më shumë se një muaj, portieri reflektoi mbi komentet e tij pas ndeshjes me Nice, duke thënë: "Ishte një reagim njerëzor. Kishte zhgënjim dhe akumulim dhe duhej të dilte. Ishte e patolerueshme të barazoje 2–2 kur ishim në epërsi 2–0."

Në Champions League 2011–12, Lyoni përfundoi i dyti në grupin e tij për t'u kualifikuar në raundin e 16-të, përpara se të eliminohej nga APOEL me penallti. Në Kupën e Francës, Lyoni arriti të fitonte titullin pas një fitoreje 1–0 kundër Quevilly në finale. Pavarësisht se Lyoni përfundoi i katërti në Ligue 1, Lloris u votua portieri më i mirë në kampionat për herë të tretë në karrierën e tij.

Tottenham Hotspur
2012–2015: Sezonet e para në Londër

Lloris nënshkroi për Tottenham Hotspur më 31 gusht 2012 për 10 milionë euro dhe 5 milionë euro variabël. Lyoni gjithashtu merr 20% të fitimit të transferimit të ardhshëm të Lloris. Ai bëri debutimin e tij për Spurs në një ndeshje të UEFA Europa League kundër Lazios më 20 shtator 2012, rezultati i ndeshjes ishte 0–0. Lloris filloi ndeshjen e tij të parë në Premier League kundër Aston Villas më 7 tetor 2012, duke mbajtur një portë të paprekur në një fitore 2–0 në shtëpi. Paraqitja e tij i dha fund serisë prej 310 ndeshjesh radhazi në Premier League të portierit tjetër të Tottenham, Brad Friedel. Pasi pësoi vetëm katër gola në gjashtë ndeshje, ai u nominua për çmimin Lojtari i Muajit i Premier League për dhjetor 2012, por humbi ndaj Robin van Persie të Manchester United. Lloris e përfundoi sezonin 2012–13 me 27 paraqitje dhe 9 porta të paprekura.

Pas spekulimeve që e lidhnin atë me një kalim te Monaco, Lloris këmbënguli se ai ishte larguar nga Lyoni për të luajtur jashtë vendit. Më 3 nëntor 2013, në një ndeshje kundër Evertonit, Lloris humbi vetëdijen në një përplasje me gjurin e Romelu Lukaku, por mbeti në lojë pasi trajneri André Villas-Boas vendosi se ai "tregoi karakter dhe personalitet të madh". Vendimi u kritikua ashpër nga organizatat bamirëse për lëndimet në kokë, FIFA dhe sindikata e lojtarëve, FIFPro.

Lloris nënshkroi një zgjatje kontrate pesëvjeçare në korrik 2014. Ai tha se Mauricio Pochettino, trajneri i ri në Tottenham, e kishte bindur atë të nënshkruante kontratën e re me "rigorozitetin dhe vizionin" e tij që i dha klubit "standarde të reja".

Në një ndeshje të fazës së grupeve të UEFA Europa League 2014–15 më 23 tetor 2014, Tottenham po udhëhiqte Asteras Tripoli 5–0 me katër minuta të mbetura, kur Lloris u ndëshkua me karton të kuq për një faull profesional ndaj Tasos Tsokanis. Meqenëse skuadra kishte përdorur të tre zëvendësimet, sulmuesi Harry Kane u detyrua të hynte në portë dhe pësoi një gol nga një goditje dënimi në minutën e 89-të; Tottenham fitoi ndeshjen 5–1. Tottenham avancoi nëpërmjet Kupës së Ligës për të përballur Chelsean në finale në Wembley. Lloris u emërua në formacionin startues me shpresën për të fituar trofe, por Tottenham humbi 2–0.

2016–2019: Kapiten dhe nën-kampion i Champions League

Në gusht 2015, trajneri i Tottenham, Mauricio Pochettino, e emëroi Lloris **kapiten** të përhershëm të skuadrës, duke zëvendësuar Younès Kaboul që po largohej.

Në një ndeshje të fazës së grupeve të UEFA Champions League 2016–17 (që përfundoi në një barazim 0–0) kundër Bayer Leverkusen më 18 tetor 2016, Lloris bëri një sërë pritjesh të shkëlqyera, duke përfshirë një ndalesë spektakolare me një dorë në vijën e portës për t'i mohuar golin Javier Hernández; trajneri i Tottenham, Mauricio Pochettino, e përshkroi performancën e Lloris në pjesën e dytë si "brilante". Më 22 nëntor 2016, Lloris priti penalltinë e Radamel Falcao në minutën e 11-të dhe bëri pritje të shumta të klasit botëror, duke përfshirë devijimin e jashtëzakonshëm të një voleje të fuqishme të Kamil Glik nga pesë metra mbi tra në minutën e 68-të, në ndeshjen e tyre të fazës së grupeve të UEFA Champions League 2016–17 në transfertë kundër Monacos; megjithatë Tottenham e humbi ndeshjen 1–2 dhe u eliminua nga kompeticioni.

Në dhjetor 2016, Lloris nënshkroi një zgjatje kontrate për të qëndruar te Tottenham deri në vitin 2022. Në sezonin 2016–17, Lloris ndihmoi Tottenhamin të arrinte rekordin më të mirë mbrojtës në historinë e klubit, duke pësuar vetëm 26 gola në Premier League atë sezon (vetëm 9 prej të cilave u pësuan në ndeshjet e ligës në shtëpi), 6 më pak se rekordi i mëparshëm prej 32 të pësuar që ishte vendosur në sezonin 1908–09 në Divizionin e Dytë të Ligës së Futbollit. Ai mbajti 15 porta të paprekura këtë sezon, por humbi çmimin Doreza e Artë e Premier League kur u pësua një gol në ndeshjen e fundit të sezonit, një fitore rekord 7–1 në transfertë kundër Hull City.

Më 17 prill 2018, Lloris bëri paraqitjen e tij të 250-të për Tottenham në një barazim 1–1 me Brighton. Duke vepruar kështu, ai u bë vetëm lojtari i 61-të, dhe portieri i gjashtë që arrin këtë moment historik për klubin.

Në ndeshjen e raundit të grupeve të Champions League kundër PSV më 24 tetor 2018, Lloris u ndëshkua me karton të kuq pas një ndërhyrjeje në fund të ndeshjes që përfundoi në një barazim 2–2. Më 2 mars 2019, Lloris priti një penallti në fund të ndeshjes në derbin e Londrës Veriore dhe e mbajti rezultatin 1–1. Pak ditë më vonë, më 5 mars 2019, në ndeshjen e kthimit të raundit të 16-të të Champions League kundër Borussia Dortmund, Lloris bëri një sërë pritjesh vendimtare për të mbajtur një portë të paprekur, gjë që siguroi një fitore 4–0 në total dhe avancimin në çerekfinalen e dytë të klubit në Champions League. Kjo ishte porta e tij e 100-të e paprekur me klubin. Ai gjithashtu mbajti një portë të paprekur në ndeshjen e kthimit në shtëpi të çerekfinales kundër Manchester Cityt, duke pritur një penallti në një fitore 1–0 që ndihmoi Tottenhamin të mbetej në kompeticion. Javën e kaluar në ndeshjen e Premier League kundër Liverpoolit, ai bëri një gabim portieri që lejoi një gol të vonë dhe humbi 2–1.

2019–2022: Paraqitja e 300-të dhe e 400-të
Në sezonin 2019–20, Lloris bëri paraqitjen e tij të 300-të për klubin në ndeshjen e dytë të ligës të sezonit kundër Manchester Cityt, një ndeshje që përfundoi 2–2. Më 5 tetor, Lloris u nxor nga fusha me barelë pasi pësoi një bërryl të lëvizur kundër Brightonit, një ndeshje që përfundoi me humbje 3–0 për Spurs. Dëmtimi i ligamentit i shkaktuar nga lëndimi do ta linte jashtë skuadrës për disa muaj. Në nëntor 2019, ai iu nënshtrua një operacioni për lëvizjen. Ai u kthye nga lëndimi në janar 2020 në ndeshjen në shtëpi kundër Norwich City.

Më 29 nëntor 2020, ai luajti ndeshjen e tij të 100-të evropiane në një humbje 1–0 kundër Royal Antwerp në Europa League, duke u bërë portieri i parë francez që arrin këtë arritje. Më 28 shkurt 2021, ai arriti portën e tij të 100-të të paprekur në Premier League në një fitore 4–0 kundër Burnley.

Më 22 gusht 2021, ai luajti ndeshjen e tij të 300-të në Premier League në një fitore 1–0 në transfertë kundër Wolverhampton Wanderers. Në janar 2022, ai zgjati kontratën e tij me Tottenham Hotspur deri në vitin 2024. Më 19 shkurt 2022, ai bëri paraqitjen e tij të 400-të për klubin e tij në të gjitha garat në një fitore 3–2 në transfertë kundër Manchester Cityt. Më 15 maj 2022, ai barazoi rekordin e tij prej 15 portash të paprekura për sezon në një fitore 1–0 kundër Burnleyt, përpara se të thyente rekordin për të arritur maksimumin e tij personal prej 16 portash të paprekura në një fitore 5–0 në transfertë kundër Norwich Cityt në ndeshjen e fundit të sezonit.

2023: Mundësi të kufizuara loje

Më 23 prill 2023, Lloris u zëvendësua në pushim të ndeshjes në një humbje 6–1 ndaj Newcastle United. Kjo do të ishte paraqitja e tij e fundit për klubin. Në korrik 2023, Tottenham njoftoi se Lloris u la jashtë turneut parasezonal të klubit, me një deklaratë që lexonte se ai mund të "eksploronte mundësitë e transferimit në perspektivë". Më 12 gusht, u njoftua se Son Heung-min kishte zëvendësuar Lloris si kapiten i klubit. Lloris mbeti në klub dhe vazhdoi të stërvitej me skuadrën pavarësisht se nuk u përfshi në skuadrat e ditës së ndeshjes nga trajneri i ri Ange Postecoglou.


Los Angeles FC

Më 30 dhjetor 2023, u njoftua se Lloris kishte nënshkruar një kontratë për klubin e Major League Soccer, Los Angeles FC, për sezonin 2024, me opsione për zgjatje në dy vitet në vijim.

Karriera ndërkombëtare
Rinia
Lloris ka qenë aktiv në arenën ndërkombëtare me Francën, duke u shfaqur fillimisht me ekipin nën-18 duke bërë debutimin e tij më 11 mars 2004 në një ndeshje miqësore kundër Gjermanisë. Ai më vonë luajti me ekipin nën-19 dhe ishte pjesë e ekipit fitues në Kampionatin Evropian UEFA nën-19 2005. Lloris u shfaq në të pesë ndeshjet që luajti skuadra në këtë kompeticion. Ai bëri vetëm pesë paraqitje me ekipin nën-21, kryesisht për shkak të angazhimeve të tij me ekipin e të rriturve. Më 11 tetor 2008, me skuadrën nën-21 që po përpiqej të kualifikohej për Kampionatin Evropian nën-21 2009, trajneri Erick Mombaerts thirri Lloris në ekip për play-offin e tyre me dy ndeshje kundër Gjermanisë, pavarësisht se ai ishte thirrur në ekipin e të rriturve dhe lojtari kishte luajtur për herë të fundit për ekipin në gusht 2007. Lloris e nderoi thirrjen dhe filloi ndeshjen e kthimit. Me Francën sekonda larg një vendi në turne, për shkak të barazimit 1–1 të ekipit në ndeshjen e parë, Gjermania shënoi një gol të vonë nga Benedikt Höwedes. Humbja 1–0 e eliminoi Francën nga kompeticioni dhe gjithashtu i dha fund karrierës së Lloris me ekipin nën-21.

Të rriturit
Karriera e hershme
Lloris mori thirrjen e tij të parë në ekipin kombëtar të të rriturve për ndeshjen e Francës më 6 shkurt 2008 kundër Spanjës. Megjithatë, ai luajti për ekipin B në ndeshjen e tyre miqësore kundër Kongos DR, e cila u zhvillua një ditë para miqësores me Spanjën. Pasi mori edhe disa thirrje të tjera në 2008, ai më në fund fitoi paraqitjen e tij të parë më 19 nëntor 2008 në një barazim 0–0 me Uruguain. Më 9 shtator 2009, Lloris mori kartonin e tij të parë të kuq ndërkombëtar, kundër Serbisë, pas një faulli ndaj Nikola Žigić në zonën e penalltisë, pavarësisht se pamjet tregonin të kundërtën. Lloris u kthye në ekip më 14 tetor duke luajtur të gjitha 90 minutat në fitoren 3–1 të ekipit kundër Austrisë.

FIFA Kupa e Botës 2010
Lloris u duartrokit nga media dhe lojtarët, njësoj, për performancën e tij në dy ndeshjet kundër Republikës së Irlandës që e panë Francën të fitonte një vend në Kupën e Botës 2010. Ish-portieri i ekipit kombëtar Grégory Coupet e vlerësoi performancën e tij si "fenomenale", ndërsa media franceze e përshkroi atë si "Shën Lloris", që është një lojë fjalësh me pseudonimin e homologut të Real Madridit, Iker Casillas, i cili konsiderohej një nga portierët më të mirë në Evropë në atë kohë.

Më 11 maj 2010, Lloris u emërua në skuadrën paraprake prej 30 lojtarësh të Domenech për të marrë pjesë në Kupën e Botës 2010, duke u emëruar më vonë në ekipin final prej 23 lojtarësh dhe u vendos si portieri i parë. Më 11 qershor 2010, Lloris bëri debutimin e tij në Kupën e Botës në ndeshjen hapëse të fazës së grupeve të ekipit kundër Uruguait, duke mbajtur një portë të paprekur në një barazim 0–0. Lloris u shfaq në të dyja ndeshjet e tjera të fazës së grupeve të Francës, kundër Meksikës dhe mikpritësve Afrikës së Jugut. Kundër Afrikës së Jugut, Lloris bëri një gabim portieri që rezultoi në golin e hapjes për vendasit. Megjithatë, ai u shfajësua më vonë në ndeshje, duke bërë disa pritje për të kufizuar shanset e Afrikanëve të Jugut për të kaluar në raundet e eliminimit. Franca e humbi ndeshjen 2–1, gjë që rezultoi në eliminimin e vendasve nga kompeticioni.

UEFA Euro 2012 dhe FIFA Kupa e Botës 2014

Më 17 nëntor 2010, Lloris ishte kapiten i Francës për herë të parë në fitoren 2–1 të ekipit kundër Anglisë në Wembley Stadium. Pasi udhëhoqi Francën edhe gjashtë herë të tjera si kapiten i përkohshëm, më 28 shkurt 2012, ai u emërua kapiten i parë i ekipit kombëtar nga trajneri Laurent Blanc përpara UEFA Euro 2012. Lloris ishte titullar për vendin e tij në turneun final, pasi ata arritën në çerekfinale, ku u eliminuan pas një humbjeje 2–0 nga kampionët e ardhshëm, Spanja.

Lloris ishte titullar për Francën në Kupën e Botës 2014, duke ndihmuar ekipin të arrinte në çerekfinale, ku u mundën 1–0 nga kampionët e ardhshëm Gjermania.

UEFA Euro 2016
Lloris ishte portieri titullar i skuadrës franceze që arriti në finale të Euro 2016 në tokën vendase, por u mund 1–0 nga Portugalia në kohën shtesë.

FIFA Kupa e Botës 2018
Më 2 qershor 2017, Lloris bëri paraqitjen e tij të 88-të për Francën në një fitore 5–0 miqësore në shtëpi kundër Paraguait, duke e kaluar Fabien Barthez si portierin me më shumë ndeshje për kombëtaren e tij të të gjitha kohërave. Pasi mundi Bullgarinë dhe Bjellorusinë në tetor të atij viti, Hugo Lloris dhe ekipi kombëtar i Francës u kualifikuan për Kupën e Botës 2018.

Më 21 qershor 2018, Lloris fitoi paraqitjen e tij të 100-të në fitoren 1–0 të Francës kundër Perusë në ndeshjen e tyre të dytë të fazës së grupeve të Kupës së Botës 2018. Kundër Uruguait në çerekfinale, Lloris mbajti një portë të paprekur dhe bëri një pritje kyçe nga një goditje me kokë e Martín Cáceres ndërsa Franca fitoi 2–0. Më 15 korrik, ai ngriti trofeun e Kupës së Botës si kapiten i ekipit, pasi Franca mundi Kroacinë me një fitore 4–2 në finale, pavarësisht një gabimi që i lejoi Mario Mandžukić të Kroacisë të shënonte golin e tyre të dytë ndërsa Lloris u përpoq të driblonte përballë tij.

UEFA Nations League 2018–19, UEFA Euro 2020 dhe UEFA Nations League 2020–21
Më 17 nëntor 2018, ai vendosi një rekord prej 9 pritjesh në një ndeshje të UEFA Nations League kundër Holandës, të cilën Franca e humbi 2–0.

Më 18 maj 2021, Lloris u zgjodh në skuadrën e Francës për UEFA Euro 2020, i cili ishte shtyrë me një vit për shkak të pandemisë COVID-19. Gjatë ndeshjes së Francës kundër Zvicrës në Raundin e 16-të më 28 qershor 2021, ai priti një penallti të ekzekutuar nga Ricardo Rodriguez në minutën e 55-të të lojës. Ndeshja përfundimisht shkoi në gjuajtje nga pika e bardhë pas një barazimi 3–3. Lloris nuk arriti të priste asnjë penallti zvicerane dhe Franca u eliminua nga turneu.

Më 10 tetor 2021, ai luajti në Finalen e UEFA Nations League 2021 e cila përfundoi me një fitore 2–1 për Francën kundër Spanjës, ku ai bëri dy pritje të vona për të siguruar fitoren.

FIFA Kupa e Botës 2022 dhe tërheqja nga kombëtarja
Në nëntor 2022, ai u përfshi në skuadrën franceze për Kupën e Botës 2022 në Katar. Më 4 dhjetor, ai barazoi rekordin e Lilian Thuram për lojtarin me më shumë ndeshje për ekipin kombëtar pasi filloi ndeshjen kundër Polonisë. Gjashtë ditë më vonë, më 10 dhjetor, ai theu rekordin duke arritur paraqitjen e tij të 143-të, duke luajtur në një fitore 2–1 kundër Anglisë në çerekfinale. Ai gjithashtu luajti ndeshjen e tij të 18-të në Kupën e Botës, duke u bërë më i përfaqësuari në këtë kompeticion përpara Fabien Barthez dhe Thierry Henry. Më 14 dhjetor, në gjysmëfinale kundër Marokut, ai bëri paraqitjen e tij të 19-të në Kupën e Botës, duke barazuar rekordin për më shumë ndeshje të luajtura nga një portier, me gjermanin Manuel Neuer. Më 18 dhjetor, ai bëri paraqitjen e tij të 20-të në Kupën e Botës në finale, të cilën Argjentina përfundimisht e fitoi 4–2 me penallti pasi ndeshja përfundoi 3–3 në kohën shtesë. Më 9 janar 2023, Lloris, duke qenë lojtari me më shumë ndeshje në historinë e ekipit kombëtar, njoftoi tërheqjen e tij nga futbolli ndërkombëtar në moshën 36 vjeçare.

Stili i lojës
Lloris përshkruhet si një portier i cili "krenohet me reflekse rrufeje dhe aftësi të mira vendimmarrëse" dhe është "një kundërshtar i frikshëm në situatat një-kundër-një". Lloris gjithashtu "komandon mirë zonën e tij". Stili i tij i lojës, dhe në veçanti shpejtësia e tij kur del nga vija për të parandaluar kundërshtarët dhe për të larguar topin, ka bërë që ai të përshkruhet në media si një portier-fshesë (sweeper-keeper). Lloris është përshkruar si një "pritës goli akrobatik," për shkak të atleticizmit të tij në portë, dhe konsiderohet si një nga portierët më të mirë në botë, si dhe një nga portierët më të mëdhenj të Francës ndonjëherë, me ish-trajnerin e tij te Tottenham, José Mourinho, madje që e përshkroi atë si "më të mirin në Premier League" në vitin 2020. Ai gjithashtu ka një ndjenjë të fortë pozicionimi. Megjithatë, ai ishte më pak i aftë në ndalimin e penalltive. Ndërsa ai është përshkruar në media si i rehatshëm me topin në këmbë dhe përgjithësisht i besueshëm në pasimet e tij, ai gjithashtu është kritikuar për shkak të disa gabimeve të profilit të lartë që ka bërë në të gjithë karrierën e tij, të cilat shpesh rezultuan në gola, kryesisht për shkak të shpërndarjes së dobët dhe vendimmarrjes kur përpiqej të luante nga prapa. Për më tepër, ndërsa ai konsiderohet i fortë në situatat një-kundër-një dhe i aftë për të kapur topat e lartë, aftësia e tij për të trajtuar krosimet në mënyrë efektive është vënë herë pas here në dyshim në media; ai është akuzuar gjithashtu se është i paqëndrueshëm dhe ka luftuar shpesh me lëndime gjatë karrierës së tij. Pavarësisht reputacionit të tij për të qenë i prirur ndaj gabimeve, Adam Bate i Sky Sports e përshkroi Lloris si "të nënvlerësuar" në vitin 2020, megjithatë, dhe si një "pritës goli elitar", për shkak të shkathtësisë së tij dhe aftësisë për të prodhuar pritje të shumta në mënyrë të vazhdueshme gjatë rrjedhës së një sezoni të caktuar.

Jeta personale
Lloris takoi gruan e tij Marine ndërsa studionte në Lycée Thierry Maulnier në vitin 2002. Më 23 shtator 2010, ai njoftoi lindjen e vajzës së tyre, Anna-Rose. Ata u martuan në Église Saint-François-de-Paule në Nice në vitin 2012. Një vajzë tjetër, Giuliana, lindi në vitin 2014, pak para Kupës së Botës në Brazil. Djali i tyre Léandro lindi më 20 shtator 2019.

Në vitin 2008, ndërsa Lloris luante për Nice, nëna e tij vdiq. Vetëm dy ditë pas vdekjes së saj, ai fitoi respekt kombëtar për refuzimin e tij të një oferte për leje zieje nga menaxheri Frédéric Antonetti, duke zgjedhur në vend të kësaj të luajë në një ndeshje kampionati për Nice.

Më 10 gusht 2010, Lloris u emërua, së bashku me shokun e ekipit ndërkombëtar Karim Benzema, për t'u shfaqur në kopertinën e versionit francez të FIFA 11.

Më 24 gusht 2018, Lloris u akuzua për drejtim mjeti nën ndikimin e alkoolit pasi u ndalua nga policia në perëndim të Londrës. Lloris më vonë u deklarua fajtor në Westminster Magistrates' Court dhe pranoi se ishte më shumë se dyfishi i limitit të lejuar për drejtim mjeti nën ndikimin e alkoolit. Ai u gjobit me 50,000 £ dhe iu ndalua drejtimi i mjetit për 20 muaj.

Statistikat e karrierës
Klubi

+ Paraqitjet dhe golat sipas klubit, sezonit dhe garësKlubiSezoniLigaKupa KombëtareKupa e LigësKontinentaleTë tjeraGjithsejDivizioniParaqitjeGolaParaqitjeGolaParaqitjeGolaParaqitjeGolaParaqitjeGolaParaqitjeGolaNice II2004–05CFA120————1202005–06CFA80————80Gjithsej200————200Nice2005–06Ligue 1501050——1102006–07Ligue 13700000——3702007–08Ligue 13000000——300Gjithsej7201050——780Lyon2008–09Ligue 1350200080104602009–10Ligue 13602000140—5202010–11Ligue 1370200080—4702011–12Ligue 13604030100—5302012–13Ligue 1200000001030Gjithsej146010030400202010Tottenham Hotspur2012–13Premier League270001050—3302013–14Premier League370101060—4502014–15Premier League350001080—4402015–16Premier League370000090—4602016–17Premier League340100080—4302017–18Premier League360000070—4302018–19Premier League3300000110—4402019–20Premier League210200040—2702020–21Premier League380104050—4802021–22Premier League380202010—4302022–23Premier League250000060—3102023–24Premier League00000000—00Gjithsej36107090700—4470Los Angeles FC2024MLS33030——1004602025MLS300——6040400Gjithsej63030—60140860Gjithsej karriera662021017011601608320

Ndërkombëtare
+ Paraqitjet dhe golat sipas ekipit kombëtar dhe vitit Kombëtarja  Viti  Paraqitje  GolaFranca 2008  1  0 2009  7  0 2010  11  0 2011  11  0 2012  13  0 2013  11  0 2014  11  0 2015  7  0 2016  13  0 2017  9  0 2018  14  0 2019  6  0 2020  6  0 2021  16  0 2022  9  0 Gjithsej  145  0

Nderime
Lyon
Coupe de France: 2011–12
Trophée des Champions: 2012

Tottenham Hotspur
Nënkampion i Football League Cup/EFL Cup: 2014–15, 2020–21
Nënkampion i UEFA Champions League: 2018–19

Los Angeles FC
U.S. Open Cup: 2024
Nënkampion i Leagues Cup: 2024

Franca U19
UEFA European Under-19 Championship: 2005

Franca
Kupa e Botës FIFA: 2018; nënkampion: 2022
Liga e Kombeve UEFA: 2020–21
Nënkampion i Kampionatit Evropian UEFA: 2016

Individuale
Portieri më i Mirë i Turneut të Toulon: 2006
Ligue 1 Portieri i Vitit: 2008–09, 2009–10, 2011–12
Ligue 1 Ekipi i Vitit: 2008–09, 2009–10, 2011–12
Lojtari i Muajit UNFP: shtator 2009
MLS All-Star: 2024

Urdhra
Kalorës i Legjionit të Nderit: 2018

 Referime 

Kategoria:Lindje 1986
Kategoria:Njerëz që jetojnë
Kategoria:Futbollistë francezë
Kategoria:Futbollistë në kombëtaren franceze
Kategoria:Futbollistë në OGC Nice
Kategoria:Futbollistë në Olympique Lyonnais
Kategoria:Futbollistë në Tottenham Hotspur F.C.
Kategoria:Futbollistë në Los Angeles FC
Kategoria:Futbollistë në Championnat National 2
Kategoria:Futbollistë në Ligue 1
Kategoria:Futbollistë në Premier League
Kategoria:Futbollistë në Major League Soccer
Kategoria:Futbollistë në 2010 FIFA Kupën e Botës
Kategoria:Futbollistë në 2014 FIFA Kupën e Botës
Kategoria:Futbollistë në 2018 FIFA Kupën e Botës
Kategoria:Futbollistë në FIFA Kupën e Botës 2022
Kategoria:Futbollistë në UEFA Euro 2012
Kategoria:Futbollistë në UEFA Euro 2016
Kategoria:Futbollistë në UEFA Euro 2020
Kategoria:Futbollistë fitues të UEFA Ligës së Kombeve
Kategoria:Lojtarë fitues të FIFA Kupës së Botës