Mina (këngëtare)

Mina Anna Mazzini (e regjistruar në regjistrin civil zviceran nga martesa me Quaini ;   e lindur më 25 mars 1940), e njohur me emrin Mina, është një këngëtare dhe aktore italiane. Ajo ishte një personazh kryesor i shfaqjeve televizive variete  dhe një figurë dominuese në muzikën pop italiane nga vitet 1960 deri në mesin e viteve 1970,  e njohur për gamën e saj vokale prej tre oktavash,  shkathtësinë e zërit të saj soprano,  dhe imazhin e saj si një grua e emancipuar . 

Në performancë, Mina kombinoi disa stile moderne me melodi tradicionale italiane dhe muzikë swing, gjë që e bëri atë një nga këngëtaret më të gjithanshme të muzikës italiane.  Me mbi 150 milionë disqe të shitura në mbarë botën, ajo është artistja italiane me më shumë shitje, e barabartë me Adriano Çelentanon, me të cilin ka bashkëpunuar në të kaluarën, si dhe një nga artistët më të shitur të të gjitha kohërave. [2][3][4][5] Mina dominoi top-listat italiane për 15 vjet dhe arriti një nivel të pakrahasueshëm popullariteti. Ajo ka shënuar 79 albume dhe 71 këngë në top-listat italiane

Paraqitjet televizive të Minës në vitin 1959 ishin të parat për një këngëtare rock and roll në Itali. Këndimi i saj i sinkopuar me zë të lartë i dha asaj nofkën "Mbretëresha e Britmave".  Publiku e etiketoi atë gjithashtu si "Tigrja e Kremonës " për gjestet e saj të egra dhe dridhjet e trupit. Kur ajo iu drejtua melodive të lehta pop, sukseset e Minës në Gjermaninë Perëndimore në vitin 1962 dhe Japoni në vitin 1964 i dhanë asaj titullin e artistes më të mirë ndërkombëtare në këto vende.    Mënyra më e rafinuar dhe sensuale e Minës u prezantua në vitin 1960 me baladën e Xhino Paolit " Il cielo in una stanza ", e cila u rendit në <i id="mwdA">Billboard</i> Hot 100 në vitin 1961.

Minës iu ndalua të shfaqej në televizion dhe radio në vitin 1963, pasi shtatzënia dhe marrëdhënia e saj me një aktor të martuar konsideroheshin në kundërshtim me moralin mbizotërues katolik dhe borgjez.  Pas këtij ndalimi, shërbimi publik i transmetimit RAI u përpoq të vazhdonte të censuronte këngët e saj, të cilat trajtonin drejtpërdrejt tema si feja, pirja e duhanit dhe seksi.  Qëndrimi sfidues i Minës kombinonte tërheqjen seksuale me pirjen e duhanit në publik, flokët e lyer bjonde dhe vetullat e rruara, duke krijuar kështu një imazh të “vajzës së keqe”. [2]

Zëri i Minës ka timbër të veçantë dhe fuqi të madhe.   Temat e saj kryesore janë histori dashurie të dhimbshme të interpretuara me tone të larta dramatike. Këngëtarja kombinoi popin klasik italian me elementë të muzikës blues, R&B dhe soul gjatë fundit të viteve 1960,  veçanërisht kur punoi në bashkëpunim me kantautorin Lucio Battisti . Kompozitorët më të mirë italianë krijuan materiale me diapazon të madh vokal dhe progresione të pazakonta akordesh për të shfaqur aftësitë e saj në të kënduar, veçanërisht "Brava" nga Bruno Canfora (1965) dhe pseudo- seriali "Se telefonando" nga Ennio Morricone (1966). Kënga e fundit u interpretua nga disa interpretues jashtë vendit. Shirley Bassey e çoi baladën e Minës " Grande grande grande " në top listat në SHBA, Mbretërinë e Bashkuar dhe vende të tjera anglishtfolëse në vitin 1973. Dueti i lehtë i Minës " Parole parole " u shndërrua në një hit botëror nga Dalida dhe Alain Delon në vitin 1974. Në vitin 1982, kënga e saj disko "Morirò per te" hyri në Billboard Hot Dance/Disco Top 100.   Mina hoqi dorë nga paraqitjet publike në vitin 1978, por ka vazhduar të publikojë albume dhe projekte muzikore të njohura çdo vit deri në ditët e sotme.

 Jeta e hershme 
Mina Anna Mazzini lindi në një familje të klasës punëtore në Busto Arsizio, Lombardi .  Familja u zhvendos për të punuar në Kremona në fëmijërinë e saj. Ajo dëgjonte muzikë amerikane rock and roll dhe xhaz dhe ishte një vizitore e shpeshtë në klubet Santa Tecla dhe Taverna Messicana të Milanos, të dyja të njohura për promovimin e rock and roll-it. Pasi mbaroi shkollën e mesme në vitin 1958, ajo ndoqi kolegjin ku u specializua në kontabilitet. 

 Karriera 

 Mbretëresha e Britmave (1958–1961) 
Ndërsa ishte me pushime verore në Versilia, më 8 gusht 1958, Mazzini dha një performancë të improvizuar të këngës “Un’anima tra le mani” për të argëtuar familjen e saj pas një koncerti në klubin e natës La Bussola.  Gjatë netëve në vijim, Sergio Bernardini, pronari i klubit, e pengonte në përpjekjet e saj për t’u rikthyer në skenë.
parapamje|Mina me pianon e saj Anelli dhe një kitarë Giemmei në shtëpi në Kremona, 1959
Në shtator, ajo filloi karrierën e saj solo me mbështetjen e grupit Happy Boys. Koncerti i saj në shtator të vitit 1958, përpara një publiku prej 2,500 personash në Teatrin e Rivarolo del Re, mori vlerësime entuziaste nga kritikët vendas.  Ajo nënshkroi shpejt një kontratë me Davide Matalon, pronarin e kompanisë së vogël diskografike Italdisc. Kënga e saj e parë, "Non partir" / "Malatia", u prodhua nën emrin skenik Mina për publikun italian. Njëkohësisht, "Be Bop A Lula" / "When" u publikua nën emrin Baby Gate për publikun ndërkombëtar. Emri Baby u zgjodh si një kontrast me gjatësinë e saj 178 cm (5 ft 10 inç) — jashtëzakonisht e gjatë për një grua italiane — ndërsa Gate ishte një homazh për Kuartetin Golden Gate.  Në dhjetor, performanca e saj në festivalin Sei giorni della canzone në Milano u përshkrua nga gazeta La Notte si “lindja e një ylli”.Kjo ishte performanca e fundit e Minës me Happy Boys, pasi familja e saj refuzoi t’i lejonte të mungonte në shkollë për një turne të planifikuar në Turqi.

Më pak se një muaj pas ndarjes me grupin e saj të mëparshëm, Mina bashkëthemeloi një grup të ri të quajtur I Solitari, i cili përbëhej nga një këngëtar, një saksofonist, një pianist, një kontrabasist dhe një kitarist. Hiti i saj i parë me grupin përfshinte Minën duke interpretuar një version jashtëzakonisht të lartë dhe të sinkopuar të këngës popullore “Nessuno” (“Askush”), të cilën ajo e performoi në festivalin e parë të rokut në Pallatin e Akullit në Milano, në shkurt të vitit 1959.

Interpretimet e saj të kësaj kënge në emisionet televizive Lascia o raddoppia? dhe Il Musichiere, më 1 mars dhe 4 prill, u përshëndetën nga kritikët italianë. Pas këtij suksesi, ajo nënshkroi kontratë me Elio Gigante, një menaxher artistësh me përvojë, i cili në vitet në vijim organizoi performancat e saj në sallat më të mëdha të vallëzimit në Itali.

Hiti i saj i parë që arriti vendin e parë në listat italiane ishte kënga me ritëm të shpejtë “Tintarella di luna” (“Moon Tan”) në shtator 1959, e cila u përfshi edhe në muzikalen e saj të parë, Juke Box – Urli d’amore. Në fund të atij viti, Davide Matalon e detyroi të hiqte emrin Baby Gate në favor të emrit Mina.

 Duke u rritur (1960–1965) 
Në vitin 1960, Mina bëri debutimin e saj në Festivalin e Këngës Italiane në Sanremo me dy këngë. Ajo iu drejtua për herë të parë këngëve të dashurisë emocionale dhe të ngadalta. Kënga “È vero” (“Është e vërtetë”) arriti vendin e katërt në top-listat italiane. Kënga e Gino Paolit, “Il cielo in una stanza” (“Qielli në një dhomë”), shënoi fillimin e transformimit të saj nga një këngëtare rok ’n’ roll në një frymëzim femëror për kantautorët italianë.

Ideja për këngën – “dashuria mund të rritet në çdo moment, në çdo vend” – i kishte ardhur Paolit ndërsa ishte shtrirë në një shtrat dhe shikonte tavanin vjollcë. Kënga kryesoi listën vjetore të shitjeve në Itali dhe arriti në Billboard Hot 100 nën titullin “This World We Love”. Videointerpretimet e saj u përfshinë në filmat muzikorë Io bacio... tu baci dhe Appuntamento a Ischia, ndërsa në vitin 1990 ajo u përdor edhe në kolonën zanore të filmit Goodfellas.
majtas|parapamje|285x285px|Mina duke performuar në Festivalin e Muzikës Sanremo në 1961
Në Festivalin e Këngës Italiane në Sanremo të vitit 1961, Mina performoi dy këngë: “Io amo, tu ami” (“Unë dua, ti do”) që u rendit në vendin e katërt, dhe “Le mille bolle blu” (“Një mijë flluska blu”) që u rendit në vendin e pestë. E zhgënjyer nga këto rezultate, Mina deklaroi se nuk do të performonte më kurrë në Festivalin e Sanremos.

Meqenëse këngët dhe filmat e saj ishin tashmë të njohura jashtë vendit, Mina filloi të bënte turne në Spanjë dhe Japoni dhe performoi në televizionin venezuelian në vitin 1961. Mina performoi në televizionin spanjoll dhe në sallën Paris Olympia në fillim të vitit 1962. Prezantimi i këngës së saj gjermane “Heißer Sand” më 12 mars 1962 në shfaqjen televizive të Peter Kraus shkaktoi një bum prej 40,000 shitjesh disqesh brenda dhjetë ditësh në Gjermani. Rekordi shkoi në vendin e parë dhe qëndroi më shumë se gjysmën e vitit në listat gjermane në vitin 1962. Mina pati gjashtë këngë të tjera në listën gjermane në dy vitet e ardhshme. Në një sondazh të dëgjuesve të kryer në korrik 1962 në Gjermani, Austri dhe pjesën gjermanishtfolëse të Zvicrës, Mina u votua si këngëtarja më e njohur në botë. Në maj 1962 ajo performoi në Buenos Aires. Ndërkohë, versioni i saj i ritmit mambo “Moliendo café” dhe surf pop “Renato” arritën kulmin në vendet e para dhe të katërta përkatësisht në top-listat italiane. “L’eclisse twist” u shfaq në anën tjetër të “Renato” dhe u përdor në kolonën zanore të filmit artistik të Michelangelo Antonionit, Eclipse.

Mina refuzoi të fshihte lidhjen e saj dhe shtatzëninë që pasoi me aktorin e martuar Corrado Pani, kështu që karriera e saj në televizion dhe radio u ndërpre nga shërbimi publik italian i transmetimit RAI në vitin 1963, pasi divorci nuk ishte ende i ligjshëm në Itali. Shitjet e disqeve të Minës nuk u prekën dhe, për shkak të kërkesës së publikut, RAI i dha fund ndalimit. Më 10 janar 1964 ajo u rikthye në ekranin televiziv në programin La fiera dei sogni dhe performoi këngën “Città vuota”, një version i këngës “It’s a Lonely Town (Lonely Without You)” të Gene McDaniels, që ishte publikimi i saj i parë në etiketën RiFi.

Kënga e saj e radhës, “È l’uomo per me”, një version i këngës “He Walks Like a Man” të Jody Miller, u bë albumi më i shitur i vitit në Itali. Mënyra e saj e re melodike u demonstrua përsëri në programin televiziv të 11 dhjetorit 1964, Il macchiettario, ku ajo performoi “Io sono quel che sono” (“Unë jam ajo që jam”). Një kujtesë për imazhin e saj të mëparshëm si adoleshente, kënga e saj “Suna ni kieta namida” (“Lotët zhduken në rërë”), e kënduar në japonisht, arriti kulmin në vendin e parë në listën japoneze të këngëve dhe i dha Minës titullin Artistja më e Mirë Ndërkombëtare në Japoni.

Episodi i parë i serialit Studio Uno live të shtunën në mbrëmje shfaqi pamjen e re bjonde të Minës me vetulla të rruara. Shfaqjet përfshinin këngët emocionuese “Un bacio è troppo poco” (“Një puthje nuk është e mjaftueshme”) dhe “Un anno d’amore” (“Një vit dashurie”), një version i këngës “C’est irréparable” të Nino Ferrer. Në të njëjtën seri ajo performoi “Brava”  një këngë ritmike xhazi e shkruar posaçërisht nga Bruno Canfora për të demonstruar gamën vokale dhe aftësitë performuese të Minës. Albumi i saj Studio Uno kryesoi listën italiane atë vit. Regjistrimet e saj të vitit 1965 përfshinin performancën me shpërndarje të këngës “Spirale Waltz”, kënga tematike për filmin Viktima e 10-të.

 Pavarësia (1966–1968) 
Maurizio Costanzo dhe Ghigo De Chiara shkruan tekstin e këngës “Se telefonando” (“Nëse është me telefon”) si temë për programin televiziv Aria condizionata në pranverën e vitit 1966. Teksti u kompozua në një modalitet të errët, në stilin e Hal David. Kompozitorit serialist Ennio Morricone iu kërkua të kompozonte muzikën. Mina dhe tre kompozitorët u takuan në një sallë provash të RAI në Via Teulada, Romë.

Morricone filloi të përsëriste një temë të shkurtër muzikore prej vetëm tre notash (sipas termit të tij, një “mikro-qelizë”) në një piano vertikale. Ai kishte kopjuar fragmentin e melodisë nga sirena e një makine policie në Marsejë. Pas disa masave, Mina mori fletën e tekstit dhe filloi të këndonte sikur ta kishte njohur më parë melodinë. E kompozuar në këtë mënyrë, “Se telefonando” është një këngë pop me tetë tranzicione tonaliteti që ndërton tension në të gjithë refrenin.

Aranzhimi i Morricone-s përfshinte një kombinim të sofistikuar të linjave melodike të trombës, baterisë në stilin e Hal Blaine, një set instrumentesh me tela, një kor femëror europop të viteve 1960 dhe trombone intensive me tinguj subsonikë.

"Se telefonando" u prezantua në maj të vitit 1966 në një episod të Studio Uno dhe në gusht të të njëjtit vit në Aria condizionata . Kënga arriti kulmin në vendin e 11-të në tabelën italiane dhe ishte e 53-ta në listën vjetore të shitjeve. Albumi Studio Uno 66 e paraqiti këngën si një nga këngët më të spikatura së bashku me "Ta-ra-ta-ta" dhe " Una casa in cima al mondo ". Ishte albumi i pestë më i shitur i vitit në Itali. 
djathtas|parapamje|250x250px|Adriano Celentano dhe Mina në 1967
Në vitin 1966, Mina filloi të punonte me Shërbimin Zviceran të Transmetimeve dhe Orkestrën Radiosa në Lugano. Ajo themeloi shtëpinë diskografike të pavarur PDU në bashkëpunim me të atin. Albumi i parë i lëshuar nën këtë markë ishte Dedicato a mio padre (Dedikuar Atit Tim). Interesi në rritje i Minës për muzikën braziliane rezultoi në këngën “La banda” (“Grupi”) të Chico Buarques, e cila arriti vendin e dytë në Itali.

Mina vazhdoi të performonte në televizionin italian dhe prezantoi “Zum zum zum” në serialin e pranverës 1967, Sabato sera, të shoqëruar nga banda detare e NATO-s. Seriali përfshinte gjithashtu “La coppia più bella del mondo” (“Çifti më i bukur në botë”), një duet me Adriano Celentano. Titulli i këngës “Sono come tu mi vuoi” (“Unë jam, siç do që të jem”) është marrë nga drama e Luigi Pirandello-s, Come tu mi vuoi. Teksti flet për vëmendjen maniake të shtypit ndaj jetës private të një artisti. Një tjetër hit nga Sabato sera ishte “L’immensità” (“Immensity”), e cila u rikompozua nga Augusto Martelli dhe u publikua si “La inmensidad” në Spanjë dhe vendet e Amerikës Latine.

RAI transmetoi episodin e tretë të Senza Rete (“Pa Rrjetë Sigurie”) drejtpërdrejt më 18 korrik 1968 nga Auditorio A e selisë rajonale të korporatës në Napoli. Programi paraqiti homazhin e Minës për Luigi Tenco, i cili kishte vdekur së fundmi. Ajo e shndërroi këngën e tij “Se stasera sono qui” (“Nëse qëndroj këtu sonte”) në një pjesë të rreptë të muzikës soul, me partiturën e Pino Calvi. Mina festoi 10-vjetorin e karrierës së saj me një koncert në La Bussola, të shoqëruar nga Orkestra Augusto Martelli. Koncerti u regjistrua dhe u publikua si Mina alla Bussola dal vivo.

Canzonissima 1968 Ishte një shfaqje variete në kohën më të shikuar të shtunën në mbrëmje, e transmetuar në Rai Uno nga shtatori 1968 deri në janar 1969. U drejtua nga Mina, Walter Chiari dhe Paolo Panelli. Orkestrimet u kompozuan nga dirigjentët Bruno Canfora dhe Augusto Martelli.

“Sacumdì Sacumdà”, versioni i Minës që flet dhe qesh i bossa novës “Nem Vem Que Não Tem” të Carlos Imperial, shpëtoi me vështirësi nga ndalimi i RAI-së për shkak të tekstit të saj të parespektueshëm. Kënga u interpretua si pjesë e një fantazie muzikore, njëra pas tjetrës me “Quelli che hanno un cuore”, versionin e saj intensiv të “Anyone Who Had a Heart”. Një interpretim tjetër i një kënge të Dionne Warwick ishte “La voce del silenzio” (“Zëra të heshtur”) nga Paolo Limiti dhe Elio Isola, i prezantuar në një seancë live gjatë shfaqjes.

“Niente di niente” (“Asgjë fare”) ishte versioni i saj i këngës “Break Your Promise” të Delfonics. Seria përfshinte gjithashtu këngët “Fantasia”, “La musica è finita” (“Muzika ka mbaruar”) dhe eleganten “Un colpo al cuore” (“Sulm në zemër”). Kënga “Un colpo al cuore” përfundoi në vendin e 68-të në listën e këngëve më të shitura për atë vit në Itali. Çdo shfaqje mbyllej nga Mina duke kënduar “Vorrei che fosse amore” (“Wish It Was Love”), një pjesë muzikore atmosferike nga Bruno Canfora, që arriti vendin e 50-të në listën e këngëve më të shitura për vitin 1968 në Itali. Një përzgjedhje këngësh nga seria u publikua si albumi Canzonissima ’68.Settimana 20 Dicembre 1968 Hit Parade Italia. 

 Mogol-Batisti (1969–1973) 
Pas një pushimi prej tre muajsh, Mina u kthye dhe regjistroi këngën “Non credere” (“Mosbeso”), të kompozuar nga Luigi Clausetti dhe Pietro Soffici, me tekst nga Mogol, në prill. Kënga u bë albumi i tretë më i shitur i vitit në Itali.

Mogol dhe kolegu i tij kompozitor Lucio Battisti, së bashku me Premiata Forneria Marconi në instrumentale mbështetëse, punuan me Minën në disa këngë si rezultat i suksesit të “Non credere”. Ekipi prodhoi një sërë këngësh duke përfshirë “Io e te da soli” (“Ti dhe unë vetëm”), “Insieme” (“Së bashku”), “Amor mio” (“Dashuria ime”) dhe “Io vivrò senza te” (“Do të jetoj pa ty”).

Një nga prezantimet e para të repertorit të ri ishte koncerti i transmetuar drejtpërdrejt nga Senza Rete nga Auditorio A në Napoli më 20 janar 1970. Materiali i ofruar nga Mogol-Battisti ishte thelbësor për pesë albume. Midis tyre, ...bugiardo più che mai...più incosciente che mai... ishte albumi i parë i pavarur i Minës që arriti numrin 1 të listave javore italiane dhe u bë albumi më i shitur i vitit 1969 në Itali. ...quando tu mi spiavi in cima a un batticuore... ishte i shtati në listën vjetore të regjistrimeve të vitit 1970. Del mio meglio... (My Best...) ishte i dyti në vitin 1971, ndërsa albumi Mina ishte më i shitur i vitit 1972. Dy albumet e fundit u regjistruan gjatë një pushimi nga performancat live, për të lindur vajzën e saj Benedetta.
parapamje|252x252px|Mina me Alberto Lupon, 1972
Rikthimi i Minës u zhvillua në serinë e varieteve Teatro 10 të RAI-t në pranverën e vitit 1972. Një nga pikat kryesore të serisë ishte një përzgjedhje e këngëve të Battisti-t të interpretuara në duet me kompozitorin. Shfaqjet përfshinin gjithashtu “Balada para mi muerte” (“Odë për vdekjen time”), një duet nuevo tango me Ástor Piazzolla në bandoneón, i mbështetur nga grupi argjentinas Conjunto 9.

“Grande grande grande”, e aranzhuar nga Pino Presti, ishte kënga e dytë më e shitur e vitit në Itali. Sukseset e saj frymëzuan Enrico Riccardi-n që të merrte ndikim nga stili i Battisti-t në kompozimin e tij “Fiume azzurro”, i cili fitoi një vend tjetër në 100 më të mirët e shitjeve vjetore të disqeve në Itali.

Numri i fundit nga tetë episodet e Teatro 10 ishte “Parole parole” (“Fjalë, fjalë”), një duet me Alberto Lupo-n. Kënga është një dialog i lehtë për t’u dëgjuar midis këngës së Minës dhe deklamimit të Lupos. Tema e tekstit është fjalë boshe. Teksti ndërthur vajtimin e zonjës për fundin e dashurisë me gënjeshtrat që ajo duhet të dëgjojë nga recitimi i protagonistit mashkull. Në dialog, ajo përqesh komplimentet që ai i bën, duke i quajtur ato parole – thjesht fjalë. Kënga u publikua në prill të vitit 1972 dhe kryesoi listat italiane. Ajo u interpretuar më pas nga shumë duete italiane dhe franceze.

Mina tha se do të tërhiqej nga paraqitjet publike pas një koncerti ekskluziv në Klubin La Bussola më 16 shtator. Mijëra njerëz u mblodhën në pragun e klubit të natës. Orkestra e Gianni Ferrio-s përfshinte Gianni Basso në saksofon tenor dhe Oscar Valdambrini në trombë.

Mina humbi bashkëshortin e saj, Virgilio Crocco, në një aksident me makinë në vitin 1973. Ajo vazhdoi karrierën e saj me hitet kryesore italiane “E poi...”  dhe “L'importante è finire”  Ajo regjistroi këngën kryesore “Fa presto, fa piano”) për filmin La sculacciata, i cili u publikua në vitin 1974.

 Që nga viti 1974 
Paraqitja e fundit televizive e Minës ishte episodi i fundit i serialit Milleluci më 16 mars 1974. Mina ishte prezantuesja e serialit së bashku me Raffaella Carrà. Gjatë serialit, ajo eksploroi stile të ndryshme muzikore në këngët “Everything's Alright”, “Mack the Knife”, “Night and Day” dhe “Someday (You'll Want Me to Want You)”. Pas “Non gioco più” (“The Game Is Over”), një duet blues me harmonistin Toots Thielemans, Mina njoftoi tërheqjen e saj nga shfaqjet publike.

Shfaqja e saj e fundit në televizion ishte performanca e këngës “Ancora ancora ancora”. Videoja ishte numri i fundit i shfaqjes Mille e una luce më 1 korrik 1978. Shfaqjet e saj të fundit në koncerte, një seri prej trembëdhjetë koncertesh të rezervuara plotësisht në La Bussola në vitin 1978, u ndërprenë për shkak të sëmundjes së saj. Mina dha shfaqjen e saj të fundit publike më 23 gusht 1978 në teatrin Bussoladomani. Ajo u regjistrua dhe u publikua si Mina Live '78.
majtas|parapamje|320x320px|Mina e mbështetur nga orkestra e dirigjuar nga basisti/aranzhuesi Pino Presti me rastin e shfaqjeve të saj të fundit publike në Teatrin Bussoladomani në vitin 1978
Mina vazhdoi të publikonte albume çdo vit me djalin e saj, Massimiliano Pani, si producent. Midis viteve 1972 dhe 1995, ajo publikoi nga një album të dyfishtë çdo vit. Që nga viti 1973, LP dhe CD-të e saj janë karakterizuar nga motive artistike të stilistëve Luciano Tallarini, Gianni Ronco dhe fotografit Mauro Balletti. Nga mesi i viteve 1980, dizajni i kopertinave të albumeve iu besua vetëm Balletti-t. Të gjitha albumet e Minës nën etiketën PDU kanë arritur në 100 më të mirat italiane. Një pjesë e madhe e punës së saj ka konsistuar në interpretime këngësh të njohura; ajo ka kushtuar albume homazh The Beatles, Frank Sinatra-s, Renato Zero-s, Domenico Modugno-s, Lucio Battisti-t, Enzo Jannacci-t, këngës napolitane dhe muzikës së shenjtë. Duke filluar nga viti 1989, të gjitha albumet e saj përfshinin interpretimin xhaz në piano të Danilo Rea-s..

Pasi u largua nga skena, sukseset e saj më të mëdha në top lista kanë qenë duetet. Në vitin 1985, " Questione di feeling ", një duet me Riccardo Cocciante, ishte kënga e 13-të më e shitur e vitit në Itali dhe u bë një këngë shumë e përhapur (siç quhet një këngë hit në Evropë). Albumi i duetit Mina Celentano, i regjistruar me Adriano Celentano, ishte albumi më i shitur i vitit 1998 në Itali. Ndërprerja e paraqitjeve televizive të Minës zgjati deri në vitin 2001, kur ajo publikoi pamje nga seancat e saj të regjistrimit. Videot u transmetuan në faqen e internetit Wind më 30 mars. Kjo rezultoi në miliona vizita në faqe atë natë dhe miliona të tjera në ditët në vijim. Pamjet u publikuan si DVD Mina në Studio .

Pas kësaj ngjarjeje, këngët e Minës filluan të renditeshin përsëri në top listat italiane. Kënga "Succhiando l'uva" (2002), e shkruar për të nga Zucchero, arriti kulmin në vendin e tretë në top lista. Kënga e Minës "Don't call me baby (Can't take my eyes off you) " (2003) e interpretuar nga Mina arriti vendin e katërt në Itali. Kënga "Alibi" (2007) arriti vendin e gjashtë në Itali. CD-ja e trefishtë The Platinum Collection arriti vendin e parë në top listat italiane. Po kështu ndodhi edhe me Olio (1999), Veleno (2002), Bula Bula (2005), Todavía (2007), Le migliori (2016) dhe Maeba (2018). Publikimet e mëvonshme të Minës përfshinin duete me Mick Hucknall, Fabrizio De André, Piero Pelù, Adriano Celentano, Lucio Dalla, Joan Manuel Serrat, Chico Buarque, Miguel Bosé, Tiziano Ferro, Giorgia dhe Seal . Vitet e fundit, Mina ka shkruar një rubrikë javore në faqen e parë të La Stampa (nga viti 2000 deri në vitin 2011) dhe një faqe në edicionin italian të revistës Vanity Fair, ku u përgjigjej letrave të fansave (nga viti 2003 deri në vitin 2015). 

Mina vazhdon të publikojë albume me shitje të shkëlqyera deri më sot. Ajo alternon albumet pop me projekte të aranzhuara në xhaz dhe stile të tjera dhe vazhdon të surprizojë me bashkëpunime të reja muzikore. Ndërkohë, zëri dhe këngët e saj janë të kudondodhura në reklamat radiofonike dhe televizive, meloditë tematike të programeve sportive, shfaqje talentesh (ku këndohen klasike), shfaqje homazhesh, këngë të reja, madje edhe si mostra në regjistrimet e artistëve të tjerë (për shembull, reperi Mondo Marcio). Edhe pse nuk u shfaq drejtpërdrejt, ajo hapi dhe mbylli Festivalin Kombëtar të Muzikës Sanremo 2009 me versionin e saj të aries së operës së Puccinit " Nessun dorma ". Zëri i saj ishte gjithashtu i pranishëm, duke kënduar një këngë të re në video nga sponsori kryesor TIM, në edicionet e Festivalit të viteve 2017 dhe 2018. Vitin e fundit, në natën finale, u shfaq një version i dixhitalizuar i Minës duke interpretuar Another Day of Sun, një këngë nga kolona zanore e filmit muzikor La La Land, si një hologram tredimensional i komandantes së anijes kozmike Mina, duke u projektuar në skenën e festivalit Ariston.

Në vitin 2016, pati mjaft bujë rreth një albumi të dytë të Minës dhe Celentanos së bashku: Le Migliori . Ai u bë albumi më i shitur i vitit në Itali. Në vitin 2018, albumi i ri i Minës , MAEBA, debutoi përsëri në vendin e parë të hitparade-s së albumeve dhe vinileve italiane.

Në vitin 2023, një duet i habitshëm ndërgjeneracional i Blanco-s dhe Mina-s (83), "Un briciolo di allegria", arriti vendin e parë në hitet italiane për 5 javë rresht.

Më 20 prill 2024, albumi i trefishtë live Mina Live at the Bussola 1968-1978 u paketua dhe u publikua nga Warner Music Italy, i përbërë nga një kuti me botim të kufizuar dhe të numëruar që përmbante 4 LP të regjistruara drejtpërdrejt nga Mina, performancat e vetme live të karrierës së saj, të realizuara në Bussola në Marina di Pietrasanta në vitet 1968 ( Mina alla Bussola dal vivo ), 1972 ( Dalla Bussola ) dhe 1978 ( Mina Live '78 ). 

 Stili muzikor dhe imazhi publik 

 Zëri 
Mina është një soprano me shkathtësi të madhe dhe një gamë prej tre oktavash. E lëkundur dhe anti-melodike në vitet e saj të para (“Tintarella di luna”, 1959), këndimi i saj më vonë fitoi tone të larta dramatike. Louis Armstrong e shpalli atë si “këngëtarja më e madhe e bardhë në botë”.

 Mbretëresha e Britmave 
E përfshirë në valën e rock and roll-it që përfshiu Italinë në vitin 1958, Mina dëgjoi disqe amerikane dhe ishte një vizitore e shpeshtë në klubin Derby, Santa Tecla dhe klubet Taverna Messicana të Milanos, të cilat promovonin muzikën rock and roll. Repertori i Minës në fillim të karrierës përfshinte imitime të ngathëta të këngëve britanike dhe amerikane të rock dhe xhazit, ndërsa versioni i saj jashtëzakonisht i lartë dhe i sinkopuar i këngës “Nessuno” shfaqi ndjenjën e saj të shkëlqyer të ritmit. Më herët në vitin 1958, Domenico Modugno kishte shkaktuar habi duke ngritur duart në ajër gjatë performancës së tij të “Nel blu dipinto di blu” (“Volare”). Në paraqitjet e para televizive të Minës, ajo e theu më tej traditën duke tundur kokën, duart dhe vithet sipas ritmit. Shkrimtari Edoardo Sanguineti e kujtoi takimin e parë të publikut italian me këngëtaren entuziaste si “për shumë njerëz një përvojë të paharrueshme… një zbulesë”. Prezantuesi televiziv Mario Riva e quajti atë një nga urlatori (“bërtitës”), për timbrin dhe fuqinë e saj dalluese. Më vonë, publiku e quajti Minën “Mbretëresha e Bërtitësve”. Gjestet e saj ekstravagante i dhanë asaj një nofkë tjetër – “Tigrja e Kremonës” (la Tigre di Cremona).

 I rritur 
parapamje|248x248px|Mina me Lelio Luttazzi në 1969
Mina prezantoi mënyrën e saj të re sensuale në prezantimin e baladës “Il cielo in una stanza” në vitin 1960. Tre vjet më vonë, lidhja e saj e dashurisë me Corrado Pani sfidoi themelet morale të Italisë, një vend ku divorci ishte i paligjshëm dhe amësia beqare konsiderohej e turpshme. Zgjedhjet e saj jo-konformiste përfaqësonin emancipimin e grave në Itali, i cili nuk përputhej me virtytet mbizotëruese katolike dhe borgjeze të kohës. Ndalimi për të performuar në kanalet televizive dhe radiofonike italiane zhvilloi më tej imazhin e Minës si një vajzë e keqe e pavarur, të cilën ajo e theksoi me zgjedhjen e temave të këngëve. Një shembull ishte performanca e saj e “Sacumdì Sacumdà” në transmetim, pasi RAI kishte shprehur pakënaqësinë me tekstin e këngës që fliste për takimin e një vajze me Djallin. Këngë të tjera që RAI fillimisht i ndaloi si imorale ishin “Ta-ra-ta-ta” (që trajtonte hapur pirjen e duhanit), “La canzone di Marinella” dhe “L'importante è finire” (që aludonte në seks pa dashuri). Veprimet dhe prezantimi i Minës përmbanin tërheqje seksuale, pirje duhani në publik, flokë të lyer bjonde, vetulla të rruara dhe përdorim të tepruar të grimit të syve.

Temat kryesore të këngëve të Minës ishin histori dashurie shqetësuese. Stili i saj ishte t’i interpretonte ato në një mënyrë shumë dramatike, duke përdorur gjeste dhe gjuhë trupi për t’i gjallëruar tregimet. Performanca e Minës karakterizohej zakonisht nga intensitet i shprehjes, variacione delikate dhe frazim origjinal. Kritiku muzikor Gherardo Gentili ka vënë në dukje aftësitë e saj interpretuese: "Me Minën, një fjalë u bë fjalë, një notë u bë notë."

Për të demonstruar gamën vokale të Minës, kompozitori Bruno Canfora shkroi këngën "Brava", ndërsa Ennio Morricone krijoi "Se telefonando" me kalime të shumta tonaliteti. Më shumë këngë u kompozuan ekskluzivisht për Minën dhe u aranzhuan për orkestrat all-star të RAI-t për performancat në serialet televizive Studio Uno, Sabato sera, Canzonissima dhe Teatro 10. Mina, së bashku me Carmen Villani, ishte pioniere në kombinimin e muzikës klasike italiane pop dhe swing me elementë të blues, R&B dhe muzikës soul, veçanërisht në këngët "Se stasera sono qui" dhe "Deborah". Ajo ndihmoi gjithashtu në përfshirjen e stileve të reja në muzikën pop italiane, duke përfshirë nuevo tango, siç tregohet në duetin e saj "Balada para mi muerte" me Ástor Piazzolla.  

 Mogol-Batisti 
Kur ndryshoi stilin e saj muzikor në vitin 1969, Mina ndryshoi modelin e flokëve nga kaçurrela të shkurtra dhe të drejta në kaçurrela të gjata bjonde dhe filloi të vishte fustane të shkurtra të zeza. Këngët e para të Mogol dhe Lucio Battistit, veçanërisht "Insieme" dhe "Io e te da soli", shfaqën aftësitë e Minës në blues dhe soul. Rreth kohës së bashkëpunimit të tyre, Mina u kthye drejt popit të mesëm. Meloditë e Battistit ishin të sofistikuara dhe përfshinin sekuenca komplekse akordesh. Këngët karakterizoheshin nga ndryshime të shpeshta ritmike, pauza dhe dialogje midis zërit dhe orkestrës. Një tjetër tipar karakteristik ishte hyrja instrumentale pa një bazë ritmike.

 Mina Latina 
Një fanse e bossa novës, Mina ka regjistruar në spanjisht dhe portugalisht që nga fillimi i karrierës së saj dhe aktualisht gëzon një bazë fansash në Spanjë dhe Amerikën Latine. Regjisori spanjoll Pedro Almodóvar ka përdorur këngët e Minës në kolonat zanore të filmave të tij. Në vitin 2001, Mina publikoi albumin përmbledhës Colección Latina . Ai përfshin këngë standarde në spanjisht, si dhe versione spanjolle të këngëve të saj origjinale. Në vitin 2003, muzikali Mina... che cosa sei? bazuar në këngët e Minës u vu në skenë në Argjentinë, me protagoniste Elena Roger . U nominua për katër çmime ACE në 2003 dhe 2004, ndër të cilat për Muzikalin më të Mirë, dhe fitoi Çmimin Clarín për Muzikalin më të Mirë.  Në vitin 2007, Mina publikoi Todavía, një album në spanjisht dhe portugalisht, i cili arriti vendin e 36-të në top listat spanjolle dhe numrin e 1-rë në top listat italiane.  Ai përfshinte duete me Joan Manuel Serrat, Miguel Bosé, Diego Torres, Chico Buarque dhe Diego El Cigala . [ nevojitet citim ]

 Bashkëpunime 

 Bashkëpunime me aranzhues 

 Tony De Vita ("Tintarella di luna", "Piano", "Il cielo in una stanza")
 Ennio Morricone ("Se telefonando")
 Bruno Canfora ("Vorrei che fosse amore", "Brava", "Sono come tu mi vuoi")
 Augusto Martelli ("E se domani", "Un anno d'amore", "Non credere") (+ disa albume)
 Detto Mariano ("Insieme")
 Gianpiero Reverberi ("Amor mio", "Io e te da soli")
 Gianni Ferrio ("Parole parole", "Non gioco più") (+ disa albume)
 Pino Presti ("Grande grande grande", "E poi", "L'importante è finire", "Fiume azzurro", "E penso a te") (+ disa albume)
 Alberto Nicorelli ("Ancora Ancora Ancora")
 Paul Buckmaster ("Questione di ndjenja")
 Massimiliano Pani ("Acqua e sale", "Brivido Felino")

 Bashkëpunime me interpretues të tjerë 
djathtas|parapamje|280x280px|Duet Mina me Lucio Battisti në 1972

 With Adriano Celentano: Acqua e sale - Amami amami - A un passo da te - Brivido felino - Che t'aggia di' - Come un diamante nascosto nella neve - Dolce fuoco dell'amore - E l'amore - Io non volevo - Ma che ci faccio ancora qui - Messaggio d'amore - Non mi ami - Prisencolinensinainciusol - Se mi ami davvero - Sempre sempre sempre - Sono le tre - Specchi riflessi - Ti lascio amore
 With Alberto Lupo: Parole parole
 With Alberto Sordi: Fumo di Londra
 With Andrea Mingardi: Datemi della musica - Mogol Battisti
 With Angel "Pato" Garcia: Contigo en la distancia
 With Ástor Piazzolla: Balada para mi muerte
 With the Audio 2: Dentro ad ogni cosa - Rotola la vita
 With Benedetta Mazzini: More Than Words
 With Beppe Grillo: Dottore
 With Enzo Jannacci: E l'era tardi
 With Fabrizio De André: La canzone di Marinella
 With Fausto Leali: Via di qua - A chi mi dice
 With Fred Bongusto: Medley Non ci lasceremo mai - Frida - Sei proprio tu - Doce doce - A Detroit
 With Gianni Morandi: Reggio Emilia - Meglio sarebbe - L'uva fogarina (Teresina imbriaguna) - Come porti i capelli bella bionda
 With Giorgio Gaber: Medley Porta romana - La ballata del Cerutti - Trani a gogò - Barbera e champagne - Il Riccardo
 With Johnny Dorelli and Renato Carosone: Medley  Scapricciatiello - Pigliate 'na pasticca - Pasqualino Marajà - 'Na voce e 'na chitarra
 With Lelio Luttazzi: Chi mai sei tu
 With Lucio Battisti: Medley Insieme - Mi ritorni in mente - Il tempo di morire - E penso a te - Io e te da soli - Eppur mi son scordato di te - Emozioni
 With Lucio Dalla: Amore disperato
 With Massimiliano Pani: Come stai - If I Fell
 With Massimo Lopez: Noi
 With Mick Hucknall: Someday in My Life
 With Miguel Bosé: Agua y sal
 With Milva: Motherless Child - Non arrenderti uomo
 With Mónica Naranjo: Él se encuentra entre tú y yo
 With Piero Pelù: Stay with me
 With Renato Zero: Neri - Tutti gli zeri del mondo
 With Riccardo Cocciante: Amore (Un Uomo Felice album) - Bella senz'anima - Questione di feeling 
 With Seal: You Get Me
 With Toots Thielemans: Non gioco più
 With the Voci Atroci: Suona ancora

 Trashëgimi 
Mina ka shënjuar 77 albume dhe 71 këngë të vetme në top listat italiane.   Ajo është artistja e vetme që ka arritur një album në krye të top listave italiane në secilën prej gjashtë dekadave që nga fillimi i mbajtjes së të dhënave në vitin 1965. Ajo publikoi një album çdo vit gjatë viteve 1958–2003 dhe vazhdon të publikojë albume dhe këngë të reja.

Presidenti Carlo Azeglio Ciampi i dorëzoi asaj Klasa e Dytë e Urdhrit Italian të Meritës më 1 qershor 2001.

Këngëtarja britanike Dusty Springfield e përmendi Minën në performancë. 

Një numër këngësh të Minës u shndërruan në hite nga këngëtarë në gjuhë të tjera:

 E para prej tyre ishte "Piano", e kompozuar nga Matt Monro si " Softly, as I Leave You ", e cila arriti vendin e 10-të në listën UK Top 40. Në vitin 1964, kënga arriti vendin e 27-të në Billboard Hot 100 në versionin e Frank Sinatra-s .
 "Se telefonando" u interpretua nga disa interpretues në Itali dhe jashtë saj, më së shumti nga Françoise Hardy "Sounds: New Digs. Catalog of Cool".  dhe Iva Zanicchi (1966), Delta V (2005), Vanessa and the O's (2007) dhe Neil Hannon (2008). Se telefonando  Françoise Hardy - Mon amie la rose site. 
 " Grande grande grande ", i regjistruar nga Shirley Bassey si " Never Never Never " në vitin 1973, arriti në Billboard Hot 100, në UK Top 10, në vendin e parë të listave australiane, në vendin e dytë në Afrikën e Jugut dhe në vendin e tretë në Singapor .   Celine Dion me Luciano Pavarotti-n regjistruan gjithashtu një version të këngës në vitin 1997 (e publikuar si "Të urrej pastaj të dua").
 Një vit më vonë, Dalida dhe Alain Delon regjistruan " Paroles, paroles ", versionin francez të " Parole parole " dhe e bënë atë një hit ndërkombëtar. U bë një nga këngët franceze më të njohura në botë.  
 Ikona meksikane José José regjistroi versionin spanjoll të hitit "Sono, come tu mi vuoi", të titulluar "Soy como quieras tú".
 Muzikanti anglez Elvis Costello përdori një mostër nga "Un bacio è troppo poco" e Mina-s në albumin e tij When I Was Cruel .
 Tanita Tikaram ka interpretuar këngën " And I Think of You - E penso a te " të Minës në anglisht si këngë në albumin The Best of Tanita Tikaram .
 Këngëtarja turke Ajda Pekkan ka interpretuar më shumë se një duzinë këngësh të Minës.
 Në vitin 2010, grupi muzikor La Scala nga Çikago publikoi një version rock të hitit të saj "Tu Farai" me Gretta Rochelle në vokal. 
 Artistja spanjolle Mónica Naranjo regjistroi albumin Minage me këngët e interpretuara nga Mina në spanjisht, i publikuar më 20 mars 1999. Këngët përfshinin "Ancora, ancora, ancora", "Io é te da soli", "Fiume azzurro" (si "Sobreviviré") dhe " L'immensità ". Mina bashkëpunoi në album duke regjistruar duetin "Él se encuentra entre tú y yo" ("Ai është midis teje dhe meje").
 Artistja irlandeze e muzikës dance , Róisín Murphy, ka interpretuar këngët " Non credere " dhe " Ancora, ancora, ancora " të Minës (të rimiksuara në këngë të zgjeruara nga DJ britanikë dhe italianë) në EP-në e saj të vitit 2014 " Mi Senti ", një riinterpretim i hiteve klasike pop nga artistë të ndryshëm italianë të muzikës.

Për të festuar 70-vjetorin e Minës, gazeta la Repubblica organizoi një sondazh lexuesish për të zgjedhur këngën më të mirë të të gjitha kohërave të Minës. Në një votim prej 30,000 pjesëmarrësish, "Se telefonando" doli në krye të listës.  

 Çmime, nominime, nderime dhe rekorde 
1958

 Nominim dhe performancë në Sei giorni della canzone me "Proteggimi"
 Vendi i dytë 

 Nominimi dhe performanca në Canzonissima me "Nessuno" dhe "Tua" 
 Çmimi Juke Box d'Oro 
 Çmimi Mikrofon d'Or 

 Nominim dhe performancë në Festivalin Muzikor të Sanremos me "Non sei felice" dhe "E' vero"
 Vendi i shtatë
 Nominim dhe performancë në Canzonissima me "Tintarella di luna", "Il cielo in una stanza", "Folle banderuola", "E' vero", "Na sera 'e maggio", "O Sarracino", "Ma l'amore no", "Violino tzigan" dhe "Due note"
 Finalist me "Tintarella di luna"
 Finalist me "Na sera 'e maggio"

1961

 Nominimi dhe performanca në Festivalin e Muzikës Sanremo me:
 "Io amo tu ami" (Vendi i katërt)
 "Le mille bolle blu" (Vendi i pestë)

 Nominim dhe performancë në Canzonissima me "Il cielo in una stanza" dhe "Stringimi forte i polsi"
 Finalist me "Il cielo in una stanza"

 Çmimi për artistin më të mirë ndërkombëtar, në Japoni
 Çmimi i Kritikëve për Albumin më të Mirë të Vitit për albumin "Mina"
 Çmimi i Kritikëve Oscar del Disco '64 për albumin "Mina"

 Nominimi dhe performanca në Mostra Internazionale di Musica Leggera me "L'ultima casee"

 Nominimi dhe performanca në Mostra Internazionale di Musica Leggera me "Ta-ra-ta-ta"
 Çmimi Gondola d'oro në Mostra Internazionale di Musica Leggera

 Nominimi dhe performanca në Mostra Internazionale di Musica Leggera me "Ta-ra-ta-ta"

 Targa Tenco në kategorinë Interpretuesi i Vitit me albumin "Rane supreme" 

80x80px– Urdhri i Oficerit të Madh të Meritës së Republikës Italiane : I dhënë nderi i dytë më i lartë civil në Itali, nga Presidenti Carlo Azeglio Ciampi më 1 qershor 2001. 

 Medalja Ambrogino d'oro nga qyteti i Milanos 

 Rekordet 

 Eventi në internet, drejtpërdrejt në portalin Wind, i cili paraqet disa videoklipe të artistit në studion e regjistrimit, ka regjistruar mbi 20 milionë klikime dhe ishte një nga më të ndjekurit e të gjitha kohërave në Itali. 
 Ajo është artistja më e ndjekur në top listat italiane, dhe midis albumeve dhe këngëve të saj, ajo ka renditur 24 vende në vendin e parë, 61 në tre vendet e para, 86 në pesë vendet e para, 114 në dhjetë vendet e para dhe 130 në njëzet vendet e para, për një total prej 79 albumesh dhe 71 këngësh në top lista.

 Albume: regjistrime në Itali 
Grafiku javor  Grafiku i fundvitit  Grafiku i përgjithshëm  Nr. 1 3 më të mirët 5 më të mirët 10 më të mirët 20 më të mirët 30 më të mirët Nr. 1 3 më të mirët 5 më të mirët 10 më të mirët 20 më të mirët 100 më të mirët Nr. 1 3 më të mirët 5 më të mirët 10 më të mirët 20 më të mirët 100 më të mirët 15 34 52 62 64 67 4 7 10 20 36 72 16 37 56 70 74 79

 Singles: rekorde në Itali 
Grafiku javor  Grafiku i fundvitit  Grafiku i përgjithshëm  Nr. 1 3 më të mirët 5 më të mirët 10 më të mirët 20 më të mirët 30 më të mirët Nr. 1 3 më të mirët 5 më të mirët 10 më të mirët 20 më të mirët 30 më të mirët Nr. 1 3 më të mirët 5 më të mirët 10 më të mirët 20 më të mirët 40 më të mirët 8 24 30 44 56 59 1 7 8 10 16 25 8 24 30 44 56 62

 Jeta personale 
Mina u dashurua me aktorin Corrado Pani në vitin 1962. Marrëdhënia e tyre tronditi audiencën italiane pasi ai ishte tashmë i martuar, megjithëse i ndarë nga gruaja e tij. Djali i tyre Massimiliano lindi më 18 prill 1963. Për shkak të refuzimit të Minës për të fshehur lidhjen, këngëtares iu ndalua të performonte në kanalet publike televizive ose radiofonike italiane. Meqenëse shitjet e disqeve të saj nuk u prekën dhe audienca kërkoi ta shihte Minën në transmetim, RAI u detyrua t'i jepte fund ndalimit dhe ta lejonte Minën të kthehej në televizion më 10 janar 1964. Brenda një viti, lidhja e saj me Panin përfundoi. [ nevojitet citim ]
parapamje|200x200px|Mina dhe Virgilio Crocco
Vëllai i Minës, Alfredo Mazzini, vdiq në një aksident me makinë në vitin 1965. Një vit më vonë ajo dhe babai i saj u zhvendosën në Lugano të Zvicrës. Megjithatë, marrëdhëniet intime të Minës mbetën në Itali, pasi ajo pati një aferë të shkurtër me aktorin Walter Chiari . Një marrëdhënie e mëvonshme me aktorin Gian Maria Volonté përfundoi pasi ajo zbuloi për aferën e Volonté me një aktore. Dashuria e madhe e Minës në fund të viteve 1960, me të cilin ajo pati një lidhje që zgjati tre vjet dhe pothuajse çoi në martesë, ishte kompozitori Augusto Martelli . Bashkëshorti i saj i dytë ishte Virgilio Crocco, një gazetar për Il Messaggero, në vitin 1970. Si rezultat i martesës së tyre, emri i saj ligjor u ndryshua në Anna Maria Mazzini Crocco.  Vajza e tyre Benedetta Mazzini lindi më 11 nëntor 1971. Crocco vdiq në një aksident me makinë në vitin 1973. 

Mina u fejua me bashkëshortin e saj të fundit, kardiologun Eugenio Quaini,  në vitin 1981. Ata u martuan më 10 janar 2006 në Lugano. Ajo mori shtetësinë zvicerane në vitin 1989. "Da ieri Mina e' diventata cittadina svizzera (Yesterday Mina acquired Swiss citizenship)".  Siç kërkohej në atë vend, ajo mori mbiemrin e bashkëshortit të saj dhe emri i saj ligjor u bë Anna Maria Quaini. "Mina si è sposata a Lugano la cerimonia il 10 gennaio" [Mina got married in a ceremony in Lugano on 10 January].  "Mina ha sposato Quaini dopo 25 anni" [Mina married Quaini after 25 years].  Megjithatë, për publikun, regjistrin civil italian dhe dokumentet e tij italiane, ajo ende e quan veten Mina Mazzini,  gjë që shihet edhe në emrin e domenit të faqes së saj të internetit. 

 Diskografia 

 Albume studioje 

 Tintarella di luna (1960)
 Il cielo in una stanza (1960)
 Due note (1961)
 Moliendo café (1962)
 Renato (1962)
 Stessa spiaggia, stesso mare (1963)
 Mina (1964)
 Studio Uno (1965)
 Studio Uno 66 (1966)
 Mina 2 (1966)
 Sabato sera - Studio Uno '67 (1967)
 Dedicato a mio padre (1967)
 Le più belle canzoni italiane interpretate da Mina (1968)
 Canzonissima '68 (1968)
 I discorsi (1969)
 Mina for You (1969)
 ...bugiardo più che mai... più incosciente che mai... (1969)
 Mina canta o Brasil (1970)
 ...quando tu mi spiavi in cima a un batticuore... (1970)
 Mina (1971)
 Cinquemilaquarantatre (1972)
 Altro (1972)
 Frutta e verdura (1973)
 Amanti di valore (1973)
 Mina® (1974)
 Baby Gate (1974)
 La Mina (1975)
 Minacantalucio (1975)
 Singolare (1976)
 Plurale (1976)
 Mina quasi Jannacci (1977)
 Mina con bignè (1977)
 Attila (1979)
 Kyrie (1980)
 Salomè (1981)
 Italiana (1982)
 Mina 25 (1983)
 Catene (1984)
 Finalmente ho conosciuto il conte Dracula... (1985)
 Sì, buana (1986)
 Rane supreme (1987)
 Ridi pagliaccio (1988)
 Uiallalla (1989)
 Ti conosco mascherina (1990)
 Caterpillar (1991)
 Sorelle Lumière (1992)
 Mina canta i Beatles (1993)
 Lochness (1993)
 Canarino mannaro (1994)
 Pappa di latte (1995)
 Cremona (1996)
 Napoli (1996)
 Leggera (1997)
 Mina Celentano (1998)
 Olio (1999)
 Mina n° 0 (1999)
 Dalla terra (2000)
 Sconcerto (2001)
 Veleno (2002)
 Napoli secondo estratto (2003)
 Bula Bula (2005)
 L'allieva (2005)
 Bau (2006)
 Todavía (2007)
 Sulla tua bocca lo dirò (2009)
 Facile (2009)
 Caramella (2010)
 Piccolino (2011)
 12 (American Song Book) (2012)
 Christmas Song Book (2013)
 Selfie (2014)
 Le Migliori (2016)
 Maeba (2018)
 Mina Fossati (2019)
 Ti amo come un pazzo (2023)
 Gassa d'amante (2024)

 Filmografia 

 Filma 
+Rolet në filma që tregojnë vitin e publikimit, titullin, rolin e luajtur, regjisorin dhe shënimet Titulli Viti Rol Drejtor Shënime Juke Box: Urli d'amore 1959 Këngëtar Mauro Morassi Paraqitje e shkurtër Unë Teddy Boys e këngës 1960 Minuccia Domenico Paolella Sanremo - La grande sfida 1960 Veten Piero Vivarelli Paraqitje e shkurtër Shtrihet në Ischia 1960 Veten Mario Mattoli Kameo në mes të titrave Madri perikolose 1960 Nicky Improta Domenico Paolella Ulëritës në Dok 1960 Mina Lucio Fulci Mina… ja ku është rojja! 1961 Valeria Armando Tamburella Unë jam bacio… ti jam baci 1961 Marcella Piero Vivarelli Appuntamento në Riviera 1962 Mina Mario Mattoli Ajo kishte vajza të mëdha 1962 Veten Kurt Nachmann Paraqitje e shkurtër Këngë në botë 1963 Veten Vittorio Sala Film dokumentar Për dashuri... për magji... 1967 Aichesiade Duccio Tessari

 Televizion 
+Role televizive që tregojnë vitin e publikimit, titullin, rolin e luajtur, rrjetin dhe shënimet Titulli Viti Rol Rrjeti Shënime Studio Uno 1961–1966 Vetë / Prezantuese Rai 1 Shfaqje estrade (sezonet 1, 3–4) Sabato sera 1967 Vetë / Prezantuese Rai 1 Shfaqje estrade TuttoToto 1967 Këngëtar i klubit të natës Rai 1 Episodi: "Toto ye ye" Canzonissima 1968–1969 Vetë / Prezantuese Rai 1 Programi muzikor/e variete (sezoni 6) Senza Rete 1968–1970 Vetë / bashkë-prezantuese Rai 1 Shfaqje estrade (sezonet 1–3) Nuk këndoj, nuk këndoj 1968 Wilhelmina Rai 1 Episodi: "Puna e dytë" Noches de Europa 1969 Vetja / E ftuar muzikore La 2 Episodi i datës 8 nëntor 1969 Teatri 10 1972 Vetja / Performuese Rai 1 Shfaqje estrade (sezoni 3) Milleluci 1974 Vetë / bashkë-prezantuese Rai 1 Shfaqje estrade

 Bibliografia 

 Mina, come sono nga Gianni Pettenati (Virgilio 1980)
 Mina, la voce nga Mario Guarino (Forte 1983)
 Unicamente Mina nga Flavio Merkel dhe Paolo Belluso (Gammalibri 1983)
 La leggendaria Mina (PDU Italiana Edizioni Musicali Srl/Curci 1983)
 Mina. Storia di un mito raccontato nga Nino Romano (Rusconi 1986)
 Mina nelle fotografie di Mauro Balletti (Campanotto 1990)
 Mina – Le immagini e la storia di un mito (Eden 1992)
 Mina – Mito e mistero nga Nino Romano (Sperling & Kupfer 1996)
 Mina – I miti nga Antonella Giola, Daniela Teruzzi & Gherardo Gentili (Arnoldo Mondadori 1997)
 Mina – I mille volti di una voce nga Romy Padovano (Arnoldo Mondadori 1998)
 Divina Mina nga Dora Giannetti (Zelig 1998)
 Mina nga Roberta Maresci (Gremese 1998)
 Mina – Una forza incantatrice nga Franco Fabbri & Luigi Pestalozza (eds. Euresis 1998)
 Mina – La sua vita, i suoi successi nga Gianni Lucini (Sonzogno 1999)
 Mina, il mito (Tempo Libro 1999)
 Studio Mina nga Flaviano De Luca (ed. Elle U Multimedia 1999)
 Mina disegnata fotografata – E drejta e autorit 2001
 Mina: Gli anni Italdisc 1959–1964 nga Marco Castiglioni, Fulvio Fiore, Maurizio Maiotti, Stefania Fiore, Barbara Alari dhe Maurizio Maiotti (Satisfaction 2001)
 Mina 1958–2005 Ancora insieme nga Marcello Bufacchi (Riuniti 2005)
 Mina flasin. Vent'anni di interviste. 1959–1979 nga Fernando Fratarcangeli (Coniglio 2005)
 Mina... il fascino della tigre nga Ghea Irene (Lo Vecchio 2006)
 La Storia della Disco Muzika nga Andrea Angeli Bufalini / Giovanni Savastano (Hoepli 2019)
 Mina, Una Voce Universale nga Luca Cerchiari (Mondadori 2020)

 Lidhje të jashtme 


 Mina discography at Discogs

 Referime 

Kategoria:Njerëz që jetojnë
Kategoria:Lindje 1940

Kategoria:Artikuj me hKarta
Kategoria:Artikull me përshkrim të shkurtër
Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara