Carlo Acutis

Karlo Akutis (3maj 1991–12tetor 2006) ishte një adoleshent italian katolik i lindur në Angli, i njohur për përkushtimin e tij ndaj Eukaristisë dhe përdorimin e mediave digjitale për të promovuar devocionin katolik. I lindur në Londër dhe i rritur në Milano, tregoi një interes të hershëm për kompjuterët dhe videolojërat, duke mësuar në mënyrë autodidakte programimin dhe dizajnimin e faqeve të internetit dhe duke ndihmuar famullinë dhe shkollën e tij me projekte të ndryshme digjitale.

Aktiv në jetën famullitare, shërbeu si katekist dhe frymëzoi disa njerëz që të konvertoheshin në katolicizëm. Më vonë krijoi një faqe interneti që dokumentonte mrekullitë eukaristike dhe shfaqjet e Marisë . Ai u diagnostikua me leuçemi promielocitike akute dhe ndërroi jetë në moshën pesëmbëdhjetë vjeçare. Qysh nga vdekja e tij, reliket e tij janë ekspozuar në Asizi dhe ekspozitat e tij mbi mrekullitë eukaristike kanë përshkuar të gjithë botën.

Në vitin 2020, Carlo u lumnua nga Kisha Katolike pas njohjes së një mrekullie të vitit 2013 në Campo Grande, kryeqytetin e një shteti brazilian, që i atribuohet ndërmjetimit të tij. Një mrekullie e dytë në Itali iu atribuua në vitin 2024. Acutis u kanonizua shenjtor më 7 shtator 2025, krah Pier Giorgio Frassati. Acutis është quajtur "shenjtori mbrojtës i internetit", "Influenceri i Zotit" dhe "shenjtori i parë i Gjeneratës Y".   

Një komentues për faqen Catholic Review shkruan se ekziston skepticizëm në lidhje me qëllimin e kanonizimit të Acutis midis disa besimtarëve dhe botës laike, duke vënë në dukje se jeta e tij ishte e shkurtër dhe kreu pak veprime të jashtëzakonshme. Një raport nga The Economist intervistoi miqtë e fëmijërisë së Acutis, të cilët e kujtonin atë si të sjellshëm, por jo domosdoshmërisht të devotshëm apo fetar. Janë ngritur gjithashtu pikëpyetje në lidhje me mbështetjen financiare të ofruar nga familja e Acutis, duke sugjeruar se kjo mund ta ketë përshpejtuar procesin; por At. Nicola Gori, postulatori i Acutis, deklaroi se paratë nuk patën ndikim. 
parapamje|Pikturë e Shën Carlo Acutis në Kishën Corpus Christi në Londër (faltore e tij)

 Jeta e hershme 

Carlo Acutis lindi më 3 maj 1991 në Londër si fëmija më madh dhe i parë i prindërve italianë Andrea Acutis dhe Antonia Salzano, pjesëtarë të familjeve të pasura italiane. Gjyshi i tij ishte biznesmeni Carlo Giuseppe Maria Acutis .   Category:CS1 Italian-language sources (it)
 Acutis family background and leading role in Italy's business community. Prindërit e Acutis punuan në Londër dhe Gjermani para se ai të lindte, dhe u rikthyen në Itali, duke u vendosur në Milano menjëherë pas lindjes së tij në maj 1991.   Prindërit e Karlos ishin të dy në biznese familjare: familja e babait të tij punonte në industrinë italiane të sigurimeve, dhe ajo e nënës drejtonte një shtëpi botuese. Stërgjyshja e Acutis nga ana e mamasë lindi në Shtetet e Bashkuara dhe vinte nga një familje pronarësh tokash në Nju Jork. Përveç disa vizitave në një qendër kujdesi ditor, në vegjëli, për Acutis kujdeseshin dado. 

Në shtator të vitit 1997, Acutis ndoqi shkollën e tij të parë fillore, Institutin San Carlo në Milano. Meqenëse shkolla ishte larg shtëpisë së tyre, tre muaj më vonë u transferua në Institutin Marcelline Tommaseo, të drejtuar nga Motrat e Shën Marcelinës.Pas përfundimit të shkollës 9-vjeçare, Acutis vazhdoi shkollën e mesme në Institutin Jezuit Leoni XIII. 

 Jeta fetare 
Ai u pagëzua më 18 maj 1991, dy javë pas lindjes, në Kishën e Zojës së Dhimbshme në Çelsi  Gjyshi i tij nga babai, Carlo, ishte kumbari i tij, ndërsa gjyshja e tij nga nëna, Luana, ishte kumbara. Asnjëri nga prindërit e tij nuk ishte fetar.    Nëna e Acutis, Antonia, u rrit në një familje laike. Ajo e pranoi besimin kur ishte në kolegj dhe u martua në kishë, por nuk merrte pjesë në Meshë para se të lindte Acutis. Ajo dëshmoi se besimi i të birit dhe pyetjet e tij këmbëngulëse e çuan përsëri drejt tij. Në kohën kur ndërroi jetë ishte fëmijë i vetëm, por në vitin 2010, prindërit e tij u bënë me binjakë në përvjetorin e vdekjes së Acutis. Nëna e tij ia atribuoi këtë ndërmjetimit të tij. 

Acutis ishte tre vjeç kur vdiq gjyshi i tij nga nëna, Antonio Salzano. Disa ditë më parë, kishte qenë i pranishëm kur gjyshi i tij mori Vajosjen e të Sëmurit ;  thuhet se ai iu shfaq në ëndërr duke i kërkuar lutje. Pak pas vdekjes së tij, Acutis veshi pallton ndërsa gjyshja po kujdesej për të dhe kërkoi që ta çonin në kishë. Kur ajo e pyeti pse, tha se donte të lutej për gjyshin, i cili, siç deklaroi ai, "kishte shkuar të takonte Jezuin". 

Kur Acutis shfaqi interes për praktikën fetare katolike, pyetjeve të tij iu përgjigj dadoja polake e familjes.   Gjatë verës, Acutis qëndronte me prindërit e nënës së tij në Centola, një qytet në provincën e Salernos në Kampania.Pasi kalonte ditën në plazh, bashkohej me disa gra të moshuara në kishën lokale të famullisë për të lutur rruzaren. Familja e tij zotëronte gjithashtu një varkë në Santa Margherita Ligure, pranë Bazilikës së Shën Margaretës së Antiokisë. Më 16 qershor 1998, kur qe shtatë vjeç, Acutis mori Kungimin e Parë të Shenjtë në manastirin e Sant'Ambrogio ad Nemus, Milano. Acutis kungohej shpesh, zakonisht në Ritin Ambrozian, dhe merrte pjesë në Adhurimin Eukaristik.   Pjesëmarrja e tij në këtë të fundit ka bërë që ai shpesh të paraqitet me një monstrancë .    Ai e pranoi besimin pesë vjet më vonë, më 24 maj 2003, në Kishën Santa Maria Segreta në Milano. 

Familja Acutis punësoi një emigrant hindu nga Mauritiusi, Rajesh Mohur, për të punuar në shtëpinë e tyre. Ai dhe Acutis u bënë miq.  Me kalimin e kohës, pasi foli me Acutisin rreth krishterimit, Mohur kërkoi të pagëzohej. Edhe një mik i Mohurit, Seeven Kistnen, u konvertua dhe u pagëzua pasi u takua me Acutis dhe e dëgjoi të fliste rreth besimit. Nëna e Mohurit, që kishte ardhur për vizitë nga Mauritiusi, mori pjesë në Meshë bashkë me Mohurin dhe Acutisin, të cilët biseduan gjatë me të më pas, dhe edhe ajo kërkoi të pagëzohej. 

Acutis tregoi interes të madh për jetën e shenjtorëve, veçanërisht për Françeskun e Asizit, Antonin e Padovës, Padre Piun, Françisko dhe Jacinta Marton, Dominik Savion, Tarcisius, Bernadette Soubirous,  dhe Mary Magdalene de' Pazzi. Thuhet se ai i lutej shpesh engjëllit të tij mbrojtës dhe shfaqte devocion të veçantë ndaj Shën Mikelit, Kryeengjëllit. Kur Acutis ishte 12 vjeç, u bë katekist në famullinë e tij, Santa Maria Segreta. Në atë kohë, në strukturën katekiste italiane, të rinjtë mund të bëheshin pjesë e grupeve rinore, me një lider në krye të tyre, të cilët u jepnin edukim fetar bashkëmoshatarëve të tyre, ndryshe nga të rriturit. Prifti i famullisë së Acutis u shpreh se:

Karlo ishte një i ri jashtëzakonisht transparent. Donte të përparonte në dashurinë për prindërit, Zotin, shokët e klasës dhe ata që e donin më pak. Kishte dëshirë t'u përkushtohej studimeve të tij për t'u edukuar në orën e katekizmit, si dhe në shkollë dhe në shkencat kompjuterike.

Në vitin 2006, Acutis i tregoi nënës dhe gjyshes së tij synimin e tij për t'u bërë prift. 

 Puna me kompjuterë dhe teknologji 
Kur Acutis ishte 14 vjeç, prifti i famullisë së tij i kërkoi të krijonte një faqe interneti për famullinë, Santa Maria Segreta në Milano. Pas kësaj, një prift në shkollën e tij të mesme i kërkoi të krijonte një faqe interneti për të promovuar vullnetarizmin. Për këtë punë, fitoi një konkurs kombëtar të quajtur  (Italisht: "Do të jesh vullnetar"). Acutis krijoi një faqe interneti të dedikuar për katalogimin e çdo mrekullie eukaristike të raportuar në botë dhe për mirëmbajtjen e një liste të shfaqjeve mëriane të njohura nga Kisha Katolike.  Acutis e lançoi faqen e internetit në vitin 2004  dhe punoi dy vjet e gjysmë për realizimin e saj, duke përfshirë të gjithë familjen e tij në projekt. U prezantua më 4 tetor 2006, në festën e Shën Françeskut, vetëm disa ditë para vdekjes së tij. Për shkak se ishte i shtruar në spital, Acutis nuk mundi të merrte pjesë në debutimin e ekspozitës së tij në Kishën San Carlo Borromeo në Romë. Ekspozita u prezantua edhe në shkollën e tij të mesme, Institutin Leo XIII.  Paraqitje të ndryshme të Acutis shpesh e tregojnë atë me një laptop, si simbol të metodës së tij të ungjillëzimit.  

 Sëmundja dhe vdekja 
Rreth orës 1Në tetor 2006, Acutis iu inflamua fyti. Prindërit e tij e çuan te një mjek, i cili e diagnostikoi me parotitit dhe dehidratim, që u konfirmua nga një mjek i dytë, një mik i familjes. Disa ditë më vonë, dhimbja iu përkeqësua dhe kishte gjak në urinë. Të dielën, 8tetor, ai ishte shumë i dobët për t'u ngritur nga shtrati për Meshën. Acutis u dërgua në një klinikë të specializuar në sëmundjet e gjakut dhe u diagnostikua me leuçemi promielocitike akute . Shanset për t'u shëruar ishin të pakta. U dërgua me urgjencë në kujdes intensiv dhe u vu në ventilator. Pas një nate pa gjumë, Acutis u transferua në Spitalin San Gerardo në veri të Milanos — një nga vetëm tre spitalet në Itali të pajisura për të trajtuar gjendjen e tij. 

Stafi i spitalit thirri kapelanin e tyre për të kryer vajosjen e të sëmurëve. Kur një infermiere hyri për t'u kujdesur për Acutis, ai i kërkoi asaj të mos i zgjonte prindërit e tij pasi ata ishin tashmë shumë të lodhur dhe nuk donte t'i shqetësonte më shumë. Acutis i ofroi vuajtjet e tij Papa Benediktit XVI dhe Kishës Katolike, duke thënë: "Unë i ofroj Zotit vuajtjet që do të më duhet të kaloj për Papën dhe për Kishën."   Mjekët e pyetën nëse kishte shumë dhimbje, dhe ai u përgjigj: "Ka njerëz që vuajnë shumë më tepër se unë."   Fjalët e tij të fundit drejtuar nënës së tij ishin: 

Mami, mos ki frikë. Që kur Jezusi u bë njeri, vdekja është bërë rruga drejt jetës dhe nuk kemi nevojë t'i ikim asaj. Le të përgatitemi për të përjetuar diçka të jashtëzakonshme në jetën e përjetshme.

Acutis ra në koma dhe u dërgua në njësinë e kujdesit intensiv për një trajtim për pastrimin e gjakut. Pas një hemorragjie cerebrale, u shpall i vdekur më 11 tetor. Acutis u shpall zyrtarisht i vdekur të nesërmen, 12 tetor 2006, në orën 6:45pasdite. Ai ishte 15 vjeç. 

Nëna e tij, Antonia Salzano, tha se që nga fëmijëria, Karlo bënte komente profetike për vdekjen e tij. Ai kish thënë se do të vdiste kur të peshonte 70 kilogramë, sepse do t'i këputej një venë në tru dhe se do të mbetej gjithmonë i ri. Të gjitha këto u bënë realitet.  

 Funerali dhe varrimi 
Prindërit e tij e sollën trupin e Karlos në shtëpi për t’u prehur, dhe njerëzit erdhën për t’i bërë nderimet e fundit për katër ditë. Një turmë njerëzish të panjohur morën pjesë në funeral, duke përfshirë të rinj që e kishin braktisur Kishën dhe ata që u kthyen për një Meshë përkujtimore tre muaj më vonë. 

Ishte dëshira e fundit e Acutis që të varrosej në Asizi. Më 6 prill të vitit 2019, trupi i tij u soll në Bazilikën Santa Maria Maggiore dhe u nderua në vendin e tij të fundit të prehjes. Gjatë natës, procesioni u ndal në Katedralen e San Rufino dhe kori dioqezan këndoi  ("Jo unë, por Zoti"), një himn i kompozuar posaçërisht për këtë rast nga Marco Mammoli. 

Ndërsa trupi i Acutis mund të duket i paprishur pas xhamit të arkivolit të tij, ai në fakt është i mbështjellë me dyllë të modeluar për t'u dukur si pamja e tij e fundit - një stil i zakonshëm i paraqitjes së trupave të shenjtorëve në mënyrë që pelegrinët të mund të shohin se si dukej personi pak pas vdekjes.  Updated 3 February 2025. 

Referime