Folklori i Shteteve të Bashkuara

Folklori i Shteteve të Bashkuara përfshin mitet, legjendat, përrallat, traditat gojore, muzikën, zakonet dhe shprehjet kulturore që janë zhvilluar brenda Shteteve të Bashkuara gjatë shekujve. Ai pasqyron origjinën e larmishme të popullit të kombit, duke u mbështetur në traditat e amerikanëve vendas, rrëfimet e kolonëve evropianë, rrëfimin e historive afrikano-amerikane dhe folklori i komuniteteve të emigrantëve nga Azia, Amerika Latine dhe vende të tjera.

Folklori amerikan përfshin figura ikonike si Paul Bunyan dhe Johnny Appleseed, krijesa rajonale si Bigfoot dhe Jersey Devil; dhe legjenda urbane që vazhdojnë në epokën dixhitale. Ai gjithashtu përfshin muzikën popullore, bestytnitë, historitë me fantazma dhe traditat e festivaleve që ndryshojnë në rajone dhe popullsi.

Si një trup dinamik dhe në zhvillim i shprehjes kulturore, folklori amerikan vazhdon të përshtatet me teknologjitë e reja, ndryshimet shoqërore dhe identitetet hibride, duke mbetur një lente jetësore përmes së cilës amerikanët interpretojnë historitë e tyre të përbashkëta - dhe të kontestuara.

Folklori amerikan vendas

Kulturat amerikane vendase janë të pasura me mite dhe legjenda që shpjegojnë fenomenet natyrore dhe marrëdhënien midis njerëzve dhe botës shpirtërore. Sipas Barre Toelken, pendët, punimet me rruaza, hapat e vallëzimit, muzika, ngjarjet në një histori, forma e një banese ose artikujt e ushqimit tradicional mund të shihen si ikona të kuptimit kulturor.Toelken, Barre.The Anguish of Snails, Utah State University Press, 2003  

Kulturat amerikane vendase janë të shumta dhe të larmishme. Megjithëse disa kultura fqinje kanë besime të ngjashme, të tjerat mund të jenë mjaft të ndryshme nga njëra-tjetra. Mitet më të zakonshme janë mitet e krijimit, të cilat tregojnë një histori për të shpjeguar se si u formua toka dhe nga erdhën njerëzit dhe qeniet e tjera. Të tjerat mund të përfshijnë shpjegime rreth Diellit, Hënës, yjësive, kafshëve specifike, stinëve dhe motit. Kjo është një nga mënyrat se si shumë fise i kanë mbajtur dhe vazhdojnë t'i mbajnë gjallë kulturat e tyre; këto histori tregohen si një mënyrë për të ruajtur dhe transmetuar besimet, historinë, zakonet, spiritualitetin dhe mënyrën tradicionale të jetesës së kombit, fisit ose grupit. Sipas Barre Toelken, "Historitë jo vetëm që argëtojnë, por edhe mishërojnë vlerat etike dhe të sjelljes vendase".

Edhe pse fiset individuale kanë besimet dhe mitet e tyre të shenjta, shumë histori kanë shumë të përbashkëta. Mitet për përmbytjet janë pothuajse universale midis fiseve Plains, zakonisht duke përfunduar me restaurimin e tokës së zhytur. Ka shumë "histori heronjsh" që përjetësojnë aventurat e heronjve me fuqi mbinatyrore, të cilët ndreqin padrejtësitë dhe mposhtin të këqijat. Historitë me kafshët janë të zakonshme, disa shpjegojnë se si ndodhën tiparet e kafshëve të caktuara, disa përdorin karaktere kafshësh për rrëfim dhe të tjera përdorin kafshë simbolikisht. Ka edhe mite ku qeniet mbinatyrore shfaqen në formën e kafshëve, me ariun, drerin, shqiponjën, bufin dhe gjarprin që përmenden shpesh."

Mitet e themelimit
Themelimi i Shteteve të Bashkuara shpesh është i rrethuar nga mitet kombëtare, legjenda dhe përralla. Shumë histori janë zhvilluar që nga themelimi shumë kohë më parë për t'u bërë pjesë e folklorit dhe vetëdijes kulturore të Amerikës, dhe folklori jo-amerikan përfshin veçanërisht çdo rrëfim që ka kontribuar në formësimin e kulturës dhe sistemeve të besimit amerikan. Këto rrëfime kanë nivele të ndryshme të saktësisë historike; vërtetësia e historive nuk është një faktor përcaktues.

Kristofor Kolombi
Kristofor Kolombi është një figurë e rëndësishme në trupin e mitit amerikan. Statusi i tij, jo shumë ndryshe nga ai i shumicës së ikonave amerikane, nuk përfaqëson arritjet e tij, por vetëperceptimin e shoqërisë që e zgjodhi atë si hero. Duke i prerë lidhjet me Anglinë dhe ikonat e saj kulturore, Shtetet e Bashkuara të reja mbetën pa një histori apo heronj mbi të cilët të bazonin një ndjenjë të përbashkët të identitetit të tyre shoqëror. Washington Irving luajti një rol të rëndësishëm në popullarizimin e Kolombit. Versioni i tij i jetës së Kolombit, i botuar më 1829, ishte më shumë një romancë sesa një biografi. Libri ishte shumë popullor dhe kontribuoi në një imazh të marinarit si një individ i vetmuar që sfidoi detin e panjohur, ndërsa amerikanët triumfues soditnin rreziqet dhe premtimin e kufirit të tyre të egër. Si pasojë e vizionit dhe guximit të tij, tani ekzistonte një tokë e lirë nga mbretërit, një kontinent i gjerë për fillime të reja.

Në realitet, Kolombi nuk shkeli kurrë në tokën që do të bëhej Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Pavarësisht këtij fakti, librat e hershëm të historisë amerikane dhe biografitë si ato të shkruara nga Irving dhe George Bancroft e përshkruanin Kolombin si një eksplorues fisnik të udhëhequr nga Zoti për të arritur Botën e Re. Historiani Jeremy Belknap argumentoi se Kolombi ishte një navigator i shkëlqyer që e kuptoi plotësisht zbulimin e tij dhe nuk u vlerësua nga monarkët. Ideja se kjo ishte një ngjarje e paracaktuar më vonë i bëri kolonët e krishterë të besonin se qëllimi i tyre ishte të kolonizonin kontinentin e Amerikës së Veriut, ndërsa pikëpamja e Kolombit si një gjeni i varur nga vullneti i mirë monarkik e shndërroi atë në një figurë revolucionare të lavdëruar.

Në vitet pas Revolucionit, mjeti poetik "Kolumbia" u përdor si simbol si i Kolombit ashtu edhe i Amerikës. Maskota e parë e Shteteve të Bashkuara, Kolumbia shfaqet si një personifikim femëror i vetë Shteteve të Bashkuara. Ajo u portretizua si një perëndeshë që mbante një shpatë, degë ulliri dhe kurorë dafine. Këto sende përfaqësonin drejtësinë, paqen dhe fitoren. Kolegji Mbretëror i Nju Jorkut e ndryshoi emrin e tij në 1792 në Kolumbia, dhe kryeqyteti i ri në Uashington u nëntitullua District of Columbia.

Jamestown

Në maj të vitit 1607, anijet Susan Constant, Discovery dhe Godspeed lundruan nëpër Gjirin e Chesapeake dhe tridhjetë milje lart në lumin James, kolonët ndërtuan Jamestown, Virginia, koloninë e parë të përhershme të Anglisë. Shumë vonë në sezonin për të mbjellë të lashta, shumë nuk ishin mësuar me punën manuale. Brenda pak muajsh, disa kolonë vdiqën nga uria dhe sëmundjet. Vetëm tridhjetë e tetë ia dolën të kalonin vitin e tyre të parë në Botën e Re. Dimri i viteve 1609-1610 njihej si "Koha e Urisë". Për shkak të një thatësire ekstreme, marrëdhënieve armiqësore me Powhatan dhe humbjes së një anijeje furnizimi, njerëzit e Jamestown mbetën pa asgjë për të ngrënë. Kolonët u detyruan të hanin kuajt, macet, qentë dhe lëkurën e çizmeve të tyre. Në vitin 2013, u gjetën provat e para të drejtpërdrejta të kanibalizmit brenda Jamestown.

Kapiteni John Smith, një pirat i shndërruar në zotëri, i shndërroi kolonët në mbledhës foragjeresh dhe tregtarë të suksesshëm me amerikanët vendas, të cilët u mësuan anglezëve se si të mbillnin misër dhe të lashta të tjera. Smith udhëhoqi ekspedita për të eksploruar rajonet përreth Jamestown, dhe ishte gjatë njërës prej këtyre që kreu i amerikanëve vendas Powhatan pushtoi Smithin. Sipas një rrëfimi të Smith botuar në vitin 1624, ai do të dënohej me vdekje derisa vajza e kreut, Pokahontas, ta shpëtonte. Nga kjo, lindi legjenda e Pokahontas, duke u bërë pjesë e folklorit amerikan, librave për fëmijë dhe filmave.

Plymouth
Plymouth Rock është vendi tradicional i zbarkimit të William Bradford dhe pelegrinëve Mayflower të cilët themeluan Koloninë Plymouth në vitin 1620, dhe një simbol i rëndësishëm në historinë amerikane. Nuk ka referenca bashkëkohore për zbarkimin e pelegrinëve në një shkëmb në Plymouth. Referenca e parë me shkrim për zbarkimin e pelegrinëve në një shkëmb gjendet 121 vjet pasi ata zbarkuan. The Rock, ose një që tradicionalisht identifikohet si i tillë, është përkujtuar prej kohësh në bregun e Portit të Plymouth në Plymouth, Massachusetts. Thuhet se festa e Falënderimeve ka filluar me Pelegrinët në vitin 1621. Ata kishin ardhur në Amerikë për t'i shpëtuar persekutimit fetar, por më pas gati sa nuk vdiqën nga uria. Disa amerikanë vendas miqësorë, përfshirë Squanton, i ndihmuan pelegrinët të mbijetonin gjatë dimrit të parë. Këmbëngulja e pelegrinëve festohet gjatë festivalit vjetor të Falënderimeve.

Figurat e Luftës Revolucionare
Xhorxh Uashington
Xhorxh Uashington (22 shkurt 1732 - 14 dhjetor 1799), presidenti i parë i vendit, është më i shquari i figurave historike dhe folklorike amerikane, pasi ai mban vendin e "Pater Patriae". Tregimet apokrife për fëmijërinë e Uashingtonit përfshijnë një pretendim se ai kaloi një dollar argjendi përtej Lumit Rappahannock në Ferry Farm. Një përrallë tjetër pretendon se si një fëmijë i ri, Uashingtoni copëtoi pemën e qershisë së babait të tij. Babai i tij i zemëruar u përball me Uashingtonin e ri, i cili shpalli "Unë nuk mund të them një gënjeshtër" dhe pranoi shkeljen, duke ndriçuar kështu ndershmërinë e tij. Mason Locke Weems përmend citimin e parë të kësaj legjende në librin e tij të vitit 1806, The Life of George Washington: With Curious Anecdotes, Equally Honorable to Himself and Exemplary to His Young Countrymen. Kjo anekdotë nuk mund të verifikohet në mënyrë të pavarur. Samuel Clemens, i njohur gjithashtu si Mark Twain, dihet gjithashtu se e përhapën historinë ndërsa ligjëroi, duke e personalizuar atë duke shtuar "Unë kam një standard më të lartë dhe më të madh të parimit. Uashingtoni nuk mund të gënjejë. Unë mund të gënjej, por nuk do ta bëj."

Patrick Henry
Patrick Henry (29 maj 1736 - 6 qershor 1799) ishte një avokat, mbjellës dhe politikan që u bë i njohur si orator gjatë lëvizjes për pavarësi në Virxhinia në vitet 1770. Patrick Henry është më i njohur për fjalimin që bëri në Shtëpinë e Burgesses më 23 Mars 1775, në Kishën e Shën Gjonit në Richmond, Virxhinia. Me shtëpinë e pavendosur nëse do të mobilizohej për veprim ushtarak kundër forcës ushtarake britanike, Henry argumentoi në favor të mobilizimit. Dyzet e dy vjet më vonë, biografi i parë i Henry, William Wirt, duke punuar nga historitë gojore, u përpoq të rindërtonte ato që tha Henry. Sipas Wirt, Henry i dha fund fjalimit të tij me fjalë që janë bërë të pavdekshme: "Unë nuk e di se çfarë kursi mund të marrin të tjerët; por si për mua, më japin liri, ose më jep vdekje!" Turma, për nga llogaria e Wirt, u hodh lart dhe bërtiti "Për krahët! Për krahët!". Për 160 vjet, llogaria e Wirt u mor me vlerën e fytyrës. Në vitet 1970, historianët filluan të vinin në dyshim vërtetësinë e rindërtimit të Wirt.

Betsy Ross
parapamje|Betsy Ross duke qëndisur
Betsy Ross (1 janar 1752 - 30 janar 1836) është vlerësuar gjerësisht me bërjen e flamurit të parë amerikan. Sidoqoftë, nuk ka asnjë provë të besueshme historike që historia është e vërtetë. Hulumtimet e kryera nga Muzeu Kombëtar i Historisë Amerikane vëren se historia e Betsy Ross duke bërë flamurin e parë amerikan për gjeneralin George Washington hyri në vetëdijen amerikane për kohën e festimeve të njëqindvjetorit të vitit 1876. Në librin e vitit 2008 The Star-Spangled Banner: The Making of an American Icon, Ekspertët Smithsonian tregojnë se llogaritë e ngjarjes u bënë thirrje amerikanëve të etur për histori për Revolucionin dhe heronjtë dhe heroinat e saj. Betsy Ross u promovua si një model patriotik për vajzat e reja dhe një simbol i kontributeve të grave në historinë amerikane.

Heronjtë e tjerë të luftës revolucionare që u bënë figura të folklorit amerikan përfshijnë: Benedict Arnold, Benjamin Franklin, Nathan Hale, John Hancock, Walter Butler, John Paul Jones, Banastre Tarleton dhe Francis Marion.

Përralla të gjata
Përralla e gjatë është një element themelor i letërsisë popullore amerikane. Origjina e përrallës së gjatë shihet në garat e mburrjes që shpesh ndodhnin kur mblidheshin burra të Perëndimit të Vjetër. Një përrallë e gjatë është një histori me elementë të pabesueshëm, të transmetuar sikur të ishte e vërtetë dhe faktike. Disa histori të tilla janë ekzagjerime të ngjarjeve aktuale; të tjerat janë rrëfenja plotësisht fiktive të vendosura në një mjedis të njohur, siç është Perëndimi i Vjetër Amerikan, ose fillimi i Revolucionit Industrial. Ato zakonisht janë humoristike ose mirëdashëse. Vija ndarëse midis mitit dhe përrallës së gjatë dallohet kryesisht nga mosha; shumë mite ekzagjerojnë shfrytëzimet e heronjve të tyre, por në përrallat e gjata, ekzagjerimi është i madh, deri në atë masë sa bëhet e gjithë historia.

Bazuar në figura historike
 John Chapman (26 shtator 1774 - 18 mars 1845), i njohur gjerësisht si Johnny Appleseed, ishte një fidanishte pionier amerikan, i cili prezantoi pemë molle në pjesë të mëdha të Pensilvanisë, Ohios, Indianës dhe Illinoisit. Ai u bë një legjendë amerikane ndërsa ishte ende gjallë, kryesisht për shkak të sjelljeve të tij të sjellshme dhe bujare, si dhe rëndësisë simbolike që u atribuonte mollëve. Johnny Appleseed mbahet mend në kulturën popullore amerikane nga kënga e tij udhëtuese ose himni Swedenborgian ("The Lord is good to me...").
 Daniel Boone (2 nëntor 1734 [S.V. 22 tetor 2014] - 26 shtator 1820) ishte një pionier, eksplorues dhe banor i kufijve amerikan, shfrytëzimet kufitare të të cilit e bënë atë një nga heronjtë e parë popullorë të Shteteve të Bashkuara.
 Davy Crockett (17 gusht 1786 – 6 mars 1836) ishte një hero popullor amerikan i shekullit të 19-të, banor i kufirit, ushtar dhe politikan. Ai zakonisht quhet në kulturën popullore me epitetin "Mbreti i Kufirit të Egër". Ai përfaqësoi Tenesin në Dhomën e Përfaqësuesve të SHBA-së, shërbeu në Revolucionin e Teksasit dhe vdiq në Betejën e Alamos.
 Mike Fink (rr. 1770/1780 – rr. 1823) i quajtur "king of the keelboaters", ishte një grindavec dhe varkëtar lumi gjysmë-legjendar, i cili mishëronte burrat e ashpër dhe pijanecë të rëndë që drejtonin varka me kilë lart e poshtë lumenjve të Ohio dhe Misisipit.
 Martha Jane Canary (1 maj 1852 – 1 gusht 1903), e njohur më mirë si Calamity Jane, ishte një grua kufitare amerikane dhe skaute profesioniste, e njohur më së miri për pretendimin e saj se ishte e njohur me Wild Bill Hickok. Thuhet se ajo gjithashtu ka shfaqur mirësi dhe dhembshuri, veçanërisht ndaj të sëmurëve dhe atyre që kanë nevojë. Ishte prej saj që Bret Harte mori personazhin e tij të famshëm të Cherokee Sal në The Luck of Roaring Camp.
 Jigger Johnson (1871–1935), ishte një druvar dhe transportues trungjesh nga Anglia e Re veriore, i njohur për shfrytëzimet e tij të shumta jashtë punës, të tilla si kapja e rrëqebullit të gjallë me duar të zhveshura dhe përleshjet në gjendje të dehur.Appalachia Appalachian Mountain Club, 1964.Monahan, Robert. "Jigger Johnson", New Hampshire Profiles magazine, Northeast Publications, Concord, New Hampshire, April, 1957.
 John Henry ishte një punëtor hekurudhor afrikano-amerikan i cili thuhet se ka punuar si "punonjës çeliku" - një burrë i ngarkuar me detyrën e nguljes së një trapani çeliku në shkëmb për të bërë vrima për eksplozivë për të shpërthyer shkëmbin gjatë ndërtimit të një tuneli hekurudhor. Sipas legjendës, aftësia e John Henry si matës çeliku u mat në një garë kundër një çekiçi me avull, të cilën ai e fitoi, vetëm për të vdekur në fitore me çekiçin në dorë dhe zemrën që i jepte zemër nga stresi. "Balada e John Henry" është një interpretim muzikor i historisë së tij.
 Molly Pitcher ishte një nofkë e dhënë një gruaje që thuhet se ka luftuar në Betejën Amerikane të Monmouth, e cila përgjithësisht besohet të ketë qenë Mary Hays. Meqenëse rrëfime të ndryshme të Molly Pitcher u përhapën në rrëfim, shumë historianë e konsiderojnë Molly Pitcher si folklor dhe jo si histori, ose sugjerojnë që Molly Pitcher mund të jetë një imazh i përbërë i frymëzuar nga veprimet e një numri grash të vërteta. Vetë emri mund të ketë origjinën si një nofkë e dhënë grave që u çonin ujë burrave në fushën e betejës gjatë luftës.
 Casey Jones (14 mars 1863 – 30 prill 1900) ishte nofka e John Luther Jones, një inxhinier për Hekurudhën Qendrore të Illinois, i cili u vra ndërsa përpiqej të ndalonte trenin e tij të pasagjerëve nga përplasja me një tren mallrash të bllokuar në Vaughan, Misisipi. Veprimet e tij vendimtare shpëtuan jetën e të gjithë pasagjerëve të tij dhe të shumë punonjësve të hekurudhës me koston e jetës së tij. Vrapimi i tij i fundit u përjetësua në "Balada e Casey Jones", një këngë tradicionale popullore për natën e vdekjes së tij.

Figura të tjera historike përfshijnë të mbijetuarën e Titanikut Molly Brown, të jashtëligjshmin Billy The Kid, Wild West showman Buffalo Bill Cody, dhe snajperen Annie Oakley.

Personazhet fiktive
 Paul Bunyan është një figurë druvari në folklorin dhe traditën e Amerikës së Veriut. Një nga heronjtë më të famshëm dhe më të njohur të folklorit të Amerikës së Veriut, ai zakonisht përshkruhet si një gjigant, si dhe një druvar me aftësi të pazakonta, dhe shpesh shoqërohet në histori nga shoku i tij kafshëror, Babe the Blue Buck. Personazhi e ka origjinën në përrallat popullore që qarkullonin midis druvarëve në Shtetet e Bashkuara Verilindore dhe Kanadanë lindore, duke u shfaqur për herë të parë në shtyp në një histori të botuar nga gazetari i Michiganit Verior James MacGillivray në vitin 1906.
 Cordwood Pete thuhet të jetë vëllai më i vogël i druvarit legjendar Paul Bunyan.
 Johnny Kaw është një banor mitik i Kansasit, shfrytëzimet e të cilit krijuan elementë të peizazhit të Kansasit dhe ndihmuan në vendosjen e grurit dhe lulediellit si kultura kryesore. Personazhi daton që nga 100-vjetori i vitit 1955 i Kansasit dhe është eksploruar në libra të shumtë.
 John the Conqueror gjithashtu i njohur si High John the Conqueror, dhe shumë variante të tjera popullore, është një hero popullor nga folklori afrikano-amerikan. John the Conqueror ishte një princ afrikan që u shit si skllav në Amerikë. Pavarësisht skllavërisë së tij, shpirti i tij nuk u thye kurrë dhe ai mbijetoi në folklor si një lloj figure mashtruesi, për shkak të trukeve që bënte për t'iu shmangur zotërinjve të tij. 'Br'er Rabbit' i Joel Chandler Harris i historive të Xhaxha Remus thuhet se është modeluar sipas High John the Conqueror.
 Pecos Bill është një kauboj amerikan, i përjetësuar në mënyrë apokrife në shumë rrëfenja të Perëndimit të Vjetër gjatë zgjerimit perëndimor amerikan në jugperëndim të Teksasit, Meksikës së Re, Kalifornisë Jugore dhe Arizonës.
parapamje|upright|Molly Pitcher, ilustrim nga libri Ten American Girls from History i autores Kate Dickinson Sweetser, Harper & Brothers Publishers (1917)
 Captain Stormalong ishte një hero popullor amerikan dhe subjekt i shumë përrallave me temë detare me origjinë nga Massachusetts. Thuhej se Stormalong ishte një marinar dhe një gjigant, rreth 30 metra i gjatë; ai ishte kapiteni i një anijeje të madhe të njohur në burime të ndryshme si Courser ose Tuscarora, një anije aq e gjatë sa kishte direkë të varur për të shmangur ngecjen në hënë.

Referime

Lexim më tutje
 Baughman, Ernest Warren. Type And Motif-index of the Folktales of England And North America. The Hague: Mouton & Co., 1966–1967.
 Coffin, Tristram P.; Cohen, Hennig, (editors), Folklore in America; tales, songs, superstitions, proverbs, riddles, games, folk drama and folk festivals, Garden City, N.Y. : Doubleday, 1966. Selections from the Journal of American folklore.
 —the evolution of the Elephant Riddle that entered U.S. folklore in California in 1963
 Cox, William T. with Latin Classifications by George B. Sudworth. Fearsome Creatures of the Lumberwoods. Washington, D.C.: Judd & Detweiler Inc., 1910.

Lidhje të jashtme
 American Folklore Society
 The Journal of American Folklore


Shtetet e Bashkuara