Deklaratat Bon-Kopenhagë

Deklaratat Bon-Kopenhagë janë dy deklarata të veçanta, njëanshme, por të ngjashme, të lëshuara nga Gjermania dhe Danimarka në vitin 1955, të cilat njohin pakicat etnike në të dy vendet: përkatësisht pakicën daneze në Gjermani dhe pakicën gjermane në Danimarkë.

Megjithëse deklaratat nuk janë të detyrueshme sipas ligjit ndërkombëtar, ato u përfshinë shpejt në legjislacionin kombëtar të të dy vendeve.

Deklaratat përcaktojnë se pakicat gëzojnë të njëjtat të drejta civile si qytetarët e tjerë të vendit ku banojnë dhe se çështjet që lidhen me pakicat janë çështje të brendshme të secilit prej dy vendeve.

 Përmbajtja e deklaratave 
Deklaratat përbëhen nga dy dokumente:

 Negociatat e gazetës gjermano-daneze përfunduan më 28 mars 1955. Në këtë dokument të dy delegacionet u japin shkollave të pakicës së vendit tjetër të drejtën për të kryer provime. Përveç kësaj, delegacioni gjerman njoftoi se pakica daneze do të përjashtohej nga pragu elektoral prej 5% në zgjedhjet për parlamentin (Landtag) të Schleswig-Holstein.
 Teksti i deklaratave aktuale u botua më 29 mars 1955 dhe u afirmua nga parlamenti gjerman dhe danez.

 Kritika 
Modeli Bon-Kopenhagë shpesh përmendet si një shembull për t'u ndjekur në zgjidhjen e konflikteve që lidhen me pakicat etnike.  Megjithatë, ai është veçanërisht i rëndësishëm për pakicat reciproke që jetojnë në të dyja anët e një kufiri kombëtar. Ky model është më pak i përshtatshëm për trajtimin e mosmarrëveshjeve kufitare dhe konflikteve që lidhen me sovranitetin mbi territorin. Për më tepër, ai kërkon që të dyja vendet të jenë demokratike dhe të bashkëpunojnë.

Sot, vetë deklaratat konsiderohen të papërshtatshme dhe janë zëvendësuar me instrumente të tjera ligjore, si Konventa Kuadër më e plotë për Mbrojtjen e Pakicave Kombëtare nga Këshilli i Evropës.

 Referime 

Kategoria:Deklarata qeveritare