Arsimi bashkëpunues

Arsimi bashkëpunues është një metodë e strukturuar e kombinimit të arsimit në klasë me përvojën praktike të punës . Një përvojë arsimore bashkëpunuese, e njohur zakonisht si një program " bashkëpunimi " ose program studimi-pune, ofron kredite akademike për përvoja të strukturuara pune, duke i ndihmuar të rinjtë në tranzicionin nga shkolla në punë .

Ai bie nën ombrellën e të nxënit të integruar në punë (krahas stazheve, të nxënit në shërbim dhe vendosjeve klinike), por është i dallueshëm, pasi alternon një semestër shkollor me një semestër pune, duke reflektuar një partneritet midis institucionit akademik dhe punëdhënësit, që synon të përparojë arsimimin e studentit. 

Punët në bashkëpunim janë më të thelluara dhe zgjasin një periudhë më të gjatë sesa një stazh tradicional, duke e bërë atë më të vlefshme për studentët në fuqinë punëtore. Ato lejojnë më shumë mundësi rrjetëzimi, të ardhura më të mira, CV më të fortë dhe një përvojë të përgjithshme unike të të nxënit. 

Universiteti i Waterloo-s operon programin më të madh të bashkëpunimit pasuniversitar në botë, me gati 20,000 studentë të bashkëpunimit të regjistruar gjatë tre semestrave në më shumë se 120 programe.     

 Fondacionet e Schneider-it 
Ndërsa ishte në Universitetin Lehigh në fillim të shekullit të 20-të, Herman Schneider (1872 – 1939), një inxhinier, arkitekt dhe edukator, arriti në përfundimin se hapësira tradicionale e të nxënit ose klasa ishte e pamjaftueshme për studentët teknikë    . Schneider vërejti se disa të diplomuar të tjerë të suksesshëm në Lehigh kishin punuar për të fituar para para diplomimit. Duke mbledhur të dhëna përmes intervistave me punëdhënës dhe të diplomuar, ai hartoi kornizën për arsimin bashkëpunues (1901). Rreth asaj kohe, Shkollat Teknike Carnegie, tani Universiteti Carnegie Mellon, u hapën dhe në këtë mënyrë minimizuan nevojën për planin bashkëpunues të Schneider në rajonin përreth Universitetit Lehigh. Megjithatë, në vitin 1903 Universiteti i Cincinnati -t emëroi Schneider në fakultetin e tyre. Në vitin 1905, Bordi i Administratorëve të UC lejoi Schneider të "provonte këtë ide bashkëpunuese të arsimit vetëm për një vit, për dështimin e të cilit ata nuk do të mbaheshin përgjegjës". Programi i arsimit bashkëpunues u lançua në vitin 1906 dhe u bë një sukses i menjëhershëm, dhe programi u mbajt përtej një viti të caktuar. Universiteti i Cincinnati-t iu rikthye çështjes në mbledhjen e bordit të shtatorit 2005, duke deklaruar zyrtarisht përfundimin e periudhës 100-vjeçare të provës prej njëqind vjetësh të Arsimit Kooperativ, për suksesin e së cilës Bordi mori përsipër përgjegjësinë e plotë.

Schneider, duke filluar nga rangu i profesorit asistent, do të ngrihej në rangun e Dekanit të Inxhinierisë (1906 – 1928) për t'u bërë president i përkohshëm (1929–32) i Universitetit të Cincinnati-t, bazuar kryesisht në forcën e programit kooperativ. Gjatë gjithë karrierës së tij, ai ishte një avokat i kornizës së kooperativës. Tridhjetë vitet e tij të shërbimit ndaj Universitetit të Cincinnati-t i atribuohen pjesërisht famës botërore të atij institucioni.  Në vitin 2006, Universiteti i Cincinnati-t zbuloi një statujë të Dean Schneider jashtë dritares së ish-zyrës së tij në Baldwin Hall. 

Në vitin 1965, Shoqata e Arsimit dhe Praktikës Kooperative (CEIA) krijoi "Çmimin Dean Herman Schneider" në nder të kontributeve të bëra nga Dean Schneider në arsimin kooperativ. Çmimi i jepet çdo vit një edukatori të shquar nga fakulteti ose administrata. Në vitin 2006, Universiteti i Cincinnati-t krijoi Sallën e Nderit të Arsimit Kooperativ "për t'u dhënë një vend të përhershëm nderi individëve dhe organizatave që kanë bërë një ndryshim të rëndësishëm cilësor në avancimin e Arsimit Kooperativ në dobi të studentëve".

 Evolucionet pas Cincinnati-t 
Në vitin 1909, duke njohur potencialin e arsimit kooperativ, Universiteti Northeastern filloi zbatimin e arsimit kooperativ në programin e tyre të inxhinierisë, duke u bërë institucioni i dytë në Amerikë që e bëri këtë. Deri në vitin 1921, Kolegji Antioch kishte përshtatur praktikat kooperative në kurrikulat e tyre të arteve liberale, duke udhëhequr shumë  për t'iu referuar kooperativës si "Plani i Antiokisë". Në vitin 1919, u hap Instituti General Motors (GMI), duke ndjekur këtë model për të trajnuar punonjësit e rinj të General Motors . Kjo shkollë më vonë u riemërua Universiteti Kettering . 

Programi katërvjeçar i bashkëpunimit i Universitetit Drexel u lançua në Kolegjin e Inxhinierisë në vitin 1919, me pjesëmarrjen e vetëm tre studentëve akademikë. Kjo iniciativë rrjedh nga bindja e themeluesit të universitetit, Anthony J. Drexel, se Universiteti Drexel duhet t'i përgatiste studentët e tij për karriera të suksesshme përmes një arsimimi që balanconte teorinë në klasë me praktikën e botës reale. Në vitin 1925, programi pesëvjeçar i bashkëpunimit u vendos në departamentin e inxhinierisë kimike, duke formuar themelin e programit të arsimit bashkëpunues të Drexel. Sot, programi i arsimit bashkëpunues mbështet studentët në më shumë se 75 disiplina të ndryshme, duke e bërë atë një nga programet më të mëdha në SHBA.

Në vitin 1922, Universiteti Northeastern theksoi angazhimin e tij ndaj bashkëpunimit duke e zgjeruar atë në Kolegjin e Administrimit të Biznesit. Ndërsa kolegje të reja u hapën në Northeastern, të tilla si Kolegji i Arteve Liberale (1935) dhe Kolegji i Edukimit (1953), ato u bënë gjithashtu shkolla bashkëpunuese. Deri në vitet 1980, Northeastern ishte lideri i njohur në arsimin bashkëpunues në mbarë botën.   

Në vitin 1926, Dekani Schneider ftoi ata që ishin të interesuar për formimin e një Shoqate të Kolegjeve Kooperative (ACC) në Universitetin e Cincinnati-t për konventën e parë. Ideja u zhvillua dhe u pasua nga tre konventa të tjera vjetore. Në vitin 1929, Shoqata për Promovimin e Arsimit Inxhinierik, e quajtur tani Shoqata Amerikane për Arsimin Inxhinierik (ASEE), formoi Divizionin e Arsimit Inxhinierik Kooperativ, duke përfshirë anëtarësimin e ACC    .

Në vitin 1957, programi i parë kanadez i arsimit bashkëpunues filloi në Universitetin e Waterloo-s me një klasë inauguruese prej 75 studentësh. Fillimisht i parë me skepticizëm, ky program shpejt u bë një model për programet e tjera bashkëpunuese në të gjithë Kanadanë. Këto programe bazoheshin si në modelin e arsimit sanduiç të popullarizuar në Britani, ashtu edhe në programet e reja amerikane të bashkëpunimit. Programet kanadeze të bashkëpunimit në përgjithësi ndjekin një sistem shkollor katërmujor të ndërthurur me afate pune katërmujore. Ky sistem i përbashkët u lejon punëdhënësve të punësojnë studentë nga institucione të shumta me afate kohore dhe programe trajnimi të përbashkëta. [ ton ] 

Në vitin 1961, Fondacionet Ford dhe Edison porositën një studim mbi arsimin bashkëpunues, të botuar si programe kolegji "studim-punë"; vlerësim dhe raport i studimit të arsimit bashkëpunues (James Warner Wilson dhe Edward H Lyons, New York: Harper). Ky studim çoi në formimin e Komisionit Kombëtar për Arsimin Bashkëpunues (NCCE). NCCE mbetet edhe sot për të promovuar dhe lobuar për arsimin bashkëpunues në Shtetet e Bashkuara. Anëtarësia e tij përfshin korporata dhe organizata sponsorizuese (jo individë) nga akademia dhe biznesi.

Brenda Kanadasë, nevoja për lidhje midis programeve bashkëpunuese u bë e qartë në vitin 1973. Shoqata Kanadeze për Arsim Bashkëpunues (CAFCE) filloi me 29 edukatorë nga 15 institucione. Në formën e saj fillestare, ajo nuk përfshinte asnjë punëdhënës ose përfaqësues të industrisë. Institucionet menduan se duhet të vendosnin për një plan integrues për arsimin bashkëpunues përpara se të pranonin punëdhënësit si anëtarë. Në vitin 1977, punëdhënësit, përfaqësuesit e burimeve njerëzore dhe rekrutuesit filluan të bashkoheshin me CAFCE-n. McCallum, B.A (1 January 1988). "They Said It Wouldn't Work (A History of Cooperative Education in Canada)". Cooperative Education & Internship Association.

Deri në vitin 1962, rreth 150 institucione akademike përdornin arsimin bashkëpunues, në një formë ose në një tjetër. Shumë prej tyre ishin jashtë inxhinierisë. Nevoja për mbështetje profesionale të programeve jo-inxhinierike u bë e dukshme dhe anëtarësimi i ASEE-së, në vitin 1963, filloi Shoqatën e Arsimit Bashkëpunues. Për të pasqyruar më saktë anëtarësimin e saj, përfundimisht (diku në vitet 1990 ose në fillim të viteve 2000)  u riemërua Shoqata e Arsimit dhe Praktikës Kooperative. Ajo mbetet edhe sot si shoqata profesionale për arsimin kooperativ jashtë ASEE-së.

Shumë nga ato përpjekje të hershme të NCCE-së  u përqendrua në lobimin dhe promovimin e arsimit bashkëpunues. Në vitin 1965, Akti Federal i Arsimit të Lartë ofroi mbështetje specifike për arsimin bashkëpunues. Financimi vazhdoi nga qeveria federale deri në vitin 1992 kur Kongresi i dha fund mbështetjes së tij për arsimin bashkëpunues. Në total, mbi 220 milionë dollarë u ndanë nga qeveria federale për arsimin bashkëpunues.   

Në Kanada, rregullimi i programeve të arsimit bashkëpunues mbikëqyret nga CAFCE. Programet mund të aplikojnë për akreditim pasi të jetë diplomuar klasa e parë e studentëve të kooperativës. Për t'u akredituar, 30% e kohës së kaluar në program duhet t'i kushtohet përvojës së punës dhe çdo përvojë duhet të zgjasë të paktën 12 javë. 

Në vitin 1979, edukatorë nga Australia, Britania, Kanadaja dhe Shtetet e Bashkuara (Presidenti i Northeastern, Kenneth Ryder ), u takuan për të diskutuar programet e punës në vendet e tyre përkatëse. Në vitet 1981 dhe 1982, ky grup, i kryesuar nga Presidenti Ryder, mblodhi një konferencë ndërkombëtare mbi arsimin bashkëpunues. Në vitin 1983, disa presidentë kolegjesh dhe universitetesh, specialistë arsimorë dhe punëdhënës nga e gjithë bota (përfshirë Australinë, Kanadanë, Hong Kongun, Holandën, Filipinet, Shtetet e Bashkuara dhe Mbretërinë e Bashkuar ) formuan Këshillin Botëror dhe Asamblenë mbi Arsimin Bashkëpunues për të nxitur arsimin bashkëpunues në mbarë botën. Në vitin 1991, ajo e riemërtoi veten si Shoqata Botërore për Arsimin Bashkëpunues (WACE). Deri në vitin 2005, kjo Shoqatë kishte një anëtarësim prej mbi 1,000 individësh nga 43 vende të ndryshme.

 Qasje të reja 
Pavarësisht këtyre problemeve, ekziston optimizëm për të ardhmen e arsimit kooperativ; "Forcat sociale, ekonomike dhe historike po e bëjnë arsimin kooperativ më të rëndësishëm se kurrë"   , duke përfshirë theksin në bashkëpunimin universitet-industri-qeveri, një vend pune fluid dhe kërkues, teknologjinë e re, nevojën për të mësuar vazhdimisht në vendin e punës, globalizimin dhe kërkesat për llogaridhënie    . Investimet federale në shkollë-në-punë dhe shërbimin ndaj komunitetit kanë rezultuar në një numër iniciativash të hartuara për të ofruar "mundësi mësimi përtej mureve të klasës"    Meqenëse ky ka qenë gjithmonë një parim i bashkëpunimit, fusha është në gjendje të përfitojë nga pikat e saj të forta dhe mënyrat se si ajo plotëson metodat e tjera përjetuese në përpjekje për të ofruar mundësi kuptimplote të të nxënit për studentët. Megjithatë, për ta bërë këtë, arsimi bashkëpunues duhet të ridizajnohet.

Për , një vizion i ri përfshin konceptimin, përcaktimin dhe prezantimin e kooperativës "si një model kurrikular që lidh punën dhe akademikët - një model që bazohet në teorinë e shëndoshë të të nxënit" (f. 158).  sugjeron afirmimin e parimeve të të nxënit të bazuar në punë mbi të cilat bazohet bashkëpunimi. Këto parime pohojnë se arsimi bashkëpunues nxit të nxënit e drejtuar nga vetja, praktikën reflektuese dhe të nxënit transformues; dhe integron përvojat e të nxënit në shkollë dhe në punë që bazohen në teoritë e të nxënit për të rritur.

Fleming (2013)  sugjeron që një fokus i ri praktik dhe kërkimor duhet të jetë në marrëdhënien midis institucioneve arsimore dhe punëdhënësve - institucionet duhet të marrin më shumë iniciativë kur bëhet fjalë për trajnimin e mbikëqyrësve për të qenë mentorë efektivë. Kjo do të maksimizonte suksesin e semestrit të punës dhe sasinë që studenti mëson, duke rritur gjithashtu cilësinë dhe sasinë e punës së studentëve. Drewery dhe Pretti (2015) e mbështesin këtë teksa bëjnë thirrje për vëmendje më të madhe në marrëdhënien midis studentit dhe mbikëqyrësit, duke shpjeguar se kjo marrëdhënie mund të ndikojë shumë në kënaqësinë e studentëve me semestrin kooperativ dhe përfitimet që ata fitojnë prej tij. 

 also focuses on learning, seeing a need for a paradigm shift from content learning to greater understanding of learning processes, including reflection and critical thinking. Co-op is an experiential method, but learning from experience is not automatic. Therefore,  recommends strengthening the reflective component that is already a part of some co-op models. "If co-op is only a vehicle for experience to gain information about the workplace and to link technical knowledge with workplace application, then its effectiveness is not fully developed" . A Higher Education Council of Ontario paper reviewing the University of Waterloo's PD programs states that the reflective element of the program is one of the main strengths, as it encourages students to review their own experiences and learn from their work terms. Maureen Drysdale suggests in a 2012 paper that the reflective elements of co-op allow students to increase their career and personal clarity relative to non-co-op students.

Akademitë e Qarkut Bergen, një shkollë e mesme publike me mbështetje për nxënësit e klasës së 12-të në New Jersey, përdor arsimin bashkëpunues në një program të quajtur Përvoja për të Moshuarit. Ky program u lejon të gjithë nxënësve të klasës së 12-të të marrin pjesë në arsim bashkëpunues ose në një mundësi stazhi për të gjithë ditën e punës çdo të mërkurë. Nxënësit eksplorojnë një gamë të gjerë mundësish karriere. Kjo qasje e re u njoh si një praktikë më e mirë arsimore dhe është miratuar si një iniciativë shtetërore arsimore për nxënësit e klasës së 12-të.

Universiteti Wilfrid Laurier ofron një gamë të gjerë kursesh të Mësimit në Shërbim Komunitar (CSL) nën ombrellën e programeve të Mësimit Përvojësor . Mësimi në Shërbim Komunitar ofron kredite akademike për pjesëmarrje në një vendosje brenda një organizate shërbimi komunitar. Shembuj të kurseve CSL përfshijnë psikologjinë, të drejtat e njeriut dhe diversitetin njerëzor, studimet për të rinjtë dhe fëmijët, biznesin, kineziologjinë, studimet globale, historinë, studimet shëndetësore dhe gjeografinë. Përfundimi i një vendosjeje CSL u lejon studentëve të kombinojnë të mësuarit praktik, shërbimin komunitar dhe të mësuarit në klasë në një përvojë të vetme.  Shumë rezultate të të nxënit mund të arrihen përmes Mësimit në Shërbim Komunitar. Shembuj të rezultateve të të nxënit përfshijnë: përgjegjësinë sociale, rritjen intelektuale, zhvillimin e lidershipit, vlerësimin e diversitetit, bashkëpunimin, qëllimet e karrierës dhe arsimit, vetëdijen dhe vlerat e qarta.  Vendosjet CSL në Universitetin Wilfrid Laurier zgjasin afërsisht 10 javë dhe zakonisht përfshijnë pjesëmarrjen në një organizatë komunitare për dy orë/javë. 

 Shih edhe 
 Mësimi bashkëpunues
 Sistemi i arsimit të dyfishtë
 Mësim përmes përvojës
 Praktikant
 Praktikë
 Kolegji i punës manuale
 Mësim profesional i bazuar në praktikë
 Mësim përmes shërbimit
 Kolegji i punës
 Punë-studim

 Referime 

Kategoria:Praktika arsimore
Kategoria:Pedagogji