Valentin Haüy

Valentin Haüy (13 nëntor 1745 – 19 mars 1822) ishte themeluesi i shkollës së parë për të verbërit, Institutit për të Rinjtë e Verbër në Paris (tani Institut National des Jeunes Aveugles, ose Instituti Kombëtar për të Rinjtë e Verbër, INJA). Më vënë nxënës i kësaj shkolle ishte edhe Louis Braille. 

 Biografia 
parapamje|Statuja në 
Haüy lindi në një familje endësish. Babai i tij, një mjeshtër me kohë të plotë, mbante gjithashtu punën e tingëllimit të kambanave Angelus në një manastir lokal Premonstrant . Murgjit e manastireve edukuan Valentinin dhe ai u bë një gjuhëtar i aftë që fliste dhjetë gjuhë të ndryshme të kohës. Ai gjithashtu studioi greqishten e vjetër dhe hebraishten . Në vitin 1783, ai fitoi titullin "përkthyes i mbretit", Louis XVI . Në vitin 1786, ai ishte përkthyes i Mbretit, i Admiralitetit dhe i Bashkisë. Ai ishte anëtar i Zyrës së Shkrimit. 
parapamje|Varri i Valentin Haüy dhe René Just Haüy
Impulsi i Haüy-t për të ndihmuar të verbrit filloi në vitin 1771, pasi ai u ndal për drekë në një kafene në Place de la Concorde, Paris. Atje, ai pa një ansambël njerëzish nga hospis Quinze-Vingts për të verbrit duke u tallur gjatë festivalit fetar rrugor, "Panairi i Shën Ovidit". Atyre iu dhanë kapele budallaqe, syze të mëdha kartoni dhe iu tha të luanin instrumentet e tyre, gjë që rezultoi në një kakofoni zhurmash. Ai vendosi të themelonte një shkollë me Charles-Michel de l'Épée . 

Në maj të vitit 1784, në Saint-Germain-des-Prés, ai takoi një lypës të ri, François Lesueur, i cili u bë studenti i tij i parë. Ai zhvilloi një metodë me shkronja të ngritura, për t'i mësuar Lesueur të lexonte dhe të hartonte fjali. Ai bëri përparim të shpejtë dhe Haüy e njoftoi suksesin në shtator të vitit 1784 në Journal de Paris, në atë kohë duke marrë inkurajim nga Akademia Franceze e Shkencave . 

Me ndihmën e Shoqërisë Filantropike, Haüy themeloi Institutin për të Rinjtë e Verbër ( Institution des jeunes aveugles ) në shkurt të vitit 1785. Duke u bazuar në punishten filantropike të tjerrjes për të verbërit, ajo mori mbështetjen e Luigjit XVI dhe u bë institucioni Mbretëror i Fëmijëve të Verbër më 26 dhjetor 1786. Qëllimi i tij ishte të edukonte studentët dhe t'u mësonte atyre punën manuale: tjerrjen dhe shtypjen me shkronja të larta. Gjatë Revolucionit Francez, ajo u mor në kontroll nga shteti më 28 shtator 1791. U bë Instituti Kombëtar i punëtorëve të verbër në një manastir Celestine .

Valentin Haüy ishte aktiv në jetën politike të kohës së tij dhe ishte sekretar i zgjedhjeve të Asamblesë Kushtetuese Kombëtare të vitit 1792, pastaj komisioner civil. Ai u arrestua më 5 Prairial III (24 maj 1795) dhe u lirua më 11 nga Komiteti i Sigurisë Publike, u arrestua përsëri më 20 nga Konventa Kombëtare . Ai u lirua më 19 Fructidor, ai u bashkua me Klubin Panthéon, sipas Drejtorisë Franceze . Sipas Konsullatës Franceze, ai u rendit si "terrorist". Në vitin 1802, ai u tërhoq nga drejtimi i Azilit të Verbërve dhe iu dha një pension. Në shkurt të vitit 1802, ai hapi një shkollë private në rrugën Sainte-Avoye. Në shtator të vitit 1806, ai u transferua në Shën Petersburg, për të themeluar një shkollë me kërkesë të Aleksandrit I të Rusisë . 

Ai u kthye në Paris, në vitin 1817, për të jetuar me vëllain e tij, René Just Haüy, i cili konsiderohet themelues i mineralogjisë moderne.  Ai është varrosur, së bashku me vëllanë e tij René, në Varrezat Père Lachaise në Paris.

Në vitin 1889, Maurice de La Sizeranne krijoi një shoqatë të dedikuar për të ndihmuar të verbërit dhe ata me shikim të kufizuar, të emëruar sipas tij.

 Shih edhe 
 Louis Braille
 Tiflopedagogjia
 fr: Shoqata Valentin Haüy

 Literatura 
Herbermann, Charles, ed. (1913). "Valentin Haüy". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.

 Referime 

Kategoria:Lindje 1745
Kategoria:Edukatorë francezë
Kategoria:Gjuhëtarë francezë
Kategoria:Vdekje 1822