Sedati

Sedati ( latinisht : Sedato dhe Sedatvs) ishte një hyjni mbrojtëse, një shpirt rojtar i breukëve dhe latobicëve . Sedati dihet se është adhuruar mes fiseve ilire për një kohë të gjatë, madje edhe gjatë Perandorisë Romake deri në shekullin e 2-të pas Krishtit, siç tregohet nga një gur kushtimor i dedikuar këtij zoti nga Kohorta e Parë e Breukëve. 

Ai përfaqëson një figurë tipike të sinkretizmit fetar të kohës romake, ku besimet vendase ilire u ndërthurën me kultet dhe format fetare të Perandorisë Romake. Origjina e tij besohet të ketë qenë keltike, ndoshta e lidhur me besimet e hershme të popullsive që banonin në Panoni, zonë që sot përfshin pjesë të Kroacisë, Bosnjës dhe Hungarisë. 

Një dëshmi e qartë për këtë kult është gur votiv i ngritur nga Kohorta e Parë e Breukëve (Cohors I Breucorum), një njësi ndihmëse ilire në ushtrinë romake, e cila i kushtoi një sakrificë për nder të Sedatusit gjatë shekullit II pas Krishtit. Ky altar tregon se adhurimi i tij ishte ende i gjallë në mesin e ushtarëve ilirë edhe në periudhën e vonë të Perandorisë Romake dhe se figura e tij kishte marrë statusin e një shpirt mbrojtës në kuptimin romak të fjalës, një shpirt që ruante dhe udhëhiqte njerëzit, vendet apo institucionet. August Dimitz, Historia e Karniolës: Nga kohërat e lashta deri në vitin 1813, vëll. I f. 15 dhe 55

Në një mbishkrim të gjetur në Castra Vetoniana (Kastell Pfünz) në Bavari, lexojmë:
Teksti:Sedato sacrum coh(ors) I Bre(ucorum) ex v(oto) s(olvit) l(ibens) v(otum) s(olvit) c(uram) a(gente) Iul(io) Maximo dec(urione).Zgjerimi i shkurtoreve:Sedato sacrum cohors prima Breucorum ex voto solvit libens votum solvit curam agente Julio Maximo decurione.Përkthimi në shqip:“Kohorta e Parë e Breukëve, për Sedatin, kreu me dëshirë, sakrificën e shenjtë, sipas premtimit, nën kujdesin e Julius Maximusit, dekurion.”

 Shih edhe 
 Mitologjia ilire

 Referime 

Kategoria:Hyjni ilire
Kategoria:Hyjni