Ajolët

Eolët apo siç quhen në antikitet Ajolët (greqisht: Αἰολεῖς, Aioleis) ishin një nga katër fiset kryesore në të cilat grekët u ndanë në periudhën antike (së bashku me akeanët, dorianët dhe jonianët). Ata e kanë origjinën në pjesët lindore të Greqisë kontinentale, veçanërisht në Thesali dhe Beoti. Rreth vitit 1100 pr.e.s., Eolët filluan vendbanimet e tyre të hershme në bregdetin perëndimor të Anadollit, i njohur si Aeolis, që përfshinte territorin midis Troas dhe Jonisë, si dhe në ishujt e Egjeut të Lesbosit dhe Tenedosit. Një raund i dytë i vendbanimeve eoliane u zhvillua gjatë shekullit të 7-të. Ata flisnin eolishten, një dialekt i greqishtes së lashtë i njohur më së miri për përdorimin e saj nga poetë si Safo dhe Alkeu nga Lesbosi, dhe Korina nga Beotia.

 Etimologjia 
Emri rrjedh nga Ajoli, paraardhësi mitik i Eolëve dhe djali i Helenit, vetë patriarku mitik i kombit grek. Emri Aiolian (fjalë për fjalë 'i erës') rrjedh nga emri grek Aiolos (αίολος) që fjalë për fjalë do të thotë "i ndryshueshëm", "që lëviz shpejt". Ata flisnin një dialekt të greqishtes së lashtë që quhet Ajolishte. 

 Historia 
Me origjinë nga Thesalia, një pjesë e së cilës quhej Aiolia, Ajolët shpesh shfaqen si më të shumtët midis fiseve të tjera helene të kohërave të hershme. Beotianët, një nëngrup i Ajolëve, u dëbuan nga Thesalia nga Thesalët dhe e zhvendosën vendndodhjen e tyre në Beoti. Popujt ajolianë u përhapën në shumë pjesë të tjera të Greqisë, si Aitoli, Lokrisi, Korinth, Elis dhe Mesini. Gjatë pushtimit dorian, Ajolët nga Thesalia ikën përtej Detit Egje në ishullin e Lesbosit dhe rajonin e Ajolit, i quajtur si i tillë sipas tyre, në Azinë e Vogël.

Kategoria:Mitologjia greke, fiset e lashta greke