Mortimer Jerome Adler

Mortimer Jerome Adler (28 dhjetor 1902 – 28 qershor 2001) ishte një filozof, edukator, enciklopedist, autor popullor dhe teolog laik amerikan. Si filozof ai punoi brenda traditave aristoteliane dhe tomistike . Ai dha mësim në Universitetin e Kolumbisë dhe në Universitetin e Çikagos, shërbeu si kryetar i bordit të redaktuesve të Enciklopedisë Britanike dhe themeloi Institutin për Kërkime Filozofike.

Ai jetoi për një kohë të gjatë në qytetin e Nju Jorkut, Çikago, San Francisko dhe San Mateo, Kaliforni . .

 Biografia 
Adler lindi në Manhattan, New York City, më 28 dhjetor 1902, nga emigrantë hebrenj nga Gjermania: Clarissa (Manheim), një mësuese shkolle dhe Ignatz Adler, një shitës bizhuterish.   Ai e la shkollën në moshën 14-vjeçare për t'u bërë një djalë kopje për The New York Sun, me aspiratën përfundimtare për t'u bërë gazetar. . Adleri shpejt u kthye në shkollë për të ndjekur mësimet e shkrimit gjatë natës, ku zbuloi traditën filozofike perëndimore . Pas shkollimit dhe punës së hershme, ai vazhdoi të studionte në Universitetin e Kolumbias dhe kontribuoi në revistën letrare studentore, The Morningside, një poemë "Zgjedhja" (në vitin 1922 kur Charles A. Wagner . ishte kryeredaktor dhe Whittaker Chambers një redaktor i asociuar).  Megjithëse ai refuzoi të bënte testin e kërkuar të notit për një diplomë bachelor (një çështje që u korrigjua kur Columbia i dha një diplomë nderi në 1983), ai qëndroi në universitet dhe përfundimisht mori një instruktor dhe më në fund një doktoraturë në psikologji . . Ndërsa ishte në Universitetin e Kolumbisë, Adler shkroi librin e tij të parë: Dialektika, botuar në 1927. 

Ndërsa bënte punë në gazetë dhe merrte mësime natën gjatë adoleshencës së tij, Adler lexoi vepra të njerëzve që ai do t'i quante heronj: Platoni, Aristoteli, Thomas Aquinas, John Locke, John Stuart Mill dhe të tjerë, të cilët "u sulmuan si të parëndësishëm nga aktivistët studentorë në vitet 1960 dhe iu nënshtruan sulmeve politike në mënyrë të "korrigjuar " më vonë".  Mendimi i tij evoluoi drejt korrigjimit të atyre që ai i konsideronte "gabimet filozofike", siç pasqyrohet në librin e tij të vitit 1985 Dhjetë gabimet filozofike: Gabimet themelore në mendimin modern .  Sipas mendimit të Adlerit, këto gabime u prezantuan nga Dekarti në kontinent dhe nga Thomas Hobbes dhe David Hume në Britani, dhe u shkaktuan nga një "injorancë fajtore" për Aristotelin nga ata që hodhën poshtë përfundimet e filozofisë dogmatike pa pranuar premisat e saj të shëndosha klasike. Këto gabime moderne u ndërthurën dhe u përjetësuan, sipas Adlerit, nga Kanti dhe idealistët dhe ekzistencialistët nga njëra anë, dhe nga John Stuart Mill, Jeremy Bentham dhe Bertrand Russell dhe tradita analitike angleze nga ana tjetër. Adleri u shpreh se ai i korrigjoi këto gabime duke iu referuar njohurive dhe dallimeve të nxjerra nga tradita aristoteliane .

Adler punoi me Scott Buchanan në Institutin Popullor dhe më pas për shumë vite në përpjekjet e tyre përkatëse të Great Books . (Buchanan ishte themeluesi i programit Great Books në Kolegjin St. John ). 

Në vitin 1930, Robert Hutchins, presidenti i sapoemëruar i Universitetit të Çikagos, me të cilin Adler ishte miqësuar disa vite më parë, organizoi që shkolla juridike e Çikagos ta punësonte atë si profesor të filozofisë së së drejtës . Filozofët në Çikago (të cilët përfshinin James H. Tufts, EA Burtt dhe George H. Mead ) kishin "ngjallë dyshime të mëdha në lidhje me kompetencën e Dr. Adler në fushën [e filozofisë]" , quoted on . dhe i rezistuan emërimit të Adlerit në Departamentin e Filozofisë të universitetit. . . Adler ishte i pari "jo-avokat" që iu bashkua fakultetit të shkollës juridike. . Pasi seminari i Great Books frymëzoi biznesmenin e Çikagos dhe administruesin e universitetit Walter Paepcke për të themeluar Institutin Aspen, Adler u mësoi filozofi drejtuesve të biznesit atje. 

Dwight Macdonald dikur kritikoi stilin popullor të Adlerit duke thënë: "Z. Adler dikur shkroi një libër të quajtur Si të lexoni një libër . Ai tani duhet të lexojë një libër të quajtur Si të shkruhet një libër ." 

Adler dhe Hutchins vazhduan të themelojnë programin Librat e Madh të Botës Perëndimore dhe Fondacionin e Librave të Madh . Në vitin 1952, Adler themeloi dhe shërbeu si drejtor i Institutit për Kërkime Filozofike. Ai gjithashtu shërbeu në Bordin e Redaktorëve të Encyclopædia Britannica, përpiloi Syntopicon dhe më vonë Propaedia, dhe pasoi Hutchins si kryetar i saj nga viti 1974. Si drejtor i planifikimit editorial për edicionin e pesëmbëdhjetë të Britannica nga viti 1965, ai luajti një rol të rëndësishëm në riorganizimin e madh të njohurive të mishëruara në atë botim. . Ai prezantoi Propozimin Paideia i cili rezultoi në themelimin e tij të Programit Paideia, një kurrikulë e shkollës për klasën e përqendruar rreth leximit të drejtuar dhe diskutimit të veprave të vështira (siç gjykohet për çdo klasë). Me Max Weismann, ai themeloi Qendrën për Studimin e Ideve të Mëdha në 1990 në Çikago.

 Feja dhe teologjia 
Adler lindi në një familje hebreje jo-praktikuese . Në të njëzetat e hershme, ai zbuloi Shën Thomas Aquinas, dhe në veçanti Summa Theologica . . Shumë vite më vonë, ai shkroi se "ashpërsia, integriteti, saktësia dhe madhështia e tij intelektuale... e vendosin studimin e teologjisë më të lartën midis të gjitha interesave të mia filozofike". . Një Thomist entuziast, ai ishte një kontribues i shpeshtë në revistat filozofike dhe arsimore katolike, si dhe një folës i shpeshtë në institucionet katolike, aq sa disa supozuan se ai ishte i konvertuar në katolicizëm. Por kjo ishte e rezervuar për më vonë. 

Në vitin 1940, James T. Farrell e quajti Adlerin " bashkudhëtarin kryesor amerikan të Kishës Katolike Romake". Ajo që ishte e vërtetë për Adlerin, tha Farrell, ishte ajo që ishte "postuluar në dogmën e Kishës Katolike Romake" dhe ai "këndoi të njëjtën melodi" si filozofët e njohur katolikë si Étienne Gilson, Jacques Maritain dhe Martin D'Arcy . Ai gjithashtu admironte shumë Henri Bergson, filozofin hebre francez dhe laureatin e Nobelit, librat e të cilit kisha katolike i kishte indeksuar si të ndaluar. Bergson refuzoi të konvertohej gjatë regjimit kolaboracionist të Vichy, dhe pavarësisht Statutit për Hebrenjtë, ai përsëriti pikëpamjet e tij të mëparshme dhe kështu iu hoq të gjitha postet dhe nderimet e tij të mëparshme.  Farrell ia atribuoi vonesës së Adlerit për t'u bashkuar me Kishën qenit të tij në mesin e atyre të krishterëve që "donin tortën e tyre dhe ... donin ta hanin gjithashtu" dhe e krahasoi atë me perandorin Kostandin, i cili priti derisa ai të ishte në shtratin e vdekjes për t'u bërë zyrtarisht katolik. .

Adlerit iu desh shumë kohë për të vendosur për çështjet teologjike . Kur shkroi Si të mendosh për Zotin: Një udhëzues për paganin e shekullit të njëzetë në vitin 1980, ai pretendoi se e konsideronte veten paganin e nëntitullit të librit. Në vëllimin 51 të Mars Hill Audio Journal (2001), Ken Myers përfshin intervistën e tij të vitit 1980 me Adlerin, kryer pasi u botua Si të mendosh për Zotin . Myers kujton: "Gjatë asaj interviste, e pyeta pse ai kurrë nuk e kishte përqafuar vetë besimin e krishterë. Ai shpjegoi se ndërsa ishte ndikuar thellësisht nga një numër mendimtarësh të krishterë gjatë jetës së tij, ... kishte pengesa morale - jo intelektuale - për konvertimin e tij. Ai nuk shpjegoi më tej." .

Myers vëren se Adleri më në fund "u dorëzua te Hound of Heaven " dhe "bëri një rrëfim besimi dhe u pagëzua " si Episkopal në 1984, vetëm disa vjet pas asaj interviste. Duke ofruar njohuri mbi konvertimin e Adlerit, Myers e citon atë nga një artikull i mëpasshëm i vitit 1990 në revistën Christianity : "Arsyeja ime kryesore për të zgjedhur krishterimin ishte sepse misteret ishin të pakuptueshme. Cili është qëllimi i zbulesës nëse mund ta kuptonim vetë? Nëse do të ishte krejtësisht e kuptueshme, atëherë do të ishte krejtësisht e kuptueshme." 

Sipas mikut të tij Deal Hudson, Adler "ishte tërhequr nga katolicizmi për shumë vite" dhe "dëshironte të ishte një katolik romak, por çështje si aborti dhe rezistenca e familjes dhe miqve të tij" e mbajtën atë larg. Shumë menduan se ai u pagëzua si episkopal dhe jo si katolik vetëm për shkak të "gruas së tij të mrekullueshme - dhe episkopale të zjarrtë" Caroline. Hudson sugjeron se nuk është rastësi që vetëm pas vdekjes së saj në vitin 1998 ai ndërmori hapin e fundit. . Në dhjetor 1999, në San Mateo, ku ishte zhvendosur për të kaluar vitet e tij të fundit, Adleri u prit zyrtarisht në Kishën Katolike nga një mik dhe admirues i vjetër, peshkopi Pierre DuMaine .  "Më në fund," shkroi një mik tjetër, Ralph McInerny, "ai u bë katolik romak për të cilin kishte trajnuar gjithë jetën". 

Pavarësisht se nuk ishte katolik për pjesën më të madhe të jetës së tij, për shkak të pjesëmarrjes së tij të përjetshme në lëvizjen neo-thomiste  dhe anëtarësimit të tij pothuajse po aq të gjatë në Shoqatën Filozofike Katolike Amerikane, ky i fundit, sipas McInerny  është i gatshëm ta konsiderojë Adlerin "një filozof katolik".

 Filozofia 
Adler iu referua Etikës Nikomake të Aristotelit si "etikën e sensit të përbashkët " dhe gjithashtu si "të vetmen filozofi morale që është e shëndoshë, praktike dhe joogmatike".  Kështu, është e vetmja doktrinë etike që u përgjigjet të gjitha pyetjeve që duhet dhe mund të përpiqet t'u përgjigjet filozofia morale, as më shumë e as më pak, dhe që ka përgjigje që janë të vërteta sipas standardit të së vërtetës që është i përshtatshëm dhe i zbatueshëm për gjykimet normative . Në të kundërt, Adler besonte se teoritë ose doktrinat e tjera përpiqen t'u përgjigjen më shumë pyetjeve sesa munden ose më pak se sa duhet, dhe përgjigjet e tyre janë përzierje të së vërtetës dhe gabimit, veçanërisht filozofisë morale të Immanuel Kant .

Adler ishte një " dualist i moderuar" i vetëshpallur dhe i shihte pozicionet e dualizmit psikofizik dhe monizmit materialist si anët e kundërta të dy ekstremeve. Lidhur me dualizmin, ai hodhi poshtë formën ekstreme të dualizmit që buronte nga filozofë të tillë si Platoni ( trupi dhe shpirti ) dhe Dekarti ( mendja dhe materia ), si dhe teoria e monizmit ekstrem dhe teoria e identitetit mendje-tru . Pas eliminimit të ekstremeve, Adler u pajtua me një formë më të moderuar të dualizmit. Ai besonte se truri është vetëm një kusht i domosdoshëm, por jo i mjaftueshëm për mendimin konceptual; se një "intelekt jomaterial" është gjithashtu i nevojshëm si kusht; . dhe se ndryshimi midis sjelljes njerëzore dhe kafshëve është një ndryshim rrënjësor në lloj. Adler e mbrojti këtë pozicion kundër shumë sfidave ndaj teorive dualiste.

 Liria dhe vullneti i lirë 
Kuptimet e " lirisë " dhe " vullnetit të lirë " kanë qenë dhe janë nën debat, dhe debati është i ngatërruar sepse nuk ka një përkufizim të pranuar përgjithësisht për asnjërin term. .  . "Instituti për Kërkime Filozofike" i Adlerit kaloi dhjetë vjet duke studiuar "idenë e lirisë" siç u përdor nga qindra autorë që kanë diskutuar dhe kundërshtuar lirinë.  Studimi u botua në vitin 1958 si Vëllimi i Parë i Idesë së Lirisë, me nëntitull Një ekzaminim dialektik i idesë së lirisë me komente të mëvonshme në Fjalorin filozofik të Adlerit . Studimi i Adler-it arriti në përfundimin se një përcaktim i tre llojeve të lirisë – rrethanore, natyrore dhe e fituar – është i nevojshëm për qartësinë e temës.  

 "Liria rrethanore" nënkupton "lirinë nga shtrëngimi ose kufizimi".
 "Liria natyrore" nënkupton "lirinë e vullnetit të lirë" ose "zgjedhjen e lirë". Është liria për të përcaktuar vendimet apo planet e veta. Kjo liri ekziston natyrshëm tek secili, pavarësisht nga rrethanat apo gjendja shpirtërore.
 "Liria e fituar" është liria "të dëshirojmë ashtu siç duhet të dëshirojmë" dhe, kështu, "të jetojmë ashtu siç duhet të jetojmë". Kjo liri nuk është e natyrshme: ajo duhet të fitohet nga një ndryshim ku një person fiton cilësi si "i mirë, i mençur, i virtytshëm, etj". 

 Feja 
Ndërsa interesi i Adlerit për fenë dhe teologjinë rritej, ai iu referua Biblës dhe nevojës për të testuar artikujt e besimit për pajtueshmërinë me përfundimet e shkencës së natyrës dhe të filozofëve. . Në librin e tij të vitit 1981 Si të mendosh për Zotin, Adler përpiqet të demonstrojë Zotin si shfarosës (krijuesin e diçkaje nga asgjëja).  Adler theksoi se edhe me këtë përfundim, ekzistenca e Zotit nuk mund të provohet ose demonstrohet, por vetëm të vërtetohet si e vërtetë përtej një dyshimi të arsyeshëm . Megjithatë, në një rishikim të fundit të argumentit, John Cramer arriti në përfundimin se zhvillimet e fundit në kozmologji duket se konvergojnë dhe mbështesin argumentin e Adler-it dhe se në dritën e teorive të tilla si multiversi, argumenti nuk është më i keq për konsum dhe, në të vërtetë, tani mund të gjykohet disi më i mundshëm se sa ishte fillimisht. 

Adleri besonte se, nëse teologjia dhe feja janë qenie të gjalla, nuk ka asgjë të gabuar në thelb në përpjekjet për t'i modernizuar ato. Ata duhet të jenë të hapur ndaj ndryshimit dhe rritjes si çdo gjë tjetër. Për më tepër, nuk ka asnjë arsye për t'u habitur kur diskutime të tilla si ato për "vdekjen e Zotit" - një koncept i nxjerrë nga Friedrich Nietzsche - ngjallin entuziazëm popullor siç bënë në të kaluarën e afërt dhe mund ta bëjnë sërish sot. Sipas Adlerit, nga të gjitha idetë e mëdha, ideja e Zotit ka qenë gjithmonë dhe vazhdon të jetë ajo që ngjall shqetësimin më të madh tek grupi më i gjerë i burrave dhe grave. Megjithatë, ai ishte kundër idesë së konvertimit të ateizmit në një formë të re të fesë ose teologjisë.

 Publikime 
 Dialectic (1927)
 The Nature of Judicial Proof: An Inquiry into the Logical, Legal, and Empirical Aspects of the Law of Evidence (1931, with Jerome Michael)
 Diagrammatics (1932, with Maude Phelps Hutchins)
 Crime, Law and Social Science (1933, with Jerome Michael)
 Art and Prudence: A Study in Practical Philosophy (1937)
 What Man Has Made of Man: A Study of the Consequences of Platonism and Positivism in Psychology (1937).
 St. Thomas and the Gentiles (1938)
 The Philosophy and Science of Man: A Collection of Texts as a Foundation for Ethics and Politics (1940)
 How to Read a Book: The Art of Getting a Liberal Education (1940), 1966 edition subtitled A Guide to Reading the Great Books, 1972 revised edition with Charles Van Doren, The Classic Guide to Intelligent Reading: 
 Problems for Thomists: The Problem of Species (1940) 
 A Dialectic of Morals: Towards the Foundations of Political Philosophy (1941)

 How to Think About War and Peace (1944)
 The Revolution in Education (1944, with Milton Mayer)

 .
 The Capitalist Manifesto (1958, with Louis O. Kelso) 
 The New Capitalists: A Proposal to Free Economic Growth from the Slavery of Savings (1961, with Louis O. Kelso)
 The Idea of Freedom: A Dialectical Examination of the Controversies about Freedom (1961)
 Great Ideas from the Great Books (1961)
 The Conditions of Philosophy: Its Checkered Past, Its Present Disorder, and Its Future Promise (1965)
 The Difference of Man and the Difference It Makes (1967)
 The Time of Our Lives: The Ethics of Common Sense (1970)
 The Common Sense of Politics (1971)
 The American Testament (1975, with William Gorman)
 Some Questions About Language: A Theory of Human Discourse and Its Objects (1976)
 Philosopher at Large: An Intellectual Autobiography (1977)
 Reforming Education: The Schooling of a People and Their Education Beyond Schooling (1977, edited by Geraldine Van Doren)
 Aristotle for Everybody: Difficult Thought Made Easy (1978) 
 How to Think About God: A Guide for the 20th-Century Pagan (1980) 
 Six Great Ideas: Truth–Goodness–Beauty–Liberty–Equality–Justice (1981) 
 The Angels and Us (1982)
 The Paideia Proposal: An Educational Manifesto (1982) 
 How to Speak / How to Listen (1983) 
 Paideia Problems and Possibilities: A Consideration of Questions Raised by The Paideia Proposal (1983)
 A Vision of the Future: Twelve Ideas for a Better Life and a Better Society (1984) 
 The Paideia Program: An Educational Syllabus (1984, with Members of the Paideia Group) 
 Ten Philosophical Mistakes: Basic Errors In Modern Thought – How they came about, their consequences, and how to avoid them. (1985) 
 A Guidebook to Learning: For a Lifelong Pursuit of Wisdom (1986)
 We Hold These Truths: Understanding the Ideas and Ideals of the Constitution (1987). 
 Reforming Education: The Opening of the American Mind (1988, edited by Geraldine Van Doren)
 Intellect: Mind Over Matter (1990)
 Truth in Religion: The Plurality of Religions and the Unity of Truth (1990) 
 Haves Without Have-Nots: Essays for the 21st Century on Democracy and Socialism (1991) 
 Desires, Right & Wrong: The Ethics of Enough (1991)
 A Second Look in the Rearview Mirror: Further Autobiographical Reflections of a Philosopher At Large (1992)
 The Great Ideas: A Lexicon of Western Thought (1992)
 Natural Theology, Chance, and God (The Great Ideas Today, 1992)

 Art, the Arts, and the Great Ideas (1994)
 .
 How to Think About The Great Ideas (2000) 
 How to Prove There Is a God (2011) 

 Shih edhe 
 Perenializmi arsimor

 Referime 

Kategoria:Vdekje 2001
Kategoria:Lindje 1902
Kategoria:Faqe me adresa nga Wayback Machine që përdorin stampën e arkivës së rrjetit
Kategoria:Filozofë aristotelianë
Kategoria:Filozofë amerikanë