Përrallat e Canterburyt

Përrallat e Canterbury (The Canterbury Tales) është një koleksion prej njëzet e katër tregimesh që shkon në mbi 17,000 rreshta të shkruara në anglisht të mesme nga Geoffrey Chaucer midis 1387 dhe 1400.  Konsiderohet gjerësisht si vepra e madhe e Chaucer-it. Përrallat (kryesisht të shkruara në vargje, megjithëse disa janë në prozë ) paraqiten si pjesë e një konkursi tregimi nga një grup pelegrinësh ndërsa udhëtojnë së bashku nga Londra në Canterbury për të vizituar faltoren e Shën Thomas Becket në Katedralen e Canterbury . Çmimi për këtë konkurs është një vakt falas në Tabard Inn në Southwark pas kthimit të tyre.

Përrallat e Canterbury në përgjithësi mendohet se kanë qenë të paplota në fund të jetës së Chaucer. Në Prologun e Përgjithshëm prezantohen rreth 30 pelegrinë. Sipas Prologut, qëllimi i Chaucer ishte të shkruante katër tregime nga këndvështrimi i çdo pelegrini, dy secila gjatë rrugës për në dhe nga destinacioni i tyre përfundimtar, faltorja e Shën Thomas Becket (duke bërë gjithsej rreth 120 tregime). Është nderuar si një nga veprat më të rëndësishme në letërsinë angleze.

Është sugjeruar se kontributi më i madh i The Canterbury Tales në letërsinë angleze ishte popullarizimi i gjuhës popullore angleze në letërsinë kryesore, në krahasim me frëngjisht, italisht ose latinisht . Sidoqoftë, anglishtja ishte përdorur si gjuhë letrare shekuj përpara kohës së Chaucer-it, dhe disa nga bashkëkohësit e Chaucer - John Gower, William Langland, The Pearl Poet dhe Julian of Norwich - gjithashtu shkruan vepra të mëdha letrare në anglisht. Është e paqartë se deri në çfarë mase Chaucer ishte themelor në këtë evolucion të preferencave letrare.     

 Shih edhe 
 Historia e letërsisë

 Referime 

Kategoria:Letërsi angleze