Sundimi arab në Gjeorgji

Sundimi arab në Gjeorgji, i njohur vendas si Araboba, përshkruan periudhën në historinë e Gjeorgjisë kur gjithë vendi ose pjesa e tij ishte nën sundimin politik të sundimtarëve arabë myslimanë, nga inkursionet e para arabe në shekullin e shtatë deri në humbjen përfundimtare të Emiratit të Tbilisit në vitin 1122 nga duart e Mbreti David IV.

Krahasuar me rajonet e tjera që u pushtuan nga myslimanët, kultura dhe struktura politike e Gjeorgjisë nuk u ndikuan shumë nga prania arabe. Popullsia e ruajti besimin e tyre, fisnikët vazhduan të mbajnë çifligjet e tyre, ndërsa sundimtarët e huaj përballuan kryesisht me pagimin e haraçit. Megjithatë, pushtimet e përsëritura dhe fushatat ushtarake nga arabët shoqëruar me fushatat ushtarake shkatërruan pjesën e madhe të Gjeorgjisë në shumë raste, duke u siguruar të qëndrueshme mbi pjesë të mëdha të vendit dhe duke ushtruar ndikim mbi dinamikën e saj politike për një periudhë të gjatë.

Kjo periudhë e Arabobës tregon rëndësinë e rivalitetit dhe përballjes midis myslimanëve dhe gjeorgjianëve në zonën e Kaukazit. Një sfidë e vazhdueshme për dominim dhe pushtet që ka pasur ndër vite midis këtyre dy komuniteteve, ka shënuar historinë e Gjeorgjisë dhe ka ndikuar në zhvillimin e saj në shekuj.

Historia e sundimit arab në Gjeorgji mund të ndahet në 3 periudha kryesore:

 Nga shfaqja e parë e ushtrive arabe rreth vitit 645 deri në themelimin e Emiratit të Tbilisit në 736. Në këto vite, Kalifati Umajad fillimisht instaloi kontrollin politik mbi tokat gjeorgjiane dhe formoi Emiratin e Tbilisit.
 Nga viti 736 deri në 853, kur Kalifati Abasid i Bagdadit shkatërroi Tbilisin në përpjekje për të shuar një rebelim nga emiri vendas. Kjo periudhë pa një humbje të dominimit të gjithë Gjeorgjisë Lindore nga Emiratet arabe.
 Nga viti 853 deri në gjysmën e dytë të shekullit të 11-të, kur Perandoria e Madhe Seljuke zëvendësoi arabët si forca kryesore në Lindjen e Mesme. Para kësaj, fuqia e Emiratit të Tbilisi kishte rënë, dhe shtetet e pavarura gjeorgjiane filluan të marrin mbiemrin e tyre. Megjithatë, Tbilisi vazhdoi të qëndronte nën sundimin arab deri në vitin 1122.

Këto periudha tregojnë për ndryshimet dhe transformimet në sundimin arab në Gjeorgji dhe për rivalitetin e vazhdueshëm midis myslimanëve dhe gjeorgjianëve në këtë rajon. Ndikimi i kalifateve arabë shënoi historinë dhe zhvillimin e Gjeorgjisë për një kohë të gjatë, derisa forcat e reja si Seljuket zëvendësuan sundimin e vjetër arab në rajon.

 Pushtimet e para dhe instalimi i dominimit arab (645–736) 
parapamje| Harta arabe që tregon Tbilisi, shekulli i 10-të
Në dekadat e para të shekullit të VII, Gjeorgjia e sotme ishte nën sundimin e Principatit të Iberisë. Ky shtet, si paraardhësit e tij, ka luftuar ndaj dy fuqive kryesore të kohës, Perandorisë Bizantine dhe Sasanide, për të ruajtur pavarësinë e tij. Besnikëria e Principatit të Iberisë ndaj këtyre dy fuqive ndryshoi shpesh, por pas vitit 626, kur perandori bizantin Heraklius sulmoi Tbilisin dhe e emëroi princin Adarnase I nga Dinastia Chosroid si kryetar pro-bizantin, ndikimi bizantin u rrit dhe u bë më dominues.

Megjithatë, në dekadat e ardhshme, pushtimet arabe në Lindjen e Mesme filluan të shkatërrojnë këtë ekuilibër. Pushtuesit arabë filluan të ndikojnë në rajon dhe të sfidojnë fuqinë e Gjeorgjisë, duke krijuar një periudhë të vështirë për Principatin e Iberisë. Kjo periudhë zbatoi ndryshime të theksuara në Gjeorgjinë dhe përfundoi me formimin e Emiratit të Tbilisit në vitin 736. Kujdesi i Kishës Ortodokse Gjeorgjiane për ruajtjen e identitetit kombëtar dhe kulturore gjeorgjian gjatë kësaj periudhe tregoi rezistencën e popullsisë ndaj pushtimeve të huaja dhe ndikimeve të jashtme.

Inkursionet e para arabe në Gjeorgjinë ndodhën në periudhën e Pushtimit të Persisë midis vitit 642 dhe 645. Këto inkursione shpejt u shndërruan në një pushtim të plotë dhe Tbilisi u pushtua në vitin 645. Princi Stefan II duhej të pranonte sundimin e Kalifit Rashidun. Gjeorgjia ishte e integruar zyrtarisht në provincën e Armīniya-s, por sundimtarët vendas ende gëzonin një gradë të konsiderueshme të autonomisë, siç kishin bërë nën protektoratin bizantin dhe sasanid.

Në këtë periudhë, Gjeorgjia mbeti nën ndikimin e Kalifatit, por fuqia e principatit lokal u ruajt ndërkaq autonomia e tij në një masë të caktuar. Ky period u shënua nga një lloj stabiliteti lokal dhe një lloj marrëdhënieje me pushtuesit arabe, ndërsa kultura dhe identiteti gjeorgjian u ruajtën në këtë kontekst. Kjo periudhë e hershme e kontaktit me botën arabe shënoi fillimin e një periudhe të re në historinë e Gjeorgjisë, e cila do të vazhdonte të evoluonte dhe të ndryshonte në periudhat vijuese të sundimit arab.

Kalifati në atë kohë ishte shumë i paqëndrueshëm politikisht dhe nuk kishte ende një sistem të zhvilluar administrativ për të qëndruar nën kontroll pushtimet e tyre të shumta. Një nga manifestimet kryesore të pushtetit arab mbi një rajon ishte kërkesa për pagesë të taksave, si xhizya për jo-muslimanët në territoret që ishin nën sundimin e drejtpërdrejtë islamik, ose haraç për shtetet vasalë. Kjo ishte një mënyrë për tregimin e nënshtrimit ndaj shtetit islamik, por gjithashtu ishte një mënyrë për të shmangur ndëshkimet për ata që nuk paguanin taksa.

Në Iberi dhe Armeni, revoltat kundër pagesës së taksës ishin të shpeshta gjatë gjysmës së dytë të shekullit të VII, veçanërisht kur fisnikërit vendas dhe princat ndjenin dobësi në Kalifat. Një prej kryengritjeve më të rëndësishme në rajonin e Kaukazit ndodhi në vitet 681-682, kur princi Adarnase II e drejtoi një revoltë kundër pushtetit arab në Gjeorgji. Përballë një luftë dyvjeçare, revolta u shtyp, Adarnaseu vra, dhe arabët e zëvendësuan atë me Guaram II nga dinastia rivale Guaramid.

Kjo periudhë e trazirave dhe revoltave në raport me taksën e xhizyes tregon sfidat dhe konfliktet që Gjeorgjia dhe rajoni i Kaukazit ballafaqoheshin me sundimin arab, në një kohë kur Kalifati islamik ishte ende në një fazë zhvillimi dhe paqëndrueshmërie politike.

Në përpjekjet e tyre për të vendosur sundimin e tyre mbi Iberinë, arabët u përballën me dy fuqi të tjera të rëndësishme në rajon, Perandorinë Bizantine dhe Khazarët. Khazarët ishin një konfederatë e popujve turq gjysmë nomade që sundonin në veri të vargmalit të Kaukazit të Madh. Ata kishin një rol të rëndësishëm në historinë e Kaukazit, duke ndihmuar bizantinët në luftërat kundër Persisë nga fillimi i shekullit të VII. Më vonë, ata përballeshin me sukses me ushtritë myslimane në disa luftëra dhe ndihmuan në shtypjen e revoltës gjeorgjiane të vitit 682.

Territoritë gjeorgjiane vuajtën shumë nga konfliktet midis arabëve dhe kazarëve, pasi shërbenin si bazë strategjike për arabët në këto përleshje dhe u vuajtën nga inkursione shkatërruese nga kazarët nëpër male. Nga ana e Bizantit, ata nuk u dorëzuan nga shpresa për të rivendosur sundimin e tyre mbi Iberinë dhe për të kundërpërgjigjur fuqisë së re arabe, ata forcojnë kontrollin e tyre mbi rajonet bregdetare të Detit të Zi, Abkhazinë dhe Lazikën, të cilat ende nuk ishin kapërcyer nga arabët.

Në rreth vitin 685, perandori Bizantin Justiniani II arriti një armëpushim me Kalifin, ku u dakorduan për ndarjen e Iberisë dhe Armenisë midis tyre. Megjithatë, fitorja arabe në Betejën e Sebastopolis në 692 shkaktoi rënien e ekuilibrave dhe dërgoi në një pushtim të ri arab të Armenisë, duke arritur në Detin e Zi dhe mposhtjen e Mbretërisë së Lazikës. Kështu u kriju një status quo i ri, i favorshëm për arabët në rajon.

 Emirati i Tbilisit (736–853) 
majtas|parapamje| Gjeorgjia dhe Kaukazi pas krijimit të Emiratit.
Rreth vitit 730, dy faktorë të rëndësishëm çuan në një ndryshim në politikën e Kalifatit Umajad ndaj Gjeorgjisë. Së pari, në atë kohë, Khazarët arritën të pushtonin pjesën veriperëndimore të Iranit dhe përparuan deri në Mosul përpara se të ndaloheshin. Shtetet buferike të Kaukazit nuk mundën ta parandalojnë këtë pushtim. Në të njëjtën kohë, sundimtarët lokalë të krishterë, si Guarami III i Iberisë, ende kishin kontakte me Perandorinë Bizantine dhe shpresonin për ndihmën e tyre. Megjithatë, Bizantinët ishin të dobët dhe sulmet arabe mund të arrinin deri në Kostandinopojë, duke i bërë ata më pak të rrezikshëm sesa kazarët.

Në vitet 732-733, kalifi Hisham ibn Abd al-Malik emëroi Marvan ibn Muhamedin si guvernator i Armenisë dhe Azerbajxhanit, me detyrën për të zhvilluar fushatë kundër kazarëve dhe për të nënshtruar Gjeorgjinë. Kështu, politika arabëve ndaj Gjeorgjisë filloi të ndryshonte në favor të një përforcimi të pushtetit dhe kontrollit arab mbi rajonin, duke përfshirë edhe përfshirjen e Gjeorgjisë në sferën e tyre të influencës dhe sundimit. Kjo kthesë tregonte një angazhim më të madh nga ana e Kalifatit Umajad në rajonin e Kaukazit dhe Gjeorgjisë për të siguruar interesat e tyre strategjike në Ballkan dhe Maqedoni.

Fushata e dhunshme që ndoq në Gjeorgjinë ishte shkatërruese për popullin. Guvernatori Marwan jo vetëm se pushtoi Kartlin si paraardhësit e tij, por gjithashtu udhëhoqi ushtrinë e tij nëpër gjysmën perëndimore të vendit, duke e ndaluar përfundimisht princat gjeorgjianë në Abkhazi, duke thyer kështu rezistencën e tyre. Gjeorgjia Perëndimore, si një vartësi e Perandorisë Bizantine, ishte qëllimi kryesor i fushatës sipas disa burimeve, dhe Princi i Iberisë do të ishte në anën e forcave arabe për të ndihmuar në mbrojtjen nga kazarët.

Ndërkohë, duke u tërhequr nga Gjeorgjia Perëndimore, Marwan emëroi një emir në Tbilisi për të sunduar mbi Iberinë, ndërsa ai ktheu ushtrinë e tij kundër kazarëve në vitin 737. Kjo pushtim dhe dhuna që u shfaq nga ushtritë arabe la një ndikim të thellë në kujtesën gjeorgjiane, duke i bërë ata të kujtojnë me egërsi dhe për të pasur një respekt të veçantë ndaj gjeneralit arab Marvan i shurdhëri.

Kjo periudhë e shënuar nga luftërat dhe pushtimet e vazhdueshme përmban një kapitull të rëndësishëm në historinë e Gjeorgjisë dhe raportet e tyre me fuqitë e tjera të rajonit. Marrëdhëniet e tyre me arabët, bizantinët dhe kazarët reflektojnë sfidat dhe ndryshimet politike që ndodhën në këtë periudhë të ndërlikuar të historisë së tyre.

Pas pushtimit të Gjeorgjisë nga Marwan, emirati i ri u përball me rezistencën e fisnikërisë dhe principatit gjeorgjian, të cilat ende nuk ishin plotësisht shfuqizuar. Ndërkaq, vdekja e Marwanit, kalifi i fundit umajad, shënoi fillimin e një lufte civile në botën myslimane, duke e lënë emiratin në një gjendje të paqartë. Kjo situatë e paqartë e ka lejuar fisnikërinë gjeorgjiane të kërkonte ndihmë nga Perandoria Bizantine dhe të shpallnin autonomi të tyre.

Megjithatë, shpresa e gjeorgjianëve u shua shpejt pasi Abasidët rikrijuan pushtetin në Bagdad në vitin 762. Kalifati i ri ishte më i organizuar dhe më i fuqishëm në krahasim me Umajadët dhe ishte në gjendje të shtynte taksa dhe të impononte autoritetin e tyre mbi rajonet kufitare. Kjo forcë e re e qeverisë myslimane u tregua edhe në Gjeorgji në vitin 786, kur valiu i Kaukazit, Khuzayma ibn Khazim, sofistikoi në mënyrë të dhunshme ndjenjat e ribelimit mes aristokracisë gjeorgjiane.

Kjo periudhë e turbullt me modesti politike dhe luftërave për fuqinë në rajon tregon një histori të ngjarjeve të ndryshme të historisë së Gjeorgjisë dhe ndikimin e periudhës së ndërlikuar në zhvillimin e tyre të ardhshëm. Marrëdhëniet e tyre me fqinjët myslimanë dhe bizantinë reflektojnë sfidat dhe ndryshimet që vendi përballi në një kohë të vështirë të historisë së tij.

Në këtë periudhë, ekuilibri i pushtetit mes arabëve dhe fisnikërisë gjeorgjiane u përmirësua për arabët. Dinastitë e vjetra princërore të Guaramidëve dhe Chosroids u zhdukën, duke e lejuar emirët e Tbilisit të rrisnin kontrollin e tyre mbi territorin. Ekonomia fshatare u shkatërrua nga sulmet e shpeshta dhe shumë zona u zbraktisën nga popullsia e tyre, që ishin vrarë ose kishin ikur drejt territoreve bizantine.

Megjithatë, qytetet, sidomos Tbilisi, përparuan, sepse Abasidët inkurajuan tregtinë midis provincave të tyre dhe përdorimin e monedhës (dirham) për taksa, duke krijuar një ekonomi më të hapur. Kjo periudhë e riorganizimit të pushtetit dhe ekonomisë tregon se Gjeorgjia ishte në një fazë tranzicioni dhe ndryshimesh të mëdha në strukturën politike dhe ekonomike të vendit.
parapamje| Shën Abo i Tiflisit .
Në disa rajone të largëta nga qytetet kryesore dhe rrugët tregtare, ruajtën një gradë të lartë të autonomisë nga sundimtarët arabë, veçanërisht në perëndim të Gjeorgjisë. Në zonat e Klarjetit dhe Samtskhes, një familje aristokrate u dallua gjatë gjysmës së dytë të shekullit të 8-të: Bagrationi ose Bagratidët Gjeorgjian. Origjina e tyre është e diskutueshme, por përgjithësisht pranohet se ata ishin një degë e dinastisë armene Bagratuni, paraardhësi i të cilit, Vasak, emigroi në Klarjeti dhe iu dhanë toka atje pas vitit 772. Më pas ata morën një pjesë të madhe të tokave të ish-guaramidëve pas zhdukjes së tyre rreth vitit 786.

Bagrationi vuri pushtetin e tyre në Tao-Klarjeti dhe u bënë rivalë të emiratit për kontrollin e tokave gjeorgjiane. Për të pohuar autoritetin e tyre, ata mund të mbështeteshin në ndërhyrjen bizantine dhe në mosmarrëveshjet midis arabëve. Në vitin 809, emiri i Tbilisit, Ismail ibn Shuab shpalli pavarësinë nga kalifati duke kërkuar ndihmën e princave gjeorgjianë kundër rebelimit dhe regjistroi Bagrationin kundër Ibn Shuab. Në vitin 813, kreu i dinastisë, Ashot I, rivendosi Principatin e Iberisë ose Kartli për vete dhe mori njohje nga kalifi dhe bizantinët, të cilët i dhuruan titullin zyrtar të kuropalateve.

Kjo ekuilibër midis tokave të emiratit dhe atyre të Bagrationëve do të vazhdonte gjatë dekadave të ardhshme, ku kalifi do të mbështeste cilindo palë që ishte më pak kërcënuese për autoritetin e tij. Kjo situatë lejoi rajoneve gjeorgjiane të gëzonin më shumë autonomi, duke lejuar edhe Kakhetin të fitonte pavarësinë e saj nga Iberia dhe Emiratet në atë kohë. Në të njëjtën kohë, Bizanti humbi influencën e tij në bregun gjeorgjian të Detit të Zi, ndërsa Mbretëria e Abkhazisë u zgjerua.
parapamje| Ky mbishkrim bashkëkohor në kishën Ateni Sioni përmend plaçkitjen e Tbilisit dhe rënien e Ishaq ibn Ismailit.
Nga viti 833, nën udhëheqjen e Ishaq ibn Ismailit, emirati u rikthye në kthetrat gjeorgjiane dhe filloi të impononte autoritetin e tij mbi shumë princat, duke i detyruar Bagrationit të paguanin haraç. Pas vdekjes së Ashotit, trashëgimia e tij u nda mes tre djemve të tij, duke e bërë autoritetin e tij më të dobët. Duke u frymëzuar nga sukseset e tij, emiri i shkëputi lidhjen e tij me autoritetin më të lartë të kalifatit. Në vitin 853, pasi edhe armenët u rebeluan, kalifi Al-Mutawakkil reagoi duke dërguar gjeneralin turk Bugha al-Kabir me një ushtri kundër kryengritësve në Kaukaz.

Kjo ekspeditë ishte shënuar nga një egërsi e veçantë. Ushtria abaside plaçkiti dhe dogji Tbilisin dhe ekzekutoi emirin. Shumë fisnikë gjeorgjianë u kapën gjatë pushtimit, disa prej tyre si Kostanti-Kakhay u vraën sepse refuzuan të konvertoheshin në Islam, ndërsa të tjerë u dërguan si të burgosur në kryeqytetin abasid në Samarra. Vendimi i abasideve për të mos rindërtuar plotësisht qytetin e dëmtuar e të pushtuar do të dobësonte ndjeshëm ndikimin e tyre ekonomik dhe kulturor në Gjeorgji, duke lejuar Bagrationët të forcojnë pozitën e tyre kryesore në vend dhe të lehtësojnë bashkimin e tyre të ardhshëm.

 Zbehja progresive e sundimit arab mbi Gjeorgjinë (853–1120) 
majtas|parapamje| Gjeorgjia dhe Kaukazi rreth 900
Pas ekspeditës së vitit 853, sundimi arab mbi Gjeorgjinë nisi të afrohej në fund. Emirati i Tbilisit ende nuk ishte larguar plotësisht, por kalifët nuk do të lejonin që fuqia e tij të rritej përsëri, pasi ai kishte provuar të rebellonte kundër autoritetit qendror më shumë se një herë. Në të njëjtin kohë, Perandoria Bizantine, nën udhëheqjen e Vasilit I Maqedonas (r. 867–886), po kalonte një periudhë rilindjeje politike dhe kulturore, e cila po i bënte Kaukazianët të ndiheshin më larg autoritetit të Kalifit.

Kjo situatë e krijuar në rajon e Kaukazit siguroi një mundësi për pavarësinë e Gjeorgjisë dhe për shkatërrimin gradual të ndikimit arab mbi vendin. Ndarja e pushtetit midis perandorisë së Bizantit dhe Kalifatit, si dhe rebelimet e emirateve vendase, vunë në rrezik zbatimin e autoritetit arab mbi Gjeorgjinë dhe hapën rrugën për një periudhë të re zhvillimesh dhe pavarësie për popullin gjeorgjian.

Gjatë gjysmës së dytë të shekullit të 9-të, shtetet feudale të krishtera u zgjeruan dhe forcuan fuqinë e tyre. Bagratidët në Armeni dhe Gjeorgji veçanërisht shikuan rritjen e tyre në fuqi. Si në Kalifat ashtu edhe në Bizant, këto dy fuqi po përpiqeshin të siguronin mbështetjen e tyre, ose të paktën neutralitetin e Bagratidëve në luftën e tyre kundër njëri-tjetrit.

Në vitin 886, monarkia u rivendos në Armeni në favor të Bagratidit Ashot I, i cili kurorëzoi kushëririn e tij gjeorgjian Adarnase IV si mbret të Iberisë, duke ristauruar titullin mbretëror. Shtetet e forta të krishtera tani ndanë Emiratin e dobësuar të Tbilisit nga sundimtarët e tij, të cilët ushtronin një sundim më shumë teorik mbi dy mbretëritë e ristauruara.

Kjo etapë e historisë së Bagratidëve dhe shteteve të tjera feudale të krishtera në Kaukaz reflekton një periudhë të rëndësishme ku ndryshimet politike dhe luftërat për pushtet shpesh i kishin si protagonistë mbretër e udhëheqës krishterë në këtë rajon. Ndërtimi i raporteve me Bizantin dhe Kalifatin ishte një aspekt kyç për zhvillimin dhe rritjen e tyre në këtë periudhë historike.

Një tjetër vasal i Kalifatit, Jusuf Ibn Abi'l-Saj, emiri i Azerbajxhanit, udhëhoqi përpjekjen e fundit arab për të rivendosur dominimin e tyre mbi Kaukazin në vitin 914. Megjithatë, pushtimi i Sajidëve në Gjeorgji ishte një dështim, ashtu siç dihet, megjithëse shkatërroi tokat gjeorgjiane dhe lejoi Bagrationët të ristabilisnin aleancën e tyre me Bizantinët, të cilët ata i kishin lënë më herët në favor të kalifatit.

Ky bashkëpunim i rinovuar me një fuqi të fortë të krishterë e mbajti Gjeorgjinë të lirë nga ndërhyrjet arabe dhe kontribuoi në një rilindje ekonomike dhe artistike në vend. Kjo aleancë e përforcuar me Bizantinë lejoi Gjeorgjinë të kultivonte një shoqëri të qëndrueshme dhe të përparuar në mes të influencave arabe dhe bizantine. Kjo periudhë rëndësore e kombeve të Kaukazit u karakterizua nga stabiliteti politik dhe zhvillimi i një identiteti shtetëror të fortë për Gjeorgjinë.

Nga ai moment, arabët pushuan të luajnë një rol të rëndësishëm në historinë e Gjeorgjisë dhe procesi i bashkimit progresiv i vendit nën Bagrationi vazhdoi pa asnjë ndërhyrje nga ana e tyre. Vetëm Tbilisi dhe rrethinat e tij vazhdonin të sundoheshin nga një emir, marrëdhëniet e të cilit me Kalifatin ishin të dobëta. Gjatë shekullit të 11-të, qytetarët e pasur të qytetit fituan shumë pushtet, përfshirë një këshill pleqsh, dhe mbajtën gjallë emiratin kryesisht si një mënyrë për të shmangur taksat nga mbretërit gjeorgjianë.

Mbreti gjeorgjian Bagrat IV e pushtoi qytetin disa herë, por nuk mundi ta mbante nën kontrollin e tij. Në vitet 1060, Perandoria e Madhe Selxhuke u ngulit në vendin e arabëve si kërcënimi kryesor mysliman për Gjeorgjinë. Selxhukët emëruan një emir të ri në Tbilisi, por pas vdekjes së tij në 1080, qyteti u sundua përsëri nga liderët vendas. Në vitin 1121, Mbreti David IV "Ndërtuesi" e mundi selxhukët në betejën e Didgorit, duke e çuar atë në pushtet dhe duke çliruar vendin nga prania arabëve për 500 vjet. Tbilisi humbi autonomine e tij dhe u bë kryeqyteti mbretëror, por banorët e tij mbetën për një kohë të gjatë myslimanë.

 Referencat