Jean-Claude Pascal

parapamje| Jean-Claude Pascal, 1968
Jean-Claude Villeminot (24 tetor 1927 – 5 maj 1992), i njohur më mirë si Jean-Claude Pascal ishte një komedian, aktor, këngëtar dhe shkrimtar francez.

 Jeta e hershme 
Ai lindi në Paris në një familje prodhuesish të pasur tekstili. Nëna e tij, Arlette Lemoine, ishte stërmbesa e stilistit anglez të modës Charles Frederick Worth . Babai i tij, Roger Villeminot, vdiq në vitin e lindjes së tij. 

Ai filloi arsimin e mesëm në vitin 1938 në Kolegjin Annel, në Compiègne, dhe e përfundoi atë në Liceun Janson-de-Sailly në Paris. Në vitin 1944, në moshën 17-vjeçare, ai u regjistrua në Divizionin e 2-të të Blinduar të Gjeneral Leclerc . Ai ishte ushtari i parë francez që hyri në Strasburg në nëntor 1944, ndërsa ushtria gjermane ishte ende në procesin e evakuimit të qytetit. Për këtë, ai mori dekoratën Croix de Guerre në 1945. 

 Karriera 
Pasi i mbijetoi Luftës së Dytë Botërore në Strasburg, Pascal studioi në Sorbonë përpara se të kthehej në dizajnimin e modës për Christian Dior . Ndërsa punonte për kostumet për prodhimin teatror të shfaqjes Don Zhuan, ai u ekspozua ndaj aktrimit. Roli i tij i parë në aktrim ishte në filmin Le jugement de Dieu (1949, lëshuar në 1952) dhe më pas në "Le rideau cramoisi", 1951, përballë Anouk Aimée, i ndjekur nga disa filma duke përfshirë Die schöne Lügnerin ( La Belle et l'empereur 1959, 'Beautiful Liar') me Romy Schneider, dhe Angelique dhe Sulltani ( Angélique et le sultan, 1968) me Michèle Mercier .

Pascal fitoi Konkursin e Këngës Eurovision 1961 për Luksemburgun me këngën " Nous les amoureux " ("Ne të dashuruarit"), me muzikë të kompozuar nga Jacques Datin dhe tekst nga Maurice Vidalin . Kënga tregon historinë e një dashurie të penguar mes këngëtarit dhe të dashurit të tij ("ata do të donin të na ndanin, do të donin të na pengonin / të ishim të lumtur"). Tekstet vazhdojnë rreth asaj se si lidhja refuzohet nga të tjerët, por më në fund do të jetë e mundur ("por do të vijë koha. [...] dhe unë do të jem në gjendje të të dua pa folur askush në qytet për të. [... ] [Zoti] na dha të drejtën për lumturi dhe gëzim."). Më vonë, Pascal shpjegoi se kënga kishte të bënte me një marrëdhënie homoseksuale dhe vështirësitë me të cilat përballej. Meqenëse kjo temë do të ishte konsideruar e diskutueshme në fillim të viteve 1960, tekstet janë të paqarta dhe nuk i referohen gjinisë së të dashuruarve. Kjo mundësoi fshehjen e mesazhit të vërtetë të këngës, i cili nuk u kuptua në këtë mënyrë nga publiku i gjerë në atë kohë.  Pascal ishte vetë homoseksual, megjithëse nuk doli kurrë gjatë jetës së tij. 

Më vonë ai përfaqësoi përsëri Luksemburgun në konkursin e vitit 1981 dhe përfundoi i 11-ti nga 20 me këngën " C'est peut-être pas l'Amérique " ("Mund të mos jetë Amerika"), me fjalë dhe muzikë që ai kompozoi së bashku me Sophie Makhno dhe Jean-Claude Petit . Pascal vdiq në Clichy, Hauts-de-Seine në vitin 1992, në moshën 64 vjeç, nga kanceri në stomak.

Kategoria:Fitues në Festivalin Evropian të Këngës
Kategoria:Absolventët e Universitetit të Parisit
Kategoria:Vdekje 1992
Kategoria:Lindje 1927