Ultras (futboll)

djathtas|parapamje| Ultrasit e Lacios
Ultras ose Ultrasit janë një lloj shoqate tifozësh futbolli që janë të njohur për mbështetjen e tyre fanatike. Termi e ka origjinën në Itali, por përdoret në mbarë botën për të përshkruar tifozët kryesisht të organizuar të skuadrave të futbollit. Tendenca e sjelljes së grupeve ultras përfshin këndimin e këngëve të futbollit, luajtjen e instrumenteve muzikore si daulle, përdorimin e tyre të fishekëve dhe bombave tymi (kryesisht në koreografinë tifo), përdorimin e shpeshtë të shfaqjeve të përpunuara, mbështetjen vokale në grupe të mëdha dhe shfaqjen e flamujve dhe banderolave. në stadiumet e futbollit, të gjitha këto janë krijuar për të krijuar një atmosferë që inkurajon ekipin e tyre dhe frikëson lojtarët kundërshtarë dhe mbështetësit e tyre. Këto grupe gjithashtu zakonisht organizojnë udhëtime për të marrë pjesë në lojëra jashtë vendit.

Grupet ultras kanë qenë përgjegjës për shumë raste të huliganizmit dhe dhunës në futboll,  edhe pse ndryshe nga firmat huligane, ultrasit nuk kanë objektivin e qartë për të luftuar tifozët e tjerë.  Grupet ultras janë gjithashtu në disa raste të lidhura drejtpërdrejt me ideologji si neo-nazizmi dhe forma të tjera të politikës së ekstremit të djathtë,    dhe nganjëherë politika e ekstremit të majtë.   Në disa raste, huliganizmi dhe/ose ky politizim shkon deri në pikën ku mbështetja për ekipin e tyre zbret në një tipar dytësor të fenomenit. 

Në dekadat e fundit, kultura është bërë një pikë qendrore e lëvizjes kundër komercializimit të sportit dhe futbollit në veçanti.  Ultras kanë gjithashtu variante dhe analoge rajonale, të tilla si huliganët në Mbretërinë e Bashkuar, barra bravas në Amerikën hispanike,  dhe torcidas organizadas në Brazil. 

 Historia 
Origjina e lëvizjes ultras është e diskutueshme,  me shumë grupe mbështetëse nga vende të ndryshme që bëjnë pretendime vetëm në bazë të datave të tyre të themelimit. Niveli i mosmarrëveshjes dhe konfuzionit ndihmohet nga një tendencë bashkëkohore (kryesisht në Evropë) për të kategorizuar të gjitha grupet e mbështetësve haptazi fanatikë si ultras. Grupet mbështetëse të një natyre të krahasueshme me ultrasit kanë qenë të pranishëm në Brazil që nga viti 1939, kur u formua organizada e parë torcida (edhe pse këto grupe filluan të fokusoheshin te dhuna në vitet 1970). Të frymëzuar nga torcidat dhe skenat shumëngjyrëshe të Kupës së Botës 1950, mbështetësit e Hajduk Split formuan Torcida Split më 28 tetor 1950.  Grupi përmendet shpesh si grupi më i vjetër i stilit torcida në Evropë. Por grupet e para të mbështetësve në botë të krijuara për të prodhuar dhunë ishin <i id="mwXQ">barras bravas</i>, të lindura në Argjentinë në vitet 1950.
parapamje| Torcida Jovem e Santos në Brazil. Një shembull i një Torcida Organizada braziliane
Një vend i lidhur ngushtë me lëvizjen ultras është Italia. "We Don't Fight, We Paint Flags Instead". In Bed With Maradona. 2 November 2010. Archived from the original on 13 July 2011. Retrieved 5 February 2011.  Grupet e para ultras italiane u formuan në vitin 1951, duke përfshirë Fedelissimi Granata të Torinos. Vitet 1960 panë përhapjen dhe zhvillimin e vazhdueshëm të kulturës me formimin e grupeve Fossa dei Leoni dhe Boys San, të parët që shpesh konsiderohen në Itali si grupi i parë ultras me të drejta të plota (i lidhur me dhunën). Termi "ultras" u përdor si emër për herë të parë në vitin 1969, kur mbështetësit e Sampdoria formuan Ultras Tito Cucchiaroni dhe tifozët e Torinos formuan Ultras Granata. Stili i mbështetjes që do të bëhej sinonim i futbollit italian u zhvillua më shumë gjatë viteve 1970, pasi u formuan më shumë grupe, duke përfshirë radikalët SS Lazio Ultras në 1974, me një mbizotërim të fortë të sloganeve dhe thirrjeve fashiste midis grupeve të tjera si mbështetësit e Hellas Verona. Mbështetja aktive e ultrasve u bë më e dukshme, në kontrast me kulturën "tradicionale", shfaqjet koreografike, pankartat dhe simbolet e firmave, flamujt gjigantë, daullet dhe fishekzjarrët u bënë normë pasi grupet synonin ta çonin mbështetjen e tyre në nivele më të larta.  Dekada pa gjithashtu dhunën dhe trazirat e shoqërisë italiane në atë kohë të mbivendosen me lëvizjen ultras, duke shtuar një dimension që e ka pllakosur atë që atëherë.  Lëvizja ultras u përhap në Evropë, Australi, Azi dhe Afrikën e Veriut gjatë viteve 1980, 1990 dhe 2000, duke filluar me vendet gjeografikisht më afër Italisë. 

 Karakteristikat 
Grupet ultras zakonisht përqendrohen në një grup themelor themeluesish ose drejtuesish (të cilët tentojnë të mbajnë kontrollin ekzekutiv),  me nëngrupe më të vogla të organizuara sipas vendndodhjes, miqësisë ose qëndrimit politik. Ultras priren të përdorin stile dhe madhësi të ndryshme të banderolave dhe flamujve që mbajnë emrin dhe simbolet e grupit të tyre.   Disa grupe ultras shesin mallrat e tyre për të mbledhur fonde për shfaqjen e shfaqjeve.   Një grup ultras mund të numërojë nga një grusht tifozësh në qindra ose mijëra, me grupe më të mëdha që shpesh pretendojnë seksione të tëra të një stadiumi për vete. Grupet Ultras shpesh kanë një përfaqësues që lidhet rregullisht me pronarët e klubit, kryesisht në lidhje me biletat, ndarjen e vendeve dhe objektet e magazinimit.  Disa klube u ofrojnë grupeve bileta më të lira, dhoma magazinimi për flamujt dhe pankartat dhe qasje të hershme në stadium para ndeshjeve për të përgatitur shfaqje. Këto lloj marrëdhëniesh të favorizuara shpesh kritikohen kur grupet ultras abuzojnë me pushtetin e tyre. "The dark heart of Italian soccer". CBC Sports. 15 April 2005. Archived from the original on 24 February 2011. Retrieved 18 January 2011.

 Huliganizmi 
parapamje| Huliganët polakë të futbollit në përplasje të dhunshme
Ndërsa grupet ultras mund të bëhen të dhunshëm, shumica e ndeshjeve të ndjekura nga ultras përfundojnë pa incidente të dhunshme. Ndryshe nga firmat huligane, qëllimi kryesor i të cilave është të luftojnë huliganët e klubeve të tjera, fokusi kryesor i ultrasve është përgjithësisht të mbështesin ekipin e tyre. "Ultra vires". Spiked. 9 February 2007. Archived from the original on 24 February 2011. Retrieved 18 January 2011. Disa huliganë përpiqen të mos bien në sy kur udhëtojnë; zakonisht nuk vishen me ngjyra ekipore, për të shmangur zbulimin nga policia. Megjithatë, brenda kulturës ultra ose huligane, ata që vishen për t'u "përzier" do të quheshin të rastësishëm, i cili shihet nga disa si një degë e huliganizmit, por ende ruan pavarësinë dhe kulturën e vet. Ultras priren të jenë më të dukshëm kur udhëtojnë, duke shfaqur me krenari shallet e tyre dhe ngjyrat e klubit ndërsa mbërrijnë masivisht, gjë që lejon policinë të vëzhgojë me vëmendje lëvizjet e tyre.

 Shiko gjithashtu 

 Curva
 Huligan
 Lista e rivaliteteve të futbollit të shoqatave
 Lista e firmave huligane
 Torcida organizada

 Referime