Harmonia

Në muzikë, harmonia është koncepti i kombinimit të tingujve të ndryshëm së bashku për të krijuar ide të reja, të dallueshme muzikore. Teoritë e harmonisë kërkojnë të përshkruajnë ose shpjegojnë efektet e krijuara nga lartësitë ose tonet e dallueshme që përkojnë me njëra-tjetrën; Në zhvillimin e këtyre teorive identifikohen, përcaktohen dhe kategorizohen objekte harmonike si akordet, teksturat dhe tonalitetet. Harmonia kuptohet gjerësisht se përfshin një dimension "vertikal" (frekuencë-hapësirë) dhe një dimension "horizontal" (kohë-hapësirë), dhe shpesh mbivendoset me konceptet muzikore të lidhura si melodia, timbri dhe forma.

Një theks i veçantë në harmoni është një nga konceptet thelbësore që qëndron në themel të teorisë dhe praktikës së muzikës perëndimore.Malm, William P. (1996). Music Cultures of the Pacific, the Near East, and Asia, p. 15. . Third edition. "Homophonic texture...is more common in Western music, where tunes are often built on chords (harmonies) that move in progressions. Indeed this harmonic orientation is one of the major differences between Western and much non-Western music." Studimi i harmonisë përfshin ballafaqimin e lartësive individuale për të krijuar akorde, dhe nga ana tjetër, krahasimin e akordeve për të krijuar përparime më të mëdha të akordit. Parimet e lidhjes që drejtojnë këto struktura kanë qenë objekt i një pune teorike dhe praktike popullore shekullore.

Duke u mbështetur si nga traditat teorike të muzikës ashtu edhe nga fusha e psikoakustikës, perceptimi i saj në një pjesë të madhe konsiston në njohjen dhe përpunimin e bashkëtingëllimit, një koncept përkufizimi i saktë i të cilit ka ndryshuar gjatë historisë, por shpesh shoqërohet me raporte të thjeshta matematikore midis frekuencave të përputhshme të lartësisë. Në qasjen fiziologjike, bashkëtingëllimi shihet si një variabël i vazhdueshëm që mat aftësinë e trurit të njeriut për të 'deshifruar' inputin ndijor dëgjor. Nga ana kulturore, marrëdhëniet e zërit konsonant shpesh përshkruhen si tingëllojnë më të këndshme, eufonike dhe më të bukura sesa marrëdhëniet e zërit disonant, të cilat mund të karakterizohen anasjelltas si të pakëndshme, të papajtueshme ose të përafërta.

Në harmoninë popullore dhe të xhazit, akordet emërtohen nga rrënja e tyre plus terma dhe karaktere të ndryshme që tregojnë cilësitë e tyre. Në shumë lloje të muzikës, veçanërisht barok, romantik, modern dhe xhaz, akordet shpesh shtohen me "tensione". Një tension është një pjesë shtesë e kordës që krijon një interval relativisht disonant në lidhje me basin. Nocioni i kundërvënieve kërkon të kuptojë dhe të përshkruajë marrëdhëniet midis linjave melodike, shpesh në kontekstin e një teksture polifonike të disa zërave të njëkohshëm, por të pavarur. Prandaj, ndonjëherë shihet si një lloj kuptimi harmonik, dhe ndonjëherë dallohet nga harmonia.

Në mënyrë tipike, në periudhën klasike të praktikës së zakonshme, një akord disonant (akord me tension) "zgjidh" në një kordë bashkëtingëllore. Harmonizimi zakonisht tingëllon i këndshëm kur ka një ekuilibër midis bashkëtingëllimit dhe disonancës. Kjo ndodh kur ka një ekuilibër midis momenteve "të tensionuara" dhe "të relaksuara". Disonanca është një pjesë e rëndësishme e harmonisë kur mund të zgjidhet dhe të kontribuojë në përbërjen e muzikës në tërësi. Një notë e luajtur gabimisht ose ndonjë tingull që gjykohet se ia prish të gjithë kompozimit mund të përshkruhet si joharmonik dhe jo disonant.

 Shiko edhe 

 Muzika
 Akordi

 Referime 

Kategoria:Muzikë
Kategoria:Harmoni
Kategoria:Koncepte në estetikë
Kategoria:Tingull