Santos FC

Santos Futebol Clube () është një klub profesionist futbolli brazilian bazuar në Vila Belmiro, një bairro në qytetin e Santos. Ai luan në Campeonato Paulista, shtetin e São Paulo të parë liga shtetërore, si dhe Campeonato Brasileiro Série A, liga më i lartë i ligës së futbollit brazilian, pasi fitoi 2024 Série B.

Klubi u themelua në vitin 1912 nga tre entuziastë të sportit nga Santos: Raimundo Marques, Mário Ferraz de Campos dhe Argemiro de Souza Júnior. Nisma ishte një përgjigje ndaj mungesës së përfaqësimit që qyteti kishte në futboll. Që atëherë, Santos është bërë një nga klubet më të suksesshme të Brazilit, duke u bërë simbol i Joga Bonito (Anglisht: The Beautiful Game) në kulturën e futbollit, prandaj motoja "Técnica e Disiplina" (teknikë dhe disiplinë). Kjo ishte kryesisht falë gjeneratës së artë të klubit të viteve 1960, me lojtarë si Gilmar, Mauro Ramos, Mengálvio, Coutinho, Pepe, dhe më i njohuri nga të gjithë, Pelé, i emëruar "Atleti i Shekullit" nga Komiteti Olimpik Ndërkombëtar, dhe konsiderohet gjerësisht si futbollisti më i mirë dhe më i aftë në historinë e lojës. Os Santásticos, i konsideruar nga disa si ekipi më i mirë i të gjitha kohërave, fituan gjithsej 24 tituj gjatë asaj dekade, përfshirë pesë tituj radhazi lige, një sukses që mbetet i pakrahasueshëm edhe sot. Os Santásticos fituan katër gara në vitin 1962, duke kompletuar kështu një katërfish, që përfshin Campeonato Paulista, Campeonato Brasileiro Série A, Copa Libertadores dhe Kupa Evropiane/Amerikano-Jugore.

Santos Futebol Clube është një nga klubet më të suksesshme në Brasileirão, duke u bërë kampion kombëtar në tetë raste. Ajo ka fituar gjithashtu 22 tituj Paulistão, tre Copa Libertadores, dy Kupat Ndërkontinentale, një Supercopa de Campeones Intercontinentale, një Copa CONMEBOL (tani Copa Sudamericana),Rsssf.com Diario On Line "Edición Nacional" një Copa do Brasil dhe një Recopa Sudamericana. Më 20 janar 1998, Santos u bë skuadra e parë, në çdo kategori në botë, që arriti pikën e shënuar prej 10,000 golash në të gjithë historinë e futbollit dhe u votua nga FIFA si një nga klubet më të suksesshme të shekullit të 20-të.

Ekipi luan ndeshjet e tij në shtëpi në Vila Belmiro, e cila aktualisht mban deri në 20,120 spektatorë. uniforma e rregullt e Santos është bluzë e bardhë, me pantallona të shkurtra të bardha, të shoqëruara me çorape të bardha. Santos është i mbiquajtur Peixe (; "peshk"), në lidhje me rëndësinë e portit të qytetit. Himni më i njohur i Santistës është "Leão do Mar" i shkruar nga Mangeri Neto. Në vitin 2013, klubi ishte klubi i dytë më i vlefshëm në Brazil dhe Amerikën e Jugut, dhe klubi i 38-të më i vlefshëm në botë sipas Brand Finance, me një vlerë prej mbi 65 milionë dollarësh. Për sa i përket të ardhurave, Santos është klubi i katërt sportiv më i pasur në Brazil dhe një nga klubet më të mëdha të futbollit në botë, duke gjeneruar një xhiro vjetore prej mbi 114 milionë dollarësh në vitin 2012. Santos ka shumë rivalitete të gjata, më së shumti kundër Corinthians, Palmeiras dhe São Paulo.
 Historia 
Lindja e Santos FC: 1912

Në fillim të shekullit të 20-të, qyteti i Santosit u bë shumë i rëndësishëm për Brazilin. Porti i tij u bë një nga më të mëdhenjtë në botë me kafe, një produkt kryesor në ato kohë, duke qenë produkti më i eksportuar. Me fluksin e të ardhurave, njerëzit e pasur të shoqërisë së lartë të qytetit u bënë gjithnjë e më të interesuar që qyteti të përfaqësohej në sporte. Duke qenë një port, sportet ujore si vondazhi ishin në përgjithësi aktiviteti më i praktikuar nga të rinjtë e qytetit, por qyteti kishte ekipe mjaft të forta për të garuar në Campeonatos Paulista ose Paulistão, me Clube Atlético Internacional dhe Sport Club Americano që ishin dy përfaqësuesit më të fortë. Futbolli u prezantua në Santos në vitin 1902 nëpërmjet Instituto Presbiteriano Mackenzie, dhe studentët krijuan dy klubet e lartpërmendura si rezultat.

Megjithatë, Atlético Internacional u shpërbë në vitin 1910 dhe Americano u zhvendos në São Paulo në vitin 1911. Me studentët e qytetit të pakënaqur nga kjo kthesë e ngjarjeve, u mbajt një takim në selinë e Klubit Concordia (i vendosur në Rrugën Rosario Nr. 18, në krye të furrës së vjetër dhe ëmbëlsirave Zvicerane, aktualisht Avenida João Pessoa), me qëllim krijimin e një ekipi futbolli. Konferenca, e cila zgjati 14 orë, u drejtua nga tre sportistë nga qyteti: Raymundo Marques Francisco, Mário Ferraz de Campos dhe Argemiro de Souza Junior. Gjatë takimit, pati dyshime për emrin që duhej t'i jepej klubit. Dolën disa sugjerime: África Futebol Clube, Associação Esportiva Brasil, Concórdia Futebol Clube, ndër të tjera. Por pjesëmarrësit miratuan unanimisht propozimin e Edmundo Jorge de Araujo: Santos Foot-Ball Club. Kështu, klubi lindi zyrtarisht më 14 prill 1912, orë para se RMS Titaniku të fundosej në Oqeanin Atlantik. Siç thuhet zakonisht, "Një Gjigant u fundos në oqean dhe në të njëjtën ditë lindi një tjetër". Presidenti i parë i klubit ishte Sizino Patuska (i cili kishte marrë pjesë në themelimin e Atlético Internacional dhe ishte themeluesi i Americano).

 Vitet e hershme (1912–1935_ 
djathtas|parapamje|250x250px|Santos FC i vitit 1913
Ndeshja e parë praktike e klubit u zhvillua më 23 qershor 1912 në fushën e Villa Macuco, kundër një klubi lokal të quajtur Thereza. Santos fitoi 2–1. Goli i parë i Santista u shënua nga Anacleto Ferramenta da Silva, me Geraule Moreira Ribeiro që shtoi një tjetër më vonë. Ndeshja e parë zyrtare u zhvillua më 15 shtator të po atij viti, duke mposhtur Santos Athletic Club 3–2. Arnaldo Silveira, një nga themeluesit origjinal të Santos, shënoi golin e parë zyrtar të klubit. Alvinegro Praiano mori pjesë në Campeonato Paulista të tyre të parë në 1913, duke u mposhtur 8–2 nga Germânia më 1 qershor. Megjithëse Santos fitoi fitoren e parë kundër Corinthians, një fitore 3–6 jashtë fushe në Parque Antárctica (tani i njohur si Estádio Palestra Itália), goditjet 5–1 dhe 6–1 që Santos pësoi në duart e SC Internacional dhe Americano, respektivisht, dhe kostoja e lartë e udhëtimit, e detyruan ekipin të braktiste turneun dhe të bënte përmirësimet shumë të nevojshme.

Në 1913 u luajt për herë të parë Campeonato Santista, me Alvinegro që fituan titullin e tyre të parë në histori pasi fituan të gjashtë ndeshjet, duke shënuar 35 gola dhe duke pranuar vetëm shtatë.  Në vitin 1914, për shkak të një krize të brendshme financiare, Santos luajti vetëm ndeshje miqësore, duke i fituar të shtatë. Në vitin 1915, Santos ndryshoi emrin e tyre përkohësisht në União Futebol Clube në mënyrë që të konkurronte në një turne tjetër të qytetit për arsye buxhetore. Megjithatë, Santos vazhdoi të fitonte një tjetër titull, të dytin në tre vjet. Me stabilitet ekonomik në dorë, parku sportiv Vila Belmiro u përurua më 12 tetor 1916.  Në të njëjtin vit, Santos u kthye për të konkurruar në një tjetër Campeonato Paulista duke përfunduar në vendin e 5-të shumë të përmirësuar.
majtas|parapamje|232x232px|Araken Patusca (1923–29, 1935–37) konsiderohet si një nga figurat më ikonike të Santos.
Midis sezoneve 1917 dhe 1926, Santos u njoh si një ekip solid dhe i talentuar, por që nuk mund të ofronte një sfidë të vërtetë për titullin e shtetit, duke përfunduar jo më lart se vendi i katërt. Kjo ndryshoi në vitin 1927 kur tradita e Alvinegro u përcaktua gjatë viteve 1920: zbulimi dhe krijimi i talenteve të rinj. Skuadra, e njohur si O ataque dos 100 gols (anglisht: Sulmuesit me 100 gola), drejtohej nga idhulli i parë i madh i klubit, Araken Patusca, djali i presidentit të parë të Santos. Me Araken Patusca ishte Santista i parë që mori pjesë në një Kupë Botërore, si anëtar i Brazilit në Kampionatin Botëror 1930, Kupa e parë Botërore. Ai luajti një ndeshje kundër Jugosllavisë.sipas shumicës së burimeve, përfshir RSSSF, faqja zyrtare e Santos Futebol Clube, dhe Sambafoot.com. FIFA nuk e rendit atë në formacionin titullar ose si rezervë në raportin zyrtar të ndeshjes, por gazetat bashkëkohore e bëjnë këtë: ato kritikuan performancën e Araken kundër Jugosllavisë, duke thënë se "Arakeni luajti si balerin". Santos përfundoi si nënkampion në 1927, 1928 dhe 1929, duke shënuar 100 gola në 16 ndeshje në sezonin 1927, duke rezultuar në një normë të pabesueshme prej 6.25 gola për ndeshje. Pika e 100 golave ishte rezultat i karakteristikave të punës që më vonë do të bëheshin një fragment në himnin zyrtar të klubit: Técnica e Disciplina (anglisht: Technique and Discipline). Santos hyri në një periudhë fushatash të parregullta, që përkon me kalimin e klubit drejt profesionalizmit; në vitin 1933, presidenti i Santos e shpalli publikisht Santosin një palë profesionale për herë të parë. Kjo u pasua nga suksesi i parë i madh i klubit në 1935. Gjatë atij sezoni, klubi u përgatit shumë për Paulistão me 14 miqësore, duke fituar shtatë, duke humbur katër dhe duke barazuar tre ndeshje. Goditja 10-1 e Espanhas në duart e Santos dha kulmin e përgatitjeve të saj parasezonale. Në ndeshjen e fundit të kompeticionit shtetëror, Santos mundi Corinthians 2–0 në Estádio Parque São Jorge, terreni i Corinthians në atë kohë, për të fituar titullin e tyre të parë shtetëror ndonjëherë, falë golave të Raul dhe një Araken Patusca me përvojë. Ky shenjtërim historik vulosi titullin e parë madhor të Santos dhe hapi rrugën për brezat e ardhshëm që do të ndiqnin.

Megjithëse Santos nuk arriti të ruante titullin e shtetit sezonin e ardhshëm, klubi mbeti i pamposhtur në ndeshjet ndërkombëtare gjatë viteve 1930, me shtatë fitore dhe një barazim. Fitorja më dërrmuese ndodhi kundër Francës, i cili mbërriti në Santos më 30 korrik pas Kupës së Botës FIFA në Uruguaj dhe vendosi të përdorë ndalesën për të luajtur kundër një ekipi vendas, duke humbur 6–1 me katër gola nga Feitiço. Duke pretenduar se u përballën me Seleção-n dhe jo me klubin, francezët e dyshimtë u ftuan në klub për të provuar se skuadra që sapo ishte përballur me ta nuk ishte skuadra braziliane e maskuar.

 Rruga drejt Paulistão-s së dytë (1936–1955) 
Pas triumfit të tyre në Paulistão 1935, shumë lojtarë kyç të skuadrës fituese u larguan ose u tërhoqën shpejt më pas, duke e varfëruar klubin e veteranëve të tij. Santos do të përfundonte në vendin e 4-të në përpjekjen e tyre të dështuar për të mbrojtur titullin e shtetit në 1936. Largimi i Patusca-s në vitin 1937 rezultoi të ishte kapitulli mbyllës i brezit të tij dhe fillimi i fushatave të zymta në turneun Paulista për 10 vitet e ardhshme, duke përfunduar jo më lart se vendi i 5-të.
majtas|parapamje|222x222px|Lula drejtoi Santosin nga viti 1954 deri në vitin 1966
Megjithatë, fati i Santos ndryshoi kur ish-portieri Athié Jorge Cury u bë president i klubit në 1946 dhe menjëherë kërkoi të ripushtonte titullin e shtetit. Pasi rregulloi financat e klubit, ai sanksionoi një turne në rajonet veriore dhe verilindore të Brazilit për t'u përballur me ekipet më të mira në Belém, Fortaleza, Natal dhe Recife, mes qyteteve të tjera, dhe për t'i dhënë brezit të ardhshëm përvojën shumë të nevojshme. Santos mposhti mirë shumë nga klubet kryesore të rajonit si Paysandu, Fortaleza EC, ABC, Santa Cruz, etj. Të udhëhequr nga idhulli i dytë kronologjik i klubit Antoninho, klubi vazhdoi i pamposhtur në atë që deri atëherë ishte udhëtimi më i gjatë i futbollit. Klubi brazilian ka marrë. Ai zgjati nga 29 nëntori 1946 deri më 2 shkurt 1947 me Santos që fitoi 12 fitore dhe tre barazime. Golashënuesit kryesorë të turneut ishin Caxambu me 19 gola dhe Adolfrise me 18 gola.

Klubi arriti të përfundonte në vendin e dytë në edicionin e 1948 të Paulistão, falë Antoninho, Pinho dhe Odair dos Santos. Odair bëhet golashënuesi më i mirë i sezonit të klubit me 20 gola; ai do ta përsërisë këtë sukses për tre sezonet në vijim. Odair dhe Antoninho do të ndihmonin gjithashtu klubin të përfundonte në vendin e 3-të në edicionin e vitit 1950 të garës shtetërore. Kjo ishte hera e parë që Santos kishte dy top-tre përfundime në tre sezone në Paulistão që nga gjenerata O ataque dos 100 gola. Santos gjithashtu mori pjesë në Torneio Rio - São Paulo për herë të parë në 1952, duke përfunduar në vendin e tretë në përgjithësi. Ardhja e perspektivave më të rinj si Formiga, Manga, Tite, Zito dhe Vasconcelos përkoi me pensionimin e Odair dhe Antoninho në 1952 dhe 1953 respektivisht, duke siguruar që klubi të kishte cilësinë për të ruajtur ndjekjen e tij në kampionatin shtetëror. Antoninho do të bëhej ndihmës menaxher i klubit në vitin 1954, ndërsa Lula u bë menaxher i klubit po atë vit.
djathtas|parapamje|250x250px|Skuadra Shtetërore e Santos në vitin 1955 vendosi filozofinë e stilit të lojës së klubit
Ishte në vitin 1955 kur Santos përfundoi ndërtimin e bazës dhe objekteve që do ta bënin atë një sukses në të ardhmen. Pavarësisht se e nisi Paulistão-n e atij viti me një barazim mesatar 0–0 kundër Noroeste, klubi do të vazhdonte të mbetej i pamposhtur për 11 ndeshjet e para në kompeticion që përfshinte një fitore 7–1 ndaj Jabaquara, disfata më e rëndë që do të shkaktonin në atë kompeticion. botim. Një humbje 4–2 nga Guarani dhe një goditje 8-0 nga Portuguesa sollën pengesa dhe paqëndrueshmëri. Një humbje 3–1 ndaj São Paulo dhe humbje të njëpasnjëshme ndaj São Bento dhe Corinthians vënë në rrezik aspiratat e klubit për titullin e shtetit. Megjithatë, shpirti i fortë ekipor i klubit, golat e Emanuele Del Vecchio, sezoni i tij relativisht i qëndrueshëm dhe fitorja 2–1 ndaj Taubaté, ndeshja e fundit e Santos në kompeticion, siguruan që klubi të fitonte titullin e tij të dytë shtetëror ndonjëherë, i pari në 20 vjet. 38 golat e Del Vecchio-s ishin shifra më e lartë e sezonit të klubit që nga 53-të e Patusca-s në 1927. Ai ishte gjithashtu golashënuesi më i mirë i Paulistãos me 23 gola. Një himn famëkeq i klubit, "Leão do Mar", u krijua për të përkujtuar këtë triumf.

Për të ndërtuar mbi momentin dhe për të siguruar një mbrojtje të aftë të titullit të shtetit, Cury vuri në lëvizje një sërë planesh dhe kontratash pasi parashikoi që disa nga veteranët e tij mund të zgjidhnin të largoheshin nga klubi në një përsëritje të pasojave në 1935. Ai siguroi shërbimet e disa lojtarëve të njohur si Zito. Cury gjithashtu investoi për të mbajtur disa potencialë të rinj si Pepe dhe Pagão e ardhshme. Presidenti i klubit gjithashtu i dha Lulës liri për të kërkuar individë të talentuar që po përpiqeshin për klubin. Ndoshta nënshkrimi më i madh që Cury miratoi ishte ajo e një djali 15-vjeçar të sjellë në Vila Belmiro nga Waldemar de Brito. De Brito, i cili ishte një menaxher i skuadrës së të rinjve të Bauru Atlético Clube, fitoi tre kampionate të njëpasnjëshme për të rinjtë e shtetit të São Paulo midis 1954 dhe 1956 me fëmijën. Djali, i quajtur Edson Arantes do Nascimento dhe i cili do të njihej më mirë si Pelé në të ardhmen e afërt, ishte forca kryesore lëvizëse pas atyre fitoreve. Kontrata midis Santos dhe të riut Pelé u finalizua në qershor 1956.

 Os Santásticos (1956–1974) 

 Tripleta e parë kontinentale në botë dhe Pentacampeonato 
Pas 50 vitesh Santos filloi të shihej si skuadra më e mirë në botë. Kur Pelé bëri debutimin e tij në Campeonato Paulista në 1957, ekipi ishte tashmë dy herë kampion i shtetit (1955-56). Pelé kishte si lojtarë të tjerë Zito, Pagão, Formiga, Hélvio, Jair da Rosa Pinto, Urubatão, Tite dhe Pepe. Santos fitoi titullin e tretë shtetëror në 50 vjet, vitin magjik të 1958 - në të cilin Brazili fitoi Kupën e Botës në Suedi, me Zito Santos, Pelé dhe Pepe, dhe fitoi në mënyrë spektakolare. Santos shënoi 143 gola në 38 ndeshje, mesatarisht 3.76 për lojë dhe pranoi vetëm 40 gola. Pelé vendosi një rekord që nuk është barazuar kurrë në asnjë kompeticion shtetëror në vend: ai shënoi jo më pak se 58 gola. Rivalët tradicionalë të Santos u mundën rëndë në 1958, veçanërisht një fitore 10–0 kundër Nacional. Përveç titujve shtetërorë, Santos fitoi Rio-São Paulo në 1959, duke mposhtur Vasco në finale me rezultatin 3–0 me dy gola të Coutinhos, i cili ishte vetëm 16 vjeç. Coutinho gjithashtu shënoi pesë gola kundër Ponte Preta, dhe Santos fitoi ndeshjen me rezultatin 12–1 edhe pa Pelé.
parapamje|Pelé, i njohur në të gjithë botën si "Mbreti i Futbollit".
Asnjë ekip tjetër nuk kishte një dominim aq të madh në futbollin brazilian sa Santos në vitet 1960. Klubi fitoi tetë tituj: gjashtë kampionate braziliane (pesë Taça Brasil dhe një Torneio Roberto Gomes Pedrosa), dy Copa Libertadores, dy Kupa Ndërkontinentale, tre Rio-São Paulo, një Recopa Sudamericana, një Botëror dhe turne të shumta ndërkombëtare. Një sondazh në revistën El Gráfico pa dhjetëra ekspertë nga Amerika e Jugut dhe Evropa që zgjodhën skuadrën e Santosit të viteve 1962/63 si ekipin më të mirë të të gjitha kohërave.

 Ripërtëritja, Përtëritja dhe Rilindja e Globetroters 
Në kërkesë në mbarë botën, Santos u bë ekipi i parë i futbollit botëror dhe luajti ndeshje ekspozite në dhjetëra vende. Një luftë në Afrikë u ndal në mënyrë që të dy palët të mund të shihnin lojën e skuadrës së Peles. Nën presionin e CBD (Konfederata e Sporteve Braziliane), të cilën skuadra nuk donte të rrezikonte lojtarët e tyre yje në stadiume të pasigurta në Amerikën e Jugut, Santos nuk mori pjesë në edicionet e Libertadores 1966, 1967 dhe 1969. Lojtarët nga Santos dhe Botafogo formuan bazën e ekipeve të Kupës së Botës Braziliane në Kili (1962) dhe Meksikë (1970). Në dy raste – kundër Gjermanisë dhe Anglisë – kombëtarja kishte tetë lojtarë të Santos në skuadër. Në gjashtë ndeshjet kualifikuese për Kupën e Botës 1970, "Bishat e Saldanhas" luajtën me gjashtë lojtarë të Santos. : Carlos Alberto, Djalma Dias, Joel Camargo, Rildo, Pelé dhe Edu. Ndikimi i Santos ishte aq i madh sa mbrojtja luajti me kombëtaren të njëjtat numra që përdoreshin në Santos: mbrojtësi i djathtë me fanellën 4, qendërmbrojtësi i djathtë me të dytin, qendërmbrojtësi i majtë me të gjashtin dhe majtas- mbrapa me tre. Së fundi, krahu i majtë Antônio Simões, Benfica dhe Portugalia tha: "Unë krahasoj ekipin e Santos 62 me kombëtaren e Brazilit në 70. Këto janë dy skuadrat më të mira të futbollit që kam parë ndonjëherë. Pala 70 është konfirmimi i një loje. model që Santos e ka demonstruar shumë kohë më parë”.

 Epilogu: Trashëgimia e Os Santásticos 
Santos ishte kampion në 1973, ende me Pelé në ekip, dhe përsëri në 1978, i shtyrë nga Meninos da Vila, Pita, Juary, João Paulo dhe Nilton Batata, Santos e viteve 1970 nuk u vlerësuan më vetëm për përsosjen e futbollin e tyre dhe u bë simbol i pasionit dhe rrëmbimit. Tifozët e tyre, të cilët për një kohë të gjatë nuk mund të konkurronin me skuadrat e kryeqytetit, u rritën vazhdimisht në numër dhe filluan të konkurrojnë me turmën masive të Morumbit dhe kaluan ndjeshëm São Paulo dhe Palmeiras.

 Ndërprerje: 1974–1994 
Kur u duk se fati i klubit do të komprometohej pashpresë nga borxhi i bërë miliona për blerjen e Spa Parkut luksoz, Santos u kthye në vetëm njëmbëdhjetë fanella që luftuan dhe tërhoqi turmat. Në një nga momentet më të këqija të historisë së tij, që rezultoi në humbjen e Spa Parkut dhe gjithçka që u investua për të, Santos ngriti një adhurim karizmatik, i cili kishte pasurinë e tij më të madhe në legjionet e tij të tifozëve.

Periudha filloi kur Santos u bë zëvendës-kampion i kampionatit shtetëror të São Paulo të vitit 1980, dhe ekzekutuesi i këtij finali Santos – sulmuesi i tifozëve të São Paulo, Serginho – do të bëhej idhulli i dekadës Santos. Skuadra e pasionuar Belmiro që nga fëmijëria, i zemëruari Sérgio Bernardino u ndje si në shtëpi vetëm kur u punësua nga Presidenti Milton Teixeira në ekipin që do të garonte në Campeonato Brasileiro Série A 1993. Oportunist, duke shkelmuar me qëndrueshmëri të fortë dhe të madhe, Serginho ishte tmerri i mbrojtjeve që kampionati brazilian dhe u bë golashënuesi më i mirë me 22 gola. Skuadra mori vendin e nënkampionit, për të fituar në São Paulo, Rio humbet dhe parakalohet në portë për Flamengo. Vitin pasues skuadra u bë kampione e shtetit të São Paulo në një garë me pikë tubimi, duke i dhënë fund ëndrrës së Corinthians për të arritur kampionatin për të tretin vit radhazi. Në ndeshjen vendimtare të ekstazës ndaj Santos, skuadra mposhti Corinthians 1–0 me një gol të Serginhos në pjesën e dytë. Sulmuesi i Santos ishte sërish golashënuesi, këtë herë i barabartë me Chiquinho të Botafogos, me 16 gola.

 Vitet 90 dhe pak sukses: 1995–2002 
Në vitet 1990 Santos fitoi vetëm dy ndeshje: Turneun Rio – São Paulo në 1997 dhe Copa CONMEBOL në 1998. Në finalen e kampionatit kombëtar të vitit 1995, Santos u përball me Botafogon, por nuk mundi dot skuadrën nga Rio de Zhaneiro, yjet e Santos në 1995.

Kryetari i ri Marcelo Teixeira, djali i ish-kryetarit Milton Teixeira, u përpoq të përgatiste Santos për dominim në shekullin e 21-të. Nuk u kursye asnjë shpenzim për të ndërtuar një skuadër të plotë, me emra si Freddy Rincón, Marcelinho Carioca, Edmundo, Márcio Santos, Carlos Germano, Valdo dhe Carlos Galván. Ata emra të mëdhenj nuk mund ta përkthenin reputacionin e tyre në përsosmëri në fushë, duke rezultuar në një nënkampion dhe një humbje në gjysmëfinale në kampionatet shtetërore të 2000 dhe 2001. Në ligën kombëtare, Santos performoi nën nivel, me një vend të 18-të në 2000 dhe një të 15-të në 2001.

 Peixe i rinovuar: 2002–2008 
Në vitin 2002, pasi ishte në një krizë të rëndë financiare, Santos la të largohej nga lojtarët e profilit të lartë dhe u fokusua në skuadrat e tyre të të rinjve për përforcime, duke synuar të shmangë rënien nga kategoria. Sjellja e lojtarëve me kosto të ulët si André Luís (kthim huazimi nga Fluminense), Maurinho (Etti-Jundiaí), Júlio Sérgio (Comercial-SP), Alberto (Rio Branco) dhe promovimi i Alex, Robinho dhe Diego nga grupi i të rinjve, të gjithë. ata shtatë lojtarë do të bëhen titullarë nën drejtimin e trajnerit të ri Emerson Leão, së bashku me Elano, Paulo Almeida, Léo dhe Renato.

Në një fushatë më se të arsyeshme, Santos përfundoi i teti në sezonin e rregullt dhe kështu u kualifikua në play-off. Duke eliminuar São Paulo (dhe dyshen e tij të rinj Kaká dhe Luís Fabiano) në çerekfinale, klubi u përball me Grêmio në gjysmëfinale. Pas një fitoreje 3–0 në Vila Belmiro, ata kaluan në finale edhe pas humbjes 0–1 jashtë fushe.

Me Robinhon dhe Diegon si më të rëndësishmit nga Meninos da Vila, Corinthians u mund në të dyja ndeshjet e fundit dhe kështu Santos pushtoi kampionatin e tij të shtatë kombëtar. Pedalada, një nga truket më të përhapura në ditët e sotme, u popullarizua nga Robinho në ndeshjen finale.

Në vitin 2003, Santos përfundoi në pozitën e dytë në kampionatin e parë kombëtar brazilian pa një play-off pas sezonit për të përcaktuar kampionin. Vitin tjetër, megjithatë Santos u kthye në lavdi. Në një vit kur tifozët mendonin se ekipi i tyre po pengohej qëllimisht nga gjyqtarët, humbi të drejtën për të luajtur në stadiumin e vet në raste të ndryshme dhe rrëmbimi i nënës së Robinhos, Santos pati një fushatë mbresëlënëse. Vetëm dy ndeshje para përfundimit të kompeticionit, Santos ishte në gjendje të kalonte Atlético Paranaense, i cili kishte qenë në krye të tabelës për shumicën e sezonit. Në ndeshjen e fundit Santos nuk u shkatërrua dhe mundi Vasco da Gama 2–1 për titullin e tij të tetë.

Me Robinhon, Léo, Deivid dhe menaxherin Vanderlei Luxemburgo që u larguan nga Santos në 2005, skuadra nuk ishte në gjendje të fitonte më shumë tituj atë vit. Pavarësisht largimit të figurave kryesore, Santos u drejtua për në vendin e gjashtë deri në Zveitão . Pas zbulimit se gjyqtari Edilson Pereira de Carvalho mori pjesë në manipulimin e rezultateve, të gjitha ndeshjet që ai drejtoi u luajtën përsëri. Fitorja 4–2 e Santos kundër Corinthians u bë kështu një humbje 2–3, që do të thotë se Santos ra në vendin e 11-të dhe i dha rivalit të tij, Corinthians, kampionatin me koston e Internacionalit.

Në vitin 2006, Santos ishte i katërti në Brazil, duke i siguruar vetes një vend në Copa Libertadores dhe fitoi kampionatin Paulista për herë të parë që nga viti 1984. Në 2007 Santos humbi ndeshjen e tij të parë vetëm në ndeshjen e parë të finales, por megjithatë fitoi titullin përmes një fitoreje në ndeshjen e dytë. Në kampionatin kombëtar Santos e çoi skuadrën në vendin e dytë, 15 pikë prapa kampionit São Paulo.

Me largimin e emrave të ndryshëm të mëdhenj, 2008-ta rezultoi të ishte një vit i mundimshëm për Santosin. Vetëm falë një rikthimi në ndeshjet e fundit u shmang rënia nga kategoria. Në 2008 Santos luajti përsëri Copa Libertadores. Ata duruan deri në çerekfinale, kur u mundën nga América (Meksikë).

 Santástico e Dytë: 2009–2013 
Me një përsëritje të problemeve financiare, Santos rekrutoi lojtarë të rinj. Në vitin 2009, Neymar dhe Paulo Henrique Ganso iu bashkuan ekipit profesionist; Neymar nënshkroi me ekipin kur ishte 13 vjeç, ndërsa Ganso erdhi nga Paysandu, një ekip verior, kur ishte 15 vjeç. Ata filluan të luanin së bashku dhe zhvilluan një lidhje shumë të fortë. Në vitin 2010, ata drejtuan një ekip të madh, i cili është baza e skuadrës aktuale. Ekipi që fitoi Campeonato Paulista këtë vit u formua nga: Felipe; Pará, Edu Dracena, Durval dhe Léo; Wesley, Arouca dhe Ganso; Neymar, André dhe Robinho i riatdhesuar. Ata gjithashtu fituan Copa do Brasil 2010, duke mundur Vitória në finale, por me një fushatë dërrmuese. Për shembull, ata mundën Naviraiense 10–0, gjë që u dha përsëri statusin e Santástico (Santos + Fantastik). Kjo skuadër njihet edhe për stilin e pandershëm të lojës dhe festimet e kërcimit.
djathtas|parapamje|250x250px|Santos FC kundër Peñarol, finalja e Copa Libertadores 2011
Viti 2011 ishte gjithashtu një vit i mirë për klubin. Ajo rriti të ardhurat e saj me marketing dhe të drejta, kryesisht për shkak të suksesit të Neymar. Santos shpërndau disa lojtarë nga skuadra e një viti më parë, por mbajti disa nga lojtarët kryesorë. Gjithashtu, disa lojtarë të tjerë me emër erdhën nga Evropa në skuadrën e Peixe, si Elano, Alan Kardec dhe Ibson. Këtë vit Santos fitoi Campeonato Paulista, duke mposhtur dy nga rivalët e tij më të mëdhenj, São Paulo dhe Corinthians. Ekipi kryesor u formua nga: Rafael Cabral; Danilo, Edu Dracena, Durval, Léo; Arouca, Adriano, Elano, Ganso; Neymar dhe Borges. Kjo skuadër fitoi edhe Copa Libertadores, duke mundur në finale Peñarol (Uruguay). Në dhjetor, Santos udhëtoi për në Japoni dhe përfundoi në pozitën e dytë në Kupën e Botës për Klube FIFA, i mundur nga Barcelona.

Në vitin 2012, Santos mbajti raportin e dy titujve në vit, duke fituar Kampionatin Shtetëror (Paulistão) kundër Guarani dhe Recopa kundër Universidad de Chile. Skuadra filloi të copëtohej dhe pa largimet e Ganso (São Paulo), Borges (Cruzeiro), Elano (Grêmio) dhe lojtarë të tjerë kyç.

2013 shënoi fundin e epokës më të fundit të Santástico. Pa arritur Paulistão-n e katërt radhazi (nënkampion), negociatat eventuale dhe largimi i Neymar (të negociuar me Barcelonën), trajneri Muricy Ramalho dhe portieri Rafael Cabral (Napoli) përfunduan duke e lënë Santosin si hije të fitimtarit të tij të fundit. këste. Santos e mbylli sezonin 2013 në vendin e shtatë dhe pati përfundimin më të mirë të çdo ekipi nga shteti i São Paulo. Në fund të sezonit, menaxheri i përkohshëm Claudinei Oliveira u lirua nga klubi me kushte të përbashkëta dhe Santos punësoi Oswaldo de Oliveira për të filluar në 2014.

 Problemet financiare dhe në mes të tabelës: 2014–2020 
Në vitin 2014, Santos filloi vitin duke konkurruar në Paulistão dhe duke kompletuar disa nënshkrime, duke përfshirë lojtarin më të shtrenjtë të blerë ndonjëherë nga Santos, Leandro Damião. Më 1 shkurt, Gabriel (një tjetër lojtar që erdhi në grupin e të rinjve) shënoi golin e 12,000 të Santos në një fitore 5–1 ndaj Botafogo-SP. Pavarësisht se luajti një futboll entuziast gjatë turneut (gjithashtu duke qenë sulmi më efektiv), Santos u mund në raundin e fundit nga skuadra e kategorisë së katërt Ituano në goditjet e penalltisë, duke përfunduar përfundimisht nënkampion. Më 2 shtator 2014, Oswaldo de Oliveira u lirua nga bordi i Santos dhe u zëvendësua të nesërmen nga Enderson Moreira.

Santos përfundoi i 9-ti në Brasileirão të vitit dhe më 13 dhjetor 2014, Modesto Roma Júnior u zgjodh presidenti i ri, pasi fitoi me 1,329 vota. Klubi vuajti gjithashtu disa probleme financiare nga drejtuesit e mëparshëm, të udhëhequr nga Odílio Rodrigues, dhe pa Damião, Arouca, Aranha dhe Eugenio Mena të ndërmarrin veprime ligjore kundër klubit për shkak të pagave të papaguara.

Në vitin 2015, për shkak të problemeve financiare të klubit, agjentët e lirë Elano dhe Ricardo Oliveira u kthyen në Santos me një pagë të ulët dhe klubi huazoi gjithashtu Damião (lojtari më i shtrenjtë i sezonit të kaluar). Më 5 mars, pavarësisht statusit të pamposhtur të klubit, Enderson Moreira u shkarkua.

Marcelo Fernandes u emërua menaxher menjëherë pas kësaj, duke fituar Paulistão - e vitit 2015. Pas një fillimi të dobët në Brasileirão, Dorival Júnior u kthye në klub pas pesë vitesh, duke e çuar atë në finalet e Copa do Brasil 2015 dhe duke u kthyer në G-4 pas më shumë se 130 raundeve.

Dorival mbeti në krye të klubit për sezonin 2016, duke fituar Paulistão-n e vitit (22-ti) dhe duke arritur një vend të parë në Brasileirão për një javë pas tetë vjetësh. Gjatë sezonit 2017, klubi shkarkoi Dorivalin dhe më pas emëroi Levir Culpi; megjithatë, pas eliminimit të klubit nga Copa Libertadores dhe për shkak të formës së dobët, Levir u shkarkua vetë.

Më 9 dhjetor 2017, José Carlos Peres u zgjodh president i ri. Trajneri i parë i mandatit të tij ishte Jair Ventura, i cili u largua nga klubi në korrik 2018 pasi ishte në zonën e rënies; Cuca (i cili ka punuar tashmë në ekip në 2008) më vonë mori përsipër dhe e çoi klubin në pozitën e 10-të.
majtas|parapamje|250x250px|Santos duke luajtur kundër Goias në gusht 2019
Për sezonin 2019, Santos punësoi menaxherin e njohur Jorge Sampaoli për të marrë përsipër ekipin e parë, dhe ai e çoi klubin në një pozicion të dytë në ligë; në kupa dhe në ligën shtetërore, megjithatë, klubi nuk arriti të përsëriste të njëjtin sukses pasi u eliminua në raundin e parë të Copa Sudamericana, në raundin e 16-të në Copa do Brasil dhe në gjysmëfinalet e Paulistão.

Sampaoli më vonë dha dorëheqjen dhe Jesualdo Ferreira u nënshkrua në vendin e tij për sezonin 2020. Jesualdo u shkarkua në gusht, me skuadrën që kishte sezonin më të keq të një skuadre në Serie A në Paulistão të vitit, dhe Cuca u kthye në klub pasi u emërua menaxher në vend të tij. Menjëherë pas kësaj, presidenti José Carlos Peres u hoq nga detyra e tij dhe zëvendëspresidenti Orlando Rollo (i cili gjithashtu ishte jashtë klubit për më shumë se një vit pasi pati grindje publike me Peres) mori detyrën në mënyrë të përkohshme.

Santos gjithashtu pësoi disa ndalime nga FIFA gjatë sezonit 2020, pasi nuk arriti të paguante borxhet e Cléber Reis, Yeferson Soteldo dhe Felipe Aguilar . Këto ndalime çuan në debutimin e disa lojtarëve të rinj premtues në ekipin e parë, më i shquari prej të cilëve ishte Ângelo me vetëm 15 vjeç. Më 12 dhjetor 2020, Andrés Rueda u zgjodh president i klubit për mandatin trevjeçar 2021–2023, i cili ishte votimi i parë online në historinë e klubit.

 Rënia dhe zbritja në Série B: 2021–tani 
Në janar 2021, Santos arriti në finalen e Copa Libertadores 2020, por humbi nga rivalët vendas Palmeiras pas një goli në kohën e fundit. Në muajin vijues, Cuca njoftoi largimin e tij nga klubi dhe argjentinasi Ariel Holan u punësua në vendin e tij për sezonin 2021.

Holan dha dorëheqjen në prill 2021, pas një fushate të dobët në Campeonato Paulista, dhe Fernando Diniz u emërua menaxher në maj; ai u shkarkua vetë në shtator, pasi klubi u kërcënua me rënie në Serie A, dhe Fábio Carille e përfundoi sezonin si trajner, duke e çuar klubin në vendin e 10-të. Carille u shkarkua në shkurt 2022, me menaxherin argjentinas Fabián Bustos që u emërua në vend të tij.

Pas një humbjeje 2–1 në shtëpi kundër Fortalezës në ndeshjen e fundit të sezonit 2023, Santos përfundoi në vendin e 17-të për të rënë në Campeonato Brasileiro Série B për herë të parë në historinë e tyre 111-vjeçare. Më 9 dhjetor 2023, Marcelo Teixeira u zgjodh presidenti i ri, duke u rikthyer në rol pas 14 vitesh.

 Kthim në Série A dhe rikthimi i Neymar: 2025–tani 
Përpara sezonit 2025, Pedro Caixinha u punësua si trajneri i ri i klubit. Më 31 janar të atij viti, klubi njoftoi rikthimin e Neymar me një kontratë pesë-mujore.

 Kreshta dhe ngjyrat 
Ngjyrat e para të zgjedhura për klubin e ri ishin e bardha, bluja e kaltër dhe limoni i artë si një homazh për klubin Concórdia. Por vështirësia për të fabrikuar ngjyrat në uniformë gjatë atyre kohërave detyroi një mbledhje të bordit një vit pas themelimit të klubit. Pelúcio Paul sugjeroi kalimin e ngjyrave zyrtare në të bardhë dhe të zezë. Sipas Palit, ngjyra e bardhë përfaqëson paqen dhe e zeza përfaqëson fisnikërinë. Ai mori miratim të gjerë nga anëtarët e klubit dhe presidenti i Santos, Raymundo Marques, e bazoi klubin në ngjyrat e reja.
majtas|parapamje|134x134px|Stema e parë e Santos FC, 1912
Që nga themelimi i klubit, Santos ka pasur tetë stema kryesore, megjithëse të gjitha iu nënshtruan ndryshimeve të vogla. Në vitin 1912, Santos adoptoi një mburojë me vija bardh e zi, me një nga topat e hershëm të lëkurës në mes dhe një brez diagonal me shkronjat "SFBC". Për t'i bërë homazhe klubit Concórdia (i cili lejoi Santos të përdorte selinë e tij për të planifikuar themelet e tij), klubi përdori një kreshtë që përfshinte tre shkronja limoni të artë, shkronjat S, F dhe C, në qendër të një rrethi blu të kaltër. Në fund të vitit 1912, kreshta u ribë me një brez të bardhë rreth rrethit. Shiriti i bardhë ishte i rrethuar nga një kufi limoni i artë. Shkronjat ishin me ngjyrë të bardhë me limon të artë që shërbenin si kufijtë e saj të jashtëm. Për shkak të vështirësisë së krijimit të vazhdueshëm të këtyre ngjyrave, kreshta u riemërua në një distinktiv të bardhë me kufij të zinj dhe shkronjat 'SFC' me ngjyrë të zezë.

Më vonë në vitin 1913, stema u ridizenjua si një simbol brenda një globi që tregonte linjat e gjatësisë dhe gjerësisë gjeografike, si dhe ekuatorin. Stema kishte një shirit të zi diagonal me "SFC" me tekst të bardhë. Gjysma e sipërme mbi shirit ishte e bardhë me një top lëkure në këndin e sipërm të majtë.  Gjysma e poshtme ishte një sfond me vija të zeza dhe të bardha. Sipër stemës ishte një kurorë. Gjatë vitit 1915, klubi e ndryshoi përkohësisht emrin e tij në União Futebol Clube dhe u detyrua të krijonte një stemë të përkohshme për atë vit.  Stema ishte një mburoje me një shirit të bardhë që shkruante 'União FC' dhe një sfond të zi. Në vitin 1925, globi dhe kurora u hoqën nga stema dhe ajo mori formën e saj të ardhshme, duke kaluar nëpër një rimodelim vetëm në vitin 2005.

Më 27 dhjetor 2022, klubi shtoi një kurorë në stemën për nder të Pelé (që do të vdiste dy ditë më pas), nderi pozicionohet mbi stemën, midis dy yjeve që i referohen titujve të Kupës Ndërkontinentale në 1962 dhe 1963. Nderimi u propozua në statutin e ri, i cili u miratua në nëntor. Neni 103 i tekstit thotë se "Santos do të përdorë në lojërat e futbollit profesionist, amator dhe futsal, si në kategorinë e meshkujve ashtu edhe në ato të femrave, në të gjitha fanellat e tij, një kurorë mbi yjet ekzistues të titujve botërorë, në mënyrë të përhershme për nder të Edson Arantes do Nascimento, O Rei Pelé”.

 Stadiumet 
djathtas|parapamje|Estádio Urbano Caldeira
Menjëherë pas themelimit të tij, Santos zhvilloi stërvitjen e tij në një fushë të vendosur në distriktin e Macuco-s. Meqenëse fusha nuk përmbushte standardet minimale të madhësisë për të pritur ndeshje zyrtare, Santos luajti në fushën "Igreja Coração de Maria" në Ana Costa Avenue. Megjithatë, fusha përdorej edhe nga klube të tjera në qytet. Në vitin 1915, situata arriti në pikën e saj të kthesës, kur Santos kishte konflikte të vazhdueshme me klubet e tjera të qytetit se kur mund të përdorej fusha, duke e detyruar klubin të refuzonte disa kërkesa për miqësore ndërkombëtare. Për të zgjidhur problemin, udhëheqësit filluan të kërkonin tokë në qytet. Më 31 maj 1916, një asamble e përgjithshme miratoi blerjen e një sipërfaqeje prej 16,500 metrash katrorë, në lagjen Vila Belmiro. Më 12 tetor të atij viti, u bë inaugurimi i parkut sportiv Vila Belmiro. Ndeshja e parë u zhvillua 10 ditë më vonë, kundër Ypirangas për Kampionatin Paulista të vitit 1916, të cilin Santos e fitoi me rezultatin 2–1. Adolpho Millon Jr. shënoi golin e parë në atë stadium.

Kapaciteti ka ndryshuar shpesh, duke arritur kulmin në 32,989 në një barazim 0–0 midis Santos dhe Corinthians për Kampionatin Paulista të vitit 1964. Që atëherë, ka pasur një numër reduktimesh për shkak të modernizimeve. Ndryshimi i fundit ishte një sistem i ri ndriçimi që u instalua më 27 janar 1998, me një nivel ndriçimi prej 1200 luks, më shumë se rekomandimi minimal i FIFA-s. Vila Belmiro ishte një nga vendet e Copa América të vitit 1949, priti finalen e Copa Libertadores të vitit 1962 dhe finalen e Copa CONMEBOL të vitit 1998. Gjithashtu ka pritur një finale të Copa do Brasil në vitin 2010. Për shkak të kapacitetit relativisht të ulët, Santos ka përdorur stadiume të tjera për ndeshje të profilit të lartë, siç janë Estádio Palestra Itália, Pacaembu dhe Morumbi, të gjitha të vendosura në São Paulo, dhe Maracanã në Rio de Janeiro. Presidenti aktual i Santos, Luis Alvaro Ribeiro, dhe drejtorë të tjerë të klubit po bien dakord për ndërtimin e një stadiumi në një qytet afër Santos të quajtur Cubatao, një stadium për 40,000 persona i cili do të bëhej fusha e Santos për pothuajse 70% të ndeshjeve gjatë sezonit, gjë që do të rriste fitimin e ekipit.

Në tetor të vitit 2005, u përurua Qendra e Trajnimit Rei Pelé. I vendosur në lagjen Jabaquara, fusha stërvitore, një nga më modernet në Brazil, përfshin ambiente mjekësore dhe stërvitore për ekipin e parë dhe një hotel, Recanto dos Alvinegros.

Qendra e Trajnimit Meninos da Vila, e vendosur në lagjen Saboó, përbëhet nga dy fusha me madhësi të barabartë me Vila Belmiro dhe është menduar për stërvitjen dhe zhvillimin e lojtarëve. Të dy fushat janë emëruar në nder të zbulimit të lojtarëve Diego dhe Robinho. U përurua në gusht 2006.

 Mbështetësit 
Santos është një nga klubet më të njohura në Brazil. Santos ka tifozë në të gjitha shtetet e Brazilit dhe tifozë në disa vende të ndryshme anembanë botës. Sipas një ankete të kryer nga firma kërkimore Instituti DataFolha në fillim të vitit 2006, Santos është klubi i katërt më i njohur i futbollit në Brazil. Sipas rezultateve, Santos preferohej nga 4% e popullsisë braziliane, që përfaqëson afërsisht 10 milionë tifozë në Brazil. Vlerësohet se Santos FC ka gati 20 milionë tifozë në të gjithë botën dhe admirues të shpërndarë në të gjithë Afrikën, Evropën, Amerikën e Veriut dhe vendet e Amerikës Latine . Ekzistojnë gjithashtu disa klube tifozësh të organizuara nga Santos të fabrikave të futbollit, midis tyre Torcida Jovem do Santos, Sangue Jovem dhe Força Jovem Santos. Santos është një nga klubet me numrin më të madh të anëtarëve në Brazil, aktualisht ka mbi 70,000 anëtarë.

 Rivalitetet 
Meqenëse Santos nuk ka rivalë të ngushtë brenda qytetit të vet, rivalitetet historike kanë qenë me Corinthians, São Paulo dhe Palmeiras, klube nga qyteti i afërt i São Paulos. Derbi midis Santos dhe São Paulo njihet si " San-São ", është një nga derbit më të mëdhenj brazilianë sepse të dy ekipet janë kampionët më të mëdhenj të botës dhe tre herë kampionë të Copa Libertadores. Rivaliteti me Palmeiras njihet si "Clássico da Saudade" (Derbi i Nostalgjisë) sepse në vitet 1960, të dy ekipet kishin emra të mëdhenj në futbollin brazilian dhe ishin të pranishme vazhdimisht në vendimet për kampionatin. Rivaliteti me Corinthians njihet si "Clássico Alvinegro" (Derbi Bardh e Zi) për shkak të ngjyrave të të dy ekipeve.

 Nderimet 

 Vendase 

 Brasileirão: 8
 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1968, 2002, 2004
 Kupa: 1
 2010

 Rajonale 

 Paulistão: 22
 1935, 1955, 1956, 1958, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1967, 1968, 1969, 1973, 1978, 1984, 2006, 2007, 2010, 2011, 2012, 2015, 2016

 Ndërkombëtare 

 Kupa Ndërkontinentale: 2
 1962, 1963
 Superkupa e Kampionëve Interkontinental: 1 
 1968
 Copa Libertadores: 3
 1962, 1963, 2011
 Kupa CONMEBOL: 1
 1998
 Recopa Sudamericana: 1
 2012

 Lojtarët 

 Skuadra aktuale 

 Ekipi i të rinjve 

 Në huazim 

 Seksionet në sporte të tjera 

 Santos FC (femra)
 Santos FC Caratê
 Santos FC Futebol de Mesa
 Santos FC Futsal (i mbyllur)
 Santos FC Golbol
 Santos FC Judô
 Santos FC Taekwondo
 Santos FC Tënis de mesa
 Cunami i Santos FC
 Santos FC Voleibol
 Santos Dexterity (Sporte Elektronike)

 Referime 

 Filmografia 

 Aníbal Massaini Neto, Pelé Eterno, 2004.
 Carlos Hugo Christensen, O Rei Pelé, 1963.
 Djalma Limongi Batista, Asa Branca: um sonho brasileiro, 1981.
 Eduardo Escorel and Luiz Carlos Barreto, Isto é Pelé, 1974.
 Felipe Nepomuceno, Guadalajara 70, 2002.
 Hank Levine, Marcelo Machado and Tocha Alves, Ginga, 2004.
 Lina Chamie, Santos 100 Anos de Futebol Arte, 2012.
 Mercado Livre, Santos, Especial, 2011.
 Paulo Machline, Uma história de futebol, 1998.
 Pedro Asbeg, Dogão calabresa, 2002.
 Ugo Giorgetti, Boleiros, 1998.

 Lexim të mëtejshëm 


























 Lidhje të jashtme 

 Faqja zyrtare
 Santos FC  tek Brasileirão
 Santos FC tek FPF (në portugalisht)
 Santos FC tek CBF (në portugalisht)
 Santos FC tek CONMEBOL
 Santos FC at FIFA  (arkivuar 4 maj 2019)
 Santos FC tek Fox Sports 
 Santos FC tek ESPN Soccernet 

Kategoria:Klube futbolli në Brazil