Arsimi në Austri

Arsimi në Austri përfshinë një sistem shkollor falas dhe publik, dhe arsimi nëntëvjeçar që është i detyrueshëm. Shkollat ofrojnë një sërë pista përgatitore profesionale-teknike dhe universitare që përfshijnë një deri në katër vite arsimim shtesë përtej nivelit minimal të detyrueshëm. Baza ligjore për arsimin fillor dhe të mesëm në Austri është Ligji i Shkollës i vitit 1962. Ministria Federale e Arsimit është përgjegjëse për financimin dhe mbikëqyrjen e arsimit fillor, të mesëm dhe, që nga viti 2000, edhe arsimin terciar. Arsimi fillor dhe i mesëm administrohet në nivel shtetëror nga autoritetet e shteteve përkatëse.

Legjislacioni federal luajti një rol të spikatur në sistemin arsimor dhe ligjet që kanë të bëjnë me arsimin në mënyrë efektive kanë një status kushtetues de fakto sepse, ashtu si ligji kushtetues austriak, ato mund të miratohen ose ndryshohen vetëm me një shumicë prej dy të tretash në parlament .  

 Arsimi i përgjithshëm 
Është e detyrueshme që nxënësit në Austri të përfundojnë shkollën nëntëvjeçare.  Pas katër viteve në shkollën fillore (Volksschule) dhe katër viteve në një shkollë për arsimin e mesëm të ulët (Mittelschule) ose shkollën e ciklit të lartë (Gymnasium), studentët që duan të marrin një stazh praktik dhe nuk duan të përfundojnë një diplomë duhet të shkojnë në një instituti politeknik (Polytechnische Schule) për një vit. Pasi të gjejnë një pozicion praktikant, ata duhet të ndjekin shkollën profesionale (Berufsschule) për tre vjet: kjo mund të bëhet ose me lirim në bllok (5 ditë në javë për rreth katër muaj) ose lirim ditor (një herë në javë në të njëjtën periudhë kohore si një shkollë normale). Në ditët që jeni në shkollë nuk keni pse të shkoni në punë. Në fund të këtyre tre viteve, ata duhet të japin një provim, provimin përfundimtar të praktikës (Lehrabschlussprüfung).

Nxënësit që duan të marrin një diplomë duhet të kryejnë katër deri në pesë vjet në një institucion të arsimit të lartë (Höhere Schule) ose në një shkollë profesionale me kualifikim të hyrjes në arsimin e lartë (Berufsbildende Höhere Schule). Shumica e këtyre shkollave kërkojnë një provim pranues ose kërkojnë nota të larta në certifikatën tuaj të fundit të shkollës. Provimi përfundimtar për secilin prej këtyre institucioneve të arsimit të lartë është matura (Matura). Pas kësaj, ju jeni i lirë të shkoni në universitet, megjithëse disa lëndë mund të kërkojnë provime shtesë (p.sh. mjekësi).

 Shkollat private 
Shkollat private që ofrojnë arsim fillor dhe të mesëm dhe disa trajnime për mësuesit drejtohen kryesisht, por aspak ekskluzivisht, nga Kisha Katolike Romake dhe përbëjnë afërsisht 10% të 6,800 shkollave dhe 120,000 mësuesve. Shkollat katolike romake kanë një reputacion për më shumë disiplinë dhe ashpërsi sesa institucionet publike, dhe disa konsiderohen si institucione elitare. Për shkak se nuk ka traditë të arsimit universitar privat në Austri, shteti ka një monopol virtual në arsimin e lartë. Kjo ka ndryshuar ngadalë vitet e fundit pasi universitetet private janë bërë më të zakonshme.

 Historia 
Përpara vitit 1774, arsimimi në Austri ishte detyrë e Kishës Katolike. Nën sundimin e monarkëve të Habsburgëve, Maria Theresa dhe Joseph II, priftërinjtë morën rolin e edukatorëve dhe u konsideruan përfundimisht nëpunës civilë sipas ligjit. Detyra e priftërinjve të famullisë përfshinte promovimin e pikëpamjeve moderne fetare të tolerancës, moralit dhe etikës, bujqësisë, higjienës, përmirësimeve mjekësore, virtyteve qytetare dhe bindjes ndaj shtetit. Për shembull, në 1804 priftërinjtë ishin të detyruar të predikonin për efektet e dobishme të vaksinimeve. Në përpjekje për të kontrolluar mësimet e priftërinjve të famullisë, më 4 shkurt 1783, shteti ndaloi të folurit kundër ligjeve, rregulloreve të shtetit dhe polemikave të panevojshme doktrinore. Për më tepër, predikimet duhet të përmirësojnë zemrat e qytetarëve duke mbjellë dhe promovuar virtytin. Pavarësisht nga mësimet e priftërinjve që kishin rregulla të vendosura nga shteti, ky rol i ri ishte i rëndësishëm për arritjen e një gare më të larmishme 

Arsimi fillor i detyrueshëm u prezantua nga Perandoresha Maria Tereza e Austrisë (1740 – 1780), duke urdhëruar në 1774 që të gjithë fëmijët e të dy gjinive nga mosha gjashtë deri në dymbëdhjetë vjeç duhej të ndiqnin shkollën. Ndërsa kjo politikë e frekuentimit nuk u zbatua në mënyrë rigoroze, ajo vendosi precedentin mbarëkombëtar që të gjithë fëmijët duhet të ndjekin shkollën.  Për ta arritur këtë, rregulloret e Maria Terezës kërkonin që shkollat të ekzistojnë në të gjitha zonat - madje edhe ato rurale, të cilave u kërkohej të kishin një shkollë fillore me një ose dy klasë (e njohur si Volksschule ). Për më tepër, tekstet shkollore u unifikuan dhe edukimi i mësuesve u rregullua. Ndërkohë që këto reforma i dhanë autoritetin arsimor nga kisha shtetit në një farë mase, edukimi fetar dhe moral ishte ende një pjesë e madhe e kurrikulës; në këtë kohë, shkollat mësonin gjithashtu lexim, shkrim dhe aritmetikë. 

Edhe pse shkollimi u bë i detyrueshëm si për vajzat ashtu edhe për djemtë për një periudhë kohore prej gjashtë vjetësh, vajzat nuk lejoheshin të ndiqnin shkollat profesionale apo të mesme. Për shkak të këtij zhvillimi, shkalla austriake e shkrim-leximit u bë një nga më të lartat në Perandorinë Habsburge gjatë fillimit të shekullit të 19-të.  Shkolla e parë e mesme për vajza u hap në vitin 1868, ndërsa gjimnazi i parë për vajza u themelua në vitin 1892. Nga 1872 vajzat u lejuan gjithashtu të diplomoheshin, por mbetën të përjashtuara nga universitetet. Gratë u pranuan në Fakultetin Filozofik në 1897. Në vitin 1900 u pranuan edhe në Fakultetin e Mjekësisë. Në vitin 1919, gratë u pranuan në Fakultetin Juridik, në 1923 në Fakultetin e Teologjisë Protestante dhe 1946 në Fakultetin e Teologjisë Katolike.  Në vitin 1910 vajzat pranoheshin në gjimnazet e djemve, por nuk u lejuan as të merrnin pjesë aktive në klasë dhe as të merrnin pjesë në provime.

Historia e sistemit arsimor austriak pas Luftës së Dytë Botërore mund të karakterizohet si një përpjekje për të transformuar arsimin e lartë nga një e drejtë tradicionale e klasave të larta shoqërore në akses më të barabartë për të gjitha klasat shoqërore. Para Aktit të Shkollës të vitit 1962, Austria kishte një sistem arsimor "me dy drejtime". Pas katër viteve të arsimit fillor të detyrueshëm nga mosha gjashtë deri në dhjetë vjeç në shkollën fillore, ose Volksschule (pl., Volksschulen), fëmijët dhe prindërit e tyre duhej të zgjidhnin midis nivelit të mesëm të detyrueshëm për njëmbëdhjetë deri në katërmbëdhjetë vjeç të quajtur shkolla e mesme, ose Hauptschule (pl., Hauptschulen), ose katër vitet e para të një piste përgatitore universitare tetëvjeçare në shkollat e larta të arsimit të përgjithshëm (Allgemeinbildende Höhere Schulen, ose AHS). Një AHS, i njohur gjithashtu si gjimnaz, është një institucion që ofron fusha të ndryshme specializimi që japin diplomën (Reifeprüfung ose Matura ) e nevojshme për të hyrë në universitet. (Përveç Berufsbildende Höhere Schulen, i cili gjithashtu lejon hyrjen në universitet, ata nuk u ofrojnë të diplomuarve ndonjë aftësi specifike të dobishme menjëherë në tregun e punës, por përqendrohen në arsimin e përgjithshëm në shkencat humane, shkencë dhe gjuhë).

Përpara reformës së vitit 1962, shumica e fëmijëve, më shumë se 90%, ndiqnin Hauptschule-në e detyrueshme, ku ata ndaheshin sipas performancës së tyre në shkollën fillore në dy grupe: një "grup A", i cili drejtohej nga dy deri në katër. - shkollat vjeçare të formimit profesional-teknik pas diplomimit në Hauptschule; dhe një "grup B", të cilit iu kërkua të përfundonte një vit shtesë të arsimit të detyrueshëm përpara hyrjes në programet e praktikës ose në fuqinë punëtore. Të diplomuarit e mbetur të shkollave fillore - më pak se 10% - u regjistruan në AHS në moshën njëmbëdhjetë. Fëmijët që ndiqnin këto shkolla universitare gjithashtu duhej të zgjidhnin një kurs të caktuar studimi.

Ngurtësia e sistemit me dy pista kërkonte që vendimi më i rëndësishëm arsimor në jetën e një fëmije – me të gjitha implikimet që kishte për të ardhmen – të merrej në moshën dhjetë vjeçare. Vendimi varej në një masë të madhe nga prejardhja, të ardhurat dhe statusi social i prindërve. Fëmijët me prejardhje bujqësore ose me prindër të klasës punëtore urbane në përgjithësi frekuentonin Volkschule dhe Hauptschule dhe më pas hynë në fuqinë punëtore. Fëmijët me prejardhje të klasës së mesme të ulët shpesh merrnin trajnime profesionale-teknike pas Hauptschule, ndërsa fëmijët nga klasat e larta të mesme dhe të larta, djemtë, në veçanti, ndoqën AHS, e cila u dha atyre akses në arsimin e nivelit universitar.

Procesi i hershëm i përzgjedhjes nënkuptonte që fëmijët e segmentit më të madh të popullsisë, fermerët dhe punëtorët, ishin jashtëzakonisht të nënpërfaqësuar në shkollat e larta dhe universitete, ndërsa fëmijët e një segmenti relativisht të vogël të popullsisë, ata që kishin ndjekur shkollat e larta ose universitetet ishin të mbipërfaqësuara. Rrjedhimisht, sistemi arsimor priret të riprodhonte ose përforconte strukturat tradicionale shoqërore në vend që të ishte një mjet mundësie ose lëvizshmërie sociale.

Akti i vitit 1962 dhe ndryshimet e mëvonshme kërkojnë që të gjitha shkollat e financuara nga shteti të jenë të hapura për fëmijët pavarësisht nga lindja, gjinia, raca, statusi, klasa, gjuha ose feja. Ligji gjithashtu përpiqet të fusë më shumë fleksibilitet në sistemin tradicional me dy pista dhe t'u sigurojë studentëve një shkallë më të madhe gjerësie brenda tij. Prandaj, vendimet arsimore (dhe rrjedhimisht karrierën) mund të merren në një moshë më të madhe. Edhe pse sistemi i shkollave fillore dhe të mesme vazhdon të bazohet në themel të idesë me dy drejtime, pas një sërë reformash në vitet 1970 dhe 1980, dhjetë deri në katërmbëdhjetë vjeç nuk përfshihen më në grupet A dhe B në Hauptschule. . Maturantët e kësaj shkolle kanë gjithashtu mundësinë të kalojnë në disa degë të pista AHS në moshën katërmbëdhjetë vjeç ose të ndjekin një sërë “shkollash të larta profesionale-teknike” të ndryshme ( Beufsbildende Höhere Schulen dhe Höhere Technische Lehranstalten ), të cilat kanë programe pesëvjeçare specializimi në degë të ndryshme të teknologjisë (HTL = Höhere Technische Lehranstalt ) dhe biznes dhe tregti (HAK = Handelsakademie ). Përveç shkollave më pak prestigjioze trevjeçare Berufsbildende Mittlere Schulen, ato shkolla lejojnë të diplomuarit të kalojnë në universitet.

Ndryshimet në modelet e regjistrimit pasqyrojnë këto ndryshime në sistemin shkollor. Në mesin e viteve 1960, më pak se 10% e të gjithë studentëve mbaruan kursin përgatitor të universitetit AHS dhe më shumë se 66% e tyre ishin meshkuj. Në fillim të viteve 1990, më shumë se 30% e të gjithë studentëve mbaruan pistën AHS dhe pak më shumë se 50% e tyre ishin femra. Për më tepër, u zhvillua një rrugë e dytë arsimore që lejoi disa studentë pa diplomë nga AHS-ja e nivelit universitar të regjistroheshin në një universitet.

Si rregull i përgjithshëm, cilësia e arsimit Hauptschule është e lartë, veçanërisht në zonat rurale dhe komunitetet e vogla, ku shkollat kanë ruajtur rëndësinë e tyre tradicionale shoqërore dhe ku frekuentimi në një AHS përfshin lëvizjen në distanca të konsiderueshme, ose, për banorët e zonave më të largëta., shkolla konvikt. Në qendrat urbane me një spektër të plotë mundësish arsimore, Hauptschule është bërë më pak e popullarizuar dhe prindërit që nuk do t'i kishin regjistruar domosdoshmërisht fëmijët e tyre në një AHS disa vite më parë, kanë filluar ta bëjnë këtë. Rritja e regjistrimeve ka mbingarkuar AHS-në dhe ka krijuar mungesë nxënësish në Hauptschulen dhe shkollat profesionale-teknike.

Në disa zona, kjo prirje është forcuar nga numri i fëmijëve të punëtorëve të huaj në shkollat e detyrueshme. Në vitin 1991, për shembull, pothuajse 30% e të gjithë fëmijëve të moshës shkollore në Vjenë ishin fëmijë të punëtorëve të lindur jashtë vendit, gjuha amtare e të cilëve nuk ishte gjermanishtja. Në disa rrethe të qytetit këta fëmijë e kalonin 70%. Edhe pse fëmijët e punëtorëve të huaj për një kohë të gjatë flasin shpesh gjermanisht mirë, numri i klasave në të cilat nxënësit me zotërim joadekuat të gjermanishtes janë të mbipërfaqësuar e ka mbingarkuar sistemin Hauptschule dhe e ka bërë atë një alternativë më pak të dëshirueshme se në të kaluarën. Prandaj, po zhvillohen programe të veçanta përmirësuese dhe ndërkulturore në mënyrë që sistemi shkollor i detyrueshëm në Austri të vazhdojë të përmbushë rolet e tij arsimore dhe sociale.

SPÖ ka vazhduar të bëjë presion për reforma të mëtejshme të sistemit shkollor. Ai argumentoi për heqjen e sistemit me dy pista për dhjetë deri në katërmbëdhjetë vjeç dhe kombinimin e Hauptschule dhe katër vitet e para të AHS në një shkollë të re gjithëpërfshirëse të mesme. Megjithatë, kjo alternativë është kufizuar në disa shkolla eksperimentale. Partitë e tjera politike, Partia Popullore Austriake në veçanti, mbeten fort në favor të sistemit aktual, duke pretenduar se një shkollë e mesme gjithëpërfshirëse nuk mund të akomodonte nivele të ndryshme aftësish dhe talentesh. Ata i frikësohen një " mëndjeje " të përgjithshme të arsimit të mesëm si rezultat. Për shkak të natyrës së veçantë të ligjeve arsimore të Austrisë (kërkohet një shumicë prej dy të tretash, shih më lart) nevojitet një konsensus shumëpartiak për të ndryshuar status quo-në.

 Matura 
Termi zyrtar për maturën në Austri është Reifeprüfung . Dokumenti i marrë pas përfundimit të suksesshëm të provimeve me shkrim dhe me gojë quhet Maturazeugnis .

Në gjimnazin (AHS = Allgemeinbildende Höhere Schule ), i cili, në krahasim me shkollat profesionale, fokusohet në arsimin e përgjithshëm, matura përbëhet nga 3–4 provime me shkrim (të referuara si Schriftliche Arbeit, 4–5 orë secili) që duhet të jepen. mëngjese të njëpasnjëshme (zakonisht në maj) dhe 2-3 provime me gojë që duhen marrë në të njëjtën gjysmë dite rreth një muaj më vonë (zakonisht në qershor). Të gjitha provimet mbahen në shkollën ku kandidati ka ndjekur për herë të fundit. Kandidatët duhet të shkruajnë një punim shkencor (të quajtur Vorwissenschaftliche Arbeit ) që do të dorëzohet në fillim të shkurtit. Ky punim duhet gjithashtu të mbrohet në një provim me gojë.

Shkollat profesionale me fokus ose në biznes dhe ekonomi ose lëndë teknike, të tilla si akademitë tregtare (HAK = "Handelsakademie") dhe politeknika (HTL = " Höhere Technische Lehranstalt ") gjithashtu përfundojnë me maturën, por zgjasin pesë vjet në krahasim me Oberstufe katërvjeçare (shkalla e sipërme) e Gjimnazit. Në shkollat profesionale, një Ausbildungsschwerpunkt zgjidhet nga të gjithë nxënësit, i cili më pas përbën fokusin kryesor të shkollimit të tyre dhe është lëndë e detyrueshme në provimet e maturës.

Sistemi i notimit është ai që përdoret universalisht në shkollat austriake: 1 (sehr gut) është shkëlqyer; 2 (gut) është mirë; 3 (befriedigen) është kënaqshëm; 4 (genügend) është mjaftueshëm dhe 5 (nicht genügend) do të thotë se keni dështuar. Për më tepër, Maturazeugnis e një kandidati përmban një vlerësim të përgjithshëm të zyrtarizuar: "mit ausgezeichnetem Erfolg bestanden" (kalim me dallim: një mesatare prej 1.5 ose më mirë, pa notë nën 3), "mit gutem Erfolg bestanden" (kalon me meritë: një mesatare prej 2.0 ose më mirë, pa notë nën 3), "bestanden" (kalon: pa notë nën 4); dhe nicht bestanden (dështojnë: të paktën një klasë 5). Kandidatët që kanë dështuar mund t'i rifillojnë provimet e tyre në shtator/tetor ose shkurt/mars të vitit të ardhshëm shkollor.

Lëndët e detyrueshme për finalet me shkrim janë gjermanishtja dhe matematika, si dhe një gjuhë e huaj moderne (zakonisht anglisht, frëngjisht, spanjisht ose italisht ).

Që nga viti 2015 është i centralizuar, gjë që ka shkaktuar shumë kritika. Ekziston vetëm një ekzaminues i jashtëm: Kandidatëve u vendosen detyrat e finales me gojë nga mësuesit e tyre (ish). Sidoqoftë, formalisht ekziston një bord provimi i përbërë nga mësuesit/ekzaminuesit e kandidatit, drejtori/drejtoresha dhe një Vorsitzende(r) (drejtues), zakonisht një zyrtar i lartë shkolle ose drejtues i një shkolle tjetër. Të gjitha provimet me gojë janë publike, por frekuentimi nga kushdo tjetër përveç ish-shokëve të shkollës së kandidatit nuk inkurajohet, dhe në të vërtetë i rrallë.

Sigurisht, është e mundur që austriakët e të gjitha grupmoshave të marrin maturën. Të rriturit nga të njëzetat e tyre zakonisht mësohen në institucione private të arsimit të të rriturve përpara se të marrin testet e tyre përfundimtare, të mbajtura veçmas përpara një bordi rajonal provues.

Kritikat ndaj maturës austriake kanë qenë të vazhdueshme. Në veçanti, është argumentuar se sistemi aktual inkurajon të mësuarit përmendësh (shih gjithashtu reformën në arsim), pengon kreativitetin e studentëve dhe errëson faktin që trupi i njohurive po ndryshon vazhdimisht. Janë propozuar forma të ndryshme të vlerësimit alternativ, më së shumti portofoli, si dhe puna ekipore dhe vlerësimi i kolegëve edhe në situata provimi.

Në fiksion, romani Der Schüler Gerber (1930) i Friedrich Torberg për një kandidat të maturës të shtyrë në vetëvrasje ditën e provimeve me gojë nga mësuesi i tij mizor i matematikës është bërë klasik.

 Teknologjia arsimore 
Sistemi arsimor austriak e përkufizon teknologjinë arsimore si "përdorimin e teknologjisë për të përmirësuar arsimin. Është një proces sistematik, përsëritës për hartimin e udhëzimeve ose trajnimeve të përdorura për të përmirësuar performancën".

Përkufizimi tjetër: "Teknologjia arsimore është inkorporimi i internetit dhe teknologjive të tjera të informacionit në përvojën e të mësuarit"

 Arsimi i lartë 

 Universitetet 
Akti i Përgjithshëm për Arsimin Universitar i vitit 1966 dhe Akti i Organizimit të Universitetit i vitit 1975 ofrojnë kuadrin ligjor për arsimin terciar, dhe Ministria federale për Shkencën dhe Kërkimin fondet dhe mbikëqyr arsimin në nivel universitar. 23 universitetet publike dhe 13 private të Austrisë gëzojnë një shkallë të lartë autonomie dhe ofrojnë një spektër të plotë të programeve të diplomës. I themeluar në vitin 1365, Universiteti i Vjenës është universiteti më i vjetër dhe më i madh i Austrisë.

Si rezultat i reformave që nga vitet 1960, sistemi universitar ka ndryshuar nga ai që i shërben elitës në një që i shërben masave. Numri në rritje i studentëve në universitetet austriake reflekton liberalizimin e politikës arsimore në nivelet e mesme dhe të larta. Midis viteve akademike 1955–56 dhe 1991–92, numri i studentëve të regjistruar në institucionet e arsimit të lartë u rrit nga rreth 19,000 në më shumë se 200,000. Numri i studentëve që filluan arsimin në nivel universitar pas përfundimit të programit AHS gjithashtu u rrit dhe arriti në 85% në 1990, krahasuar me 60% në mesin e viteve 1960.

Tradicionalisht, studentët ishin të lirë të regjistroheshin në çdo universitet (publik) dhe në çdo lëndë që dëshironin. Madje është e mundur që të regjistrohen njëkohësisht në disa fusha lëndore (gjë që shpesh bëhet nga studentë të talentuar për të sinjalizuar aftësitë e tyre në tregun e punës). Kohët e fundit, janë futur kufizime në një sërë fushash. Aktualisht lëndët e prekura janë: Biologjia, Mjekësia Humane, Stomatologjia, Mjekësia Veterinare, Farmakologjia, Psikologjia, Gazetaria dhe Shkenca Ekonomike.

Reformat nënkuptonin gjithashtu se arsimi universitar pushoi së qeni një privilegj mashkullor . Midis viteve akademike 1960–61 dhe 1991–92, përqindja e studentëve femra që regjistroheshin në universitete u rrit nga 23 në 44%. Megjithatë, megjithëse gratë përbëjnë pothuajse gjysmën e studentëve në nivel universitar, vetëm 2% e profesorëve në institucionet e arsimit të lartë ishin gra në vitin 1990.

Pavarësisht rritjes së numrit të studentëve dhe pranisë më të madhe të grave, universitetet mbeten kryesisht domeni i grupeve me të ardhura të mesme dhe të larta. Përqindja e studentëve me prejardhje nga klasa punëtore u dyfishua nga 7 në 14%, dhe numri i tyre me prejardhje bujqësore u rrit nga më pak se 2% në më shumë se 4% midis viteve 1960 dhe 1990. Por fëmijët e punonjësve jakë të bardhë, nëpunësit civilë dhe të vetëpunësuarit përbënin më shumë se 80% të regjistrimeve në institucionet austriake të arsimit të lartë në fillim të viteve 1990.

Sistemi universitar i vendit ishte i lirë deri në vitin 2001; që atëherë studimet janë subjekt i tarifave (366 € për mandat për shtetasit austriakë, rreth 700 € për mandat për jo-austriakët). Megjithatë, në vitin 2008, qeveria vendosi të heqë tarifat për studentët që përfundojnë studimet në kohën minimale dhe janë shtetas të BE/ZEE, por jo për të tjerët.

Rritja e aksesit në arsimin e nivelit universitar ka një sërë pasojash. Zgjerimi dramatik i numrit të studentëve çoi në mbipopullim në shumë institucione. Disa kritikë pohojnë se numri në rritje i studentëve zvogëlon cilësinë e përgjithshme të arsimit të nivelit universitar, pavarësisht rritjes së investimeve federale. Një problem i dukshëm ishte se më shumë se 50% e studentëve të regjistruar në universitete në vitet 1980 e braktisën shkollën përpara se të merrnin një diplomë. Arsyet komplekse janë arsyet për këtë shkallë të lartë braktisjeje. Disa studentë thjesht u regjistruan për të marrë përfitime studentore; të tjerët studiojnë për hir të pasurimit personal pa synuar vërtet të marrin një diplomë. Disa nuk janë në gjendje të përfundojnë studimet e tyre për arsye financiare. Megjithëse një diplomë universitare u ofron studentëve një sasi të konsiderueshme statusi social dhe mundësi më të mira të ardhurash, ka pasur një rritje të "papunësisë akademike", veçanërisht në mesin e titullarëve të diplomës në shkencat humane dhe sociale.

 Fachhochschulen (Universitetet e Shkencave të Aplikuara) që nga vitet 1990 
Gjatë viteve 1990, Austria prezantoi Fachhochschulen (Universiteti i Shkencave të Aplikuara) përveç universiteteve tradicionale. Trajnimi në këto kolegje është më i përshtatur për aftësitë profesionale praktikisht të zbatueshme. Për më tepër, studentëve u lejohet shumë më pak liri në zgjedhjen se cilat dhe sa lëndë do të marrin gjatë një semestri të caktuar, gjë që siguron që praktikisht të gjithë studentët të diplomohen brenda kohës së caktuar (zakonisht tre vjet për diplomën bachelor). Aktualisht (2019), ekzistojnë 21 Universitete të studimeve të aplikuara. 

 Universitete private që nga viti 2001 
Akreditimi i universiteteve private filloi në vitin 2001, bazuar në një ligj federal ( Universitäts-Akkreditierungsgesetz ). Akreditimi përfshin të drejtën për të dhënë ligjërisht grada akademike . Akkreditierungsrat (këshilli i akreditimit,  ) vlerëson aplikantët dhe lëshon rekomandime për autoritetin përgjegjës të akreditimit, Ministrinë Federale të Arsimit, Shkencës dhe Çështjeve Kulturore. Akreditimet duhet të rinovohen rregullisht dhe mund të tërhiqen, p.sh. në rast të sjelljes së pahijshme akademike të përsëritur. Në vitin 2003, akreditimi i Universitetit Ndërkombëtar të Vjenës u tërhoq. Në vitin 2006, kur skadoi akreditimi i Universitetit Imadec, këshilli i akreditimit e refuzoi kërkesën për rinovim. Sot (2011), janë akredituar 13 universitete private (të listuara këtu ).

 Reformat Gehrer-Schüssel 
Ish-Ministrja e Arsimit, Elisabeth Gehrer, e qeverisë Schüssel, ka miratuar reforma të gjera në sistemin e arsimit të lartë — ndonjëherë të referuara si reforma Gehrer-Schüssel — gjatë viteve të fundit. Nga viti 2003, universitetet janë bërë persona juridikë të pavarur dhe ligji u është dhënë shumë më tepër liri për të vepruar pa kontroll ministror. Megjithatë, bashkëpërcaktimi i profesorëve, mësuesve të rinj dhe studentëve është zëvendësuar nga një sistem më hierarkik me një menaxhim të fuqishëm në krye. Këshillat e universiteteve, anëtarët e të cilëve emërohen pjesërisht nga qeveria, kanë për detyrë emërimin e drejtuesve të lartë ( Rektorat ) dhe mbikëqyrjen e veprimtarisë së tyre.

Tre universitete mjekësore (Vjena, Graz dhe Innsbruck) janë ndarë nga almae matres e tyre të mëparshme, dhe pasi iu nënshtruan procedurës së duhur të akreditimit tani janë krijuar dy universitete të tjera private. Profesorët e sapoemëruar nuk janë më punonjës të qeverisë dhe universitetet supozohet se do të konkurrojnë me njëri-tjetrin.

Pavarësisht nga potenciali që fleksibiliteti i shtuar u jep universiteteve, ka disa probleme të rënda me reformën. Së pari, buxhetet nuk janë rritur (përveç për llogaritjen e inflacionit), edhe pse është më e shtrenjtë të punësosh profesorë privatë, për shkak të taksave dhe rritjes së kontributeve të sigurimeve shoqërore.

Universitetet nuk janë në gjendje të përzgjedhin studentët për pranim dhe nuk lejohen të penalizojnë studentët që abuzojnë me aksesin e lirë në universitet dhe zgjedhjen e lirë në studime. Tarifat e moderuara të shkollimit u futën në vitin 2001, të cilat supozohet të krijojnë një nxitje të vogël për studentët që të diplomohen më shpejt.

 Gradat akademike 
Në Austri, nuk ka asnjë institucion të krahasueshëm me kolegjin amerikan apo me shkollën profesionale amerikane. Studentët regjistrohen në një (ose më shumë) fusha studimi, në të cilat pritet të diplomohen pas katër deri në gjashtë vjet. Që nga vitet 1970, diploma e parë ishte Magister (= Latinisht për Master, shkurt. Mag. ) në shkencat humane, ekonomike dhe sociale, drejtësi dhe shkenca natyrore. Diploma e parë në inxhinieri dhe bujqësi është Diplom -Ingenieur (shkurt. Dipl.-Ing. ose DI ). Kohët e fundit, dhe në përputhje me procesin e Bolonjës, shumë universitete kanë filluar të prezantojnë edhe një diplomë bachelor, e cila vjen përpara "Magister" ose Master.

Mjekësia është lënë si lëndë ku doktoratura është e vetmja diplomë (pas të paktën gjashtë vjetësh). Në shumicën e fushave lëndore, studentët duhet të dorëzojnë një Diplomarbeit, një punim kërkimor me një mesatare prej rreth 100 faqesh, por ndonjëherë shumë më të gjatë. Meqenëse kërkesat ndryshojnë shumë dhe nuk janë gjithmonë të qarta, disa studentë kalojnë vite duke punuar në këtë tezë, duke vonuar kështu (zakonisht jo qëllimisht) diplomimin.

Diploma pasuniversitare si LL. Ms dhe MBA janë prezantuar që nga vitet 1990.

Megjithatë, me procesin e Bolonjës, Austria është zotuar të transformojë sistemin e saj në strukturën e dallimit midis diplomave Bachelor dhe Master (përkatësisht 3 vjet dhe 1-2 vjet). Në disa fusha, ende nuk është e qartë se si kjo do të përputhet me kërkesat tradicionale të nevojshme për të hyrë në një profesion të rregulluar.

 Debati për reformën 
Debatet rreth politikës arsimore në Austri shpesh janë rezultat i këndvështrimeve të ndryshme që lidhen me pikat e forta dhe të dobëta të sistemit tradicional të arsimit. Përkrahësit e sistemit të mesëm me dy pista, për shembull, e mbrojnë atë si të orientuar drejt performancës dhe kritikojnë nivelizimin e arritjeve ose uljen e standardeve që do të përfshinte futja e një shkolle të mesme të vetme të detyrueshme. Në të kundërt, kundërshtarët e sistemit me dy pista kritikojnë ngurtësinë e tij dhe mungesën e natyrshme të mundësive të barabarta. Rrjedhimisht, terma të tillë bipolarë si performanca dhe nivelizimi, edukimi elitar dhe masiv, dhe arritjet dhe mundësitë e barabarta mbizotërojnë në debatet arsimore. Në disa, austriakët me bindje të ndryshme politike dhe arsimore mund të presin shumë gjëra të ndryshme nga një sistem universitar. Ata presin që ajo të ofrojë arsim të përgjithshëm, siç bëjnë sistemet universitare shtetërore në Shtetet e Bashkuara, dhe performancën e " Ivy League " në të njëjtën kohë.Kjo faqe përfshin materiale nga Austria: Divizioni Federal i Kërkimeve të Studimeve të Vendit

 Shih edhe 
 Universiteti i Vjenës

 Referime 

 Lidhjet e jashtme 
 Sistemi arsimor austriak
 Informacion mbi arsimin në Austri, OECD - Përmban tregues dhe informacion për Austrinë dhe se si ai krahasohet me vendet e tjera të OECD dhe jo-OECD
 Diagrami i sistemit arsimor austriak, OECD - Duke përdorur klasifikimin ISCED 1997 të programeve dhe moshave tipike. Gjithashtu në gjermanisht

Kategoria:Arsimi në Austri
Kategoria:Arsimi në Evropë sipas vendit