FC Utrecht

Football Club Utrecht është një klub futbolli nga Utrecht. Klubi garon në Eredivisie, niveli më i lartë i futbollit holandez. Stadiumi i klubit është Stadion Galgenwaard.

 Historia 

 1970–1979: Bashkimi dhe vitet e para 
Në fund të viteve 1960, komuna e Utrecht-it nisi bisedimet për një shkrirje midis departamenteve profesionale të VV DOS, Velox dhe USV Elinkwijk me synimin për të vazhduar garantimin e futbollit profesionist në nivel të lartë në qytet. DOS ishte më i madhi nga tre klubet dhe kishte fituar një kampionat kombëtar në 1957-58. Me taktika të forta mbrojtëse, klubi i kishte shpëtuar mezi rënies për tre vjet radhazi dhe keqmenaxhimi e kishte lënë klubin në prag të falimentimit. Një koment cinik nga ajo kohë ishte: "Klubi nuk mund të bëjë asgjë, madje as të bie nga kategoria".

Planet e bashkimit u përjetuan më pak pozitivisht në Velox dhe Elinkwijk. Velox ishte promovuar në Eerste Divisie në fillim të viteve 1960 dhe kishte qenë afër arritjes së promovimit në Eredivisie disa herë. Në vitin 1968, megjithatë, skuadra zbriti përsëri në Tweede Divisie të nivelit të tretë. Elinkwijk kishte qenë më i suksesshëm se Velox. Një klub yo-yo, Elinkwijk alternoi sezonet në fund të Eredivisie me sezonet në krye të Eerste Divisie. Përveç kësaj, ekzistonte një ndjenjë në Elinkwijk që fillimisht nuk ishte një klub me bazë në Utrecht, por se i përkiste më shumë qytetit të Zuilen, i cili ishte një komunë e pavarur deri në vitin 1954. Klubi nuk kishte asnjë preferencë për bashkimin e afërt, por përfundimisht iu dorëzua presionit të bashkisë. Gjatë bisedimeve të bashkimit, Elinkwijk u përpoq të siguronte një vend në ligën më të lartë të futbollit amator, por në vend të kësaj u vendos në Tweede Klasse. Sezonin e ardhshëm, klubi fitoi kampionatin dhe si rezultat u promovua në Eerste Klasse.

Më 1 korrik 1970, bashkimi u bë fakt dhe u themelua FC Utrecht . Meqenëse VV DOS kishte arritur të shmangë rënien nga Eredivisie në sezonin më parë, klubi i ri mund të luante menjëherë në nivelin më të lartë në sezonin e tij inaugurues. Vendi i Utrechts-it u bë Stadion Galgenwaard, i cili më parë kishte qenë terreni vendas i VV DOS, stadiumi më i madh i tre klubeve mëmë."Historie: Eredivisievoetbal sinds 1970". FC Utrecht. Archived from the original on 27 September 2020. Retrieved 27 March 2020. Menaxheri i parë i Utrecht u bë Bert Jacobs, trajneri i atëhershëm 29-vjeçar i Velox, të cilit iu bashkua 24-vjeçari Fritz Korbach nga USV Elinkwijk si asistent. Detyra e tyre ishte të krijonin një klub me një kulturë nga tre bërthamat e tij dhe tre identitete të ndryshme.

Në sezonin e parë, skuadra e ekipit të parë të Utrecht përbëhej pothuajse tërësisht nga ish-lojtarë nga DOS, Velox dhe USV Elinkwijk. Vetëm një lojtar i jashtëm u rekrutua, pasi mbrojtësi Co Adriaanse u nënshkrua për 125,000 ƒ nga De Volewijckers nga Amsterdami. Bërthama e skuadrës përbëhej gjithashtu nga ish-lojtarët e DOS Cor Hildebrand, Ed van Stijn, Piet van Oudenallen, Tom Nieuwenhuys dhe John Steen Olsen, ish lojtarët e Elinkwijk Joop Leliveld, Jan Blaauw, Dick Teunissen dhe Jan Groenendijk dhe ish-lojtari i Velox Marco Cabo. Ndeshja e tyre e parë zyrtare ishte kundër fituesit mbrojtës të Kupës Evropiane, Feyenoord. Groenendijk shënoi golin e parë të Utrechtit, por pavarësisht epërsisë 0–1, skuadra përfundimisht humbi 4–1. Klubi përfundoi në vendin e 9-të në sezonin e tij inaugurues, një përfundim solid i tabelës së mesme.

 1980–1990: Pranë falimentimit dhe ringjalljes 
Në dhjetë vitet e para të ekzistencës së tij, Utrecht u rrit në mënyrë të qëndrueshme. Lojtarë të rëndësishëm të asaj periudhe ishin Hans van Breukelen, Leo van Veen dhe Willem van Hanegem. Në fillim të viteve 1980, u vendos të ndërtohej një stadium i ri, i cili quhej Nieuw Galgenwaard.

Vala u kthye në vitin 1981 kur Shërbimi Holandez i Informacionit Fiskal dhe Hetimit (FIOD) hapi një hetim për klubin. Ata mund të zbulojnë një sërë keqpërdorimesh financiare, duke përfshirë kostot e transferimeve dhe pagave të lojtarëve të ndryshëm që financohen ilegalisht. Ndërmjet viteve 1976 dhe 1980, klubi nuk kishte paguar kontributet e sigurimit kombëtar dhe taksat për bonuset e nënshkrimit. Përveç kësaj, ishte kryer edhe mashtrim me fatura. Klubi nuk mundi të përmbushte taksën shtesë të deklaruar dhe u vendos nën një moratorium borxhi. Falimentimi, në atë pikë, dukej i pashmangshëm. Fushata të ndryshme u organizuan nga lojtarë dhe mbështetës dhe përmes një peticioni, klubi arriti të mbledhë 66,000 nënshkrime për mbajtjen e klubit. Nën drejtimin e portierit Hans van Breukelen, lojtarët e ekipit të parë shkuan në kërkimin e mallrave të FC Utrecht dhe regjistruan një këngë të titulluar "We geven het niet op" ("Ne nuk dorëzohemi"). Komuna e Utrecht-it përfundimisht vendosi t'i përgjigjet mbështetjes masive lokale dhe shpenzimeve të mbuluara.

Fillimi i viteve 1980, nën drejtimin e trajnerit dhe ish-lojtarit Han Berger, ishin të suksesshëm. Ekipi përfundoi në vendin e pestë në 1980, i treti në 1981 dhe vendi i pestë në 1982 të Eredivisie dhe në 1982 klubi arriti gjithashtu në finalen e Kupës KNVB, e cila u humb me AZ '67. Skuadra gjithashtu luajti futboll evropian për herë të parë në historinë e klubit. Suksesi ishte kryesisht për shkak të numrit të madh të lojtarëve të rinj që kaluan në ekipin e parë gjatë këtyre viteve. Nga tetëmbëdhjetë lojtarë të ekipit të parë që arritën në finalen e kupës në 1982, katërmbëdhjetë ishin lojtarë të akademisë, duke përfshirë van Breukelen, Gert Kruys, Willy Carbo dhe Ton de Kruijk. Shumë prej këtyre lojtarëve, si Leo van Veen, Frans Adelaar, Willem van Hanegem, Ton du Chatinier dhe Jan Wouters, do të ktheheshin më vonë në klub si drejtues.

Edhe pse klubi kaloi një epokë të artë nga pikëpamja e rezultateve, klubi ishte larg të qenit i shëndetshëm financiarisht. Për të mbajtur klubin në këmbë, lojtarët kryesorë liroheshin çdo sezon. Van Breukelen u largua për Nottingham Forest në 1982, Carbo për Club Brugge në 1983 dhe Rob de Wit për Ajax në 1983. Si rezultat, Utrecht ra nga një krah afër majës në më shumë përfundime në mes të tabelës në tabelën e Eredivisie në mesin e viteve 1980.

Më 1 Prill 1985, Utrechts Nieuwsblad botoi një artikull në lidhje me marrjen e afërt të klubit. Një konsorcium i, ndër të tjera, magnatit të gazetës angleze Robert Maxwell, Philips, KLM dhe Johan Cruyff, u tha se kishin plane për të investuar shumë në Utrecht dhe për të marrë një shumicë aksionesh. Mbështetësit e klubit ishin ashpër kundër marrjes, megjithatë, veçanërisht për shkak të ndërhyrjes së legjendës së Ajax, Cruyff. Në fund të fundit, marrja në dorëzim dështoi.

 1991–2005: Vitet 1990 të trazuara, sukses dhe tragjedi 
majtas|parapamje| Detaje nga stadiumi i ri i vitit 2007
Pas një numri vitesh më të dobëta, Utrecht arriti vendin e katërt në Eredivisie në 1990–91, i udhëhequr nga menaxheri Ab Fafié dhe me lojtarë të tillë si Johan de Kock, Jan Willem van Ede dhe Rob Alflen dhe golashënuesi më i mirë i sezonit, Włodzimierz Smolarek. Pas kësaj, megjithatë, gjërat shkuan drejt klubit. Për shkak se Utrecht humbi kualifikimin evropian, të ardhurat u humbën. Ndërmjet viteve 1989 dhe 1996, gjashtë menaxherë drejtuan ekipin dhe po aq ndryshime pati në bordin e drejtorëve. U ngritën grindje dhe çështje financiare, që do të thoshte sërish se lojtarët kryesorë duhej të shiteshin për të mbyllur vrimat në buxhet. Alflen u largua për Ajax në 1991, de Kock u largua për Roda JC në 1994 dhe Ferdi Vierklau u transferua në Vitesse në 1996.

Sponsori kryesor AMEV ndërhyri në situatën e rëndë financiare në 1996. Klubi mori një injeksion financiar në këmbim të një pozicioni të konsiderueshëm aksioner. Kompania e sigurimeve emëroi Hans Herremans si kryetar klubi. Shumë investime u bënë menjëherë në 1996, pasi Errol Refos, Rob Witschge dhe ish-lojtari i Utrecht John van Loen erdhën nga Feyenoord, Reinier Robbemond nga Dordrecht, Dick van Burik nga NAC dhe Michael Mols nga Twente. Ronald Spelbos u emërua menaxher me Jan Wouters si asistent. Në vitin 1998, filloi një rinovim i plotë i Stadion Galgenwaard, i projektuar nga ZJA Zwarts & Jansma Architecten.

Pavarësisht injektimit të kapitalit, sukseset në fushë nuk u materializuan gjatë viteve të para, dhe një numër menaxherësh u punësuan dhe pushuan nga puna me shpejtësi. Në vitin 1993, skuadra arriti në vendin e tetë relativisht të suksesshëm, por për tetë vitet e ardhshme, deri në vitin 2001, klubi nuk arriti të ngjitej në një pozicion më të lartë se vendi i dhjetë në tabelë. Në 1994 dhe 1996, klubi madje përfundoi në vendin e 15-të, pak mbi vendet e rënies. Në vitin 1996, skuadra fitoi vetëm gjashtë ndeshje, duke përfshirë një fitore të rëndësishme 1–2 në Twente, që do të thoshte se play-off-i i promovimit/uljes u shmang. Vetëm në vitin 2001, Utrecht arriti të arrijë sërish kualifikimin evropian me një vend të pestë, i drejtuar nga ish-lojtari Frans Adelaar, i cili ishte bërë trajner. Utrecht përfundoi me të njëjtin numër pikësh si RKC Waalwijk, Roda JC dhe Vitesse, por siguroi vendin e pestë në diferencë golash. Në vitin 2002, skuadra humbi finalen e Kupës KNVB nga Ajax, por në 2003 dhe 2004, skuadra, e cila ishte nën drejtimin e Foeke Booy, arriti të fitonte kupën. Lojtarë të rëndësishëm në këtë periudhë ishin Dirk Kuyt, Tom Van Mol, Jean-Paul de Jong, Pascal Bosschaart dhe Stijn Vreven. Në vitin 2004, Johan Cruyff Shield u fitua gjithashtu në kurriz të Ajax (2–4), pasi Hans Somers pretendoi një rol kyç me dy gola vendimtarë.

Si rezultat i, ndër të tjera, një krize të re financiare dhe mungesës së transfertave fitimprurëse, Utrecht ishte përsëri në prag të kolapsit në pranverën e vitit 2003. Nuk kishte më para për të paguar Midreth, kompania përgjegjëse për ndërtimin e rinovimit të stadiumit. Në atë kohë, stadiumi ishte pothuajse i përfunduar. Meqenëse materiali për ndërtimin ishte dorëzuar tashmë, kompania e ndërtimit i ka avansuar kostot, rreth 5.5 milionë euro.Verkamman, M. en Nieuwenhof, F. van den (2004) 50 jaar betaald voetbal: de complete geschiedenis. Eindhoven: De Boekenmakers. Megjithatë, kjo e la edhe një herë klubin me një borxh të konsiderueshëm. Falimentimi u shmang me një riparim dhe shitje të të gjitha pronave, duke përfshirë stadiumin, ndër të tjera, bashkisë së Utrechtit dhe Midrethit. Në vitet në vijim, FC Utrecht u rikthye në mesin e tabelës së Eredivisie.

Më 29 nëntor 2005, mbrojtësi francez dhe i preferuari i tifozëve, David Di Tommaso vdiq papritur në moshën 26 vjeçare. Di Tommaso kishte pësuar një arrest kardiak në gjumë. Klubi më pas tërhoqi numrin e fanellave të Di Tommaso, 4. Në fund të çdo sezoni, trofeu David Di Tommaso i jepet lojtarit që u konsiderua si më i vlefshmi në atë sezon nga tifozët; fituesi përcaktohet nga një sondazh në internet. Para vdekjes së tij, Di Tommaso kishte qenë fituesi më i fundit i FC Utrecht Lojtari i Vitit, dhe çmimi u emërua pas tij që atëherë.

 2005–2008: Marrja e Phanos 
parapamje| Pjesa e jashtme e Stadion Galgenwaard në 2007, me logon e Phanos të dukshme
Pas falimentimit të shmangur të vitit 2003, Utrecht, pavarësisht se mori pjesë në Kupën UEFA në 2003 dhe 2004, nuk ishte më në gjendje të dilte nga borxhi. Në korrik 2007, kompania e pasurive të paluajtshme Phanos tregoi fillimisht interes për të marrë përsipër klubin. Për shumën simbolike prej 1 euro, Phanos donte të merrte klubin, duke përfshirë të gjitha borxhet e papaguara. Kompania më pas synoi të prishte stadiumin ekzistues për ta bërë vendin në dispozicion për banim. Kompania më pas do të ndërtonte një stadium të ri pranë lagjes së re Leidsche Rijn. Phanos gjithashtu donte që klubi të bëhej një pretendent serioz në Eredivisie me anë të injeksioneve financiare. Plani u ndesh me shumë rezistencë nga mbështetësit, pasi Stadion Galgenwaard kishte parë një rinovim rrënjësor kohët e fundit.

Më pas, shpërtheu një konflikt midis kryetarit Jan Willem van Dop, i cili kishte ardhur si drejtor i Feyenoord në 2005, dhe bordit mbikëqyrës. Bordi akuzoi Van Dop për keqmenaxhim financiar, komunikim të dobët dhe sjellje egoiste, duke përfshirë rekrutimin e menaxherit Willem van Hanegem dhe sulmuesit Kevin Vandenbergh. Më 3 shtator 2007, van Dop u lirua nga detyrat e tij si kryetar, por u rikthye në detyrë tre ditë më vonë pas procedurave të shkurtuara. Si rezultat, i gjithë bordi mbikëqyrës vendosi të largohej.

 2008–tani: epoka e Van Seumeren 
Më 2 prill 2008, bordi i Utrecht njoftoi në një konferencë shtypi se klubi kishte gjetur një kandidat të përshtatshëm për marrjen e sipërmarrësit Frans van Seumeren, ish-drejtor i kompanisë logjistike Mammoet. Van Seumeren bleu 63% të aksioneve të Utrecht bv për 16 milionë euro. Ai premtoi se do t'i angazhohej klubit për një periudhë të paktën dhjetë vjeçare dhe do të riinvestonte çdo të ardhur në klub. Ai vendosi objektivin që klubi duhej të rilidhte me nënkryeësinë e tabelës së ligës brenda pak vitesh, të krahasueshëm me një klub si Heerenveen. Van Seumeren zuri vend në bordin e ri mbikëqyrës, kryetar i të cilit u bë Zhak van Ek . Përkundër faktit se kandidati i mëparshëm për marrjen e fanellës Phanos kishte dështuar në përputhje me marrëveshjen midis Utrecht dhe van Seumeren, ata mbetën të lidhur me klubin si sponsor kryesor i fanellës deri në mars 2011.

Në rolin e tij si pronar i ri i klubit, van Seumeren ishte i përfshirë në mënyrë aktive në politikën e futbollit të klubit. Në verën e vitit 2008, kundër dëshirës së trajnerit van Hanegem, ai ndërhyri në përbërjen e stafit teknik duke zëvendësuar ndihmës trajnerët John van Loen dhe David Nascimento, trajnerin e forcës dhe kondicionimit Rob Druppers dhe trajnerin e portierëve Maarten Arts. Në fund të vitit 2008, ai shkarkoi van Hanegem, pasi ai kishte shprehur vazhdimisht opinion negativ për van Seumeren. Drejtori teknik Piet Buter gjithashtu u largua më pas. Ata u zëvendësuan nga dyshja Ton du Chatinier dhe Foeke Booy si trajner dhe këshilltar teknik, përkatësisht.

Në vitin 2011, kryetari van Dop u largua nga Utrecht. Në të njëjtin vit, Wilco van Schaik u emërua si drejtor i ri i klubit. Ndryshimi i funksionit miratoi konvertimin e Utrecht nga një klub futbolli në një vennootschap (shoqëri private me përgjegjësi të kufizuar). Du Chatinier u shkarkua në verën e vitit 2011 dhe u zëvendësua nga asistenti Jan Wouters. Pavarësisht se kishte një rezyme të suksesshme për sa i përket shitjeve dhe nënshkrimeve të lojtarëve, Booy gjithashtu u la i lirë në vitin 2012 pas rezultateve zhgënjyese në fushë. Në sezonin 2012–13, Utrecht do të vazhdonte të kishte një nga sezonet më të mira historike të sezonit, duke përfunduar i pesti në tabelën e ligës, duke fituar play-off për futbollin evropian dhe duke barazuar rekordin e pikëve të klubit nga viti 1981 (63 pikë). Sezoni i ardhshëm, megjithatë, doli të ishte një pengesë; Utrecht u eliminua në raundin e dytë kualifikues të UEFA Europa League nga Differdange 03 nga Luksemburgu. Utrecht përfundimisht përfundoi i dhjeti në ligë.

Kur Wouters vendosi të mos rinovojë kontratën e tij në vitin 2014, pasi ishte trajner për tre vjet, u mor një drejtim i ri përsa i përket politikës teknike. Co Adriaanse u emërua si këshilltar teknik, një pozicion që ka qenë vakant që nga largimi i Booy në 2012. Adriaanse mori një zë këshillues, por jo detyrues, në politikën e lojtarëve dhe iu dha kompetenca në përbërjen e stafit stërvitor të klubit. Rob Alflen, asistent nën Wouters, do të ofronte seancat e trajnimit. Dyshja u punësuan me qëllim që ta bëjnë Utrechtin të luajë futboll më sulmues dhe tërheqës.

Alflen u zhgënjye, duke e çuar vetëm Utrechtin në vendin e njëmbëdhjetë në tabelën e ligës, dhe ai u la i lirë pas vetëm një sezoni në krye në 2015. Erik ten Hag u emërua si zëvendësues i tij, duke ardhur nga një pozicion si trajner i Bayern Mynih II. Ikona e klubit Jean-Paul de Jong u emërua si ndihmës i tij. Adriaanse gjithashtu u largua nga klubi, me Ten Hag që mori rolin shtesë si menaxher teknik. Sezoni 2015–16 rezultoi të ishte shumë i suksesshëm, me Utrecht që përfundoi në vendin e pestë të tabelës së Eredivisie dhe arriti në finalen e Kupës KNVB, e cila u humb 2–1 nga Feyenoord. Utrecht do të humbiste gjithashtu finalen e play-off-it për futbollin evropian nga Heracles Almelo. Ekipi rezervë i klubit, Jong Utrecht, megjithatë, u bë kampion i Beloften Eredivisie në sezonin 2015–16. Me ndryshimet e bëra në sistemin e ligës holandeze të futbollit, Jong Utrecht u promovua në Eerste Divisie të nivelit të dytë.

Në sezonin 2016–17, Utrecht siguroi një përfundim në vendin e katërt me dy ditë ndeshje të mbetura për të luajtur. Në finalen e play-off-it për futbollin evropian, ata mundën AZ Alkmaar pas një diptiku emocionues (0–3, 3–0, 4–3 pas penalltive). Si rezultat i suksesit të Utrecht-it, Ten Hag u emërua trajner i ri i Ajax-it me ndihmësin De Jong duke marrë detyrën e trajnerit më 1 janar 2018.

 Nderimet 

 Kombëtare 

 Kampionët kombëtarë (niveli më i lartë i futbollit holandez)
 Fituesit: 1957–58 (si VV DOS)
 Nënkampionët: 1953–54 (si VV DOS)
 Kampionët e distriktit (niveli më i lartë i futbollit holandez para 1956–57)
 Fituesit: 1953–54 (si VV DOS ), 1955–56 (si USV Elinkwijk)
 Eerste Divisie (niveli i dytë më i lartë i futbollit holandez)
 Nënkampionët: 1964–65 (si USV Elinkwijk)
 Tweede Divisie (niveli i tretë më i lartë i futbollit holandez)
 Fituesit: 1961–62 (si Velox)
 Nënkampionët: 1969–70 (si Velox, i përbashkët me FC Wageningen, por ndeshja vendimtare nuk u luajt kurrë për shkak të bashkimit)
 Kupa KNVB
 Fituesit: 1984–85, 2002–03, 2003–04
 Nënkampionët: 1981–82, 2001–02, 2015–16
 Të tjera: 2019–20 (finalja u anulua për shkak të pandemisë COVID-19)
 Johan Cruijff Schaal
 Fituesit: 2004
 Nënkampionët: 2003

 evropiane 

 Kupa Intertoto/Kupa e Verës
 Fituesit e përbashkët: 1978

 Lojtarët 

 Skuadra aktuale 
Redaktuar më 22-08-2024.

 Referime 

Kategoria:Klube futbolli në Holandë
Kategoria:Klube futbolli
Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara