Helena Radlińska

Helena Rajchman - Radlińska (2 maj 1879, Varshavë - 10 tetor 1954, Łódź) - pedagoge, studiuese dhe themeluese e pedagogjisë sociale në Poloni. Ajo botoi me pseudonimet: Helena Orsza, Jerzy Strumiński, Warszawianin . Ajo është marrë edhe me historinë e arsimit, leximit, bibliotekonomisë dhe librit. 

Arsimi dhe edukimi ishin më afër zemrës së saj, të cilat ajo i trajtoi si çelësat e ndërtimit të një të ardhmeje më të mirë, një të nesërme më të mirë. Ajo ishte shumë e përfshirë në pavarësi dhe aktivitete shoqërore e arsimore. Biografia e saj e detajuar është shkruar ndër të tjera nga Wiesław Theiss (libër me titull Radlińska, "Żak", Varshavë 1997; ISBN 83-86770-53-8 ).

Dy data në veprimtarinë e saj shkencore shënuan fillimin dhe zhvillimin e kësaj fushe të shkencës:

 1908 punimi mbi çështjet e pedagogjisë sociale,
 1925 Krijimi i Studimit të Punës Sociale dhe Arsimore në Universitetin e Lirë polak në Varshavë.

 Biografia 
Ajo vinte nga familja hebreje Rajchman, që i përkiste elitës së Varshavës  . Babai i tij, Aleksander Rajchman, bashkëthemelues dhe drejtor i parë i Filarmonisë Kombëtare, ishte gjithashtu i përfshirë në botimin e revistës " Echo Muzyczne, Teatralne i Artystyczne ", nëna e tij, Melania née Hirszfeld, ishte gazetare dhe vetë shkrimtare. Prindërit merreshin me aktivitete artistike dhe shoqërore. Rajchmans kishin tre fëmijë, Helena (1879–1954), Ludwik (1880–1965) dhe Aleksander Michał (1890–1940). Të tre arritën sukses profesional. Helena në fushën e pedagogjisë sociale, Ludwik në fushën e mjekësisë (ai ishte bakteriolog dhe president i Këshillit Drejtues Botëror të UNICEF-it ), dhe Aleksandri ndoqi karrierën e tij si matematikan .

Ajo u diplomua në shkollën e mesme Henryka Czarnocka në 1895. Në 1897 ajo kaloi provimin shtetëror duke i dhënë të drejtën për të dhënë mësim në shkolla private  .

Që në fillim, Radlińska ishte ndër njerëz të ndritur, patriotë që punonin në shkallë të gjerë për vendin; Rasti ishin mbledhjet e së dielës në shtëpinë e familjes, ku morën pjesë, ndër të tjera, : Henryk Sienkiewicz, Maria Konopnicka, Ignacy Jan Paderewski, Eliza Orzeszkowa . Ajo ndër të tjera ka kontaktuar edhe me me S Żeromski, W. Reymont, J. Łuszczewska . Personaliteti i saj u formua nga institucione të tilla arsimore si:

 Salla e Leximit të Shkrimeve Shkencore
 Universiteti Fluturues
 Rrethi arsimor i punëtorëve
 Shoqëria sekrete e mësimdhënies

Më 10 qershor 1902 ajo u martua me Zygmunt Radliński, profesor i ardhshëm i kirurgjisë në Universitetin e Varshavës. Burri i saj u dërgua në Siberi për aktivitetet e tij në Partinë Socialiste Polake dhe Helena e shoqëroi vullnetarisht  .

Në vitet 1913–1917, Helena Radlińska bashkëpunoi me Zyrën Qendrore të Shkollës, Unionin Popullor Polatik, Unionin e Fshatarëve dhe Partinë Popullore Polake – Wyzwolenie . Ajo ishte e lidhur me kampin e Józef Piłsudski, Departamentin Ushtarak të NKN, Organizatën Ushtarake Polake, në të cilën ajo mbante poste përgjegjëse dhe ishte anëtare e Komitetit të Lartë Kombëtar . Me rifitimin e pavarësisë, ajo mbaroi shërbimin me gradën toger.

Në vitin 1918, ajo punoi në Ministrinë e besimeve fetare dhe iluminizmit publik dhe më pas bashkëorganizoi Institutin e Arsimit dhe Kulturës Stanisław Staszic. Gjatë luftës polako-ruse, ajo ishte një oficere arsimore e ngarkuar me luftën kundër analfabetizmit .

Në vitet 1922-1939, ajo zhvilloi veprimtari mësimore, arsimore dhe shkencore në Universitetin e Lirë Polak . Ajo drejtoi Universitetin e Varshavës, ku përgatiti punonjës socialë dhe drejtoi kërkime shkencore (kërkime empirike mbi mjedisin njerëzor: koha e lirë, papunësia, patologjitë, qendrat komunitare, klubet, etj.). Punimet e para të H. ishin rezultat i kërkimeve empirike. Radlińska: Hyrje në pedagogji sociale, Qëndrimi edukativ ndaj mjedisit social, Shkaqet sociale të sukseseve dhe dështimeve të shkollës, Libër mes njerëzve . Në WWP ajo ligjëroi mbi bazat pedagogjike dhe sociale të punës edukative  .

Lufta e Dytë Botërore ndërpreu punën e saj shkencore. Gjatë pushtimit ajo zhvilloi mësimdhënie sekrete . Pas luftës, ajo u përfshi në Universitetin e Łódźit .

Ajo u varros në varrezat Stare Powązki në Varshavë (49-6-25).

 Kontributi në pedagogjinë sociale 
Lënda e pedagogjisë sociale, sipas Radlińska, është ndërveprimi i ndërsjellë i ndikimeve mjedisore dhe forcave të individëve që transformojnë mjedisin . Meqenëse ndikimet negative të mjedisit në psikikën e fëmijës pengojnë zhvillimin e forcave të tij të brendshme dhe shkaktojnë frenime dhe dështime në jetë, kompensimi i këtyre ndikimeve është një çështje themelore në pedagogjinë sociale.

Si metodologji për kërkimin mjedisor, kjo pedagogji merret me identifikimin e faktorëve që pengojnë zhvillimin e fëmijës dhe mjetet për të ndihmuar në kapërcimin e tyre. Këto mjete janë forcat shpirtërore në mjedis; Detyra e edukimit shkollor është gjetja dhe përshtatja e këtyre forcave me karakteristikat dhe nevojat e një individi. Ndikimi arsimor i faktorëve të ndryshëm shoqërorë është më i fortë se veprimtaria e shkollës, prandaj shkolla duhet të bashkërendojë punën e saj edukative me aktivitetet e institucioneve dhe shoqatave shoqërore, duhet t'u referohet çështjeve të drejtpërdrejta të nxjerra nga jeta në mënyrë që të kontribuojë njëkohësisht në transformimi i mjedisit dhe ndërtimi i formave të reja të jetës.

Duke treguar nevojën për të mobilizuar dhe përdorur të gjitha forcat sociale, Radlińska i kushton rëndësi të madhe edukimit jashtëshkollor, ndihmës kulturore dhe të gjitha shërbimeve sociale. Përcaktimi i shkaqeve të gjendjes së ekzaminuar në rastet që kërkojnë ndihmë sociale dhe gjetja e forcave që mund të mobilizohen, faktorët që mund të përdoren për të kundërbalancuar mangësitë, për të kënaqur nevojat e paplotësuara, për të parandaluar rreziqet e afërta - kjo është ajo që Radlińska sheh në thelbin e shërbimit social, i cili përfshin pedagogjinë dhe politikën sociale .

Duke qëndruar në krah të klasës punëtore, i detyruar të luftojë për çlirimin e saj nga shtypja shoqërore dhe duke parë një vlerë të veçantë te çdo qenie njerëzore, ai përpiqet gjatë gjithë jetës së tij t'u ofrojë kujdes arsimor atyre që janë veçanërisht të lënë pas dore dhe me aftësi të kufizuara. Radlińska hedh poshtë paragjykimet e aristokratizmit kulturor dhe do që të gjithë të përfitojnë njëlloj nga të mirat e mjedisit lëndor Mendimet e qeta të proletarit për të nesërmen dhe një llambë e ndezur në një kasolle fshatare janë po aq kushte të nevojshme për arsimin kombëtar sa varfëria, kujdesi dhe injoranca. dërrmuese masat e njerëzve - janë pengesa, pengesa që shkatërrojnë punën arsimore . Në përgjithësi, ai kërkon që edukimi duhet t'i mundësojë individit të gjejë "unin" e tij dhe të tregojë "unë" e të tjerëve, të zgjojë një ndjenjë të tërësisë dhe përgjegjësisë, të lehtësojë luftën e pashmangshme duke theksuar vlerat e përbashkëta dhe duke prezantuar "të tjerët" për vlerësimin lokal.

Ashtu si edukimi intelektual nuk mund të ndalet në përvetësimin pasiv të njohurive, por duhet të çojë në të menduarit e pavarur dhe të inkurajojë krijimtarinë, ashtu edhe edukimi shpirtëror duhet të kontribuojë në harmoninë e dijes dhe jetës, në asimilimin e ndjeshëm të të mirave "të padukshme", duke i lidhur ato me e gjithë përmbajtja e përvojave mendore.

Puna sociale, e kuptuar si edukim, duhet të përfshijë gjithashtu nevojat e zgjimit, rritjen e ndërgjegjësimit për idealet, organizimin e forcave dhe teknologjinë e mësimdhënies. Megjithatë, ajo nuk mund të depërtojë në sekretet e jetës individuale dhe të përpiqet për dhunë shpirtërore. Prandaj, Radlińska kërkon nga një punonjës social një qëndrim miqësor ndaj të gjitha vlerave, respekt për kontributet individuale, unitet dhe kontakt shpirtëror me grupin dhe trajnim në kontakt me njerëzit. Vlera e punës së tij nuk varet nga ajo që ai vetë bën, por nga ajo që ai mund të nxjerrë nga grupi në të cilin punon. Ai paralajmëron kundër aderimit skllav ndaj modeleve tradicionale dhe apoteozimit të relikteve, si dhe kundër traditave të nxituara të uljes. “Përmirësimi” i jetës duhet të ecë paralelisht me respektimin e vlerave individuale dhe kolektive dhe me harmonizimin e vazhdueshëm të tyre.

Aktiviteti arsimor duhet të synojë krijimin e një lidhjeje më të gjerë duke përfshirë individët në përdorimin dhe krijimin e ndërgjegjshëm të të mirave kulturore. Ajo duhet të kuptojë dinamikën e jetës shoqërore, të shohë drejtimin e zhvillimit të saj dhe, nëpërmjet bashkëpunimit solidar me qendrat e tjera të shërbimit social, të kontribuojë në realizimin e një të ardhmeje më të përsosur.

Radlińska vuri në dukje se tipari i dëshiruar i kujdesit, dhe në të njëjtën kohë një masë e efektivitetit të tij, është futja e vazhdueshme e pacientit në pavarësi . Ky postulat është një kundërpeshë e nevojshme ndaj mekanizmit përkatës të kujdesit, dhe veçanërisht ndaj rrezikut për të vrarë shkathtësinë dhe përgjegjësinë e atyre që i nënshtrohen kujdesit . Rëndësia e tij qëndron në faktin se ai mbështet një nga funksionet bazë të kujdesit - pavarësinë e kujdesit në jetë, dhe njëkohësisht përbën një kriter për ecurinë e duhur të tij.

Autori i kaq shumë veprave, një pionier në çlirimin e veprimtarisë shoqërore dhe kulturore të masave të lënë pas dore, që kontribuoi në zhvillimin e pedagogjisë sociale, do t'i kërkohej të përkufizonte ose shpjegonte se çfarë nënkuptohet me termin pedagogji sociale, në fushën e së cilës. ajo ka arritur aq shumë, por Helena Radlińska kurrë nuk e ka përfshirë një përkufizim të tillë në punën e saj. Aleksander Kamiński, duke reflektuar mbi përkufizimin e pedagogjisë sociale, shkroi: Helena Radlińska gjithmonë i është shmangur formulimit të një përkufizimi të pedagogjisë sociale. (…) ajo ndoshta kishte të njëjtën ndjenjë që shoqëroi të gjitha dekadat e punës së saj: dega e pedagogjisë që ajo formonte dukej se po zhvillohej vazhdimisht, rrjedhëse, larg stabilizimit, nga një kufizim i qartë në shtrirje: nga ankorimi përfundimisht në një specifikë. vendi i një kompleksi të madh të shkencave shoqërore .

Koncepti i Helena Radlińska për pedagogjinë sociale është një koncept specifik. Ai adopton një mënyrë mjaft të gjerë për të kuptuar botën shoqërore. Pikëpamjet e saj në këtë drejtim janë rezultat i shumë teorive shoqërore të kohës, që lidhen me jetën shoqërore, teorive të miratuara në bazë të filozofisë sociale, sociologjisë, ose të miratuara në politikën sociale të atëhershme polake të ringjallur. Mund të thuhet se, në fund të fundit, koncepti i Helena Radlińskës për pedagogjinë sociale është tejet humanist dhe personalist, sepse në qendër të konceptit të saj është njeriu dhe shqetësimi për zgjimin e veprimtarisë së tij krijuese shoqërore.

 Dekorimet 

 Kryqi i Pavarësisë (16 shtator 1931) 
 Kryqi i Kalorësit i Urdhrit të Polonia Restituta (7 nëntor 1925) 
 Złoty Wawrzyn Akademicki (5 nëntor 1935) 

 Publikimet më të rëndësishme 
 Helena Radlińska, Kush ishte Mickiewicz? , Varshavë 1897.
 Bazat e arsimit kombëtar, përgatitur nga Helena Radlińska, në: Libri përkujtimor i Kongresit të 2-të Pedagogjik Polak të mbajtur më 1 dhe 2 nëntor 1909 në Lviv, bot. Jan Kornecki, Lviv 1910.
 Helena Radlińska, Në tokën polake shumë vite më parë, Varshavë 1911.
 Puna edukative, detyrat, metodat, organizimi i saj, Helena Radlińska (red.), Kraków 1913.
 Helena Radlińska, Si të drejtoni bibliotekat udhëtuese: këshilla dhe shembuj, Toruń 1922.
 Helena Radlińska, Libri midis njerëzve, Varshavë 1934.
 Helena Radlińska, Shërbimi social i një infermiere, Varshavë 1935.
 Helena Radlińska, Qëndrimi edukativ ndaj mjedisit social. Skica të pedagogjisë sociale, Varshavë 1935.
 Shkaqet sociale, Shkaqet sociale të suksesit dhe dështimit në shkollë, Helena Radlińska (ed.), Varshavë 1935.
 Helena Radlińska, Arsimi i të rriturve: çështje - histori - forma - punonjës - organizata, Varshavë 1947.
 Helena Radlińska, Provimi në pedagogji sociale: rishikim i përmbajtjes së leksionit, Łódź 1951.
 Helena Radlińska, Shkrimet pedagogjike të T. 1-3, Wrocław 1961.

 Referime 

Kategoria:Lindje 1879
Kategoria:Njerëz nga Varshava
Kategoria:Gra polake
Kategoria:Pedagogë polakë
Kategoria:Vdekje 1954