In the Mood for Love

Në Humor për Dashuri (Kinezçe: 花樣年華; shqip: "Vitet e lulëzuara") është një film dramatik romantik i vitit 2000 i shkruar, prodhuar dhe drejtuar nga Wong Kar-wai. Një bashkëprodhim midis Hong Kongut dhe Francës, ai portretizon një burrë (Tony Leung) dhe një grua (Maggie Cheung) në 1962, bashkëshortët e të cilëve kanë një lidhje së bashku dhe që ngadalë zhvillojnë ndjenjat për njëri-tjetrin. Ai formon pjesën e dytë të një trilogjie joformale, krahas Days of Being Wild dhe 2046.

Filmi u shfaq premierë në Festivalin e Filmit në Kanë më 20 maj 2000, me vlerësimin e kritikëve dhe një nominim për ; Leung fitoi aktorin më të mirë (aktori i parë nga Hong Kongu që fitoi çmimin). Shpesh renditet si një nga filmat më të mëdhenj të të gjitha kohërave dhe një nga veprat kryesore të kinemasë aziatike.

 Skenari 
Në vitin 1962 në Hong Kongun Britanik, emigrantët shanghainezë Chow Mo-wan, gazetar dhe Su Li-zhen (zonja Çan), sekretare në një kompani transporti, marrin me qira dhoma në apartamentet ngjitur. Secili ka një bashkëshort që punon dhe shpesh i lë vetëm në turne jashtë orarit. Për shkak të prezencës miqësore, por mbizotëruese të pronares së Su-së nga Shanghain, zonjës Suen, dhe fqinjëve të tyre plot zhurmë, që luajnë mahjong, Chow dhe Su janë shpesh vetëm në dhomat e tyre dhe rrallë darkojnë me qiramarrësit e tjerë. Edhe pse fillimisht ata janë miqësorë me njëri-tjetrin vetëm sipas nevojës, ata afrohen më shumë pasi kuptojnë se bashkëshortët e tyre kanë një lidhje me njëri-tjetrin dhe më pas përpiqen të risjellin se si mund të ketë nisur lidhja.

Chow fton Su për ta ndihmuar atë të shkruajë një serial të arteve marciale . Koha e shtuar e tyre së bashku tërheq vëmendjen e fqinjëve të tyre, duke e shtyrë Chow të marrë me qira një dhomë hoteli ku ata mund të punojnë së bashku pa u shpërqendruar. Me kalimin e kohës, ata e pranojnë se kanë krijuar ndjenja për njëri-tjetrin. Kur Chow merr një punë në Singapor, ai i kërkon Su të shkojë me të. Ajo pranon, por arrin në hotel shumë vonë për ta shoqëruar atë.

Vitin tjetër, në Singapor, Chow i transmeton një histori mikut të tij se si në kohët më të vjetra, kur një person kishte një sekret, ata shkonin në majë të një mali, bënin një zgavër në një pemë dhe e pëshpëritnin në zgavër dhe e mbulonin. me baltë. Su mbërrin në Singapor dhe viziton apartamentin e Chow. Ajo telefonon Chow por hesht kur Chow e merr telefonin. Më vonë, Chow kupton se ajo kishte vizituar apartamentin e tij pasi kishte parë një bisht cigareje të lyer me buzëkuq në tavëllin e tij.

Tre vjet më vonë, Su viziton zonjën Suen, e cila do të emigrojë në Shtetet e Bashkuara, dhe pyet nëse apartamenti i saj është i disponueshëm me qira. Dikur më vonë, Chow kthehet në Hong Kong për të vizituar ish-pronarët e tij Koos, të cilët kanë emigruar në Filipine. Ai pyet për familjen Suen në vendin fqinj dhe pronari i ri i thotë se një grua dhe djali i saj tani jetojnë atje. Gjethet e çajit.

Gjatë Luftës së Vietnamit, Chow udhëton në Kamboxhia dhe viziton Angkor Wat . Ndërsa një murg e shikon atë, Chow pëshpërit diçka në një zgavër në një mur dhe e mbyll atë me baltë.

 Rolet 
 Maggie Cheung në rolin e Su Li-zhen (Znj. Chan)
 Tony Leung Chiu-wai në rolin e Chow Mo-wan
 Siu Ping Lam si Ah Ping, bashkëpunëtor i Chow
 Rebecca Pan në rolin e zonjës Suen, pronare e Chans-it
 Kelly Lai Chen si zoti Ho, punëdhënësi i Su
 Joe Cheung si njeri që jeton në banesën e zotit Koo
 Chan Man-Lei në rolin e zotit Koo, pronari i Chows
 Chin Tsi-ang si amah (shërbëtore) e Suen-it
 Roy Cheung në rolin e zotit Chan (zëri)
 Paulyn Sun në rolin e zonjës Chow

 Titulli 
Titulli origjinal kinez i filmit, që do të thotë "epoka e lulëzimit" ose "vitet me lule" - një metaforë kineze për kohën kalimtare të rinisë, bukurisë dhe dashurisë - rrjedh nga një këngë me të njëjtin emër nga Zhou Xuan nga një film i vitit 1946. Titulli në anglisht rrjedh nga kënga "I'm in the Mood for Love". Regjisori Wong kishte planifikuar ta emëronte filmin Secrets derisa e dëgjoi këngën vonë në post-produksion.

 Zhvillimi dhe paraprodhimi 
In the Mood for Love kaloi një periudhë të gjatë "shtatzënie". Në vitet 1990, Wong Kar-wai pati njëfarë suksesi komercial, shumë vlerësime kritike dhe ndikim të gjerë te kineastët e tjerë anembanë Azisë dhe botës me filma të tillë si Chungking Express dhe Fallen Angels, të dy të vendosur në Hong Kongun e sotëm. Filmi i tij i vitit 1997 Happy Together ishte gjithashtu i suksesshëm ndërkombëtarisht, duke e fituar atë Regjisori më i mirë në Festivalin e Filmit në Kanë dhe duke habitur shumë njerëz. Ishte madje popullor me audiencën kryesore në Hong Kong, pavarësisht fokusit të tij të atëhershëm të pazakontë në një histori dashurie homoseksuale dhe ishte improvizuar kryesisht në Argjentinë, një peizazh i panjohur për Wongun. Nga fundi i dekadës, me transferimin e sovranitetit të Hong Kongut nga Britania në Republikën Popullore të Kinës, Wong ishte i etur të punonte edhe një herë në kontinent, ku kishte lindur. Ai kishte qenë i pakënaqur me rezultatin përfundimtar të filmit të tij epik Wuxia të vitit 1994, Ashes of Time, i cili u vendos në kohët e lashta dhe u filmua në rajone të largëta të shkretëtirës, dhe vendosi të merrej me një mjedis më urban të shekullit të 20-të.

Në vitin 1998, Wong kishte zhvilluar një koncept për filmin e tij të ardhshëm "Summer in Pekin" . Megjithëse asnjë skenar nuk u finalizua, ai dhe kameramani Christopher Doyle kishin qenë në sheshin Tiananmen dhe zona të tjera të qytetit për të bërë një sasi të vogël xhirimesh të paautorizuara. Wong u tha gazetarëve se filmi do të ishte një muzikal dhe një histori dashurie. Wong siguroi pjesëmarrjen e Tony Leung Chiu-wai dhe Maggie Cheung për të luajtur, dhe me përvojën e tij në dizajn grafik, madje kishte bërë postera për filmin. Ai kishte filluar punën për trajtimet e skenarit, të cilat që nga Days of Being Wild, prirej t'i trajtonte si një bazë shumë të lirë për punën e tij për të siguruar financim, duke preferuar t'i linte gjërat të hapura për të ndryshuar gjatë xhirimeve.

U duk se do të kishte vështirësi për të siguruar një leje për të xhiruar në Pekin me metodat spontane të punës së Wongut dhe ndjeshmëritë e mundshme politike në vendosjen e filmit të tij në Kinën e mesit të shekullit të 20-të. Wongu kishte menduar për Verën në Pekin si një triptik historish, njësoj si koncepti i tij origjinal i Chungking Express (në të cilin tregimi i tretë ishte shndërruar në filmin Engjëjt e rënë ). Shpejt, Wongu vendosi të hiqte dorë nga kjo strukturë, duke shpëtuar vetëm një nga tre tregimet e planifikuara, të cilat ishin titulluar përkohësisht, Një histori e ushqimit, dhe kishte të bënte me një grua dhe një burrë që ndanin petë dhe sekrete. Ndërsa ai u ribashkua me aktorët dhe ekipin e tij të prodhimit, shumica e të cilëve kishin bashkëpunuar disa herë më parë, Wong vendosi që A Story of Food të ishte zemra e filmit të tij të ardhshëm. Historia do të evoluonte ngadalë në In the Mood for Love, pasi do të zhvendosej larg nga Kina kontinentale dhe do të kthehej në Hong Kong të viteve 1960.

Wong kishte vendosur gurin çarës të tij Ditët e të Qënit i Egër (Days of Being Wild) në atë kohë në Hong Kong, kur kinezët e lindur në kontinent dhe kujtimet e tyre, duke përfshirë ato të Wongut, atëherë një fëmijë i vogël, kishin një prani të fortë në territor. Ende e ngopur me tingujt e yjeve të Shangait të viteve 1930 dhe 1940 që këndonin dhe idealet që ata përfaqësonin, koha i kujtoi atij gjithashtu gamën e gjerë të muzikës së vallëzimit të gjallë që lundronte mbi Paqësor nga Filipinet, Hawaii, Amerika Latine dhe Shtetet e Bashkuara. Wong ishte përdorur si një sfond në Days of Being Wild. Wong e kishte konsideruar Days of Being Wild pas publikimit të tij në 1990 si një sukses artistik dhe kishte planifikuar një vazhdim të tij. Megjithatë, producentët e tij ishin zhgënjyer nga të ardhurat e tij në arkë, veçanërisht duke pasur parasysh se xhirimet e tij ishin të zgjatura dhe të shtrenjta, me Wongun që fillimisht u përpoq të punonte në mënyrë më të pavarur, duke përfshirë edhe bashkëpunimin për herë të parë me kineastin Christopher Doyle, i cili favorizonte spontanitetin e xhazit në metodat e tij të xhirimit. Pavarësisht përfshirjes së shumë prej yjeve kryesorë të Hong Kongut, fitimet e filmit kishin qenë modeste, kështu që Wongut nuk iu dha mundësia për ta pasuar atë. Megjithatë, ndërsa kaloi në filma të tjerë, ai e kishte ruajtur gjithmonë ëndrrën për ta bërë këtë. Me pamundësinë e idesë origjinale të Verës në Pekin, ai tani ishte në gjendje ta ndiqte atë.

Kasti i Maggie Cheung dhe Tony Leung në A Story of Food (së shpejti do të bëhej In the Mood for Love ) ofroi një mundësi për të kapur një fije të lirë të Days of Being Wild, pasi aktorët ishin shfaqur në atë film, edhe pse kurrë së bashku. Disa skena të Leung ishin lënë të paplota, në pritje të vazhdimit të planifikuar të Wongut që nuk u realizua kurrë. 2046, një vazhdim në skenarin e tij për In the Mood for Love, më vonë do të shërbente për Wongun si një vazhdim në frymë i Days of Being Wild, duke lidhur historinë e personazhit të Leung në Days dhe In the Mood. Shkrimi i 2046 filloi në thelb në të njëjtën kohë me atë të In the Mood for Love. Për shkak se asnjë film nuk e kishte skenarin, strukturën, apo edhe të gjithë personazhet e tij, të shkruar paraprakisht, Wongu filloi të punonte mbi idetë që përfundimisht arritën në 2046 gjatë xhirimeve të In the Mood for Love. Ndërsa ai dhe bashkëpunëtorët e tij e bënë filmin në një sërë ambientesh, historia e tij mori formë. Përfundimisht, këto ide vazhdimisht në zhvillim, të marra nga një prej mbetjeve të Verës në Pekin, u zhvilluan shumë për t'u përshtatur në një film. Wong hodhi poshtë pjesën më të madhe të filmimeve dhe historisë përpara se të mbërrinte në In the Mood, më vonë duke rixhiruar dhe riimagjinuar pjesën tjetër si në 2046.

 Prodhimi 
Plani i Wong për të bërë një film të vendosur kryesisht në Hong Kong nuk i thjeshtoi gjërat kur bëhej fjalë për xhirimet. Pamja e qytetit ndryshoi shumë që nga vitet 1960, dhe nostalgjia personale e Wong për atë kohë shtoi dëshirën e tij për saktësinë historike. Wong kishte pak shije për të punuar në ambientet e studios, e lëre më të përdorte efekte speciale për të imituar pamjen e kohërave të kaluara. Christopher Doyle më vonë diskutoi domosdoshmërinë e xhirimeve ku rrugët, ndërtesat dhe madje edhe pamja e rrobave të varura në linja (si në Hong Kongun e viteve 1960) mund t'u jepnin një energji të vërtetë aktorëve dhe historisë, skicat e të cilave ishin vazhdimisht të hapura për rishikim. ndërsa të shtënat përparonin. Ndërsa është vendosur në Hong Kong, një pjesë e xhirimeve (si skenat në natyrë dhe hotele) është xhiruar në lagje më pak të modernizuara të Bangkok, Tajlandë. Më tej, një pjesë e shkurtër më vonë në film është vendosur në Singapor (një nga frymëzimet fillestare të Wong-ut në histori ka qenë një tregim i shkurtër i vendosur në Hong Kong, Intersection, nga shkrimtari nga Hong Kongu, Liu Yichang). Në sekuencat e tij të fundit, filmi përfshin gjithashtu pamjet e Angkor Wat, Kamboxhia, ku personazhi i Leung është duke punuar si gazetar.

Xhirimet e filmit morën 15 muaj. Aktorët e konsideruan procesin frymëzues, por kërkues. Ata kërkonin shumë punë për të kuptuar kohërat, duke qenë pak më i ri se Wong dhe duke u rritur në një Hong Kong që ndryshon me shpejtësi ose, në rastin e Maggie Cheung, pjesërisht në Mbretërinë e Bashkuar.

Cheung portretizoi ikonën e ekranit kinez të viteve 1930, Ruan Lingyu në filmin e Stanley Kwan të vitit 1992, Center Stage, për të cilin ajo veshi qipao, fustanet e veshura nga gratë me stil kineze gjatë pjesës më të madhe të gjysmës së parë të shekullit të 20-të. Ishte performanca më e njohur e Cheung deri më sot dhe më e vështira, pjesërisht për shkak të veshjes, e cila e kufizoi lirinë e saj të lëvizjes. Për filmin e Wongut, Cheung, duke luajtur rolin e një gruaje të martuar rreth të tridhjetave, e cila kishte mbartur elegancën e viteve të saj të reja në Kinën para-revolucionar, do të vishte përsëri qipao, e njohur në kantonisht si cheongsam dhe foli për të si një mënyrë për të kuptuar personazhin e saj Su Li-zhen, forcën e qetë e së cilës Cheung e ndjeu të ndryshme nga shpirti i saj më spontan.

Kineasti Christopher Doyle, për të cilin filmi ishte bashkëpunimi i gjashtë me Wong Kar-wai, duhej të largohej kur prodhimi shkoi jashtë orarit dhe u zëvendësua nga Mark Lee Ping Bin, i njohur për punën e tij me regjisorin tajvanez Hou Hsiao-hsien. Të dy regjisorëve të fotografisë iu jipen meritat barazi në filmin e fundit. Disa skena në prerjen përfundimtare mendohet se janë xhiruar nga secila, me disa kritikë që vënë në dukje dallimet midis stilit më kinetik të Doyle siç shihet në filmat e mëparshëm të Wong, dhe pamjeve më delikate të gjata të Lee duke inkuadruar pjesët kryesore të këtij filmi.

Kritiku Tony Rayns, nga ana tjetër, vuri re gjatë një komentimi të një filmi tjetër të Wongut se stilet e ndryshme të dy kineastëve u përzien nga estetika fluide e vetë Wongut pa probleme. Ashtu si të gjitha veprat e mëparshme të regjisorit, edhe kjo është xhiruar në film, jo në mënyrë digjitale.

Largimi i Doyle-it nuk rezultoi nga argumentet e mëdha artistike me Wongun. Megjithatë, pavarësisht pajtimit së tij me qasjen spontane të Wong-ut ndaj skenarit, atij iu duk zhgënjyese rixhirimi i shumë prej momenteve kyçe pa pushim në mjedise në të gjithë Azinë Juglindore derisa i dukeshin të duhura regjisorit. Atij iu desh të refuzonte shumë projekte të tjera për shkak të angazhimit total, pa një afat kohor të qartë, të kërkuar nga Wongu. Disa vite më vonë Doyle fillimisht nënshkroi për të punuar në vazhdimin e filmit 2046, por ai gjithashtu e braktisi atë projekt në gjysmë të rrugës për arsye të ngjashme (duke u zëvendësuar nga një sërë DP) dhe që atëherë nuk ka punuar me Wongun. Tony Leung-u, nga ana tjetër, u kthye në punë tek 2046, në të cilin luajti pa Maggie Cheung, e cila bëri vetëm një paraqitje të shkurtër në pamjet tashmë të xhiruara nga In the Mood for Love. Leung luajti gjithashtu në filmin e Wong të vitit 2013, The Grandmaster. Cheung ndjeu se In the Mood for Love ishte pika më e lartë e karrierës së saj, dhe që atëherë ajo ka punuar shumë më rrallë, duke luajtur në disa filma menjëherë më pas, por brenda katër viteve u tërhoq nga aktrimi, pavarësisht se fitoi një çmim për aktoren më të mirë në Kanë për filmin Pastrimi i vitit 2004.

Muajt e fundit të prodhimit dhe postproduksionit në In the Mood for Love, një hyrje në Festivalin e Filmit në Kanë në maj 2000, ishin të njohur për konfuzionin e tyre. Filmi mezi përfundoi në kohë për festivalin, siç do të ndodhte përsëri katër vjet më vonë kur Wong paraqiti 2046. Wong vazhdoi të xhironte gjithnjë e më shumë filmin "In the Mood for Love" me kastin dhe ekipin ndërsa punonte me furi për të redaktuar sasitë masive të filmimeve që kishte shkrepur gjatë vitit të kaluar. Ai hoqi pjesë të mëdha të historisë për ta zhveshur atë në elementin e saj më themelor, marrëdhënien midis këtyre personazheve në vitet 1960, me aludime të shkurtra për kohët e hershme dhe të mëvonshme. Ndërkohë, Wong shfaqi segmente të shkurtra përpara festivalit për gazetarët dhe shpërndarësit. Pavarësisht mungesës së përgjithshme të interesit tregtar në kinemanë kineze në atë kohë nga korporatat mediatike të Amerikës së Veriut, Wong-ut iu dha një marrëveshje shpërndarjeje për një shfaqje të kufizuar teatrale në Amerikën e Veriut në USA Films, bazuar në vetëm disa minuta filmime.

Në fillim të vitit 2000, me afrimin e afatit për Festivalin e Kanës, Wongu u kontaktua nga drejtori i Kanës, i cili e inkurajoi atë të përfundonte shpejt një prerje përfundimtare dhe ofroi një kritikë konstruktive për titullin. Megjithëse titulli në kantonisht dhe mandarin bazohet në një këngë të Zhou Xuan, titulli i së cilës është përkthyer "Epoka e Çeljes", titulli ndërkombëtar doli më i ndërlikuar. Pasi hodhi poshtë Summer in Pekin dhe A Story of Food, Wongu ishte vendosur përkohësisht me Secrets, por Cannes ndjeu se ky titull nuk ishte aq i veçantë sa filmi që po përgatiste Wongu dhe sugjeroi që ai duhet ta ndryshonte atë.

Më në fund, pasi kishte përfunduar prerjen, por pa tituj, Wong po dëgjonte një album të atëhershëm të fundit nga Bryan Ferry dhe Roxy Music të titulluar Slave to Love: The Very Best of the Balads, dhe vuri re një rezonancë në këngën "I'm in the Mood for Love”, e cila ndan titullin e saj me një standard popullor të xhazit të mesit të shekullit të 20-të. Shumë nga titujt e mëparshëm të Wong në gjuhën angleze kishin ardhur nga këngët pop, kështu që ai e pa këtë titull veçanërisht të përshtatshëm.

Wong thotë se ai u ndikua nga Vertigo e Hitchcock-ut gjatë realizimit të këtij filmi dhe krahason karakterin e Tony Leung me atë të James Stewartit:

 Kënga titullore 
Kënga me titull "Hua Yang De Nian Hua" është një këngë e këngëtares së famshme Zhou Xuan nga periudha e "Ishullit të Vetmuar". Kënga e vitit 1946 është një paean për një të kaluar të lumtur dhe një metaforë e zhdrejtë për errësirën e Shangait të pushtuar nga japonezët. Wong gjithashtu vendosi këngën në filmin e tij të shkurtër të vitit 2000, të quajtur Hua Yang De Nian Hua, sipas këngës.

 Kolona zanore 

 Shigeru Umebayashi: "Tema e Yumeji" (fillimisht nga kolona zanore e Yumeji të Seijun Suzuki )
 Michael Galasso: "Angkor Wat Theme", "ITMFL", "Casanova/Flute"
 Nat King Cole: " Aquellos Ojos Verdes ", "Te Quiero Dijiste", " Quizás, Quizás, Quizás "
 Bryan Ferry: "I'm in the Mood for Love" (frymëzimi për titullin në anglisht, i gjetur, p.sh., në kolonën zanore franceze me dy CD, jo në film)
 Zhou Xuan:《花樣的年華》 "Hua Yang De Nian Hua" (frymëzimi për titullin origjinal kinez)
 Rebecca Pan: "Bengawan Solo"
 Të gjitha operat tradicionale pingtan, kantoneze, të Pekinit dhe Yue janë regjistrime historike 

 Box office dhe shpërndarja 
In the Mood for Love arkëtoi 8,663,227 HK$ gjatë ecurisë së tij në Hong Kong.

Më 2 shkurt 2001, filmi u hap në gjashtë kinema të Amerikës Veriore, duke fituar 113,280 dollarë (18,880 dollarë për ekran) në fundjavën e parë. Ai e përfundoi ecurinë e tij në Amerikën Veriore me një bruto prej 2,738,980 dollarësh. Një pamje arkivore që paraqet një montazh imazhesh nga filmat kinezë të cilësisë së mirë është paraqitur gjithashtu në koleksionin DVD.

Brutoja totale e box office në mbarë botën ishte 12,854,953 dollarë amerikanë. 
 Media shtëpiake 
Filmi është lëshuar në DVD dhe Blu-ray, veçanërisht nga Criterion Collection, i cili publikoi një transferim digjital të rivendosur  në HD në Shtetet e Bashkuara në 2012.

 Pritja dhe trashëgimia 
Në Rotten Tomatoes, filmi mban një vlerësim miratimi prej 92% bazuar në 187 komente, me një vlerësim mesatar prej 8/10. Konsensusi kritik i faqes në internet thotë: "Një vitrinë e shkrepur e shkëlqyeshme për Maggie Cheung dhe Tony Leung që shënon një evolucion të zymtë të stilit elegant të Wong Kar-wai-t, In the Mood for Love është një ngacmim tantrik që mund të të thyejë zemrën." Në Metacritic, filmi ka një rezultat mesatar të ponderuar prej 87 nga 100 bazuar në 28 komente kritike, duke treguar "lavdërim universal".

Roger Ebert i Chicago Sun-Times i dha filmit tre yje nga katër, duke e quajtur atë "një histori e harlisur dashurie të pakthyer". Elvis Mitchell, duke shkruar për The New York Times, e quajti atë si "ndoshta filmi më i mrekullueshëm i vitit".

Peter Travers i Rolling Stone shkroi se "në duart e një hakeri, In the Mood for Love mund të ishte një farsë seksuale e përdalë. Në duart e Wong Kar-wai ... filmi është i gjallë me delikatesë dhe ndjenjë". Peter Walker i The Guardian, duke e përshkruar atë si "filmin e tij të preferuar", shkroi se ofron "refleksione të thella dhe prekëse mbi bazat e jetës. Është një film për, po, dashurinë; por edhe tradhtinë, humbjen, mundësitë e humbura, kujtesën, brutalitetin. e kalimit të kohës, vetmisë - lista vazhdon". David Parkinson i Empire i dha filmit pesë nga pesë yje, duke shkruar se "shfaqjet janë mjeshtërore dhe fotografia e bukur. Është një romancë vërtet romantike dhe krijon kinema sublime". jmc e Notes on Cinema shkruan: "Pse Wong Kar Wai e fillon fundin e filmit me një vështrim të shkurtër në marrëdhëniet diplomatike kamboxhiane[?] Kamboxhia, si pjesa tjetër e Azisë Juglindore në vitet 1960, është viktimë e veprimeve të të tjerëve [dhe] mund të përpiqet të shfaqë një fytyrë të guximshme kur Charles de Gaulle e viziton, pas pamjes së saj është zemërimi për atë që të tjerët i kanë bërë".

 Ndikimi 
Sofia Coppola e vlerësoi In the Mood for Love si frymëzimin e saj më të madh në filmin e saj fitues të çmimit Oscar Lost in Translation, i cili përfundoi me ndarjen e sekreteve dhe përdori të rëndësishëm një këngë tjetër nga Bryan Ferry. Fotoja hapëse ikonike e filmit Lost in Translation u frymëzua nga një foto e In the Mood for Love. Coppola falënderoi Wong Kar-wai-n në fjalimin e saj për pranimin e Oskarit. Barry Jenkins e përmendi atë si një nga 10 filmat më të mëdhenj të të gjitha kohërave.

Regjisorët e filmit fitues të çmimeve Oscar, Everything Everywhere All at Once, cituan In the Mood for Love dhe regjisorin e tij Wong Kar-wai-n si frymëzim për pjesë të historisë së tyre me bazë multiversin.

 Listat 
Në vitin 2000, Empire e renditi atë në vendin e 42-të në listën e saj të titulluar "100 filmat më të mirë të kinemasë botërore". Ai u rendit i 95-ti në 100 filmat më të mirë nga viti 1983 deri në 2008 nga Entertainment Weekly.  Në nëntor 2009, Time Out New York e renditi filmin si filmin e pestë më të mirë të dekadës, duke e quajtur atë "rrëfimi i përsosur i dashurisë së pakonsumuar të mijëvjeçarit të ri".

They Shoot Pictures, Don't They? , një grumbullues i rishikimeve që mbulon historinë e kinemasë, rendit In the Mood for Love si filmin e 19-të më të mirënjohur të të gjitha kohërave, duke e bërë atë filmin më të vlerësuar të lëshuar kudo në botë që nga publikimi i tij në 2000.  Në sondazhin e kritikëve të Sight & Sound të vitit 2022, In the Mood for Love u shfaq në vendin e 5-të, duke e bërë atë filmin më të renditur lartë nga vitet 2000 dhe një nga vetëm dy nga vitet 2000 që renditen në top 10 të të gjitha kohërave, së bashku me David Lynch dhe filmin e tij Mulholland Drive. Filmi i Wongut ishte gjithashtu filmi më i vlerësuar nga një regjisor kinez. Filmi ia detyroi vendosjen e tij votave të 42 kritikëve (nga 846) të cilët e vendosën atë në listat e tyre individuale të 10 më të mirëve.

Në vitin 2015, Festivali Ndërkombëtar i Filmit në Busan e renditi filmin në vendin e tretë në top 100-shën e kinemasë aziatike, pas Historisë së Tokios të Yasujirō Ozu dhe Rashomon të Akira Kurosawës.

Në vitin 2016, filmi u shfaq në vendin e dytë në listën e BBC-së me 100 filmat më të mëdhenj të shekullit të 21-të pas Mulholland Drive. Filmi u rendit i 9-ti në listën e BBC 2018 të 100 filmave më të mirë në gjuhë të huaj të votuar nga 209 kritikë filmi nga 43 vende të botës.

Në vitin 2019, The Guardian e renditi filmin në vendin e pestë në listën e filmave më të mirë të shekullit të 21-të. Në vitin 2021, filmi u rendit në vendin e 8-të në listën e 100 filmave më të mirë të të gjitha kohërave të revistës Time Out.

Në vitin 2022, Sight & Sound e renditi filmin në vendin e 5-të në sondazhin e kritikëve të tij "Filmat më të mëdhenj të të gjitha kohërave". 

 Referime 
Kategoria:Filma 2000
Kategoria:Filma francezë