Dinastia e Bagrationit

Dinastia Bagrationi është një dinasti e nderuar e cila ka sunduar në Gjeorgji nga mesjeta deri në fillimin e shekullit të 19-të. Ata janë një nga dinastitë më të vjetra të krishtera në botë. Në përdorimin modern, emri i tyre nganjëherë helenizohet si Bagratidët Gjeorgjian, dhe njihen edhe në anglisht si Bagrations.

Dinastia Bagratide e Gjeorgjisë u formua në fund të shekullit të 8-të, kur Bagratidët e hershëm fituan Principatën e Iberisë përmes martesës dinastike. Në vitin 888, Adarnase IV i Iberisë rivendosi monarkinë gjeorgjiane, duke filluar një periudhë të rëndësishme për historinë e Gjeorgjisë. Në këtë periudhë, mbretëria e Gjeorgjisë lulëzoi nga shekulli i 11-të deri në shekullin e 13-të, duke shënuar Epokën e Artë Gjeorgjiane. Mbretërit David IV Ndërtuesi dhe stërmbesëja e tij, Tamara e Madhe, ishin figura të rëndësishme në këtë periudhë, duke kontribuar në fuqizimin dhe përparimin e vendit në fushën politike, ushtarake dhe kulturore.

Pas shpërbërjes së Mbretërisë së Bashkuar të Gjeorgjisë në fund të shekullit të 15-të, degët e dinastisë Bagrationi sunduan tre mbretëritë e shkëputura gjeorgjiane, Mbretërinë e Kartli, Mbretërinë e Kakhetit dhe Mbretërinë e Imeretit, deri në aneksimin rus në fillim të shekullit të 19-të. Edhe pse Traktati i Georgievskut i vitit 1783 garantonte sovranitetin e dinastisë Bagrationi dhe praninë e tyre në fronin gjeorgjian, Perandoria Ruse më vonë thyen kushtet e traktatit dhe anekson protektoratin. Dinastia vazhdoi të jetonte brenda Perandorisë Ruse si një familje fisnike perandorake deri në Revolucionin e Shkurtit të vitit 1917. Në vitin 1921, sundimi sovjetik në Gjeorgji detyroi disa anëtarë të familjes të pranojnë zbritjen dhe humbjen e pronës në Gjeorgji. Disa anëtarë u zhvendosën në Evropën Perëndimore, ndërsa disa Bagrations u riatdhesuan pasi Gjeorgjia rifitoi pavarësinë në vitin 1991.

 Origjina 
Emërtimi i hershëm gjeorgjian për dinastinë ishte Bagratoniani, ndërsa më vonë u ndryshua në Bagratuniani dhe Bagratovani, dhe në fund u bë Bagrationi. Këto emra, si dhe emri armen Bagratuni dhe emërtimi modern Bagratid, kanë kuptimin "fëmijët e Bagratit" ose "shtëpia e Bagratit". Emri Bagrat ka origjinë iraniane. Diskutimet midis studiuesve gjeorgjianë dhe armenë për origjinën e dinastisë Bagratid vazhdojnë ende, me gjeorgjianët që argumentojnë për origjinën gjeorgjiane të dinastisë, ndërsa armenët dhe studiuesit perëndimorë besojnë se ata kanë lidhje me dinastinë Bagratuni të armenëve.

Sipas një tradite të regjistruar për herë të parë në veprën e kronikut gjeorgjian të shekullit të 11-të Sumbat Davitis-Dze dhe e përsëritur shumë më vonë nga Princi Vakhushti Bagrationi (1696–1757), dinastia pretendonte prejardhjen nga mbreti biblik dhe profeti David dhe erdhi nga Izraeli rreth vitit 530 pas Krishtit. Sipas kësaj tradite, shtatë vëllezër refugjatë të linjës Davidike u shpërngulën në rajonet e ndryshme të Kaukazit, ku tre prej tyre u vendosën në Armeni dhe katër të tjerët në Kartli (Iberia), ku u martuan me shtëpitë e pushtetit vendas dhe morën toka në zotërim të trashëguar. Njëri nga katër vëllezërit, Guaram, themeloi një linjë të quajtur më pas Bagrationi pas djalit të tij Bagrat. Pasardhësi i tij, Guaram, u bë princ kryesues i Iberisë nën protektoratin bizantin dhe mori titullin e oborrit bizantin të Kouropalates në vitin 575. Kështu, sipas kësaj tradite, dinastia e Bagrationinëve fillon dhe sundoi deri në vitin 1801.

Ky mit i origjinës biblike të Bagratidëve gjeorgjianë ishte një mjet i rëndësishëm në ruajtjen e legjitimitetit të tyre dhe në forcimin e sundimit të tyre mbi Gjeorgjinë. Megjithatë, studimet moderne kanë treguar se origjina e tyre nuk është me prejardhje biblike, por ata janë një degë e dinastisë armene të Bagratidëve. Adarnase, babai i Ashot I, ishte personi që kaloi në Kartli pas një kryengritjeje kundër sundimit arab në vitin 775. Pas fitores së Principatës së Iberisë në vitin 813, Ashot I themeloi shtëpinë mbretërore të Gjeorgjisë. Kështu, legjenda e origjinës davidike u zhvillua më tej nga pretendentët e mëparshëm armenë, për të mbështetur legjitimitetin e tyre dhe sundimin e tyre mbi Gjeorgjinë.

Historia e familjes Bagrationi fillon në fund të shekullit të 8-të. Megjithatë, disa studiues, si Cyril Toumanoff, kanë sugjeruar se prej shekullit të 2-të pas Krishtit, ka gjurme të parë të një degëje të hershme të Bagratidëve, që ndiqnin sundimin mbi mbretërinë e Odzrkhe, e njohur edhe si Bivritianis, në territoret e sotme të Gjeorgjisë jugore. Linja e Odzrkhe zgjati deri në shekullin e 5-të pas Krishtit. Megjithatë, këta Bagratidë nuk mund të konsiderohen si paraardhësit drejtpërdrejtë të Bagratidëve të mëvonshëm, të cilët u bënë mbretërit e Gjeorgjisë së bashkuar. Pavle Ingorokva ka sugjeruar se Bagratidët ishin një degë e dinastisë Pharnavazid të Mbretërisë së Iberisë. Kjo sugjerim e thellon lidhjen e familjes Bagrationi me historinë e hershme të Gjeorgjisë, treguar se ata mund të kenë pasur një origjinë më të hershme dhe të jenë ndërtrashëgimtarë të një dinastie më të vjetër në rajon.

 Historia 

 Dinastia e hershme 
parapamje| Davidi III i Taos i paraqitur në një basoreliev nga Manastiri Oshki
Në kohën kur monarkia gjeorgjiane (Iberia Kaukaziane) ra nën ndikimin e Perandorisë Persiane Sasanide në shekullin e 6-të dhe u vu përballë sulmeve arabe, familja Bagrationi u rrit në rëndësi. Kjo ndodhi për shkak të shkëputjes së dinastive princërore vendase, si Guaramidët dhe Chosroids, dhe konfliktet me perandorinë bizantine.Me zhdukjen e dinastive të mëparshme, Bagrationit morën vendin e tyre në skenën politike të Gjeorgjisë. Përveç martesave të shumta me dinastitë e mëparshme, ata përfituan nga preokupimi i Perandorisë Arabe dhe konfliktet me Perandorinë Bizantine.Edhe pse nuk arritën të stabilizoheshin në kryeqytetin e lashtë Tbilisi dhe Kartli lindor për shkak të sundimit arab, Bagrationit ruajtën dominimin e tyre në Klarjeti dhe Meskheti, duke zgjeruar më pas zotërimet e tyre drejt jugut në marshimet armene veriperëndimore për të krijuar një territor të madh, të njohur në historinë moderne si Tao-Klarjeti, nën patronatin bizantin. Në vitin 813, dinastia Bagrationi fitoi titullin trashëgues të princit kryesor të Iberisë (Kartli), me Ashot I, i cili u nderua me titullin e kourapalates nga perandori bizantin. Kjo ngjarje shënon fillimin e një periudhe të rëndësishme të pushtetit të Bagrationit në Gjeorgjinë e lashtë.

Edhe pas rigjallërimi të monarkisë, tokat gjeorgjiane mbetën të ndara midis autoriteteve rivale, me Tbilisin nën kontrollin e arabëve. Djemtë dhe nipërit e Ashot I themeluan tre degë të veçanta - linjat e Kartli, Tao dhe Klarjeti - të cilat shpesh luftonin me njëri-tjetrin dhe me sundimtarët fqinjë për kontrollin e territorit. Linja e Kartli dominonte në këtë periudhë, dhe në vitin 888, me Adarnase I, ajo arriti të rivendoste autoritetin mbretëror indigjen të Iberisë, që ishte nën influencën e huaj që nga viti 580. Pasardhësi i tij, Bagrat III, ishte në gjendje të konsolidonte trashëgiminë e tij në Tao-Klarjeti dhe në Mbretërinë Abkhaziane, veprimtarinë e tij diplomike dhe pushtuese u lehtësua nga babai i tij, David III i Taos. David ishte një udhëheqës energjik dhe i suksesshëm, i cili i shërbeu si një model i fuqishëm për pasardhësit e tij.

 Mosha e artë 

parapamje| Mbreti David IV i Gjeorgjisë
Kjo monarki e bashkuar ruajti pavarësinë e saj të pasigurt nga perandoria bizantine dhe Selxhukët gjatë gjithë shekullit të 11-të. Gjatë kësaj periudhe, Gjeorgjia lulëzoi nën udhëheqjen e Davidit IV Nd ërtuesin (1089–1125), i cili u bë një figurë domethënëse në historinë gjeorgjiane. Ai arriti të përballonte sulmet e Selxhukëve dhe në thelb arriti të bashkonte Gjeorgjinë përmes rifitimit të Tbilisit në vitin 1122.Me rënien e pushtetit bizantin dhe shpërbërjen e Perandorisë së Madhe Selxhuke, Gjeorgjia u bë një nga kombet më të shquar të Lindjes së Krishterë. Perandoria gjeorgjiane u shtri nëpër Kaukazi të Veriut deri në veri të Iranit dhe në lindje të Azisë së Vogël, duke u bërë një fuqi e rëndësishme në rajon. Kjo periudhë e shquar në historinë gjeorgjiane u karakterizua nga një kohë e madhe e stabilitetit dhe zhvillimit kulturor dhe politik të vendit.

Edhe përkundër incidenteve të përsëritura të mosmarrëveshjeve dinastike, mbretëria e Gjeorgjisë vazhdoi të përparojë gjatë mbretërimit të Demetrios I (1125–1156), Gjergji III (1156–1184), dhe veçanërisht, gjatë mbretërisë së vajzës së tij, Tamarës së Madhe (1184–1213). Tamarja, një figurë e shquar në historinë e Gjeorgjisë, ishte një udhëheqëse e fuqishme dhe e zotë në politikë, qeverisje dhe në fushën ushtarake. Nën mbretërimin e saj, Gjeorgjia arriti në një pikë kulmore të pushtetit dhe ndikimit në rajon.Me vdekjen e Gjergjit III, linja kryesore mashkullore u shua, dhe trashëgimtaria vazhdoi përmes martesës së mbretëreshës Tamar me princin Alan David Soslan, i cili kishte prejardhje të njohur Bagratide. Kjo martesë e siguroi vazhdimësinë e dinastisë Bagrationi në krye të Gjeorgjisë dhe ndikoi në zhvillimin e ngjarjeve në vend për periudhën në vijim.

 Rënia 
Pas pushtimeve të Khwarezmians në vitin 1225 dhe të Mongolëve në  vitin 1236, Gjeorgia hyri në një periudhë të ndryshme, duke shënuar përfundimin e asaj që njihet si "epoka e artë" e saj. Konfliktet kundër pushtuesve mongolë krijuan një situatë të ndërlikuar, duke shkaktuar një diarki në vend, ku një degë ambicioze e dinastisë Bagrationi mbizotëronte mbi Gjeorgjinë Perëndimore, njohur si Imereti. Edhe pse pati periudha të shkurtëra ribashkimi dhe ringjalljeje nën George V Brilliant (1299–1302, 1314–1346), sulmet e pushtuesit turko-mongol Timur midis 1386 dhe 1403 goditën rëndë mbretërinë gjeorgjiane.Rreth një shekull më vonë, uniteti i saj u shkatërrua përfundimisht nga dy federata rivale turke; Kara Koyunlu dhe Ak Koyunlu. Deri në vitin 1490/91, monarkia e dikurshme e fuqishme u nda në tre mbretëri të pavarura - Kartli (qëndrore në Gjeorgjinë lindore), Kakheti (Gjorgia lindore) dhe Imereti (Gorgjia perëndimore) - secila e udhëhequr nga një degë rivale e dinastisë Bagrationi. Përveç kësaj, ka pesë principata gjysmë të pavarura - Odishi - Mingrelia, Guria, Abkhazia, Svaneti dhe Samtskhe - të dominuara nga klanet e tyre feudale.

Gjatë tre shekujve pasues, sundimtarët gjeorgjianë ruajtën autonomi të tyre, megjithëse në rrezik nën dominimin e Perandorisë Osmane dhe Perandorisë Safavide, si dhe nën sundimin e pasardhësve të tyre, si Perandoria Afsharide dhe pastaj Perandoria Qajar. Megjithëse disa herë shërbenin si njëfarë kukullash në duart e suzerenëve të tyre të fuqishëm, ata arritën të ruajnë një gradë të caktuar autonomie. Për të siguruar mbështetjen e suzerenëve të tyre, shumë sundimtarë gjeorgjianë u konvertuan në Islam, shpesh si kusht paraprak i marrjes së investimeve nga këta suzerenë. Anëtarët e familjes mbretërore dhe aristokracisë gjeorgjiane shpesh zgjidheshin për role administrative të rëndësishme brenda Perandorisë Safavide. Disa prej tyre, si pjesëtarë të dinastisë Bagrationi, mbajtën pozita të rëndësishme, siç ishte pozita e darugha ("prefekt") të kryeqytetit mbretëror safavid të Isfahanit për një periudhë prej mbi 100 vjet, nga viti 1618 deri në vitin 1722. Edhe pse u ul në pushtet në Kartli në vitin 1632, Rostom Khan shërbeu si darugha i Isfahanit për 40 vjet, duke përfaqësuar autoritetin e Gjeorgjisë në kryeqytetin safavid. Ai gjithashtu emëroi deputetë për ta përfaqësuar atë në kryeqytetin e Perandorisë Safavide.

Linja e Imeretit vazhdoi të përfshihet në luftën civile, duke përjetuar shumë ndërprerje radhazi. Megjithatë, mbretëria u kursye për një kohë relative nga sulmet e suzerenëve osmanë, ndërsa Kartli dhe Kakheti u nënshtruan në mënyrë të ngjashme sundimtarëve persë. Përpjekjet e tyre për të asgjësuar mbretëritë e ndara vasale ishin të kotë. Për fat të mirë, dy monarkitë e Gjeorgjisë Lindore arritën të mbijetojnë për t'u ribashkuar nën Mbretin Erekle II në vitin 1762. Erekle II bashkoi në vetvete linjat kartliane dhe kaketike, duke sjellë një unitet të pazakontë. Linja e Kartlisë, në veçanti, vazhdoi të ekzistojë me prejardhje mashkullore në degën e Mukhranelit që nga viti 1658.

 Monarkët e fundit 
parapamje| Erekle II, mbret i mbretërive gjeorgjiane lindore të Kakheti dhe Kartli-Kakheti
Në vitin 1744, Erekle II dhe babai i tij, Teimuraz II, fituan respektivisht mbretëritë e Kakhetisë dhe Kartlisë nga sundimtari i tyre, Nader Shah, si një shpërblim për besnikërinë e tyre. Pas vdekjes së Nader Shah në vitin  1747, Erekle II dhe Teimuraz II përfituan nga paqëndrueshmëria e situatës dhe shpallën pavarësinë faktike. Kur Teimuraz II ndërroi jetë në vitin  1762, Erekle II mori pasardhësin e tij si sundimtar i Kartlisë dhe bashkoi dy mbretëritë në një bashkim personal, formuar Mbretëria e Kartli-Kakhetisë. Kështu, ai u bë sundimtari i parë gjeorgjian që udhëhoqi një Gjeorgji lindore të bashkuar politikisht në tre shekuj. Gati në të njëjtën kohë, Karim Khan Zand erdhi në pushtet në Iran. Erekle II i dorëzoi formalisht nënshtrimin e tij si sundimtari i ri i Iranit, por në praktikë mbeti autonom gjatë gjithë periudhës së sundimit Zand.

Erekle II, i njohur ndryshe si Herkuli, arriti një shkallë stabiliteti në Kartli-Kakheti dhe vendosi hegjemoninë politike në Transkaukazinë lindore. Në Traktatin e Georgievsk të vitit 1783, ai vendosi mbretërinë e tij nën mbrojtjen e Rusisë Perandorake. Megjithatë, Rusia dështoi të ofronte ndihmë kur sundimtari pers, Agha Mohammad Khan Qajar, pushtoi dhe shkatërroi Tbilisin në  vitin 1795 për të detyruar ndërprerjen e lidhjeve gjeorgjiane me Rusinë. Ai kërkonte të rivendoste sundimin tradicional të Persisë mbi rajonin.

Pas vdekjes së Erekle II në vitin 1798, djali dhe pasardhësi i tij, Mbreti George XII, kërkonte mbrojtjen e Perandorit Pali I të Rusisë, duke e shtyrë atë të ndërhynte në grindjen e ashpër dinastike mes bijve dhe nipërve të shumtë të Erekle të ndjerë. Pali ofroi përfshirjen e Mbretërisë së Kartli-Kakhetit në Perandorinë Ruse, duke rezervuar një shkallë të caktuar autonomie për dinastinë vendase. Në vitin 1799, trupat ruse marshuan në Tbilisi. Negociatat për kushtet ishin ende në proces, kur Pali nënshkroi një manifest më 18 dhjetor të vitit 1800, duke shpallur në mënyrë të njëanshme aneksimin e Kartli-Kakhetit në Perandorinë Ruse. Kjo shpallje u mbajt e fshehtë deri në vdekjen e mbretit George më 28 dhjetor. Djali i tij i madh, Tsarevich Davit, u pranua zyrtarisht si trashëgimtar i dukshëm nga Perandori Pali më 18 prill të vitit 1799, por pranimi i tij si mbret pas vdekjes së babait të tij nuk u njoh.

Më 12 shtator  te vitit 1801, perandori Aleksandri I i Rusisë konfirmoi zyrtarisht vendosmërinë e Palit, duke larguar dinastinë Bagrationi nga fronin gjeorgjian. Megjithë dallimet midis tyre, disa nga princat Bagrationi u rezistuan aneksimit rus, duke u përpjekur të nxisnin rebelim. Shumica prej tyre më vonë u arrestuan dhe u dëbuan nga Gjeorgjia.

Sundimi i Shtëpisë së Imeretëve përfundoi më pak se një dekadë më vonë. Më 25 prill  te vitit 1804, mbreti i Imeretit, Solomon II, formalisht një vasal osman, u bind të nënshkruante Konventën e Elaznaurit me Rusinë, me kushte të ngjashme me ato të Traktatit të Georgievsk. Megjithatë, forcat ruse e rrëzuan Solomonin nga froni më 20 shkurt  te vitit 1810. Edhe pse u përpjek të rifitonte pushtetin gjatë një rebelimi të mëvonshëm, ai vdiq në mërgim në Trabzon, Turqia Osmane, në  vitin 1815. Sundimi rus mbi Gjeorgjinë u njoh përfundimisht në traktate të ndryshme paqeje me Iranin dhe osmanët, ndërsa territoret e mbetura gjeorgjiane u përvetësuan gradualisht nga Perandoria Ruse gjatë shekullit të 19-të.

 Bagrationi në Rusi 
parapamje| Gjeneral Pyotr Bagration
Nën sundimin e Perandorisë Ruse, Bagrationët u shndërruan në një familje të njohur aristokratësh. Princi Pyotr Bagration, një stërnip i mbretit Jesse të Kartli, shkëlqeu si një gjeneral rus dhe u shndërrua në një hero të Luftës Patriotike të vitit 1812. Vëllai i tij, Princi Roman Bagration, gjithashtu u bë një gjeneral rus, duke shkëlqyer në Luftën Ruso-Persiane (1826-1828) dhe u bë personi i parë që hyri në Jerevan në vitin 1827. Roman Bagration u njih për patronazhin e tij të artit, letërsisë dhe teatrit. Teatri që ai kishte në Tbilisi u konsiderua si një nga më të mirët në gjithë Kaukazin. Djali i tij, Princi Pyotr Romanovich Bagration, u emërua si guvernator i rajonit Tver dhe më vonë si guvernator i përgjithshëm i provincave baltike. Ai gjithashtu u njih si një inxhinier metalurgjik i njohur për punën e tij në zhvillimin e cianidimit të arit në Rusi. Një tjetër personalitet i rëndësishëm ishte Princi Dmitry Petrovich Bagration, një gjeneral rus që luftoi në Luftën e Parë Botërore, duke shërbyer në ofensivën Brusilov dhe më pas bashkimi me Ushtrinë e Kuqe.

 Bagrationi sot 

 Dega Mukhrani 
Shtëpia e Mukhranit shquhet si dega më e lartë patrilineare e dinastisë Bagrationi, duke u përqendruar drejtpërdrejt në linjën e Mbretit Konstandini II të Gjeorgjisë. Fillimisht një degë kadete e ish-Shtëpisë Mbretërore të Kartlit, ata u bënë linja gjenealogjikisht më e vjetër e familjes Bagrationi në fillim të shekullit të 20-të; dhe megjithëse kjo degë e vjetër e kishte humbur sundimin e Kartli-t deri në vitin 1724, ajo mbajti Principatën e Mukhranit deri në aneksimin e saj nga Rusia, së bashku me Kartli-Kakhetin, në  vitin 1800.

Kjo degë e familjes është e lidhur me Shtëpinë e Borbonit, Shtëpinë e Wittelsbach, Shtëpinë e Habsburg-Lorraine dhe Shtëpinë e Romanov . Një anëtare e kësaj dege, Princesha Leonida Georgievna Bagration-Moukhransky, u martua me Vladimir Cyrillovich, Duka i Madh i Rusisë, dhe u bë nëna e një prej pretenduesve të trashëgimisë Romanov, Maria Vladimirovna, Dukeshës së Madhe të Rusisë .  Shumica dërrmuese e Shtëpive Mbretërore mbretërore dhe jo-mbretërore e njohin pretendimin e Princit Davit për Kryesinë e Shtëpisë Mbretërore të Gjeorgjisë.

Në vitin 1942, Princi Irakli (Erekle) Bagrationi-Mukhraneli, një anëtar i lartë i dinastisë mbretërore gjenealogjike të Gjeorgjisë, shpalli veten kreun e Shtëpisë Mbretërore të Gjeorgjisë. Ai themeloi Unionin e Tradicionalistëve Gjeorgjian në mërgim. Gruaja e tij e dytë, Maria Antonietta Pasquini, e bija e Ugo, Konti di Costafiorita, lindi një djalë dhe trashëgimtar, por, fatkeqësisht, vdiq në lindje në shkurt të vitit 1944. Në gusht të vitit 1946, Princi u martua sërish, kësaj here me Princeshën María Mercedes de Baviera y Borbón, një mbesë e mbretit Alfonso XII dhe e bija e Don Fernando de Baviera y Borbón, i cili kishte braktisur të drejtat e tij mbretërore në Bavari për të bërë një jetë të natyralizuar në Spanjë.

Nisur nga viteve 1990, anëtarët e vjetër të pasardhësve Bagrationi-Mukhraneli filluan të ktheheshin në Gjeorgji nga Spanja, duke shënuar fundin e brezave të mërgimit. Djali i Iraklit, Princi Georgi Bagrationi-Mukhraneli, u njoh zyrtarisht nga qeveria dhe udhëheqësit e kishës kur soll eshtrat e babait të tij nga Spanja për t'i varrosur bashkë me paraardhësit e tij në Katedralen Svetitskhoveli në Mtskheta në vitin 1995. Më pas, ai u transferua në Tbilisi në vitin 2005, ku edhe ndërroi jetë. Djali i tij i madh, Princi Irakli (Erekle), i lindur në 1972, zgjodhi të shtynte pretendimin e tij dinastik në favor të vëllait të tij më të vogël, Princit Davit, i cili ishte lindur në  vitin . Princi Davit, pas rikthimit në Tbilisi dhe rikthimit të shtetësisë gjeorgjiane, u bë Kryetar i Këshillit Familjar dhe titujve të dinastisë Mukhraneli.

 Dega Gruzinsky 
Familja Bagration-Gruzinsky, megjithëse në një pozitë gjenealogjike më të ulët krahasuar me princat e Mukhranit, mbretëroi mbi mbretërinë e Kakheti. Ata bashkuan dy mbretëritë në një, krijimin e mbretërisë së Kartli-Kakheti në vitin 1762 dhe mbajtën sovranitetin e tyre deri në aneksimin rus në vitin 1800.

Princi Nugzar Petrovich Bagration-Gruzinski, i lindur në vitin 1950, është pasardhësi më i vjetër i njohur në linjën patrilineare i mbretit të fundit të Kartli-Kakhetisë, George XII. Ai është, pra, kreu i degës së dinastisë së Kartli-Kakhetisë, e cila, edhe pse në një pozitë gjenealogjike më të ulët krahasuar me Mukhranelit, ka sunduar mbi një pjesë të Gjeorgjisë, duke mbajtur fronin e një mbretërie gjeorgjiane deri në vitin 1800.

Nugzar është një regjisor teatri dhe kinemaje, ndërsa babai i tij, Princi Petre Bagration-Gruzinski (1920–1984), ishte një poet i shquar dhe autor i veprës "Kënga e Tiflisit".

Në mungesë të çështjeve mashkullore, princi Evgeny Petrovich Gruzinsky (1947-2018), stërnip i vëllait të vogël të Bagratit, Ilia (1791–1854), i cili jetonte në Federatën Ruse, u konsiderua si trashëgimtar i supozuar brenda të njëjtës parim të parësorisë. Megjithatë, ai vdiq pa probleme dhe asnjë prejardhje mashkullore (e regjistruar dhe zyrtare) nuk mbeti në degën e Gruzinsky përveç nga vetë Nugzari. Për shkak të mungesës së një trashëgimie mashkullore, Nugzar argumenton se vajza e tij më e madhe, Anna, duhet të caktohet si trashëgimtare e tij.

 Dega Imereti 
Ka shumë versione të ndryshme të drejtimit të Shtëpisë së Imeretit, të cilat kanë shkaktuar debate dhe kontroversa. Një prej tyre referohet te linja mashkullore që zbriste nga David II i Imeretit, por u zhduk në vitin 1978 pas vdekjes së Princit Konstantin Imeretinski, i cili nuk la trashëgimtarë mashkullorë, por tre vajza nga vëllai i tij të madh.

Princi Nugzar Petrovich Bagration-Gruzinski beson se drejtimi i degës së Imeretit u transferua - për një arsye apo një tjetër - në fillim të shekullit të 20-të në një degë të re që rrjedh nga një djali i madh i Princit Bagrat të Imeretit. Megjithatë, kjo degë u shua për linjën mashkullore në vitin 1937 dhe për linjën femërore në vitin 2009.

Pretendimi i tretë përmban një degë tjetër që shkon nga djali më i vogël natyror  i Princit Bagrat. Kjo rradhë vazhdon në linjën mashkullore dhe drejtohet nga Princi David Bagrationi (lindur në  vitin 1948) (të mos ngatërrohet me djalët e tij më të rinj nga dega Mukhrani).

Pretendenti aktual është Irakli Davitis Dze Bagrationi, kreu i pasardhësit gjeorgjian të dinastisë mbretërore Bagrationi të Imeretit, si pasardhësi i drejtpërdrejtë mashkullor i mbretërve të Imeretit, veçanërisht pasardhësi i drejtpërdrejtë i Aleksandrit V. Irakli ës djali i David Bragationi dhe Irina Kobakhidze, i lindur më 10 korrik  te vitit 1982 në Terjola, Imereti, Gjeorgji. Ai është pasardhësi dhe kreu i ardhshëm i Shtëpisë së Bagrationi-Imeretëve. Irakli është njohur nga Patriarku i Gjeorgjisë, si dhe Patriarku Ekumenik i Kostandinopojës, si dhe Unione della Nobiltà Bizantina.

 Bashkimi i degëve Bagrationi 
Martesa e Princeshës Anës, vajzës së Princit Nugzar, me Princin Davit Bagrationi-Mukhraneli, u zhvillua më 8 shkurt të vitit 2009 në Katedralen Sameba në Tbilisi. Kjo martesë simbolike bashkoi dy degët e familjes mbretërore gjeorgjiane, Gruzinsky dhe Mukhrani. Të pranishmit ishin 3,000 spektatorë, përfshirë zyrtarë dhe diplomatë të huaj, si dhe një numër i madh i mediave gjeorgjiane, duke e bërë këtë ngjarje një moment shumë të ndjeshëm për vendin dhe përmonarkistët në Gjeorgji.

Rëndësia dinastike e martesës qëndronte në faktin se, në mes të trazirave politike që kanë tronditur Gjeorgjinë që nga pavarësia e saj në  vitin 1991, Patriarku Ilia II i Gjeorgjisë bëri një thirrje publike për rivendosjen e monarkisë si një rrugë drejt unitetit kombëtar në tetor  te vitit 2007. Kjo thirrje shkaktoi diskutime dhe debat në opinion, duke sjellë përpara një nocionin e një monarkie kushtetuese gjeorgjiane. Për shkak të kësaj thirrjeje, disa politikanë dhe parti filluan të shfaqnin interes për ideën e një monarkie, ndërsa u ngrit një konkurrencë midis princave dhe mbështetësve të dinastisë së vjetër. Historianët dhe juristët filluan të debatonin mbi çështjen e trashëgimisë dhe se cili Bagrationi kishte të drejtën më të fortë për fronin që kishte qëndruar bosh për dy shekuj. Kjo situatë krijoi një kontekst të ri politik dhe dinastik në Gjeorgji, duke shkaktuar një reflektim të thellë mbi identitetin dhe rrugën e ardhshme të vendit.

Disa monarkistë mbështesin pretendimin e degës së Gruzinsky, ndërsa të tjerë - duke përfshirë shumicën e Shtëpive Mbretërore - mbështesin atë të degës së riatdhesuar të Mukhraneli. Të dy degët kanë prejardhje të drejtpërdrejtë nga mbretërit mesjetarë të Gjeorgjisë, duke filluar nga Konstandini II i Gjeorgjisë, i cili vdiq në vitin  1505. Këto linja trashëgimore vazhdojnë të jenë të ndërprera dhe legjitime mashkullore në shekullin e 21-të, sipas shumë monarkistëve. Kjo bën që pretendimet e tyre për fronin e Gjeorgjisë të jenë të përcaktuara nga trashëgimia dhe historitë e tyre familjare të gjatë.

Përveç vëllait të tij të madh të pamartuar Irakliu, Davit Bagrationi është trashëgimtari mashkull i familjes Bagrationi. Babai i nuses së tij është pasardhësi më i vjetër i Bagrationit të fundit që mbretëroi mbi mbretërinë e bashkuar të Gjeorgjisë Lindore. Martesa midis trashëgimtares së Nugzar Gruzinsky dhe trashëgimtarit Mukhrani mund të zgjidhë rivalitetin e tyre për pretendimin për fronin. Kjo mund të sjellë një bashkim të dy degëve të Bagrationit dhe të parandalojë konfliktet e mundshme për trashëgiminë.

Princi David dhe Princesha Anna u bënë prindër të një djali më 27 shtator te vitit  2011, Princit Giorgi Bagration Bagrationi. Nëse asnjë princ tjetër Bagrationi nuk lind në degën Gruzinsky ose Mukhraneli, të cilat kanë prejardhje të vjetër nga parësia, dhe Princi Giorgi mbijeton ata që jetojnë tani, ai do të bëhet trashëgimtari mashkull i Shtëpisë së Bagrationi dhe trashëgimtari i përgjithshëm i George XIII të Kartli-Kakheti. Kjo do të thotë se ai do të mbajë peshën e trashëgimisë së dinastisë Bagrationi dhe do të ketë pretendimet mbi titullin e mbretit të Gjeorgjisë nëse kjo formë e qeverisjes ripristin më vonë.

 Galeria e disa monarkëve gjeorgjianë të dinastisë Bagrationi 

 Shiko gjithashtu 

 Pema familjare e monarkëve gjeorgjian të dinastisë Bagrationi të Tao-Klarjetit
 Pema familjare e monarkëve gjeorgjian të dinastisë Bagrationi të Gjeorgjisë së bashkuar
 Pema familjare e monarkëve gjeorgjian të dinastisë Bagrationi të Kartli
 Pema familjare e monarkëve gjeorgjian të dinastisë Bagrationi të Kakheti
 Pema familjare e monarkëve gjeorgjian të dinastisë Bagrationi të Imeretit
 Monarkizmi në Gjeorgji

 Referencat 

 Burimet 

Kategoria:Dinasti
Kategoria:Gjeorgjianë
Kategoria:Themelime shekulli VIII
Kategoria:Shpërbërje shekulli XIX