Induktiviteti

__NOINDEX__

Induktiviteti është prirja e një përcjellësi elektrik për të kundërshtuar një ndryshim në rrymën elektrike që rrjedh nëpër të. Rryma elektrike prodhon një fushë magnetike rreth përcjellësit. Forca e fushës magnetike varet nga madhësia e rrymës elektrike dhe ndjek çdo ndryshim në madhësinë e rrymës. Nga ligji i induksionit të Faradeit, çdo ndryshim në fushën magnetike përmes një qarku shkakton një forcë elektromotore (f.e.m) ( tensioni ) në përcjellës, një proces i njohur si induksioni elektromagnetik . Ky tension i induktuar i krijuar nga ndryshimi i rrymës ka efektin e kundërshtimit të rrymës. Kjo thuhet nga ligji i Lencit, dhe voltazhi quhet FEM mbrapa .

Induktiviteti përcaktohet si raporti i tensionit të induktuar me shpejtësinë e ndryshimit të rrymës që e shkakton atë.  Është një konstante përpjestimore që varet nga gjeometria e përçuesve të qarkut (p.sh. sipërfaqja dhe gjatësia e prerjes tërthore) dhe nga përshkueshmëria magnetike e përcjellësit dhe materialeve afër.  Një komponent elektronik i krijuar për të shtuar induktancë në një qark quhet induktor . Zakonisht përbëhet nga një spirale ose spirale teli.

Termi induktivitet u krijua nga Oliver Hevijsadi në maj 1884, si një mënyrë e përshtatshme për t'iu referuar "koeficientit të vetë-induksionit". .  Është zakon të përdoret simboli  për induktivitetin, për nder të fizikantit Hajnrih Lenc .   Në sistemin SI, njësia e induktivitetit është henri (H), që është sasia e induktivitetit që shkakton një tension prej një volt, kur rryma ndryshon me një shpejtësi prej një amper për sekondë. , p. 160 Njësia është emëruar për nder të Zhozef Henrit, i cili zbuloi induktivitetin në mënyrë të pavarur nga Faradei. 

 Shikoni dhe 

 Referime 

 Lidhjet e jashtme