Nacionalizmi bjellorus

Nacionalizmi bjellorus i referohet besimit se bjellorusët duhet të përbëjnë një komb të pavarur. Nacionalizmi bjellorus filloi të shfaqej në mesin e shekullit të 19-të, gjatë Kryengritjes së Janarit kundër Perandorisë Ruse. Bjellorusia së pari shpalli pavarësinë në 1917 si Republika Demokratike Bjelloruse, por më pas u pushtua dhe u aneksua nga Republika Socialiste Federative Sovjetike Ruse në 1918, duke u bërë pjesë e Bashkimit Sovjetik. Nacionalistët bjellorusë bashkëpunuan dhe luftuan kundër Gjermanisë naziste gjatë Luftës së Dytë Botërore, dhe protestuan për pavarësinë e Bjellorusisë gjatë fundit të viteve 1980 dhe fillimit të viteve 1990.

Nacionalizmi bjellorus historikisht është ndarë në dy grupe: properëndimore dhe proruse. Këto grupe të ndryshme kanë kërkuar vazhdimisht të marrin kontrollin nga tjetri që nga fillimi i viteve 1860. Këto grupe janë gjithashtu të ndara sipas besimeve fetare, me katolikët që i përkasin kampit properëndimor dhe të krishterët ortodoksë lindorë që i përkasin kampit prorus. Përpjekje të ndryshme historike janë bërë për të bashkuar Bjellorusinë nën një fe të vetme, duke përfshirë Kishën Uniate Ruteniane para 1917 dhe protestantizmin në vitet 1920, megjithëse të gjitha këto përpjekje dështuan.

Në Bjellorusi, nacionalizmi bjellorus është një pozicion i diskutueshëm. Qeveria e Aleksandër Lukashenkos është lëkundur mes nxitjes së nacionalizmit bjellorus prorus dhe bashkimit me Rusinë. Nacionalistët properëndimorë bjellorusë janë lidhur me bashkëpunimin me Boshtin me Gjermaninë naziste nga qeveria në një përpjekje për të diskredituar opozitën bjelloruse dhe për të ligjëruar sundimin e Lukashenkos. Grupi properëndimor i ka kundërshtuar pretendimet e Lukashenkos duke u lidhur me rezistencën bjelloruse gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Kategoria:Nacionalizëm
Kategoria:Bjellorusi