Carl Orff

Carl Heinrich Maria Orff (10 korrik 1895 – 29 mars 1982  ) ishte një kompozitor dhe edukator muzikor gjerman,  i cili kompozoi kantatën Carmina Burana (1937).  Konceptet e Schulwerk-ut të tij ishin me ndikim në edukimin muzikor të fëmijëve.

 Biografia 
 Fëmijëria 
Carl Heinrich Maria Orff lindi në Mynih më 10 korrik 1895, i biri i Paula Orff (nee Köstler, 1872–1960) dhe Heinrich Orff (1869–1949). Familja e tij ishte bavareze dhe ishte aktive në Ushtrinë Perandorake Gjermane ; babai i tij ishte një oficer ushtrie me interesa të forta muzikore dhe nëna e tij ishte një pianiste e trajnuar. Gjyshërit e tij, Carl von Orff (1828-1905) dhe Karl Köstler (1837-1924), ishin të dy gjeneralë kryesorë dhe gjithashtu studiues.    Gjyshja e tij nga babai, Fanny Orff (e quajtur Kraft, 1833–1919), ishte katolike me origjinë hebreje .   Gjyshja e tij nga nëna ishte Maria Köstler (nee Aschenbrenner, 1845–1906).  Orff kishte një vëlla, motrën e tij më të vogël Maria ("Mia", 1898-1975),  e cila u martua me arkitektin Alwin Seifert (1890-1972) në 1924.  

Pavarësisht prejardhjes ushtarake të familjes së tij, Orff kujtoi në vitin 1970: "Në shtëpinë e babait tim sigurisht që kishte më shumë muzikë sesa shpime".  (English translation from ) Original language: "In meinem Vaterhaus ist sicher mehr musiziert als exerziert worden." For reprint, see . Në moshën pesë vjeçare, ai filloi të luante piano, dhe më vonë studioi violonçel dhe organo.  Ai kompozoi disa këngë dhe muzikë për shfaqje kukullash.  Ai kishte dy vinjeta të botuara në korrik 1905 në Das gute Kind, suplementi për fëmijë i Die katholische Familie .  For the vignettes, see Das gute Kind, vol. 8, no. 10, 9 July 1905 (Augsburg: Schmid, 1905), pp. 76–77 and 79–80. They are reprinted with English translation in . Ai filloi të ndiqte koncerte në 1903 dhe dëgjoi operën e tij të parë ( Holandezi Flying i Richard Wagner ) në 1909. Koncertet formuese që ai ndoqi përfshinin premierën botërore të Das Lied von der Erde të Gustav Mahler në 1911 dhe Richard Strauss duke drejtuar operën e tij Elektra më 4 qershor 1914. 

Në vitet 1910–1912, Orff shkroi disa dhjetëra Lieder mbi tekstet e poetëve gjermanë, duke përfshirë grupin e këngëve Frühlingslieder (Opus 1, tekst nga Ludwig Uhland ) dhe ciklin e këngëve Eliland: Ein Sang von Chiemsee (Opus 12, tekst nga Karl Stieler ). Poeti veprën e të cilit ai e përdorte më shpesh ishte Heinrich Heine ; ai zgjodhi gjithashtu tekste të Walther von der Vogelweide, Princeshës Mathilde të Bavarisë (1877-1906), Friedrich Hölderlin, Ludwig August Frankl, Hermann Lingg, Rudolf Baumbach, Richard Beer-Hofmann, dhe Börrieshause von Münch, ndër të tjera. Këngët e Orfit ranë në stilin e Richard Strauss dhe kompozitorëve të tjerë gjermanë të asaj kohe, por me aludime se çfarë do të bëhej gjuha muzikore e veçantë e Orfit. Disa nga këngët e tij u botuan në vitin 1912. Këto përfshijnë Eliland, me një përkushtim për Karl Köstler, i cili financoi botimin.All of these songs were published by Ernst Germann & Co. (Munich/Leipzig). In addition to Eliland , they include "Märchen"  (as Opus 13, but in fact Opus 13, No. 3; text by ), "Des Herzen Slüzzelin"  (Opus 15; text by anonymous), "Liebessorgen"  and "Drei toskanische Volkslieder"  (in one publication, Opus 17 Nos. 1 and 2, respectively; text by Martin Greif and Paul Heyse, respectively), and "Der Tod und die Liebe"  (Opus 18, No. 1; text by Münchhausen). Excepting "Der Tod und die Liebe", these songs may be heard on Lieder und Gesänge recorded by WERGO. Më 1911–12, Orff shkroi Zarathustra (Opus 14), një vepër e madhe për zërin bariton, tre kore me tenor-bas, fryma, perkusion, harpa, piano dhe organo, bazuar në një pasazh nga Friedrich Nietzsche. romani filozofik i Po ashtu sprach Zarathustra .  

Orff studioi në Akademinë e Muzikës të Mynihut nga viti 1912 deri në 1914.   Orff më vonë shkroi se vendimi i tij për të ndjekur studimet e muzikës në vend të përfundimit të Gjimnazit ishte burimi i grindjeve familjare, pasi patriarku Orff (vëllai më i madh i babait të tij, i quajtur gjithashtu Karl Orff, 1863–1942  ) ishte kundër idesë. Orff kishte mbështetjen e nënës së tij, e cila e bindi të atin, dhe të gjyshit të tij Köstler.  Mësuesi i Orff-it në Akademinë ishte kompozitori Anton Beer-Walbrunn, për të cilin më vonë shkroi me respekt, por tha se e konsideronte akademinë në përgjithësi si "konservatore dhe të modës së vjetër" ( konservativ und altväterlich ).  Në këtë kohë, ai studioi veprat e Arnold Schoenberg, dhe një nga ndikimet e tij më të rëndësishme në këtë kohë ishte kompozitori francez Claude Debussy .  Këto ndikime mund të dëgjohen në veprën e tij të parë skenike, dramën muzikore Gisei: Das Opfer ( Gisei: The Sacrifice, Opus 20), shkruar në 1913, por nuk u interpretua deri në vitin 2010. Materiali burimor i Orff është një përkthim gjerman i një pjese të Sugawara Denju Tenarai Kagami, veçanërisht "Terakoya" ("Shkolla e fshatit") në Aktin IV. Në vitin 1914 Orff shkroi Tanzende Faune: Ein Orchesterspiel (Opus 21). Puna do të kryhej në Akademi – performanca e tij e parë nga një orkestër – por dirigjenti  e hoqi atë nga programi pas një prove të pasuksesshme;  u krye për herë të parë në 1995. Në vitin 1915, ai filloi të studionte piano me Hermann Zilcher . Duke i shkruar babait të tij, ai i quajti studimet me Zilcher marrëdhënien e tij më produktive të mësuesit deri më sot.  Rreth kësaj kohe ai njohu edhe regjisorin e teatrit Otto Falckenberg dhe pa shfaqje nga August Strindberg dhe Frank Wedekind . 

 Lufta e Parë Botërore 
Orff u detyrua në ushtrinë gjermane në gusht 1917, e cila ishte një krizë e madhe për të.  Në një letër drejtuar babait të tij të datës 3 gusht 1917, ai shkroi:

Rënia e ardhshme, ai u plagos rëndë dhe gati u vra kur një llogore u rrëzua, duke vuajtur nga amnezi, afazi dhe paralizë në anën e majtë.  Gjatë shërimit të tij të vështirë, ai i shkroi babait të tij:

Pas vdekjes së Orff, vajza e tij shkroi se ajo besonte se kjo përvojë "e bëri atë të mendojë dhe të rebelohet akoma më revolucionar". 

 Republika e Vajmarit 
Pasi u shërua nga lëndimet e tij të betejës, Orff mbajti poste të ndryshme në shtëpitë e operës në Mannheim dhe Darmstadt, më vonë u kthye në Mynih për të ndjekur studimet e tij muzikore. Rreth vitit 1920, Orff u tërhoq nga poezia e Franz Werfel, e cila u bë baza për kompozime të shumta Lieder dhe korale. Në mesin e viteve 1920, ai filloi të formulonte një koncept që e quajti  , ose muzikë elementare, e cila bazohej në unitetin e arteve të simbolizuara nga muzat e lashta greke dhe përfshinte tonin, kërcimin, poezinë, imazhin, dizajnin dhe gjestin teatror. Ashtu si shumë kompozitorë të tjerë të kohës, ai u ndikua nga emigranti ruso-francez Igor Stravinsky . Por ndërsa të tjerët ndoqën veprat e ftohta dhe të balancuara neoklasike të Stravinskit, ishin vepra të tilla si Les noces ( Dasma ), një përshkrim thuajse, kuazi-folklorik i riteve të dasmës së fshatarëve rusë, që tërhoqën Orff.  (note in this source that the description of Die Bernauerin on p. 259 in fact matches Astutuli.)  

Orff njohu punën e Bertolt Brecht në vitin 1924, e cila pati një ndikim të thellë tek ai.     Në të njëjtin vit, ai dhe  themeloi Günther-Schule për gjimnastikë, muzikë dhe kërcim në Mynih. Ai zhvilloi teoritë e tij të edukimit muzikor, duke pasur kontakte të vazhdueshme me fëmijët dhe duke punuar me fillestarët e muzikës. Në vitin 1930, Orff botoi një manual të titulluar Schulwerk, në të cilin ai ndan metodën e tij të drejtimit. Ai ishte i përfshirë me Schulwerk dhe institucionet e lidhura me të gjatë gjithë jetës së tij, megjithëse u tërhoq nga Günther-Schule në 1938. 

Orff gjithashtu filloi të përshtatte vepra muzikore të epokave të mëparshme për prezantimin bashkëkohor teatror, duke përfshirë operën L'Orfeo (1607) të Claudio Monteverdi dhe Alessandro Striggio . Versioni i shkurtuar gjerman i Orff (me përkthimin e Günther), Orpheus, u vu në skenë nën drejtimin e tij në 1925 në Mannheim, duke përdorur disa nga instrumentet që ishin përdorur në shfaqjen origjinale të 1607, megjithëse disa prej tyre nuk ishin të disponueshme dhe duhej të zëvendësoheshin.  Orff e rishikoi rezultatin disa vite më vonë; Ky version u shfaq për herë të parë në Mynih në 1929. Përshtatjet e muzikës së hershme nga Orff i sollën shumë pak para. Opera e deklaruar me pasion të epokës së Monteverdit ishte pothuajse e panjohur në vitet 1920 dhe prodhimi i Orff-it hasi në reagime që varionin nga moskuptimi deri te tallja. Ai i tha mentorit të tij Curt Sachs, i cili e kishte udhëhequr atë të studionte Monteverdi dhe kishte mbështetur Orfeun e tij,    se shtypi i Mynihut ishte kundër tij: "Unë jam bërë i ditur se nuk jam vetëm një dhunues i kufomave ( shih Monteverdi), por edhe një joshëse rinore, që korrupton sistematikisht rininë tonë të mirë me perversitete ekzotike”. 

 Epoka naziste 
Marrëdhënia e Orff me Nacional Socializmin Gjerman dhe Partinë Naziste ka qenë një çështje e debatit dhe analizës së konsiderueshme,   ndonjëherë e ngjyrosur nga dezinformata.  Büning inaccurately wrote that Orff joined the Nazi Party in 1940.   (Link from the Wayback Machine.) The author wrote that Carmina Burana "became the backbeat to Hitler's rise to power", despite the fact that Adolf Hitler became chancellor of Germany on 30 January 1933 and the premiere of Carmina Burana did not take place until 8 June 1937.  The author wrote that "leaders of the Third Reich commissioned neoclassical composers to create a music that reflected healthy conservative values", including Carmina Burana, and that Richard Strauss's Also sprach Zarathustra was "among the compositions written for the Nazis." These claims lack citation. Carmina Burana was not written on a commission of any kind, and Also sprach Zarathustra was composed in 1896 rather than in 1936, the year given by the author. Historiani Michael H. Kater, puna e të cilit është kritike për Orff-in, megjithatë shkroi se "emri i Carl Orff për shumë njerëz është bërë sinonim i artit dhe kulturës fashiste, shpesh me anë të një paragjykimi mjaft kalorësiak". 

Orff nuk u bashkua kurrë me Partinë dhe as nuk kishte ndonjë pozicion drejtues në Rajhun e Tretë.  Ai ishte një anëtar i Reichsmusikkammer, i cili kërkohej nga muzikantët aktivë në Rajhun e Tretë.  Regarding Orff's memberships or lack thereof in Nazi organizations, see also documents from a Nazi Party inquiry into Carl Orff in 1942 and Dr. Bertram Schaffner's official report of Orff's denazification (1 April 1946), printed in  and .

Disa nga miqtë dhe bashkëpunëtorët e Orff shkuan në mërgim midis 1933 dhe 1939, duke përfshirë Sachs dhe Leo Kestenberg, ky i fundit prej të cilëve ishte një avokat i Schulwerk-ut të tij.   Orff u rilidh me disa nga këta kolegë të mërguar pas luftës dhe në disa raste mbajti miqësi të përjetshme, si me këngëtarin dhe kompozitorin , i cili emigroi brenda muajve të parë të pushtimit nazist.   Një tjetër figurë e tillë është historiani i artit Albin von Prybram-Gladona (1890–1974),   prindërit e të cilit ishin konvertuar nga judaizmi para lindjes së tij dhe i cili i mbijetoi burgosjeve të shumta në kampet e përqendrimit pasi ai u arratis në Francë.  Prybram-Gladona dëshmoi për karakterin e Orff gjatë procesit të denazifikimit.  Një tjetër mik i rëndësishëm i Orfit ishte muzikologu dhe kompozitori gjermano-hebre Erich Katz (1900–1973), i cili u arratis në vitin 1939 pas burgosjes së përkohshme në Dachau . Orff rivendosi kontaktet me Katz në 1952 dhe Katz e konsideroi Orff një mik të çmuar. List of items in Erich Katz Collection Archive (PDF) Regis University. p. 6. Retrieved 1 November 2011.  Orff shkroi një haraç për vdekjen e Katz në formën e një letre drejtuar të ndjerit. 

 Carmina Burana 
Carmina Burana e Orff-it pati premierën e saj në Frankfurt më 8 qershor 1937. Ajo u bë shumë e njohur në Gjermaninë naziste gjatë viteve të ardhshme. Historiani Michael H. Kater shkroi se "deri në vitin 1945" ajo "[shquhej] si vepra e vetme universale e rëndësishme e prodhuar gjatë gjithë periudhës së Rajhut të Tretë".  Oliver Rathkolb, megjithatë, ka vënë në dukje se perceptimi i mëvonshëm popullor e ka ekzagjeruar shkallën e rëndësisë së tij për kulturën e Rajhut të Tretë, pasi shumë vepra të tjera morën më shumë inskenime.   Duke pasur parasysh mungesën e mëparshme të suksesit komercial të Orff, fitimet monetare nga vlerësimi i Carmina Burana  duke përfshirë një çmim 500 RM nga qyteti i Frankfurtit,   ishin domethënëse për të, por kompozimi, me ritmet e tij të panjohura, ishte gjithashtu. denoncuar me tallje raciste. "Carl Orff: Carmina Burana"  Ev. Emmaus-Ölberg-Kirchengemeinde Berlin Kreuzberg. Retrieved 26 June 2011 

 Ein Sommernachtstraum 
Orff ishte një nga kompozitorët e shumtë gjermanë  nën regjimin nazist që shkroi muzikë të re rastësore për Ëndrrën e një nate vere të William Shakespeare - në gjermanisht Ein Sommernachtstraum - pasi muzika e Felix Mendelssohn për atë shfaqje ishte ndaluar. Versioni i Orff-it u shfaq për herë të parë më 14 tetor 1939 në Frankfurt si rezultat i një komisioni në atë qytet.   Sipas raportit të tij, ai kishte kompozuar tashmë muzikë për shfaqjen që në vitin 1917 dhe 1927, shumë kohë përpara komisionit të Frankfurtit; Nuk ka materiale nga këto versione të mëparshme (me sa duket jo të plota).   Botuesi i Orff kishte rezerva serioze për projektin dhe komisioni i Orff nuk ishte në gjendje të bënte afatin fillestar të komisionit, duke rezultuar në uljen e pagesës së tij nga 5,000 RM në 3,000 RM.  Ai më vonë e quajti përsëritjen e vitit 1939 "një version të kompromentuar (për fat të keq të shtypur). Në vend të ansamblit të vogël në skenë kishte përsëri një orkestër normale të vogël opere, jo më goditje magjike, të gjitha lëshime të pafalshme."  Pakënaqësia e kompozitorit, së bashku me vështirësitë e tij fillestare në kompozim, ndonjëherë është interpretuar të paktën pjesërisht si për shkak të dhembjeve të ndërgjegjes.    Thomas Rösch ka shkruar për këtë projekt: "Autonomia e artit, të cilën Orff e mbante gjithmonë lart, ishte vetëm më shumë iluzion brenda diktaturës - dhe këmbëngulja e kompozitorit në një këndvështrim thjesht artistik, estetik u ndryshua në mënyrë të pashmangshme në këtë kusht në një gabim të rëndësishëm. ." 

Orff vazhdoi të ripunonte tri herë rezultatin e tij Ein Sommernachtstraum . Versioni tjetër do të kishte premierën e tij më 10 shtator 1944, por mbyllja e të gjitha teatrove në kushte të rënda lufte e pengoi atë të ndodhte.  Në dhjetor 1945, Orff shprehu shpresën për një shfaqje në Shtutgart, por kur Gottfried von Einem e pyeti atë në vitin 1946 për një premierë të këtij versioni në Festivalin e Salzburgut, ai u përbuz dhe u përgjigj në mbrojtje kur Einem e pyeti nëse vepra kishte qenë një porosi nga Rajhu i Tretë.   Orff bëri ende rishikime të mëtejshme, dhe ky version u krye për herë të parë më 30 tetor 1952 në Darmstadt. Kishte gjithashtu një performancë amerikane nga Leopold Stokowski në Festivalin e Muzikës Empire State më 19 korrik 1956. Orff e rishikoi sërish rezultatin në 1962; ky version përfundimtar pati performancën e tij të parë në Shtutgart më 12 mars 1964. 

 Marrëdhënia me Kurt Huber 
Orff ishte mik i Kurt Huber (1893–1943), një profesor në Universitetin Ludwig Maximilian, me të cilin ai punoi që nga viti 1934 në muzikën popullore bavareze.  Së bashku me bashkëpunëtorin e Orff-it në Schulwerk, Hans Bergese (1910–2000), . Bergese is credited for the piano arrangements in the publications of Musik der Landschaft, on which he felt that he had not received due credit; see also . ata botuan dy vëllime të muzikës popullore si Musik der Landschaft: Volksmusik in neuen Sätzen në 1942. 

Në dhjetor 1942, Huber u bë anëtar i lëvizjes studentore të rezistencës  ( Trëndafili i Bardhë ).    Ai u arrestua më 27 shkurt 1943, u dënua me vdekje nga  , dhe u ekzekutua nga nazistët më 13 korrik 1943. Rastësisht, Orff thirri shtëpinë e Huberit të nesërmen e arrestimit të tij. Gruaja e shqetësuar e Huberit, Clara (i mbiquajtur Schlickenrieder, 1908–1998  ), shpresonte që Orff do të përdorte ndikimin e tij për të ndihmuar të shoqin, por Orff ra në panik kur mësoi për arrestimin e Kurt Huber, nga frika se ai ishte "shkatërruar" ( ruiniert ).   Clara Huber më vonë tha se nuk e pa më Orffin,  por ka prova dokumentare që ata kishin kontakte të mëtejshme.   Në të paktën një rast, ajo kujtoi se Orff ishte përpjekur të ndihmonte burrin e saj nëpërmjet Baldur von Schirach  (zyrtari nazist i rangut më të lartë me të cilin ai ra në kontakt, dhe të cilin ai e takoi të paktën dy herë   ); nuk ka asnjë vërtetim për këtë. Në qershor 1949, Orff transferoi të drejtat e tij për Musik der Landschaft familjes së Huber.   Menjëherë pas luftës, Clara Huber i kërkoi Orfit të kontribuonte në një vëllim përkujtimor për burrin e saj; ai kontribuoi me një letër emocionale të shkruar drejtpërdrejt për Kurt Huber,   e ngjashme me atë që bëri për Katz vite më vonë. Die Bernauerin e Orff-it, një projekt të cilin ai e përfundoi në 1946 dhe të cilin e kishte diskutuar me Huber përpara ekzekutimit të këtij të fundit, i kushtohet kujtimit të Huberit. Skena e fundit e kësaj vepre, e cila ka të bëjë me ekzekutimin e gabuar të Agnes Bernauer, përshkruan një kor të mbushur me faj që lutet të mos përfshihet në vdekjen e personazhit të titullit.  See also .

 Denazifikimi 
Në fund të marsit 1946, Orff iu nënshtrua një procesi denazifikimi në Bad Homburg në një qendër ekzaminimi psikologjik të Divizionit të Kontrollit të Informacionit (ICD), një departament i Zyrës së Qeverisë Ushtarake, Shtetet e Bashkuara (OMGUS). Orff u vlerësua "Gri C, i pranueshëm", të cilin vlerësuesi i tij Bertram Schaffner (1912–2010) e përcaktoi si për ata "të kompromentuar nga veprimet e tyre gjatë periudhës naziste, por jo abonentë të doktrinës naziste".  Documents pertaining to Orff's denazification, including the official report by Schaffner, are printed in  and . The materials from Orff's evaluation are held in the Oskar Diethelm Library, DeWitt Wallace Institute for the History of Psychiatry, Weill Cornell Medical College, New York City, David M. Levy Papers, Box 35, Folder 2 (Schaffner's report) and Folder 40 (Orff's Rorschach test).

Disa burime raportojnë se Orff ishte futur në listën e zezë përpara vlerësimit,   gjë që do ta kishte penguar atë të mblidhte honorare për kompozimet e tij.  Sipas hulumtimeve më të fundit nga Oliver Rathkolb, nuk ka asnjë provë për ta mbështetur këtë.  Në janar 1946, oficeri amerikan Newell Jenkins (1915–1996) – Ish-student i Orff-it (me të cilin përdori du informale), i cili vazhdoi të kishte një karrierë si dirigjent  – e informoi se nuk kishte nevojë për licencë si kompozitor nëse nuk kërkonte të dirigjonte, të jepte mësim ose të shfaqej ndryshe në publik.   Jenkins, megjithatë, shpresonte që Orff do të merrte një pozicion të synuar në Shtutgart, të cilin Orff po e konsideronte pasi fillimisht tha jo. Kjo do të kërkonte vlerësim, dhe kështu Jenkins e inkurajoi Orffin të mendonte se si mund të provonte se i kishte rezistuar në mënyrë aktive nazizmit, pasi persona të tillë vlerësoheshin më së shumti.   Orff hodhi poshtë pozicionin e Shtutgartit në fillim të marsit 1946, por Jenkins ende këmbënguli që Orff t'i nënshtrohej një vlerësimi në fund të atij muaji.  Raporti i Schaffner-it thekson: "Orff nuk dëshiron një licencë si 'Anëtar' i një opere dhe thotë se ai tashmë e ka refuzuar një ofertë të tillë, sepse vepra do të ishte kryesisht administrative dhe jo muzikore. Ai dëshiron të ketë leje për t'u paraqitur. si dirigjent i ftuar”.  Orff-it iu dha një licencë pa asnjë kufizim, pavarësisht vlerësimit të tij "'Grey C', i pranueshëm", por nuk ka asnjë provë që ai e bëri publikisht pas luftës. 

Schaffner besonte se shkaqet rrënjësore të nazizmit përfshinin një ngurtësi shoqërore dhe autoritarizëm në Gjermani, veçanërisht pasi ato kishin të bënin me baballarët në jetën familjare dhe institucionet si shkolla dhe ushtria. Teoritë e tij informuan vlerësimet e tij dhe të kolegëve të denazizimit.    Në raportin e tij për Orff, Schaffner shkroi:

Nuk ka asnjë provë që Orff ishte riklasifikuar ndonjëherë, por meqenëse licenca e tij nuk kishte kufizime, kjo nuk ishte e nevojshme.  Për vlerësimin psikologjik të Orff, Schaffner shkroi:

Disa studiues kanë pohuar se Orff i mashtroi vlerësuesit e tij në një farë mase.   Kundërpuna është se Orff e keqinterpretoi veten në disa raste, por amerikanët kishin informacion të mjaftueshëm për ta vlerësuar atë thelbësisht saktë dhe për ta vlerësuar në përputhje me rrethanat.   Raporti vë në dukje një pjesë të mbështetjes financiare të Orfit nga qytetet e Frankfurtit dhe Vjenës, pjesëmarrjen e tij në Lojërat Olimpike Verore të vitit 1936,  dhe muzikën për Ëndrrën e një nate vere (edhe pse numri i shfaqjeve të saj ishte nën numëruar  ), i cili Orff tha se ai shkroi "nga pikëpamja e tij private muzikore" por "pranoi [pranoi] se ai zgjodhi një moment fatkeq në histori për ta shkruar atë". 

Orff tha "se ai kurrë nuk mori një vlerësim të favorshëm nga një kritik i muzikës naziste";  megjithatë, puna e tij ishte pritur me entuziazëm nga audienca dhe shumë kritikë.    Ai tha gjithashtu se "[h]është sukses i madh" ishte në vitin 1942 me një shfaqje të Carmina Burana në La Scala në Milano, "jo nën kujdesin e Ministrisë së Propagandës".   Në fakt, Orff më vonë e karakterizoi publikisht vënien në skenë të dytë të Carmina Burana, e cila u zhvillua në Dresden më 4 tetor 1940, si fillimi i suksesit të tij të madh.  Vlerësuesit amerikanë nuk e besuan rrëfimin e Orff-it për pritjen e tij në Rajhun e Tretë: "Fakti që ai u shty... gjatë luftës është kontradiktor me pretendimin e tij se ai nuk ishte menduar mirë në Ministrinë e Propagandës... Ai nuk e bën këtë. jepni një shpjegim shumë të mirë."  Raporti gjithashtu vë në dukje rritjen shumë të mprehtë të Orfit në të ardhurat në pjesën e fundit të Rajhut të Tretë.  

Çuditërisht mungojnë në raport disa faktorë që Orff mund t'i kishte përdorur në favor të tij, veçanërisht shoqëritë e tij me kolegët hebrenj  si dhe prejardhja e tij pjesërisht çifute,   nga të cilat kjo e fundit nuk u bë kurrë e njohur publikisht ndërsa ai ishte gjallë.  As nuk përmenden tekstet potencialisht subversive dhe anti-autoritare në veprat e tij,   veçanërisht pasazhet në Die Kluge (premierë 1943) që janë identifikuar si të tilla, ndonjëherë edhe gjatë jetës së Orfit (përfshirë nga Carl. Dahlhaus ).      

 Polemika e Trëndafilit të Bardhë 
Sipas Michael Kater, Orff e pastroi emrin e tij gjatë periudhës së denazifikimit duke pretenduar se ai kishte ndihmuar në krijimin e lëvizjes së rezistencës së Trëndafilit të Bardhë në Gjermani.   Kater gjithashtu bëri një rast veçanërisht të fortë se Orff bashkëpunoi me autoritetet gjermane naziste . Burimi për pretendimin e White Rose ishte një intervistë e vitit 1993 me Jenkins. Review of "Carl Orff im Dritten Reich" Archive, by David B. Dennis, Loyola University Chicago (25 January 1996) Kater e përshkroi gjetjen e tij si "asgjë më pak se sensacionale" ( nichts weniger als sensationell ).  Episodi ishte burimi i grindjeve të konsiderueshme.  Feuilleton, p. 11.  Leserbriefe, S. 11. Debati shkaktoi kundërshtime nga dy njerëz që e kishin njohur Orffin në rininë e tyre gjatë Rajhut të Tretë, njëri prej të cilëve kujtoi se Jenkins ishte përpjekur ta portretizonte Orffin si një "luftëtar rezistence" ( Widerstandskämpfer ) dhe kështu besonte se Jenkins kishte qenë burimi i legjenda e supozuar. 

Disa vjet më vonë, historiani vjenez Oliver Rathkolb zbuloi dosjen e denazifikimit të Orff, e cila iu shpërnda gazetarëve në një konferencë shtypi në Orff-Zentrum München më 10 shkurt 1999. Në këtë dokument, nuk ka asnjë pretendim për të qenë në Trëndafilin e Bardhë.   Megjithatë, ka një referencë për marrëdhënien e Orff me Huber (shih fragmentin e cituar nën "Denazifikimi"). Orff i tha Fred K. Prieberg në vitin 1963 se ai kishte frikë se mos arrestohej si bashkëpunëtor i Huber, por nuk pretendoi se ai kishte qenë i përfshirë vetë në Trëndafilin e Bardhë.  Në vitin 1960, Orff i kishte përshkruar frika të ngjashme një intervistuesi, por në mënyrë eksplicite tha se ai nuk ishte vetë pjesë e rezistencës.  See also Kater 2000, 138: Kater cited this article without acknowledging the explicit statement that Orff was not in the resistance. He noted that it was very unlikely Orff had discussed Hans Scholl and Sophie Scholl's resistance activities with them, as the composer had claimed; regardless, Orff said that he had counseled the siblings against taking any risks to their safety. See also Kohler 2015, p. 249.

Akuza e Katerit, siç e quajti ai,  në lidhje me Trëndafilin e Bardhë ngjyrosi pjesën më të madhe të diskursit mbi Carl Orff në vitet e ardhshme.    Në disa raste debati u përqendrua më shumë në ashpërsinë mes të përfshirëve.  Jans wrote that "the scholarly debate on Orff and the Third Reich has taken on all the implacability of a criminal lawsuit" (p. 701). See also Kater, "In Answer to Hans Jörg Jans", cited above.  The author reports "sharp attacks" (Scharfe Angriffe) from Hans Jörg Jans against Michael H. Kater.  11 February 1999, Münchner Kultur, p. 17. Në Kompozitorët e epokës naziste: Tetë portrete (2000) Kater i cilësoi deri diku akuzat e tij të mëparshme pasi shqyrtoi dokumentet që zbuloi Rathkolb.  Megjithatë, më pas, Kater përsëriti pretendimin e tij fillestar në lidhje me Orff dhe Trëndafilin e Bardhë pa asnjë referencë në dosjen e denazifikimit. 

Ndërsa rrëfimi i Katerit është pranuar nga disa studiues që e kanë hetuar më tej çështjen,  Rathkolb dhe të tjerë kanë shqyrtuar teorinë se Orff gënjeu për të qenë anëtar i rezistencës dhe gjeti prova të pamjaftueshme për ta besuar atë, duke vënë në dukje se nuk ka asnjë vërtetim të fortë. jashtë intervistës së Kater me Jenkins.   Duke shkruar në vitin 2021, Siegfried Göllner nuk ishte i bindur se pretendimi për gënjeshtrën e Trëndafilit të Bardhë ishte hedhur poshtë aq qartë sa mendonte se kishin pretenduar Rathkolb dhe Thomas Rösch, por "meqenëse episodi për Trëndafilin e Bardhë nuk ishte asnjëherë në procesverbal ose i lëshuar hapur nga Orff, në fund të fundit është e parëndësishme nëse episodi i raportuar nga Jenkins në Kater ka ndodhur në të vërtetë apo ishte një çështje keqkuptimi ... Kater në çdo rast i kushtoi shumë rëndësi deklaratës së Jenkins.  In:  Në vitin 1999, në kulmin e polemikave, muzikologu Reinhard Schulz e përshkroi lidhjen si një "luftë dijetare" ( wissenschaftlichen Hahnenkampfes ), duke shtuar: "Shumë më i rëndësishëm se një fakt i vetëm do të ishte kuptimi i lidhjes". për jetën dhe krijimtarinë e Orfit.  (English translation from ) Original language of second quotation: "Viel wichtiger als das einzeln Faktische wäre eine Verstehen solcher Zusammenhänge."

 Jeta personale 
Carl Orff ishte shumë i kujdesshëm për jetën e tij personale. Kur u pyet nga studiuesi i teatrit  për të siguruar një hyrje të shkruar me dorë për një koleksion autobiografish të kompozitorëve gjermanë të asaj kohe, për të cilën disa nga kolegët e tij shkruan deri në tre faqe, ai dërgoi vetëm: "Carl Orff[,] lindur më 1895 në Mynih[,] duke jetuar atje" (Carl Orff[,] geboren 1895 në München[,] lebt daselbst). 

Orff ishte martuar katër herë dhe kishte tre divorce. Martesa e tij e parë ishte në vitin 1920 me këngëtaren Alice Solscher (1891–1970). Fëmija i vetëm i Orff, Godela Orff (më vonë Orff-Büchtemann, 1921–2013) lindi më 21 shkurt 1921. Çifti u nda rreth gjashtë muaj pas lindjes së Godelës dhe u divorcuan zyrtarisht në 1927. . Other sources (e.g., ; ) give 1925 as the date of the divorce, but Orff's  (a document from the Third Reich proving ancestry, which he filled out early in 1938) gives the dates of marriage as 25 August 1920 and divorce as 9 December 1927 . No date is given in . Godela mbeti me babain e saj kur nëna e saj u transferua në Melburn për të ndjekur karrierën e saj rreth vitit 1930.   Note the author incorrectly gives Alice Solscher's family name as Heuser. Në vitin 1939, Orff u martua me Gertrud Willert (1914–2000), i cili kishte qenë student i tij  dhe që themeloi një metodë të terapisë muzikore duke përdorur Orff-Schulwerk; ata u divorcuan në vitin 1953.  Në vitin 1952, ai filloi një lidhje me autoren Luise Rinser (1911–2002), me të cilën u martua në vitin 1954. Në vitin 1955, ata u zhvendosën nga Mynihu në Dießen am Ammersee .  Martesa e tyre ishte e trazuar dhe përfundoi në divorc në vitin 1959, kohë në të cilën Orff jetonte me personin që do të bëhej gruaja e tij e ardhshme.  The precise dates for marriage and divorce according to this source are, respectively, 6 March 1954 (p. 267) and 22 December 1959 (p. 284). Martesa përfundimtare e Orfit, e cila zgjati deri në fund të jetës së tij, ishte me Liselotte Schmitz (1930–2012), e cila kishte qenë sekretare e tij, dhe e cila pas vdekjes së tij vazhdoi trashëgiminë e tij në cilësinë e saj me Carl-Orff Stiftung.  Ata u martuan në Andechs më 10 maj 1960. 

I lindur nga prindër të devotshëm katolikë, Orff u shkëput nga dogma fetare në një moshë të re. Vajza e tij e lidhi pushimin e tij nga kisha me vetëvrasjen e një shoku të klasës dhe ajo raportoi se ai nuk e kishte pagëzuar atë.    Gertrud Orff tha se "ai nuk shkoi kurrë në kishë; përkundrazi. Ishte ndoshta koha e rebelimit të brendshëm kundër gjërave të tilla. ... Ai ishte një person fetar, po. Por jo një person i kishës." Megjithatë, ai donte të varrosej në kishën baroke të lagjes benediktine të birrës Andechs, në jugperëndim të Mynihut; ai mund ta shihte këtë manastir nga shtëpia e tij në Diessen .  (English translation from ). Original language of quotation: "Er ging nie in die Kirche, im Gegenteil. Es war wohl auch die Zeit, der inneren Rebellion gegen so etwas ... Er war ein religiöser Mensch, ja, aber kein kirchlicher Mensch."

Orff nuk kishte dëshirë të ndiqte traditën ushtarake të familjes së tij, edhe kur ishte fëmijë. Ai më vonë shkroi: "Babai im [Heinrich Orff] e dinte se gjithçka ushtarisht qëndronte larg meje dhe se unë nuk mund të ngrohesha me të."  Sipas Godela Orff, prindërit e kompozitorit "megjithatë mbetën gjithmonë të prirur me dashuri ndaj tij, edhe kur mënyra e tij e jetesës nuk i përmbushte pritshmëritë e tyre", dhe Orff dhe motra e tij "ishin vëzhguar dhe mbështetur me tolerancë të dashur".  Ajo gjithashtu shkroi se nëna e babait të saj, Paula Orff, gjithmonë nxiti krijimtarinë e djalit të saj dhe i dha atij "dhuratën e frymëzimit".  Vetë Orff shkroi për nënën e tij: "Që nga kohra të lashta kam qenë një djalë i vërtetë nëne. Në situatat më të rënda dhe më të vështira të jetës, ajo më kuptoi thellë me zemër, edhe nëse idetë e saj, të vendosura fort në traditë, i qëndronin pengesë. "  Paula Orff vdiq më 22 korrik 1960,  pas së cilës kolegu i Orff-it, Karl Amadeus Hartmann i shkroi atij: "Unë e di se sa i lidhur ngushtë ishe me nënën tënde, ngjashëm me mua me timen, dhe prandaj mund të simpatizoj veçanërisht me e gjithë graviteti i humbjes”. 

Godela Orff e përshkroi marrëdhënien e saj me të atin si të vështirë ndonjëherë.  "Ai kishte jetën e tij dhe kjo ishte ajo", i thotë ajo Tony Palmer në dokumentarin O Fortuna .  (see also statements from Godela Orff beginning at 34:36, 1:06:17, and 1:10:24)  Marrëdhënia e tyre u tensionua veçanërisht në fund të viteve 1940; ata u pajtuan rreth fillimit të viteve 1970.  

 Vdekja 
Orff vdiq nga kanceri në Mynih më 29 mars 1982, në moshën 86 vjeçare  Ai është varrosur në manastirin Andechs. Guri i varrit të tij mban mbishkrimin latin  (Fundi i fundit), marrë nga fundi i veprës së tij të fundit,  .

 Punime pedagogjike 
Në qarqet pedagogjike ai mbahet mend më së shumti për Schulwerk ("Puna në shkollë"). Fillimisht një grup pjesësh të kompozuara dhe botuara për Güntherschule (që kishte studentë nga 12 deri në 22), Carl Orff Documentation trans. Margaret Murray, published by Schott Music, 1978 ky titull u përdor gjithashtu për librat e tij të bazuar në transmetimet radiofonike në Bavari në 1949. Këto pjesë quhen kolektivisht Musik für Kinder ( Muzikë për Fëmijë ), dhe përdorin gjithashtu termin Schulwerk, dhe janë shkruar në bashkëpunim me ish-nxënësin, kompozitorin dhe edukatorin e tij Gunild Keetman (1904–1990), i cili në fakt ka shkruar shumicën e cilësimeve dhe aranzhimet në vëllimet "Musik für Kinder" ("Muzikë për fëmijë").

Idetë e Orff u zhvilluan, së bashku me Gunild Keetman, në një qasje shumë inovative për edukimin muzikor për fëmijët, e njohur si Orff Schulwerk. Muzika është elementare dhe kombinon lëvizjen, këndimin, luajtjen dhe improvizimin.

Gassenhauer, Hexeneinmaleins dhe Passion, të cilat Orff i kompozoi me Keetman, u përdorën si muzikë temë për filmin e Terrence Malick Badlands (1973).

 Referime 

Kategoria:Vdekje 1982
Kategoria:Lindje 1895

Kategoria:Kompozitorë gjermanë
Kategoria:Njerëz nga Mynihu