Florestano Di Fausto

Florestano Di Fausto (16 korrik 1890 – 11 janar 1965) ishte një arkitekt, inxhinier dhe politikan italian i cili njihet më së miri për projektet e tij të ndërtesave në territoret italiane të huaja përreth Mesdheut . Ai konsiderohet si arkitekti më i rëndësishëm kolonial i epokës fashiste në Itali dhe është cilësuar si "arkitekti i Mesdheut". Di Marco (2011), p. 119 Protagonist i pakontestueshëm i skenës arkitekturore fillimisht në ishujt italianë të Egjeut dhe më pas në Libinë italiane,  ai ishte i talentuar me një përgatitje të jashtëzakonshme të kombinuar me aftësi të përkryera, të cilat e lejuan atë të zotëronte dhe të përdorte në mënyrë indiferente dhe në çdo kontekst gjeografik stilet më të ndryshme arkitekturore, duke u luhatur midis eklekticizmit dhe racionalizmit . Trashëgimia e tij, e lënë pas dore prej kohësh, është theksuar që nga vitet 1990.  

 Biografgia 
Florestano ka lindur në Rocca Canterano, një qytet afër Romës, Florestano Di Fausto studioi në Romë, duke marrë fillimisht Laurea në Arkitekturë në Accademia di belle Arti, dhe më pas (1922) në Inxhinieri Ndërtimi. Miano (1991) Vepra e tij e parë, nga viti 1916 deri në vitin 1923, ishte pjesa arkitekturore e varrit të Papa Piut X në Bazilikën e Shën Pjetrit në Vatikan, një vepër korrekte, por e ftohtë.  Ajo u pasua nga projektimi i Kalvarit dhe i kapelës së relikteve të Pashkës në bazilikën romake të Santa Croce në Gerusalemme, e inauguruar në 1930, por e përfunduar vetëm në 1952. Nga viti 1924 deri në vitin 1932 ishte konsulent teknik i Ministrisë së Punëve të Jashtme (MAE), duke ngritur, modifikuar ose ristrukturuar një numër të madh ambasadash, legacionesh, konsullatash, institutesh kulturore dhe shkollash italiane në Evropë, Afrikë dhe Amerikë.  Veprat e tij më të rëndësishme në këtë drejtim janë ambasadat italiane në Beograd dhe Ankara, si dhe legata në Kajro, ku bashkëpunoi me Melchiorre Bega, një nga arkitektët më të rëndësishëm italianë të brendshëm të shekullit të 20-të. Di Marco (2011), p. 120 Në të njëjtën kohë, ai u bë i njohur për propozimin e disa projekteve për qendrën e Romës, si ato për Piazze Colonna dhe del Parlamento, për Lungotevere Marzio dhe për selinë e re të Banca Nazionale del Lavoro në Via Veneto,  por të gjitha mbetën në letër. Di Marco (2011), p. 122 Midis 1926 dhe 1928 Di Fausto, i cili kishte lidhje të mira me Benito Musolinin, hartoi planin e qytetit dhe ndërtesat kryesore të Predappio Nuova.   Diktatori italian kishte vendosur të zhvendoste vendlindjen e tij, Predappio, pas një rrëshqitje dheu që po kërcënonte mbijetesën e tij. Ideja e punës së Di Fausto këtu ishte krijimi i një fshati të idealizuar fshati, përmes një "dizajnimi urban të llojit të devotshëm",  në përputhje me pelegrinët e shumtë që vizitonin çdo ditë vendlindjen e " Ducës ", por në harmoni me idealin e Musolinit për një Itali rurale dhe vullnetin e tij për të treguar rrënjët e tij modeste dhe të thjeshta.  Shtëpitë e përballueshme për banorët e zhvendosur nga rrëshqitja e dheut, rinovimi i Palazzo Varanos, ndërtesa e postës, Tregu i Ushqimit, shkolla fillore dhe kopshti Santa Rosa, shtëpia e mjekëve, zgjerimi i varrezave të San Cassiano dhe homonimi. kisha dhe varri i familjes Musolini përbëjnë etapat e punës së tij në Predappio. 

 Punime në Itali dhe Shqipëri 
parapamje| Ndërtesat e Di Fausto në sheshin Skandenberg, Tiranë
Në të njëjtën kohë Di Fausto, kontributi i të cilit ishte mbresëlënës, po vazhdonte edhe punën e tij në Itali, mbi të gjitha në Romë - ku zotëronte një studio të lulëzuar - dhe rajonet përreth, ku, në gjysmën e dytë të viteve njëzet, ai projektoi disa banesa. komplekset: ndër to, ato për nëpunësit civilë të MAE, në Via delle tre Madonne, të karakterizuara nga stili i saj barocchetto romak. Miano (1991) Di Marco (2011), p. 122 Në vitet 1926–28 ai projektoi në kodrën e Montelarice pranë Loretos vilën e tenorit të famshëm Beniamino Gigli, një rezidencë pretencioze dhe luksoze, interesi i së cilës qëndron në planin e saj me një trup qendror dhe dy krahë të poshtëm të anuar, një koncept që do të bënte Di Fausto. ripërdorni disa herë në të ardhmen.  Më 21 shkurt 1930 ai pati një aksident të keq avioni në Detin Tirren verior, duke u shpëtuar së bashku me ekuipazhin e tij pas 12 orësh nga anija Citta' di Tripoli .  Në vitet tridhjetë, veprat e tij më të rëndësishme në Itali ishin Centrale del latte (fabrika e qumështit) në Pescara (1932), ku Di Fausto braktisi eklekticizmin e tij në favor të një funksionalizmi të pastër, Casa del contadino ("Shtëpia fshatare") në qyteti i ri i Littoria ( Latina e sotme) dhe sanatoriumi ushtarak në Anzio (1930–33). Di Marco (2011), p. 123 Kompleksi i fundit, i vendosur në një pozicion skenik në një pyll pishe përballë detit dhe pranë rrënojave të vilës së Neronit, është një shembull i mirë i racionalizmit italian .  Këtu bie në sy veçanërisht pavioni i tuberkulozit kirurgjik, me një trup qendror që përmban sallën e operacionit, muri i jashtëm gjysmërrethor i të cilit është një fasadë xhami e vetme.  Nga ky trup ndryshojnë dy krahë të gjatë me kënd të cilët presin pacientët.  Shtëpia e fshatarëve në Latina, me një kullë qendrore dhe krahë të fortë, u shkatërrua në vitet gjashtëdhjetë.  Qumështorja në Pescara, e rrënuar gjithashtu në vitin 2010 mes shumë polemikave dhe grindjeve ligjore, ishte një ndërtesë me tre trupa e veshur me susta me Clinker, fasada qendrore e trupit të së cilës kishte një mur xhami trefishtë. Di Marco (2011), p. 124 Dy ndërtesat e fundit u porositën nga ministria e bujqësisë, e cila i dha arkitektit disa vepra të tjera, si organizimi i ekspozitës kombëtare të grurit, bonifikimit dhe vjeljes së frutave, mbajtur në Villa Borghese në 1932, dhe projektimi i selisë kryesore të Sindikata Fashiste e Punëtorëve të Bujqësisë (CFLA), në Corso d'Italia, Romë, në 1936–37. Në atë rast, Di Fausto ndryshoi rrënjësisht një godinë para-ekzistuese, duke e transformuar atë në një ndërtesë tipike stili littorio .  ndërmjet viteve 1937 dhe 1939 ai ngriti në Via Agri, Romë, Villino Staccioli, një shembull klasik i racionalizmit italian.  Stacciolis, një familje nga Abruzzi, ishin pronarë të një kompanie ndërtimi e cila ekzekutoi shumë nga veprat e arkitektit në Itali dhe jashtë saj. 

Në të njëjtën periudhë ai u aktivizua edhe në Shqipëri (në atë kohë praktikisht protektorat italian), ku zëvendësoi Armando Brasinin . Atje ai hartoi planin e ri të qytetit për Tiranën, me qendrën e qytetit dhe godinat monumentale të departamentit rreth sheshit Skënderbej, në stilin e neo-rilindjes me zgjidhje këndore të artikuluara dhe fascitë gjigante të rendit (1932). Di Marco (2011), p. 122 Në të njëjtat vite ai projektoi edhe pallatin mbretëror të Durrësit (1928–30), me një kullë qendrore dhe dy krahë,  dhe vilën mbretërore në Shkodër (1928), të dyja vepra të porositura nga Mbreti Zog I. Miano (1991)

 Referime 

Kategoria:Lindje 1890
Kategoria:Absolventët e Universitetit të Romës La Sapienza
Kategoria:Vdekje 1965
Kategoria:Arkitektë italianë
Kategoria:Politikanë italianë