CR Flamengo

Clube de Regatas do Flamengo, më shpesh i referuar si thjesht Flamengo, është një klub shumë sportiv brazilian me bazë në Rio de Janeiro, në lagjen e Gávea, më i njohur për ekipin e tyre të futbollit.

 Historia 

 Origjina dhe themelimi 
Flamengo u themelua më 17 nëntor 1895, nga një grup vozatorësh të mbledhur në feudalinë e anëtarit të klubit Nestor de Barros në Plazhi Flamengo në Rio de Zhaneiro. Në fund të shekullit të 19-të, varrimi ishte sporti elitar, i klasës së mesme të lartë në rajon dhe grupi shpresonte t'u bënte përshtypje vajzave të reja të shoqërisë së lartë të qytetit duke krijuar një klub kanotazhi. Më parë, ata mund të përballonin vetëm një varkë të përdorur të quajtur Pherusa, e cila duhej të rindërtohej plotësisht përpara se të përdorej në konkurrencë. Ekipi debutoi më 6 tetor 1895, kur ata lundruan nga Caju Point drejt plazhit Flamengo. Megjithatë, erërat e forta e përmbysën varkën dhe vozitësit për pak u mbytën. Ata u shpëtuan nga një varkë peshkimi me emrin Leal (Besnik). Më vonë, ndërsa "Pherusa" po i nënshtrohej riparimeve, ajo u vodh dhe nuk u gjet më. Grupi kurseu para për të blerë një varkë të re, "Etoile", të riemërtuar "Scyra".

Natën e 17 nëntorit, grupi u mblodh në feudalinë e Nestor de Barros në plazhin e Flamengos dhe themeloi "Grupo de Regatas do Flamengo" (anglisht: "Flamengo Rowing Group") dhe zgjodhi bordin dhe presidentin e tij të parë (Domingos Marques de Azevedo). Emri u ndryshua disa javë më vonë në titullin e tij aktual "Clube de Regatas do Flamengo" ("Klubi i Rowing Flamengo"). Themeluesit vendosën që përvjetori i themelimit të klubit të përkujtohet më 15 nëntor për të përkuar me Ditën e Shpalljes së Republikës, një festë kombëtare.

Skuadra e futbollit e Flamengos u krijua vetëm pasi një grup prej dhjetë lojtarësh të pakënaqur nga Fluminense u shkëputën nga ai klub pas një mosmarrëveshjeje në bordin.Lojtarët vendosën t'i bashkohen Flamengos sepse Alberto Borgerth, kapiteni i ekipit, ishte gjithashtu një kanotazh i Flamengos. Gjithashtu, krijimi i një departamenti të sporteve tokësore në Flamengo ishte i preferueshëm për t'u bashkuar me rivalët e futbollit Botafogo ose klubin tërësisht anglez Paissandu. Anëtarët e rinj u pranuan më 8 nëntor 1911. Një mocion kundër klubit që merrte pjesë në turne futbolli u hodh në votim, por u mposht, dhe si rezultat anëtarët krijuan zyrtarisht departamentin e ri të futbollit të klubit më 24 dhjetor 1911.

 Futbolli në epokën amatore (1912–1933) 
majtas|parapamje|Skuadra e futbollit e formuar së fundmi përpara një ndeshjeje kundër Paissandu, 1912
Skuadra e re u stërvit në  dhe gradualisht fitoi mbështetjen e vendasve, të cilët ndoqën nga afër ndeshjet e tyre praktike. Ndeshja e parë zyrtare u luajt më 3 maj 1912 dhe shënoi, deri më sot, diferencën më të madhe të fitores në historinë e klubit, pasi mposhtën Mangueira 16–2. Ndeshja e parë e Flamengos kundër Fluminense, fillimi i rivalitetit Fla-Flu, u luajt më 7 korrik të atij viti dhe u fitua nga Fluminense me rezultatin 3–2. Në të njëjtin vit, Flamengo përfundoi si nënkampione e Campeonato Carioca, Kampionatit Shtetëror të Rio de Zhaneiros. Uniforma e parë e ekipit u mbiquajt "papagaio vintém, për shkak të ngjashmërisë së saj me një lloj të veçantë qifti.
parapamje|Klubi i Flamengos i vitit 1914, kur klubi fitoi kampionatin e tij të parë të Carioca-s.
Në vitin 1914 klubi fitoi Campeonato Carioca për herë të parë, i veshur me një këmishë me vija të kuqe, të zezë dhe të bardhë me nofkën "kobra korali (gjarpër koral) u vesh deri sa 1916. Flamengo fitoi Campeonato Carioca përsëri vitin e ardhshëm, në 1915, dhe siguroi kampionatin e tyre të parë radhazi; diçka që ata bënë edhe me titujt e tyre në 1920 dhe 1921.

Në 1925, ekipi fitoi Campeonato Carioca dhe pesë turne të tjerë, një rekord në atë kohë. Në vitin 1927, gazeta e njohur e Rios Jornal do Brasil, në partneritet me një kompani të ujit mineral, mbajti një konkurs me postë për të gjetur "klubin më të dashur në Brazil". Megjithëse Flamengo gëzoi rritjen e tyre më të madhe në mbështetjen e tifozëve pasi klubi u profesionalizua në vitet 1930, ata ende mundën rivalët e njohur Vasco da Gama në votim. Flamengo do të anketohej si klubi më i popullarizuar i vendit, me origjinën e pseudonimit "O mais querido do Brasil'' ("më i dashuri i Brazilit"). Në 1933 ekipi shkoi në turneun e tij të parë jashtë Brazilit (në Montevideo dhe Buenos Aires)dhe më 14 maj të të njëjtit vit luajti ndeshjen e fundit si ekip amator, duke mundur River Futebol Clube me rezultatin 16–2. Pas kësaj, departamenti i futbollit të klubit u bë profesional.

 Epoka e hershme profesionale (1934–1955) 
parapamje|Skuadra e Flamengos, 1934. Arkivi Kombëtar i Brazilit
Reklamuesi lokal José Bastos Padilha u zgjodh president i klubit në 1934 dhe shërbeu deri në vitin 1937. Nën mandatin e tij, klubi e përmirësoi masivisht popullaritetin e tij si në Rio de Zhaneiro ashtu edhe në të gjithë Brazilin. Për publicitet, ai organizoi një konkurs për studentët në shkolla për të krijuar fraza që përshkruajnë Flamengo, nga e cila u zhvillua fraza uma vez Flamengo, Flamengo até morrer ("Sapo të jesh Flamengo, je Flamengo "derisa të vdesësh") dhe më vonë do të miratohej si pjesë e himnit të klubit. Në 1936 Padilha nënshkroi lojtarë të shkëlqyer si Domingos da Guia dhe Leônidas da Silva (i cili do të vazhdonte të ishte golashënuesi kryesor në 1938 FIFA World Cup si lojtar i Flamengos). Këta lojtarë të dashur e bënë të dashur Flamengo për publikun dhe besohet se në këtë kohë Flamengo ishte klubi më i njohur në vend. Në vitin 1937 Flamengo punësoi trajnerin hungarez Izidor "Dori" Kürschner, i cili prezantoi WM në Brazil dhe risi të tjera nga Evropa, si trajnimi pa përdorimin e topin dhe duke luajtur një stil më mbrojtës dhe të kontrolluar. Padilha lehtësoi ndërtimin e stadiumit të ri të Flamengos dhe qendrës aktuale të stërvitjes, Estádio da Gávea. Stadiumi u përurua më 4 shtator 1938, kur Vasco da Gama mundi Flamengon 2–0 dhe Kürschner u shkarkua menjëherë.

Në vitin 1938, ndarja pesëvjeçare në futbollin e Rio de Zhaneiros mbi mosmarrëveshjen midis profesionalizmit dhe amatorizmit u zgjidh me bashkimin e dy ligave konkurruese (Flamengo kishte qenë anëtar i LCF-së profesionale - ''Liga Carioca de Football''). Në vitin 1939, pas dymbëdhjetë vjetësh pa fituar asnjë titull, Flamengo pushtoi kampionatin shtetëror me një ekip që do të bëhej baza e tre herë kampionëve të shtetit në vitet 1940.

Në vitin 1941, grupi luajti garën e tij të parë ndërkombëtare, Turneun Gjashtëkëndor të Argjentinës. Në vitin 1942, grupi i parë i organizuar i mbështetësve në të gjithë Brazilin, Charanga Rubro-Negra, u themelua në mbështetje të Flamengo. Popullariteti i Flamengo u rrit rastësisht gjatë Luftës së Dytë Botërore kur aleatët e Brazilit, Shtetet e Bashkuara, instaluan dy antena me fuqi të lartë në Natal dhe Belém në veriu i Brazilit për të përgjuar sinjalet e radios së armikut. Ata gjithashtu lejuan banorët në rajonet veriore dhe verilindore të merrnin transmetimet radiofonike të ndeshjeve të futbollit. Meqenëse Rio de Janeiro ishte kryeqyteti kombëtar në atë kohë dhe Flamengo ishte shumë i suksesshëm në vitet e luftës me Zizinho dhe Domingos da Guia, mbështetja mbarëkombëtare u rrit. Në vitin 1944, Flamengo përfundoi "tricampeonato Carioca" e tyre të parë: tre tituj të njëpasnjëshëm të shtetit të Rio de Janeiro (duke fituar garat e 1942, 1943 dhe 1944). Lojtari kryesor i kësaj skuadre ishte Zizinho, një lojtar i zhvilluar në Flamengo dhe i konsideruar si "idhulli" i parë i klubit. Zizinho u transferua në Bangu pak para fillimit të 1950 World Cup në Brazil, ku ai shënoi dy gola dhe Seleção përfundoi nënkampione. Nga viti 1953 deri në 1955, Flamengo fitoi edhe një herë Ligën e Rio de Janeiro tre herë radhazi.

 Zico dhe kampionët e botës (1974–1983) 
Flamengo fitoi kampionatin shtetëror në vitin 1978. Pesë vitet në vijim do të përfaqësonin epokën më të lavdishme të klubit. Yje braziliane si Júnior, Carpegiani, Adílio, Cláudio Adão dhe |Tita u drejtuan nga Zico për t'u bërë kampionë shteti tre herë radhazi - tri-kampionati i tretë i klubit. Kjo lojë e qëndrueshme e shkëlqyer e shtyu Flamengon drejt saj të parë Kampionati Brazilian në 1980. Si kampion kombëtar, klubi u kualifikua për të luajtur në turneun kontinental të Amerikës së Jugut, 1981 Copa Libertadores, për herë të parë.

Sezoni 1981 është një vit pikë referimi në historinë e Flamengos. Ata kaluan në fazën gjysmëfinale të grupeve të Copa Libertadores me katër fitore në katër ndeshje. Në finale ata u ndeshën me klubin kilian Cobreloa, gjithashtu një klub debutues në turne. Në finalen e parë në Maracanã, Flamengo fitoi (2–1) me dy gola nga Zico. Në Stadiumi Kombëtar në Santiago javën e ardhshme, skuadra braziliane mori një pritje të dhunshme në fushë dhe ra 1–0 nag një [[Gjuajtja e lirë e drejtpërdrejtë|goditja e lirë]]. E barabartë me gola, një ndeshje e tretë u luajt në stadiumin neutral të Estadio Centenario në Montevideo. Zico shënoi dy herë në pjesën e parë, duke vulosur ndeshjen dhe kampionatin. Flamengo u kurorëzua kampion i Amerikës së Jugut më 23 nëntor dhe u kualifikua në Kupën Ndërkontinentale, një ndeshje e vetme që do të luhet në Stadiumi Olimpik të Tokios kundër Kupa e Kampionëve të Evropës fitues Liverpool F.C.. Më 13 dhjetor 1981, Zico, Tita dhe Nunes dolën në fushë për ndeshjen më të rëndësishme në historinë e klubit. Dy gola nga Nunes dhe një nga Adílio (të gjithë në pjesën e parë) së bashku me një paraqitje të shkëlqyer mesfusha nga Zico i dhanë Flamengo titullin e kampionit të parë brazilian të botës që nga Pelé e Santos, duke e mundur Liverpoolin 3–0.

Me sukses u shënuan edhe dy vitet në vijim. Një tjetër kampionat shtetëror në Rio de Janeiro në 1981 dhe dy kampionate braziliane të njëpasnjëshme – 1982 dhe 1983 – mbylli "Golden age" të Flamengos.

 Suksesi kombëtar dhe rikthimi i Zico (1984–1994) 
parapamje|Zico luajti për Flamengon nga 1971 deri në 1983 dhe 1985–89, duke vendosur disa rekorde për klubin.
Pasi kaloi dy vjet në Itali duke luajtur për Udinese, Zico u kthye në Flamengo në 1986 dhe fitoi kampionatin e tij të fundit shtetëror. Vetëm një muaj pas kthimit, ai pësoi një dëmtim të rëndë në gju pas një ndërhyrjeje të dhunshme nga mbrojtësi i Bangu, Marcio Nunes, i cili ndërpreu karrierën e tij për disa muaj dhe ndikoi në formën e tij në Kampionatin Botëror të Futbollit 1986.

Gjatë gjithë karrierës së tij te Flamengo, Zico shënoi 508 gola dhe ishte golashënuesi më i mirë në historinë e klubit përpara se të tërhiqej në vitin 1990.

Edhe pa yllin e saj më të madh, vitet e para të epokës post-Zico ishin të suksesshme për Flamengon. Ata arritën fitoren kombëtare në edicionin e dytë të Copa do Brasil në 1990, duke mundur Goiás në finale. Në vitin 1992, Flamengo fitoi Campeonato Brasileiro i pestë, duke mundur Botafogo në dy ndeshje në finale (3–0, 2–2). Lojtari kryesor i ekipit ishte përsëri Júnior në moshën 38-vjeçare.

 Fundi i thatësirës së titullit (2006–2018) 
parapamje|Adriano feston një gol për Flamengon. Në vitin 2009 ai përfundoi si golashënuesi më i mirë në Serie A me 19 gola.
Në vitin 2006, Flamengo arriti në finalen e Copa do Brasil për herë të pestë, më në fund arriti të pushtojë titullin pasi humbi tre finalet e mëparshme, këtë herë duke mposhtur rivalët Vasco da Gama. Nga viti 2007 deri në 2009, Flamengo përfundoi "tricampeonato" e tyre të pestë në Campeonato Carioca dhe u bë pronar i vetëm i rekordit për shumicën e titujve të Carioca me 31 (Fluminense kishte 30 në atë kohë).

Më 9 mars 2007, Flamengo mori një datë përkujtimore në kalendarin zyrtar Rio de Janeiro. Guvernatori Sérgio Cabral Filho shpalli 17 nëntorin (ditën kur u themelua klubi) "Dita e Flamengos".

Në 2007 Campeonato Brasileiro Série A, Flamengo fitoi shumë ndeshje në shtëpi, shmangu zonën e rënies dhe u ngjit në vendin e dytë përpara se të mposhtej nga Náutico 1–0 në raundin e fundit dhe në fund duke e mbyllur sezonin e tretë. Kjo shënoi një përmirësim dramatik në rezultatin e ligës nga sezonet e mëparshme. Flamengo përfundoi i pesti viti vijues, dhe në 2009 pavarësisht se ishte në vendin e dhjetë në messezon, Flamengo fitoi ligën pas shtatëmbëdhjetë vjetësh. Me këtë fitore Flamengo u bë pesë herë kampion i Campeonato Brasileiro Série A, shtatëmbëdhjetë sezone pas titullit të tyre të fundit në 1992. Skuadra e kampionatit 2009 e përfundoi sezonin me 67 pikë, pikën më të ulët të fitores totali në Brazil që kur formati aktual i ligës u krijua në 2003. Flamengo ishte kampion pavarësisht se kaloi vetëm dy raunde në krye të ligës: dy të fundit. Titulli u fitua pas një fitoreje dramatike të rikthimit 2–1 kundër Grêmio në raundin e fundit.
majtas|parapamje|Ronaldinho feston golin për Flamengon në shkurt 2011.
Suksesi ndërkombëtar vazhdoi t'i shmangej Flamengos gjatë shekullit të 21-të. Pasi përfundoi nënkampionët në 2001 Copa Mercosur në San Lorenzo në  penalltitë, klubi shkoi vetëm në çerekfinale një herë në dymbëdhjetë garat e tyre në vijim (si Copa Libertadores dhe Copa Sudamericana).

Në 2007, klubi u eliminua nga Libertadores nga minnows uruguaian Defensor Sporting 3–2 në total. Në 2008, në ndeshjen e parë zyrtare të Flamengos në turne kundër një klubi nga Meksika, ata mundën Club América 4–2 në Estadio Azteca më parë duke humbur në mënyrë polemike 3–0 në shtëpi dhe duke u eliminuar në Rundi i 16-të i Copa Libertadores; ndeshja e dytë ishte gjithashtu ndeshja e fundit e trajnerit Joel Santana me klubin.

Flamengo përjetoi një ecuri të dobët në Serie A nga 2010 deri në 2015, duke përfunduar më mirë se e dhjeta vetëm një herë. Pas suksesit të vitit 2009, klubi luajti për të fituar disa tituj dhe nënshkroi sulmuesin Vágner Love për të krijuar një çift me Adriano. Ëndrra për t'u përsëritur si kampionë shteti katër herë radhazi u prish nga Botafogo në 2010. Pas kualifikimit të ngushtë nga faza e grupeve në Copa Libertadores, menaxheri Andrade u pushua ende. Në paraqitjen e tyre të parë çerekfinale që nga viti 1993, pas eliminimit të Corinthians, Flamengo u eliminua nga Universidad de Chile në gola jashtë fushe. Menjëherë pas kësaj, Vágner Love dhe Adriano u larguan nga ekipi. Një seri ndryshimesh në trajner gjatë ligës problematike vendase panë Flamengo të mbijetonte nga rrëzimi, duke shmangur humbjen në nëntë ndeshjet e tyre të fundit dhe të pretendonte vendin e fundit në Copa Sudamericana nën menaxherin Vanderlei Luxemburgo.

Nënshkrimi i suksesshëm i vitit 2011 ishte superylli 30-vjeçar Ronaldinho nga A.C. Milan. Atij iu bashkua idhulli argjentinas Darío Bottinelli dhe Fluminense Thiago Neves. Flamengo fitoi Campeonato Carioca në mënyrë të plotë në një fushatë të pamposhtur, por nuk fitoi trofe të tjerë atë sezon: eliminimet në Copa do Brasil nga Ceará, një rezultat i rëndë 5–0 humbja në Sudamericana nga Universidad de Chile dhe një përfundim në vendin e katërt në ligë i la tifozët të ndjenin se një listë e fortë ishte shpërdoruar. Sezoni pa edhe tërheqjen e idhullit të klubit serb Dejan Petković gjithashtu. Në vitin 2012 Ronaldinho paditi Flamengon duke pretenduar mungesë pagese për katër muaj dhe anuloi kontratën e tij me klubin. Thiago Neves u rikthye te Fluminense pas një negocimi të zgjatur me mbajtësit e kontratës Al-Hilal, dhe mbrojtësi Alex Silva u huazua në  Cruzeiro pasi kërcënoi Flamengon me një padi. Vágner Love dhe Ibson u kthyen për një fushatë të vitit 2012 që nuk dha trofe dhe një dalje në fazën e grupeve nga Copa Libertadores.

Në fund të vitit 2012, Flamengo zgjodhi Eduardo Bandeira de Mello si president të klubit për tre vjet. Qëllimi i mandatit të tij ishte të përmirësonte financat e klubit, pasi një auditim i pavarur vlerësoi borxhin e Flamengos në R$750 milion.

Pas një serie tipike ndryshimesh menaxheriale, Jayme de Almeida u emërua si menaxher i përkohshëm gjatë së cilës ai luftoi rënien nga kategoria dhe fitoi  finalen e Copa do Brasil 2013 kundër Atlético Paranaense. Ishte titulli i tretë i Flamengos në Copa, pas 1990 dhe 2006.

Mbrojtja e titullit të Flamengos Copa do Brasil nuk arriti në Atlético Mineiro në gjysmëfinale. Megjithatë, deri në vitin 2014, Flamengo ishte i vetmi klub që uli me sukses borxhin e tyre gjatë vitit (deri në R$600 milion) dhe regjistroi fitimin më të lartë vjetor. Në vitin 2015, pas një fillimi të paqëndrueshëm të sezoneve të Carioca-s dhe të ligës kombëtare, shumë trajnerë u shkarkuan dhe Flamengo nuk arriti të kualifikohej për Libertadores. Megjithatë, Flamengo kishte nënshkruar me Paolo Guerrero dhe Ederson dhe ishte klubi më i vlefshëm në Brazil me borxh tani të reduktuar në R$495 milionë.  Si rezultat, presidenti Bandeira u rizgjodh. Klubi nënshkroi me të preferuarin e tifozëve Diego në mes të sezonit dhe zhvilloi një fushatë të fortë, por nuk mundi të kapte Palmeiras në 2016.

Viti 2017 u karakterizua si viti kur Flamengo luajti dy finale të mëdha në fund të sezonit, por nuk arriti të fitonte asnjërën. Pasi kaluan të pamposhtur në 2017 Campeonato Carioca, ata u eliminuan në fazën e grupeve Copa Libertadores, duke mos fituar asnjë ndeshje të vetme jashtë shtëpisë, por duke u kualifikuar në Copa Sudamericana në vendin e tretë. Në Copa do Brasil, klubi arriti në finale ku humbi në penallti ndaj Cruzeiro. Më pak se tre muaj më vonë, ata arritën një të paprecedentë Finalja e Copa Sudamericana. Ata humbën larg nga Independiente dhe barazuan në shtëpi 1–1, duke humbur titullin. Pas ndeshjes, një grup tifozësh të Flamengos u trazira jashtë hotelit ku po qëndronte Independiente. CONMEBOL e ndëshkoi klubin me dy ndeshje në shtëpi me dyer të mbyllura në Copa Libertadores vijues.Në ligë, klubi përfundoi i gjashti dhe u kualifikua në Libertadores të vitit të ardhshëm.

Nëntë vjet pas fitores së tyre të fundit në Campeonato Brasileiro, Flamengo bëri një ecuri për titull, por nuk ia doli. Në 2018 ata kaluan më së shumti raunde si lider në ligë (trembëdhjetë) dhe thyen rekordin e pikëve nga viti 2016 (72), por përfunduan nënkampionët pas Palmeiras. Në Libertadores ata përfunduan nënkampionët pas kampionit të mundshëm River Plate dhe u kualifikuan në raundin e 16-të, ku u eliminuan nga Cruzeiro. Atë sezon, klubi regjistroi dy tarifat e transferimeve më të larta në histori: 18-vjeçari anësor Vinícius Júnior u transferua në Real Madrid në korrik për 46 milionë euro, dhe 20-vjeçari mesfushori Lucas Paquetá transferuar në A.C. Milan për 35 milionë euro të raportuara në fund të vitit. Të dyja ishin produkte të Akademisë së të rinjve të Flamengo.

 Skuadra aktuale 
Redaktuar më 12-09-2024.

 Nderimet 
parapamje|341x341px|Dhoma e trofeut të Flamengos në muzeun e klubit.
djathtas|parapamje|335x335px
NDËRKOMBËTAREKompeticioniTitujSezonetqendër|frameless|45x45pxIntercontinental Cup11981KONTINENTALEKompeticioniTitujSezonetqendër|frameless|50x50pxCopa Libertadores31981, 2019, 2022qendër|frameless|45x45pxRecopa Sudamericana12020qendër|frameless|45x45pxCopa Mercosur11999qendër|frameless|45x45pxCopa de Oro11996KOMBËTARELigatTitujtSezonetqendër|frameless|47x47pxCampeonato Brasileiro Série A71980, 1982, 1983, 1992, 2009, 2019, 2020qendër|47x47pxCopa União11987qendër|frameless|45x45pxCopa do Brasil41990, 2006, 2013, 2022qendër|frameless|45x45pxSupercopa do Brasil22020, 2021qendër|frameless|45x45pxCopa dos Campeões12001RAJONALELigaTitujSezonetqendër|frameless|45x45pxCampeonato Carioca381914, 1915, 1920, 1921, 1925, 1927, 1939, 1942, 1943, 1944, 1953, 1954, 1955, 1963, 1965, 1972, 1974, 1978, 1979 (Special), 1979, 1981, 1986, 1991, 1996, 1999, 2000, 2001, 2004, 2007, 2008, 2009, 2011, 2014, 2017, 2019, 2020, 2021, 2024

 Referime 

Kategoria:Klube futbolli
Flamengo