Zemra (roman)

Zemra () është një roman për fëmijë nga autori italian Edmondo De Amicis, i cili ishte romancier, gazetar, shkrimtar dhe poet. Romani është vepra e tij më e njohur deri më sot, pasi është frymëzuar nga fëmijët e tij Furio dhe Ugo, të cilët kishin qenë nxënës në atë kohë. Ajo është vendosur gjatë bashkimit italian dhe përfshin disa tema patriotike . Ajo u botua nga Treves më 18 tetor 1886, ditën e parë të shkollës në Itali, dhe u ngrit në sukses të menjëhershëm.

Nëpërmjet hulumtimit të çështjeve sociale si varfëria, Zemra tregon ndikimin e ideologjive të krahut të majtë në punën e De Amicis (ai më vonë do t'i bashkohej Partisë Socialiste Italiane ). Për shkak të kësaj, libri mbeti me ndikim (dhe elementi kryesor i shumë teksteve shkollore ) në vendet e Bllokut Lindor . Nga ana tjetër, evokimi i fortë i nacionalizmit dhe patriotizmit italian në librin e bëri atë shumë të mirëpritur në Italinë Fashiste.

 Subjekti dhe personazhet 
Romani është shkruar në një formë ditari siç tregohet nga Enrico Bottini, një nxënës i shkollës fillore 11-vjeçare në Torino me një sfond të klasës së lartë, i rrethuar nga shokë klase me origjinë nga klasa punëtore . I gjithë mjedisi kronologjik korrespondon me sezonin e klasës së tretë të 1881-82 (Enrico thotë se kanë kaluar katër vjet nga vdekja e Viktor Emanuelit II, mbretit të Italisë, dhe pasardhja nga Umberto I, dhe gjithashtu tregon për vdekjen e Giuseppe. Garibaldi, që ndodhi në 1882).

Prindërit e Enrikos dhe motra e madhe Silvia ndërveprojnë me të siç është shkruar në ditarin e tij. Si dhe mësuesi i tij që i cakton detyrat e shtëpisë që kanë të bëjnë me disa histori të ndryshme të fëmijëve në të gjithë shtetet italiane, të cilët duhen parë si modele – këto tregime jepen më pas në libër pasi Enriko i lexon ato. Çdo histori sillet rreth një vlere të ndryshme morale, më e spikatura prej të cilave janë ndihma e atyre në nevojë, dashuria dhe respekti i madh për familjen dhe miqtë dhe patriotizmi. Këto quhen "Tregimet mujore" dhe shfaqen në fund të çdo muaji shkollor.

 Personazhet 

 Familja Bottini 

 Enrico Bottini: Narratori dhe personazhi kryesor. Nxënës mesatar që është i etur për të mësuar gjëra dhe për të takuar njerëz në klasën e tij.
 Z. Alberto Bottini: Babai i Enrikos. E ashpër por e dashur. Ai punon si inxhinier dhe biznesmen.
 Zonja Bottini: Nëna e Enrikos. Shtëpiake tradicionale, e dashur por e ashpër.
 Silvia Bottini: motra e madhe e Enrikos. Ajo kujdeset gjithashtu për të dhe studimet e tij, duke lënë një herë me vetëmohim daljen me të dashurat për t'u kujdesur për të, ndërsa ai ishte i sëmurë në shtrat.
 Vëllai më i vogël i Enrikos dhe Silvia-s, i cili studion te znj. Delcati. Nuk ka shumë të dhëna në ditarin e Enrikos, pasi ai nuk mund të flasë me të siç bëjnë anëtarët e tjerë të familjes.

 Shokët e klasës së Enrikos 

 Antonio "Tonino" Rabucco: I njohur si "gurgdhendësi i vogël" për shkak të punës së babait të tij. Ai është djali më i vogël në klasë.
 Coretti: Djali i gëzuar i një veterani në pension u kthye në lëndë druri. Duke qenë se shpesh zgjohet herët në mëngjes për të mbledhur dru, ai mbështetet shumë te kafeja për të qëndruar zgjuar në klasë. Ai është parë gjithmonë i veshur me kapelën e tij të preferuar nga lëkura e maces.
 Ernesto Derossi: Kampioni shumëvjeçar i klasës, ai fiton medaljen më të mirë në klasë çdo muaj. Ai është një nxënës i natyrshëm që nuk ka nevojë të studiojë shumë. Pavarësisht nga aftësitë e tij, ai është i përulur dhe jo mendjemadh.
 Garrone: Djalë i ashpër miqësor. Ai mbron shokët e tij të dobët të klasës Nelli dhe Crossi, dhe si djali më i madh në klasë është zbatuesi de facto.
 Pietro Precossi: Djali i dobët me fjalë të buta i një farkëtari abuziv dhe alkoolik që e rrah. Në një moment, ai fiton medaljen e nënkampionit në klasë, gjë që e motivon babanë e tij të kuptojë sjelljen e tij abuzive, të kthjellet dhe të ndalojë së rrahuri.
 Carlo Nobis: Kryelartë sepse prindërit e tij janë të pasur dhe me prejardhje fisnike. Megjithatë, babai i tij e detyron atë t'i kërkojë falje Bettit kur Carlo fyen Bettin dhe babain e tij minator qymyrguri.
 Stardi: sfiduesi shumëvjeçar i medaljeve të Derosit së bashku me Votinin. Edhe pse jo aq i talentuar mendërisht sa i pari, ai e kompenson duke qenë nxënësi më i vendosur dhe më punëtor në klasë. Atij i pëlqen të lexojë libra edhe pse nuk zotëron shumë prej tyre.
 Betti: Djali i një minatori qymyrguri.
 Votini: Pretendenti kryesor për medaljen e parë, në një moment të tjerët e hedhin poshtë zilinë e tij ndaj Derossit.
 Crossi: Një kokëkuqe e ndrojtur me një krah të paralizuar. Babai i tij është një punëtor druri, i cili ka munguar për pjesën më të madhe të fëmijërisë së tij, duke shërbyer kohë për vrasje të pavullnetshme. Shpesh viktimë e ngacmuesve për shkak të aftësisë së kufizuar dhe prejardhjes familjare.
 Nelli: E kërrusur dhe gjithashtu e ngacmuar për shkak të saj. Garrone bëhet mbrojtësi i tij.
 Coraci: Djalë me lëkurë të errët nga Kalabria, në Italinë Jugore .
 Garoffi: Bir i një farmacisti, ai është një tregtar i zgjuar që merret me lodra, letra tregtare dhe xhingla të dobishme sa herë që mundet.
 Franti: Nxënës i keq, budalla dhe delikuent i gjithanshëm që ngacmon njerëzit, bën shaka të këqija, nuk respekton shokët e klasës dhe mësuesin e tij dhe qesh me situata të trishtuara. Ai është përjashtuar nga një shkollë tjetër më parë dhe është përjashtuar nga shkolla pasi ndez një fishekzjarr që shkakton një shpërthim të madh.

 Mësuesit 

 Z. Perboni: Mësuesi. Një burrë i sjellshëm dhe i dashur që zemërohet rrallë, por që është i ashpër me studentët e tij kur ata bëjnë gabim. Ai është një bachelor i përjetshëm që studentët i konsideron familjen e tij.
 Zonja Delcati: Mësuesja e klasës së mëparshme të Enrikos, tani mëson vëllain e tij të vogël.

 Pranimi dhe trashëgimia 
Romani u përkthye në kinezisht në fillim të shekullit të 20-të (me titullin "愛的教育" - fjalë për fjalë Edukimi i dashurisë ) dhe u bë mjaft i njohur në Azinë Lindore . Ai u përkthye në spanjisht me titullin, Corazón: Diario de un niño që do të thotë Zemra: Ditari i një fëmije . Libri ishte shumë i popullarizuar në vendet latine, si Meksika, midis djemve dhe vajzave të reja në vitet 1960 dhe 1970.

Romani ishte gjithashtu jashtëzakonisht popullor dhe me ndikim në Izraelin e viteve 1950, përkthimi hebraik kaloi në jo më pak se shtatëmbëdhjetë botime deri në vitin 1963.  Evokimi i tij i fuqishëm i patriotizmit dhe mbështetja e tij në arritjen e madhe të fundit të Bashkimit Italian ishin në harmoni me Izraelin e porsalindur të viteve 1950, të krijuar në luftëra dhe beteja kataklizmike, dhe nëntonet socialiste të librit ishin në harmoni me vlerat e punës. Sionizmi, atëherë dominues në Izrael. Megjithatë, aktualisht ajo konsiderohet mjaft e modës së vjetër dhe nuk njihet më mirë për brezin aktual të të rinjve izraelitë.

Në vitin 1887, një vazhdim, i quajtur Testa (Koka), u shkrua nga neurologu Paolo Mantegazza, miku i Amicis, i cili rrëfen jetën e Enrikos në adoleshencë.

Në vitin 1962, Umberto Eco botoi Elogio di Franti ( Në lavdërimin e Frantit ) duke e parë Frantin, "djalin e keq" të romanit, si një figurë rezistence kundër ideologjisë militariste dhe nacionaliste. Maria Truglio, Wise Gnomes, Nervous Astronauts, and a Very Bad General: The Children's Books of Umberto Eco and Eugenio Carmi Children's Literature, Volume 36, 2008, The Johns Hopkins University Press,  p.126

Një nga dy personazhet adoleshente në filmin I Prefer The Sound of the Sea (2000) lexon Cuore dhe ka një punë në një librari të quajtur Franti.

Libri është përdorur si një nga frymëzuesit për arritje akademike në Meksikë, duke përdorur emrin e autorit për një nga shkollat botërore të Baccalaureate Ndërkombëtare të quajtur Instituto D'Amicis, që ndodhet në qytetin Puebla .

 Përshtatjet 
Në vitin 1948, ai u bë një film, me regji të Vittorio De Sica dhe Duilio Coletti .

Një nga tregimet, "Nga Apeninet në Ande", u bë baza e serisë anime të vitit 1976 3000 Lega në kërkim të nënës . Seriali përbëhej nga 52 episode dhe u transmetua në Teatrin Botëror të Kryeveprës . E gjithë seria ishte e shikueshme në shumë gjuhë të ndryshme dhe u bë e njohur në të gjithë botën. Në përfundim të serialit, një film u publikua në vitin 1980, i cili më vonë u riprodhua, gjithashtu si një film artistik, i lëshuar në 1999.

Vetë Cuore u përshtat më vonë në tërësinë e saj nga Nippon Animation, si seria me 26 episode Ai no Gakko Cuore Monogatari në 1981. Ky serial u transmetua edhe në TV italian si Cuore . Shkolla e Dashurisë: Historia e Zemrës ishte shumë e njohur në Iran për brezin e lindur pas Revolucionit Iranian . Emri i serialit, i cili u transmetua në Iran disa herë, u ndryshua në Studentët e shkollës Walt .

Në vitin 1984, një miniserial televiziv i bazuar në roman u prodhua nga RAI dhe me regji të Luigi Comencini .

Në vitin 2009 Heart: Diary of a Child u krijua si një libër audio nga Carlos Acosta në gjuhët angleze dhe spanjolle (shih lidhjet e jashtme).  

 Shih edhe 
 Letërsia për fëmijë

 Referime 

Kategoria:Letërsi italiane për fëmijë
Kategoria:Romane për fëmijë