Republika e Parë Hungareze

Republika e Parë Hungareze (hungarisht: Első Magyar Köztársaság), deri më 21 mars 1919 Republika Popullore e Hungarisë (Magyar Népköztársaság), ishte një vend jetëshkurtër, e cila u shndërrua shpejt në një shtet të vogël të vogël për shkak të politikës së jashtme dhe ushtarake të qeverisë pacifiste doktrinare Károlyi. Ai ekzistonte nga 16 nëntori 1918 deri më 8 gusht 1919, përveç një ndërprerjeje 133-ditore në formën e Republikës Sovjetike Hungareze. Republika u krijua në vazhdën e shpërbërjes së Austro-Hungarisë pas Luftës së Parë Botërore si një zëvendësim për Mbretërinë e Hungarisë. Gjatë sundimit të kabinetit pacifist të Kontit Mihály Károlyi, Hungaria humbi kontrollin mbi afërsisht 75% të territoreve të saj të mëparshme të para Luftës së Parë Botërore, e cila ishte rreth 325,411 km2, pa rezistencë të armatosur dhe iu nënshtrua pushtimit të papenguar të huaj. Nga ana tjetër, ajo u pasua nga Republika Sovjetike Hungareze, por u rivendos pas rënies së saj, dhe përfundimisht u zëvendësua nga Republika Hungareze.

Emri
"Republika Popullore Hungareze" u miratua si emri zyrtar i vendit më 16 nëntor 1918, dhe mbeti në përdorim deri në përmbysjen e qeverisë së Dénes Berinkey më 21 mars 1919. Pas rënies së Republikës Sovjetike Hungareze, qeveria e Gyula Peidl rivendosi emrin parakomunist të shtetit më 2 gusht 1919.

Qeveria e István Friedrich ndryshoi emrin në "Republika Hungareze" më 8 gusht; megjithatë, emërtimi "Republika Popullore Hungareze" u shfaq në disa dekrete të nxjerra nga qeveria gjatë kësaj periudhe.

Historia
Epoka Károlyi
Republika Popullore Hungareze u krijua nga Revolucioni Aster, i cili filloi në Budapest më 31 tetor 1918. Atë ditë, Mbreti Karli IV emëroi udhëheqësin e revoltës, Mihály Károlyi, si kryeministër hungarez. Pothuajse akti i tij i parë ishte përfundimi zyrtar i bashkimit personal midis Austrisë dhe Hungarisë. Më 13 nëntor, Karli lëshoi ​​një deklaratë duke u tërhequr nga politika hungareze. Disa ditë më vonë qeveria e përkohshme e shpalli Hungarinë një republikë popullore, me Károlyi si kryeministër dhe president i përkohshëm. Kjo ngjarje i dha fund 400 viteve të sundimit nga Shtëpia e Habsburgëve.

Ushtria Mbretërore Hungareze Honvéd kishte ende më shumë se 1,400,000 ushtarë kur Mihály Károlyi u shpall si kryeministër i Hungarisë. Károlyi iu nënshtrua kërkesës së Presidentit të SHBA-së Woodrow Wilson për pacifizëm duke urdhëruar vetë-çarmatimin e njëanshëm të ushtrisë hungareze. Kjo ndodhi nën drejtimin e Béla Linder, (ministri i luftës) më 2 nëntor 1918.Dixon J. C. Defeat and Disarmament, Allied Diplomacy and Politics of Military Affairs in Austria, 1918–1922. Associated University Presses 1986. p. 34. Për shkak të çarmatimit të plotë të ushtrisë së saj, Hungaria do të mbetej pa një mbrojtje kombëtare në një kohë të cenueshmërisë së veçantë. Vetëçarmatimi hungarez e bëri të mundur pushtimin e Hungarisë drejtpërdrejt për ushtritë relativisht të vogla të Rumanisë, ushtrinë franko-serbe dhe forcat e armatosura të Çekosllovakisë së sapokrijuar.

Masat e qeverisë Károlyi nuk arritën të frenonin pakënaqësinë popullore, veçanërisht kur fuqitë e Antantës filluan të shpërndanin pjesë të asaj që shumë e konsideronin territorin tradicional të Hungarisë për grupet etnike shumicë në Mbretërinë e Rumanisë, Mbretërinë e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve dhe në Republikën e Parë Çekosllovake. Qeveria e re dhe mbështetësit e saj i kishin varur shpresat për ruajtjen e integritetit territorial të Hungarisë në braktisjen e Cisleithania dhe Gjermanisë, sigurimin e një paqeje të veçantë dhe shfrytëzimin e lidhjeve të ngushta të Károlyi në Republikën e Tretë Franceze. Kur Károlyi emëroi Oszkár Jászi si ministër të ri për pakicat kombëtare të Hungarisë, Jászi ofroi menjëherë referendume demokratike për kufijtë e diskutueshëm për pakicat, megjithatë, udhëheqësit politikë të këtyre pakicave refuzuan vetë idenë e referendumeve demokratike në lidhje me territoret e diskutueshme në konferencën e paqes në Paris. Pas vetëçarmatimit hungarez, udhëheqësit politikë çekë, serbë dhe rumunë zgjodhën të sulmonin Hungarinë në vend që të mbanin plebishitet demokratike në lidhje me zonat e diskutueshme.

Ngjarjet ushtarake dhe politike ndryshuan me shpejtësi dhe në mënyrë drastike pas çarmatimit hungarez:
Më 5 nëntor 1918, ushtria serbe me ndihmën e ushtrisë franceze kaloi kufijtë jugorë.
Më 8 nëntor, ushtria çekosllovake kaloi kufijtë veriorë
më 13 nëntor, ushtria rumune kaloi kufijtë lindorë

Antanta e konsideroi Hungarinë një partnere në Monarkinë e Dyfishtë të mundur dhe shkatërroi shpresat e hungarezëve me dorëzimin e notave të njëpasnjëshme diplomatike. Secili kërkuan dorëzimin e më shumë toka grupeve të tjera etnike. Më 20 mars 1919, kreu francez i misionit të Antantës në Budapest i dha Károlyi një shënim që përcaktonte kufijtë përfundimtarë të pasluftës, të cilat hungarezët i konsideruan të papranueshëm.ref></ref> Károlyi dhe kryeministri Dénes Berinkey ishin tani në një pozicion të pamundur. Ata e dinin se pranimi i notës franceze do të rrezikonte integritetin territorial të vendit, por nuk ishin në gjendje ta refuzonin atë. Në shenjë proteste, Berinkey dha dorëheqjen.

Károlyi informoi kabinetin se vetëm Partia Social Demokratike Hungareze mund të formonte një qeveri të re. Megjithatë, i panjohur për Károlyi, socialdemokratët ishin bashkuar me Partinë Komuniste Hungareze; ky i fundit premtoi se RSFS Rusia do të ndihmonte Hungarinë për të rivendosur kufijtë e saj origjinalë. Megjithëse socialdemokratët mbajtën shumicën në Partinë Socialiste Hungareze të sapobashkuar, komunistët e udhëhequr nga Béla Kun morën menjëherë kontrollin dhe njoftuan krijimin e Republikës Sovjetike Hungareze më 21 mars 1919.

Rithemelimi dhe shpërbërja
Pas rënies së Republikës Sovjetike më 1 gusht 1919, një qeveri socialdemokrate - e ashtuquajtura "qeveria e sindikatave" - ​​erdhi në pushtet nën udhëheqjen e Gyula Peidl. Më 2 gusht u dha një dekret që kthente formën e qeverisjes dhe emrin zyrtar të shtetit në "Republika Popullore". Gjatë ekzistencës së saj të shkurtër, qeveria e Peidl filloi të shfuqizojë dekretet e miratuara nga regjimi komunist.

Më 6 gusht, István Friedrich, udhëheqës i Shoqatës së Shoqve të Shtëpisë së Bardhë - një grup i krahut të djathtë, kundër-revolucionar - mori pushtetin në një grusht shteti pa gjak me mbështetjen e Ushtrisë Mbretërore Rumune. Të nesërmen, Joseph August e shpalli veten regjent të Hungarisë - ai e mbajti postin deri më 23 gusht, kur u detyrua të jepte dorëheqje - dhe emëroi Friedrich si Kryeministër. Shteti u shpërbë zyrtarisht nga qeveria e re më 8 gusht 1919.

Referime

Bibliografia





Kategoria:Vende të mëparshme në Evropë
Kategoria:Republika të mëparshme
Kategoria:Shtete dhe territore të themeluara më 1918
Kategoria:Shtete dhe territore të shpërbëra më 1919
Kategoria:Republka socialiste të shuara