Sekularizimi

Në sociologji, sekularizimi është një koncept shumështresor që në përgjithësi tregon "një kalim nga një nivel fetar në një nivel më botëror". Ka shumë lloje sekularizimi dhe shumica nuk çojnë në ateizëm, jofe dhe as nuk janë automatikisht antitetikë ndaj fesë. Sekularizimika konotacione të ndryshme, të tilla si nënkuptimi i diferencimit të fushave laike nga ato fetare, margjinalizimi i fesë në ato fusha, ose mund të sjellë gjithashtu transformimin e fesë si rezultat i rikarakterizimit të saj (p.sh. si një shqetësim privat, ose si një çështje jopolitike çështje ose çështje).

Origjina e laicizmit mund të gjurmohet në vetë Biblën dhe të mishërohet përmes historisë së krishterë në epokën moderne. "Laik" është një pjesë e historisë së kishës së krishterë, e cila ka edhe klerikë laikë që nga periudha mesjetare. Për më tepër, entitetet laike dhe fetare nuk u ndanë në periudhën mesjetare, por bashkëjetuan dhe ndërvepruan natyrshëm. Kontribut të rëndësishëm në parimet e përdorura në sekularizmin modern erdhën nga teologë të shquar dhe shkrimtarë të krishterë si Shën Agustini, Uilliam i Okamit, Marsilius i Padovës, Martin Luther, Roger Williams, John Locke dhe Talleyrand.

Termi "sekularizim" mund të nënkuptojë gjithashtu heqjen e kufizimeve të manastirit nga një anëtar i klerit dhe dekonkretimin, heqjen e shenjtërimit të një ndërtese fetare në mënyrë që ajo të mund të përdoret për qëllime të tjera. Përdorimi i parë i fjalës "laike" si një ndryshim nga feja në atë të zakonshme është nga shekulli i 16-të që i referohej transformimit të zotërimeve kishtare për qëllime civile, të tilla si manastiret në spitale; dhe në shekullin e 19-të fitoi tërheqje si objekt politik i lëvizjeve laike. Në shekullin e 20-të, "sekularizimi" ishte diversifikuar në versione të ndryshme në dritën e diversitetit të përvojave nga kultura dhe institucione të ndryshme. Studiuesit pranojnë se laiciteti strukturohet nga modelet protestante të krishterimit, ndan një gjuhë paralele me fenë dhe intensifikon tiparet protestante si ikonoklazma, skepticizmi ndaj ritualeve dhe thekson besimet. Duke vepruar kështu, sekularizmi i përjetëson tiparet e krishtera me një emër tjetër.

Teza e sekularizimit shpreh idenë se përmes thjerrëzës së iluminizmit, modernizimit, racionalizimit evropian, i kombinuar me ngjitjen e shkencës dhe teknologjisë, autoriteti fetar zvogëlohet në të gjitha aspektet e jetës shoqërore dhe të qeverisjes. Vitet e fundit, teza e sekularizimit është sfiduar për shkak të disa studimeve globale që tregojnë se popullsia jofetare e botës mund të jetë në rënie si përqindje e popullsisë botërore për shkak të vendeve jofetare që kanë norma të lindshmërisë zëvendësuese dhe vendeve fetare që kanë norma më të larta të lindjeve në të përgjithshme.Cultures and Globalization: Conflicts and Tensions edited by Helmut K Anheier, Yudhishthir Raj Isar, SAGE, Mar 27, 2007, page 253Shall the Religious Inherit the Earth?: Demography and Politics in the Twenty-First Century by Eric Kaufmann, Belfer Center, Harvard University/Birkbeck College, University of London Sociologu i krishterë Peter L. Berger shpiku termin desekularizim për të përshkruar këtë fenomen.Desecularization: A Conceptual Framework by Vyacheslav Karpov, Journal of Church and State, Volume 52, Issue 2, Spring 2010, Pages 232–270, https://doi.org/10.1093/jcs/csq058 Për më tepër, shkalla e sekularizimit po ngec ose po kthehet në disa vende/rajone si vendet në ish-Bashkimin Sovjetik ose qytetet e mëdha në botën perëndimore me sasi të konsiderueshme emigrantësh fetarë. Edhe studimet globale tregojnë se shumë njerëz që nuk identifikohen me një fe, ende mbajnë besime fetare dhe marrin pjesë në praktikat fetare, duke e komplikuar kështu situatën.

 Shiko edhe 

 Sekularizmi

 Referime 

Kategoria:Sekularizëm
Kategoria:Shkëputje nga feja
Kategoria:Filozofi politike
Kategoria:Feja dhe politika
Kategoria:Sociologji e fesë