Feja Babilonase

Feja babilonase është praktika fetare e Babilonisë. Mitologjia e Babilonisë u ndikua kryesisht nga homologët e saj sumerianë dhe u shkrua në pllaka balte të gdhendura me shkrimin kuneiform që rrjedh nga kuneiforma sumeriane. Mitet zakonisht shkruheshin në sumerisht ose në akadisht. Disa tekste babilonase ishin përkthime në akadisht nga sumerishtja e teksteve të mëparshme, por emrat e disa hyjnive u ndryshuan.Jastrow, Morris; Rogers, Robert W.; Gottheil, Richard; Krauss, Samuel. (1901). "BABYLON". The Jewish Encyclopedia: A Descriptive Record of the History, Religion, Literature, and Customs of the Jewish People from the Earliest Times to the Present Day. The Kopalman Foundation.

 Mitologjia dhe kozmologjia 
Mitet babilonase u ndikuan shumë nga feja sumere. Ndonjëherë ato shkruheshin në pllaka balte të gdhendura me shkrimin kuneiform që rrjedh nga kuneiforma sumeriane. Mitet zakonisht janë shkruar ose në gjuhën sumere ose akadiane. Disa tekste babilonase ishin madje përkthime në akadisht nga gjuha sumeriane e teksteve të mëparshme, megjithëse emrat e disa hyjnive u ndryshuan në tekstet babilonase.

Shumë hyjni, mite dhe shkrime fetare babilonase janë të veçanta për atë kulturë; për shembull, hyjnia unike babilonase, Marduk, zëvendësoi Enlilin si kreun e panteonit mitologjik. Enûma Eliš, një epikë e mitit të krijimit ishte një vepër origjinale babilonase. Në të, Apsu dhe Tiamat krijuan "elementet e botës", por luftuan për arsye të ndryshme, ku Tiamat fitoi, por u masakrua së bashku me ushtrinë e saj nga Marduk. Marduk u bë mbreti i parë brenda trupit të ndarë të Tiamat, i cili krijoi tokën dhe qiellin dhe themeloi Babiloninë.

 Festat fetare 
Fragmente pllakash nga periudha neo-babilonase përshkruajnë një sërë ditësh festash që festojnë Vitin e Ri. Festivali filloi në ditën e parë të muajit të parë babilonas, Nisannu, afërsisht që korrespondon me prillin/majin në kalendarin Gregorian. Ky festival festoi rikrijimin e Tokës, duke u nxjerrë nga historia e krijimit me qendër Mardukun e përshkruar në Enûma Eliš.

 Rëndësia e idhujve 
Në fenë babilonase, kujdesi ritual dhe adhurimi i statujave të hyjnive konsideroheshin të shenjta; perënditë jetonin njëkohësisht në statujat e tyre në tempuj dhe në forcat natyrore që ata mishëronin.

Plaçkitja ose shkatërrimi i idhujve konsiderohej si një humbje e patronazhit hyjnor; gjatë periudhës neo-babilonase, princi kaldeas Marduk-apla-iddina II iku në kënetat jugore të Mesopotamisë me statujat e perëndive të Babilonisë për t'i shpëtuar ata nga ushtritë e Senakeribit të Asirisë.McIntosh, Jane R. "Ancient Mesopotamia: New Perspectives". ABC-CLIO, Inc: Santa Barbara, California, 2005. pp. 35-43

 Perënditë babilonase 
Babilonia u përqendrua kryesisht te perëndia Marduk, i cili është perëndia kombëtare e perandorisë babilonase. Megjithatë, kishte edhe perëndi të tjera që adhuroheshin. Këto janë shtatë hyjnitë:

 Enlil
 Enki
 Inanna
 Nabu
 Nanna-Suen
 Ninhursag
 Utu

Në periudha të ndryshme, një perëndie të vetme në qytetet babilonase iu caktua një "detyrë e veçantë" kryesore për secilin qytet, si p.sh. "zoti i tokës dhe i ajrit" ose "zoti i qiellit" dhe shihej si perëndia me ndikimin më të madh në atë qytet deri tani.

 Shiko edhe 

 Babilonia

 Referime 

Kategoria:Babiloni
Kategoria:Fe
Kategoria:Politeizëm