Sintaksa e gjuhëve të programimit

Në shkencën kompjuterike, sintaksa e një gjuhe kompjuterike përbëhet nga rregullat që përcaktojnë kombinimet e simboleve që konsiderohen të jenë deklarata ose shprehje të strukturuara saktë në atë gjuhë. Kjo vlen si për gjuhët e programimit, ku dokumenti përfaqëson kodin burimor, ashtu edhe për gjuhët e shënjimit, ku dokumenti përfaqëson të dhëna.

Sintaksa e një gjuhe përcakton formën e saj sipërfaqësore.  Gjuhët kompjuterike të bazuara në tekst bazohen në vargje karakteresh, ndërsa gjuhët e programimit pamor bazohen në paraqitjen hapësinore dhe lidhjet ndërmjet simboleve (të cilat mund të jenë tekstuale ose grafike). Dokumentet që janë sintaksisht të pavlefshme thuhet se kanë një gabim sintaksor . Kur harton sintaksën e një gjuhe, një projektues mund të fillojë duke shkruar shembuj të stringave të ligjshme dhe të paligjshme, përpara se të përpiqet të kuptojë rregullat e përgjithshme nga këta shembuj. 

Prandaj sintaksa i referohet formës së kodit dhe është në kontrast me semantikën - kuptimi . Në përpunimin e gjuhëve kompjuterike, përpunimi semantik në përgjithësi vjen pas përpunimit sintaksor; megjithatë, në disa raste, përpunimi semantik është i nevojshëm për analizë të plotë sintaksore, dhe këto bëhen së bashku ose njëkohësisht . Në një përpilues, analiza sintaksore përfshin pjesën e përparme, ndërsa analiza semantike përfshin fundin (dhe fundin e mesëm, nëse kjo fazë dallohet).