Edukimi punues

Edukimi punues është një koncept që synon të integrojë vlerat dhe aftësitë praktike në procesin e edukimit të individëve. Ky lloj edukimi fokusohet në zhvillimin e kompetencave që lidhen me punën fizike, manuale dhe profesionale, duke përfshirë aftësi të ndryshme teknike dhe qëndrime pozitive ndaj punës. 

 Vështrim 
Qëllimi i edukimit punues është që të përgatisë individët jo vetëm për të kontribuar në shoqëri përmes aftësive të fituara, por edhe për të zhvilluar respekt për punën si një pjesë thelbësore e jetës njerëzore. 

Ky edukim nxit etikën e punës, përgjegjësinë, bashkëpunimin dhe përpjekjen për përsosmëri. Në shkolla, ai shpesh realizohet përmes lëndëve praktike, projekteve, dhe angazhimit në punë krijuese ose teknologjike. Kjo mund të përfshijë aktivitete si kopshtaria, zejtaritë, riparimet mekanike, teknologjia dhe programet e trajnimit profesional.

Përveç kontributit në zhvillimin personal dhe profesional, edukata e punës ka edhe një rol shoqëror, duke nxitur solidaritetin dhe mirëqenien brenda komuniteteve. Ajo ndihmon në reduktimin e ndasive ndërmjet punës intelektuale dhe asaj manuale, duke theksuar rëndësinë e çdo forme të angazhimit të dobishëm për shoqërinë.  

Në një kontekst më të gjerë, edukimi punues është thelbësor për krijimin e një workforce të adaptueshme dhe të aftë për të përballuar sfidat e ekonomive në zhvillim dhe ndryshimeve teknologjike. 

 Histori 
Në vitin 1844 u hap qendra e parë e edukimit për të rritur nga Nikolai Frederik Severin Grundtvig . Në Kapri, Itali, Aleksandër A. Bogdanov dhe Maksim Gorki u përpoqën t'i mësonin punëtorët rusë të fabrikës në një shkollë sipas një teorie që Bogdanov diskutoi në "Shkenca dhe klasa punëtore" . Në Rusi, parakushtet e një kulture proletare duhet të jenë universitetet proletare . Konferenca e parë gjithruse e organizatës Proletkult me temën "Shkenca dhe klasa punëtore" nxori një rezolutë përkatëse më 17 dhjetor 1918.

Arsimi i punëtorëve në Gjermani deri në vitin 1945 mund të diferencohet në:

 arsimimi i punëtorëve liberalë borgjezë
 edukimi i punëtorëve të krishterë
 edukimi i punëtorëve proletario-socialist

Origjina e arsimimit të punëtorëve në Gjermani daton në përpjekjet e shoqatave të arsimit të punëtorëve në shekullin e 19-të. Shekulli, të cilat fillimisht ishin të përkushtuara qartë për një qasje emancipuese. Këtu u themeluan iniciativat e para sindikaliste dhe socialiste për trajnimin e mëtejshëm. Ata ishin gjithashtu novator për arsimin e të rriturve . Puna arsimore e punëtorëve filloi nën situatën e vështirë të ligjeve socialiste të Bismarkut gjatë kohës së Perandorisë Gjermane . Si rezultat i ndalimit, klubet e edukimit të punëtorëve, klubet muzikore të punëtorëve dhe klubet sportive u bënë të njohura si organizata frontale për partitë. Punëtorët duhet të kenë gjithashtu të drejtën e arsimit shkollor, njohuri mbi bazat politike dhe ekonomike, artin, letërsinë, teatrin dhe shkencat humane dhe natyrore. Kështu themeloi Max Hirsch në shekullin e 19-të. Universiteti i parë publik, Akademia Humboldt, u krijua në shekullin e 19-të.  Në 1890, Bruno Wille, së bashku me Wilhelm Bölsche dhe Julius Türk, krijuan " Freie Volksbühne " në mënyrë që ta afronin teatrin me "punëtorët e zakonshëm nga populli" (citim nga Wille). Volksbühne pati premierën e tij me Shtyllat e Shoqërisë të Henrik Ibsenit më 19 tetor 1890 në Teatrin Ostend të marrë me qira për të. Vetëm dy vjet më vonë, Wille doli me konceptin politik (për të cilin u. a. Franz Mehring ishte përgjegjës) nuk u pajtua më dhe për këtë arsye ai themeloi Neue Freie Volksbühne . Përveç Wille, udhëheqja artistike, arsimore dhe politike u mor nga Max Dreyer, Ludwig Jacobowski, Gustav Landauer, Emil Lessing dhe Fritz Mauthner .

Me miratimin e sindikatave dhe SPD-së u ngritën shkolla me mësues të rregullt në fushën e arsimit politik dhe sindikal . Në vitin 1906, SPD hapi shkollën e saj qendrore të partisë në Berlin për të konkurruar me ofertat arsimore sindikaliste dhe katolike . a. Franz Mehring, Anton Pannekoek dhe Rosa Luxemburg dhanë mësim.  Megjithatë, këto institucione shërbyen pothuajse ekskluzivisht për trajnimin e zyrtarëve të ardhshëm. Edukimi i punëtorëve si edukim masiv u krye kryesisht nga të ashtuquajturit mësues shëtitës .

Një rol luajti edhe lëvizja e qendrës për edukimin e të rriturve . Në vitin 1901, Bruno Wille dhe Bölsche hapën Universitetin e Lirë në Berlin-Friedrichshagen me qëllim të edukimit të punëtorëve dhe gjithashtu u bënë pedagogë në teologji dhe filozofi atje. Qendrat e para gjermane të arsimit për të rritur u shfaqën gjatë Republikës së Vajmarit . Në nenin 148 të Kushtetutës Perandorake të vitit 1919, nxitja e arsimit, përfshirë qendrat e arsimit të të rriturve, u parashikua në ligj për herë të parë. Ata u ndikuan nga lëvizja e edukimit të të rriturve në shtëpi të stilit Grundtvig . Në vitin 1921, Akademia e Punës u themelua në Frankfurt (Main) si "universiteti i parë gjerman për njerëzit që punojnë", i cili kishte për qëllim t'u siguronte punëtorëve trajnime shkencore dhe arsimim përfundimtar të përshtatur për nevojat e tyre specifike edhe më mirë se në përgjithësi. qendrat e arsimit të të rriturve  .

Në vitin 1948, Willi Hammelrath themeloi "Kolegjin e Punëtorëve Burg Vondern" në Oberhausen në Rheinland, një nga qendrat e para të reja të arsimit të të rriturve që u themelua pas luftës. Ishte paraardhësi i qendrës së mëvonshme komunale të arsimit të të rriturve në Oberhausen, e cila më pas u mor nga Hilmar Hoffmann . Gjatë kësaj kohe ai punoi si mësues në shkollën e mesme. Në të njëjtën kohë, ai u përfshi intensivisht në arsimin e të rriturve, veçanërisht në mesin e minatorëve, në qytete të tjera të zonës së Ruhr.

Një rol të veçantë luajtën bibliotekat huazuese dhe punëtore si dhe sallat e librave . Deri në fillim të shekullit të 19-të Në shekullin e 19-të, bibliotekat e kishave dhe universiteteve ishin kryesisht të aksesueshme për personalitete, studiues dhe studentë . Fshatarësia dhe punëtorët, të cilët deri atëherë në masë të madhe nuk ishin në gjendje të lexonin ose të shkruanin, u përjashtuan. Kjo ndryshoi me lëvizjen proletare dhe gjithashtu me faktin se prodhimi masiv i librave kërkonte tregje të reja. Bibliotekat e aksesueshme nga publiku tani përmbanin jo vetëm literaturë të parëndësishme, por edhe vëllime shkencore në frymën e iluminizmit, p.sh. B. Muzeu Letrar i Leipzigut zotëronte rreth 81 në 1849 % trillim, 3 % letërsi për fëmijë dhe 16 % literaturë shkencore dhe e specializuar  . Me shfaqjen e socialdemokracisë dhe sindikatave, literatura politike, agjitative dhe propagandistike nga lëvizja punëtore në Gjermani u rrit. Pika e fundit kryesore e arsimimit të punëtorëve proletarë përpara se nacionalsocialistët të vinin në pushtet në 1933 ishin Shkollat e Punëtorëve Marksiste (MASCH) .

 Puna edukative sindikaliste 
Një fokus i punës edukative të sindikatave janë seminaret e këshillit të punës, në të cilat këshillat e punës trajnohen për të përfaqësuar interesat e punonjësve.

Puna e Oskar Negt ka qenë gjithmonë me interes të madh për edukimin klasik të punëtorëve të sindikatave. Negt bazohet në të ashtuquajturën qasje eksperimentale . Përvojat formohen në praktikë, ato janë njohuri për veprim. Nëpërmjet proceseve të të mësuarit, mund të fitohen njohuri nga gjendja sociale e dikujt, e cila ndonjëherë çon në kreativitet. Kjo qasje përdoret në edukimin e punëtorëve, për shembull. B. në seminaret e pushimeve arsimore .

 Puna dhe jeta 
Puna dhe Jeta u themelua në Gjermaninë Perëndimore në vitin 1948 së bashku nga DGB dhe sindikatat e saj anëtare dhe qendrat e arsimit të të rriturve dhe që atëherë është mbështetur në mënyrë të barabartë prej tyre. Në këtë funksion të varur, organizata mori përsipër detyrat e punës dhe jetës së edukimit klasik të punëtorëve.

 Në vitin 2007, Work and Life mori çmimin për inovacion në arsimin e të rriturve për nëntokën e Berlinit - qyteti nën qytet.  

 Pushimi arsimor 
Pushimi arsimor është një formë e veçantë pushimi që përdoret për trajnime të mëtejshme profesionale ose politike. Shpesh quhet edhe leje arsimore për të shmangur përshtypjen e një pushimi relaksues . Ai është edhe me leje speciale p.sh. B. për qëllime qytetare (pjesëmarrja si punonjës zgjedhor, deklarata të dëshmitarëve, etj.).

Ndryshe nga format e tjera të pushimit, pushimi arsimor për punonjësit nuk rregullohet me ligj federal. Në vend të kësaj, shumë shtete federale kanë ligje shtetërore që u japin atyre të drejtën për të marrë leje arsimore. Si rregull, këto ligje shtetërore supozojnë një pushim të paguar me pagesë prej pesë ditë pune në vit. Aktualisht, vetëm rreth 1.5 deri në 2 për qind e të gjithë punonjësve ushtrojnë të drejtën e tyre për leje arsimore.

Nga viti 1984 deri në 2004, ekzistonte një projekt bashkëpunimi në Universitetin Westphalian Wilhelms midis grupit të punës arsimore sindikaliste, i themeluar në vitin 1984 si një projekt ndërdisiplinor i Institutit të Sociologjisë, dhe Institutit për Edukimin Social dhe DGB-Bildungswerk NRW . Nga viti 1985 e këtej, kjo mbikëqyrte seminaret e pushimeve arsimore, të cilat ofrohen nga DGB-Bildungswerk NRW në përputhje me Aktin e Trajnimit të Mëtejshëm të Punonjësve (AwbG). Shumica e anëtarëve të grupit të punës ishin studentë ose ish studentë të Universitetit të Münster-it.

 Shih edhe 
 Puna
 Shkolla
 Edukimi
 Shkolla e punës
 Pedagogjia e shkollës së punës

 Referime 

Kategoria:Lëvizje punëtore
Kategoria:Histori e arsimit