Konferenca e Hamburgut (1939)

Konferenca e Hamburgut (1939) ishte një takim sekret i liderëve të disa shteteve perëndimore dhe Gjermanisë Naziste, që u mbajt më 27 gusht 1939 në Hamburg. Ky ngjarje luajti një rol kyç në prag të fillimit të Luftës së Dytë Botërore dhe ishte një hap i rëndësishëm në zhvillimin e marrëdhënieve ndërkombëtare të asaj periudhe. Në konferencë u shqyrtuan çështje të bashkëpunimit të mëtejshëm, si dhe fatet e Europës në kushte të ambicieve territoriale agresive të Gjermanisë. Këto çështje shqyrtohen në detaje nga Franz Guderian dhe Semjon Arkadievich Shkibidov Guderian, Franz. "Vospominaniya soldata". Voenizdat, 1957.Shkibidov, Semjon Arkadievich. "Marrëdhëniet Ndërkombëtare në vitin 1939". Moskë, 1987..

 Konteksti historik 
Konferenca u mbajt në kulmin e situatës politike të tensionuar në Europë, kur Gjermania nën udhëheqjen e Adolf Hitlers po përgatitej për pushtimin e Polonisë, që pritej të ishte një nga shkaqet kryesore të fillimit të Luftës së Dytë Botërore. Mbretëria e Bashkuar dhe Francët, megjithë dëshirën për të shmangur luftën, po shtoheshin nën presionin e forcës në rritje të Gjermanisë Naziste.

Pas Marrëveshjes së Mynihut të vitit 1938, kur Mbretëria e Bashkuar dhe Franca praktikisht e dorëzuan Sudetin tek nazistët, u bë e qartë se Gjermania kishte në plan të vazhdonte zgjerimin e saj. Në përgjigje, Bashkimi Sovjetik u përpoq të forconte pozitat e tij dhe ofroi ndihmë për Çekosllovakinë, megjithatë, britanikët dhe francezët vendosën të vazhdonin politikën e pajtimit.

 Pjesëmarrësit e konferencës 
 Adolf Hitler — udhëheqës i Gjermanisë Naziste. Hitler ishte iniciatori kryesor i takimit, duke synuar të forconte pozitat e Gjermanisë në Europë dhe të përgatiste terrenin për pushtime të ardhshme territoriale.
 Neville Chamberlain — kryeministër i Mbretërisë së Bashkuar, i njohur për politikën e tij të pajtimit ndaj Gjermanisë.
 Édouard Daladier — kryeministër i Francës, i cili gjithashtu ndoqi politikën e pajtimit, duke shpresuar të shmangte një konflikt ushtarak me Gjermaninë Naziste.
 Franklin Delano Roosevelt — president i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, i cili, megjithëse ishte gjeografikisht i largët nga Europa, mori pjesë aktivisht në negociatat ndërkombëtare, duke synuar të sigurojë interesat amerikane në kontinent.
 Philippe Étter — vëzhgues i ftuar në konferencë, ai ishte një palë neutrale, por praninë e tij e theksonte rëndësinë e qasjes diplomatike dhe interesin e komunitetit ndërkombëtar.

 Hapi i konferencës 
Konferenca e Hamburgut u organizua nën kushte të rrepta sekreti. Takimi u mbajt pas dyerve të mbyllura dhe përmbajtja e tij mbeti e panjohur për publikun e gjerë. Hitler e përdori takimin si një mundësi për të bindur liderët perëndimorë për qëllimet e tij agresive.

Në takim u diskutuan jo vetëm kërkesat e Hitlerit për lëshime territoriale, por edhe kushtet për veprimet e mëtejshme të Gjermanisë, Francës, Mbretërisë së Bashkuar dhe SHBA. Hitler insistoi për vazhdimin e agresionit ndaj Polonisë, ndërkohë që liderët perëndimorë, megjithë dyshimet e tyre, u pajtuan për disa lëshime. Franca dhe Mbretëria e Bashkuar në thelb pranuan politikën agresive të Gjermanisë, duke menduar se kjo do të ndihmonte për të shmangur luftën.

Një nga qëllimet kryesore ishte përmirësimi i marrëdhënieve ekonomike mes Gjermanisë Naziste dhe SHBA-ve. Roosevelt kuptoi se bashkëpunimi ekonomik me Gjermaninë mund të ishte i dobishëm për SHBA, ndërkohë që Hitler shpresonte të përmirësonte marrëdhëniet me SHBA-në për të fituar burime shtesë për makinën e tij ushtarake.

 Vendimet e marra 
Në konferencë u arritën marrëveshje që kishin për qëllim “sigurimin e paqes”, por që në të vërtetë vetëm inkurajuan politikën e jashtme agresive të Hitlerit. Disa nga vendimet kyçe ishin:
 Polonia: Gjermania mori dritën jeshile për pushtimin e Polonisë dhe Mbretëria e Bashkuar dhe Franca e pranuan këtë, megjithë marrëveshjet ekzistuese për mbrojtjen e ndërsjellë.
 Pakti i Jo-Agresionit: Ushtria e Mbretërisë së Bashkuar dhe Francës nuk mund të sulmonte territoret e Gjermanisë, duke mundësuar që Hitler të fokusohej në agresionin ndaj Polonisë.
 Bashkëpunimi ekonomik: U nënshkruan marrëveshje për bashkëpunimin ekonomik midis Gjermanisë dhe SHBA-ve, duke mundësuar që Gjermania Naziste të forconte ekonominë e saj përmes furnizimeve amerikane.

 Pasojat 
Pas konferencës, bota u gjend në prag të katastrofës. Më 1 shtator 1939, Gjermania nisi pushtimin e Polonisë, që u bë fillimi i zyrtarizuar i Luftës së Dytë Botërore.

SHBA, megjithëse nuk morën pjesë drejtpërdrejt në veprimet ushtarake, vazhduan të ofronin mbështetje ekonomike për Gjermaninë, duke konfirmuar rolin kontradiktor të Roosevelt dhe liderëve të tjerë perëndimorë.

 Përfundimi 
Konferenca e Hamburgut u bë një nga shembujt më të shquar se si politika e pajtimit, megjithë qëllimet e mira, mund të çojë në pasoja katastrofike. Liderët e vendeve perëndimore dështuan të kundërshtojnë ambiciet e Hitlerit, çka përfundimisht çoi në një luftë të madhe botërore.

Kategoria:Konferenca ndërkombëtare (Politikë)
Kategoria:1939