Mbretëria e Iberisë

referimereferime

Në periudhën greko-romake, Iberia ishte një emër që i referohej mbretërisë gjeorgjiane të Kartli. Kartlia ishte një monarki e rëndësishme në Kaukaz, e cila ndonjëherë ishte e pavarur ndërsa në disa raste ishte pjesë e perandorive të mëdha si sasanidët dhe romakët. Iberia kufizohej me Kolkidin në perëndim, Shqipërinë Kaukaziane në lindje dhe Armeninë në jug, me qendrën e saj në Gjeorgjinë Lindore të sotme.

Iberianët, popullsia e Iberisë, ishin një prej fisesh që formuan bërthamën e popullsisë gjeorgjiane, Kartvelianët. Iberia ishte e sunduar nga dinastitë mbretërore Pharnavazid, Artaxiad, Arsacid dhe Chosroid. Bashkë me Kolkidin në perëndim të saj, Iberia formoi bërthamën e Mbretërisë mesjetare të Gjeorgjisë nën dinastinë Bagrationi.

Në shekullin e katërt, pasi që Mbreti Mirian III e kristuan Iberinë nëpërmjet Shën Ninos, krishterizimi u bë feja shtetërore e mbretërisë. Fillimisht, Iberia ishte një shtet vasal sasanian, por nga fillimi i shekullit të gjashtë pas Krishtit, ajo u ndryshua në një shtet të sunduar drejtpërdrejtë nga perandoria perse. Në vitin 580, pas vdekjes së mbretit Bakur III, mbreti Hormizd IV (578-590) shfuqizoi monarkinë dhe Iberia u bë një provincë e Perandorisë Persiane, e qeverisur nga një guvernator i quajtur marzpan.

Termi "Iberia Kaukaziane" përdoret gjithashtu për ta dalluar  dhe ndarë atë nga Gadishulli Iberik në  ndodhet në Evropën Jugperëndimore. 

 Emri 
Ka disa teori në lidhje me prejardhjen e emrit "Iberia". Një prej tyre, e propozuar nga Giorgi Melikishvili, sugjeron se emri rrjedh nga emërtimi armen për popullsinë gjeorgjiane, "Virkʿ" ose "Iverkʿ". Kjo lidhet me fjalën kartveliane "Sver" (ose "Svir") për gjeorgjianët. Shkronja "s" në këtë rast mund të ketë qenë një parashtesë për fjalën rrënjë "Ver" ose "Vir". Sipas kësaj teorie, emri etnik "Sber", një variant i "Sver", mund të rrjedhë nga fjalë "Hber" ose "Hver" (dhe kështu Iberia), si dhe variantet armene "Veria" ose "Viria".

referime 

Adolfo Domínguez Monedero, historiani spanjoll, argumenton se emri "Iberian" u dhurua nga Grekët e Lashtë dy popujve të ndryshëm që jetonin në krahinat e tyre (në Gadishullin Iberik dhe në Kaukaz) për shkak të pasurisë mitike të lidhur me to (Tartessos dhe Velit e Arta të Kolkit). Sipas kësaj teorie, emri "Iberian" mund të jetë përshkruar në lidhje me këta dy popuj dhe territorin ku ata jetonin, në bashkëpunim me asociacionet mitologjike që i shoqëronin ato.

 Historia e hershme 
majtas|parapamje| Harta e Iberisë dhe Kolkidës nga Christoph Cellarius shtypur në Leipzig në 1706
Në kohët më të hershme, zona e Iberisë Kaukaziane ishte e banuar nga disa fise të lidhura që rrjedhin nga kultura Kura-Araxes .

Herodoti ka përmendur Sasperët si një grup që ka luajtur një rol të rëndësishëm në konsolidimin e fiseve që jetonin në zonën kjo. Moschoi, një tjetër grup, mund të ketë shtrirë vendbanime në verilindje ndërsa udhëtonin. Mtskheta ishte një nga këto vendbanime, të cilat më vonë u bënë kryeqyteti i Mbretërisë së Iberisë. Fisi i Mtskheta u qeveris më pas nga një princ i njohur lokal si "mamasakhlisi" ("babai i shtëpisë" në gjeorgjisht).

Burimet e shkruara për periudhat e hershme të historisë së Iberisë gjeneralisht vijnë nga kronikat mesjetare gjeorgjiane, të cilat shpesh interpretohen si një kombinim mes faktit dhe legjendës. Një nga kronikat, "Moktsevay Kartlisay" ("Konvertimi i Kartli"), përmend një sundimtar të quajtur Azo dhe njerëzit e tij që erdhën nga Arian-Kartli, shtëpia themeluese e proto-ibereve, të cilët ishin nën sundimin e Perandorisë Akemenide deri në rënien e tyre. Një tjetër kronikë gjeorgjiane, "Kartlis Tskhovreba" ("Historia e Kartli"), thotë se Azo ishte një oficer i Aleksandrit, i cili masakroi një familje sunduese lokale dhe pushtoi zonën, derisa u rrëzua në fund të shekullit IV para Krishtit nga Princi Pharnavaz, një kryetar lokal i kohës.

Historia e pushtimit të Aleksandrit në Kartli është një rrëfim legjendar, por në të njëjtën kohë shfaq vendosjen e monarkisë gjeorgjiane në periudhën helenistike. Letrarët e mëvonshëm gjeorgjianë kanë pasur dëshirën për të lidhur këtë ngjarje me pushtuesin e famshëm, duke e përdorur si një mjet për të qartësuar origjinën dhe rrënjët e tyre historike.

 Pharnavaz I dhe pasardhësit e tij 
Pharnavaz, pasi u fitua në një luftë për pushtet, u shpall mbreti i parë i Iberisë, rreth vitit 302 para erës së re dhe mbeti në pushtet për rreth 237 vjet. Sipas kronikave të mëvonshme gjeorgjiane, pasi përmbysi një pushtim, ai nënshtroi zonat e fqinjësisë, duke përfshirë një pjesë të rëndësishme të shtetit gjeorgjian të Colchis (njohur vendas si Egrisi), dhe duket se siguroi njohjen e shtetit të ri të themeluar nga Seleucidët e Sirisë. Gjithashtu thuhet se Pharnavaz ndërtoi një kështjellë të madhe, Armaztsikhe, dhe një tempull për perëndinë Armazi, dhe krioi një sistem të ri administrimi duke e ndarë vendin në disa qarqe të quajtura "saeristavos".

Pasardhësit e mbretit Pharnavaz kontrolluan kalimet malore të Kaukazit, duke identifikuar Daryalin (në njohur edhe si Portat Iberike) si një nga pikat më strategjike.

Pas periudhës së prosperitetit, Iberia u përball me një luftë të vazhdueshme për të mbrojtur territoret e saj nga pushtimet e shumta. Disa pjesshëm të Iberisë, të rreprezuar nga Mbretëria e Armenisë, u pushtuan në shekullin e II para erës sonë dhe u ribashkuan me Armeninë, çka solli ndarjen e tokave Kolkiane për të formuar principat të veçanta (skeptuchoi). Në fund të shekullit të II-të para erës sonë, mbreti Pharnavazid Pharnajom u rrëzua nga nënshtetasit e tij pasi u bë Zoroastrian, me koronën duke u dhënë princit armen Artaxias, i cili u ngjit në fronin e Iberisë në vitin 93 para erës sonë, duke themeluar dinastinë e Artaxiad të Iberisë.

 Periudha romake dhe rivaliteti romak-partian 
parapamje| Iberia gjatë Perandorisë Romake
Në lidhje të ngushtë me Armeninë dhe Pontusin, Iberia u pushtua nga gjenerali romak Pompei në vitin 65 p.e.s., gjatë luftës së tij me Mithridates VI të Pontit dhe Armeninë. Megjithatë, Roma nuk u zgjodhi të vendoste zinxhirin e saj përgjithmonë mbi Iberinë. Njëzet e nëntë vjet më vonë, rromakët marshuan përsëri në Iberi në vitin 36 p.e.s., duke detyruar mbretin Pharnavaz II të bashkohej me fushatën e tyre kundër Shqipërisë.

Në kohën kur një tjetër mbretëri gjeorgjiane, Kolchis, u administrohet si provincë romake, Iberia pranoi mësuarisht mbrojtjen e Perandorisë Romake. Një mbishkrim guri i gjetur në Mtskheta flet për sundimtarin e shekullit të 1-të, Mithradates I (58-106 pas Krishtit), si "miku i Cezarëve" dhe mbreti "iberianëve të dashuruar me romakët". Perandori Vespasian fortifikoi vendin e vjetër të Mtskheta të Arzamit për mbretërit iberikë në vitin 75 pas Krishtit.

Në dy shekujt e ardhshëm, ndikimi romak mbi Iberinë vazhdoi, por nga koha e mbretit Farsman II (116-132), Iberia kishte rifituar një pjesë të fuqisë së saj të mëparshme. Marrëdhëniet midis Perandorit romak Hadrian dhe Farsman II ishin tensionuar, megjithëse ka thënë se Hadriani kishte për qëllim të qetësonte Farsmanin. Nën pasardhësin e tij, Antoninus Pius, marrëdhëniet u përmirësuan në masë të madhe, me Farsmanin që madje vizitoi Romën, siç raporton Dio Cassius. Ky periudhë solli një ndryshim të madh në statusin politik të Iberisë, me Romën që i njohu ata si aleatë dhe jo si shtet subjekt si më parë. Kjo situatë politike mbeti konsistente gjatë armiqësive të Perandorisë Romake me Parthinët.

Një formulim tjetër për këtë paragraf mund të jetë: Në shekujt e hershëm të epokës së krishterë, Iberia (Gjeorgjia e sotme) praktikonte kultin e Mitrës dhe Zoroastrianizmin si zakone të shpeshta. Gërmimi i varreve të pasura në Bori, Armazi dhe Zguderi ka sjellë në dritë kupa argjendi që përmbajnë imazhe të një kali që qëndron pranë altarit të zjarrit ose me këmbën e përparme të djathtë të ngritur mbi altar. Kulti i Mitras, i karakterizuar nga një përzierje e thellë e kulturave dhe konsideruar i plotësuar me besimet lokale të mitologjisë gjeorgjiane, sidomos kulti i Diellit, gradualisht u integrua me traditat e lashta gjeorgjiane. Ka edhe shpresë se Mitra mund të ketë qenë një pararendës i Shën Gjergjit në Gjeorgjinë paganë. Me kalimin e kohës, besimet dhe praktikat iraniane depërtuan në mënyrat e jetesës dhe praktikat e oborrit dhe elitës iberike në mënyrë të thellë: shkrimi dhe "gjuha" armaziane, e cila bazohet në aramaisht (siç përmend Tsereteli), u pranua zyrtarisht (në kohët klasike/helenistike njihen disa shkrime në aramaisht edhe nga Kolkida); organizimi i oborrit ndoqi modelet iraniane, veshjet e elitës u ndikuan nga rrobat iraniane, elita iberike adoptoi emra personash iranianë, dhe kulti zyrtar i Armazit u prezantua nga mbreti Pharnavaz në shekullin e III para erës sonë (lidhur me kronikat mesjetare gjeorgjiane dhe Zoroastrianizmin).

 Midis Romës,Bizantit dhe Persisë 
Thabitja qëndon për të arritur në një formulim tjetër: Themelimi i Perandorisë Sasanike nga Ardashir I në vitin 224 ishte një moment vendimtar për historinë e ardhshme të Iberisë (Gjeorgjisë së sotme). Me zëvendësimin e mbretërisë Parthiane me një shtet të fortë dhe të centralizuar, Perandoria Sasanike ndryshoi orientimin politik të Iberisë, e larguar nga një aleanca me Romën. Përmbysja u bë që në fillim i dashur për Iberinë, siç tregojnë bashkëpunimin në fushatat persiane kundër Romës dhe rritjen e statusit të mbretit iberik Amazasp III si një personalitet i rëndësishëm në Perandorinë Sasanike. Megjithatë,sa përhapja agresive e Zoroastrianizmit nga Sasanianët ndërmjet viteve 260 dhe 290 tregon se tensionet midis Iberisë dhe perandorisë Sasanike filluan të thellohen.

Megjithatë, në Paqen e Nisibis (298) ndërsa perandoria romake mori përsëri kontrollin e Iberisë Kaukaziane si një shtet vasal dhe njohu mbretërimin në të gjithë zonën Kaukaziane, ajo njohu Mirian III, i pari i dinastisë Chosroid, si mbret i Iberisë.[ citim i nevojshëm ]

 Adoptimi i Ortodoksisë dhe Periudha Sasanide Persiane 
Mundësia për të formuluar tjetër është: Mirian III, mbreti i Iberisë së vjetër (Gjeorgjia e sotme), dhe fisnikët kryesorë u konvertuan në Krishterimin Ortodoks rreth vitit 317, duke e shpallur atë si fe zyrtare e shtetit. Kjo konvertim kishte ndikim të fuqishëm në shoqërinë dhe politikën gjeorgjiane. Ky proces u lehtësua nga prezantimi i ortodoksisë nga një misionar grua nga Kapadokia, Shën Nino, e cila kishte përhapur mesazhin e Krishtit në Gjeorgjinë që nga viti 303. Ky moment u shënua si një fillim i ndërlikimeve dhe bashkimit të komunitetit nën një fe të përbashkët.

Në Gjeorgjinë, krishterimi u bë një faktor unifikues i rëndësishëm midis popullit dhe shtetit, duke krijuar një lidhje të fortë mes Gjeorgjisë dhe Romës (në atë kohë Bizanti). Krishterizmi pati një ndikim të madh në shoqërinë dhe kulturën e gjeorgjianëve, duke ndikuar në artin, arkitekturën dhe jetën e përditshme të banorëve. Ndërsa feja e Zoroastrizmit dhe elementet iraniane gradualisht u shkrinë me Ortodoksinë Lindore gjatë shekullit të katërt, duke shënuar një transformim të kulturës dhe shoqërisë gjeorgjiane. Krishterizmi bëri që Gjeorgjia të përkeqësohej në Bashkimin Bizantin dhe të kultivonte një identitet të përbashkët ortodoks. 

Pas vdekjes së perandorit Julian në vitin 363 gjatë fushatës së tij jo të suksesshme në Persi, Roma dorëzoi kontrollin e Iberisë Persisë dhe mbreti Varaz-Bakur I, i njohur edhe si Asphagur (363–365), u bë vasal persian, një marrëveshje e konfirmuar me Paqen e Acilisenes në vitin 387. Në periudhën që pasoi, sundimtari i mëvonshëm i Kartli, Farsman IV (406–409), arriti të ruajë autonomi për vendin e tij dhe të ndalojë pagesën e haraçit për Persinë. Por Persia mbizotëroi më pas dhe mbretërit sasanianë filluan të emëronin një mëkëmbës për të menaxhuar vasalin e tyre. Këta mëkëmbësita u trashëguan më pas nga familjet sunduese të Kartli të Poshtëm, duke filluar një linjë të përfaqësuesve të pushtetit të tyre në Gjeorgjinë. Edhe pse mbeti pjesë e mbretërisë së Kartli-t, ndikimi persian u rrit ndjeshëm në këtë territor. Sundimtarët sasanianë sanksionuan krishterimin e gjeorgjianëve, duke promovuar Zoroastrizmin si fe, dhe nga mesi i shekullit të 5-të, Zoroastrianizmi u bë fe e dytë zyrtare në Gjeorgjinë Lindore, pas Ortodoksisë Lindore.

Sundimi i hershëm i mbretit iberik Vakhtang I, i quajtur Gorgasali (447–502), ishte një periudhë që shënua nga rilindja e mbretërisë. Edhe pse formalisht vasal i persëve, ai arriti të siguronte kufijtë veriorë duke nënshtruar malësorët Kaukazianë, dhe qëndroi nën kontrollin e tij të tokat fqinje në perëndim dhe jug të Gjeorgjisë. Gorgasali krijoi një patrikari autoqefal në Mtskheta dhe e bëri Tbilisin kryeqytetin e tij. Në vitin 482, ai udhëhoqi një kryengritje të gjerë kundër Perisë dhe nisi një luftë të ashpër për pavarësi që zgjati për njëzet vjet. Megjithëse nuk arriti të merrte mbështetjen e Bizantit, ai përfundimisht u mposht dhe vdiq në betejë në vitin 502.

Rivaliteti i vazhdueshëm midis Bizantit dhe Persisë Sasaniane për epërsi në Kaukaz dhe kryengritja e pasuksesshme e gjeorgjianëve nën Gurgen në vitin 523 pati pasoja të rënda për Iberinë. Pas kësaj periudhe, mbreti i Iberisë kishte vetëm një pushtet nominal, ndërsa vendi ishte nën sundimin e Persisë. Në vitin 580, Hormizd IV (578–590) shfuqizoi monarkinë pas vdekjes së mbretit Bacurius III të Iberisë dhe Iberia u bë një provincë persiane e udhëhequr nga një marzpan (guvernator). Fisnikët gjeorgjianë kërkonin ndihmë nga perandori bizantin Maurice për të rikthyer mbretërinë e Iberisë në vitin 582, por në vitin 591 Bizanti dhe Persia ranë dakord të ndajnë Iberinë midis tyre, me Tbilisi që të ishte nën kontrollin e Persianëve dhe Mtskheta të ishte nën sundimin bizantin.

Në fillim të shekullit të VII, armëpushimi midis Bizantit dhe Persisë u shemb. Princi iberik Stephan I (rreth 590–627) vendosi në vitin 607 të bashkonte forcat me Persinë për të ribashkuar territorin e Iberisë, një synim që duket se e ka arritur. Megjithatë, ofensiva e perandorit Heraklius në vitet 627 dhe 628 solli një fitore mbi gjeorgjianët dhe persët, duke siguruar mbizotërimin bizantin në Gjeorgjinë perëndimore dhe lindore deri në pushtimin e Kaukazit nga arabët.[ citim i nevojshëm ]

 Periudha arabe dhe rivendosja e mbretërisë 
Në rreth vitin 645, arabët arritën në Iberi dhe e detyruan eristaviun (princin) e saj, Stefanoz II (637–rreth 650), të braktisë besnikërinë ndaj Bizantit dhe të njohë Kalifin si suzerenin e tij. Kështu, Iberia u bë një shtet tribut dhe një emir arab u vendos në Tbilisi rreth vitit 653. Fillimisht në shekullin e 9-të, eristavi Ashot I (813–830) i dinastisë së re Bagrationi, nga baza e tij në jugperëndim të Gjeorgjisë, përfitoi nga dobësimi i sundimit arab për të vendosur si princ trashëgues (me titullin bizantin kouropalates) të Iberisë. Pas tij, Adarnase IV i Iberisë, zyrtarisht një vasal i Bizantit, u kurorëzua si "mbreti i Iberisë" në 888. Pasardhësi i tij, Bagrat III (r. 975–1014), bashkoi principatat e ndryshme për të formuar një monarki të bashkuar gjeorgjiane.

 Iberët lindorë dhe perëndimorë 
Autorët antikë dhe mesjetarë kanë mbështetur teorinë e referuar, megjithëse kanë dalluar në mënyrën se si kanë trajtuar çështjen e vendndodhjes fillestare të popujve të tyre. Teoria duket të jetë e njohur në Gjeorgjinë mesjetare. Shkrimtari i shquar fetar gjeorgjian George Hagioriti (1009–1065) ka shkruar për dëshirën e disa fisnikëve gjeorgjianë për të udhëtuar në Gadishullin Iberik dhe për të vizituar gjeorgjianët vendas të Perëndimit, siç i ka quajtur ata.

 Referencat 

 Burimet 

 Burimet 

Kategoria:Mbretëri të mëparshme
Kategoria:Vende të mëparshme në Evropë
Kategoria:Histori
Kategoria:Gjeorgji