Maqedonia në Luftën e Dytë Botërore

Lufta nacionalçlirimtare për Maqedonasit në Bullgari, në Greqia dhe në Jugosllavi nuk drejtohej nga një qendër e vetme. Ajo u qeveris nga partitë komuniste në shtetet përkatëse, por ato parti kishin pikëpamje të ndryshme për çështjen kombëtare maqedoneze. Megjithatë, të gjitha partitë komuniste që veprojnë në pjesë të veçanta të Maqedonisë dhe në mesin e popullit maqedonas duhet të marrin parasysh kërkesat dhe interesat e Maqedonasve, sepse lëvizja nacionalçlirimtare e Maqedonisë në të gjitha pjesët e Maqedonisë në fund të dekadës së katërt të shekullit të 20-të, pak para Luftës së dytë botërore, ajo ka hyrë në një fazë të re dhe më të lartë të zhvillimit. Kjo është një kohë në të cilën, në të tre pjesët E Maqedonisë, pavarësisht nga ndarja dhe mosekzistenca e lidhjes politike dhe organizative midis forcave revolucionare të popullit maqedonas, falë betejave të mëparshme, traditës dhe ndërgjegjes së ndërtuar kolektive historike dhe kombëtare, procesi i afirmimit të individualitetit kombëtar dhe politik maqedonas, i shprehur përmes formës së mbrojtjes së drejtës për pavarësi të popullit maqedonas, preku pothuajse të gjitha shtresat. Në të tri pjesët e Maqedonisë ishte në rend të ditës lufta për njohjen e identitetit kombëtar të maqedonasve, lufta për afirmimin e gjuhës maqedonase dhe për zbulimin e qenies së vet historike. Është një periudhë në të cilën u theksua nevoja për një përpjekje të organizuar dhe të menduar për të afirmuar trashëgiminë kulturore kombëtare të popullit maqedonas dhe për të zhvilluar kulturën bashkëkohore maqedonase.ИСТОРИЈА НА МАКЕДОНСКИОТ НАРОД, ИНСТИТУТ ЗА НАЦИОНАЛНА ИСТОРИЈА, СКОПЈЕ 2008

 Pushtimi i Maqedonisë 
Pushtimi i Maqedonisë në Luftën e Dytë Botërore u krye pas kapitullimit të Mbretërisë së Jugosllavisë dhe Mbretërisë së Greqisë . Në të njëjtën kohë, përveç pjesës Pirin të përfshirë më parë të Maqedonisë, Bullgaria aneksoi edhe pjesën më të madhe të pjesës së Vardarit dhe një pjesë të pjesës Egje të Maqedonisë (deri në lumin Struma dhe ishujt Thassos dhe Samothrace), me gjithsej 21.460 km2 dhe rreth 876.000 banorë.

Italia mori pjesën më të madhe të Maqedonisë Perëndimore me qytetet e Tetovës, Gostivarit, Kërçovës, Dibrës dhe Strugës, pjesën më të madhe të fshatrave të Prespës dhe Kostursko, Lerinsko dhe Kozhansko në pjesën e Egjeut të Maqedonisë, me gjithsej 4,314 km 2 dhe me rreth 232 mijë banorë. Në korrik, ajo zonë pushtimi u la të aneksohej nga Shqipëria kuislinge . Kështu, pjesa e Egjeut e Maqedonisë, e cila deri atëherë ishte nën sundimin grek, u nda nën pushtimin bullgar, italian dhe gjerman (Selanik, Vodensko dhe Gumenjisko).

Së bashku me ushtrinë gjermane që pushtoi Maqedoninë, nga Bullgaria në Shkup mbërritën një grup emigrantësh politikë maqedonas, të cilët së bashku me maqedonasit vendas, nën mbrojtjen e autoriteteve ushtarake gjermane, më 13 prill 1941 formuan Komitetin Qendror Bullgar të Veprimit . E gjithë veprimtaria e Komitetit të Veprimit duhej të shërbente si bazë për marrjen sa më të shpejtë të pushtetit administrativ në Maqedoni nga Bullgaria dhe argument për aneksimin e saj.

Midis 9 dhe 10 maj 1941, në Tetovë u formua një komitet shqiptar, i cili kërkoi që ky qytet të lirohej nga Italia dhe t'i bashkohej Shqipërisë . Në shembullin e komitetit shqiptar në Tetovë, komitete të ngjashme u formuan edhe në qytete të tjera në pjesën perëndimore të Maqedonisë së Vardarit . Pushtimi bullgar i Maqedonisë së Vardarit filloi në gjysmën e dytë të prillit 1941 dhe marrja e autoriteteve të reja administrativo-policore u bë shpejt. Pas ardhjes së forcave ushtarake dhe autoriteteve policore bullgare në Maqedoni, pasoi emërimi i zyrtarëve më të lartë në drejtoritë e organizuara rajonale, të cilat përfaqësonin autoritetin më të lartë ekzekutiv të sistemit shtetëror të Mbretërisë së Bullgarisë .

Fuqia bullgare në pjesët e pushtuara të Maqedonisë ishte e kufizuar nga Gjermania naziste . Disa institucione gjermane që ekzistonin në pjesën e pushtuar të Maqedonisë ishin në pozitë të privilegjuar dhe kështu të drejtat sovrane të Bullgarisë mbi territoret e pushtuara në Maqedoni u reduktuan dhe kufizoheshin. Maqedonia Perëndimore, në periudhën nga maji deri në korrik 1941, ishte zonë pushtimi i ushtrisë italiane. Autoritetet e reja kanë krijuar një sistem të veçantë të masave të ndryshme për shfrytëzimin ekonomik të pasurive riride dhe të tjera në Maqedoni. Qeveria bullgare, për të krijuar mbështetje në atë pjesë të Maqedonisë që ishte nën autoritetin e saj, lejoi formimin e organizatave fashiste dhe nacionaliste.

Qendra e organizatës balistike në Maqedoninë perëndimore ishte e vendosur në Gostivar . Kjo qendër drejtohej nga Kadri Sali dhe Shuaib Kamberi në Tetovë . Këta të dy ishin anëtarë të këshillit të korporatës fashiste në Tiranë, e më pas anëtarë të Komitetit të Qarkut për Kosovën. Drejtues të tjerë ballistë të shquar ishin: Jafer Sulejmani, Munir Trshana, Osman Azizi, Fiqiri Dina e të tjerë, kurse komandantët e çetave balistike ishin Jemail Hassani - Jemo dhe Mefail Shehu - Zajazi.

 Fillimi i luftës nacionalçlirimtare në Maqedoni 
Një muaj pas pushtimit të Mbretërisë së Jugosllavisë, sekretari i Komitetit Krahinor të Partisë Komuniste të Maqedonisë për Maqedoninë, Metodija Shatorov-Sharlo, i dërgoi popullit maqedonas një proklamatë të quajtur Letër Stojanës . Ndër të tjera në njoftim thuhej:

 “...indiferenca e masave të gjera të popullit ndaj qëndrimit të shtetit dhe qeverive jugosllave, të cilat për 23 vjet grabitën dhe shtypën popujt e Jugosllavisë... si rezultat i luftës, Maqedonia jonë është e pushtuar nga gjermanët., ushtritë italiane dhe bullgare... Nuk pamë as zyrtarët tanë dhe as ndonjë përmendje të revolucionarëve tanë maqedonas, po për kulturën maqedonase. Gjithçka që është e jona na paraqitet sikur të ishte bullgare... për të bashkuar të gjithë maqedonasit dhe nacionalitetet e tjera në Maqedoni për të drejtën e tyre të përgjithshme për liri dhe barazi, por jo për të copëtuar tokën maqedonase dhe popullin maqedonas.” 

Rezistenca e armatosur filloi menjëherë pas sulmit gjerman ndaj BRSS . Në pjesën Pirinase të Maqedonisë, Ivan Kozarev formoi grupin e parë partizan dhe menjëherë pas tij u formuan grupet partizane të Nikolla Parapunov Николова В. dhe Kostadin Kantarjiev, për shkak të të cilave autoritetet bullgare arrestuan rreth 150 antifashistë. Në disa qytete të pjesës Vardare të Maqedonisë u organizuan demonstrata masive të Ilindenit (2 gusht 1941). Në të njëjtin muaj, diversantët e Shkupit kryen diversione të suksesshme në minierën e kromit të Radushës, në aeroportin e Petrovecit, në linjën hekurudhore dhe objekte të tjera, dhe më pas në çetën NOP të Shkupit (22 gusht 1941) dhe në kompaninë partizane të Prilepit (12 shtator). 1941) u formuan. Më 11 tetor 1941, çeta partizane e Prilepit sulmoi stacionin policor në Prilep, burgun e Prilepit dhe rrjetin telefonik-telegraf në Prilep .

Pas sulmit të Bashkimi Sovjetik, gjatë gjithë Maqedonia E Egjeut përgatitja e luftës së armatosur nën udhëheqjen e Partia komuniste të Greqisë. Kjo parti forcoi lidhjet me Komitetin Krahinor Për Maqedoninë në Salonik. Një nga ngjarjet më të mëdha në 1941 viti është Kryengritja e dramës, në të cilën Morën pjesë masivisht Grekët dhe Maqedonasit e asaj zone. Kryengritja filloi më 29 shtator dhe para fillimit të tij, u kryen disa veprime të armatosura dhe sabotuese. Çlirimi i Maqedonisë në Luftën e dytë botërore ishte faza e fundit në luftën e popullit maqedonas në mes të vitit 1944. Rreth 500 borde Nacionalçlirimtare u formuan në të gjithë Maqedoninë dhe 116 delegatë u zgjodhën për seancën e parë të ASNOM si organi më i lartë legjislativ dhe Ekzekutiv përfaqësues kombëtar i shtetit maqedonas, në të cilin gjuha maqedonase u shpall zyrtare në shtetin maqedonas dhe filloi zhvillimi shtetëror I Maqedonisë Federale Demokratike Si një shtet federal brenda Jugosllavisë. Këto zgjidhje u mbështetën nga konferenca e parë ligjore e PKK-së për rajonin Gornodzumaj (Qarqet Razlogska, Nevrokopska, Svetivracka, Petrichka dhe Gornodzumaj), dhe në Pjesën e Maqedonisë së Egjeut u formuan Batalioni Kostur-Lerin, Batalioni Maqedonas Voden dhe më pas Brigada e Parë e Egjeut, e cila mori pjesë në luftimet për çlirimin e Tetovës dhe Gostivarit.

Në kohën e operacioneve përfundimtare për çlirimin e Maqedonisë, nën komandën e Shtabit Kryesor të Ushtrisë Çlirimtare Popullore të Maqedonisë dhe çetave partizane të Maqedonisë, në NOAVM kishte tashmë rreth 85.000 pjesëmarrës, me 7 divizione dhe 3 korpuse, përfshirë rreth 10,000 luftëtarë dhe bashkëpunëtorë nga pjesa e Egjeut dhe Pireneut të Maqedonisë.

Pas kapitullimit të Mbretërisë së Bullgarisë, forcat gjermane u tërhoqën me humbje të mëdha. Dhe me çlirimin e Gostivarit dhe Tetovës, përfundoi çlirimi i plotë i Maqedonisë së Vardarit. Më vonë, divizionet maqedonase morën pjesë në çlirimin e Kosovës dhe Serbisë Jugore, kurse Korpusi i Pesëmbëdhjetë Maqedonas i NOVJ-së, i përbërë nga 22.000 luftëtarë, mori pjesë në operacionet përfundimtare për çlirimin e Jugosllavisë. Populli maqedonas në Maqedoninë Vardare e përfundoi luftën me rreth 25.000 luftëtarë të vrarë dhe viktima. Prej tyre sipas kombësisë: 7000 hebrenj, 7000 maqedonas, 6000 serbë, 4000 shqiptarë dhe 1000 bullgarë (2000 civilë, 1000 bashkëpunëtorë, 14000 ushtarë dhe partizanë jugosllavë dhe 7000 praktikantë). Me të gjitha këto, NOAVM dha një kontribut të rëndësishëm në luftën antifashiste në Ballkan dhe në Evropë.

 Zhvillimi i luftës nacionalçlirimtare të Maqedonisë 
Zhvillimi i luftës nacionalçlirimtare të Maqedonisë u zhvillua gjatë vitit 1942. Në konsultën e janarit të mbajtur në Shkup më 7 janar 1942 . Në këtë konsultim morën pjesë 25 delegatë dhe aktivistë të tjerë komunistë. Në konsultim u vendos që në të ardhmen çetat partizane të jenë të vogla dhe të lëvizshme, të kenë karakter kombëtar dhe qëllimi i tyre, përmes zhvillimit të luftës nacionalçlirimtare, të jetë fitimi i lirisë kombëtare për popullin maqedonas. Lidhur me veprimtarinë e KP-së, u vendos që të forcohej veprimtaria politike e partisë në mesin e fshatarëve.

KP dhe Shtabi Krahinor, nën ndikimin e situatës së brendshme dhe të jashtme, në mars 1942 morën vendim për organizimin e çetave të reja partizane. U formuan edhe katër çeta të tjera në Manastir, Krushev, Mavrov dhe Shar Planinë . Në pjesën Pirin të Maqedonisë, grupe të reja partizane u formuan në Gornojumajsko, Nevrokopsko dhe Petrichko dhe u krye një sulm i armatosur në stacionin e komunikimit gjerman në Gorna Jumaja .

Lufta e vitit 1942, krahas aksionit të çetave partizane, ishte e mbushur me forma të ndryshme rezistence në të cilat mori pjesë në mënyrën e vet i gjithë kombi. Të shpeshta ishin atentatet, demonstratat, sabotimet dhe shumë aktivitete të tjera që mohonin pushtetin pushtues. U organizuan atentate kundër përfaqësuesve të pushtetit pushtues si dhe bashkëpunëtorëve të tyre. Në vitin 1942 në Shkup u vra agjenti Mane Maçkov, në Veles u vra një polic, në Manastir u vra shefi i policisë etj.

 Shpërthimi i luftës nacionalçlirimtare të Maqedonisë 
Shpërthimi i luftës nacionalçlirimtare të Maqedonisë ndodhi gjatë vitit 1943 . Pas formimit të KPM-së dhe komitetit qendror të saj, u vendos që Shtabi Kryesor i NOPOM-it dhe shtabet e tjera ushtarake të dilnin në terren për drejtimin e drejtpërdrejtë të luftës së armatosur. U formuan gjithashtu pesë komitete rrethesh të KPM-së dhe pesë zona operative të NOV-së dhe POM-it, me detyrën e lidhjes me udhëheqjen ushtarako-politike të rezistencës në Shqipëri, Bullgari dhe Greqi.

Në pjesën Pirin të Maqedonisë u krijua NOPO Jane Sandanski dhe më pas NOPO Nikola Kalapçiev në Gornodzumajsko, NOPO Anton Popov në Petrichko dhe kompani partizane në Svetivrachko dhe Melnicko . Vatra të forta të luftës së armatosur u krijuan në Debrcë, Prespë, Tikvesh, Gjevgjelisk dhe Kumanovsko .

Në konsultën e Prespës u vendos që të fillojë përgatitjet për thirrjen e Seancës së Parë të ASNOM-it si organi më i lartë i qeverisë në shtetin maqedonas, për formimin e batalioneve dhe brigadave, komandave lokale dhe rajonale, NEO-ve rajonale dhe përreth. Menjëherë pas kësaj, Batalioni Popullor Çlirimtar Mirce Acev u formua si njësia e parë e rregullt ushtarake e NOV. dhe POM. dhe POM.

Pas kapitullimit të Italisë, njësitë NOV dhe POM sekuestruan një sasi të madhe armësh dhe municionesh. Në territoret e lira u krijuan edhe NOO juridike, në Kërçovën e lirë u formua OKO-ja e parë legale Okoliski, u organizuan shërbimet mjekësore dhe të ambulancës, u hapën shkollat e para në gjuhën maqedonase dhe u mbajt këshilli i parë kombëtar i priftërinjve. fillimi i autoqefalisë së kishës maqedonase. Veprimtaria botuese në gjuhën maqedonase mori përmasa edhe më të mëdha.

Manifesti i GS të NOV dhe POM u botua si një dokument programor për qëllimet e NOAVM. Misioni i parë aleat anglez mbërriti gjithashtu në GS si një akt i rëndësishëm i njohjes ndërkombëtare të NOAVM. Forcat ushtarake të NOV dhe POM u rritën në 6 batalione, një kompani me armatim të rëndë dhe një bateri topash dhe u formua Brigada e Parë Maqedono-Kosovare NOV. Komiteti Qendror i KPM-së dhe Asambleja e Përgjithshme e NOV-it dhe POM-it formuan Bordin Nismëtar për mbledhjen e ASNOM-it dhe në seancën e dytë të AVNOJ-së u zgjodhën 42 delegatë, të cilët për shkak të kushteve ushtarake nuk morën pjesë në punën e saj.

Në Kostursko dhe Lerinsko, në pjesën e Egjeut të Maqedonisë, u formuan Fronti Nacional Çlirimtar Sllavo-Maqedonas (SNOF) dhe Ushtria Çlirimtare Sllavo-Maqedonase (SOV) si pjesë e armatosur e SNOF-it, në kuadër të së cilës vepronin NOPO Lazo Trpovski dhe NOPO Viço. . Shtabi i Përgjithshëm i NOV dhe POM filloi të kryente operacione më të mëdha ushtarake. U formua Brigada e Dytë MNOU Meglensko dhe pas dy ditësh aty u mbajt Kongresi i Parë i Lidhjes së Rinisë Nacionalçlirimtare të Maqedonisë, me pjesëmarrjen e 288 delegatëve të organizatave rinore.

 Kryengritja e përgjithshme popullore në Maqedoni 
Kryengritja e përgjithshme popullore në Maqedoni u zhvillua gjatë vitit 1944. Njësitë ushtarake rezistuan me sukses ndaj forcave dërrmuese të armikut në fushatën njëmujore të shkurtit prej rreth 400 km, në kushtet më të pafavorshme të motit dhe në ofensivën e Pranverës . Ushtria Çlirimtare Popullore e Maqedonisë tashmë kishte marrë karakter të përgjithshëm masiv në Maqedoninë e Vardarit në verën e vitit 1944. Në pjesën Pirinase të Maqedonisë u formua brigada e JO-së Jane Sandanski dhe çeta partizane e Pirinit Rila, dhe çeta partizane e Petrikut ishte në kontakt të vazhdueshëm me repartet e ELAS-it në malin Ali Botus .

 Çlirimi i Maqedonisë në Luftën e Dytë Botërore 
Çlirimi i Maqedonisë në Luftën e Dytë Botërore ishte faza e fundit në luftën çlirimtare në mesin e vitit 1944. Në mbarë Maqedoninë u formuan rreth 500 Borde Popullore Çlirimtare dhe u zgjodhën 116 delegatë për seancën e parë të ASNOM-it si organi më i lartë përfaqësues kombëtar legjislativ dhe ekzekutiv i shtetit maqedonas, në të cilin gjuha maqedonase u shpall zyrtare në shtetin maqedonas dhe në zhvillimin e shtetit. e Maqedonisë Federale Demokratike filloi si shtet federal në kuadër të Republikës Federale të Jugosllavisë. Këto vendime u mbështetën edhe nga konferenca e parë ligjore e BKP-së për zonën e Xhumait të Sipërm (Razloška, Nevrokopska, Svetivrachka, Petrichka dhe Gornojumajska okolia), dhe në pjesën e Egjeut të Maqedonisë Batalioni Kostursko-Lerin, Batalioni Maqedonas Voden. dhe më pas u formua Brigada e Parë e Egjeut, e cila mori pjesë në luftërat për çlirimin e Tetovës dhe Gostivarit.

Në kohën e operacioneve përfundimtare për çlirimin e Maqedonisë, nën komandën e Shtabit Kryesor të Ushtrisë Çlirimtare Popullore të Maqedonisë dhe çetave partizane të Maqedonisë, në NOAVM kishte tashmë rreth 85.000 pjesëmarrës, me 7 divizione dhe 3 korpuse, përfshirë rreth 10,000 luftëtarë dhe bashkëpunëtorë nga pjesa e Egjeut dhe Pireneut të Maqedonisë.

Pas kapitullimit të Mbretërisë së Bullgarisë, forcat gjermane u tërhoqën me humbje të mëdha. Dhe me çlirimin e Gostivarit dhe Tetovës, përfundoi çlirimi i plotë i Maqedonisë së Vardarit. Më vonë, divizionet maqedonase morën pjesë në çlirimin e Kosovës dhe Serbisë Jugore, kurse Korpusi i Pesëmbëdhjetë Maqedonas i NOVJ-së, i përbërë nga 22.000 luftëtarë, mori pjesë në operacionet përfundimtare për çlirimin e Jugosllavisë. Populli maqedonas në Maqedoninë Vardare e përfundoi luftën me rreth 25.000 luftëtarë të vdekur dhe viktima. Prej tyre sipas kombësisë: 7000 hebrenj, 7000 maqedonas, 6000 serbë, 4000 shqiptarë dhe 1000 bullgarë (2000 civilë, 1000 bashkëpunëtorë, 14000 ushtarë dhe partizanë jugosllavë dhe 7000 të burgosur në kamp). Me të gjitha këto, NOAVM dha një kontribut të rëndësishëm në luftën antifashiste në Ballkan dhe në Evropë.

 Dëbimi i hebrenjve nga Maqedonia 
Dëbimi i hebrenjve nga Maqedonia është një ngjarje nga Lufta e Dytë Botërore e organizuar nga qeveritë e Bullgarisë fashiste dhe Gjermanisë naziste, me qëllim eliminimin sistematik të popullatës hebreje nga të ashtuquajturat “territoret e sapoçliruara” nga autoritetet bullgare. Dëbimi i hebrenjve nga Maqedonia është pjesë e dëbimit të hebrenjve nga të gjitha "territoret e sapoçliruara" ( Maqedonia e Vardarit, Maqedonia e Egjeut, Pomerania (Serbia) dhe Trakia ).

Të gjithë hebrenjtë nga Maqedonia u deportuan në kampin Treblinka në Poloni, ku u mbytën në dhomat e gazit. Askush nuk u kthye nga Treblinka . Nuk mbeti asnjë dëshmitar për të rrëfyer tmerret e shkatërrimit të popullsisë hebreje të Maqedonisë. Dokumentet janë dëshmitarët e vetëm që vërtetojnë fatin e hebrenjve në Maqedoni.

Mbi 7,000 hebrenj u dëbuan nga Maqedonia e Vardarit, ndërsa përfshirë ata nga Maqedonia e Egjeut dhe Trakia, rreth 11,400. Sipas të dhënave nga tetori i vitit 1945, në territorin e Maqedonisë së sotme kanë mbetur vetëm 419 persona, komuniteti i të cilëve sot numëron rreth 200.

 Shih edhe 
 Historia e Maqedonisë së Veriut
 Shqiptarët në Maqedoninë e Veriut

 Referime 

Kategoria:Maqedonia në Luftën e Dytë Botërore