Goliardë

Goliardët ishin një grup klerikësh përgjithësisht të rinj në Evropë, të cilët shkruan poezi satirike latine në shekujt 12 dhe 13 të mesjetës . Ata ishin kryesisht klerikë që shërbenin ose kishin studiuar në universitetet e Francës, Gjermanisë, Spanjës, Italisë dhe Anglisë, të cilët protestuan kundër kontradiktave në rritje brenda kishës përmes këngës, poezisë dhe performancës. Të pakënaqur dhe të pa thirrur në jetën fetare, ata shpesh paraqitnin protesta të tilla brenda një mjedisi të strukturuar të lidhur me karnavalet, si festa e budallenjve ose liturgjia e kishës. P. Brown ed., A Companion to Chaucer (2008), p. 94.  

 Etimologjia 
Prejardhja e fjalës është e paqartë. Mund të vijë nga latinishtja gula, grykësia.  Mund të vijë gjithashtu nga një "peshkop Golias" mitik,  një formë latine mesjetare e emrit Goliath, gjiganti që luftoi Mbretin David në Bibël —duke sugjeruar kështu natyrën monstruoze të goliardit ose, vëren historiani Christopher de Hamel., si "ata njerëz përtej skajit të shoqërisë".  Një burim tjetër mund të jetë gailliard, një "shok homoseksual". P. Brown ed., A Companion to Chaucer (2008), p. 94.

Shumë studiues besojnë se termi goliard rrjedh nga një letër midis Bernardit të Clairvaux dhe Papa Inocent II, në të cilën Bernard i referohej Pierre Abélard si Goliath, duke krijuar kështu një lidhje midis Goliathit dhe adhuruesve studentë të Abélard. Nga shekulli i 14-të, fjala goliard u bë sinonim i minstrelit dhe nuk i referohej më një grupi të caktuar klerikësh. "Goliard." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online Academic Edition. Encyclopædia Britannica Inc., 3 Oct. 2014 <http://www.britannica.com/EBchecked/topic/238063/goliard>.

 Origjina e traditës goliardike 
Klasa goliardike besohet se ka lindur nga nevoja e djemve më të vegjël për të zhvilluar mjete mbështetëse. Konventa shoqërore mesjetare e parësisë nënkuptonte që djali i madh të trashëgonte titullin dhe pasurinë.  Kjo praktikë e dhënies së të drejtave të trashëgimisë djalit të madh i la djemtë më të vegjël të kërkonin mjete të tjera për të mbështetur veten. Shpesh, këta djem më të vegjël shkonin ose dërgoheshin në universitetet dhe manastiret e asaj kohe, ku teologjia dhe përgatitja për karrierën e klerit ishin fokusi kryesor.  Shumë nuk ndienin ndonjë prirje të veçantë për postet fetare,  dhe shpesh nuk mund të siguronin një zyrë edhe nëse dëshironin një të tillë për shkak të një tepricë të atyre që ishin të arsimuar në teologji.  Rrjedhimisht, klerikët e tepërt të arsimuar dhe të pamotivuar shpesh nuk përvetësonin jetën e një murgu të urdhëruar, por një të tillë që kryesisht synonte ndjekjen e kënaqësive trupore.

 Poezia goliardike 
Goliardët, si studiues, shpesh shkruanin poezitë e tyre në latinisht. "Goliard Songs." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online Academic Edition. Encyclopædia Britannica Inc., 3 Oct. 2014 <http://www.britannica.com/EBchecked/topic/1557536/goliard-songs>. Si një lloj argëtuesi udhëtues, goliardët kompozuan shumë nga poezitë e tyre për t'u kënduar.   Këto poezi, ose tekste, fokusohen në dy tema kryesore: përshkrimet e stilit të jetës epshore të kritikave endacakë dhe satirike të shoqërisë dhe kishës. John Addington Symonds, Wine, Women, and Song: Students' Songs of the Middle Ages (Mineola, NY: Dover Publications, 2002), p. 28.

Duke shprehur stilin e tyre epshor të jetës, goliardët shkruanin për fizikun e dashurisë, në kontrast me fokusin kalorësiak të trubadurëve .  Ata shkruanin këngë të pirjes dhe kënaqeshin me jetën e trazuar. "Goliard." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online Academic Edition. Encyclopædia Britannica Inc., 3 Oct. 2014 <http://www.britannica.com/EBchecked/topic/238063/goliard>. Poezitë e tyre satirike drejtuar kishës u frymëzuan nga bota e tyre e përditshme, duke përfshirë korrupsionin në rritje në manastire dhe përshkallëzimin e tensioneve midis udhëheqësve fetarë.  Si rezultat i shkrimeve të tyre rebele kundër kishës, goliardëve iu mohuan përfundimisht privilegjet e klerit.  Marrëdhënia e tyre e tensionuar me kishën, së bashku me stilin e tyre të jetesës vagabonde, kontribuan gjithashtu në shumë poezi që përshkruanin ankesat e një stili të tillë jetese.  Një nga koleksionet më të mëdha dhe më të famshme të poezisë goliardike është Carmina Burana , e përkthyer si "Këngë nga Beuern". Ai përfshin rreth 300 poezi të shkruara kryesisht në latinisht; "Pak janë në frëngjishten e vjetër, provansale dhe gjermanishten e mesme." 

Megjithatë, ky besim se goliardët ishin autorët e pjesëve të gjera të kësaj poezie satirike dhe botërore që e kanë origjinën në shekullin XII dhe fillimin e shekullit XIII, është kritikuar nga kërkimet e fundit historike dhe filologjike, veçanërisht sepse shumica e poetëve goliardikë të gjurmueshëm ishin pjesë përbërëse e hierarkia e kishës, shpesh punonte si mësues në klerin laik dhe nuk kishte asnjë komunitet dhe as një pikë të vetme të provueshme kontakti me goliardët historikë.  Kështu duhet të dallohen rreptësisht "poetët goliard" nga njëra anë dhe "goliardët" nga ana tjetër.

Në vend të kësaj, është argumentuar se shkollat katedrale të Francës veriore ishin konteksti historik vendimtar i poezisë goliardike, duke e përcaktuar atë si më poshtë: "Bazuar në atribuimin e dorëshkrimit të poezisë mesjetare me Golias dhe goliardus, mesjeta e lartë dhe e vonë kuptuan "poezinë goliardike". "të jetë poezia laike latine e rimuar e Mesjetës së Lartë, qëllimi kryesor i së cilës ishte komik. Ky synim komik ishte i dukshëm në temë dhe komplot, por mund të gjendej më së shumti në meta-shtresat poetike të gjuhës, ndërtekstit dhe semantikës. Poezia goliardike u shkrua në një hark kohor midis  dhe 1255 në "sistemin shkollor" të klerit laik midis Loire dhe Somme, dhe kryesisht në shkollat katedrale të atij rajoni dhe kozmosit të tyre, por u lexua për një hark më të gjatë kohor, duke u pritur edhe në hapësira më të gjera gjeografike dhe institucionale. Poezia goliardike u shndërrua në poezi skandaloze hedoniste revolucionare nga arkivistët e epokës së hershme moderne dhe kërkimet që nga mesi i shekullit të 19-të, të cilët e kuptuan fokusin tematik si poezinë e përvojës së endacakëve klerikësh të rangut të ulët shoqëror (goliardë) në vend që të shikonin të gjithëpranien e saj. komedia si poezi rolesh e pasuruar me elemente moralizuese e herë-herë pedagogjike e didaktike.” 

 Poetët satirikë 
Satirat kishin për qëllim të tallnin dhe të shanin kishën. Për shembull, në St. Remy, goliardët shkuan në meshë në procesion, me secilin nga një harengë në një varg përgjatë tokës. Loja ishte për të shkelur harengën përpara dhe për të mos shkelur harengën tuaj. Në disa rrethe, goliardët organizuan një festë për gomarin, në të cilën një gomar i veshur me një kostum budallaqe u çua në hekurudhën ku një këngëtar këndoi një këngë lavdërimi. Kur ai ndalonte, publiku përgjigjej: "He Haw, Sire Ass, He haw!". Universiteti i Parisit u ankua:Priftërinjtë dhe nëpunësit... kërcejnë në kor të veshur si gra... ata këndojnë këngë të pangopura. Ata hanë puding të zi në altar, ndërsa kremtori po thotë meshë dhe luajnë zare në altar. Ata temjanin me tym të qelbur nga thembra e këpucëve të vjetra. Ata vrapojnë dhe kërcejnë nëpër kishë, pa u skuqur nga turpi i tyre. Më në fund ata udhëtojnë nëpër qytet dhe teatrot e tij me karroca dhe karroca të rrënuara dhe zgjojnë të qeshurat e shokëve të tyre dhe të kalimtarëve në shfaqje famëkeqe, me gjeste të pahijshme dhe me fjalë të turpshme e të pandershme. Goliardët përdorën burime të shenjta si tekste nga mesha katolike romake dhe himne latine dhe u luajtën mbi to për qëllime laike dhe satirike në poezitë e tyre (siç është mesha e pijeve ). Zhargoni i filozofisë skolastike gjithashtu paraqitet shpesh në poezitë e tyre, qoftë për qëllime satirike, ose sepse këto koncepte ishin pjesë e njohur e fjalorit të punës së shkrimtarëve. Satirat e tyre thuajse në mënyrë uniforme drejtoheshin kundër kishës, duke sulmuar edhe papën.

 Rëndësia 
Fjala "goliard" e mbijetoi kuptimin origjinal. Ajo u zhyt në literaturën franceze dhe angleze të shekullit të 14-të, në përgjithësi që do të thotë jongleur ose minstrel endacak, dhe nuk lidhej më me shoqatën origjinale të klerikëve. Përdoret kështu në Piers Plowman,  dhe nga Chaucer . 

 Shih edhe 
 Letërsia latine
 Carmina Burana
 Poezia mesjetare 

 Referime 

Kategoria:Artikuj me tekst në gjuhë italiane
Kategoria:Lëvizje letrare