Shkenca goetheane

Shkenca goetheane është një term që ka të bëjë me filozofinë natyrore (Naturphilosophie "filozofia e natyrës") të shkrimtarit gjerman Johann Wolfgang von Goethe . Edhe pse i njohur kryesisht si një figurë letrare, Goethe bëri kërkime në morfologji, anatomi dhe optikë . Ai gjithashtu zhvilloi një qasje fenomenologjike ndaj historisë natyrore, një alternativë ndaj shkencës natyrore të Iluminizmit, e cila ende debatohet sot midis studiuesve.

Veprat e tij në historinë natyrore përfshijnë Metamorfozën e bimëve të vitit 1790 dhe librin e tij të vitit 1810 Teoria e ngjyrave . Puna e tij me ngjyra dhe polemikat e tij kundër Optikës Njutoniane patën një pritje të përzier nga themelimi i historisë natyrore të asaj kohe - më pak se gjysma folën kundër Gëtes, ndërsa një e treta e shkencëtarëve të natyrës kishin vlerësime të favorshme për teorinë e ngjyrave të Gëtes.  

 Sfondi 
Metoda shkencore racionaliste, e cila kishte funksionuar mirë me natyrën inerte ( natura naturata e Bacon ), ishte më pak e suksesshme në kërkimin për të kuptuar natyrën jetike ( natura naturans ). Në të njëjtën kohë, modeli racional-empirik i bazuar në mbizotërimin e të menduarit mendor (gjermanisht: sinnen ) nëpërmjet intelektit (gjermanisht: Sinn ), i filluar nga Descartes dhe i avancuar më së shumti në Francë, po çonte në konfuzion dhe dyshim sesa në qartësi. . Sidomos në temat subjektive, argumente po aq racionale mund të bëhen për propozime ose konceptime shumë të ndryshme. 

Qasja më empirike e favorizuar në Britani ( Hume ) kishte çuar në shikimin e realitetit si të bazuar në sens, duke përfshirë mendjen; se si, ajo që ne perceptojmë është vetëm një paraqitje mendore e asaj që është reale, dhe atë që është reale nuk mund ta dimë kurrë realisht, sipas teorisë së pamjes (Schein) të Immanuel Kant dhe gjësë në vetvete (Ding-an-sich ). 

Siç përmbledh një vëzhgues, në atë kohë në filozofi po luheshin dy 'lojëra' – një racionale dhe një empirike, të cilat të dyja çuan në skepticizëm total dhe një krizë epistemologjike. 

 Problemi Kantian 
Immanuel Kant në Prusi ndërmori një operacion të madh shpëtimi për të ruajtur vlefshmërinë e njohurive të nxjerra nga arsyeja (shkenca), si dhe të njohurive që shkojnë përtej mendjes racionale, domethënë të lirisë njerëzore dhe të jetës përtej thjesht një shprehjeje të 'rrotullimeve të rastësishme të grimcave joproduktive' ( Coleridge ). Shkrimet e Kantit patën një ndikim të menjëhershëm dhe të madh në filozofinë perëndimore dhe shkaktuan një lëvizje filozofike të njohur si idealizmi gjerman ( Fichte, Hegel, Schelling ), i cili u përpoq të kapërcejë dhe kapërcejë hendekun që Kanti kishte formalizuar midis botëve të bazuara në shqisa dhe atyre supershqisore., në përpjekjen e tij për të 'shpëtuar pamjet' ( Owen Barfield ), domethënë për të ruajtur vlefshmërinë e njohurive shkencore ose racionale si dhe të besimit. 

Zgjidhja e Kantit ishte një dualizëm epistemologjik: ne nuk mund ta dimë gjënë në vetvete ( Das Ding an Sich ) përtej përfaqësimit tonë mendor të saj. Ndërsa ekziston një fuqi (imagjinata prodhuese – produktive Einbildungskraft ) që prodhon një unitet (“uniteti transcendental i perceptimit”), ne nuk mund ta njohim ose ta përjetojmë atë në vetvete; ne mund të shohim vetëm manifestimet e tij dhe të krijojmë përfaqësime rreth tij në mendjen tonë. Sfera përtej shqisave gjithashtu nuk mund të njihej me arsye, por vetëm me anë të besimit. Të kërkosh të njohësh sferën përtej shqisave është ajo që Kanti e quajti "aventurë e arsyes". 

 Qasja shkencore e Gëtes 

 Klasifikimi, shkaku dhe ligjet e natyrës 
Redaktori shkencor për edicionin Kurschner të veprave të Goethe-s, Rudolf Steiner, përshkruan tre mënyra në të cilat qasja e Gëtes ndaj shkencës ndryshon nga shkenca moderne analitike në Kursi i Dritës : 

I) Klasifikimi: Së pari shkencëtarët ndajnë dhe klasifikojnë qeniet dhe dukuritë e Natyrës. Nga krijesat dhe fenomenet individuale, ai formon konceptet e specieve, llojit dhe gjinisë. Kjo përmbledhje e përshtypjeve të jashtme shqisore të shumë ujqërve dhe hienave individuale në lloje dhe specie tashmë është marrë në mënyrë të pandërgjegjshme si e mirëqenë. Askush nuk reflekton se duhet të shqyrtojë se si këto ide të përgjithshme lidhen epistemologjikisht me të dhënat e vetme .Edhe pse ne njerëzit e ndajmë natyrën në mënyra të ndryshme dhe kemi kurse të ndryshme në fusha të ndryshme, një ndarje e tillë është vërtet artificiale. (Richard Feynman)II) Shkakësia: Gjëja e dytë që bëjnë shkencëtarët modernë, është se me anë të eksperimentit, ata përpiqen të arrijnë në ato që quhen 'shkaqet' e fenomeneve. Forcat e elektricitetit, magnetizmit, nxehtësisë ose ngrohtësisë. Në përpjekjen për t'u kthyer te Shkaqet e Dukurive - Shkenca gjithmonë shkon nga ajo që është e njohur në të panjohurën [në kuptimin kritik kantian]. A është vërtet e justifikuar kur perceptojmë një fenomen të dritës ose ngjyrës, të themi se ajo që ne përshkruajmë subjektivisht si cilësi e ngjyrës është efekti mbi ne i një procesi objektiv që zhvillohet si një lëvizje valë? Për të bërë dallimin midis ngjarjes "subjektive" dhe "objektivit" - kjo e fundit është lëvizja e valës, ose ndërveprimi i saj me proceset në materie të diskutueshme.Çdo gjë që ne e quajmë reale është bërë nga gjëra që nuk mund t'i quajmë reale. (Niels Bohr)III) Ligjet e Natyrës: Një mënyrë e tretë që shkencëtarët arrijnë në konfigurimin e Natyrës është duke përmbledhur fenomenet në 'Ligjet e Natyrës' . Ligji i Keplerit për orbitat eliptike, ose Ligji i Gravitetit të Netwon - ku çdo trup tërheq çdo trup tjetër në proporcion me masën e tyre dhe anasjelltas me katrorin e distancës midis qendrave të tyre.

Në këto tre mënyra "kërkimet shkencore" përpiqen t'i afrohen Natyrës. Tani do të theksoj që në fillim se këndvështrimi Goethean mbi Natyrën përpiqet për të kundërtën në të tre aspektet. Rudolf Steiner

 Qasja e Gëtes ndaj natyrës jetësore 
Në lidhje me teorinë e ngjyrave të Goethe-s - Ernst Lehrs shkruan, "Në fakt, ndryshimi thelbësor midis teorisë së Gëtes për ngjyrën dhe teorisë që ka mbizotëruar në shkencë (pavarësisht të gjitha modifikimeve) që nga koha e Njutonit, qëndron në këtë: Ndërsa teoria e Njutoni dhe pasardhësit e tij u bazuan në përjashtimin e aftësisë së shikimit të ngjyrave të syrit, Goethe themeloi teorinë e tij në përvojën e syrit të ngjyrës." 

"Heqja dorë nga jeta dhe imediatesia, e cila ishte premisa për përparimin e shkencës natyrore që nga Njutoni, formoi bazën e vërtetë për luftën e hidhur që Goethe zhvilloi kundër optikës fizike të Njutonit. Do të ishte sipërfaqësore ta hedhim poshtë këtë luftë si të parëndësishme: ka shumë rëndësi që një nga njerëzit më të shquar të drejtojë të gjitha përpjekjet e tij për të luftuar kundër zhvillimit të optikës Njutoniane." ( Werner Heisenberg, gjatë një fjalimi për të festuar ditëlindjen e Gëtes) Ernst Lehrs, Man or Matter, Chapter II | https://archive.org/stream/manormatter05641gut/elmom10p#page/n23/mode/2up

Gëte ndërmori 'aventurën e arsyes', duke filluar me "krizën" në botanikë, klasifikimin-taksonominë thjesht dhe thjesht mekanike të jetës së bimëve. Duke vepruar kështu, Goethe gjithashtu "hapi një teori gjithëpërfshirëse për vetë Natyrën". 

Goethe ishte i shqetësuar me ngushtimin e specializimit në shkencë dhe theksin në grumbullimin e të dhënave në një mënyrë thjesht mekanike, pa vlera njerëzore dhe zhvillim njerëzor. Sistemi taksonomik botanik Linean e përfaqësonte këtë në kohën e tij, një Systema naturae . Goethe intuitoi se praktika e shkencës racionale promovoi një ndërveprim ngushtues dhe kontraktues midis njerëzimit dhe natyrës. Për Gëten, çdo formë e shkencës e bazuar vetëm në karakteristikat fiziko-materiale dhe më pas vetëm në tipare të jashtme të zgjedhura, çoi në varfërimin epistemik dhe reduktimin e njohurive njerëzore. 
Ajo që nevojitej ishte rritja e aftësisë për të nxjerrë kuptimin nga të dhënat voluminoze të jashtme duke i parë ato nga këndvështrimet e jashtme-ndijore dhe nga një kënd i brendshëm ku të menduarit, ndjenja, intuita, imagjinata dhe frymëzimi mund të kontribuonin të gjitha në përfundimet e arritura nga eksperimentuesi.

Taksonomia Linean tashmë po vihej nën kritika nga Comte de Buffon, i cili argumentoi se klasifikimi mekanik i formave të jashtme të natyrës (natura naturata) duhej të zëvendësohej nga një studim i ndërlidhjes së forcave natyrore dhe ndryshimeve natyrore historike. 

Për Gëten, grumbullimi i njohurive të reja është i pandashëm nga një Geschichte des Denkens und Begreifens, një histori të menduari dhe konceptualizimi.  Njohuria ka të bëjë gjithashtu me shoqërimin, jo vetëm me ndarjen, siç shpjegoi edhe Coleridge në Esetë e tij mbi Metodën (shih Epistemologjinë Romantike ).

Ndërsa rregullimi i fenomeneve materiale në sekuencë lineare logjike është një metodë shkencore e vlefshme, ajo duhej të kryhej nën një ide organizuese korrekte dhe humaniste ( lumen siccum e Bacon), e bazuar në natyrë ose ligj natyror, shpesh i kufizuar nga çifte të shumta, të ligjshme. polariteti.

Eksperimentuesit e propozuar të Goethe-s kërkojnë idetë organizative natyrore, të ligjshme ose arketipin pas fenomeneve specifike natyrore. Faza e parë ishte zhytja e vetvetes në një ndërveprim të gjallë me fenomenet natyrore që do të studioheshin, me të gjitha shqisat e disponueshme. Goethe vlerësoi "punën e eksperimentimit". 

Kjo ishte shumë në kontrast me një prirje në shkencën racionale të natyrës për të 'braktisur' vetë natyrën dhe për të formuluar një hipotezë abstrakte; më pas, eksperimentoni për të provuar nëse hipoteza juaj mund të verifikohet. Gëte e konsideroi këtë një 'përvojë artificiale' e cila 'shqyen' manifestimet individuale nga konteksti kuptimplotë i së tërës (p.sh. hipoteza e ngjyrave e Njutonit).

Në vend të kësaj, eksperimentuesi i Gëtes duhet të adoptojë një qasje më të gjallë, më humane, duke aspiruar të hyjë në thelbin e gjallë të natyrës, siç perceptohet në fenomenin e studiuar.

Për Gëten, suksesi nënkuptonte depërtimin në modelin e arketipit vendimtar, themelor, të padukshëm ndijor: Ur-fenomen . Eksperimentuesi aspiron të lejojë fenomenet të zbulojnë rendin dhe ligjshmërinë e tij të qenësishme. Ndonëse shpesh është e padukshme, kjo ligjshmëri është qartësisht objektive, jo subjektive dhe nuk është shpikur nga eksperimentuesi (shih përshkrimin e një luleradhiqeje nga Goethe, ose versionin e kopjuar të Steiner).

Ernst Lehrs shkoi më tej duke theksuar se si i gjithë manifestimi objektiv vjen nga lëvizja e objekteve fiziko-materiale kur lëvizja pushon (Njeri ose Materie, e parapëlqyer botimi i 3-të).

Shkenca Goethean qëndron e veçuar nga Shkenca Karteziano-Njutoniane në sistemin e saj alternativ të vlerave. Për sa i përket kuantifikimit, Shkenca Goetheane është megjithatë rigoroze për sa i përket metodës eksperimentale dhe çështjes së cilësive. 

Filozofi dhe mistiku gjerman Rudolf Steiner, i cili në një moment ishte asistent redaktor i edicionit standard të veprave të Gëtes, aplikoi metodologjinë e Goethe-s për një qasje të gjallë ndaj natyrës në artet interpretuese dhe të bukura. Kjo u jep arteve pamore dhe interpretuese antroposofike ajrin e tyre për të shkuar përtej formës së jashtme të gjërave ( natura naturata ) për të dalluar një natyrë më të brendshme ( natura naturans ). Shtajner shpresonte të lidhte sferën njerëzore me gjithë Natyrën përmes arteve; duke përfshirë, artin e shkencës Goethean.

Kur kompozoi veprën e tij të madhe, Oswald Spengler pranoi borxhin e tij të madh ndaj Gëtes për t'i ofruar atij frymëzimin dhe udhëzimin e nevojshëm, kështu që ai i kushtoi dy kapituj përshkrimit dhe shpjegimit të logjikës 'organike' të Gëtes - e cila kërkon përvojë jetësore (në vend të asaj shkencore. përvoja e lidhur me logjikën inorganike). E para konsiston në "lënë që përshtypjet e botës të punojnë vetëm mbi shqisat tuaja, duke ju mundësuar t'i përthithni ato përshtypje në tërësi". 

 Fenomenet e Gëtes 
Pesë artet ishte metoda e Gëtes për të shndërruar vëzhgimin e tij të natyrës njerëzore në një formë të përbashkët. Duke u mbështetur nga romani i tij, Afinitetet zgjedhore ( Wahlverwandschaften ), Gëte dalloi një geheime Verwandschaft (marrëdhënie të fshehur) pjesësh që shpjegon se si një formë mund të shndërrohet në një formë tjetër ndërsa është pjesë e një forme arketipike themelore ( Ur-phenomen ).

Është kjo ide apo formë organizuese që drejton shqyrtimin e pjesëve; është një imazh Bild ose virtual që “shfaqet dhe rishfaqet nga ndërveprimi i përvojës dhe ideve”.  Ky konsideratë është një lloj i veçantë i të menduarit (ideim noetic ose denken ) i kryer me një organ të ndryshëm njohjeje nga ai i trurit (mentim ose sinnen ), ai që përfshin një akt të imagjinatës krijuese, atë që Goethe e quan "vështrimi i gjallë imagjinar. e Natyrës" ( das lebendige Anschauen der Natur ). Natyra e Gëtes ( natura naturans, veprimtaria e "natyrës së natyrës" - siç dallohet nga natura naturata, "natyra e natyrës", domeni i objekteve të formuara në mënyrë natyrale) është një në fluks dhe rrjedhje të vazhdueshme, por megjithatë rregullohet nga ligji, logjika dhe inteligjenca e mësipërme. mendja. Për t'iu afruar natyrës jetike kërkon një kapacitet të ndryshëm njohës ( denken ) dhe organ njohës ( Gemüt ) nga ai që përdoret për të perceptuar natyrën inerte ( sinnen bazuar në Intelekt ose Sinn).

 Eksperimenti si përvojë ndërvepruese 
Në esenë e tij të vitit 1792 "Eksperimenti si ndërmjetës midis subjektit dhe objektit", Goethe zhvilloi një filozofi origjinale të shkencës, të cilën ai e përdori në kërkimin e tij. Eseja nënvizon pikëpamjen e tij eksperimentale. "Vetë qenia njerëzore, në masën që përdor shqisat e tij, është aparati fizik më i saktë që mund të ekzistojë." 

Ndërsa sistemi fiks Linean, si fizika klasike, dallimet e tij u prishën gjithnjë e më shumë në kufi, duke u reflektuar në konfuzionin në rritje se si të klasifikohej numri në rritje i formave të bimëve që po paraqiteshin. Kjo çoi në ndarje më të madhe sesa unitet më të madh. Zbulimi i Gëtes i një rendi themelor sfidoi drejtpërdrejt pikëpamjen fikse, statike të natyrës së taksonomisë Lineane (bazuar në tipat artificialë të arritur duke zgjedhur veçori të caktuara dhe duke injoruar të tjerat), por edhe tendencën e shkencës natyrore për të studiuar natyrën jetike me anë të metodologjia e përdorur për natyrën inerte (fizikë, kimi).

Metoda Karteziano-Njutoniane presupozon ndarjen midis vëzhguesit dhe vëzhguesit. Gëte e konsideroi këtë një pengesë. Siç vëren Wellmon, koncepti i Gëtes për shkencën është ai në të cilin "jo vetëm objekti i vëzhgimit ndryshon dhe lëviz, por edhe subjekti i vëzhgimit". Kështu, një shkencë e vërtetë e natyrës jetike do të bazohej në një qasje që ishte në vetvete jetike, dinamike, e paqëndrueshme. Çelësi për këtë është një përvojë e gjallë, e drejtpërdrejtë, ndërvepruese ( Erlebnis ) që përfshin mendjen, por edhe aftësitë më të larta më pjesëmarrëse dhe imagjinative ( Gemüt ), jo disociuese dhe ndarëse ( Sinn ). 

Vetëm që nga vitet 1970, shkencëtarët e tjerë të zakonshëm filluan të interesohen për qasjen më holistike-humaniste të Gëtes ndaj eksperimenteve.

Në studimin e tij mbi ngjyrën ( Farbenlehre ), Goethe sfidoi pikëpamjen që vëzhguesit mund të duken të lirë dhe naivë të kontekstit teorik; po ashtu, duke sfiduar supozimin e gjuhës së përbashkët neutrale në kërkimin shkencor dhe inovacionin. Përkundrazi, Gëte besonte se çdo veprim i shikimit të një gjëje kthehet në vëzhgim, çdo veprim vëzhgimi shndërrohet në mendim, çdo veprim i të menduarit kthehet në asociacione. Kështu është e qartë se ne teorizojmë sa herë që shikojmë me vëmendje botën. Në mbështetje të Gëtes, Feyerabend shkroi: "Njutoni... nuk dha shpjegimin [e dritës] por thjesht ri-përshkroi atë që pa... [dhe] prezantoi makinerinë e së njëjtës teori që donte të provonte." 

Për Gëten, qëllimi përfundimtar i shkencës ishte i dyfishtë, që të dyja të rriteshin në bazën e të dhënave të njohurive njerëzore; së dyti, si një metodë për metamorfozën e eksperimentuesit.  Në shkencën Goethean, eksperimenti është 'ndërmjetësi midis objektit [dukurive natyrore] dhe subjektit ]eksperimentuesit]. Të gjitha eksperimentet pastaj bëhen të dyfishta, potencialisht duke zbuluar aq shumë për fenomenet natyrore, sa i zbulojnë eksperimentuesit për vete.

Metodologjia e Gëtes është ndërveprimi i ndërsjellë dhe intim i vëzhguesit dhe i vëzhguar; dhe çfarë ndodh me kalimin e kohës. Në mënyrë ideale, ndërsa njohuritë e vëzhguara të eksperimentuesit rriten nga studimi i tij i fenomeneve natyrore, po ashtu rritet edhe kapaciteti i tij për vetëdije të brendshme, depërtim, imagjinatë, intuitë dhe frymëzim.

Aty ku shkenca karteziano-njutoniane pranon vetëm një silogjiizëm të vetëm praktik rreth eksperimentuesve dhe temave kërkimore, Shkenca Goethean demonstron praktikën e shkencës si art, praktikë e drejtuar drejt përsosjes së perceptimeve të eksperimentuesit me kalimin e kohës, duke i rritur ato drejt Imagjinatës, Frymëzimit dhe Intuitës.

 Epistemologjia e Gëtes 
Metoda e shkencës si art i Gëtes, e eksperimentit si ndërmjetës midis eksperimentuesit dhe Natyrës, mund të zbatohet në çdo lloj studimi. Aty ku shkenca karteziano-njutoniane përcakton dhe vlerëson zgjerimin e njohurive si një marshim logjik dhe linear drejt grumbullimit të fakteve, Shkenca Goethean përcakton dhe vlerëson zgjerimin e njohurive si:  1) Vëzhgimi i transformimit organik në dukuritë natyrore me kalimin e kohës (progresion historik); dhe 2) Transformimi organik i jetës së brendshme të eksperimentuesit.

Gëte zhvilloi dy koncepte dinamike - një të polaritetit (të zhvilluar në Kromatologjinë e tij) dhe një të sekuencës logjike-lineare ( Morfologjia ). Këto janë të zbatueshme në të gjitha domenet.

Për Gëten, të kuptuarit e natyrës jetike ( natura naturans ) është shumë një funksion i marrjes së përshtypjeve dhe aktivizimit të përgjigjeve nëpërmjet Gemüt-it (empatisë, ndoshta edhe dhembshurisë) në mënyrë që njeriu 'të bëhet ajo që percepton'.  Kjo është në përputhje me empirizmin e Aristotelit. Amrine, Frederick. “The Metamorphosis of the Scientist.” In Goethe’s Way of Science: a Phenomenology of Nature p. 40

Pikëpamja kantiane është sfera e sasisë dhe sendi është i ndarë nga cilësia dhe dukuria. Prandaj, nuk mund të jemi kurrë të sigurt se ajo që perceptojmë është objektivisht reale.

Mënyra e re e të menduarit e Gëtes ( denken ) është një rend paralel i shkencës [më shumë një paradigmë e veçantë, e veçantë, më holistike], e dobishme për të kapërcyer perden e rëndë njohëse të ngritur nga Kanti, ku vlerësohen vetëm idetë utilitare dhe shkenca.

Siç thotë Amrine, Goethe pranoi se qasja matematikore ( matesis ) ishte e përshtatshme për natyrën inerte. Megjithatë, për t'u bërë me të vërtetë njerëzor, ne nuk mund ta mbajmë matematikën në qendër të jetës sonë - përveç Ndjenjes racionale dhe mbizotëruese. Çdo gjë më pak se vlerat e vërteta njerëzore në qendër të jetës sonë janë të papërshtatshme dhe kundërproduktive.

 Gëte dhe ideja e evolucionit 
Në vitet 1790, Goethe rizbuloi premaksillën tek njerëzit, e njohur si kocka incisive . Ai e përmendi këtë si dëshmi morfologjike të lidhjes së njerëzimit me speciet e tjera të gjitarëve. 

Goethe shkruan në Story of My Botanical Studies (1831):

Andrew Dickson White gjithashtu shkruan në lidhje me mendimin evolucionar, në A History of the Warfare of Science with Theology in Kristiandom (1896):Rreth fundit të shekullit të tetëmbëdhjetë, sugjerime të frytshme dhe madje prezantime të qarta të kësaj apo asaj pjese të një doktrine të madhe evolucionare erdhën dendur dhe shpejt, dhe nga lagjet më të ndryshme. Veçanërisht të shquar ishin ata nga Erasmus Darwin në Angli, Maupertuis në Francë, Oken në Zvicër dhe Herder, dhe, më e shkëlqyera nga të gjitha, nga Goethe në Gjermani. Andrew Dickson White, A History of the Warfare of Science with Theology in Christendom Vol.1 p.62 (1896)

 Pritja 
Arthur Schopenhauer zgjeroi kërkimin e Goethe-s në optikë duke përdorur një metodologji të ndryshme në veprën e tij "On Vision and Colors" .

Rudolf Steiner e paraqet qasjen e Gëtes ndaj shkencës si fenomenologjike në botimin Kürschner të shkrimeve të Gëtes. Rudolf Steiner edited the scientific writings of Goethe for the Kürschner edition of the German National Literature (1883–1897). Shtajner e shtjelloi këtë në librat Shkenca Goethean (1883)  dhe Teoria e Dijes së nënkuptuar në Konceptin Botëror të Goethe-s (1886). e-text në të cilën ai thekson nevojën e organit perceptues të intuitës për të kuptuar arketipin biologjik të Gëtes (dmth. Typus ).

Dega e Shkencës Goethean të Shtajnerit u zgjerua nga Oskar Schmiedel dhe Wilhelm Pelikan, të cilët bënë kërkime duke përdorur interpretimet e Shtajnerit.

Diskutimet e Ludwig Wittgenstein për Teorinë e Ngjyrave të Goethe-s u botuan si Bemerkungen über die Farben ( Vërejtje mbi ngjyrën ). 

Vizioni i Gëtes për shkencën holistike frymëzoi biologun dhe studiuesin paranormal Rupert Sheldrake .Ai shkoi në një shkollë anglikane me konvikt dhe më pas mori biologjinë në Kembrixh, duke studiuar "jetën" duke vrarë kafshë dhe më pas duke i bluar ato për të nxjerrë ADN-në e tyre. Kjo ishte shqetësuese. Shpëtimi erdhi kur një mik e ktheu atë te Goethe. Vizioni i këtij gjermani të vjetër në shekullin e 18-të për "shkencën holistike" e tërhoqi shumë britanikun e ri. Sheldrake përdori Gëten për të hetuar se si zambakët e fushës bëhen në të vërtetë zambakë të fushës. 

Sheldrake është i famshëm për termin "fushë morfogjenetike" në fakt një citim nga një prej studentëve të Steiner, Poppelbaum.

Filozofi amerikan Walter Kaufmann argumentoi se psikanaliza e Frojdit ishte një "shkencë poetike" në kuptimin e Gëtes.  

Në vitin 1998, David Seamon dhe Arthur Zajonc shkruan rrugën e shkencës së Goethe: një fenomenologji e natyrës . 

Gjithashtu në vitin 1998, Henri Bortoft shkroi Tërësia e Natyrës: Shkenca e Gëtes për Pjesëmarrjen e Ndërgjegjshme në Natyrë  në të cilën ai diskuton rëndësinë dhe rëndësinë e qasjes së Gëtes ndaj mendimit shkencor modern.

Biologu Brian Goodwin (1931-2009) në librin e tij Si i ndryshoi njollat leopardi : Evolution of Complexity pohoi se organizmat si sisteme dinamike janë agjentët kryesorë të përshtatjes evolucionare krijuese, në librin Goodwin deklaroi: "Idetë që po zhvilloj në këtë libër janë shumë në frymën Goethean". 

 Shih edhe 
 Gëteanizmi
 Johan Volfgang Gëte

 Referime 

Kategoria:Pseudoshkencë
Kategoria:Johann Wolfgang von Goethe
Kategoria:Fenomenologji