Parku Kombëtar Kolkheti

Parku Kombëtar Kolkheti,është një park kombëtar vendosur në Samegrelo-Zemo Svaneti dhe Guria në rajonin historik të Kolchis në Gjeorgji perëndimore.Lagunat e Kolkhetit qendror janë një Shpellë e Rëndësishme Ndërkombëtare,një Sit Ramsar. Ai ndodhet në pllajën e bregdetit të Detit të Zi,mes grykave të Tikorit dhe Supsa,duke mbuluar rrethet e Zugdidi,Khobi, Lanchkhuti,Senaki dhe Abasha.Parku u themelua në vitet 1998-1999 si pjesë e Projetit të Menaxhimit të Bregdetit të Integruar të Gjeorgjisë,i mbështetur financiarisht nga Banka Botërore (WB) dhe Fondi Global për Mbrojtjen e Mjedisit (GEF).Parku Kolkheti kombëtar përfshin një sipërfaqe prej 28,940 hektarësh dhe zona e mbrojtur e wetland-ave shtrihet në 33,710hektarë,duke përfshirë tokën e rezervatit shtetëror të Kolkhetit, i themeluar në vitin 1947,dhe wetland-ave rrethuese,duke përfshirë liqenin Paliastomi.Për shkakun e forestave të unike dhe wetland-ave,dhe numrave të lartë të specieve të rrezikuar,parku u shkrua në Listën e Patrimoinit Botëror të UNESCO-s si pjesë e sitit Colchic Rainforests and Wetlands në vitin 2021.

 Historia 

 Historia e lashtë e Kolkhetit 
Parku Kombëtar Kolkheti ishte pjesë e zonës tropikale dhe subtrope të Tertiary-ës,që shtrihet në kontinentin e Eurasia-s. Rreth 2000 vjet para Krishtit, shteti i parë gjegjiz,Kolkheti, më i njohur si "Kolchis",u krijua këtu dhe ishte vendi ku u mintën paraardhënje të parët gjegjiz,"Kolkhuri Tetri". Kolchis paraqet në mitologjinë greke siperyri i botës,dhe është përmendur në kronikat historike në Asinë perëndimore dhe Evropën lindore që nga kohët antike.Kolchis shfaqet në mitin e Jasonit dhe Argonautëve dhe ndjekja e Fledhes së Artë.Kolchis ishte edhe vendi ku mythologjikës Prometheusu u kaqezur duke qenë lidhur në një mal ndërsa një shqiponjë hante në mishin e tij për shkakun e besimit se njiuajti sekretin e flakave njerzimit.Amazonat gjithashtu u thotë të ishin prej origjinën skythiane nga Kolkhis.Personazhet mytike kryesore nga Kolkhis janë Aeëtes,Idyia,Pasiphae,Circe,Medea,Chalciope dhe Absyrtus.

Ekonominë e avancuar dhe kushtet geographicalë dhe natyrore të rajonit atraktuan grekët Milesianë, që kolonizuan bregun e Kolkhit, duke themeluar postet e tregtisë në rajon në Phasis, Gyenos, dhe Sukhumi në shekujt 6-5 para Krishtit. Këto vende ishin përballë të terrenit që u pushtua nga Aleksandri i Madhi në shekullin 4 para Krishtit. Pas shkatërimit të Perandorisë Persi, një pjesë e madhe e Kolkhit u njoh lokalisht si Egrisi dhe u aneksua në mbretërinë e rektuar Kartli (Iberia) rreth vitit 302 para Krishtit. Ky rajon ruajti një nivel të pavarësisë deri sa u pushtua rreth vitit 101 para Krishtit nga Mithridates VI i Pontit.

Rajoni u banua nga një numër i shumtë i fisave të lidhura por të distinktuara, të cilat kishin vendbanime kryesisht nënë bregun e Detit të Zi. Përkatësisht, përmendur janë edhe Machelones, Heniochi, Zydretae, Apsilae, Lazi, Chalybes, Tabal, Tibareni, Mossynoeci, Macrones, Mushki dhe Marres.

Gjatë sundimit të Perandorisë Romane, romakët krijuan fortesa të mëdha nënë bregun e Detit të Zi, por u bënë shumë të vështirë të ruajnë rendin. Luginat dhe zonat bregdetare, që përballojnë zonën marine të parkut sot, u plaçkiten shpesh nga fiset e vjetra, malore dhe agresive, me Soane dhe Heniochët që ishin më të fuqishëm nga të gjitha. Në vitin 69 AD, popullsia e Pontit dhe Kolkhisit nën Aniketit organizoi një kryengritje të madhe kundër romakëve, të cilët ishin bërë shumë mizor në atë kohë. Deri në vitet 130-ta, mbretërishat e Machelonit, Heniohit, Egrisit, Apshit, Abasgjit dhe Sanigit janë pushtuar rajonin nga jugi në veri. Gote, që banonin në Krimeën dhe kërkonin një shtet të ri, plaçkitën Kolkhin në vitin 253, por u repulsuan me ndihmën garnizonit romak të Pitsundës. Nga shekulli 3-ta deri në shekullin 4-ta, mbi 90% e mbretërishave dhe principatave lokale u subjuguan nga mbretëricta e Lazit, dhe pas kësaj Kohën vendi u njoh zakonisht si Lazik (Egrisi).

 Historia dhe zhvillimet moderne 
Në kohët moderne, punimet e shkallës të madhe në fushën e përmbytjes, të kryera nga autoritetet sovjetike, veçanërisht në vitet 1920-ta për të zhvilluar ekonominë, kishin një impakt devastues për ekosistemën e fushës së përmbytjes dhe në vitin 1947 u krijua një rezervat i vogël me 500 hektare, quajtur Rezerva Kolkheti e Shtetit Natyrore. Megjithatë, duke menduar se fushat e afërta të përmbytjes përfshinin shumë informacion biogjeografik dhe paleogjeografik të rëndësishme për shkenciat dhe trashëgiminë kombëtare georgjane, zona u njoh me status Ramsar në vitin 1996. Kjo solli krijimin e Parkut Kolkheti Nacional si parku kombëtar midis viteve 1998-1999, financuar nga Banka Botërore dhe Fondi Global për Mbrojtjen e Mjedisit.

Organizatat e organizuara vendëse dhe ndërkombëtare, mbështetën në kundërshtim ndaj terminalit të naftës, ndërsa Alternativa e Verdhet, një organizatë nga Gjeorgia, ishin veçanërisht aktive në protestat, por pa sukses në fillim. Në fund, ndërtimi i Terminalit Kulevi u lan në fund në fund të vitit 2002, sipas pretendimeve, për shkak të arsyesh financiare, por zona marinare e Parkut Kolkheti Nacional ende konfliktuan me toka e lejueshme për kompanitë e naftës dhe gazit për eksploatacionin e naftës, duke konflikuar me zonën e autorizuar zyrtarisht.

 Hidrologjia 
djathtas|parapamje| Peizazh në rrethin e Zugdidit
Pjesa e madhe e parkut, 15,742 hektara, përbën lagështjellat. Shumë lumë të vogël, të heshtur, përfshijnë Lumën e Pichorit, Lumën e Kukanit, Lumën e Dedaberës, Lumën e Tkhorinës, Lumën e Tsit, Lumën e Tsivës, Lumën e Churias, Lumën e Munchiës, Lumën e Mukhurjinës dhe rrjedhat e vogël të tjera, që rrjedhin përmes pllajës së plandushme të bregut të detit të Zi kryesisht në një nivel mesatar prej 0–10 metrash. Një rreth i ngushtë i duneve, në gjërësi 100-200 metra i gjerë, ka zhvilluar në bregun e Detit të Zi që ngrihet në lartësi prej 2-3 metra mbi pllajën kripore. Shumica e tokave është boga i pelit dhe lagështjellë, nga të cilat formohen disa boge pelit të ndryshme, p.sh. Anaklia, Churia, Nabada, Imnati, Maltakva, Grigoleti dhe Pichori, që janë vendosur në pllajën kripore. Njërin shtrese pele në disa vende mund të shijen mbi 12 metra në thellësi, si rezultat i depozitave të clay-it, sand-it, silt-it dhe pele-it nënkomb qysh për 4000-6000 vjet. Në disa vende laget është i plotpërmbushur plotësisht me njër numër lakeve, p.sh. Liqeni i Paliastomit, Liqeni i Patara Paliastomit, Liqeni i Imnatis dhe Liqeni i Parto Tskali.

 Klima 
Klima e Parkut Kolkheti është e nxehtë e ngrënë dhe reshja vjetore e cila varion prej 1500 deri në 1600 mm, relativisht e barabartë në gjithë vitin. Parku është i përcaktuar nga lindjet e forta periudikale të bregut të detit dhe muaji më i ftohtë, janari, mund të arrijnë temperaturat deri në 4.5 grad Celsius. Gjatë verës, temperatura është mesatare, duke arritur 22 grade Celsius në avgust. Megjithatë, në august, temperatura ka qenë e njohur për të arritur deri në 34 grade Celsius.

 Jeta e egër 
Klima e parkut dhe abundantja e ujit kanë rezultuar në një biodiversitet të pasur të florës në lagështjellat e bregut dhe pyjet e mbushura me ujë, dhe pyjet e fushave të thatra, që përbën pjesën më të madhe nga akulli me bishte, disa lloje të willow-it, oksit dhe akulli i zakonshëm.
majtas|parapamje| Drosera rotundifolia
Turra e lagështjellave të bregut janë shtëpia e shumë llojeve të bimëve, duke përfshirë moshën e sfagnit, Drosera rotundifolia, Rhynchospora alba, Carex lasiocarpa dhe Menyanthes trifoliata. Në pyjet, nënri thundrat përherësisht rriten bimë si Hedera colchica dhe specie endemike si Quercus imeretina, Quercus dshorochensis dhe Quercus hartwissiana, dhe Alnus barbata dhe Pterocarya pterocarpa janë shpesh gjetur. Bimët ujore, si Nymphaea alba janë shumë të zakonshme rreth të gjitha habitatet hidrologjike të parkut, ndërsa Rhododendron flavum dhe Rhododendron ponticum janë njohur për të rritur larg bregut në rajonin alpin të Parkut Kolkheti.

 Fauna 
djathtas|parapamje| Lejleku i zi
Lagështjellat dhe pyjet e thatra të parkut përfshijnë një numër specieve të rrezikuara, si dhelprat, përmbyth, otter dhe Triturus vittatus, dhe më vonë një popullsi e coypu ka qenë introdhuar. Ai është shtëpia e subspecies kaukase të krrikut të ajrit të zakonshëm dhe krrikut të marsh-it (Rana ridibunda) dhe shumë lloje snake, duke përfshirë shpenzën me anello, shpenzën e dicas, shpenzën e ngadalshme, dhe më rrallë shpenzën e Aesculapian. Karkojani i Europës (Emys orbicularis), dhe lizu i fushave të Artvin-it gjenden aty si edhe shumë lloje lutrajsh. Disa lloje delfinash, duke përfshirë Delphinus delphis, Tursiops truncates dhe Phocoena phocoena habitanojn në habitat marin të parkut, ndërsa 194 specie të shpendëve gjen në parkun kombëtar, duke përfshirë 21 specie që përdorin zonën gjatë sezonit të migrimit. Një pjesë prej shpendëve të endemik në park janë në listën e IUCN dhe në Librin e Kuq Georgian sepse janë në prapavijën e extinktimit në zonën e tij, duke përfshirë storkun i zi, kranin e zi dhe egrekun i bardhër. Gjoc grebrit, grebit e kuqërresha, grebit e zi përmbajtur, korimorin e madh, eronin e sqauk-qit, embin e Europës, ibisin e shkëlqyeshem, gusen e vogël me pikën të bardhër, krikun e rudesht, krikun e marsh-it, snipesniperit e madh dhe diversitetin e delfinash, delfinash, krokodilave, golejave, lurçave dhe ternave janë zakonisht gjendur në park gjatë sezonit dhe një numër i vogël i shpendi i rrezikuar me kanare të bardhël ka qenë regjistruar në park, megjithatë ky është mjaft i rrall.

 Turizmi 
Për mbiçmarrjen e parkut, qeveria e Gjeorgjisë ka gjetur një mënyrë për të atraktuar turistë, duke ruajtur dhe ruajtur habitatin natyror. Parku u hap për turistët në vitin 2007, duke atraktuar 1000 persona në atë vit. Ofrohen turizmi me anije, në veçanti në Liqenin Paliastomi dhe në lumën Pichori, si edhe bërja e bimëve, shi bashkëkohor, ecjimit në pyje dhe ecjen e kalit. Ka shumë lloje anijeve që variojnë nga 3 km deri në mbi 10 km gjatë.

 Shiko gjithashtu 

 Lumi Rioni
 Rezerva e Menaxhuar Katsoburi
 Rezerva e Menaxhuar e Kobuletit

 Referencat 

Kategoria:Koordinatat në Wikidata