Dërrasa prerëse

Dërrasa prerëse është një dërrasë e qëndrueshme mbi të cilën vendoset materiali për prerje . Pllaka prerëse e kuzhinës përdoret zakonisht në përgatitjen e ushqimit ; ekzistojnë lloje të tjera për prerjen e lëndëve të para si lëkura ose plastika. Pllakat prerëse të kuzhinës shpesh bëhen prej druri ose plastike dhe vijnë në gjerësi dhe madhësi të ndryshme. Ekzistojnë gjithashtu dërrasa prerëse prej qelqi, çeliku ose mermeri, të cilat janë më të lehta për t'u pastruar sesa ato prej druri ose plastike si najloni ose korian, por priren të dëmtojnë thikat për shkak të fortësisë së tyre. Skajet e përafërta prerëse - të tilla si thikat e dhëmbëzuara - gërryen dhe dëmtojnë një sipërfaqe prerëse më shpejt sesa mjetet prerëse të lëmuara. 

 Materiale 
Me rastin e zgjedhjes së dërrasës prerëse për kuzhinë duhet të kemi kujdes sepse tehu i thikës është një strukturë delikate dhe lehtë mund të bluhet nga një sipërfaqe shumë gërryese. Përndryshe, mund të copëtohet nëse përdoret në një sipërfaqe shumë të fortë. Një material i mirë dërrase prerëse duhet të jetë i butë, i lehtë për t'u pastruar dhe jo gërryes, por jo i brishtë deri në atë pikë sa të shkatërrohet. Megjithatë, dërrasat e forta prerëse mund të përdoren për detyrat e përgatitjes së ushqimit që nuk kërkojnë një thikë të mprehtë, si prerja e djathit ose përgatitja e sanduiçeve .

 Druri 
parapamje| Kjo dërrasë prerëse prej druri tregon shenja pikëzimi pas përdorimit të përsëritur.
Druri ka disa përparësi ndaj plastikës në atë që është disi vetë-shërues; Prerjet e cekëta në dru do të mbyllen vetë. Druri gjithashtu ka veti natyrale antiseptike .  PDF fulltext

Drurët e fortë me dru të grimcuar fort dhe pore të vogla janë më të mirat për dërrasat e prerjes së drurit. Fortësia e mirë dhe kokrriza e ngushtë ndihmojnë në zvogëlimin e pikëzimit të sipërfaqes së prerjes dhe thithjen e lëngjeve dhe papastërtive në sipërfaqe. Lisi i kuq, edhe pse dru i fortë, ka pore të mëdha të cilat mbajnë papastërti edhe pas larjes. Kjo e bën atë një zgjedhje të dobët për materialin e dërrasës së prerjes.

Kokrrat e ngushta të Tikut dhe ngjyrosja natyrale e bëjnë atë një material shumë tërheqës për prerje, si për qëllime estetike ashtu edhe për qëndrueshmëri. Tiku, një dru tropikal, përmban tectoquinone, një përbërës i rrëshirave me vaj natyral që largon lagështinë, kërpudhat, deformimin, kalbëzimin dhe mikrobet.  Pllakat prej druri gjithashtu mund të rifiniten me lëmim dhe një riaplikim vaji dhe dylli. 

Pllakat e drurit duhet të kujdesen me një vaj mineral të ngrënshëm për të shmangur deformimin dhe nuk duhet të lihen në pellgje me lëngje. Në mënyrë ideale, ato duhet të pezullohen lirshëm gjatë tharjes. Duhet pasur kujdes kur zgjidhni dru, veçanërisht drurë tropikal, për t'u përdorur si dërrasë prerëse, pasi disa specie përmbajnë toksina ose alergjenë .

 Bambu 
Pllakat prerëse të bambusë janë një alternativë ndaj pllakave prerëse plastike ose qelqi, pjesërisht sepse bambu zakonisht mendohet të jetë antimikrobik natyral (megjithëse studimet tregojnë ndryshe   ). Gjatë procesit të vjeljes, bambuja zgjidhet me kujdes për maturimin, shenjat dhe madhësinë. Kërcelli pritet më pas në madhësi specifike dhe dërgohet përmes një procesi shtypjeje që i zhvesh kërcellet në copa më të vogla si dërrasa. Pasi bambuja të jetë elastike, një dërrasë prerëse mund të prodhohet nga pjesë të shumta me anë të petëzimit . Bambu nuk është përdorur historikisht në vendet aziatike për shkak të ngurtësisë së tij ekstreme.

 Plastike 
parapamje| Një dërrasë prerëse plastike
Pllakat plastike zakonisht quhen pllaka prerëse PE ( polietileni ), ose HDPE (plastika polietileni me densitet të lartë ), materiali nga i cili janë bërë këto dërrasa. Në thelb bëhen dy lloje të pllakave HDPE. Një version është bërë nga plastika e derdhur me injeksion, ndërsa tjetra është HDPE nga një linjë nxjerrjeje.

Ekzistojnë disa certifikime të pllakave prerëse plastike, njëra është NSF, që vërteton se plastika ka kaluar kërkesat për të ardhur në kontakt me ushqimin. Ndryshe nga druri, plastika nuk ka veti të natyrshme antiseptike.  Megjithatë, ndryshe nga druri, dërrasat plastike lejojnë shpëlarjen me kimikate më të ashpra pastrimi si zbardhues dhe dezinfektues të tjerë pa dëmtuar dërrasën ose mbajtjen e kimikateve për të ndotur më vonë ushqimin.

Shumica e pllakave HDPE janë projektuar posaçërisht për të mos zbehur skajin e thikës. Nëse ekziston një vijë rezultati, thika është e sigurt. Një thikë e dhëmbëzuar nuk duhet të përdoret në një dërrasë prerëse plastike. Sa më e mprehtë të jetë thika, aq më gjatë do të zgjasë dërrasa prerëse. Pllakat prerëse të hollë fleksibël gjysmë të disponueshme gjithashtu lehtësojnë transferimin e përmbajtjes së tyre në një enë gatimi ose magazinimi.

 Silikoni 
Ashtu si goma, silikoni është i butë në teh, ndërsa është po aq vetë-shërues dhe antibakterial sa druri. Silikoni është gjithashtu rezistent ndaj nxehtësisë dhe i mungon aroma e gomës së pllakave të gomës.

 Xhami 
Ndërsa xhami duket si një sipërfaqe e lehtë për t'u mbajtur e pastër, dërrasat prerëse të xhamit mund të dëmtojnë thikat për shkak të fortësisë së lartë të materialit. Prerja në xhami tenton të gërvishtet, rrotullohet apo edhe të copëtojë skajet e thikës në një mënyrë të shpejtë. Për më tepër, nëse përdoret për të prerë në vend të prerjes, qelqi mund të thyhet ose copëtohet vetë, duke ndotur ushqimin.

 Çeliku 
Çeliku ndan me xhamin avantazhet e qëndrueshmërisë dhe lehtësisë së pastrimit, si dhe tendencën për të dëmtuar thikat. Në varësi të trajtimit të saktë të çelikut dhe nxehtësisë së përdorur, në rastin më të mirë një dërrasë prerëse çeliku do të vesh shpejt skajin e thikave; në rastin më të keq çip, gërvisht, ose rrotullojeni si xhami.

 Ndotja bakteriale 
Një studim i vitit 1994 zbuloi se druri kishte më shumë gjasa të ruante ndotjen bakteriale,  ndërsa një studim tjetër i 1994 gjeti të kundërtën.  Në vitin 2002, një studim tjetër zbuloi se druri i pishës në veçanti kishte veti antibakteriale, ndërsa dy lloje të tjera druri nuk reduktonin bakteret në krahasim me plastikën. 

Ndërsa pisha është gjetur të ketë veti antibakteriale, ajo zakonisht nuk përdoret si një dërrasë prerëse sepse është një " dru i butë ". 

Në vitin 2005, një studim zbuloi se lisi pasohej nga pisha në vetitë antibakteriale.  Lisi gjithashtu nuk është një material i zakonshëm i dërrasës së prerjes për shkak të madhësisë së poreve të tij relativisht të mëdha. 

 Shih edhe 
 Gatimi
 Ushqimi
 Enë kuzhine

 Referime 

Kategoria:Enë kuzhine