Indeksi i citimit

Indeksi i citimit është një lloj indeksi bibliografik, një indeks i citimeve midis botimeve, i cili i lejon përdoruesit të përcaktojë lehtësisht se cilat dokumente të mëvonshme citojnë cilat dokumente të mëparshme. Një formë e indeksit të citimit gjendet për herë të parë në literaturën fetare hebraike të shekullit të 12-të. Indekset e citimeve ligjore gjenden në shekullin e 18-të dhe u bënë të njohura nga citatorë të tillë si Shepard's Citations (1873). Në vitin 1961, Instituti për Informacionin Shkencor (ISI) i Eugene Garfield prezantoi indeksin e parë të citimeve për punimet e botuara në revista akademike, fillimisht Indeksin e Citimit të Shkencave (SCI), dhe më vonë Indeksin e Citimit të Shkencave Sociale (SSCI) dhe Artet dhe Shkencat Humane. Indeksi i Citimit (AHCI). Shoqëria Amerikane Kimike e konvertoi Shërbimin e saj të Abstraktit Kimik të printuar (i themeluar në 1907) në SciFinder të aksesueshëm nga interneti në 2008. Indeksimi i parë i automatizuar i citimit  u bë nga CiteSeer në 1997 dhe u patentua.  Burime të tjera për të dhëna të tilla përfshijnë Google Scholar, Microsoft Academic, Elsevier's Scopus dhe iCite  i Institutit Kombëtar të Shëndetit .  

 Historia 
Indeksi më i hershëm i njohur i citimeve është një indeks i citimeve biblike në literaturën rabinike, Mafteah ha-Derashot, që i atribuohet Maimonides dhe ndoshta daton në shekullin e 12-të. Është organizuar sipas alfabetit sipas frazës biblike. Indekset e mëvonshme të citimeve biblike janë në rendin e tekstit kanonik. Këta indekse citate u përdorën si për studime të përgjithshme ashtu edhe për ato juridike. Indeksi i citimeve Talmudike En Mishpat (1714) madje përfshinte një simbol për të treguar nëse një vendim talmudik ishte anashkaluar, ashtu si në Citimet e Shepardit të shekullit të 19-të.   Ndryshe nga indekset moderne të citimeve të studiuesve, vetëm referencat për një vepër, Biblën, u indeksuan.

Në literaturën juridike angleze, vëllimet e raporteve gjyqësore përfshinin lista të rasteve të cituara në atë vëllim duke filluar me Raportet e Raymond (1743) dhe të ndjekura nga Raportet e Douglas (1783). Simon Greenleaf (1821) publikoi një listë alfabetike të rasteve me shënime mbi vendimet e mëvonshme që prekin autoritetin precedent të vendimit origjinal.  Këto tabela të hershme të citimeve ligjore ("cituesit") u pasuan nga një indeks më i plotë, i gjatësisë së librit, Tabela e Rasteve të Labatt... Kalifornia... (1860) dhe në 1872 nga Wait's Table of Cases... Nju Jork .... Indeksi më i rëndësishëm dhe më i njohur i citimeve për çështjet ligjore u lëshua në 1873 me botimin e Shepard's Citations . 

William Adair, një ish-president i Shepard's Citations, sugjeroi në vitin 1920 se indekset e citimeve mund të shërbenin si një mjet për gjurmimin e literaturës shkencore dhe inxhinierike.  Pasi mësoi se Eugene Garfield kishte një mendim të ngjashëm, Adair korrespondoi me Garfield në 1953.  Korrespondenca e shtyu Garfield të shqyrtonte indeksin e citimeve të Shepard-it si një model që mund të shtrihej në shkenca. Dy vjet më vonë Garfield botoi "Indekset e citimeve për shkencën" në revistën Science .  Në vitin 1959, Garfield filloi një biznes konsulence, Instituti për Informacionin Shkencor (ISI), në Filadelfia dhe filloi një korrespondencë me Joshua Lederberg për idenë.  Në vitin 1961 Garfield mori një grant nga Instituti Kombëtar i Shëndetit i SHBA-së për të përpiluar një indeks citimi për Gjenetikën. Për ta bërë këtë, ekipi i Garfield mblodhi 1.4 milionë citime nga 613 revista.  Nga kjo punë, Garfield dhe ISI prodhuan versionin e parë të Indeksit të Citimit të Shkencës, botuar si libër në 1963. 

 Shih edhe 
 Citimi
 Hulumtimi
 Metodologjia
 Google Scholar

 Literatura 







 Referime 

Kategoria:Botime akademike