Senati i universitetit

Senati i universitetit ose senati akademik është një organ qeverisës në disa universitete dhe kolegje, zakonisht me përgjegjësi për çështjet akademike dhe kryesisht duke marrë anëtarësinë e tij nga stafi akademik i institucionit.

Modelet e qeverisjes universitare mund të jenë unitare (të quajtura gjithashtu njëdhomësh) ose të dyfishtë (të quajtur edhe dydhomësh). Modelet me një dhomë mund të përfshijnë udhëheqje ose nga një organ akademik i tipit senat ose, më shpesh, nga një organ i tipit bord/këshill të udhëhequr nga laikët. Në këtë marrëveshje, një organ i tipit senat mund të ekzistojë ende, por në një rol këshillues ndaj organit të tipit bordi që ka përgjegjësinë e plotë për qeverisjen. Modelet me dy dhoma pothuajse gjithmonë përfshijnë një senat dhe një bord; këto mund të jenë 'tradicionale' me të dy organet që kanë portofol të ndryshëm, por po aq të rëndësishëm, zakonisht një organ i tipit senat që ka përgjegjësi për çështjet akademike dhe një organ i tipit bordi që ka përgjegjësi për financat dhe strategjinë, ose 'asimetrik' me një organ (zakonisht bordi) duke qenë dominues në procesin e vendimmarrjes.  

 Variacione ndërkombëtare 
Brenda Zonës Evropiane të Arsimit të Lartë (EHEA), ka disa vende ku universitetet qeverisen ekskluzivisht nga senatet. Analiza e sistemeve në vendet e EHEA nga E. Pruvot dhe T. Estermann, botuar në vitin 2018, zbuloi se universitetet në Irlandë, Estoni, Letoni dhe Poloni kishin qeverisje unitare me një organ drejtues të tipit senat.  Që prej vitit 2022 analiza e sistemeve universitare në Evropë e bërë për Shoqatën e Universiteteve Evropiane (EUA) nga të njëjtët autorë dhe N. Popkhadze, vetëm rajoni i Brandenburgut i Gjermanisë (i pa përfshirë në analizën e mëparshme) e ruajti këtë sistem, me Poloninë që klasifikohet si dy-asimetrike dhe Letonia dhe Estonia si sisteme tradicionale të qeverisjes së dyfishtë, që më parë janë konsideruar modele unitare-senat në analizën e publikuar në 2017, përpara reformave të qeverisjes në ato vende; nuk ka asnjë reformë të theksuar për Irlandën, por gjithashtu është riklasifikuar si dy-asimetrike. 

Në disa vende të EHEA, senatet ose nuk ekzistojnë ose, ku ekzistojnë, ato janë një organ këshillimor pa fuqi reale. Pruvot dhe Estermann zbuluan se Belgjika (Flandra), Islanda, Danimarka, Suedia, Norvegjia dhe Portugalia kanë të gjitha modele unitare të bazuara në bord, megjithëse Danimarka, Islanda dhe Portugalia mandatojnë ekzistencën e një senati këshillues pa kompetenca vendimmarrëse dhe disa universitete më të vjetra. në Suedi kanë mbajtur edhe një senat. Për më tepër, Holanda ka një sistem qeverisjeje të dyfishtë me dy borde dhe jo një bord dhe një senat.  Analiza e vitit 2022 përfshin Belgjikën (Valloni-Bruksel) dhe Turqinë (asnjëra prej të cilave nuk u përfshi në analizën e Pruvot dhe Esterman (2018) si modele të qeverisjes unitare. 

Modele asimetrike të qeverisjes së dyfishtë me bord dhe senat gjenden në Republikën Çeke, Kroaci, Finlandë, Hungari, Luksemburg dhe Francë. Bordet priren të jenë dominuese, ku senati ka fuqi reale por të kufizuar vendimmarrëse.  Analiza e vitit 2022 shton Gjeorgjinë, Irlandën, Poloninë, Rumaninë, Skocinë dhe Spanjën (të gjitha përveç Irlandës dhe Polonisë, të cilat janë ri-klasifikuar nga senati unitar, nuk janë përfshirë në analizën e mëparshme) si qeverisje të dyfishtë asimetrike, por konsideron Republika Çeke të jetë një model tradicional i qeverisjes së dyfishtë. 

Modelet tradicionale të qeverisjes së dyfishtë, ku senati zakonisht ka përgjegjësi për çështjet akademike dhe bordi për planifikimin strategjik dhe buxhetet, gjenden në Austri, North Rhine-Westfalia (Gjermani), Itali, Serbi, Sllovaki dhe Slloveni. Është gjithashtu e zakonshme në MB, ku qeverisja ndryshon ndërmjet institucioneve.  Analiza e vitit 2022 është në pajtim, duke e klasifikuar Anglinë si të dyfishtë tradicionale, megjithëse Skocia (e pa përfshirë në 2018) konsiderohet të jetë dy-asimetrike. Ai shton gjithashtu Estoninë dhe Letoninë, pas reformave të qeverisjes, Republikën Çeke, e cila është riklasifikuar nga dy-asimetrike, dhe Hessen (Gjermani), Qipron dhe Lituaninë që nuk ishin përfshirë më parë. 

Senatet në SHBA priren të jenë më të mëdhenj dhe të kenë më shumë nën-komisione sesa senatet në Angli ose Australi, ndërsa senatet shumë të vogla (pak se 30 anëtarë) janë më të zakonshëm në Australi (ku ato zakonisht quhen borde akademike). Senatet e SHBA-së dhe Australisë zakonisht kanë kryetarë të zgjedhur, ndërsa në Angli senati kryesohet nga zëvendës-kancelari (shefi ekzekutiv dhe drejtuesi kryesor akademik i universitetit). 

Senatet australianë kanë më pak gjasa të jenë organe statutore sesa ato në SHBA ose Angli, me vetëm 37% që krijohen si borde drejtuese më vete në një sistem dydhomësh dhe të tjerët në vend që të jenë nënkomitete të këshillit universitar në një qeverisje me një dhomë. sistemi. Në SHBA, pak më pak se gjysma (48%) e senateve janë organe statutore, ndërsa në Angli dy të tretat (67%) e kanë këtë status. Përqindja e ulët e senateve që janë organe statutore në Australi është nxitur, të paktën pjesërisht, nga legjislacioni shtetëror që imponon qeverisje me një dhomë të ngjashme me atë që gjendet në universitetet e Anglisë pas vitit 1992 në institucionet e tyre. Kjo ngjashmëri shtrihet në fushëveprimin relativisht të ngushtë të përgjegjësive të senateve në Australi dhe në universitetet e Anglisë pas vitit 1992, gjë që reflektohet në senatet australiane që kanë më pak nënkomisione sesa homologët e tyre në Angli ose SHBA. 

 Zhvillimi historik 
Senati më i vjetër universitar në MB është në Universitetin e Kembrixhit (shih  ). Megjithatë, ky është asambleja e të gjithë të diplomuarve në MA, e ngjashme me mbledhjen në Oksford dhe Durham (dhe më parë në Londër), sesa një organ akademik.  Senatus Academyus në Edinburg u shfaq në fillim të shekullit të 17-të si organi i lartë brenda vetë universitetit (më pas i qeverisur nga këshilli i qytetit), që përmbante drejtorin dhe regjentët.  Mosmarrëveshjet midis senatus akademik dhe këshillit të qytetit në fillim të shekullit të 19-të mbi atë se cili organ kishte autoritetin për të bërë rregullore për diplomën çuan në një komision mbretëror në 1826-30 dhe përfundimisht në Aktin e Universiteteve (Skoci) të vitit 1858, i cili hoqi qeverisjen e universitetit. nga këshilli i qytetit.  Senati në Glasgow, i përbërë nga rektori, dekani i fakulteteve dhe profesorët, u shfaq gjithashtu në fillim të shekullit të 17-të dhe ishte përgjegjës për dhënien e diplomave dhe çështjeve të tjera brenda universitetit. Ai funksiononte krahas 'fakultetit', një komitet i përbërë nga drejtori dhe mbajtësit e trembëdhjetë karrigeve më të vjetra, i cili kishte menaxhimin e të ardhurave dhe pasurisë së universitetit. Të dyja këto u bashkuan në senatus akademikus sipas aktit të 1858. 

Kur Kolegji St David, Lampeter, University College London, King's College në Londër dhe Universiteti Durham u krijuan në vitet 1820 dhe në fillim të viteve 1830, akademikët fillimisht nuk ishin të përfshirë në qeverisjen e tyre.  Megjithatë, situata nuk zgjati, me senatet e para akademike në Angli që u krijuan në vitet 1830. Ankesat për mësimdhënie të dobët kundër profesorit të anatomisë në UCL në 1829 (vetëm një vit pas hapjes së tij) çuan në shkarkimin e tij, duke shkaktuar ndarje në këshill (të caktuar nga aksionarët) dhe një humbje të besimit te kujdestari nga ana e profesorët e kolegjit. Gardiani dha dorëheqjen në 1831 dhe zyra e tij u shfuqizua, dhe në 1832 u krijua senati për t'u dhënë profesorëve më shumë autonomi, megjithëse nën një karrige laike.    Ky u bë bordi i profesorëve në 1907, kur UCL u bashkua në Universitetin e Londrës.  Tani është bordi akademik i UCL dhe është një përjashtim nga praktika normale moderne e senatit si një organ përfaqësues (shih më poshtë), duke përfshirë të gjithë profesorët si dhe përfaqësues të zgjedhur të personelit tjetër akademik dhe joakademik. Propozimet për të zëvendësuar bordin akademik me një senat më të vogël u refuzuan në vitin 2020.  

Në Durham, kapitulli i Katedrales së Durhamit (guvernatorët e universitetit sipas aktit të vitit 1832 që e themeloi atë) miratoi një "statut themelor" në 1835, duke ia kaluar funksionimin normal të institucionit në një senat akademik dhe një mbledhje të anëtarëve të universiteti. Senati, i përbërë fillimisht nga kujdestari, tre profesorët, dy proktorët dhe një anëtar i mbledhjes i emëruar nga dekani dhe kapitulli, drejtonte punën e zakonshme të universitetit dhe propozoi rregullore që mbledhja mund të konfirmonte refuzimin tonë.  Megjithatë, kapitulli, si guvernatorët e universitetit deri në vitin 1909, ruajti fuqinë për të anuluar senatin dhe mbledhjen ose për të ndërmarrë veprime të pavarura, gjë që ata e bënë në katër raste në shekullin e 19-të. 

Ish-senati i Universitetit të Londrës, i themeluar me statutin e tij në 1836, ishte organi i përgjithshëm drejtues i universitetit, i emëruar nga qeveria dhe pa asnjë përfaqësim të stafit akademik – universiteti në atë kohë ishte një bord provues që nuk kishte asnjë personeli akademik.

Në universitetet e themeluara në gjysmën e parë të shekullit të 20-të, senateve në përgjithësi iu dhanë vetëm kompetenca të kufizuara, ndërkohë që kishte pak kontroll mbi kompetencat e këshillit. Një përjashtim nga kjo ishte Mançesteri, i cili (si Kolegji Owen, në 1880) është identifikuar si origjina e sistemit qytetar dydhomësh.   Këtu, Senatit iu dha e drejta të konsultohej për të gjithë legjislacionin dhe të jepte mendime për çdo çështje që ka të bëjë me universitetin. Leeds ndoqi Mançesterin, ndërsa statutet e Durhamit të vitit 1937 shkuan edhe më tej, duke e përbërë senatin si organin suprem akademik dhe duke i dhënë të drejtën për t'u konsultuar për çështjet financiare që preknin politikën arsimore të universitetit.  Kjo ishte hera e parë që senati u përkufizua si 'suprem' kur bëhej fjalë për çështjet akademike, të cilat do të bëheshin të zakonshme në vitet 1960.  Ai gjithashtu prezantoi risinë se të gjithë profesorët nuk ishin anëtarë ex officio të senatit, por në vend të kësaj formuan një zonë zgjedhore që zgjodhi përfaqësuesit në senat, në të njëjtën mënyrë si stafi joprofesor.  E drejta e senateve për t'u konsultuar përgjithësisht u rrit gjatë rrjedhës së shekullit të 20-të, me modelin e statutit të lëshuar nga Këshilli Privy në 1963 që u jepte të drejta senateve për të inicuar dhe konsultuar mbi legjislacionin dhe emërimet e stafit, duke ruajtur ende një listë të kompetencat e rezervuara për këshillat, duke përfshirë kontrollin e plotë të çështjeve financiare. 

Megjithatë, politeknikat, të inkorporuara si Korporata të Arsimit të Lartë, që u bënë universitete në 1992, kishin një strukturë njëdhomësh me pak përfaqësim akademik në bordin e tyre, bordi i tyre akademik duke qenë thjesht këshillues për zv/kancelarin dhe bordin. Rishikimet e qeverisë, veçanërisht Dearing Review në 1997, i shtynë universitetet e vjetra drejt këtij stili më korporativ të menaxhimit.  Kodi i praktikave më të mira të Komitetit të Kryesuesve të Universiteteve përforcoi gjithashtu se këshillat duhet të kenë përgjegjësinë përfundimtare, me pak koncept të qeverisjes së përbashkët. Gjithashtu ka pasur një rritje të fuqisë së ekzekutivit në universitete, e lidhur me rritjen e rëndësisë së 'tregut të arsimit të lartë'. Si rezultat, senatet, të cilat priren të jenë organe të mëdha që mblidhen rrallë, kanë humbur pushtetin në raport me këshillat dhe drejtuesit në universitetet e para 1992. Megjithatë, ka dallime të mëdha ndërmjet institucioneve në këtë drejtim, me disa senat që ende mbajnë një sasi të madhe pushteti. 

 Shih edhe 
 Rektori
 Këshilli i universitetit

 Referime 

Kategoria:Terminologji akademike
Kategoria:Administrimi akademik