Zbrazëtia (psikologji)

Zbrazëtia si gjendje njerëzore është një ndjenjë e mërzisë së përgjithësuar, tjetërsimit shoqëror, nihilizmit dhe apatisë. Ndjenjat e zbrazëtisë shpesh shoqërojnë distiminë,Downs, A. The Half-Empty Heart: A supportive guide to breaking free from chronic discontent. (2004) depresionin, vetminë, anhedoninë, dëshpërimin ose çrregullime të tjera mendore/emocionale, duke përfshirë çrregullimin e personalitetit skizoid, çrregullimin e stresit post-traumatik, çrregullimin e hiperaktivitetit të deficitit të vëmendjes, çrregullimin e personalitetit skizotip dhe çrregullimin e personalitetit kufitar. Ndjenja e zbrazëtisë është gjithashtu pjesë e një procesi të natyrshëm pikëllimi, si rezultat i vdekjes së një të dashur, ose ndryshimeve të tjera të rëndësishme. Kuptimi i veçantë i "zbrazëtisë" ndryshon me kontekstin e veçantë dhe traditën fetare ose kulturore në të cilën përdoret.

Ndërsa krishterimi dhe sociologët dhe psikologët perëndimorë e shohin gjendjen e zbrazëtisë si një gjendje negative, të padëshiruar, në disa filozofi lindore si filozofia budiste dhe taoizmi, zbrazëtia (Śūnyatā) përfaqëson shikimin përmes iluzionit të vetë-natyrës së pavarur.

 Shiko edhe 

 Qëllimshmëria

 Referime 

Kategoria:Çështje emocionale
Kategoria:Emocione
Kategoria:Filozofi e jetës
Kategoria:Koncepte ekzistencialiste