Të mësuarit bashkëpunues

Të mësuarit bashkëpunues është një qasje edukative e cila synon të organizojë aktivitetet në klasë në përvojat e të mësuarit akademik dhe social.  Të mësuarit bashkëpunues nënkupton diçka shumë më tepër sesa thjesht rregullimi i nxënësve dhe/ose studentëve në grupe, dhe ai është përshkruar si "strukturimi i ndërvarësisë pozitive".   

 Vështrim 
Sipas kësaj nxënësit dhe/ose studentët duhet të punojnë në grupe për të përfunduar detyrat kolektivisht drejt qëllimeve akademike. Ndryshe nga mësimi individual, i cili mund të jetë konkurrues në natyrë, studentët që mësojnë në mënyrë bashkëpunuese mund të përfitojnë nga burimet dhe aftësitë e njëri-tjetrit (duke kërkuar informacion, vlerësimin e ideve të njëri-tjetrit, monitorimin e punës së njëri-tjetrit, etj.).   Për më tepër, roli i mësuesit ndryshon nga dhënia e informacionit në lehtësimin e të nxënit të nxënësve.   Të gjithë kanë sukses kur grupi ka sukses. Ross dhe Smyth (1995) i përshkruajnë detyrat e suksesshme të të mësuarit bashkëpunues si intelektualisht kërkuese, krijuese, të hapura dhe përfshijnë detyra të të menduarit të rendit më të lartë .  Të mësuarit bashkëpunues është lidhur gjithashtu me rritjen e nivelit të kënaqësisë së studentëve.  

Janë identifikuar pesë elementë thelbësorë për përfshirjen e suksesshme të të nxënit bashkëpunues në klasë: 

 ndërvarësi pozitive
 llogaridhënie individuale dhe grupore
 ndërveprim promovues (ballë për ballë)
 duke u mësuar nxënësve aftësitë e kërkuara ndërpersonale dhe të grupeve të vogla
 përpunimi në grup.

Sipas meta-analizës së Johnson dhe Johnson, studentët në mjediset e të mësuarit bashkëpunues krahasuar me ata në mjedise të të nxënit individualist ose konkurrues, arrijnë më shumë, arsyetojnë më mirë, fitojnë vetëbesim më të lartë, si shokët e klasës dhe detyrat e të mësuarit më shumë dhe kanë më shumë mbështetje sociale të perceptuar.  

 Historia 
Para Luftës së Dytë Botërore, teoricienët socialë si Allport, Watson, Shaw dhe Mead filluan të krijonin teorinë e të mësuarit bashkëpunues pasi zbuluan se puna në grup ishte më efektive dhe efikase në sasi, cilësi dhe produktivitet të përgjithshëm kur krahasohej me punën vetëm.  Megjithatë, deri në vitin 1937, kur studiuesit May dhe Doob  zbuluan se njerëzit që bashkëpunojnë dhe punojnë së bashku për të arritur qëllime të përbashkëta ishin më të suksesshëm në arritjen e rezultateve, sesa ata që përpiqeshin në mënyrë të pavarur për të përmbushur të njëjtat qëllime. Për më tepër, ata zbuluan se fituesit e pavarur kishin një gjasë më të madhe për të shfaqur sjellje konkurruese.

Filozofët dhe psikologët në vitet 1930 dhe 1940 si John Dewey, Kurt Lewin dhe Morton Deutsh gjithashtu ndikuan në teorinë e të mësuarit bashkëpunues që praktikohet sot.  Dewey besonte se ishte e rëndësishme që studentët të zhvillonin njohuri dhe aftësi sociale që mund të përdoren jashtë klasës dhe në shoqërinë demokratike. Kjo teori i portretizoi studentët si marrës aktivë të njohurive duke diskutuar informacionin dhe përgjigjet në grupe, duke u angazhuar në procesin e të mësuarit së bashku në vend që të jenë marrës pasivë të informacionit (p.sh. mësuesi duke folur, studentët duke dëgjuar).

Kontributet e Lewin në të nxënit bashkëpunues u bazuan në idetë e krijimit të marrëdhënieve midis anëtarëve të grupit në mënyrë që të realizohet dhe të arrihet me sukses qëllimi i të mësuarit. Kontributi i Deutsh-it në të nxënit bashkëpunues ishte ndërvarësia pozitive sociale, ideja që studenti është përgjegjës për të kontribuar në njohuritë e grupit. 

Që atëherë, David dhe Roger Johnson kanë kontribuar aktivisht në teorinë e të mësuarit bashkëpunues. Në vitin 1975, ata identifikuan se të mësuarit bashkëpunues promovoi pëlqimin e ndërsjellë, komunikimin më të mirë, pranimin dhe mbështetjen e lartë, si dhe demonstroi një rritje në një shumëllojshmëri të strategjive të të menduarit midis individëve në grup.  Nxënësve që u treguan më konkurrues u mungonte ndërveprimi dhe besimi me të tjerët, si dhe përfshirja e tyre emocionale me studentët e tjerë.

Në 1994, Johnson dhe Johnson publikuan pesë elementët (ndërvarësia pozitive, përgjegjshmëria individuale, ndërveprimi ballë për ballë, aftësitë sociale dhe përpunimi) thelbësore për të mësuarit efektiv në grup, arritjet dhe aftësitë sociale, personale dhe njohëse të nivelit më të lartë (p.sh. zgjidhja e problemeve, arsyetimi, vendimmarrja, planifikimi, organizimi dhe reflektimi). 

 Shih edhe 
 Mësimi
 Të nxënit
 Psikologjia e të mësuarit
 Të nxënët përmes mësimit

 Referime 

Kategoria:Pedagogji
Kategoria:Filozofia e edukimit
Kategoria:Kurrikula
Kategoria:Praktika arsimore