Pushtimet mongole të Gjeorgjisë

Pushtimet mongole të Gjeorgjisë (     ), e cila në atë kohë përbëhej nga Gjeorgjia, Armenia dhe pjesa më e madhe e Kaukazit, përfshinte pushtime të shumta dhe bastisje në shkallë të gjerë gjatë gjithë shekullit të 13-të. Perandoria Mongole u shfaq për herë të parë në Kaukaz në 1220 pasi gjeneralët Subutai dhe Jebe ndoqën Muhamedin II të Khwarezmit gjatë shkatërrimit të Perandorisë Khwarezmian . Pas një serie bastisjesh në të cilat ata mundën ushtritë e kombinuara gjeorgjiane dhe armene, "Early Ukraine: A Military and Social History to the Mid-19th Century"
By Alexander Basilevsky Subutai dhe Jebe vazhduan në veri për të pushtuar Rusinë e Kievit .

Një pushtim i plotë mongol i Kaukazit dhe Anadollit lindor filloi në vitin 1236, në të cilin Mbretëria e Gjeorgjisë, Sulltanati i Rumit dhe Perandoria e Trebizondit u nënshtruan, Mbretëria armene e Kilikisë dhe shtetet e tjera kryqtare pranuan vullnetarisht vasalitetin mongol. dhe Assassins u eliminuan. Sundimi mongol në Kaukaz zgjati deri në fund të viteve 1330. Wakhusht, Sak'art'velos istoria, p. 276 Gjatë asaj periudhe, Mbreti Xhorxh V i Shkëlqyeri rivendosi mbretërinë e Gjeorgjisë për një periudhë të shkurtër përpara se të shpërbëhej përfundimisht për shkak të pushtimeve të Timurit në Gjeorgji .

 Sulmet fillestare 
Mongollëtë shfaqen për herë të parë në posedimin georgian kur ky mbretëri ishte ende në zenitin e tij, dominonte përgjithmonë Kaukazin. Kontakti i parë ndodhi herët në muajin e preferuar të vitit 1220, kur rreth 20,000 Mongollë led by Subutai dhe Jebe ndoqën mbretin e shuar Shah Muhammad II të dinastisë Khwarazmian deri te detin Kaspi. Me një pëlqim nga Genghis Khan, dy generalët Mongol proceduan perrendim në perëndim në një mision eksplorues. Ata hyrnë në Armeni, atëherë nën autoritetën georgiane, dhe fituan ndaj rreth 10,000 georgjanëve dhe armenëve të komanduar nga Mbreti George IV "Lasha" i Gjeorgjisë dhe një atabeg (mënçur) dhe amirspasalar (kryekomandant) Ivane Mkhargrdzeli në Betejën e Khunan në lumën Kotman. George u plagos seriozisht në qafën. Komandantët Mongol, përjashtimisht nga kjo, nuk mundën të vazhdonin më tej në Kaukaz pasi kërkonin luftën kundër Perandorisë Khwarezmian dhe kthehen në jug te Hamadan.
majtas|parapamje|230x230px| Pushtimi mongol i Gjeorgjisë dhe beteja e Khunan.
Pas zhvillimit të rezistencës khwarezmiane, Mongollëtë kthehen me forcë në janar 1221. Edhe pse Mbreti George ihte fillimisht të ngadalshëm për të luftuar pas humbjes së tij paraardhëse, Jebe dhe Subutai e detyruan atë të merrte aksion duke rragjatuar fshatrat dhe vrasin popullin e tij. Beteja e pasuar në Bardav (Pardav; sot Barda, Azerbajxhan) ishte një fitore tjetër vendimtare për Mongollë, duke shkatërruar ushtrinë fushore të Gjeorgjisë. Edhe pse Gjeorgjia qe në gjendje absolute, Mongollëtë kishin ardhur si një ekspeditë e vogël për t'eksploruar dhe plaçkitur, jo si një ushtri e pushtimit. Kjo i çoi Mongollëtë në veri, duke plaçkitur Armeninë e veriperëndimore dhe Shirvanin në rrugën e tyre. Kjo ua preku Kaukazin, duke i çuar atyre në Alani dhe stepat jugore ruse, ku Mongollëtë bënë qafimin e ushtrive Rus'-Kipchak në Betejën e lumit Kalka (1223).
parapamje| Ivane I Zakarian luftoi me mongolët nga 1220 deri në 1227, si Atabeg dhe Amirspasalar (Komandanti i Përgjithshëm i ushtrisë) të Gjeorgjisë.  Manastiri Harichavank (1201). 
parapamje| Mbretëria e Gjeorgjisë, 1245 pas Krishtit.
Nëpër sulmet e paprekshme, georgianët mbetën në confusion për identitetin e armikut: regjistrimi i një kronicarës së kohës tregon se ai nuk di për natyrën e armikut dhe nuk e përmend në emër. Në vitin 1223, kur Mongollëtë ishin parapëlqyer me planeve të tyre për Gjeorgji, Mbretëresha Rusudan, e reja e Mbreti George IV dhe motra e tij, shkruajti në një letër te Papa Honorius III, se georgianët kishin pranuar se Mongollëtë ishin krëshitanë për shkak se luftuan kundër myslimanëve, por u bënë paganë. Invasioni mongol ndryshoi gjithashtu rastin e Kruciatit të 5-të. Gjeorgjia kishte planifikuar të dërgonte ushtrinë e saj të çmendur për të hapur një front të dytë në veri në atë kohë kur kruciarët evropianë pushtonin nga perëndimi. Pasi Mongollëtë shkatëruan ushtrinë georgiane, ajo nuk mundi të ndihmoj dhe kruciarët evropianë pascuan kohën kritike duke pritur nën aktive për aleatin e tyre që do të vinte kurrfarî.

Gjatë invazionit të Transoksianës në vitin 1219, Genghis Khan përdori një njësi kinezë të catapultave në betejë, ato u përdorën përsëri në vitin 1220 në Transoksianë. Kinezët mund të kishin përdorur catapultat për të hedhur bomba me gunpowder, pasi ata kishin ata në kohën e saj. Në invazionin e Mongollëve të North Caucasus-it në vitet 1239-1240, pajzat kinezë u përdorën përsëri.

 Pushtimi i Gjeorgjisë nga mongolët 
Invasioni e tretë dhe e fundit e Kaukazit nga Mongollët u zhvillua në vitin 1236. Kjo ofensivë, e cila do të provojë shkatërrimin e Gjeorgjisë, u paraqiti nga konflikti i dhimbshëm me Jalal ad-Din Mingburnu, një shah i humbur i Khwarezmit, i cili kërkonte në vitin 1225, që qeveria e Gjeorgjisë t'i ndihmojë luftën e tij kundër Mongollëve. Nënkrahja khwarezmiane, Tbilisi u pushtua në vitin 1226, dhe shumë i fortes dhe prosperiteti i Mbretërisë së Gjeorgjisë u shkatërrove, duke lënë vendin larg në defenzivën e njohur ndaj konquistave mongole që po vinin.

Pas vdekjes së Mingburnu-it në vitin 1231, duka Mongollëve të ishin përfundimisht të lirë dhe komandanti i famshëm Mongol, Chormaqan, udhëhoqi, në vitin 1236, një ushtri të madhe kundër Gjeorgjisë dhe principatet armenase vassale. Shumica e nobilit georgian dhe armen, të cilët qenë në poste militare në rajonet e frontit, i dorëzuan pa oposicion serioze ose konfinuan rezistencën e tyre në kastelat e tyre, ndërsa të tjerët preferuan të iknin në zona më të sigerta. Rikthimi i tyre kërkonte kryerjen e shërbimit ushtarak për Mongollë. Mbretesha Rusudan u detyrua të hedhë Tbilisi për në Kutaisi dhe disa njerëz shkuan në pjesën malore të Gjeorgjisë, duke lënë pjesën lindore të Gjeorgjisë (pjesa jo-malore) në duart e Atabeg Avag Mkhargrdzeli dhe Egarslan Bakurtsikheli, të cilët bënë paqen me Mongollë dhe pranuan të paguajnë tribut. I vetmi nobil georgian që rezistoi ishte Ivane I Jaqeli, princu i Samtskhe-it. Prona e tij ishte përçarje, dhe Ivane duhet ta submission finalisht me konsentiun e Mbreteshas Rusudan në vitin 1238. Në vitin 1239, Chormaqani pushtoi Ani dhe Kars në Armenin e Madhër. Ushtarët Mongol nuk vendosën të kalojnë masivin Likhi për ta ndjekur mbretesën gjeorgiane, duke lënë pjesën perendimore të Gjeorgjisë relativisht spaq. Rusudan pëlqeu t'i arratishe mbështetjen e Pap Gregory IX-tit, por pa sukses. Atabeg Avag organizoi submission-in e saj në vitin 1243, dhe Gjeorgjia ofishialisht pajtua me Grand Kanin si zotin e saj. Vendi u detyrua t'i paguaj gjithashtu një tribut vjetor 50,000 pirastarë ari dhe t'i ndihmoj armikun Mongol.

 Sundimi mongol 
Mongollët krijuan Vilajetin e Gurjistanit, i cili përfshinte Gjeorgjinë dhe tërë Kaukazin Jugor, ku sunduan në mënyrë të ndijtë, përmes mbretit georgian, ai që më pas do të konfirmohej nga Grand Kanu në shtratën e tij. Pas vdekjes së Rusudan-it në vitin 1245, filloi një periudhë interregnum, gjatë të cilës Mongollët ndajtën Kaukazin në 8 tumen. Për të eksploatuar çfarëdo problem me mbretërimin, Mongollët kishin nobilit georgian të ndarën në dy partia rivale, secila e të cilave advocate për kandidatin e tyre për koronën. Këto ishin David VII "Ulu", një biri i legitimizuar i George IV-it, dhe David VI "Narin", një veri i Rusudan-it. Pas një komploti qëllezor kundër sundimit Mongol në Gjeorgji (1245), Güyük Khan bën, në vitin 1247, të dy pretenduesit të kthehen mbretër, në pjesën lindore dhe perendimore të mbretërisë respektivisht. Sistemi i tumenve u abolishua, por Mongollët vunë re shumicën e administratës georgiane për të siguruar një rritje konstante e taksave dhe tributave nga popullsit subjekte, të cilat u shprehën edhe në ushtarët Mongol. Gjeorgjizmat morën pjesë në të gjitha kampanjat e Ilkhanatit dhe djemt e aristokratit shërbyen në kheshig.
parapamje| Kalorës mongol me " jakë reje ", Shtëpia e Ahmedit dhe Ibrahimit, Kubachi në Kaukaz, gjysma e dytë e shekullit të 14-të të e.s.
Grupet e mëdha shqiptare luftuan nën flamurin Mongol në Alamut (1256), Bagdad (1258), Ain Jalut (1260) dhe tjetra, duke humbur dhjetëra mijëra ushtarë, ndërsa Gjeorgjia dhe Kaukazi në përgjithësi u la pa mbrojtës natyror kundër forcave Mongole që u dërguan për të dobësuar revoltat spontane që eksplosiononin në protestën kundër tatimit të rritur dhe barkut të rëndë të shërbimit ushtarak. Ndajrueshmëri, në Betejën e Köse Dag (1243), ku Mongollët shkatruan Seljukët e Rüm, nëntëqind vjeti Georgian auxiliaries luftuan nën flamurin Mongol, ndërsa princu i Gjeorgjisë, Pharadavla Akhaltsikheli, ishte komandant në ushtrinë Seljuk. Sipas Benediktit të Polonisë, disa Gjeorgjizma që jetonin nën sundimin Mongol ishin shumë respektuar pasi konsideroheshin një popull i fortë dhe luftarak.

Në vitin 1256, Gjeorgjia u vendos nën sundimin e Perandorisë Mongole të Ilkhanatit, qëndruar në Persi (Iran). Në vitin 1259-1260, nobilit georgian, të udhëhequr nga David Narin, u ngritën kundër Mongolëve dhe suksesuan në të ndarë Imeretin (Gjeorgjia Perëndimore) nga Gjeorgjia Lindore, e cila ishte e kontrolluar nga Mongolët. David Ulu vendosi të bashkohej me kuzenin e tij në revoltën, por u bëfatëzuar afër Gori dhe përsëri u detyrua të ndërmerronte nën sundimin Mongol. Në fillim të vitit 1261, Kaukazi u bë një skenë për një seri konfliktesh luftuar midis Il-Khanidëve dhe një tjetër perandori Mongole, Golden Horde, e qëndruar në pellgun e poshtme Volga me kryeqendrën Sarai.

Uniteti i Gjeorgjisë u shpërbryll; nobilit georgianë u ndihmuan të ngrihen kundër kronës, që e lejoi kontrollin Mongol në vend. Në vitin 1266, Princi Sargis Jakeli i Samtskhe-s (me Akhaltsikhe si kryeqendër) u dha mbrojtje dhe patronazh special nga kani Abaqa, duke fituar virtual njëzënëndim nga kronja e Gjeorgjisë. Mbreti i ardhshëm, Demetre II, "i Devotuar" (1259-1289), përmes manevrimit në intrigat që ndanin Il-khanët, përpiloi t'i revivonte vendin e tij, por shkakuar në një pjetë kundër Arghun Khan, u duhet të dorëzohet për të shpëtuar Gjeorgjinë nga sulmi dhe u ekzekutua. Pastaj mbreti u shkaktoi anarki. Ndërsa Gjeorgjia Perëndimore mbajti një pajtim independence nga Il-khanët, Gjeorgjia Lindoreufferonte nga detyra e rrezikshme dhe situata politike e destabilizuar. Në çdo çfarë i rendit religjor, Mongolët ishin të tolerante në mënyrë të përgjithshme, edhe pse shumica e kishave dhe manastireve ishin tatuar. Një kryengritje nga David VIII (1292-1310), edhe pse e gjatë, nuk shkaktoi një lirimi të Gjeorgjisë, por solli një seri ekspeditash punitive të devastueshme. Mongolët provuan të ruajnin kontrollin e vendit duke ngritur dhe duke hedhur monarkët rival dhe duke ngjar kundërvarfshmi civile, por influenca e tyre mbi Gjeorgjinën gradualisht e humbi me shkatërtimea e pushtetit Il-khan në Persi.

 Ringjallja dhe rënia e mbretërisë së Gjeorgjisë 
Ka pasur një kohë të shkurter e njëfitimi dhe rinovimit nën George V të Lindshëm (1299-1302, 1314-1346). Me mbështetjen e Chupan, ulus-begut të Ilkhanatit, George eliminoi rivalët e tij domestik që mbetën nevarësisht nga kronja e Gjeorgjisë. George V pushtoi Imeretin, bashkëngjituar të gjitha Mbretërinë e Gjeorgjisë para vdekjes së fundit Ilkhan Abu Sai'd. Në vitin 1319, George dhe Mongolët e shpërndanë kryengritjen e guvernatorit Ilkhanid të Gjeorgjisë, Qurumshi. Presish në çdo lloj kufizime lokale ndër khanatat Mongole dhe generalët ilkhanid, gjithashtu paku të gjitha trupat Mongole në Gjeorgjiu u larguan në 1320-Ab. Ilkhan Abu Sai'd (v.1335) i fal Anin dhe rrethinat e tyre të Gjeorgjisë nga çdo lloj taksash. Në një letër të vitit 1321, Episkopi i Avignonit përmend popullin schismatic (Gjeorgjian) që është pjesë e Perandorisë Tatar (Ilkhanate).

Në vitin 1327, në Persi, ngjarja më dramatike të mbretërimit të Il-Khan Abu Sai'd ndodhi, duke përfshirë tradhtimin dhe ekzekutimin e ministrit të njohur Chupan. Kjo ishte një pjesë e rëndë për George, i cili humbi mbështetjen e tij në kurort Mongol. Bijt i Chupan, Mahmud, i cili komandonte garnizonin Mongol në Gjeorgji, u arrestua nga ushtritë e tij dhe u ekzekutua. Më vonë, Iqbalshah, biri i Qutlughshah, u emërua guvernator i Gjeorgjisë (Gurjistan) nga Mongolët. Në vitin 1330-31, George V të Lindshëm shprehjen Imeretin, bashkëngjituar të gjitha Gjeorgjinën në proces. Kështu, katër vjet para vdekjes së fundit Ilkhan Abu Sai'd, dy mbretërit e Gjeorgjisë unifikuan përsëri. Në vitin 1334, posti i guvernatorit Ilkhanid në Gjeorgji u dha Shaykh Hasanit të Jalayir-it nga Abu Sai'd.

Para se Timuridët, shumë nga vasalët e Mbretërisë së Gjeorgjisë ishin ende nën sundimin e Mongolëve Jalayirid dhe Chobanid. Agresioni i tetë i gjykuesit turko-mongol Timur, mes 1386 dhe 1403, solli një pjesë të madhe pafare të mbretërisë së Gjeorgjisë. Uniteti i saj u shpërthye definitivisht dhe deri në 1491, Gjeorgjia u shpërbën në një numër të madh mbretërishash dhe principatash, që nënatazhmoheshin të mbanin pavarësinë kundër dominimit Safavid dhe Osman në periudhën e hershme moderne deri sa Gjeorgjia u aneksoi nga Perandoria Rusiane në 1801.

 Ilkhanate
 Pushtimi mongol i Persisë

 Referime 

 Ronald Grigor Suny, The Making of the Georgia Nation : Botimi i 2-të (Dhjetor 1994), Shtypi i Universitetit të Indianës
 Enciklopedia Sovjetike Gjeorgjiane ( k'art'uli sabch'ota entsiklopedia ) (1984), Tbilisi: vëll

 Linqe te jashtme 

 Chormaqan Noyan: Guvernatori i parë ushtarak mongol në Lindjen e Mesme nga Timothy May
 Chormaqan dhe Pushtimi Mongol i Lindjes së Mesme nga Timothy May 
 Monedha e Gjeorgjisë gjatë periudhës mongole