Samovari

Samovar është një enë metalike që përdoret tradicionalisht për të ngrohur dhe zier ujin. Edhe pse me origjinë nga Rusia, samovari është i njohur jashtë Rusisë dhe është përhapur përmes kulturës ruse në pjesë të tjera të Evropës Lindore, si dhe në Azinë Perëndimore, Qendrore dhe Jugore. Meqenëse uji i nxehtë përdoret zakonisht për të bërë çaj, shumë samovarë kanë një lidhje në formë unaze (    ,  ) rreth oxhakut për të mbajtur dhe ngrohur një çajnik të mbushur me koncentrat çaji. ЭЛЕКТРОСАМОВАР ЭСТ 3,0/1,0 - 220, Руководство по эксплуатации, Государственное унитарное предприятие "Машиностроительный завод "Штамп" им. Б.Л. ВанниковаЭ, 300004, г. Тула Edhe pse tradicionalisht nxehen me qymyr ose ndezës, shumë samovarë të rinj përdorin energji elektrike për të ngrohur ujin në një mënyrë të ngjashme me një kazan elektrik me ujë . 

 Përshkrimi 
Samovaret antike shpesh vlerësohen për punimin e tyre të bukur. Samovarët zakonisht prodhohen nga hekuri i thjeshtë, bakri, bronzi i lëmuar, bronzi, argjendi, ari, kallaji ose nikeli . Një samovar tipik përbëhet nga trupi, bazamenti dhe oxhaku, mbulesa dhe ndenja e avullit, dorezat, rubineti dhe çelësi, kurora dhe unaza, zgjatimi dhe kapaku i oxhakut, tasi i pikimit dhe çaji. Forma e trupit mund të jetë një urnë, krater, fuçi, cilindër ose sferë. Madhësitë dhe dizajnet ndryshojnë, nga ato të mëdha, me "40 kova" (megjithëse samovarët kryesisht metaforikë, të përmasave të shërbimit ushqimor shpesh ishin vërtet shumë të mëdhenj), deri te ato më të vogla të përmasave familjare, me , tek ato me  madhësia. 

Një samovar tradicional përbëhet nga një enë e madhe metalike me një rubinet afër fundit dhe një tub metalik që kalon vertikalisht në mes. Tubi është i mbushur me lëndë djegëse të ngurtë e cila ndizet për të ngrohur ujin në enën përreth. Një i vogël (6 deri në 8 inç / 15 deri në 20 cm) tymi vendoset në majë për të siguruar tërheqje . Pasi uji të vlojë dhe zjarri të jetë shuar, pirgu i tymit mund të hiqet dhe sipër vendoset një çajnik për t'u ngrohur nga ajri i nxehtë që rritet. Çajniku përdoret për të krijuar një koncentrat të fortë çaji të njohur si zavarka ( заварка ). Çaji shërbehet duke e holluar këtë koncentrat me ujë të zier nga ena kryesore, zakonisht në një raport ujë me çaj 10 me 1, megjithëse shijet ndryshojnë.

 Historia 
Origjina dhe historia e samovarit para shekullit të 18-të është e panjohur. Lidhjet ekzistojnë me një ngrohës uji të ngjashëm grek të antikitetit klasik, autepsa, një vazo me një tub qendror për qymyr. Tradita ruse ndoshta është ndikuar nga kulturat bizantine dhe të Azisë Qendrore.  Anasjelltas, kultura ruse ndikoi gjithashtu në kulturat aziatike, Evropën Perëndimore dhe Bizantine. Qeramika "si samovari" e gjetur në Shaki, Azerbajxhan në vitin 1989 vlerësohet të jetë së paku 3600 vjet e vjetër. Ndërsa ndryshonte nga samovarët modernë në shumë aspekte, ai përmbante veçorinë dalluese funksionale të një tubi cilindrik të brendshëm që rriti zonën e disponueshme për ngrohjen e ujit. Ndryshe nga samovarët modernë, tubi nuk ishte i mbyllur nga poshtë, dhe kështu pajisja mbështetej në një zjarr të jashtëm (dmth. duke e vendosur mbi flakë) në vend që të mbante karburantin dhe zjarrin e tij brenda. "Birth of the Samovar?", Azerbaijan International, Autumn 2000 (8.3) Pages 42-44 (retrieved June 7, 2017)

Prodhuesit e parë të samovarëve të regjistruar historikisht ishin vëllezërit rusë Lisitsyn, Ivan Fyodorovich dhe Nazar Fyodorovich. Që nga fëmijëria e tyre ata ishin të angazhuar në përpunimin e metaleve në fabrikën e tunxhit të babait të tyre, Fyodor Ivanovich Lisitsyn. Në 1778 ata bënë një samovar dhe në të njëjtin vit Nazar Lisitsyn regjistroi fabrikën e parë të prodhimit të samovarit në Rusi. Ata mund të mos kenë qenë shpikësit e samovarit, por ata ishin prodhuesit e parë të dokumentuar të samovarit dhe modelet e tyre të ndryshme dhe të bukura të samovarit u bënë shumë me ndikim gjatë historisë së mëvonshme të prodhimit të samovarit.   Këta dhe prodhues të tjerë të hershëm jetonin në Tula, një qytet i njohur për metalpunuesit dhe armëbërësit. Që nga shekulli i 18-të Tula ka qenë gjithashtu qendra kryesore e prodhimit të samovarit rus, me samovarin tul'sky që është marka e qytetit. Një thënie ruse e barazvlefshme me " bartja e qymyrit në Newcastle " është "të udhëtosh në Tula me samovarin tënd". Megjithëse Rusia Qendrore dhe rajoni i Uralit ishin ndër prodhuesit e parë të samovarit, me kalimin e kohës u shfaqën disa prodhues samovarësh në të gjithë Rusinë, të cilat i dhanë samovarit karakteristikat e tij të ndryshme lokale.  Në shekullin e 19-të, samovarët ishin tashmë një tipar i zakonshëm i kulturës ruse të çajit . Ato prodhoheshin në numër të madh dhe eksportoheshin në Azinë Qendrore dhe rajone të tjera.

Samovari ishte një atribut i rëndësishëm i familjeve dhe tavernave ruse për pirjen e çajit. Përdorej nga të gjitha klasat, nga fshatarët më të varfër e deri te njerëzit më të përshtatshëm.   Shprehja ruse "të ulesh pranë samovarit" do të thotë të kesh një bisedë të qetë duke pirë çaj nga një samovar. Në përdorim të përditshëm, samovarët ishin një burim i përhershëm ekonomik i ujit të nxehtë në kohët e vjetra. Artikuj të ndryshëm me djegie të ngadaltë mund të përdoren për karburant, të tilla si qymyr druri ose pisha të thata. Kur nuk ishte në përdorim, zjarri në tubin e samovarit digjej lehtë. Sipas nevojës mund të rindizet shpejt me ndihmën e shakullit . Ndonëse për këtë qëllim mund të përdorej një xhaketë ruse sapog ( sapog ), shakullat u prodhuan posaçërisht për t'u përdorur në samovare.  Sot samovarët janë suvenire të njohura në mesin e turistëve në Rusi. 
parapamje| Një çajnık

 Galeria 

 Shih edhe 
 Gatimi
 Ushqimi
 Enë kuzhine

 Referime 
Kategoria:Kultura e Turqisë
Kategoria:Shpikje ruse
Kategoria:Kuzhina perse
Kategoria:Kultura e Azerbajxhanit
Kategoria:Enë kuzhine