Nacionalizmi spanjoll

Krijimi i traditës së bashkësisë politike të spanjollëve si një fat i përbashkët mbi komunitetet e tjera është argumentuar se vjen deri te Kortezi i Kadizit. Nga viti 1812 e tutje, duke rishikuar historinë e mëparshme të Spanjës, liberalizmi spanjoll prirej të merrte si të mirëqenë ndërgjegjen kombëtare dhe kombin spanjoll.

Një nënprodukt i mendimit nacionalist spanjoll të shekullit të 19-të është koncepti i Reconquista (Ripushtimi), i cili mban fuqinë e nxitjes së nocionit të armatosur të Spanjës si një komb i formuar kundër Islamit. Ndërfaqja e fortë e nacionalizmit me kolonializmin është një tjetër veçori e ndërtimit të kombit të shekullit të 19-të në Spanjë, me mbrojtjen e skllavërisë dhe kolonializmit në Kubë që shpeshherë është në gjendje të pajtojë tensionet midis elitave kontinentale të Katalonjës dhe Madridit gjatë gjithë periudhës.

Gjatë gjysmës së parë të shekullit të 20-të (veçanërisht gjatë diktaturës së Primo de Riverës dhe diktaturës së Frankos), një markë e re e nacionalizmit spanjoll me një shije të theksuar ushtarake dhe një qëndrim autoritar (si dhe duke nxitur politika që favorizojnë gjuhën spanjolle kundër gjuhë të tjera në vend) si një mjet për modernizimin e vendit u zhvillua nga konservatorët spanjollë, duke shkrirë parimet rigjeneruese me nacionalizmin tradicional spanjoll. Ideali kombëtar autoritar rifilloi gjatë diktaturës frankoiste, në formën e nacionalkatolicizmit, i cili nga ana e tij u plotësua nga miti i Hispanidadit. I identifikuar me frankoizmin, afirmimi pozitiv i nacionalizmit spanjoll u nxorr jashtë ligjit pas vdekjes së diktatorit në 1975.

Një manifestim i dallueshëm i nacionalizmit spanjoll në politikën e sotme spanjolle është shkëmbimi i sulmeve me nacionalizmat rajonalë konkurrues. Fillimisht i pranishëm pas përfundimit të frankoizmit në një formë mjaft të përhapur dhe reaktive, diskursi nacionalist spanjoll shpesh është vetëquajtur si "patriotizëm kushtetues" që nga vitet 1980. I injoruar shpesh si në rastin e nacionalizmave të tjerë shtetërorë, "mosekzistenca" e tij e supozuar ka qenë një gjë e zakonshme e përkrahur nga figura të shquara në sferën publike si dhe nga media në masë në vend.

Një debat qendror shkencor në lidhje me ndërtimin e identitetit kombëtar spanjoll bashkëkohor sillet rreth vlerësimit të shtrirjes efektive të mekanizmave nacionalizues, veçanërisht përballë aksiomës së shtetëzimit të dobët të shekullit të 19-të, të mbështetur, për shembull, nga Hoze Alvarez Hunkoja.

Nacionalizmi spanjoll është një justifikim i shtetit centralist spanjoll, sipas Borha de Rikerit. Në këtë kuptim, është rezultat historik i interesave të njohura politiko-ideologjiko-ekonomike, në mendjet e disa grupeve të presionit, ndër të cilat ai përmend shumë elita të "popujve hispanikë".Borja de Riquer. 2001, 314. or.

Kategoria:Nacionalizëm
Kategoria:Spanjë