Perëndia në Judaizëm

(Për fenë, shih Judaizmi)
lidhja=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Tetragrammaton_Sefardi.jpg|djathtas|parapamje|Tetragrami (JHVH), emri kryesor hebraik i Perëndisë i gdhendur në faqen e një dorëshkrimi sefardik të Biblës Hebraike (1385).
Në judaizëm, Perëndia është konceptuar në mënyra të ndryshme. Tradicionalisht, judaizmi pohon se Jahvei - që është, perëndia e Abrahamit, Isakut dhe Jakobit, dhe perëndia kombëtare e izraelitëve - i çliroi ata nga skllavëria në Egjipt dhe u dha Ligjin e Moisiut në malin Sinai, siç përshkruhet në Tora. Çifutët besojnë tradicionalisht në një konceptim monoteist të Zotit ("Zoti është një"), i karakterizuar nga transcendenca (pavarësia dhe ndarja nga universi material) dhe imanenca (përfshirja aktive në universin material).

Zoti është konceptuar si unik dhe i përsosur, i lirë nga të gjitha të metat, mangësitë dhe defektet, dhe më tej mbahet si i gjithëfuqishëm, i gjithëpranishëm, i gjithëdijshëm dhe plotësisht i pafund në të gjitha atributet e tij, i cili nuk ka partner apo të barabartë, duke qenë krijuesi i vetëm i gjithçkaje në ekzistencë. Në judaizëm, Zoti nuk portretizohet kurrë në asnjë imazh. Teurati e ndaloi në mënyrë specifike caktimin e ortakëve për të ndarë sovranitetin e tij të vetëm, pasi ai konsiderohet të jetë absolut pa një qenie të dytë, të pandarë dhe të pakrahasueshëm, i cili nuk është i ngjashëm me asgjë, dhe asgjë nuk është e krahasueshme me të. Kështu, Zoti nuk i ngjan asgjëje në botë, pasi është përtej të gjitha formave të mendimit dhe shprehjes njerëzore. Emrat e Perëndisë që përdoren më shpesh në Biblën Hebraike janë Tetragrami (Hebraisht: יהוה, romanizuar: YHWH) dhe Elohim. Emra të tjerë të Zotit në judaizmin tradicional përfshijnë Adonai, El-Elyon, El-Shaddai dhe Shekhinah.

Sipas teologjisë racionaliste hebraike të artikuluar nga filozofi dhe juristi hebre mesjetar Moisiu Maimonides, e cila më vonë dominoi pjesën më të madhe të mendimit zyrtar dhe tradicional hebre, Zoti kuptohet si qenia absolute, e pandashme dhe e pakrahasueshme që është hyjnia krijuese - shkaku dhe ruajtësi i gjithë ekzistencës. Maimonidi pohoi konceptimin e Avicenës për Zotin si Qenien Supreme, të gjithëpranishëm dhe jotrupor, domosdoshmërisht ekzistues për krijimin e universit, ndërkohë që hodhi poshtë konceptin e Aristotelit për Zotin si lëvizës i patundur, së bashku me disa nga pikëpamjet e këtij të fundit, si mohimi i Zotit si krijues dhe pohimi i përjetësisë së botës. Interpretimet tradicionale të Judaizmit në përgjithësi theksojnë se Zoti është personal, por gjithashtu transcendent dhe i aftë për të ndërhyrë në botë, ndërsa disa interpretime moderne të judaizmit theksojnë se Zoti është një forcë ose ideale jopersonale sesa një qenie e mbinatyrshme që merret me universin.

 Shiko edhe 

 Judaizmi
 Bibla hebraike
 Jahvei
 Perëndia

 Referime 

Kategoria:Judaizëm
Kategoria:Perëndia në Judaizëm
Kategoria:Koncepte të Zotit
Kategoria:Teologji hebreje
Kategoria:Jahvei