Mirëqenia e kafshëve në Gjermaninë naziste

Kishte një mbështetje të gjerë për mirëqenien e kafshëve në Gjermaninë naziste  ( gjermanisht : Tierschutz im nationalsozialistischen Deutschland ) midis udhëheqjes së vendit. Adolf Hitleri dhe zyrtarët e tij të lartë morën një sërë masash për të siguruar mbrojtjen e kafshëve. 

Shumë nazistë ishin ambientalistë dhe mbrojtja e specieve dhe mirëqenia e kafshëve ishin çështje të rëndësishme për regjimin nazist .  Hajnrih Himler bëri një përpjekje për të ndaluar gjuetinë e kafshëve.  Herman Gëring ishte një adhurues i deklaruar i kafshëve dhe konservator,  i cili kërcënoi se do t'i dërgonte gjermanët që shkelnin ligjet naziste të mirëqenies së kafshëve në kampe përqendrimi.  Në ditarët e tij privat, ministri nazist i propagandës Jozef Gëbels e përshkroi Hitlerin si një vegjetarian që ishte përçmues ndaj judaizmit dhe krishterimit për dallimin etik që ata bënin midis vlerës së njerëzve dhe vlerës së kafshëve;   Gëbelsi gjithashtu përmend se Hitleri planifikoi të shkurajonte thertoret në Rajhun Gjerman pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore .  Për më tepër, testimi i kafshëve lejohej në Gjermaninë naziste.   

Ligjet aktuale të mirëqenies së kafshëve në Gjermani u paraqitën fillimisht nga nazistët. 
 Masat 
Në fund të shekullit të XIX, therja kosher dhe viviseksioni (eksperimentimi i kafshëve) ishin shqetësimet kryesore të lëvizjes gjermane për mirëqenien e kafshëve. Nazistët i miratuan këto shqetësime si pjesë e platformës së tyre politike.  Sipas Boria Sax-it, nazistët hodhën poshtë arsyet antropocentrike për mbrojtjen e kafshëve - kafshët duhej të mbroheshin për hir të tyre.  Në vitin 1927, një përfaqësues nazist në Rajshtag bëri thirrje për veprime kundër mizorisë ndaj kafshëve dhe masakrës kosher. 

Në vitin 1931, Partia Naziste (atëherë një pakicë në Rajshtag) propozoi një ndalim të viviseksionit, por ndalimi nuk arriti të tërheqë mbështetje nga partitë e tjera politike. Deri në vitin 1933, pasi Hitleri ishte ngjitur në Kancelarinë dhe nazistët kishin konsoliduar kontrollin e Rajshtagut, nazistët mbajtën menjëherë një mbledhje për të miratuar ndalimin e viviseksionit. Më 21 prill 1933, pothuajse menjëherë pas ardhjes në pushtet të nazistëve, parlamenti filloi të miratonte ligjet për rregullimin e therjes së kafshëve.  Më 21 prill u miratua ligji për therjen e kafshëve; asnjë kafshë nuk duhet të thereshe pa anestezi.

Më 24 prill u miratua Urdhri i Ministrisë së Brendshme të Prusisë në lidhje me therjen e poikilotermëve .  Gjermania naziste ishte kombi i parë që ndaloi viviseksionin.  Një ligj që vendosi ndalimin e plotë të viviseksionit u miratua më 16 gusht 1933, nga Hermann Göring si kryeministër i Prusisë .  Ai shpalli fundin e "torturave dhe vuajtjeve të padurueshme në eksperimentet e kafshëve" dhe tha se ata që "ende mendojnë se mund të vazhdojnë t'i trajtojnë kafshët si pronë të pajetë" do të dërgohen në kampe përqendrimi .  Më 28 gusht 1933, Göring njoftoi në një transmetim radio: 

djathtas|parapamje|275x275px| Kafshët e laboratorit i japin përshëndetjen naziste Hermann Göring për urdhrin e tij për të ndaluar viviseksionin . Karikaturë nga Kladderadatsch, një revistë satirike, shtator 1933. Göringu ndaloi viviseksionin dhe tha se ata që "ende mendojnë se mund të vazhdojnë t'i trajtojnë kafshët si pronë të pajetë" do të dërgohen në kampe përqendrimi . 
Göringu gjithashtu ndaloi kurthin e kafshëve komerciale dhe vendosi kufizime të rënda për gjuetinë . Ai ndaloi zierjen e karavidheve dhe gaforreve . Në një incident, ai dërgoi një peshkatar në një kamp përqendrimi sepse preu një bretkosë për karrem. [ citim i nevojshëm ]

Më 24 nëntor 1933, Gjermania naziste miratoi një ligj tjetër të quajtur Reichstierschutzgesetz (Akti i Mbrojtjes së Kafshëve të Rajhut), për mbrojtjen e kafshëve.   Ky ligj renditi shumë ndalime që vepronin kundër përdorimit të kafshëve, duke përfshirë përdorimin e tyre për filmim dhe ngjarje të tjera publike që shkaktojnë dhimbje ose dëmtim të shëndetit,  ushqyerjen e shpendëve me forcë dhe shqyerjen e kofshëve të bretkosave të gjalla.  Dy drejtorët ( Ministrialräte ) të Ministrisë së Brendshme gjermane, Clemens Giese dhe Waldemar Kahler, të cilët ishin përgjegjës për hartimin e tekstit legjislativ,  shkruajtën në komentin e tyre juridik të vitit 1939, se sipas ligjit kafsha duhej të " mbrohej për veten e saj" (" um seiner selbst willen geschützt "), dhe u bë "një objekt mbrojtjeje që shkonte përtej asaj ligjit ekzistues të deritanishëm" (" Objekt eines weit über die bisherigen Bestimmungen hinausgehenden Schutzes "). 

Më 23 shkurt 1934, një dekret u miratua nga Ministria Prusiane e Tregtisë dhe Punësimit, e cila paraqiti edukimin mbi ligjet për mbrojtjen e kafshëve në nivelet fillore, të mesme dhe të kolegjit .  Në vitin 1934, Gjermania naziste priti një konferencë ndërkombëtare mbi mirëqenien e kafshëve në Berlin .  Më 27 mars 1936, u miratua një urdhër për therjen e peshqve të gjallë dhe poikilotermave të tjerë. Më 18 mars të të njëjtit vit, u miratua një urdhër për pyllëzimin dhe mbrojtjen e kafshëve në natyrë.  Më 9 shtator 1937 u botua një dekret nga Ministria e Brendshme që përcaktonte udhëzimet për transportin e kafshëve.  Në vitin 1938, nazistët paraqitën mbrojtjen e kafshëve si lëndë që do të mësohej në shkollat publike dhe universitetet në Gjermani. 

 Gjuetia në Gjermaninë naziste 
Gjuetia ishte një hobi i zakonshëm mes liderëve të regjimit nazist, Gauleiterët, anëtarët e skuadrave naziste të shfarosjes dhe stafit të kampeve të shfarosjes. Një listë joshteruese e gjuetarëve mes nazistëve të njohur përfshin: Mes ministrave të Kabinetit të Hitlerit: Hermann Göring, Heinrich Himmler, Joachim von Ribbentrop, Wilhelm Keitel, Hans Frank; Mes Gaulajtërve dhe politikanëve të tjerë të pjekur: Arthur Greiser, Erich Koch, Karl Kaufmann, Max Amann; Mes gjeneralëve të SS dhe Waffen-SS: Reinhard Heydrich, Oswald Pohl, Odilo Globocnik, Gottlob Berger, Sepp Dietrich, Werner Lorenz, Karl Wolff, Erich von dem Bach-Zelewski, Otto Rasch; Mes komandantëve të ushtrisë: Erwin Rommel, Heinz Guderian, Eduard Dietl, Adolf Galland; Mes stafit nazist në Aushvic: Rudolf Höss, Richard Baer, Eduard Wirths, Horst Schumann, Victor Capesius.
parapamje|371x371px| Göringu ulur pranë bën një dre që ai vrau. rreth 1935.
Hermann Göring, ishte një gjahtar i ethshëm që nga fëmijëria. Uekötter, Frank (2006). The Green and the Brown: A History of Conservation in Nazi Germany. Cambridge University Press. p. 33. ISBN 978-0-521-61277-7. Atij i pëlqente të gjuante kryesisht dre dhe shfaqte trofetë e tij të gjuetisë. Ai ka deklaruar ndonjëherë se dëshiron të qëllojë "drerin më të fortë në Evropë".  Për Göringun, gjuetia dhe pylli përfaqësonin jetën autentike dhe të pastër. Bookbinder, Paul (1992). “NAZI ANIMAL PROTECTION AND THE JEWS: A RESPONSE". In: Arluke, Arnold; Boria Sax. "Understanding Nazi animal protection and the Holocaust." Anthrozoös 5.1 Në maj 1933, Göring u emërua Mjeshtër i Gjuetisë i Rajhut ( Reichsjägermeister ).  Në këtë cilësi ai prodhoi dhe financoi një ekspozitë ndërkombëtare të gjuetisë në Berlin në 1937, të cilën Hitleri e vizitoi më 6 nëntor të atij viti. 

Më 3 korrik 1934, u miratua një ligj Das Reichsjagdgesetz (Ligji i Gjuetisë së Rajhut) i cili kufizonte gjuetinë. Akti krijoi gjithashtu Shoqërinë Gjermane të Gjuetisë me një mision për të edukuar komunitetin e gjuetisë në gjuetinë etike. Më 1 korrik 1935, një ligj tjetër Reichsnaturschutzgesetz (Akti i Ruajtjes së Natyrës së Rajhut) u miratua për të mbrojtur natyrën. Luc Ferry (1995). The New Ecological Order. University of Chicago Press. p. 91. ISBN 0-226-24483-0. Sipas një artikulli të botuar në Kaltio, një nga revistat kryesore kulturore finlandeze, Gjermania naziste ishte shteti i parë në botë që vendosi ujkun nën mbrojtje .  Gjermania naziste “paraqiti legjislacionin e parë për mbrojtjen e ujqërve”. 

Konservatori amerikan Aldo Leopold vizitoi Gjermaninë në vitin 1935 dhe përshkroi se: "Çdo hektar tokë pyjore në Gjermani, qoftë në pronësi shtetërore apo private, pritet për lojë".  Pas pushtimit të Polonisë, pyjet e saj u bënë terren gjuetie për gjermanët. 

 Trajtimi i kafshëve të përdorura në përpjekjet e luftës naziste 
Si pjesë e përpjekjeve të luftës, Gjermania naziste përdori kuaj, gomarë, mushka, qe dhe qen. Ministri i Bujqësisë, Richard Walther Darré, urdhëroi që të gjitha kafshët që mund të përdoren në përpjekjet e luftës të dërgohen për stërvitje, në mënyrë që ato të bëhen kafshë lufte.   Nazistët përdorën 200,000 qen për qëllime ushtarake (krahasuar me 6,000 qen të përdorur nga gjermanët në Luftën e Parë Botërore). Qentë përdoreshin gjithashtu në kampet e përqendrimit dhe kampet e shfarosjes.  Kistler, John M. Animals in the Military: From Hannibal's Elephants to the Dolphins of the US Navy. ABC-CLIO, 2011. p. 24 Përdorimi i kafshëve në përpjekjet e luftës kërkonte kujdes dhe mirëmbajtje masive. Nga 10,000 veterinerë që punuan në Gjermani - 6000 veterinerë u thirrën për të shërbyer në përpjekjet e luftës. Ky mobilizim masiv pengoi kujdesin e mjaftueshëm veterinar për kafshët e mbajtura nga popullata civile. 

Në ushtrinë naziste, qentë përdoreshin shpesh për gjurmim, mesazhe, qëllime luftarake dhe për të ruajtur të burgosurit. SS kishte një departament të posaçëm për grumbullimin dhe stërvitjen e qenve dhe funksiononte një institut tjetër për prodhimin e ushqimit për qen. Një i burgosur i kampit të përqendrimit Dakau dëshmoi se "qentë ishin pjesë e familjes së burrave të SS". 

Ushtria gjermane mbështetej shumë në kuajt për qëllime transporti në luftë, dhe kishte 2.75 milionë kuaj dhe mushka. Mitcham Jr, Samuel W. (2007) Retreat to the Reich: the German defeat in France, 1944. Stackpole books. p. 223 Në vitin 1945, nga 304 njësitë luftarake të Gjermanisë, vetëm 13 ishin të motorizuara, dhe njësitë e mbetura vareshin nga kuajt dhe bagëtitë për të mbajtur pajisje dhe armë të rënda.  World War II: A Student Companion (Student Companions to American History) by William L. O'Neill. Oxford University Press, 1999. p. 125 Humbjet e kuajve në ushtrinë gjermane ishin të mëdha. Walter S. Dunn Jr. (1995). Utilization of Horses. The Soviet Economy and the Red Army, 1930-1945. Praeger.  Gjermanët përdorën shumë kuaj, por nuk u kujdesën mirë për ta. Foragjeret ishin të pakta, kuajt vuanin nga të ftohtit dhe nuk ishin të pajisur siç duhet.  Puna e palodhur dhe mungesa e ushqimit shkaktuan vdekshmëri të konsiderueshme midis kuajve. Bartov, Omer. (1992) Hitler's army: Soldiers, Nazis, and war in the Third Reich. Oxford University Press. p. 17 Disa oficerë nazistë torturuan kuajt deri në vdekje. Kistler, John M. (2011) Animals in the Military: From Hannibal's Elephants to the Dolphins of the US Navy. ABC-CLIO. p. 207  Sipas dëshmive të ushtarëve finlandezë: "Gjermanët nuk dinin të kujdeseshin për kuajt ose ishin shumë dembelë për ta bërë këtë. Ata kishin kuaj të vegjël që mbanin ngarkesa të rënda në shpinë ditë e natë pa i hequr".  Në shumë raste, kuajt u therën nga ushtarët gjermanë për të ngrënë.