Llogaritja me bërthama hibride

Llogaritja me bërthama hibride është teknika e zgjerimit të arkitekturës së grupit të instruksioneve të mallrave (p.sh. x86 ) me udhëzime specifike për aplikacionin për të përshpejtuar performancën e aplikacionit. Është një formë e llogaritjes heterogjene  ku njësitë llogaritëse asimetrike bashkëjetojnë me një procesor "mall".

Përpunimi me bërthamë hibride ndryshon nga llogaritja e përgjithshme heterogjene në atë që njësitë llogaritëse ndajnë një hapësirë të përbashkët adresash logjike dhe një ekzekutues përbëhet nga një rrjedhë e vetme instruksioni - në thelb një bashkëprocesor bashkëkohor. Kompleti i instruksioneve të një sistemi kompjuterik me bërthama hibride përmban udhëzime që mund të dërgohen ose në grupin e udhëzimeve pritës ose në harduerin specifik të aplikacionit.

Në mënyrë tipike, llogaritja me bërthama hibride vendoset më së miri aty ku mbizotërimi i cikleve llogaritëse shpenzohet në disa kernele të identifikueshme, siç shihet shpesh në aplikacionet informatike me performancë të lartë . Përshpejtimi është veçanërisht i theksuar kur logjika e kernelit përshtatet dobët me një sekuencë udhëzimesh të procesorit të mallrave dhe/ose hartohet mirë me harduerin specifik të aplikacionit.

Llogaritja me bërthama hibride përdoret për të përshpejtuar aplikacionet përtej asaj që është aktualisht fizikisht e mundur me përpunuesit jashtë raftit, ose për të ulur kostot e energjisë dhe ftohjes në një qendër të dhënash duke reduktuar gjurmën llogaritëse. (dmth., për të anashkaluar pengesat siç janë sfidat e fuqisë/dendësisë me të cilat përballen përpunuesit e sotëm të mallrave). 

 Referime 

Kategoria:Arkitekturë kompjuterike