Grigol Orbeliani

Princi Grigol Orbeliani, i njohur gjithashtu si Jambakur-Orbeliani, ishte një poet romantik dhe gjeneral gjeorgjian, i lindur më 2 tetor 1804 dhe vdiq më 21 mars 1883. Ai ishte një figurë shumë e shquar në kulturën gjeorgjiane të shekullit të 19-të. Orbeliani ishte i famshëm për poezinë e tij patriotike, ku shprehu dhimbjen për pavarësinë e humbur të Gjeorgjisë dhe rrëzimin e Shtëpisë Mbretërore të Bagration.Përveç kontributit të tij si poet, Grigol Orbeliani kaloi shumë vite në shërbim të Ushtrisë Perandorake Ruse. Ai arriti në poste të larta në administratën perandorake në Kaukaz, duke u bërë gjeneral. Kjo i dha mundësinë të ndikonte në zhvillimet politike dhe sociale të rajonit.Orbeliani ishte një personalitet i shquar dhe i shumëngjyrëshëm, i cili kontribuoi në fusha të ndryshme të letërsisë dhe politikës. Kombinimi i talentit të tij si poet dhe angazhimit të tij në ushtrinë ruse e bën atë një figurë e rëndësishme në historinë dhe kulturën e Gjeorgjisë.

 Familja 
Grigol Orbeliani lindi në një familje aristokrate të shquar në Tiflis (Tbilisi), kryeqytetin gjeorgjian. Lindja e tij ndodhi tre vjet pasi qeveria ruse rrëzoi dinastinë Bagrationi të Gjeorgjisë dhe aneksoi mbretërinë e tyre. Babai i tij, Dimitri (Zurab), ishte një princ i Shtëpisë së Orbelianit dhe kishte shërbyer në oborrin e mbretërve të fundit gjeorgjian. Nëna e tij, Khoreshan, ishte e lindur në familjen Andronikashvili dhe nga ana e nënës së saj, princeshës Elene, e cila ishte mbesa e Erekle II, mbreti i parafundit dhe i dashur i Gjeorgjisë.Kjo trashëgimi familjare dhe lidhja me familjen Bagrationi ndikuan në identitetin dhe ndjenjat patriotike të Grigol Orbelianit. Erekle II u bë një figura ikonike në kulturën gjeorgjiane dhe kulti i tij u reflektua në letërsinë e Grigol Orbelianit. Kjo lidhje e thellë me historinë dhe trashëgiminë e Gjeorgjisë formoi një pjesë të rëndësishme të identitetit të tij si poet dhe patriot.

Grigol Orbeliani kishte lidhje të ngushta me elitën aristokratike dhe letrare të Gjeorgjisë së kohës së tij. Ai ishte i lidhur me shumë personalitete të rëndësishme të kulturës dhe shoqërisë gjeorgjiane të asaj kohe.

Një nga miqtë e tij më të afërt ishte Nikoloz Baratashvili, poeti më i rëndësishëm i romantizmit gjeorgjian, i cili ishte nipi i tij në anën e motrës. Kjo lidhje familjare i krijoi një marrëdhënie të veçantë dhe shkëmbim ideash me një nga poetët më të shquar të kohës së tij.Grigol Orbeliani ishte gjithashtu i dashuruar me Nino, vajzën e Aleksandër Chavchavadze dhe gruan e Aleksandr Griboedov. Kjo dashuri e pashlyeshme për të zgjati për rreth tridhjetë vjet, megjithëse ai ishte fejuar që në fëmijëri me princeshën Sopio Orbeliani. Kjo histori dashurie e patundur e frymëzoi poetin dhe solli një pasion të madh në veprën e tij.Orbeliani kishte gjithashtu lidhje familjare me dy poetë dhe gjeneralë të tjerë të shquar, Aleksandër dhe Vakhtang Orbeliani. Këto lidhje familjare dhe miqësore i ndihmuan në të dalë nga masa dhe të shquhej si një personalitet i veçantë në shoqërinë dhe kulturën gjeorgjiane të kohës së tij.Për të dalluar veten nga kushërinjtë e tij të tjerë, Grigol Orbeliani përdori edhe emrin stërgjyshor "Qaplanishvili", duke shtuar në identitetin e tij një element të veçantë dhe individualitetin e tij.

 Karriera e shërbimit 
Orbeliani mori arsimin e hershëm në gjimnazin fisnik vendas dhe më pas në shkollën e artilerisë. Në vitet 1820, ai u bashkua me ushtrinë ruse dhe mori pjesë në ekspedita kundër fiseve Dagestane, si dhe në luftërat kundër Perandorisë Osmane dhe Persisë. Ai shërbeu me devotshmëri në këto konflikte.Në mars të vitit 1833, Orbeliani u arrestua nga policia ruse në Nizhny Novgorod për përfshirjen e tij në komplotin e vitit 1832 të aristokratëve gjeorgjianë. Ky komplot synonte të vriste zyrtarët rusë dhe të rikthejë pavarësinë e Gjeorgjisë nga perandoria ruse. Pas arrestimit, ai u transferua në burgun e Avlabarit në Tiflis. Megjithatë, ai u lirua shpejt pasi përfshirja e tij në komplot ishte më shumë një kontribut intelektual, duke përkthyer ideologjitë e decembristëve dhe shkruar poemin luftarak "Arma" (Armë).Ky periudhë burgu e vuri nën presion Orbelianin dhe e bëri të kuptonte rëndësinë e pavarësisë dhe lirisë së Gjeorgjisë. Ai vazhdoi të shprehej përmes veprave të tij letrare për pavarësinë dhe unitetin kombëtar. Poema e tij "Arma" ishte një shembull i qartë i kësaj angazhimi dhe pasionit për çështjen kombëtare.Pavarësisht ndikimit të kufizuar në komplotin e planifikuar, Grigol Orbeliani vazhdoi të kontribuonte në mënyra të tjera për pavarësinë dhe kulturën gjeorgjiane, duke u bërë një figura e rëndësishme në historinë kombëtare dhe letërsinë e Gjeorgjisë.

Pas lirimit nga burgu, Grigol Orbeliani arriti të rifillojë karrierën e tij ushtarake dhe shpejt u ngrit në pozita të larta në Zëvendës Mbretërinë e Kaukazit. Statusi aristokratik dhe aftësitë e tij i ndihmuan të fitonte besimin dhe vlerësimin e autoriteteve ruse.Shumë fisnikë gjeorgjianë, përfshirë edhe Orbelianin, që më herët kishin përfshirë në komplotet kundër Rusisë, vendosën të bënin marrëveshje me autoritetet ruse dhe të pranojnë rolin e tyre në administratën perandorake. Kjo ndodhi si rezultat i politikave liberale të Mihail Vorontsov, një guvernator rus liberal i Kaukazit në atë kohë. Këto politika iu ndihmuan aristokratëve gjeorgjianë të bënin paqe me perandorinë dhe të gjenin një rrugë për të promovuar interesat e tyre nën regjimin rusk.Grigol Orbeliani ishte një romanticist dhe patriot i shquar në poezinë e tij. Megjithëse kishte qëndruar i përkushtuar ndaj ideales së pavarësisë së Gjeorgjisë në veprën e tij, ai vendosi të mbetej një oficer besnik në shërbimin ushtarak perandorak. Ky zgjedhje ishte e ngjashme me zgjedhjen e bashkëkohësit të tij, Aleksandër Çavçavadze, i cili ishte një poet dhe gjeneral tjetër i njohur gjeorgjian.Përkundër komplotimeve të mëparshme dhe angazhimit të tij për pavarësinë, Orbeliani zgjodhi të punonte brenda sistemit perandorak rus, duke shpresuar se aty do të kishte mundësi për të ndikuar dhe promovuar interesat e Gjeorgjisë në mënyrë paqësore dhe diplomatike. Karriera e tij në shërbimin perandorak vazhdoi me sukses dhe ai arriti shkallën e lartë të Zëvendës Mbretërisë së Kaukazit.

Pas arrestimit në lidhje me pjesëmarrjen në komplotin e vitit 1832, ai u dërgua në Regjimentin e Këmbësorisë së Neva në Vilnius, Lituani, për një periudhë të shkurtër. Pas kthimit në Kaukaz në vitin 1838, ai kryesisht luftoi në Dagestan dhe u ngrit në gradën e kolonelit në vitin 1846. Si komandant i Regjimentit të Këmbësorisë Apsheron, ai luajti një rol vendimtar në sulmin ndaj fortalezës së Gergebil në Dagestan në vitin 1847/8 dhe u gradua në gjeneral-major në vitin 1848.Në vitet që pasuan, Orbeliani qeverisi rrethet e trazuara të Avaristanit dhe Tchar-Belakanit dhe mbikëqyri linjën Lezgin. Ai u përball me sulmin e Shamil, një udhëheqës i kryengritjes antiruse në Kaukazin e Veriut, dhe arriti një seri fitoresh kundër rebelëve në Tchar-Belakan në vitin 1853, duke fituar gradën e gjeneral-lejtnantit. Në vitin 1855, ai u bë komandant i trupave para-Kaspiane dhe u gradua në gjeneral adjutant në vitin 1857. Më pas, ai u emërua kryetar i këshillit të nënkryetarit në vitin 1857 dhe tre vjet më vonë u bë guvernator i përgjithshëm i Tiflisit, duke vepruar si nënmbret de facto në vitin 1862. Orbeliani u promovua më tej në gradën e gjeneralit të këmbësorisë në vitin 1864 dhe mori një vend në Këshillin e Shtetit në vitin 1866.Gjatë karrierës së tij, Orbeliani angazhohej gjithashtu në promovimin e shkrim-leximit dhe edukimit për popullsinë gjeorgjiane. Ai ishte një avokat dhe organizator i një rendi të ri shoqëror në Kaukaz. Ai gjithashtu u angazhua në sponsorizimin e programeve të shkrim-leximit për Abhazët dhe Osetët. Orbeliani ishte anëtar i Shoqërisë Gjeografike Perandorake dhe kryetar nderi i Bankës së Fisnikërisë Gjeorgjiane. Në vitin 1871, ai u nderua me rastin e 50-vjetorit të shërbimit të tij në një ceremoni në Tiflis, në të cilën mori pjesë edhe Car Aleksandri II, dhe u dekorua me Urdhrin e Shën Andreas, më i larti në perandori.Në vitet e fundit të jetës së tij, Orbeliani u përqendrua në promovimin e shkrim-leximit dhe edukimit, si dhe trashëgimisë gjeorgjiane. Ai u angazhua në krijimin e një teksti standard për epikën mesjetare të Shota Rustavelit, "Kalorësi në lëkurën e Panterës".

 Trashëgimia kulturore 
Ai është i njohur për shkrimet e tij në prozë që datojnë në vitin 1824, por në fakt ky aspekt i punës së tij është rënë në harresë. Poezia e tij, në anën tjetër, ka mbetur më e shquar dhe është karakterizuar nga motive patriotike dhe lavdërime ekstravagante të verës dhe grave.Si shumica e poetëve romanticistë gjeorgjianë të kohës së tij, tekstet e Orbelianit janë të mbushura me vajtime për të kaluarën e humbur dhe rënien e monarkisë gjeorgjiane. Ai shpreh dashurinë e tij për poezinë e rrugës dhe për minstrelin e ashugëve, dhe shtoi tekstet e tilla si "Mukhambazi" (მუხამბაზი).Këto tema dhe motive romantike, si dhe adhurimi për poezinë e rrugës dhe minstrelët, reflektojnë ndikimet e kohës së tij dhe ndjenjat e tij personale. Orbeliani kishte një ndjenjë të thellë patriotizmi dhe një nostalgji për traditat dhe vlerat e humbura të Gjeorgjisë së kaluar. Këto ndjenja gjenden në shkrimet e tij dhe i japin veprës së tij një karakter të veçantë.Megjithëse shkrimet e prozës së Orbelianit janë rënë në harresë, poezitë e tij, veçanërisht ato me motive patriotike dhe lavdërime të verës dhe grave, mbeten të njohura dhe të vlerësuara në letërsinë gjeorgjiane.

Poezia e Grigol Orbelianit para shembjes së komplotit të vitit 1832 është vërtet luftarake dhe optimiste. Ajo shpreh një ndjenjë lavdie dhe ngazëllim për triumfin ushtarak. Megjithatë, pas kësaj periudhe, tekstet e tij ndryshojnë karakter dhe bëhen më elegjike, të mbushura me ndjenja patriotike sentimentale për lavdinë e së kaluarës që nuk mund të rikthehet.Një nga veprat më të njohura dhe më të gjata të Orbelianit është "A Toast, ose A Night Feast After War pranë Yerevan" (სადღეგრძელო, ანუ ომის ღამე ლხინი, ივნისი, სიახლოვეს). Ky poezi u kompozua origjinalisht në vitin 1827 pas betejës së Jerevanit gjatë Luftës Ruso-Persiane dhe u ndikua nga poeti rus Vasily Zhukovsky. Pas kohës, ajo u ripunua dhe u zgjerua deri në formën përfundimtare që mori në vitin 1879.Ky poezi është një kujtim nostalgjik i lavdisë ushtarake. Fillon me një nderim për ata që ranë në mbrojtje të atdheut dhe pastaj poeti udhëton nëpër histori, feston fiset, mbretërit, heronjtë dhe martirët e Gjeorgjisë. Në fund, ka një humor elegjiak që zëvendëson ekzaltimin, ndërsa poeti kthehet nga fantazia dhe kujtimet për të parë veten dhe për të krijuar një lidhje tjetër me të kaluarën që ende jeton.Poezia e Orbelianit është formuluar bukur dhe përshkruan me pasion dhe ndjenjë lavdinë e heroizmit ushtarak, nostalgjinë për të kaluarën dhe reflektimin mbi identitetin kombëtar gjeorgjian. Kjo i jep veprës së tij një vlerë të veçantë në letërsinë gjeorgjiane.

Marrëdhëniet e Orbelianit me brezin e ri të intelektualëve gjeorgjianë ishin të ndërlikuara dhe të paqarta. Një lëvizje e re, e quajtur "bijtë", drejtuar nga Ilia Chavchavadze dhe Akaki Tsereteli, ishte kritike ndaj "baballarëve", fisnikërisë së vjetër gjeorgjiane, të cilët ishin të lidhur thellë me Carin dhe mbështetnin regjimin monarkik. Orbeliani u lavdërua nga Chavchavadze si udhëheqës i "forcës dhe pasurisë së poezisë sonë", por jubileu i tij në vitin 1871 u prit nga brezi i ri në heshtje të ftohtë.

Në vitet 1860, Orbeliani u përpoq të mbajë distancë nga grindjet midis "djemve dhe baballarëve", duke u përpjekur të qëndronte neutral. Megjithatë, ai nuk arriti të mos sulmonte brezin e ri në një përgjigje kaustike me një poezi që u botua në vitin 1874. Kjo shkaktoi tensione të mëtejshme ndërmjet tij dhe brezit të ri të intelektualëve gjeorgjianë.Megjithatë, kjo nuk e ndaloi Orbelianin të lavdërojë në mënyrë të pavarur prozën melodramatike të Aleksandër Kazbegit, një nga pionierët e lëvizjes "bijtë", në vitin 1881. Kjo tregon se, pavarësisht mosmarrëveshjeve të tij me brezin e ri, ai ende vlerësonte dhe mbështeste krijimtarinë e artistëve të rinj.Këto marrëdhënie komplekse midis Orbelianit dhe brezit të ri të intelektualëve gjeorgjianë tregojnë për klimën e tensionuar dhe ndarjen e mendimeve që ekzistonte në atë kohë në Gjeorgji. Ndërkohë, roli i Orbelianit si një nga figurat e shquara të letërsisë gjeorgjiane ishte i padiskutueshëm, dhe vlerësimi i tij për veprën e Kazbegit tregon se ai ende kishte një ndikim dhe një vend të rëndësishëm në skenën letrare.

Grigol Orbeliani vdiq në Tiflis në moshën 79-vjeçare.Ai është varrosur në Kishën Kashveti të Shën Gjergjit.

 Referencat 

 Rayfield, Donald (2000), Letërsia e Gjeorgjisë: Një histori . Routledge ,  .
 Kveselava, M (2002), Antologjia e Poezisë Gjeorgjiane, f. 16. Grupi Minerva, Inc.,  . (Libri përfshin gjithashtu përkthimet në anglisht të poezive të Orbelianit Para pikturës së afreskut të Mbretëreshës T'amar në Kishën e Bet'ania-s dhe Kur zgjohem )
 Suny, Ronald Grigor (1994), Krijimi i Kombit Gjeorgjian . Shtypi i Universitetit të Indianës ,  .
Kategoria:Vdekje 1883
Kategoria:Lindje 1804