Kupa qiellore

Kupa qiellore ose firmamenti në kozmologjinë e lashtë të afërt lindore, nënkuptonte një pengesë kozmike që ndante ujërat qiellorë lart nga Toka poshtë.  Në kozmologjinë biblike, qielli qiellor (   rāqīa) është kupola më e madhe e fortë e krijuar nga Perëndia gjatë narrativës së krijimit të Zanafillës për të ndarë detin parësor në pjesët e sipërme dhe të poshtme në mënyrë që të shfaqet toka e thatë. 
 Ky koncept u adoptua edhe në modelet e mëvonshme klasike dhe mesjetare të sferave qiellore, por u hoq me përparimet në astronomi në shekujt e 16-të dhe të 17-të . Sot njihet si sinonim i Qiellit.

 Etimologjia 
 Firmamenti 
Në anglisht, fjala "firmament" është regjistruar qysh në vitin 1250, në Historinë e Mesme angleze të Zanafillës dhe Eksodit . Më vonë u shfaq në Biblën e Mbretit Xhejms . E njëjta fjalë gjendet në përkthimet e Biblës në frëngjisht dhe gjermanisht, të gjitha nga latinishtja firmamentum (një objekt i fortë), i përdorur në Vulgatë (shek. IV).  Kjo nga ana tjetër është një llogaritje e greqishtes  ( steréōma ), do të thotë gjithashtu një strukturë e fortë ose e fortë (greqisht  = i ngurtë), i cili shfaqet në Septuagintën, përkthimi greqisht i bërë nga studiues hebrenj rreth vitit 200 para Krishtit.

 Raqia 
Të gjitha këto fjalë përkthejnë fjalën hebraike biblike rāqīaʿ ( , e përdorur për shembull në Zanafilla 1.6, ku është në kontrast me shamajimin ( , përkthyer si " parajsë(s) " në Zanafilla 1.1. Rāqīa' rrjedh nga rrënja rqʿ ( , që do të thotë "të rrahësh ose të shtrish hollë".   Leksikografët hebrenj Brown, Driver dhe Briggs e shkëlqejnë emrin me "sipërfaqe të zgjatur, shtrirje (të ngurtë) (sikur të rrahur )" dhe dallojnë dy përdorime kryesore: 1. "Hapësirë (e sheshtë) (si me akull), si bazë, mbështetje" dhe 2. "Qasa e qiellit, ose 'kupa qiellore', e konsideruar nga hebrenjtë si 'ujëra' të fortë dhe mbështetës mbi të".  Një emër i lidhur, riqqua' (  që gjendet në Numrat 16.38 (Hebraisht numërimi 17.3), i referohet procesit të goditjes me çekan të metalit në fletë.  Gerhard von Rad shpjegon:
{{Quote|text=Rāqīaʿ means that which is firmly hammered, stamped (a word of the same root in Phoenecian means "tin dish"!). The meaning of the verb rqʿ concerns the hammering of the vault of heaven into firmness (Isa. 42.5; Ps.136.6). The Vulgate translates rāqīaʿ with firmamentum, and that remains the best rendering.|source=Gerhard von Rad }}

 Historia 

 Kozmologjia e lashtë e Lindjes së Afërt 
Kozmologjia e afërt lindore është e njohur kryesisht nga literatura kuneiforme (si Enūma Eliš )  dhe Bibla :  në veçanti, tregimi i krijimit të Zanafillës si dhe disa referenca kalimtare në Psalmet dhe Librin e Isaias . Midis këtyre dy burimeve kryesore, ekziston një marrëveshje themelore në modelet kozmologjike të theksuara: kjo përfshinte një botë të sheshtë dhe me gjasë në formë disku me një kupë qiellore të fortë. Dy paraqitjet kryesore strukturore të qiellit ishin se ajo ishte e sheshtë dhe fluturonte mbi Tokë, ose se ishte një kube dhe e mbyllur tërësisht sipërfaqen e Tokës. Përtej kupës qiellore janë ujërat e sipërme, mbi të cilat akoma më tej është vendbanimi hyjnor.  Hendeku midis parajsës dhe tokës u mbyll me zigurat dhe këto shkallë të mbështetura që lejonin perënditë të zbrisnin në Tokë nga mbretëria qiellore. Një pllakë balte babilonase e shekullit të 6-të para Krishtit ilustron një hartë botërore. 

 Kozmologjia e hershme greke 
Përpara studimit sistematik të kozmosit nga Shkolla Jonike në qytetin e Miletit në shekullin e 6 para Krishtit, konceptimi i hershëm grek i kozmologjisë ishte i lidhur ngushtë me atë të kozmologjisë së afërt lindore dhe parashikonte një Tokë të sheshtë me një kupë qiellore të fortë mbi Tokë. mbështetur nga shtylla. Megjithatë, puna e Anaksimandrit, Anaksimenit dhe Talesit, e ndjekur nga teoricienët klasikë grekë si Aristoteli dhe Ptolemeu, nxorën nocionet e një Toke sferike dhe të një Toke që noton në qendër të kozmosit në vend të qëndrimit në një trup uji. Kjo foto ishte gjeocentrike dhe përfaqësonte kozmosin në tërësi si sferike. 

 Kozmologjia patristike 
Një problem për interpretuesit e krishterë ishte në kuptimin e dallimit midis qiellit të krijuar në ditën e parë dhe kupës qiellore të krijuar në ditën e dytë. Për Origenin, zgjidhja ishte duke supozuar dy qiej dhe dy Toka: një çift i krijuar në ditën e parë që banonte në rajonin e padukshëm dhe suprem të krijimit dhe një çift i dukshëm (që korrespondon me qiellin e qiellit nga dita e dytë dhe "tokën e thatë". " nga i treti) që veproi si homologu i tij trupor, fizik dhe si fusha në të cilën ekzistonin njerëzit. Duke i bërë thirrje një ndarjeje platonike midis materies bazë dhe qiellore ose shpirtërore, Agustini i Hippo-së do të bënte dallimin midis ujërave nën kupë qiellore dhe ujërave mbi kupë qiellore. Kjo përfshinte një interpretim shpirtëror të ujërave të sipërme. Në këtë, ai u pasua nga John Scotus Eriugena . Ambrose luftoi me të kuptuar se si mund të mbaheshin ujërat mbi qiell, duke pasur parasysh natyrën sferike të kozmosit: zgjidhja duhej kërkuar në sundimin e Zotit mbi kozmosin, në të njëjtën mënyrë që Zoti e mbajti Tokën në mes të kozmosi edhe pse nuk ka mbështetje.  Bede arsyetoi se ujërat mund të mbaheshin në vend nëse do të ishin të ngurta të ngrira: siderum caelum (qielli i trupave qiellorë) u bë i fortë ( firmatum ) në mes të ujërave, kështu që duhet të interpretohet se kishte qëndrueshmërinë e gurit kristalor ( cristallini Iapidis ).  Gregori i Nyssa sugjeroi që malet të arrinin deri në qiej për të mbajtur ujërat. Vasili i Cezaresë, në Hexaemeron e tij përshkruante një kupë qiellore me kupolë me një pjesë të poshtme të sheshtë që formonte një xhep ose membranë në të cilën mbaheshin ujërat. Debati mbi mirëmbajtjen e ujërave mbi qiell vazhdoi deri në mesjetë . Këto interpretime paraqesin një divergjencë të konsiderueshme nga pamjet kozmologjike afër lindore të qiellit dhe ujërave të saj sipër. Për më tepër, debatet mesjetare shpesh shtroheshin në pyetjen se nga përbëheshin ujërat e sipërme. Pikëpamjet e ndryshme ishin shfaqur tashmë midis Etërve të Kishës, duke përfshirë se ajo ishte krijuar nga ajri, nga katër elementët ose nga një element i pestë ende i dallueshëm. Nëse kupa qiellore ishte e fortë/e fortë apo e butë/lëngtë ishte gjithashtu për debat: nocioni i një kupën qiellore të butë apo të lëngshme u mbajt derisa u sfidua në shekullin e 13-të nga prezantimi i kozmosit Aristoteliano-Ptolemaik, një prirje që vetëm kulmojnë në shekullin e 16-të. 

 Kozmologjia hebreje 
Një koleksion i veçantë idesh rreth kozmosit u hartuan dhe u regjistruan në literaturën rabinike, megjithëse konceptimi është i rrënjosur thellë në traditën e kozmologjisë së afërt lindore të regjistruar në burimet hebraike, akadiane dhe sumeriane, të kombinuara me disa ndikime shtesë në greqishten më të re. ide rreth strukturës së kozmosit dhe qiejve në veçanti.  Rabinët i shihnin qiejt si një objekt të ngurtë të përhapur mbi Tokë, i cili përshkruhej me fjalën hebraike biblike për qiellin, raki'a . Dy imazhe u përdorën për ta përshkruar atë: ose si kube, ose si tendë; kjo e fundit është frymëzuar nga referencat biblike, megjithëse kjo e fundit është pa precedent të dukshëm.  Sa i përket përbërjes së tij, ashtu si në literaturën kuneiforme, tekstet rabinike përshkruajnë se kupa qiellore ishte bërë nga një formë e ngurtë uji, jo vetëm nga uji i lëngshëm konvencional i njohur në Tokë. Një traditë e ndryshme bën një analogji midis krijimit të qiellit dhe gjizës së qumështit në djathë. Një traditë tjetër është se një kombinim i zjarrit dhe ujit përbën qiejt. Kjo është disi e ngjashme me një pamje që i atribuohet Anaksimandrit, ku kupa qiellore është bërë nga një përzierje e nxehtësisë dhe të ftohtit (ose zjarrit dhe lagështisë).  Një mosmarrëveshje tjetër kishte të bënte me atë se sa e trashë ishte kupa qiellore. Një pikëpamje që i atribuohet R. Joshua b. R. Nehemiah ishte se ishte jashtëzakonisht i hollë, jo më i trashë se dy ose tre gishta. Disa rabinë e krahasuan atë me një gjethe. Nga ana tjetër, disa rabinë e shihnin atë si jashtëzakonisht të trashë. U bënë vlerësime se ishte aq i trashë sa një udhëtim 50 vjeçar ose një udhëtim 500 vjeçar. Debatet mbi trashësinë e kupës qiellore ndikuan gjithashtu në debatet mbi shtegun e diellit në udhëtimin e tij, ndërsa ai kalon nëpër kupë qiellore përmes kalimeve të quajtura "dyert" ose "dritaret" e parajsës.  Numri i qiejve ose qiellit shpesh jepej si më shumë se një: ndonjëherë dy, por shumë më shpesh shtatë. Është e paqartë nëse nocioni i shtatë qiejve lidhet me kozmologjinë e hershme të afërt lindore apo nocionin grek të rrethimit të Tokës me shtatë sfera koncentrike: një për diellin, një për hënën dhe një për secilën nga pesë sferat e tjera. planetë (të njohur).  Një sërë diskutimesh shtesë në tekstet rabinike që rrethojnë qiellin përfshin ato në ujërat e sipërme,  lëvizjet e trupave qiellorë dhe fenomenet e reshjeve,  dhe më shumë.  

Kupa qiellore shfaqet gjithashtu në literaturën hebraike jo-rabine, si për shembull në pikëpamjet kozmogonike të paraqitura në apokrife . Një shembull i spikatur është në Librin e Enokut, i shkruar rreth vitit 300 para Krishtit. Në këtë tekst, dielli lind nga një nga gjashtë portat nga lindja. Përshkon qiellin dhe futet në një dritare përmes kupës qiellore në perëndim. Dielli më pas udhëton prapa kupës qiellore përsëri në skajin tjetër të Tokës, prej nga mund të lindte përsëri.  Në Testamentin e Solomonit, qiejt janë konceptuar në një strukturë trepalëshe dhe demonët janë portretizuar si të aftë të fluturojnë lart dhe të kalojnë kupa qiellore në mënyrë që të përgjojnë vendimet e Perëndisë.  Një shembull tjetër i letërsisë hebraike që përshkruan kupa qiellore mund të gjendet në poezinë samaritane . 

 Kozmologjia islame 
Kurani përshkruan një kupën qiellore konkrete mbi Tokë, të ndërtuar nga Zoti dhe të ngritur lart:   kupa qiellore nuk mbahet nga ndonjë shtyllë, por nga Zoti që e mirëmban atë drejtpërdrejt, në një përshkrim që i ngjan teologut sirian Jakob nga Serugh. në Hexaemeron e tij .  Një tjetër e përbashkët midis të dyve është përshkrimi i kupës qiellore si të zbukuruar nga yjet.  Qiejt krahasohen me një çati, strukturë dhe ndërtesë pa çarje apo çarje. Është jashtëzakonisht i gjerë dhe i shtrirë, por gjithashtu po zgjerohet vazhdimisht.  Megjithëse ka pasur disa mosmarrëveshje rreth formës së saktë të qiellit kuranor (kryesisht nëse është e sheshtë apo me kube), studimi më i fundit nga Tabatabaʾi dhe Mirsadri favorizon një kupën qiellore të sheshtë.  Përveç kësaj, ka shtatë qiej ose kupa qiellore   dhe ato u bënë nga tymi gjatë javës së krijimit, që i ngjan pamjes së Vasilit të Cezaresë . 

 Kozmologjia moderne 
Modeli i krijuar nga Aristoteli u bë modeli dominues në botëkuptimin klasik dhe mesjetar, madje edhe kur Koperniku vendosi Diellin në qendër të sistemit, ai përfshiu një sferë të jashtme që mbante yjet (dhe duke e bërë tokën të rrotullohet çdo ditë sipas saj boshti e lejoi qiellin të ishte plotësisht i palëvizshëm). Studimet e Tycho Brahe për novën e vitit 1572 dhe kometën e 1577 ishin sfidat e para të mëdha për idenë se rruzullat ekzistonin si objekte materiale të ngurta, të pakorruptueshme,  dhe në 1584 Giordano Bruno propozoi një kozmologji pa një qiell qiellor: univers i pafund në të cilin yjet janë në të vërtetë diej me sistemet e tyre planetare. Giordano Bruno, De l'infinito universo e mondi (On the Infinite Universe and Worlds), 1584. Pasi Galileo filloi të përdorte një teleskop për të ekzaminuar qiellin, u bë më e vështirë të argumentohej se qiejt ishin të përsosur, siç kërkonte filozofia Aristoteliane, dhe deri në vitin 1630 koncepti i rruzullit të ngurtë nuk ishte më dominues. 

 Shih edhe 
 Qielli
 Gjithësia
 Kozmologjia

 Referime 

Kategoria:Astronomi
Kategoria:Kozmologji