Führerprinzip

Në historinë politike të Gjermanisë,  (shqip. "Parimi i Drejtuesit") ishte baza e autoritetit ekzekutiv në qeverinë e Gjermanisë naziste (1933-1945), që do të thoshte se fjala e Fyhrerit është mbi të gjitha ligjet e shkruara dhe se politikat, vendimet dhe zyrat e qeverisë të gjitha funksionojnë drejt realizimi i vullnetit të Fyhrerit. Në praktikë, Führerprinzip ishte diktatura e liderit për të diktuar ideologjinë dhe politikat e një partie politike; prandaj, një diktaturë e tillë personale është një karakteristikë themelore e nazizmit.

Qeveria naziste zbatoi Führerprinzip në të gjithë shoqërinë civile të Gjermanisë, kështu që organizatat e biznesit dhe institucionet civile drejtoheshin nga një udhëheqës i emëruar, në vend që të drejtoheshin nga një komitet i zgjedhur ekspertësh profesionistë, veçanërisht shkollat (publike dhe private),Nicholas (2006), p. 74 shoqatat sportive, dhe fabrikat. Si një temë e zakonshme e propagandës naziste, Parimi i Drejtuesit kërkonte bindjen personale ndaj drejtuesit suprem, i cili - me vullnetin personal dhe forcën e vullnetit - shkel me vendosmëri sundimin e ligjit të qenësishëm për qeverinë legjitime, siç ushtrohet nga komisionet e emëruara, burokracitë dhe parlamentet e zgjedhura.Leiser (1975), pp. 29–30, 104–105.

Në historinë e Gjermanisë, interpretimi kulturor i udhëheqësve të kombit gjerman - nga mbreti Frederiku i Madh (mbretëroi 1740-1786) te kancelari Oto von Bismark (sundoi 1871-1890) - dhe kultura kombëtare e sagës nordike, theksoi vlerën ultranacionaliste të Führerprinzip, autoriteti politik i një lideri suprem vizionar hyjnizuar nga populli.Nicholas (2006), p. 78.
Kategoria:Filozofi politike
Kategoria:Fjalë e shprehje gjermane
Kategoria:Artikuj që përmbajnë tekst në gjermanisht