Arti si përvojë

Arti si përvojë (1934) është shkrimi kryesor i John Dewey mbi estetikën, i mbajtur fillimisht si Leksioni i parë i William James në Harvard (1932). Estetika e Dewey është gjetur e dobishme në një numër disiplinash, duke përfshirë mediat e reja.

Dewey kishte shkruar më parë artikuj mbi estetikën në vitet 1880 dhe e kishte trajtuar më tej këtë çështje në Demokracia dhe edukimi (1915). Në veprën e tij kryesore, Përvoja dhe natyra (1925), ai hodhi fillimet e një teorie të përvojës estetike dhe shkroi dy ese të rëndësishme për Filozofinë dhe qytetërimin (1931). Stanford Encyclopedia of Philosophy

 Vështrim i përgjithshëm 
Teoria e Dewey është një përpjekje për të zhvendosur kuptimin e asaj që është thelbësore dhe karakteristike për procesin e artit nga manifestimet e tij fizike në 'objektin shprehës' në procesin në tërësinë e tij, një proces elementi themelor i të cilit nuk është më 'vepra e artit' materiale, por më tepër zhvillimi i një 'përvoje'. Përvoja është diçka që ndikon personalisht në jetën e dikujt. Kjo është arsyeja pse këto teori janë kaq vendimtare për jetën sociale dhe arsimore të njerëzve.

Megjithatë, një ndryshim i tillë në theks nuk nënkupton që objekti individual i artit ka humbur rëndësinë; larg tij, parësia e tij sqarohet: njeriu njeh një objekt si vend primar për proceset dialektike të përvojës, si rast unifikues për këto përvoja. Nëpërmjet objektit shprehës, artisti dhe vëzhguesi aktiv ndeshen me njëri-tjetrin, mjediset e tyre materiale dhe mendore dhe kulturën e tyre në përgjithësi.

Përshkrimi i aktit aktual të përjetimit është nxjerrë shumë nga teoritë biologjike/psikologjike që Dewey shpjegoi në zhvillimin e tij të psikologjisë funksionale. Në artikullin e Dewey mbi psikologjinë e harkut refleks, ai shkruan se të dhënat shqisore dhe stimuli i kësaj bote hyjnë te individi nëpërmjet kanaleve të organeve shqisore aferente dhe se perceptimi i këtyre stimujve është një përmbledhje:

Shkëmbimi ndijor biologjik midis njeriut, të cilin Dewey e quan 'krijesa e gjallë' në art si përvojë, dhe mjedisit, është baza e teorisë së tij estetike:

Ky citim është një zgjerim dramatik i kufijve të filozofisë estetike, sepse demonstron lidhjet e artit me përvojën e përditshme dhe duke vepruar kështu u kujton njerëzve përgjegjësitë më të larta që arti, shoqëria dhe individi i kanë pasur gjithmonë njëri-tjetrit:

Shihni veprën e tij me titull Përvoja dhe natyra për një diskutim të zgjeruar të 'Përvojës' në filozofinë e Dewey.

 Krijesa e gjallë 
John Dewey ofron një teori të re të artit dhe përvojën estetike. Dewey propozon se ekziston një vazhdimësi midis përvojës së rafinuar të veprave të artit dhe aktiviteteve dhe ngjarjeve të përditshme, dhe për të kuptuar estetikën duhet filluar me ngjarjet dhe skenat e jetës së përditshme. Kjo ide qëndron në kundërshtim me teoritë estetike të paraqitura nga Immanuel Kant dhe gjithashtu përkrahësit e idealizmit gjerman, të cilat historikisht janë treguar se favorizojnë disa forma të artit shumë të klasikizuara, të njohura zakonisht si 'Arti i Lartë' ose Arti i Bukur . Dewey argumenton për vlefshmërinë e 'artit popullor' duke deklaruar:

Të theksosh atë që është estetike në një përvojë nuk do të thotë të theksosh atë që është apolitike ose jopraktike ose ndryshe margjinale në lidhje me atë përvojë; në vend të kësaj, duhet të theksohet se në çfarë mënyrash ajo përvojë, si estetike, është një "manifestim, një rekord dhe kremtim i jetës së një qytetërimi, një mjet për të nxitur zhvillimin e tij" dhe, për aq sa ajo përvojë estetike lidhet me llojet e përvojave të pasura në përgjithësi, është gjithashtu 'gjykimi përfundimtar mbi cilësinë e një qytetërimi'. Art as Experience p. 326

Vazhdimësia e përvojës estetike duhet rikuperuar me proceset normale të jetesës. Është detyrë e teoricienit ta bëjë të qartë këtë lidhje dhe implikimet e saj. Nëse arti do të kuptohej ndryshe nga publiku, arti do të fitonte vlerësim publik dhe do të kishte tërheqje më të gjerë.

Kritika e tij ndaj teorive ekzistuese është se ato "shpirtërojnë" artin dhe shkëputin lidhjen e tij me përvojën e përditshme. Glorifikimi i artit dhe vendosja e tij në piedestal e ndan atë nga jeta e komunitetit. Teori të tilla në fakt bëjnë dëm duke i penguar njerëzit të kuptojnë vlerën artistike të aktiviteteve të tyre të përditshme dhe të arteve popullore (filma, xhaz, tregime gazetash për shfrytëzime të bujshme) që u pëlqejnë më shumë dhe largojnë perceptimet estetike që janë një përbërës i domosdoshëm i lumturisë. 

Arti ka qëndrim estetik vetëm pasi bëhet një përvojë për qeniet njerëzore. Arti intensifikon ndjenjën e të jetuarit të menjëhershëm dhe thekson atë që është e vlefshme në kënaqësi. Arti fillon me thithjen e lumtur në aktivitet. Është i angazhuar artistikisht kushdo që e bën punën e tij me kujdes, si artistë, shkencëtarë, mekanikë, zejtarë etj. Përvoja estetike përfshin kalimin nga shqetësimi në harmoni dhe është një nga përvojat më intensive dhe më të kënaqshme të njerëzve.

Arti nuk mund të transferohet në muze. Ka arsye historike për ndarjen e artit në muze dhe galeri. Kapitalizmi, nacionalizmi dhe imperializmi kanë luajtur të gjithë një rol të madh.

 Krijesa e gjallë dhe gjërat eterike 
Titulli i kapitullit është marrë nga John Keats i cili dikur shkroi, në një letër  drejtuar Benjamin Robert Haydon,

Tek Dewey, kjo deklaratë mund të merret në disa mënyra: termi 'eterik' përdoret në lidhje me teoricienët e estetikës idealiste dhe shkollave të tjera që e kanë barazuar artin me elementë të paarritshëm për kuptimin dhe përvojën e përbashkët për shkak të cilësive të tyre të perceptuara transhendente, shpirtërore. Kjo shërben si një dënim i mëtejshëm i teorisë estetike që e ngre në mënyrë të padrejtë artin shumë mbi rrënjët pragmatike, eksperimentale nga të cilat ai është nxjerrë.

Një interpretim tjetër i frazës mund të jetë se 'toka dhe përmbajtja e saj' duke qenë, me sa duket, përbërësit për të formuar 'gjërat eterike' shpjegon më tej idenë e estetikës pragmatiste të Dewey. Me fjalë të tjera, 'toka dhe përmbajtja e saj' mund t'i referohet 'përvojës njerëzore' që përdoret për të krijuar art, ('gjërat eterike') e cila, megjithëse rrjedh nga toka dhe përvoja, ende përmban një cilësi të perëndishme, krijuese jo të qenësishme. në krijimin origjinal.

Duke trajtuar ndërhyrjen e të mbinatyrshmes në art, mitologji dhe ceremoni fetare, Dewey mbron nevojën për ezoterikë përveç racionalizmit të pastër. Për më tepër, imagjinata njerëzore shihet nga Dewey si një mjet i fuqishëm sintetizues për të shprehur përvojën me mjedisin. Në thelb, vetëm racionaliteti nuk mund të mjaftojë as për të kuptuar plotësisht jetën ose për të siguruar një ekzistencë të pasuruar.

Dewey shkruan se sjelljet dhe ritualet fetare ishin

Arti dhe mitologjia (estetike), sipas Dewey, është një përpjekje për të gjetur dritën në një errësirë të madhe. Arti i drejtohet drejtpërdrejt ndjenjës dhe imagjinatës sensuale, dhe shumë përvoja estetike dhe fetare ndodhin si rezultat i energjisë dhe materialit të përdorur për të zgjeruar dhe intensifikuar përvojën e jetës.

Duke u kthyer te Keats, Dewey mbyll kapitullin duke iu referuar një tjetër pasazhi të Keats, 

Lidhur me pasazhin, Dewey trajton doktrinën e zbulesës hyjnore dhe rolin e imagjinatës në përvojë dhe art.

 Të kesh një përvojë 
John Dewey bën dallimin midis përvojës në përgjithësi dhe përvojës "një". Përvoja ndodh vazhdimisht, pasi njerëzit janë gjithmonë të përfshirë në procesin e të jetuarit, por shpesh ndërpritet dhe ndërpritet, me konflikte dhe rezistencë. Shumë herë njerëzit nuk shqetësohen për lidhjen e ngjarjeve, por përkundrazi ka një vazhdimësi të lirshme, dhe kjo është jo estetike. Sidoqoftë, përvoja nuk është një përvojë.

Një përvojë ndodh kur një punë përfundon në mënyrë të kënaqshme, një problem zgjidhet, luhet një lojë, përfundon një bisedë dhe përmbushja dhe përfundimi përfundojnë përvojën. Në një përvojë, çdo pjesë e njëpasnjëshme rrjedh lirshëm. Një përvojë ka një unitet dhe episodet shkrihen në një unitet, si në një vepër arti. Përvoja mund të ketë qenë diçka me rëndësi të madhe ose thjesht të vogël.

Një përvojë e tillë ka cilësinë e vet individualizuese. Një përvojë është individuale dhe e vetme; secila ka fillimin dhe fundin e vet, komplotin e vet dhe cilësinë e tij unike që përshkon të gjithë përvojën. Importi përfundimtar është intelektual, por dukuria është gjithashtu emocionale. Përvoja estetike nuk mund të dallohet ashpër nga përvojat e tjera, por në një përvojë estetike, struktura mund të ndihet dhe njihet menjëherë, ka plotësi dhe unitet dhe domosdoshmërisht emocion. Emocioni është forca lëvizëse dhe çimentuese.

Nuk ka asnjë fjalë të vetme për të kombinuar "artistik" dhe "estetik", për fat të keq, por "artistik" i referohet prodhimit, të bërit dhe të bërit, dhe "estetik" për të vlerësuar, perceptuar dhe shijuar. Që një vepër të jetë art, duhet të jetë edhe estetike. Puna e artistit është të ndërtojë një përvojë që do të përjetohet estetikisht.

 Akti i të shprehurit 
Shprehja artistike nuk është “spontane”. Shpërthimi i thjeshtë i emocioneve nuk është shprehje artistike. Arti kërkon periudha të gjata aktiviteti dhe reflektimi, dhe vjen vetëm për ata që janë të zhytur në vëzhgimin e përvojës. Puna e një artisti kërkon reflektim mbi përvojën e kaluar dhe një shoshitje të emocioneve dhe kuptimeve nga ajo përvojë e mëparshme. Që një aktivitet të shndërrohet në një shprehje artistike, duhet të ketë emocione, trazira dhe një nxitje nga brenda për të dalë jashtë. Arti është shprehës kur ka një përthithje të plotë në subjekt dhe arrihet një unison i përvojës së tashme dhe të kaluar.

Ka vlera dhe kuptime të shprehura më së miri nga materiale të caktuara të dukshme ose të dëgjueshme. Orekset e njohin veten më mirë kur shpërfytyrohen artistikisht. Shprehja artistike sqaron emocionet e turbullta. Procesi është në thelb i njëjtë tek shkencëtarët dhe filozofët, si dhe tek ata të përcaktuar në mënyrë konvencionale si artistë. Cilësia estetike do t'i përmbahet të gjitha mënyrave të prodhimit në një shoqëri të rregulluar mirë.

 Objekti shprehës 
Kapitulli i pestë Dewey i drejtohet objektit shprehës. Ai beson se objekti nuk duhet parë i izoluar nga procesi që e ka prodhuar, as nga individualiteti i vizionit nga i cili ka ardhur. Teoritë të cilat thjesht përqendrohen në objektin shprehës qëndrojnë në atë se si objekti përfaqëson objektet e tjera dhe injorojnë kontributin individual të artistit. Anasjelltas, teoritë që fokusohen thjesht në aktin e të shprehurit priren ta shohin shprehjen thjesht në termat e shkarkimit personal.

Veprat e artit përdorin materiale që vijnë nga një botë publike dhe zgjojnë perceptime të reja për kuptimet e asaj bote, duke lidhur organikisht universalen dhe individin. Vepra e artit është përfaqësuese, jo në kuptimin e riprodhimit të mirëfilltë, që do të përjashtonte personalen, por në atë që u tregon njerëzve natyrën e përvojës së tyre.

Dewey vëren se disa që e kanë mohuar kuptimin e artit e kanë bërë këtë me supozimin se arti nuk ka lidhje me përmbajtjen e jashtme. Ai pajtohet se arti ka një cilësi unike, por argumenton se kjo bazohet në kuptimin e tij përqendrues që gjendet në botë. Për Dewey, Tintern Abbey aktual shprehet në poezinë e Wordsworth për të dhe një qytet shprehet në festimet e tij. Në këtë, ai është krejtësisht i ndryshëm nga ata teoricienë që besojnë se arti shpreh emocionet e brendshme të artistit. Dallimi midis artit dhe shkencës është se arti shpreh kuptime, ndërsa shkenca i shpreh ato. Një deklaratë jep udhëzime për marrjen e një përvoje, por nuk ofron një përvojë. Uji që është H2O tregon se si të merret ose testohet për ujë. Nëse shkenca do të shprehte natyrën e brendshme të gjërave, do të ishte në konkurrencë me artin, por nuk e bën. Arti estetik, ndryshe nga shkenca, përbën një përvojë.

Një poezi vepron në dimensionin e përvojës së drejtpërdrejtë, jo të përshkrimit apo logjikës propozicionale. Ekspresiviteti i një pikture është vetë piktura. Kuptimi është atje përtej përvojës private të piktorit apo të shikuesit. Një pikturë e një ure nga Van Gogh nuk është përfaqësuese e një ure apo edhe e emocionit të Van Gogh. Përkundrazi, me anë të paraqitjes piktoreske, Van Gogh i paraqet shikuesit një objekt të ri në të cilin shkrihen emocionet dhe skena e jashtme. Ai zgjedh materialin me synimin për të shprehur, dhe fotografia është shprehëse në masën që ai ka sukses.

Dewey vëren se kritiku formalist i artit Roger Fry foli për marrëdhëniet e linjave dhe ngjyrave që po bëhen plot kuptime pasionante brenda artistit. Për Fry objekti si i tillë tenton të zhduket në të gjithë vizionin. Dewey pajtohet me pikën e parë dhe me idenë se përfaqësimi krijues nuk është i sendeve natyrore siç ndodhin fjalë për fjalë. Ai shton megjithatë se piktori i afrohet skenës me përvoja të sfondit të ngarkuar me emocione. Linjat dhe ngjyrat e veprës së piktorit kristalizohen në një harmoni apo ritëm specifik, i cili është funksion edhe i skenës në ndërveprimin e saj me shikuesin. Ky pasion në zhvillimin e një forme të re është emocioni estetik. Emocioni i mëparshëm nuk harrohet por shkrihet me emocionin që i përket vizionit të ri.

Dewey, pra, kundërshton idenë se kuptimet e vijave dhe ngjyrave në një pikturë do të zëvendësonin plotësisht kuptimet e tjera që i bashkëngjiten skenës. Ai gjithashtu hedh poshtë nocionin se vepra arti shpreh vetëm diçka ekskluzive për artin. Teoria se lënda është e parëndësishme për artin i detyron mbrojtësit e saj që ta shohin artin si ezoterik. Të dallosh vlerat estetike të përvojës së zakonshme (të lidhura me lëndën) dhe vlerat estetike të artit, siç dëshironte Fry, është e pamundur. Nuk do të kishte asgjë për të pasionuar artisten nëse do t'i qasej temës pa interesa dhe qëndrime. Artistja fillimisht sjell kuptim dhe vlerë nga përvoja e mëparshme tek vëzhgimi i saj duke i dhënë objektit ekspresivitetin e tij. Rezultati është një objekt krejtësisht i ri i një përvoje krejtësisht të re.

Për Dewey, një vepër arti sqaron dhe pastron kuptimin e ngatërruar të përvojës së mëparshme. Në të kundërt, një vizatim jo-artistik që thjesht sugjeron emocione përmes rregullimeve të vijave dhe ngjyrave është i ngjashëm me një tabelë që tregon, por nuk përmban kuptim: shijohet vetëm për shkak të asaj që u kujtojnë njerëzve. Gjithashtu, ndërsa një deklaratë ose një diagram tregon shumë gjëra të të njëjtit lloj, një objekt shprehës individualizohet, për shembull në shprehjen e një depresioni të veçantë.

 Substanca dhe forma 
Në përputhje me të menduarit e tij jo-dualist, Dewey nuk bën një dallim të mprehtë midis substancës dhe formës. Ai thekson se “nuk mund të bëhet asnjë dallim, përveçse në reflektim, midis formës dhe substancës”. Për Dewey, substanca është e ndryshme nga lënda. Dikush mund të thotë se Ode për një Nightingale e Keats ka një bilbil për një temë, por për Dewey thelbi i poemës është poema. Substanca përfaqëson kulmin e përpjekjeve krijuese të artistit. Forma për Dewey është cilësia e të pasurit formë. Pasja e formës lejon që substanca të evokohet në një mënyrë të tillë që "mund të hyjë në përvojat e të tjerëve dhe t'u mundësojë atyre të kenë përvoja më intensive dhe më të plota të tyre". Ky proces ilustron marrëdhënien triadike të Dewey midis artistit, objektit të artit dhe shikuesit krijues.

 Historia natyrore e formës 
Në këtë kapitull, Dewey thotë se "kushtet formale të formës artistike" janë "të rrënjosura thellë në vetë botën". Ndërveprimi i organizmit të gjallë me mjedisin e tij është burimi i të gjitha formave të rezistencës, tensionit, avancimit, ekuilibrit - domethënë të atyre elementeve thelbësore për përvojën estetike dhe që, vetë, përbëjnë formën. Këta elementë të ndërveprimit përmblidhen në një term të gjerë për Dewey, ritëm. Ai pohon: "Ka ritëm në natyrë përpara se të ekzistojë poezia, piktura, arkitektura dhe muzika". Rrjedhimisht, ka kuptim që dikush të shohë estetikisht sipas Dewey. Për shembull, analogjia e njerëzve që shohin një ndërtesë nga një traget. Në këtë rast, personi që sheh estetikisht është ai që është në gjendje të shohë si artisti, ai që njeh marrëdhëniet e pjesëve me të tërën etj. Këto ritme më të mëdha të natyrës përfshijnë ciklet e ditës dhe të natës, stinët, riprodhimi i bimëve dhe kafshëve, si dhe zhvillimi i zejeve njerëzore të nevojshme për të jetuar me këto ndryshime në natyrë. Kjo çon në zhvillimin e ritualeve për mbjellje, korrje, madje edhe luftë. Këto ritme ndryshimi dhe përsëritjeje janë vendosur thellë në ndërdijen njerëzore. Nëpërmjet kësaj rruge nga natyra, njerëzit gjejnë ritmet thelbësore të të gjitha arteve. Dewey shkruan: "Nën ritmin e çdo arti dhe të çdo vepre arti qëndron, si një substrat në thellësitë e nënndërgjegjes, modeli bazë i marrëdhënieve të krijesës së gjallë me mjedisin e tij". Vendosja estetike e këtyre ritmeve përbën formën artistike.

 Organizimi i energjive 
Energjia përshkon veprën e artit dhe sa më shumë që ajo energji të qartësohet, intensifikohet dhe përqendrohet, aq më bindëse duhet të jetë vepra e artit. Dewey jep shembullin e fëmijëve të vegjël që synojnë të interpretojnë një shfaqje. "Ata bëjnë gjeste, bien dhe rrotullohen, secili për llogari të tij, me pak referencë për atë që po bëjnë të tjerët." Kjo është në kontrast me lojën "e ndërtuar mirë dhe e ekzekutuar mirë". Megjithatë, nuk do të thotë domosdoshmërisht që ky i fundit të luajë do të jetë më i mirë se i pari. Ky është thjesht një rast ekstrem i vlerave estetike të kundërta të bazuara në organizime të ndryshme të energjisë. Organizimi i energjisë manifestohet në modele ose intervale, tani më shumë tani më pak. Ky model është i lidhur me idetë e mëparshme të Dewey mbi ritmin. Ai shkruan se rastet e energjisë janë "pjesë-pjesë, njëra duke zëvendësuar një tjetër ... Dhe kështu ne sillemi përsëri në ritëm." Megjithatë, organizimi i energjive nuk është i njëjtë me ritmin. Organizimi i energjisë është i rëndësishëm si "element i përbashkët në të gjitha artet" për "prodhimin e një rezultati". Shkathtësia artistike ilustron organizimin e aftë të energjisë. Një mbitheksim i një burimi të vetëm energjie (në kurriz të burimeve të tjera të energjisë) në një vepër arti tregon organizim të dobët të energjisë. Në fund të kapitullit, Dewey pohon se arti, në fakt, "është i definueshëm vetëm si organizim i energjive". Fuqia e artit për të "lëvizur dhe trazuar, dhe qetësuar" është e kuptueshme vetëm kur "fakti i energjisë" është në qendër të një kuptimi të artit. Cilësitë e rendit dhe ekuilibrit në veprat e artit rrjedhin nga përzgjedhja e energjisë së rëndësishme. Prandaj, arti i madh gjen dhe shpërndan energji ideale.

 Substanca e përbashkët e arteve 
Në këtë kapitull Dewey shqyrton disa cilësi që janë të përbashkëta për të gjitha veprat e artit. Në fillim të kapitullit, Dewey diskuton ndjenjën e një "konfiskimi total", një ndjenjë të "një tërësie gjithëpërfshirëse ende të paartikuluar" që njeriu e ndjen menjëherë gjatë përjetimit të një vepre arti. Kjo ndjenjë e tërësisë, e të gjitha pjesëve të bashkimit të punës, mund të intuitohet vetëm. Pjesë të veprës së artit mund të diskriminohen, por ndjenja e tyre e bashkimit është një cilësi e intuitës. Pa këtë "cilësi mbështjellëse të intuituar, pjesët janë të jashtme me njëra-tjetrën dhe të lidhura mekanikisht".

Kjo ndjenjë e tërësisë që përcjell vepra artistike e dallon veprën nga sfondi në të cilin ndodhet. Dëshmia e kësaj ideje të veprës së artit që qëndron e veçuar nga sfondi i saj është "ndjenja jonë e vazhdueshme e gjërave si përkatësi ose jo, të rëndësisë, një ndjenjë që është e menjëhershme". Megjithatë, sfondi përfaqëson "zarfin e pakufizuar" të botës ku njerëzit jetojnë, dhe vepra e artit, megjithëse shihet si një gjë diskrete, është e lidhur ngushtë me sfondin më të madh. Njerëzit e intuitojnë këtë lidhje dhe në këtë proces ka diçka mistike. "Një përvojë bëhet mistike në shkallën në të cilën sensi, ndjenja, e mbështjelljes së pakufizuar bëhen intensive - siç mund të ndodhë në përvojën e një objekti arti." Megjithëse kjo cilësi mistike mund të mos jetë një substancë e përbashkët e të gjitha objekteve të artit, ndjenja e tërësisë brenda objektit dhe lidhja e tij me sfondin janë.

Një substancë tjetër e përbashkët për të gjitha veprat e artit lidhet me idenë e mjeteve dhe qëllimeve. Në veprat estetike dhe përvojën estetike, mjetet dhe qëllimet bashkohen. Mjetet janë qëllime në estetikë. Jo-estetika ka një ndarje të qartë të mjeteve dhe qëllimeve: mjetet janë thjesht mjete, hapa mekanikë që përdoren vetëm për të arritur qëllimin e dëshiruar. Dewey përdor idenë e "udhëtimit" si shembull. Udhëtimi jo estetik ndërmerret thjesht për të mbërritur në destinacion; çdo hap për të shkurtuar udhëtimin merret me kënaqësi. Udhëtimi estetik ndërmerret për "kënaqësinë e lëvizjes dhe shikimit të asaj që shohim". Zgjerimi i përvojës joestetike mund të çojë në zhgënjim dhe padurim, ndërsa nxjerrja e përvojës estetike mund të rrisë një ndjenjë kënaqësie.

Çdo vepër arti dhe disiplinë arti ka një "medium të veçantë" që e shfrytëzon. Duke vepruar kështu, disiplinat e ndryshme arrijnë ndjenjën e tërësisë në një vepër të caktuar dhe bashkimin e qëllimeve dhe mjeteve në mënyra cilësisht të ndryshme. “Mediat janë të ndryshme në arte të ndryshme. Por zotërimi i një mediumi u takon të gjithëve. Përndryshe ato nuk do të ishin shprehëse, as pa substancën e përbashkët nuk do të mund të kishin formë.”

Dewey diskuton një çështje tjetër që është e përbashkët për thelbin e të gjitha veprave të artit: hapësirën dhe kohën. Si hapësira ashtu edhe koha kanë cilësi të dhomës, shtrirjes dhe pozicionit. Për konceptin e hapësirës, ai i identifikon këto cilësi si hapësirë, hapësirë dhe hapësirë. Dhe për konceptin e kohës: tranzicioni, qëndrueshmëria dhe data. Dewey ia kushton pjesën më të madhe të pjesës së mbetur të kapitullit një diskutimi të këtyre cilësive në vepra dhe disiplina të ndryshme arti.

Në paragrafët e fundit, Dewey përmbledh kapitullin. Ai pretendon se duhet të ketë substancë të përbashkët në art "sepse ka kushte të përgjithshme pa të cilat një përvojë nuk është e mundur". Në fund të fundit, pra, është personi që përjeton veprën e artit ai që duhet të dallojë dhe vlerësojë këto cilësi të përbashkëta, sepse “kuptueshmëria e një vepre arti varet nga prania e kuptimit që e bën individualitetin e pjesëve dhe marrëdhënien e tyre në të gjithë të pranishme drejtpërdrejt në syrin dhe veshin e stërvitur në perceptim.”

 Substanca e larmishme e arteve 
Dewey argumenton se koncepti i "artit" mund të bëhet emër vetëm kur të ketë marrë një cilësi të të bërit dhe të veprimit. Ai i drejtohet se kur i referohemi veprimeve të tilla si interpretimi apo të kënduarit si "art", po themi gjithashtu se ka art brenda veprimit. Për shkak të kësaj, produktet e artit janë të ndara nga vepra e artit.

Për shkak të natyrës vepruese të artit, argumenton Dewey, atëherë ai nuk mund të ndahet në kategori dhe nënkategori. Ai jep një shembull të përshkrimit të ngjyrës së kuqe; Kur dikush përshkruan të kuqen si ngjyrën e një trëndafili ose të një perëndimi dielli, shpjegon Dewey, portretizohet një pasaktësi. Cilësia e së kuqes nuk është konkrete në natyrë, e kuqja e dy perëndimeve të diellit nuk do të jetë kurrë e njëjtë, as e kuqja e dy trëndafilave. E kuqja në një muzg individual është tregues i asaj përvoje.

Për shkak se këto veprime të artit përcaktohen nga çdo përvojë individuale, krijuesit e artit duhet të kuptojnë se aspektet e artit brenda secilës përvojë duhet të përkufizohen si një qasje dhe jo si një fakt i detajuar. Më tej, gjuha jonë nuk është e aftë të përfshijë në asnjë mënyrë pafundësitë e mbajtura brenda cilësive të këtyre cilësive artistike. Dewey argumenton se sa më e përgjithësuar të bëhet një qasje, aq më e lehtë është të bëhet e prekshme.

Dewey vazhdon të trajtojë konceptet shkencore të klasifikimeve. Duke përmendur poezinë, fizikën dhe kiminë si shembuj, Dewey përshkruan se si këto fusha klasifikohen në një spektër midis fushës fizike dhe intelektuale. Dewey argumenton se poezia, për shembull, thith aspektet e saj intelektuale në cilësi të matshme dhe të përcaktuara, gjë që pasqyron një pranim të intelektualizmit. Në të kundërt, Dewey argumenton se klasifikimi i tillë dështon kur përdoret si një mjet për një qëllim në krahasim me një mjet ose kornizë. Me shembujt e tij të kimisë dhe fizikës, ai përshkruan se cilësitë (ose përkufizimet e tyre) përshkruajnë se si krijohen gjërat dhe lejon një parashikim se si do të sillen dukuritë. Kjo është një kornizë për të pasur një përvojë, që Dewey sugjeron se mungon në qarqet letrare dhe teorike.

Kur merret parasysh arti, Dewey argumenton se sistemet e klasifikimit bëhen pafundësisht më komplekse në përdorim. Klasifikimi fizik dhe meta-fizik i arteve ndodh vetëm nga jashtë për vetë artin dhe vetëm me kulmin e produktit të artit. Kjo injoron tërësisht përmbajtjen estetike të veprës së artit; ai nuk adreson shqisat e trajtuara apo perceptimin e artit. Produkti fizik duhet të jetë i identifikueshëm si i ndarë nga produkti estetik, përfundon Dewey. Një përvojë është një produkt (ndoshta një nënprodukt) i përvojave me botën. Kështu duhet të themelohet teoria estetike dhe si duhet të krijohen klasifikimet. Klasifikimi, në vetvete, është një mohim i lidhjes midis qenieve njerëzore që krijojnë artet.

 Kontributi njerëzor 
Në këtë pjesë, Dewey thekson rolin që luan njeriu në krijimin dhe perceptimin e artit. Për të, arti nuk është thjesht një manifestim i botës së jashtme, por një akt aktiv i ndërveprimit midis mendjes së njeriut dhe mjedisit të tij. Në procesin krijues, individi sjell përvojat, ndjesitë dhe emocionet e veta, duke i transformuar ato në diçka që mund të komunikohet dhe përjetohet nga të tjerët. Arti është produkt i një marrëdhënieje dinamike dhe reciproke midis natyrës dhe njeriut, ku të dy kontribuojnë për të formësuar përvojën estetike.

 Sfida e filozofisë 
Dewey argumenton se një nga sfidat më të mëdha të filozofisë është të përkufizojë artin dhe përvojën estetike në terma të kuptueshëm dhe gjithëpërfshirës. Shpesh, filozofia ka pasur tendencë të ndajë artin nga jeta praktike, duke e vendosur atë në një sferë abstrakte dhe teorike. Për Dewey, kjo ndarje e bën të vështirë të kuptohet natyra e vërtetë e artit si një përvojë jetësore dhe konkrete. Sfida për filozofët është të rimendojnë mënyrat në të cilat arti mund të përfshihet në të gjitha aspektet e jetës njerëzore.

 Kritika dhe perceptimi 
Në këtë pjesë, Dewey trajton rolin e kritikës në art dhe perceptimin e publikut ndaj tij. Ai sugjeron se kritika artistike duhet të bazohet në përvojën e drejtpërdrejtë që përjeton individi, në vend se të mbështetet në teori të paracaktuara apo standarde estetike. Kritika e mirë duhet të ndihmojë publikun të zhvillojë ndjeshmërinë dhe perceptimin ndaj veprës së artit, duke e udhëhequr atë drejt një përjetimi më të thellë dhe më kuptimplotë. Sipas Dewey-t, perceptimi i artit është një proces aktiv, që kërkon përqendrim dhe angazhim nga ana e spektatorit.

 Arti dhe qytetërimi 
Dewey argumenton se arti është një reflektim i qytetërimit dhe një forcë që ndikon në zhvillimin e tij. Në këtë seksion, ai shqyrton marrëdhënien midis artit dhe shoqërisë, duke theksuar se një qytetërim i pasur dhe i zhvilluar është ai që e integroi artin si pjesë të pandashme të jetës së përditshme. Sipas tij, arti nuk është thjesht një luks apo zbavitje, por një nevojë thelbësore për zhvillimin e shoqërisë dhe për rritjen e ndërgjegjes kolektive. Arti ndihmon në krijimin e një ndërlidhjeje midis individëve dhe kulturave të ndryshme, duke promovuar një qytetërim më të hapur dhe të ndërgjegjshëm.

 Shih edhe  
 Arti
 Përvoja
 John Dewey

 Referime