Nacionalizmi shqiptar në Maqedoni të Veriut

Nacionalizmi shqiptar në Maqedoninë e Veriut i ka rrënjët në lëvizjen më të gjerë nacionaliste shqiptare, e cila u shfaq si një përgjigje ndaj krizës lindore (1878) që sugjeroi ndarjen e tokave të banuara nga shqiptarët osmanë në Ballkan midis vendeve fqinje.. Gjatë pjesës së mbetur të periudhës së vonë osmane, mosmarrëveshjet e ndryshme kulmuan midis nacionalistëve shqiptarë dhe Perandorisë Osmane mbi të drejtat shoqëroro-kulturore. Luftërat Ballkanike (1912–13) që përfunduan me disfatën osmane, sovraniteti serb dhe më vonë jugosllav mbi këtë zonë krijuan një nacionalizëm shqiptar që është bërë i dallueshëm nga Maqedonia e Veriut duke theksuar gjuhën, kulturën dhe identitetin shqiptar brenda kontekstit të të drejtave shtetërore dhe shoqëroro-politike. Ndjenjat panshqiptare janë gjithashtu të pranishme dhe historikisht janë arritur vetëm një herë kur Maqedonia perëndimore u bashkua nga forcat italiane të Boshtit në protektoratin e tyre të Shqipërisë gjatë Luftës së Dytë Botërore.

I ritrupëzuar brenda Jugosllavisë, nacionalizmi shqiptar në Maqedoninë e Veriut është tërhequr nga ndikimet shoqëroro-politike që rrjedhin nga nacionalizmi shqiptar në Kosovë. Duke qenë një popullsi pakicë, shtimi i Islamit është formuar dhe përzier në përkufizime të identitetit vendas kombëtar shqiptar në kundërshtim me shumicën ortodokse sllave maqedonase. Traditat e rezistencës së armatosur nga shqiptarët vendas kanë ndodhur me kalimin e kohës, ku luftimet më të fundit (2001) ishin midis luftëtarëve guerilë të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare (UÇK) dhe forcave të armatosura maqedonase. Konflikti përfundoi me miratimin e Marrëveshjes së Ohrit (2001) duke siguruar të drejta të gjera shoqëroro-politike dhe gjuhësore shqiptare në vend, duke përmbushur kështu një parim kryesor të nacionalizmit shqiptar në Maqedoninë e Veriut.
Kategoria:Historia e Maqedonisë së Veriut
Kategoria:Politika e Maqedonisë së Veriut
Kategoria:Nacionalizëm shqiptar