Rose Wilder Lane

Rose Wilder Lane (5 dhjetor 1886 - 30 tetor 1968) ishte një shkrimtare amerikane dhe vajza e shkrimtares amerikane Laura Ingalls Wilder . Së bashku me dy shkrimtare të tjera femra, Ayn Rand dhe Isabel Paterson, Lane është një nga avokatët më me ndikim të lëvizjes liberale amerikane .

 Biografia 
Lane ishte fëmija i parë i Laura Ingalls Wilder dhe Almanzo Wilder dhe fëmija i vetëm i prindërve të saj që mbijetoi në moshën madhore. Vitet e saj të hershme ishin një kohë e vështirë për prindërit e saj për shkak të dështimeve të njëpasnjëshme të të korrave, sëmundjeve dhe vështirësive kronike ekonomike. Gjatë fëmijërisë së saj, familja u shpërngul disa herë, duke jetuar me të afërmit në Minesota dhe më pas në Florida dhe u kthye shkurtimisht në De Smet, Dakota e Jugut, më pas duke u vendosur në Mansfield, Misuri, në 1894. Atje, prindërit e saj më në fund krijuan një fermë qumështore dhe pemishte frutash. Ajo ndoqi shkollën e mesme në Mansfield dhe Crowley, Luiziana ndërsa jetonte me tezen e saj Eliza Jane Wilder, e cila u diplomua në vitin 1904 në një klasë me shtatë persona.  Intelekti dhe ambicia e saj u demonstruan nga aftësia e saj për të ngjeshur tre vjet latinisht në një dhe duke u diplomuar në klasën e saj të lartë të shkollës së mesme në Crowley. Pavarësisht suksesit të saj akademik, ajo nuk ishte në gjendje të ndiqte kolegj si rezultat i situatës financiare të prindërve të saj. The Crowley Signal March 26, 1904, p. 5 and July 30, 1921, p. 2 Rose Wilder Lane, "Woman's Place Is in the Home," Ladies Home Journal (Oct. 1936)

djathtas|parapamje|150x150px| Shenja e vendlindjes së Lane në anë të rrugës
djathtas|parapamje|150x150px| Vendndodhja e fermës së Wilder ku lindi Lane në DeSmet, Dakota e Jugut

 Karriera e hershme, martesa dhe divorci 
Pas diplomimit nga shkolla e mesme, Lane u kthye në shtëpinë e prindërve të saj në Mansfield dhe mësoi telegrafinë në stacionin hekurudhor Mansfield. E pa kënaqur me opsionet e hapura për të rejat në Mansfield, në fillim të vitit 1905 ajo po punonte për Western Union në Sedalia, Misuri. The Sedalia Democrat, October 5, 1905, p, 5 and July 12, 1937, p. 1) Në vitin 1906, Lane punonte si telegraf në Hotelin Midland në Kansas City, Misuri]. The Sedalia Democrat, February 2, 1906, p. 5 Gjatë pesë viteve të ardhshme, Lane punoi si telegraf në Misuri, Indiana dhe Kaliforni. Rose Wilder Lane, "Woman's Place Is in the Home," Ladies Home Journal (Oct. 1936) 

Në vitin 1908, Lane u transferua në San Francisko, ku punoi si telegrafiste në Hotelin Fairmont . Në mars 1909, Lane u martua me shitësin, promovuesin dhe gazetën e rastësishme Claire Gillette Lane. Ekzistojnë dëshmi që sugjerojnë se Lanes ishin takuar përsëri në Kansas City dhe ditari i Lane lë të kuptohet se ajo u transferua në San Francisko për t'u bashkuar me burrin e saj të ardhshëm. Menjëherë pasi u martuan, Lane la punën e saj me Western Union dhe çifti nisi udhëtimet nëpër Shtetet e Bashkuara për të promovuar skema të ndryshme. Lane shpejt mbeti shtatzënë. Ndërsa qëndronte në Salt Lake City nëntorin e ardhshëm, Lane lindi një djalë të parakohshëm, të vdekur, sipas të dhënave publike.  Operacioni i mëvonshëm në Kansas City ka të ngjarë që e la atë të paaftë për të lindur fëmijë. Tema përmendet vetëm shkurt në një pjesë të vogël të letrave ekzistuese të shkruara nga Lane vite pas vdekjes së foshnjës për të shprehur simpatinë dhe mirëkuptimin ndaj miqve të ngushtë që po përballeshin gjithashtu me humbjen e një fëmije.

Për vitet e ardhshme, Lanes vazhduan të jetonin një mënyrë jetese nomade, duke përfshirë qëndrimet në Missouri, Ohio, Nju Jork dhe Maine për të punuar së bashku dhe veçmas në projekte të ndryshme promovuese dhe reklamuese. Ndërsa letrat drejtuar prindërve të saj përshkruanin një ekzistencë të lumtur, shënimet e mëvonshme të ditarit të Lane dhe artikujt e shumtë të revistës autobiografike më vonë përshkruanin mentalitetin e saj në këtë kohë si të dëshpëruar dhe të zhgënjyer me martesën e saj. Ajo ndjeu se interesat e saj intelektuale nuk përputheshin me jetën që po bënte me të shoqin. Një histori madje kishte tentuar vetëvrasjen duke e droguar veten me kloroform vetëm për t'u zgjuar me një dhimbje koke dhe një ndjenjë të ripërtërirë të qëllimit në jetë. Rose Wilder Lane, "I, Rose Wilder Lane, Am the Only Truly Happy Person I Know, and I Discovered the Secret of Happiness on the Day I Tried to Kill Myself," Cosmopolitan, 80 (June 1926)

Gjatë këtyre viteve, Lane, shumë e vetëdijshme për mungesën e një arsimimi formal, lexoi me pasion dhe i mësoi vetes disa gjuhë. Karriera e saj e shkrimit filloi rreth vitit 1908, me punë të herëpashershme në gazeta të pavarura që fitonin para shumë të nevojshme shtesë. The Ups and Downs of Modern Mercury September 20, 1908, p. 4 and "The Constantly Increasing Wonders in the New Field of Wireless November 22, 1908 The San Francisco Call Në 1913 dhe 1914, Lanes shitën tokën bujqësore në atë që tani është zona e San Jose/Silicon Valley të Kalifornisë Veriore. Kushtet shpesh kërkonin që ata të punonin veçmas për të fituar komisione më të mëdha dhe nga të dyja, Lane doli të ishte shitësi më i mirë. Martesa dështoi pasi pati disa periudha ndarjeje dhe përfundimisht një divorc miqësor. Ditarët e Lane zbulojnë përfshirje të mëvonshme romantike me disa burra në vitet pas divorcit të saj, por ajo nuk u rimartua kurrë dhe përfundimisht zgjodhi të mbetej beqare dhe pa lidhje romantike.

Më vonë në 1915, nëna e Lane vizitoi San Francisko për disa muaj. Së bashku ata morën pjesë në Ekspozitën Ndërkombëtare Panama-Paqësor . Detajet e kësaj vizite dhe të jetës së përditshme të Wilder-it në vitin 1915 ruhen në letrat e Wilder drejtuar burrit të saj në West from Home, botuar në 1974. Megjithëse ditarët e Lane tregojnë se ajo ishte ndarë nga burri i saj në 1915, letrat e nënës së saj nuk e tregojnë këtë. Lane dhe bashkëshorti i saj janë regjistruar se jetojnë së bashku me të të papunë dhe kërkojnë punë gjatë vizitës dymujore të nënës së saj. Duket se ndarja ose ishte mbuluar, ose nuk kishte përfshirë ende familje të veçanta.

 Karriera e shkrimit të pavarur 
Në vitin 1918, martesa e Lane përfundoi zyrtarisht dhe ajo kishte lënë punën e saj me Buletinin e San Franciskos pas dorëheqjes së redaktorit menaxhues, Fremont Older . Ishte në këtë pikë që Lane filloi karrierën e saj si shkrimtare e pavarur. Nga kjo periudhë deri në fillim të viteve 1940, puna e saj u shfaq rregullisht në botime kryesore si Harper's, Saturday Evening Post, Sunset, Good Housekeeping dhe Ladies' Home Journal . Disa nga tregimet e saj të shkurtra u nominuan për çmimet O. Henry, dhe disa romane u bënë më të shiturit.

Lane u bë biografi i parë i Herbert Hoover, duke shkruar The Making of Herbert Hoover në 1920 në bashkëpunim me Charles K. Field, redaktor i revistës Sunset . Libri u botua shumë përpara se Hoover të bëhej president në 1929. Një mike dhe mbrojtëse e Hoover-it për pjesën e mbetur të jetës së saj, shumë nga letrat e saj personale do të përfshiheshin më vonë në Koleksionin Rose Wilder-Lane në Bibliotekën Herbert Hoover në West Branch, Iowa. Ndërsa letrat e Lane përmbajnë pak korrespondencë aktuale midis tyre, seria Hoover Post-Presidential Individual përmban një skedar të korrespondencës së Rose që shtrihet nga 1936 deri në 1963. 

Në fund të viteve 1920, Lane njihej si një nga shkrimtaret femra më të paguara në Amerikë dhe së bashku me Hooverin numëronte ndër miqtë e saj figura të njohura si Sinclair Lewis, Isabel Paterson, Dorothy Thompson, John Patric dhe Lowell Thomas . Përkundër këtij suksesi, bujaria e saj e detyrueshme me familjen dhe miqtë e saj shpesh e gjeti atë të lidhur për para të gatshme dhe të detyruar të punonte me materiale që paguheshin mirë, por kështu nuk angazhuan interesat e saj në rritje në teorinë politike dhe historinë botërore. Ajo vuajti nga periudha periodike të vetë-dyshimit dhe depresionit në mes të jetës, duke e diagnostikuar veten si me çrregullim bipolar . Gjatë këtyre kohërave të depresionit, Lane nuk ishte në gjendje të vazhdonte përpara me shkrimet e saj, por ajo do të gjente lehtësisht punë si shkrimtare fantazmë ose redaktore e heshtur për shkrimtarë të tjerë të njohur. Në vitin 1928, Lane u kthye në Shtetet e Bashkuara për të jetuar në fermën e prindërve të saj. E sigurt në shitjet e librave dhe tregimeve të saj të shkurtra, si dhe në rritjen e investimeve të saj në bursë, ajo shpenzoi lirshëm, duke ndërtuar një shtëpi të re për prindërit e saj në pronë dhe duke modernizuar shtëpinë e fermës për veten e saj dhe një rrymë të vazhdueshme vizitash miqsh letrarë.

Puna e rastësishme e Lane si korrespodent luftarak udhëtues filloi me një qëndrim me Byronë Amerikane të Publicitetit të Kryqit të Kuq në Evropën e pas Luftës së Parë Botërore. Ajo vazhdoi me Kryqin e Kuq deri në vitin 1965, duke raportuar nga Vietnami në moshën 78-vjeçare për revistën Dita e Gruas për të ofruar "pikëvështrimin e një gruaje". Ajo udhëtoi shumë në Evropë dhe Azi si pjesë e Kryqit të Kuq. Në vitin 1926, Lane, Helen Dore Boylston dhe shërbëtorja e tyre franceze udhëtuan nga Franca në Shqipëri me një makinë që e kishin quajtur Zenobia. Një rrëfim i udhëtimit të quajtur Udhëtime me Zenobia: Parisi në Shqipëri nga Model T Ford u botua në 1983. Lane u dashurua me Shqipërinë dhe jetoi atje për disa periudha të gjata gjatë viteve 1920, në mes të qëndrimeve në Paris dhe fermës Rocky Ridge të prindërve të saj në Misuri. Ajo adoptoi në mënyrë joformale një djalë të ri shqiptar të quajtur Rexh Meta (  ), të cilin ajo pretendoi se i shpëtoi jetën në një udhëtim të rrezikshëm malor.  Ajo më vonë sponsorizoi arsimin e tij në Universitetin e Kembrixhit. Holtz, William. (1993). The ghost in the little house. University of Missouri Press, p. 184 Ai shërbeu në qeverinë shqiptare dhe u burgos për mbi tridhjetë vjet si nga fashistët italianë ashtu edhe nga komunistët shqiptarë, duke vdekur në Tiranë në vitin 1985.  

 Bashkëpunim letrar 
Roli i Lane në serinë e librave Little House të nënës së saj ka mbetur i paqartë.  Prindërit e saj kishin investuar me ndërmjetësin e saj me këshillën e saj dhe kur tregu u rrëzua, Wilders u gjendën në kohë të vështira. Lane erdhi në fermë në moshën 46-vjeçare, e divorcuar dhe pa fëmijë, me financa minimale për ta mbajtur në këmbë. 

Në fund të vitit 1930, nëna e Lane iu afrua asaj me një dorëshkrim të përafërt narrativ në vetën e parë, që përshkruante fëmijërinë e saj pioniere të gërvishtshme, Vajza Pioneere . Lane e vuri re dhe filloi të përdorte lidhjet e saj në botën botuese. Pavarësisht përpjekjeve të Lane për të tregtuar Pioneer Girl përmes lidhjeve të saj botuese, dorëshkrimi u refuzua herë pas here. Një redaktor rekomandoi që në fillim të krijonte një roman për fëmijë. Wilder dhe Lane punuan mbi idenë  dhe rezultati ishte Shtëpia e Vogël në Big Woods . I pranuar për botim nga Harper dhe Brothers në fund të vitit 1931, më pas duke dalë në raftet në vitin 1932, suksesi i librit rezultoi në vendimin për të vazhduar serinë, duke ndjekur Laurën e re në moshë madhore. Katër vitet e para u zbulua si një dorëshkrim pas vdekjes së Lane në 1968. Wilder kishte shkruar dorëshkrimin për katër vitet e para të martesës së saj dhe për betejat e kufirit, por ajo kurrë nuk kishte menduar që ai të botohej. Megjithatë, në 1971 u bë vëllimi i nëntë në serinë Little House . 

 Romane të suksesshme 
parapamje|250x250px| E vendosur në një distancë të shkurtër nga shtëpia në fermë Wilder në Mansfield, Missouri, ndodhet Rock House që Lane kishte ndërtuar për prindërit e saj, të cilët banonin atje gjatë pjesës më të madhe të viteve 1930.
Bashkëpunimi mes të dyve besohet nga historianët e letërsisë se i ka sjellë dobi karrierës së Lane po aq sa edhe e nënës së saj. Tregimet e shkurtra më të njohura të Lane dhe dy romanet e saj më të suksesshme komerciale u shkruan në këtë kohë dhe u ushqyen nga materiali i cili u mor direkt nga kujtimet e Wilder-it për folklorin e familjes Ingalls-Wilder. Le të zhurmojë Uragani (më vonë i titulluar Pionierët e Rinj ) dhe Toka e Lirë trajtuan të dyja vështirësitë e strehimit në shtëpi në Dakotas në fund të shekullit të 19-të dhe se si e ashtuquajtura "tokë e lirë" në fakt u kushtoi pronarëve të shtëpisë kursimet e tyre të jetës. Saturday Evening Post pagoi tarifat më të larta të Lane për të serializuar të dy romanet, të cilat më vonë u përshtatën për shfaqjet e njohura në radio. Të dy librat përfaqësonin kulmin krijues dhe letrar të Lane. " Saturday Evening Post" i pagoi asaj 30,000 dollarë në 1938 për të serializuar romanin e saj më të shitur Free Toka ( 649,362 dollarë sipas standardeve të sotme). Lëreni Hurricane Roar të pa një shitje në rritje dhe të qëndrueshme, të shtuar nga përshtatja e tij në dramatizimin e radios popullore që luante Helen Hayes .

 Kthimi tek gazetaria dhe pikëpamjet shoqërore 
majtas|parapamje| Rose Wilder Lane 1933
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Lane shijoi një fazë të re në karrierën e saj të shkrimit. Nga viti 1942 deri në 1945, ajo shkroi një kolonë javore për The Pittsburgh Courier, në atë kohë gazeta më e lexuar afrikano-amerikane. 

Në vend që të fshihte apo shkurtonte pikëpamjet e saj laissez-faire, Lane shfrytëzoi mundësinë për t'ia shitur ato lexuesve. Ajo kërkoi tema me interes të veçantë për audiencën e saj. Hyrja e saj e parë e karakterizoi fushatën Double V si pjesë e luftës më të përgjithshme për lirinë individuale në Shtetet e Bashkuara, duke shkruar: "Këtu, më në fund, është vendi ku unë bëj pjesë. Këtu janë amerikanët që e dinë vlerën e barazisë dhe lirisë ". Kolonat e saj theksonin histori suksesi të zezakëve për të ilustruar tema më të gjera rreth sipërmarrjes, lirisë dhe krijimtarisë. Në një, ajo krahasoi arritjet e Robert Lee Vann dhe Henry Ford . Historia e Vannit ilustroi përfitimet në një "shoqëri kapitaliste në të cilën një jetim pa para, një nga një pakicë e përbuzur mund të krijojë "The Pittsburgh Courier" dhe publikisht, fuqishëm, në mënyrë të sigurt, të sulmojë opinionin e shumicës", ndërsa ajo e Fordit tregoi se si mund të krijojë një mekanik i varfër. “Qindra vende pune, [...] duke futur edhe lypës në makina”. Beito, David T. and Linda Royster Beito. "Isabel Paterson, Rose Wilder-Lane, and Zora Neale Hurston on War, Race, the State, and Liberty." Independent Review, 12. Spring 2008).

Lane kombinoi mbrojtjen e laissez faire dhe anti-racizmit. Pikëpamjet që ajo shprehte për racën ishin të ngjashme me ato të Zora Neale Hurston, një kolege individualiste dhe shkrimtare që ishte me ngjyrë. Kolonat e saj theksonin arbitraritetin e kategorive racore dhe theksonin qendrën e individit. Në vend që të kënaqej me atë që ajo e quajti "gabimi qesharak, idiot dhe tragjik i racës, me të cilin një pakicë e popullsisë së tokës ka mashtruar veten gjatë shekullit të kaluar", Lane besonte se ishte koha për të gjithë amerikanët, zezakët dhe të bardhë, për të "hequr dorë nga raca e tyre". Të gjykoje nga ngjyra e lëkurës ishte e krahasueshme me komunistët që caktonin fajin ose virtytin në bazë të klasës. Në këndvështrimin e Lane, gabimet e racës dhe klasës i binden "dallimit të vjetër 'klasor' anglez-feudal". Më tej, ajo besonte se kolektivistët, përfshirë ata që përqafuan marrëveshjen e re të Presidentit Franklin D. Roosevelt, ishin fajtorë për mbushjen e "mendjeve të reja me fantazitë e "racave" dhe "klasave" dhe "masave", të gjitha të kontrolluara nga perënditë pagane., i quajtur Determinizëm Ekonomik ose Shoqëri ose Qeveri”. 

Së bashku me Hurston dhe Paterson, Lane ishte kritik ndaj Roosevelt në politikën e tij të jashtme dhe ishte kundër tërheqjes së të rinjve në një luftë të huaj. 

 Zbulimi i Lirisë 
Për disa muaj në 1940, zelli në rritje i Lane për libertarianizmin e bashkoi atë me shkrimtarin e mirënjohur vagabond të pavarur John Patric, një mendimtar politik me të njëjtin mendim, mbrojtja e temave libertariane të të cilit kulmoi në veprën e tij të vitit 1943 Yankee Hobo in the Orient . Ata kaluan disa muaj duke udhëtuar në të gjithë vendin me makinën e Patric për të vëzhguar efektet e Depresionit të Madh në komb dhe për të shkëmbyer ide. Udhëtimi kulmoi me një qëndrim dy mujor në Bellingham, Uashington. 

Në fillim të viteve 1940, megjithë kërkesat e vazhdueshme nga redaktorët për materiale fiction dhe jo-fiction, Lane u largua nga shkrimi i trillimeve komerciale, me përjashtim të bashkëpunimit të saj në librat e nënës së saj. Në këtë kohë, ajo u bë e njohur në mesin e libertarianëve si me ndikim në lëvizje. Ajo kundërshtoi me forcë New Deal-in, shmangu " socializmin zvarritës", sigurimet shoqërore, racionimin e kohës së luftës dhe të gjitha format e taksave. Lane pushoi së shkruari trillime komerciale shumë të paguara për të protestuar kundër pagesës së taksave mbi të ardhurat. Duke jetuar me një rrogë të vogël nga rubrika e saj në gazetë dhe duke mos pasur më nevojë për të mbështetur prindërit apo djemtë e birësuar, ajo uli shpenzimet në minimum, duke jetuar një version modern të jetës pioniere të paraardhësve të saj në tokën e saj rurale pranë Danburit. Ajo fitoi vëmendjen e medias për refuzimin e saj për të pranuar një kartë racioni, në vend të kësaj duke punuar në bashkëpunim me fqinjët e saj ruralë për të rritur dhe ruajtur frutat dhe perimet dhe për të rritur pula dhe derra për mish. Kritika letrare dhe shkrimtarja politike Isabel Paterson e kishte nxitur Lane të transferohej në Konektikat, ku do të ishte vetëm "disa milje larg vendit" nga Paterson, i cili kishte qenë mik për shumë vite. Cox, Stephen, The Woman and the Dynamo: Isabel Paterson and the Idea of America, 2004, Transaction Books, pp. 216–218.

Pasi e përjetoi atë nga dora e parë në Bashkimin Sovjetik gjatë udhëtimeve të saj me Kryqin e Kuq, Lane ishte një kundërshtare e vendosur e komunizmit . Si rezultat, shkrimet fillestare të Lane mbi individualizmin dhe qeverisjen konservatore filluan ndërsa ajo ishte ende duke shkruar trillime popullore në vitet 1930, duke kulmuar me Zbulimin e Lirisë (1943). Pas kësaj pike, Lane promovoi dhe shkroi për lirinë individuale dhe ndikimin e saj tek njerëzimi. Në të njëjtin vit u botuan gjithashtu "Zoti i makinës" të Paterson dhe romani "The Fountainhead " nga Ayn Rand . Për shkak të këtyre shkrimeve, tre gratë janë përmendur si nënat themeluese të lëvizjes liberale amerikane.  

Shkrimtari Albert Jay Nock shkroi se veprat jofiction të Lane dhe Paterson ishin "të vetmit libra të kuptueshëm mbi filozofinë e individualizmit që janë shkruar në Amerikë këtë shekull". Dy femrat "i kishin treguar botës mashkullore të kësaj periudhe se si të mendonte rrënjësisht... Ata nuk ngatërrohen dhe fyellin përreth - çdo goditje shkon drejt e në qendër". Gazetari John Chamberlain i vlerëson Rand, Paterson dhe Lane me "konvertimin" e tij përfundimtar nga socializmi në atë që ai e quajti "një filozofi më e vjetër amerikane" e ideve libertariane dhe konservatore. Nock quoted in Brian Doherty, Radicals for Capitalism: A Freewheeling History of the Modern American Libertarian Movement Public Affairs, 2007; and John Chamberlain, A Life with the Printed Word, Regnery, 1982, p. 136.

Në vitin 1943, Lane doli në qendër të vëmendjes kombëtare përmes përgjigjes së saj ndaj një sondazhi radiofonik mbi Sigurimet Shoqërore. Ajo dërgoi me postë një kartolinë me një përgjigje që krahasonte sistemin e sigurimeve shoqërore me një skemë Ponzi që, sipas saj, do të shkatërronte në fund Shtetet e Bashkuara. Monitorimi i postës gjatë kohës së luftës përfundimisht rezultoi në dërgimin e një ushtaraku shtetëror të Connecticut në shtëpinë e saj për të vënë në dyshim motivet e saj. Përgjigja e saj e fortë ndaj kësaj shkeljeje të së drejtës së saj të fjalës së lirë rezultoi në një mori artikujsh gazetash dhe në botimin e një broshurie, "Çfarë është kjo, Gestapo ?", që kishte për qëllim t'u kujtonte amerikanëve të ishin vigjilentë për të drejtat e tyre pavarësisht kërkesat e kohës së luftës.  Pamfleti u shpërnda nga Këshilli Ekonomik Kombëtar, Inc, një organizatë antisemite që mbështeti qeverinë fashiste në Spanjë.  Gjatë kësaj periudhe kohore, një dosje e FBI -së u përpilua në Lane.

Ndërsa Lane plakej, opinionet e saj politike u forcuan si një liritare e fortë. Mbrojtja e saj e atyre që ajo i konsideronte si parime bazë amerikane të lirisë dhe lirisë u pa nga disa si të ashpër dhe gërryes përballë mosmarrëveshjeve. Dokumentohet se gjatë kësaj periudhe kohore ajo u nda me shoqen e saj të vjetër dhe aleaten politike Isabel Paterson në vitin 1946. Cox, Dynamo, p. 335 Gjatë kësaj periudhe kohore dhe në vitet 1950, Lane kishte gjithashtu një korrespondencë të ashpër me shkrimtarin socialist Max Eastman . correspondence in Eastman manuscripts. at Indiana University's Lilly Library.

 Vitet e mëvonshme dhe vdekja 
Lane luajti një rol praktik gjatë viteve 1940 dhe 1950 në fillimin e lëvizjes libertare dhe filloi një korrespondencë të gjerë me figura të tilla si DuPont ekzekutiv Jasper Crane dhe shkrimtarin Frank Meyer si dhe shoqja dhe kolegja e saj Ayn Rand.Jennifer Burns, Goddess of the Market:Ayn Rand and the American Right, Cambridge Univ. Press, 2009, pp. 119–122. Ajo shkroi recenzione librash për Këshillin Ekonomik Kombëtar dhe më vonë për Fondin Volker, nga të cilat doli Instituti për Studime Humane. Më vonë, ajo dha leksione dhe dha mbështetje bujare financiare për Shkollën e Lirisë të udhëhequr nga libertariani Robert LeFevre.

Me vdekjen e nënës së saj në 1957, pronësia e shtëpisë së fermës Rocky Ridge iu rikthye fermerit që më parë e kishte blerë pronën me qira të përjetshme, duke e lejuar atë të qëndronte në banesë. Popullsia vendase bashkoi një korporatë jofitimprurëse për të blerë shtëpinë dhe mjediset e saj për t'u përdorur si muze. Pas njëfarë kujdesi për idenë që ta shihte shtëpinë dhe jo vetë librat si një vend i shenjtë për nënën e Lane, ajo arriti të besonte se bërja e saj në një muze do të tërhiqte vëmendjen afatgjatë te librat dhe do të mbështeste temën e individualizmit ajo dhe ajo. nëna u fut në serial. Ajo dhuroi paratë e nevojshme për të blerë shtëpinë dhe për ta bërë atë muze, pranoi të jepte kontribute të rëndësishme çdo vit për mirëmbajtjen e saj dhe gjithashtu i dha grupit shumë nga gjërat e familjes. Holtz, William, The Ghost in the Little House, University of Missouri Press, 1995, p. 340, retrieved 12 January 2009 Trashëgimia e përjetshme e Lane e të ardhurave në rritje të Shtëpisë së Vogël të Wilder-it i mundësoi asaj të udhëtonte përsëri gjerësisht dhe tërësisht të rinovuar dhe rimodeluar shtëpinë e saj në Konektikat. Gjithashtu gjatë viteve 1960, ajo ringjalli karrierën e saj të shkrimit komercial duke botuar disa seri revistash të njohura, duke përfshirë një rreth turneut të saj në zonën e Luftës së Vietnamit në fund të vitit 1965.

Në vitet e mëvonshme, Lane shkroi një libër duke detajuar historinë e punimeve të gjilpërave amerikane për Ditën e Gruas . Ajo redaktoi dhe botoi Në rrugën për në shtëpi, duke ofruar një mjedis autobiografik rreth ditarit origjinal të nënës së saj të vitit 1894 të udhëtimit të tyre gjashtë-javor nga Dakota e Jugut në Misuri. I synuar të shërbente si gur themeli i serisë Little House, libri ishte rezultat i fansave të Wilder-it të cilët po i shkruanin Lane-it duke e pyetur "çfarë ndodhi më pas?". Ajo kontribuoi me rishikime librash në fondin William Volker dhe vazhdoi të punojë në rishikimet e Zbulimit të Lirisë, të cilin ajo nuk e përfundoi kurrë.

Lane ishte gjyshja adoptuese dhe mentori i Roger Lea MacBride, më vonë kandidati i Partisë Libertariane për president në vitin 1976.  Djali i një prej redaktorëve të saj me të cilin ajo krijoi një lidhje të ngushtë kur ai ishte djalë, Lane më vonë deklaroi se po e rregullonte atë për të qenë një udhëheqës i ardhshëm i mendimit libertarian. Përveçse ishte miku i saj i ngushtë, MacBride u bë avokati dhe menaxheri i saj i biznesit dhe përfundimisht trashëgimtari i serialit Little House dhe ekskluzivitetit shumëmilionësh që ai ndërtoi rreth tij pas vdekjes së saj.
parapamje|200x200px| Varri i Lane pranë atij të prindërve të saj në Varrezat Mansfield, Misuri
E fundit nga të mbrojturit që u mor nën krahun e Lane ishte motra e përkthyesit të saj vietnamez. I impresionuar nga inteligjenca e vajzës së re, Lane ndihmoi për ta sjellë atë në Shtetet e Bashkuara dhe sponsorizoi regjistrimin e saj në kolegj. 

Lane vdiq në gjumë në moshën 81-vjeçare, më 30 tetor 1968, pikërisht kur do të nisej për një turne botëror tre-vjeçar. Ajo u varros pranë prindërve të saj në Varrezat Mansfield në Mansfield, Misuri.

 Në media 
Lane u portretizua në adaptimet televizive të Little House on the Preirie nga:

 Jennifer dhe Sarah E. Coleman (sezonet 8-9), Jennifer dhe Michele Steffin (filma pas serialeve) në serialin televiziv "The Little House on the Prairie"
 Terra Allen (pjesa 1) dhe Skye McCole Bartusiak, Christina Stojanovich (pjesa 2), në mini-serialin Beyond the Prairie: The True Story of Laura Ingalls Wilder .

Janë tetë romane të shkruara nga MacBride, që tregojnë për fëmijërinë dhe rininë e saj të hershme. Pavarësisht pohimeve për saktësinë e vendndodhjeve, datave dhe personave të përmendur, ka debate të rënda për shkallën e autenticitetit. Të paktën disa ngjarje mund të përfaqësohen me saktësi pasi ai ishte një mik i ngushtë i saj.

Në romanin Vajza Pioneer nga Bich Minh Nguyen, një i ri vietnamezo-amerikan Lee Lien hulumton jetën e Lane bazuar në një histori të vjetër familjare. Gjyshi i Lee pohon se Lane u miqësua me familjen gjatë vizitës në Vietnam në 1965 dhe i dhuroi atyre një karficë ari, që dyshohet se ishte ajo që Almanzo i dha nënës së Lane, siç përshkruhet në Këto vite të lumtura të arta. 

Në romanin A Wilder Rose nga Susan Wittig Albert, Lane tregon historinë e punës së saj në librat e Shtëpisë së Vogël dhe vitet e saj në fermën Wilder (1928–1935) Norma Lee Browning, një mikeshë e re. Romani bazohet në ditarët dhe revistat e Lane të periudhës dhe letrat e shkëmbyera me nënën e saj.

Në romanin historik alternativ The Probability Broach nga L. Neil Smith, në të cilin Shtetet e Bashkuara bëhen një shtet libertarian në 1794 pas një rebelimi të suksesshëm të Uiskit dhe përmbysjes dhe ekzekutimit të George Washington nga pushkatimi për tradhti, Lane shërbeu si presidenti i 21-të i Konfederatës së Amerikës së Veriut nga 1940 deri në 1952.

 Publikime 
 The Story of Art Smith (1915, biography)
 Charlie Chaplin's Own Story (1916, biography)
 Henry Ford's Own Story (1917, biography)
 Diverging Roads (1919, fiction)
 White Shadows on the South Seas (assisted Frederick O'Brien, 1919, non-fiction travel)
 The Making of Herbert Hoover (1920, biography)
 The Peaks of Shala (1923, non-fiction travel)
 He Was a Man (1925, fiction)
 Hill-Billy (1925, fiction)
 Gordon Blake (1925, British edition of He Was a Man, fiction)
 Cindy; a romance of the Ozarks (1928, fiction)
 Let the Hurricane Roar (1932, fiction), better known as Young Pioneers
 Old Home Town (1935, fiction)
 Give Me Liberty (1936)
 Credo (1936) shorter version of Give Me Liberty published in Saturday Evening Post
 Free Land (1938, fiction)
 The Discovery of Freedom (1943, political history) adapted in 1947 as The Mainspring of Human Progress
 "What Is This: The Gestapo?" (1943, pamphlet)
 "On the Way Home" (1962)
 The Woman's Day Book of American Needlework (1963)
 Travels With Zenobia: Paris to Albania by Model T Ford (1983, with Helen Dore Boylston), ed. William Holtz  
 The Rediscovered Writings of Rose Wilder-Lane, Literary Journalist (2007, ed. Amy Mattson Lauters)

 Lidhje të jashtme 
 Rose Wilder-Lane (1886–1968), from the Cato Institute
 Rose Wilder-Lane: Pioneer of Liberty, by Amy Lauters, from Legacy.com

 Rose Wilder's 1923 expedition in the Syrian Desert 
 Western American Literature Research: Rose Wilder Lane
 Laura Ingalls Wilder & Rose Wilder Lane: The Beginning of a Fruitful, Fateful Collaboration (Caroline Fraser, 17 April 2018)
 Where the World is Topsy-Turvy: Rose Wilder Lane After the Great War (Sallie Ketcham, 12 November 2018)

 Referime 

Kategoria:Shkrimtare amerikane të shekulit të 20-të
Kategoria:Vdekje 1968
Kategoria:Lindje 1886