Vuk Vrçeviq

Vuk Vrčević (Risan, 26 shkurt 1811 – Dubrovnik, 13 gusht 1882) ishte koleksionist i poezisë lirike dhe shoqërues i Vuk Karaxhiqit, gjuhëtarit dhe reformatorit të famshëm. Ai gjithashtu përktheu veprën poetike të Pietro Antonio Domenico Trapessi, i njohur më mirë me pseudonimin e tij Metastasio (1698–1782).

 Biografia 
Vuk Vrčević lindi në Risan në Gjirin e Kotorrit, atëherë nën sundimin e monarkisë Habsburge, më 26 shkurt 1811.  Familja e tij ishte me origjinë serbe dhe ishte vendosur në Bokë Kotorska që nga kohra të lashta. Prindërit e tij ishin në kushte të vështira dhe ai ia detyronte edukimin e tij këmbënguljes së tij. Ai zhvilloi në fillim një dhunti për gjuhët, duke u njohur jo vetëm me sllavishten e vjetër, rusishten dhe greqishten, por edhe turqishten, latinishten, italishten, frëngjisht dhe gjermanisht (duke zotëruar kështu të gjitha gjuhët e folura nga pushtuesit e huaj të atdheut të tij serb në fazat e hershme. të shekullit të 19-të). Kur ai ishte njëzet vjeç, babai i Vrçeviçit, një nëpunës dhe mësues shkolle i respektuar, i cili po luftonte me tuberkulozin, vdiq papritur në 1831, duke lënë nënën dhe 13 vëllezërit e motrat në kujdesin e tij. Po atë vit ata u transferuan të gjithë në Budva, ku puna e parë e Vrçeviqit ishte në zyrën e një tregtari si agjent i një kompanie tregtare, falë lidhjeve të xhaxhait të tij. Në vitin 1835 Vuk Stefanoviq Karaxhiq jetonte në atë kohë në Kotorrin e afërt. Aty Vrçeviqi u njoh për herë të parë me njeriun e madh që tashmë kishte filluar reformimin dhe standardizimin e gjuhës serbe dhe u bë bashkëpunëtor i tij i përjetshëm në mbledhjen e këngëve dhe përrallave popullore kombëtare. Së bashku me priftin Vuk Popoviq mblodhi srbulje në Hercegovinë dhe Mal të Zi.   Tre vukë (Karaxhiq, Popoviç dhe Vrçeviq) me mbështetjen e studiuesve rusë mblodhën pothuajse të gjitha srbuljet e mbetura nga Mali i Zi. 

Evropa mezi kishte gjetur prehje nga fushatat e Napoleonit kur Karaxhiq fillimisht i reduktoi poezitë kombëtare serbe në shkrim, duke i shpëtuar këto pesme (poema) nga ajo gjendje e traditës gojore në të cilën kishin mbetur për shekuj. Për gjashtë vitet e ardhshme Vrçeviq vazhdoi të punonte për tregtarët e Budvës dhe bashkëpunoi me Karaxhiqin. Në vitin 1841 ai vendosi të bëhej nëpunës civil në Budva dhe u martua me një vajzë nga Kotorri Lëvizja revolucionare e vitit 1848 e kishte shënuar Boka Kotorskën deri në një shkallë. Vrçeviq u detyrua të largohej nga posti i tij dhe ai u bë përkthyes në një gjykatë të Kotorrit. Karriera e Vrçeviqit si njeri i letrave duket se është kthyer pothuajse rastësisht; zëri i tij i shkëlqyer i dha atij një vend në shtëpinë Cetinje të Danilo I, Princit të Malit të Zi në 1852, dhe herë pas here, duke pasur tashmë një farë reputacioni si latinist, ai u zgjodh për të mësuar Danilon, nipin e Petar II Petrović- Njegoš, italishtja, atëherë një gjuhë e rëndësishme në rajonin e Adriatikut të pushtuar nga venecianë, serb-folës. Princi e mori menjëherë atë dhe gruan dhe fëmijët e tij nën mbrojtjen e tij. Por kjo situatë idilike nuk mbeti për shumë kohë. Në 1855 një pushtim austriak i Malit të Zi u bë i pashmangshëm dhe Vrčević vendosi të largohej nga Cetinje për Zadar, kryeqyteti i Dalmacisë . Para se të largohej, princi i tregoi Vërçeviçit favor të mëtejshëm duke i dhënë zakonin e urdhrit ushtarak të Pavarësisë së Malit të Zi ( Urdhri i Princit Danilo I ). Me mbërritjen e tij në Zadar, ai mori një takim në Bashkinë, një nëpunës që ofronte perspektiva më të qëndrueshme, në administratën e të ardhurave dalmate. Për pesë vitet e ardhshme, ai punoi shumë dhe shikimi i tij filloi të dobësohej. Nëpërmjet ndikimit të baronit austriak Lazar Mamula (1795–1878), më pas Guvernator i Dalmacisë (1850–1868), Vrçeviç u emërua në vitin 1861 zëvendëskonsull austriak në Trebinje të Hercegovinës, i konsideruar si një nga rajonet më të paqëndrueshme në Evropë. Sapo ai kishte hyrë në detyrat e tij të reja, aftësia e tij e madhe për punë të mundimshme u vu në provë. Krahas ngjarjeve në Vojvodinë dhe pasojave të reja nga hungarezët, të cilave iu desh t'i kushtonte shumë vëmendje, kryengritja e Hercegovinës, e udhëhequr nga Luka Vukalović (1823-1873) në 1852, kishte shpërthyer përsëri (1861-1862). dhe Vrčević mund të perceptonte nga dërgesat sekrete zyrtare dhe nga kontaktet e tij personale se incidenti do të kishte pasoja të mëdha herët a vonë. Vrçeviq e kaloi pjesën e mbetur të jetës në zyrën e zëvendëskonsullatës në Trebinjë . Ai vdiq në Dubrovnik më 13 gusht 1882.

Vrčević filloi karrierën e tij letrare duke botuar përkthime nga vepra poetike e poetit italian Pietro Antonio Domenico Trapassi, i njohur më mirë me pseudonimin e tij Pietro Metastasio në 1839. Në Mal të Zi ai shkroi Moralno zabavne i saljivo poučno zagonetke . Këngët e Ngjitjes ( Spasovske pesme ) u zhdukën shumë herët. Vuk Vrčević arriti të regjistrojë mbetjet e mbijetuara të traditës antike ndërsa ishte në Mal të Zi (Budva) dhe ia dërgoi Vuk Karaxhiqit, i cili i përfshiu ato në tekstin tashmë të përfunduar të vëllimit të tij të parë të këngëve popullore në bazë të cilësisë së tyre estetike dhe karakterit unik. . Në atë kohë përrallat komike u neglizhuan për të vetmen arsye se përralla të tilla nuk përmirësonin evolucionin e subjekteve mitologjike dhe shpesh quheshin mbeturina të traditës së artë . Me Vrçeviqin, megjithatë, u bë një përjashtim. Ai dha klasifikimin e parë të përrallave komike.

 Shih edhe 
 Historia e Malit të Zi

 Referime 

Kategoria:Shkrimtarë malazezë
Kategoria:Vdekje 1882
Kategoria:Lindje 1811
Kategoria:Shkrimtarë serbë
Kategoria:Gjuhëtarë nga Mali i Zi
Kategoria:Gjiri i Kotorrit