Ekzekutimi me pushkatim

Ekzekutimi me pushkatim është një metodë e dënimit me vdekje, veçanërisht e zakonshme në ushtri dhe në kohë lufte. Disa arsye për përdorimin e tij janë se armët e zjarrit zakonisht janë lehtësisht të gjendshme dhe një e shtënë me armë në një organ jetik, si truri ose zemra, zakonisht do të vrasë relativisht shpejt.

Një skuadër pushkatimi zakonisht përbëhet nga disa ushtarë, të cilët zakonisht të gjithë udhëzohen të qëllojnë njëkohësisht, duke parandaluar kështu ndërprerjen e procesit nga një anëtar dhe identifikimin e atij që ka gjuajtur plumbin vdekjeprurës. Për të shmangur shpërfytyrimin për shkak të të shtënave të shumta në kokë, gjuajtësit zakonisht udhëzohen të synojnë në zemër, ndonjëherë të ndihmuar nga një objektiv letre ose pëlhure. I burgosuri zakonisht është me sy të lidhur ose me kapuç, si dhe i lidhur fizikisht. Ekzekutimet mund të kryhen me të dënuarin në këmbë ose ulur. Kanjë traditë në disa juridiksione që ekzekutime të tilla kryhen në agim ose në lindjen e diellit, duke shkaktuar shprehjen "i qëlluar në agim".

Ekzekutimi me skuadrën e pushkatimit është një praktikë specifike që dallon nga format e tjera të ekzekutimit me armë zjarri, si p.sh. ekzekutimi me të shtëna në pjesën e pasme të kokës ose qafës. Megjithatë, gjuajtja e vetme nga oficeri i skuadrës me pistoletë (coup de grâce) ndonjëherë përfshihet në ekzekutimin e një skuadre pushkatimi, veçanërisht nëse breshëria fillestare rezulton të mos jetë menjëherë vdekjeprurëse. Përpara futjes në përdorim të armëve të zjarrit, shpesh përdoreshin harqe ose harqe kryq - Shën Sebastiani zakonisht përshkruhet si i ekzekutuar nga një skuadër harkëtarësh ndihmësish romakë rreth vitit 288 e.s.; Mbreti Edmund Martiri i Anglisë Lindore, sipas disa burimeve, u lidh në një pemë dhe u ekzekutua nga harkëtarët vikingë më 20 nëntor 869 ose 870.

 Shiko edhe 

 Dënimi me vdekje

 Referime 
Kategoria:Dënim me vdekje
Kategoria:Metoda të ekzekutimit
Kategoria:Dhunë me armë