Vetëreflektimi

Vetëreflektimi është aftësia për të dëshmuar dhe vlerësuar proceset njohëse, emocionale dhe të sjelljes të vetes. Në psikologji, termat e tjerë të përdorur për këtë vetëvëzhgim përfshijnë 'vetëdijen reflektuese' dhe 'ndërgjegjjen reflektuese', të cilat e kanë origjinën nga puna e Uilliam Xhejmsit.James, W. (1981/1890). The principles of psychology (Vol. 1). New York: Dover.Farthing, G. W. (1992). The psychology of consciousness. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.

Vetëreflektimi varet nga një sërë funksionesh, duke përfshirë introspeksionin dhe metanjohjen, të cilat zhvillohen nga foshnjëria deri në adoleshencë, duke ndikuar në mënyrën se si individët ndërveprojnë me të tjerët dhe se si marrin vendime.

Vetëreflektimi lidhet me filozofinë e ndërgjegjes, temën e ndërgjegjësimit dhe filozofinë e mendjes.

Koncepti i vetëreflektimit është i lashtë. Më shumë se 3000 vjet më parë, "Njih veten" ishte i pari nga tre parimet e Delfit të gdhendura në oborrin e tempullit të Apollonit në Delfi. Konsiderohet gjithashtu një formë e mendimit që gjeneron kuptim të ri dhe një mundësi për t'u përfshirë me atë që në dukje duket e papajtueshme.

 Shiko edhe 

 Sjellja njerëzore

 Referime 
Kategoria:Vetëdije
Kategoria:Vetja
Kategoria:Filozofi e jetës