Gjithëdashamirësia

Gjithëdashamirësia, disa filozofë kanë argumentuar se është e pamundur, ose të paktën me gjasa të vogla, që një hyjni të shfaqë një cilësi të tillë së bashku me gjithëdijen dhe gjithëfuqinë, si rezultat i problemit të së keqes. Megjithatë, disa filozofë, si Alvin Plantinga, argumentojnë besueshmërinë e bashkëekzistencës.

Fjala përdoret kryesisht si një term teknik brenda literaturës akademike mbi filozofinë e fesë, kryesisht në kontekstin e problemit të së keqes dhe përgjigjeve teodike ndaj të tilla, megjithëse edhe në kontekstet e përmendura frazat "mirësi e përsosur" dhe "përsosmëri morale" janë shpesh. e preferuar për shkak të vështirësive për të përcaktuar se çfarë saktësisht përbën "dashamirësinë e pafund".

 Shiko edhe 

 Gjithëdija
 Gjithëprania
 Plotfuqishmëria

 Referime 

Kategoria:Neologjizma të shekullit të 17-të
Kategoria:Konceptime të Perëndisë
Kategoria:E mira dhe e keqja
Kategoria:Filozofi e fesë
Kategoria:Problemi i së keqes
Kategoria:Superlativa në fe