Televizioni satelitor

Televizioni satelitor është një shërbim që  ofron programe televizive per shikuesit duke i transmetuar ato nga një satelit komunikues që rrotullohet rreth Tokës direkt në vendndodhjen e shikuesit. Sinjalet merren nëpërmjet një antene parabolike të jashtme e cila zakonisht quhet antenë satelitore dhe një konvertues me zhurmë të ulët (low-noise block downconverter).
parapamje| Diagrami që tregon se si funksionon televizioni modern satelitor
Një marrës satelitor dekodon programin e dëshiruar televiziv per shfaqje në ekranin e televizorit. Marrësit mund të jenë pajisje të jashtme dekoduese (set-top box)të jashtëm ose  tunera te integruar ne televizor. Televizioni satelitor ofron një gamë të gjerë kanalesh dhe shërbimesh. Në shumë zona të largëta gjeografike pa mbulim televiziv tokësor ose infrastrukturë kabllore televizive, ai perfaqson të vetmin burim të programeve televizive. Për të dy lloje transmetimesh kërkohen marrës të ndryshëm. Një pjesë e transmetimeve dhe e kanaleve janë të pakoduara (unencrypted) dhe për këtë arsye të lira për përdorim (free-to-air), ndërsa shumica e kanaleve transmetohen me kodim (encryption). Kanalet e lira (free-to-view) janë të koduara, por ofrohen pa pagesë direkte, ndërsa shërbimet me pagesë (pay television) kërkojnë nga shikuesi të abonohet dhe të paguajë një tarifë mujore për të qasur programet.

Ne sistemet moderne, sinjalet transmetohen nga një satelit komunikues frekuencat e brezit X (8–12 GHz) ose brezit K <sub id="mwKw">u</sub> (12–18 GHz) duke kërkuar vetëm një antenë të vogël me diametër më pak se një metër.  Sistemet e para të televizionit satelitor ishin te llojit tashme të vjetëruar, të njohur si sisteme vetëm për pranim televiziv. Këto sisteme merrnin sinjale analoge më të dobëta të transmetuara në brezin C (4–8 GHz) nga satelitët e tipit FSS, duk kërkuar përdorimin e antenave të mëdha prej 2-3 metrash. Si pasojë, këto sisteme u quajtën sistemet "big dish"("sisteme me antena të mëdha") dhe ishin më të shtrenjta dhe më pak të perhapura. Sistemet e hershme përdornin sinjale analoge, por ato moderne përdorin sinjale dixhitale të cilat lejojnë transmetimin e standardit modern te televizionit me definicion të lartë, falë  efikasitetit spektral të përmirësuar të transmetimit dixhital. Që nga viti 2022, Star One D2 nga Brazili është i vetmi satelit i mbetur që transmeton ende sinjale analoge. 

 Teknologjia 
Ekzistojnë pesë komponentë kryesorë në një sistem satelitor: burimi i programeve,qendra e transmetimit,sateliti, antena satelitore, dhe marresi (reciveri).Satelitët e përdorur për transmetimin e programeve televizive zakonisht ndodhet në një orbitë gjeostacionare rreth  mbi ekuatorin e Tokës.Përparësia e kësaj orbite është se periudha orbitale e satelitit është e barabartë me shpejtësinë e rrotullimit të Tokës, kështu që sateliti duket i palëvizshëm në qiell. Per shkak te kesaj, antena satelitore "pjata" që merr sinjalin mund të drejtohet përgjithmonë drejt pozicionit  te satelitit dhe nuk ka nevojë të ndjekë një satelit në lëvizje.Megjithatë, disa sisteme  përdorin një orbitë shumë eliptike me pjerrësi prej +/−63.4 gradë dhe një periodë orbitale prej rreth dymbëdhjetë orësh, e njohur si orbita Molniya .

Televizioni satelitor, ashtu si komunikimet e tjera të transmetuara nga sateliti, fillon me një antenë transmetuese të vendosur në një strukturë të lidhjes së sipërme .  Antenat satelitore Uplink janë shumë të mëdha, deri në  në diametër.  Diametri i rritur rezulton në synim më të saktë dhe rritje të fuqisë së sinjalit në satelit.  Antena e lidhjes në ngritje është e drejtuar drejt një sateliti specifik dhe sinjalet e lidhjes në ngritje transmetohen brenda një diapazoni specifik frekuencash, në mënyrë që të merren nga njëri prej transponderëve të akorduar në atë diapazon frekuencash në atë satelit.  Transponderi i ritransmeton sinjalet përsëri në Tokë në një frekuencë të ndryshme (një proces i njohur si përkthim, i përdorur për të shmangur ndërhyrjen me sinjalin e lidhjes lart), zakonisht në frekuencën 10.7-12.7. brezi GHz, por disa ende transmetojnë në brezin C (4–8 GHz), brezi <sub id="mwZg">K u</sub> (12–18 GHz), ose të dyja.  Këmba e shtegut të sinjalit nga sateliti në stacionin tokësor marrës quhet lidhja zbritëse. 

Një satelit tipik mund te kete deri në 32 transponderë në brezin K- <sub id="mwcg">u</sub> ose 24 transponderë në brezin C, ose më shumë për satelitët hibridë K <sub id="mwdQ">-u</sub> / C . Transponderët tipikë kanë secili një gjerësi brezi prej 27 deri ne 50 MHz. Për satelitet gjeostacionar ne brezin C kerkohet nje ndarje 2° gjatësi gjeografike nga sateliti tjetër për të shmangur ndërhyrjet, ndersa për brezin K <sub id="mweg">u</sub> kjo ndarje mund të jetë 1°. Kjo do të thotë se ekziston një kufi maksimal prej 360/2 = 180 satelitësh gjeostacionarë per brezin C ose 360/1 = 360 satelitësh gjeostacionarë për brezin K <sub id="mwfQ">-u</sub>. Transmetimet në brezin C janë te ndjeshme ndaj ndërhyrjeve tokësore, ndërsa transmetimet në brezin K <sub id="mwgA">-u</sub> ndikohen nga reshjet (pasi uji është një perthithës shumë i mire i mikrovalëve në këtë frekuencë specifike). Ky i fundit (transmetimi Ku) ndikohet edhe më keq nga kristalet e akullit në retë e stuhive. Në raste të caktuara, ndodh humbje e sinjalit per shkak te Diellit(sun outage)  kur ai pozicionohet pikërisht prapa satelitit gjeostacionar drejt të cilit është orientuar antena marrëse.

Sinjali satelitor downlink, i dobesuar ndjeshem pas udhëtimit ne nje distancë te madhe (shih humbjet ne perhapje ), kapet nga një antenë  parabolike marrëse. Kjo antenë reflekton sinjalin e dobët në pikën fokale të saj.  Në pikën fokale të antenës, të montuar në kllapa, ndodhet një pajisje e quajtur feedhorn (grykë marrëse) ose kolektor.  Feedhorn-i  është një pjesë e udhëzuesit të valëve (waveguide) me një fund të zgjeruar që mbledh sinjalet në ose afër pikës fokale dhe i çon ato në një sondë ose marrës të lidhur me një konvertues me bllok me zhurmë të ulët (LNB). LNB-ja përforcon sinjalet dhe i shndërron ato në një bllok më të ulët të frekuencave të ndërmjetme (IF), zakonisht në brezin L. 

Sistemet origjinale te televizionit satelitore në brezin C përdornin një amplifikator me zhurmë të ulët (LNA) të lidhur me feedhorn-in në pikën fokale të antenës.  Sinjali i perforcuar, ende në frekuencat të larta të mikrovalëve, duhej të transmetohej nëpërmjet një kablli koaksial të shtrenjtë me humbje të ulëta me impedancë 50 ohm të mbushur me gaz  dhe me lidhës kompleks N-connector drejt  një marrësi të vendosur brenda ose, në modele të tjera, drejt një konvertues poshtë- downconverter-i (një mikser dhe oshilator i akorduar me tension, së bashku me filtra elektronikë) për ta konvertuar në një frekuencë të ndërmjetme.  Zgjedhja e kanalit kontrollohej zakonisht nga një oshilator i akorduar me tension, ku tensioni i akordimit transmetohej nëpërmjet një kablli të veçantë në headend, por ky dizajn u evolua me kohe. 

Dizajnet e konvertuesit  bazuar në mikrostrip për frekuencat e radios amatore u përshtatën për brezin 4 GHz te brezit C.   Në qendër të këtyre dizajneve ishte koncepti i konvertimit në bllok të një grupi frekuencash në një IF më të ulët dhe më të lehtë për t’u trajtuar.  
majtas|parapamje|291x291px| Pamje nga prapa e një LNB me polarizim linear.
Përparësitë e përdorimit të një LNB janë se mund të përdoret një kabllo më e lirë për të lidhur marrësin e brendshëm me antenë televizive satelitore dhe LNB, dhe se teknologjia për trajtimin e sinjalit në brezin L dhe UHF ishte shumë më e lirë se ajo për trajtimin e sinjalit në frekuencat e brezit C.  Kalimi në teknologji më të lira nga kabllot "hardline" (e linjës së fortë) dhe lidhesit N të sistemeve të hershme të brezit C në kabllot 75-ohm dhe lidhësit F më të lirë dhe më të thjeshtë, u lejoi qe marrësit e hershëm të televizionit satelitor të përdornin, ato që në realitet ishin, akordues televizivë UHF të modifikuar të cilët zgjidhnin kanalin televiziv satelitor për konvertim poshtë në një frekuencë të ndërmjetme më të ulët të përqendruar në 70. MHz, ku pastaj sinjali u demodulua.  Ky ndryshim i lejoi industrisë së televizionit satelitor DTH të ndryshonte nga një industri kryesisht hobiiste ku ndërtoheshin vetëm një numër i vogël sistemesh që kushtonin mijëra dollarë amerikanë, në një industri shumë më komerciale të prodhimit masiv. 

Në Shtetet e Bashkuara, ofruesit e shërbimeve përdorin diapazonin e frekuencave të ndërmjetme prej 950–2150 MHz për të përcjellë sinjalin nga LNBF-ja në antenë deri te marrësi. Kjo lejon transmetimin e sinjaleve UHF përgjatë të njëjtit kabllo koaksial në të njëjtën kohë. Në disa aplikime (si DirecTV AU9-S dhe AT-9),perdoren diapazonet e brezit me te ulet B  dhe 2250–3000 MHz. LNBF-të e reja te përdorura nga DirecTV, të quajtura SWM (Single Wire Multiswitch), implementojn shpërndarjen me një kabllo të vetme dhe përdorin një gamë më të gjerë frekuencash prej 2–2150 MHz. [ nevojitet citim ]

Marrësi satelitor ose dekoderi kryen demodulimin dhe konvertimin e sinjaleve në formën e dëshiruar (dalje për televizion, audio, të dhëna, etj.).  Shpesh, marrësi përfshin aftësinë për të zberthyer ose dekriptuar në mënyrë selektive sinjalin e marrë për të ofruar shërbime premium për disa abonent;ne kete rast marrësi quhet at marrës/dekodues i integruar ose IRD.  Kabllot me humbje të ulët (p.sh. RG-6, RG-11, etj.) përdoren për të lidhur marrësin me LNBF ose LNB.  RG-59 nuk rekomandohet për këtë aplikim pasi nuk është projektuar teknikisht për të mbajtur frekuenca mbi 950 MHz, por mund të funksionojë në disa rrethana, varësisht nga cilësia e telit koaksial, niveleve te sinjalit, gjatësia e kabllit, etj. 

Një problem praktik që lidhet me marrjen e sinjaleve satelitore në shtëpi është se një LNB ne thelb mund te perdoret nga një marrës i vetëm.  Kjo ndodh sepse LNB-ja perpunon dy polarizime rrethore të ndryshme  (djathtas dhe majtas) dhe, në rastin e brezit K, perpunon dy breza të ndryshme frekuencash (poshtë dhe sipër) në të njëjtin diapazon frekuencash në kabllo.  Në varësi të frekuencës dhe polarizimit që përdor transponderi satelitor, marrësi satelitor duhet ta kalojë LNB-në në një nga katër modalitetet e ndryshme për të marrë një "kanal" specifik.  Kjo menaxhohet nga marrësi duke përdorur protokollin DiSEqC për të kontrolluar modalitetin e LNB-se.  Kur lidhen disa marrës satelitorë ne një antenë të vetme, do të duhet të përdoret një pajisje e quajtur multiswitch në kombinim me një LNB te nje lloji të veçantë.  Ekzistojnë edhe LNB te pajisura me një multiswitch( ndërprerës shumëfunksional) të integruar tashmë.  Ky problem bëhet më i ndërlikuar kur disa marrës duhet të përdorin disa antena (ose disa LNB të montuara në një antenë të vetme) per te kapur sinjale nga satelitë të ndryshëm. 

Një zgjidhje e zakonshme për perdoruesit që duan të kenë qasje në shumë satelitë është vendosja e një antene të vetme parabolike me një LNB të vetëm dhe rrotullimi i antenës duke përdorur një motor elektrik.  Boshti i rrotullimit duhet të vendoset në drejtimin veri-jug dhe në varësi të vendndodhjes gjeografike të antenes, të ketë një pjerrësi specifike vertikale. Kur antena motorike eshte instaluar siç duhet, kur të aktivizohet, ajo do të përshkojë të gjitha pozicionet e mundshme për satelitët e rreshtuar përgjatë orbitës gjeostacionare direkt mbi ekuator. Pas kesaj antena do të jetë më pas e aftë të marrë çdo satelit gjeostacionar që është i dukshëm në ate vendndodhje specifike, pra që ndodhet mbi horizont. Protokolli DiSEqC është zgjeruar për të përfshirë komanda për drejtimin e rotorëve të antenës. [ nevojitet citim ]

Satelitët e përdorur për transmetimin e programeve televizive zakonisht vendosen në një orbitë gjeostacionare (geostationary orbit) rreth 36,000 km (22,000 milje) mbi ekuatorin e Tokës. Përparësia kryesore e kësaj orbite qëndron në faktin se perioda orbitale e satelitit përputhet me shpejtësinë e rrotullimit të Tokës, duke bërë që sateliti të duket i palëvizshëm në qiell. Kjo karakteristikë lejon që antena parabolike (satellite dish) e cila merr sinjalin të mbetet e fiksuar drejt pozicionit të satelitit, pa nevojë të ndjekë lëvizjen e tij. Përveç kësaj, ekzistojnë disa sisteme alternative që përdorin orbita shumë eliptike (highly elliptical orbit) me një pjerrtesi prej +/-63.4 gradë dhe periodë orbitale prej rreth 12 orësh, të njohur si orbita Molniya, një orbitë shumë eliptike me pjerrësi prej +/- 63.4 shkallë dhe një periodë orbitale prej rreth dymbëdhjetë orësh.

Televizioni satelitor,ashtu si të gjitha format e tjera të komunikimit përmes satelitit, fillon me një antenë transmetuese të vendosur në një pike të lidhjes së sipërme (uplink). Antenat satelitore për uplink janë jashtëzakonisht të mëdha, me diametër që varion nga 9 deri në 12 metra (30 deri 39 ft) për të arritur synim të saktë dhe rritje të fuqisë së sinjalit në satelit, për të përmirësuar besueshmërinë.Diametri i zmadhuar rezulton në një drejtim më të saktë dhe në një rritje të fuqisë së sinjalit te sateliti.Antena uplink drejtohet drejt një sateliti të caktuar, dhe sinjalet e transmetuara (uplink) dërgohen brenda një game të caktuar frekuencash, në mënyrë që të pranohen nga një nga transponderët e akorduar në atë gamë frekuencash në bord të satelitit. Transponderi ritransmet sinjalet përsëri në Tokë në një frekuencë tjetër (një proces i njohur si konvertim frekuence, i përdorur për të shmangur ndërhyrjen me sinjalin uplink), zakonisht në brezin 10.7-12.7 GHz por disa transmetojnë ende në brezin C (4-8 GHz),  brezin K <sub id="mwAUw">-u</sub> (12-18 GHz), ose në të dyja.Pjesa e rrugës së sinjalit nga sateliti në stacionin marrës në Tokë quhet downlink.
parapamje| Një antenë satelitore DTH nga India.
Sinjali satelitor i lidhur poshtë, më i dobët pasi përshkon distancën e madhe (shih humbjen e rrugës ), mblidhet duke përdorur një antenë marrëse parabolike në çati (" antenë satelitore "), e cila reflekton sinjalin e dobët në pikën fokale të antenë.  I montuar në kllapa në pikën fokale të antenës është një brirë ushqyese  e cila i kalon sinjalet përmes një valëpërçuesi në një pajisje të quajtur konvertues blloku me zhurmë të ulët (LNB) ose konvertues me zhurmë të ulët (LNC) i bashkangjitur në brirë.  LNB amplifikon sinjalet e dobëta, filtron bllokun e frekuencave në të cilin transmetohen sinjalet televizive satelitore dhe e konverton bllokun e frekuencave në një diapazon frekuencash më të ulëta në diapazonin L-band. Sinjali më pas kalohet nëpërmjet një kablli koaksial në banesë te marrësi i televizionit satelitor, një dekoder pranë televizorit.

Arsyeja e përdorimit të LNB-së për të bërë përkthimin e frekuencës në antenë është që sinjali të mund të përçohet në banesë duke përdorur kabllo koaksiale të lirë. Për të transportuar sinjalin në shtëpi në frekuencën e tij origjinale të mikrovalës në bandin K <sub id="mwAXM">u</sub> , do të duhej një valëpërçues i shtrenjtë, një tub metalik për të transportuar valët e radios.  Kablloja që lidh marrësin me LNB-në është e tipit me humbje të ulët RG-6, me katër shtresa mbrojtëse RG-6 ose RG-11.  RG-59 nuk rekomandohet për këtë aplikim pasi nuk është projektuar teknikisht për të mbajtur frekuenca mbi 950 MHz, por do të funksionojë në shumë rrethana, varësisht nga cilësia e telit koaksial.  Kalimi në teknologji më të përballueshme nga vitet 'kabllo me impedancë 50 om dhe lidhës N të sistemeve të hershme të brezit C deri te ato më të lira 75Teknologjia ohm dhe lidhësit F u lejuan marrësit e hershëm të televizionit satelitor të përdornin, ato që në realitet ishin, akordues televizivë UHF të modifikuar të cilët zgjidhnin kanalin televiziv satelitor për konvertim poshtë në një frekuencë tjetër të ndërmjetme më të ulët të përqendruar në 70. MHz ku u demodulua.

Një LNB mund të trajtojë vetëm një marrës të vetëm.  Kjo për shkak të faktit se LNB perpunon dy polarizime të ndryshme rrethore - të djathtën dhe të majtën - dhe në rastin e brezit K <sub id="mwAZc">-u</sub> dy breza të ndryshëm marres - të poshtëm dhe të sipërm - në të njëjtin brez frekuence në kabllo dhe është një problem praktik për marrjen satelitore në shtëpi.  Në varësi të frekuencës në të cilën transmeton një transponder dhe polarizimit që përdor, marrësi satelitor duhet ta kalojë LNB-në në një nga katër modalitetet e mundshme në mënyrë që të marrë një program të caktuar në një transponder specifik.  Marrësi përdor protokollin DiSEqC për të kontrolluar modalitetin LNB, i cili e trajton këtë proces.  Nëse disa marrës satelitorë do të lidhen me një antenë të vetme, duhet të përdoret një i ashtuquajtur multiswitch në lidhje me një lloj të veçantë LNB-je.  Ekzistojnë gjithashtu LNB-ja te pajisura tashme me një ndërprerës shumëfunksional(multiswitch) të integruar.  Ky problem bëhet më i ndërlikuar kur disa marrës përdorin disa antena ose disa LNB të montuara në një antenë të vetme, secili i drejtuar drejt satelitëve të ndryshëm. 

Dekoderi(kutia marrese) zgjedh kanalin e dëshiruar nga përdoruesi duke e filtruar atë kanal nga shume kanale qe marren nga sateliti, e konverton sinjalin në një frekuencë të ndërmjetme më të ulët, e deshifron sinjalin e enkriptuar, demodulon sinjalin radio dhe e dërgon sinjalin video te perfituar në televizor nëpërmjet një kablli.  Për të deshifruar sinjalin, kutia marrëse duhet të jete e "aktivizuar" nga kompania satelitore. Nëse klienti nuk arrin të paguajë faturën mujore, kutia marrese "çaktivizohet" nga një sinjal nga kompania dhe sistemi nuk  funksionon derisa kompania ta riaktivizojë atë. Disa marrës janë të aftë të deshifrojnë vetë sinjalin e pranuar. Këta marrës quhen marrës te integruar/deshifrues ose IRD. 

Televizioni analog qe shpërndahej nëpërmjet satelitit zakonisht dërgohej i koduar ose i pa koduar duke perdorur standardet e transmetimit televiziv NTSC, PAL ose SECAM . Sinjali analog modulohet në frekuencë dhe konvertohet nga një sinjal FM në atë që quhet brez bazë. Ky brez bazë përfshin sinjalin video dhe nënbartësin(ët) audio. Nënbartësi audio demodulohet më tej për të ofruar një sinjal audio të papërpunuar.

Me vone sinjalet u shendrruan ne sinjale televizive të dixhitalizuara ose multipleks sinjalesh, zakonisht QPSK. Në përgjithësi, televizioni dixhital, përfshirë atë që transmetohet nëpërmjet satelitëve, bazohet në standarde të hapura si MPEG dhe DVB-S / DVB-S2 ose ISDB-S .[ nevojitet citim ]

Metodat e enkriptimit/kodimit me akses të kushtëzuar përfshijnë NDS, BISS, Conax, Digicipher, Irdeto, Cryptoworks, DG Crypt, Beta digital, SECA Mediaguard, Logiways, Nagravision, PowerVu, Viaccess, Videocipher dhe VideoGuard . Shumë prej ketyre sistemeve te aksesit të kushtëzuar janë kompromentuar.

 Ndërprerja nga Dielli 
Një ngjarje e quajtur ndërprerja nga Dielli ndodh kur dielli rreshtohet direkt pas satelitit brenda fushëpamjes  së antenës marrese satelitore. Kjo ndodh për një periudhë rreth 10-minutëshe çdo ditë,  afersisht ne mesditë, dy herë në vit, gjate një periudhë dyjavore në pranverë dhe vjeshtë, rreth kohes se ekuinoksit . Gjatë kësaj periudhe, Dielli ndodhet brenda lobit kryesor të modelit të pranimit të antenës, kështu që zhurma e fortë e mikrovalëve e emetuar nga Dielli në të njëjtat frekuenca që përdoruren nga transponderët e satelitit bllokon pranimin e sinjalit. 

 Përdorimet 

 Sateliti direkt në shtëpi dhe sateliti me transmetim te drejtpërdrejtë 
parapamje|250x250px| Antenat satelitore DBS të instaluara në një kompleks apartamentesh në San Jose, CA (2006).
Transmetimi Direkt-në-shtëpi (DTH) mund t'i referohet vetë satelitëve të komunikimit që ofrojnë shërbimin, ose shërbimit aktual televiziv. Shumica e perdoruesve të televizionit satelitor në tregjet e zhvilluara e marrin programet e tyre përmes një ofruesi te satelitit me transmetimit të drejtpërdrejtë (DBS).  Sinjalet transmetohen duke përdorur brezin K <sub id="mwAf0">u</sub> (12 deri në 18 GHz) dhe janë plotësisht dixhitale, gjë që mundeson cilësi më të lartë të figurës dhe zërit.

Programet për kanalet e televizionit satelitore vin nga burime të shumta dhe mund të përfshijnë transmetime të drejtpërdrejta nga studio te ndryshme. Qendra e transmetimit e pergadit dhe paketon programet në kanale për transmetim dhe kur është e nevojshme, i enkripton ato.Me pas sinjali dërgohet në piken e transmetimit (uplink)  ku transmetohet drejt satelitit. Ne disa qendra transmetimi, studiot, administrata dhe uplink-u ndodhen te gjitha  ne të njëjtit kampus. Pastaj sateliti e përkthen dhe e  transmeton sinjalin e kanaleve drejt Tokes.

Shumica e sistemeve përdorin standardin DVB-S për transmetim. Ne shërbimet televizive me pagesë, rrjedha e të dhënave (data stream) është e enkriptuar dhe kërkon pajisje pritëse të pronarit te platformes. Megjithese teknologjia baze e pranimit është e ngjashme, teknologjia per televizionit me pagesë është pronësore dhe shpesh perfshine një modul per akses të kushtëzuar dhe një kartë inteligjente. Kjo masë siguron qe vetëm abonentët e autorizuar dhe që paguajnë te kenë qasje në përmbajtjen televizive me pagesë, por në të njëjtën kohë mund të lejojë që kanalet pa pagese të shikohen edhe nga perdoruesit qe kane pajisje të zakonshme të disponueshme në treg.

Disa vende ofrojnë shërbime televizive satelitore të cilat mund të pranohen falas, pa paguar një tarifë abonimi. Kjo quhet televizion satelitor pa pagesë. Gjermania është nder lideret në transmetimet falas me afërsisht 250 kanale dixhitale (duke përfshirë 83 kanale HDTV dhe kanale të ndryshme rajonale) të transmetuara nga konstelacioni satelitor Astra 19.2°E .  Këto nuk promovohen si një shërbim DBS, por pranohen në afërsisht 18 milionë shtëpi, si dhe në çdo shtëpi që përdor sistemin komercial Sky Deutschland . Të gjitha transmetimet analoge satelitore gjermane pushuan më 30 prill 2012. 

Mbretëria e Bashkuar ka afërsisht 160 kanale dixhitale (duke përfshirë variacionet rajonale të kanaleve BBC, kanalet ITV, Kanalin 4 dhe Kanalin 5 ) që transmetohen pa enkriptim nga konstelacioni satelitor Astra 28.2°E dhe mund të pranohen nga çdo marrës DVB-S ( për disa shërbime televizive me definicion të lartë kerkohet nje marres DVB-S2). Shumica e këtyre kanaleve janë përfshirë brenda EPG te Sky, dhe një numër gjithnjë e më i madh po përfshihen edhe në EPG-ne e Freesat.

Transmetuesi kombëtar i Indisë, Doordarshan, promovon një paketë DBS falas si "DD Free Dish",  e cila shërben si mbulim plotësues për rrjetin tokësor të transmetimit të vendit. Kjo paketë transmetohe nga GSAT-15 në 93.5°E dhe përmban rreth 80 kanale FTA.

Ndërsa fillimisht u lansuan si backhaul(mbulim i pasem) për shërbimin e tyre televiziv tokesor dixhital, një numër i madh kanalesh franceze transmetohen falas në satelitë në 5°W dhe së fundmi janë shpallur zyrtarisht si mbulim plotesues për rrjetin DTT.

Në Amerikën e Veriut (Shtetet e Bashkuara, Kanada dhe Meksikë) janë të disponueshme mbi 80 kanale dixhitale FTA në satelitin Galaxy 19 (shumica prej të cilave janë me natyrë etnike ose fetare). Satelitë të tjerë që transmetojnë FTA përfshijnë AMC-4, AMC-6, Galaxy 18 dhe Satmex 5. Një kompani e quajtur GloryStar promovon transmetuesit fetarë FTA në satelitn Galaxy 19.

Televizioni satelitor ka shenuar një rënie të konsumatorëve që nga vitet 2010 për shkak të trendit të ndërprerjes së kabllove (cord-cutting), ku njerëzit po kalojnë drejt transmetimeve televizive të bazuar në internet dhe televizionit pa pagese permes antenes tokesore(over-the-air). 

 Televizioni vetëm për pranim 

majtas|parapamje|190x190px| Një antenë satelitore brezit C, e kompanise Andrew Corporation e përdorur nga sistemet TVRO.
Termi "televizion vetëm për pranim", ose TVRO, u shfaq gjatë ditëve të hershme  të pranimit të sinjaleve satelitore televizive për ta dalluar atë nga operacionet komerciale te uplink dhe downlink(transmetim dhe pranim). Kjo ishte metoda kryesore e transmetimeve televizive satelitore përpara se industria të kalonte ne perdorimin e satelitëve DBS me fuqi më të lartë në fillim të viteve 1990, të cilët transmetonin sinjalin e tyre në frekuencat e brezit K <sub id="mwAmU">u</sub>.James, Meg. NBC tacks on Telemundo oversight to Gaspin's tasks . Los Angeles Times, July 26, 2007. Retrieved on May 14, 2010. Në atë kohë, kanalet televizive satelitore ishin krijuar per t'u përdorur nga rrjetet televizive kabllore dhe jo per shikuesit individual ne shtepi. Sistemet e hershme të pranimit satelitor u ndërtuan kryesisht nga hobistë dhe inxhinierë dhe operonin ne frekuencat e brezit C. Antenat e perdorura ishin të mëdha; zakonisht mbi  në diametër.  Per kete arsyje, TVRO shpesh quhet televizion satelitor "antena e madhe" ose "Big Ugly Dish" (BUD).

Sistemet TVRO u projektuan për të pranuar sinjale satelitore analoge dhe dixhitale si per televizion ashtu edhe për audio nga transponderët e brezit C dhe brezit K- u në satelitë te tipit FSS.  Sistemet qe perdorin brezin  K <sub id="mwAok">-u</sub> per shkak te frekuences me te larte kanë tendencë të ngjajnë me sistemet DBS dhe mund të përdorin antena më të vogël për shkak të fuqisë me te larte te transmetimit dhe fitimit më të madh të antenës. Ne te kunderten, sistemet TVRO kanë tendencë të përdorin antena satelitore më të mëdha në vend të atyre më të vogla, pasi ka më shumë të ngjarë që pronari i një sistemi TVRO të ketë një konfigurim vetëm për brez C në vend të një konfigurimi vetëm për brezin K <sub id="mwAow">u</sub>.Per me teper, kutitë  marrëse shtesë mundesojn pranimin e lloje të ndryshme të sinjalit dixhital satelitor, siç janë DVB/MPEG-2 dhe 4DTV .

Gjerësia e ngushtë e rrezes së një antene satelitore parabolike normale do të thotë se ajo mund të pranoj sinjale vetëm nga një satelit i vetëm në të njëjtën kohë.  Simulsat-i ose Vertex-RSI TORUS, është një antenë tokesore satelitore kuazi-parabolike që është e aftë të pranoj njëkohësisht transmetime  nga 35 ose më shumë satelitë në brezin C dhe K <sub id="mwApY">-u</sub>.

 Historia 

 Historia e hershme 
Në vitin 1945, shkrimtari britanik i fantashkences, Arthur C. Clarke, propozoi një sistem komunikimi mbarëbotëror i cili do të funksiononte me anë të tre satelitëve të vendosur në mënyrë të barabartë në orbitën e Tokës.  Ky propozim u botua në numrin e tetorit të vitit 1945 të revistës Wireless World dhe me vone ne vitin 1963, ai  fitoi Medaljen Stuart Ballantine të Institutit Franklin per kete ide. 

Komunikimi i parë me anë të një sateliti u arrit herët në epokën hapësinore, pasi testi i parë i relesë u krye nga Pioneer 1 dhe transmetimi i parë radiofonik u krye nga sateliti SCORE në fund të vitit 1958. Kjo ndodhi pas një momenti historik të rëndësishëm në fillim të atij viti, kur Sputnik I u bë sateliti i parë në histori.
parapamje| Në vitin 1960, TIROS 1 dërgoi imazhin e parë televiziv të Tokës nga hapësira, duke u bërë sateliti i parë meteorologjik ne histori. 

 Transmetimet e para të transmetuara permes satelitit 
parapamje| Testi i AT+T Telstar 1 (transmetimi i parë televiziv satelitor, 11 korrik 1962)
Sinjalet e para publike televizive satelitore nga Evropa në Amerikën e Veriut u transmetuan nëpërmjet satelitit Telstar mbi oqeanin Atlantik më 23 korrik 1962, megjithëse një transmetim provë ishte kryer pothuajse dy javë më herët, më 11 korrik.  Keto sinjale u pranuan dhe u transmetuan në vendet e Amerikës së Veriut dhe Evropës dhe u shikuan nga mbi 100 milionë njerëz. Sateliti Reley 1 ii lansuar në vitin 1962,ishte sateliti i parë që transmetoi sinjale televizive nga SHBA-ja në Japoni.  Sateliti i parë i komunikimit gjeosinkron, ishte Syncom 2, i lansuar më 26 korrik 1963. Me pas Syncom 3, sateliti i parë gjeostacionar i mëvonshëm, që orbiton pranë Vijës Ndërkombëtare të të Dhënave, u përdor për të transmetuar Lojërat Olimpike të vitit 1964 nga Tokio në Shtetet e Bashkuara . 
parapamje| Intelsat I (1965), sateliti i parë komercial i komunikimeve në botë, u përdor ndër të tjera për të transmetuar transmetimin shumëkombësh Our World (1967),i cili ishte transmetimi i parë televiziv i realizuar permes disa satelitëve njekohesisht.
Sateliti i parë komercial i komunikimeve në botë, i quajtur si Intelsat I dhe me nofkën "Zogu i Hershëm (Early Bird)", u lëshua në orbitën gjeosinkrone më 6 prill 1965.  Rrjeti i parë kombëtar i satelitëve televizivë, i quajtur Orbita, u krijua nga Bashkimi Sovjetik në tetor 1967 dhe bazohej në parimin e përdorimit të satelitit me orbite shumë eliptike Molniya për ritransmetimin dhe shperndarjen e sinjaleve televizive në stacionet tokësore marrese. 
djathtas|parapamje| Klipi i transmetimit ndërkombëtar të uljes së parë në Hënë, ku Neil Armstrong bën hapin e parë të njerëzimit ne një trup jashtëtokësor, ku u transmetua nga Stacioni i Gjurmimit Honeysuckle Creek  dhe u shpërnda globalisht nëpërmjet satelitit Intelsat III F-4 . 

 Zhvillimi i industrisë së televizionit direkt përmes satelitit 
Sateliti i parë vendas që mbarti transmetime televizive ishte sateliti gjeostacionar kanadez Anik 1, i cili u lansua më 9 nëntor 1972. 
parapamje| Një reklamë nga Komisioni Australian i Telekomunikimeve Nderkombetare (OTC) për koncertin "Aloha nga Hawaii via Satellite", transmetuar nëpërmjet satelitit Intelsat IV F-4, një nga ngjarje e para te transmetuara ndërkombëtarisht, ku  Elvis Presley performoi drejtpërdrejt në koncert.
ATS-6, sateliti i parë eksperimental në botë për edukim dhe transmetim të drejtpërdrejtë (DBS), u lansua më 30 maj 1974. Ai transmetonte në frekuencen 860 MHz duke përdorur modulim FM me brez të gjerë dhe kishte dy kanale audio. Transmetimet u përqendruan në nënkontinentin Indian, por eksperimentuesit në Evropën Perëndimore ishin në gjendje ta merrnin sinjalin  duke përdorur pajisje të ndërtuara në shtëpi, bazuar në teknikat e projektimit të televizionit UHF që ishin tashmë në përdorim.Long Distance Television Reception (TV-DX) For the Enthusiast, Roger W. Bunney, 

I pari, në një seri satelitësh gjeostacionarë sovjetikë për transmetim televiziv direkt në shtëpi, Ekran 1, u lansua më 26 tetor 1976.  Ai përdorte frekuence zbritese UHF prej 714MHz në mënyrë që transmetimet të mund të pranohej me teknologjinë ekzistuese televizive UHF në jo me teknologji mikrovalësh.

Industria e televizionit satelitor në SHBA u zhvillua nga industria e televizionit kabllor, pasi satelitët e komunikimit filluan te përdoren për  shpërndarjen e programet televizive në qendrat ( headend-et) e largëta të rrjeteve kabllore. Home Box Office (HBO), Turner Broadcasting System (TBS) dhe Christian Broadcasting Network (CBN, më vonë The Family Channel ) ishin ndër të parët që përdorën televizionin satelitor për të shpërndarë përmbajtje. Ne vitin 1976, Taylor Howard nga San Andreas, Kaliforni, u bë personi i parë që pranoi sinjale satelitore të brezit C me nje sistem të ndërtuar vetë në shtëpi. 

Në SHBA, PBS, një shërbim publik jofitimprurës i transmetimit , filloi të shpërndante programet e veta televizive përmes të satelitit në vitin 1978. Public Service Broadcasting in the Age of Globalization, Editors: Indrajit Banerjee, Kalinga Seneviratne. 

Në vitin 1979, inxhinierët sovjetikë zhvilluan sistemin Moskva (ose Moska ) për transmetimin dhe shpërndarjes e sinjaleve televizive nëpërmjet satelitëve. Ata nisën satelitët e komunikimit Gorizont më vonë po atë vit. Këta satelitë përdornin orbita gjeostacionare .  Ato ishin të pajisura me transponderë të fuqishëm në bord, kështu që madhësia e antenave parabolike marrëse të stacioneve të lidhjes poshtë u zvogëlua në 4 dhe 2.5 metra.  Më 18 tetor 1979, Komisioni Federal i Komunikimeve (FCC) filloi t'u lejonte njerëzve të kishin stacione satelitore tokësore në shtëpi pa një licencë nga qeveria federale.  Kopertina e katalogut të Krishtlindjeve Neiman-Marcus të vitit 1979 paraqiste stacionet e para televizive satelitore për shtëpi në shitje për 36,500 dollarë.  Enët ishin gati  në diametër  dhe kontrolloheshin me telekomandë.  Çmimi u përgjysmua menjëherë pas kësaj, por kishte vetëm tetë kanale të tjera.  Shoqata për Stacione Tokësore Private dhe Komerciale (SPACE), një organizatë që përfaqësonte konsumatorët dhe pronarët e sistemeve televizive satelitore, u themelua në vitin 1980. 

Sistemet e hershme televizive satelitore nuk ishin shumë të njohura për shkak të kostos së tyre dhe madhësisë së madhe të antenës. Antenat televizive satelitore të sistemeve në fund të viteve 1970 dhe fillim të viteve 1980 ishin  në diametër,  të bëra prej fibrash qelqi ose alumini apo çeliku të ngurtë, Ku-Band Satellite TV: Theory, Installation and Repair. Frank Baylin et al. . ku në Shtetet e Bashkuara kushtojnë më shumë se 5,000 dollarë, ndonjëherë deri në 10,000 dollarë.  Programet e dërguara nga stacionet tokësore u transmetuan nga tetëmbëdhjetë satelitë në orbitën gjeostacionare të vendosura  mbi Tokë.  

 Epoka e satelitëve TVRO/Brezi C, 1980–1986 
Deri në vitin 1980, televizioni satelitor i ishte tashmë i konsoliduar në SHBA dhe Evropë. Më 26 prill 1982, u lansua kanali i parë satelitor në Mbretërinë e Bashkuar, Satellite Television Ltd. (më vonë Sky One ).  Sinjalet e tij transmetoheshin nga Satelitët e Testimit Orbital të ESA -s.  Ndërmjet viteve 1981 dhe 1985, shitjet e sistemeve TVRO u rritën ndjeshem pasi çmimet ranë. Përparimet në teknologjinë e pranuesve dhe përdorimi i teknologjisë FET me arsenidit të galiumit mundësuan përdorimin e antenave më të vogla. Vetem ne SHBA 500,000 sisteme u shiten ne vitin 1984, disa prej të cilave kushtonin vetëm 2000 dollarë.  Antenat që drejtoheshin vetëm nga një satelit ishin edhe më të lira.  Njerëzit qe jetonin në zonat pa stacione lokale transmetimi ose shërbim televiziv kabllor mund të merrnin sinjal me cilësi të mirë pa tarifa mujore.  Antenate mëdha parabolike u bënë objekt pakënaqësie, pasi shumë njerëz i konsideronin të shëmtuara. Në SHBA shumica e apartamenteve, lagjeve dhe shoqatave të pronarëve vendosën kufizime të rrepta për përdorimin e tyre, përveç rasteve kur një gjë e tillë ishte e ndaluar me ligj. Këto kufizime  ndryshuan në vitin 1986 kur Komisioni Federal i Komunikimeve i shpalli ato të paligjshme.  Një komune mund të kërkonte që pronari ta zhvendoste antenën nëse ajo shkelte rregulla të tjera të urbanizimit (si p.sh. distanca nga rruga), por nuk mund te ndalonte perdorimin e saj.  Me kalimin e kohës, nevoja për këto kufizime u pakësua, pasi antenat u bënë më të vogla. 

Fillimisht, të gjitha kanalet transmetoheshin te pakoduara (ITC-in the clear) sepse pajisjet e nevojshme për të marrë sinjalin ishin shumë të shtrenjta për konsumatorët. Me rritjen e numrit të sistemeve TVRO, ofruesit e programeve dhe transmetuesit u detyruan te  kodonin sinjalin dhe të zhvillonin sisteme abonimi për të kontrolluar qasjen në përmbajtje.

Në tetor të vitit 1984, Kongresi i SHBA miratoi Ligjin per Politikat e Komunikimeve Kabllor të vitit 1984, i cili u dha perdoruesve të sistemeve TVRO të drejtën për të marrë sinjale falas, përveç rasteve kur ato ishin të koduara. Ligji kërkonte gjithashtu që kanalet që kodonin sinjalin e tyre, ta ofronin atë kundrejt një tarife të arsyeshme.  Meqenëse kanalet kabllore mund të parandalonin marrjen e sinjalit nga antenat e mëdha, kjo kerkoi një nxitje per kompani tjera që të ofronin konkurrencë. Në Janar të vitit 1986, HBO filloi të përdorte sistemin  tashmë të vjetëruar VideoCipher II, për të enkriptuar/transmetuar të koduar kanalet e tyre. Kanale të tjera përdorën sisteme me pak te sigurt për  enkriptim. Kodi i sinjalit nga HBO u prit me shumë protesta nga pronarët e antenave të mëdha, të cilët shpesh nuk kishin alternativa të tjera për të parë këto kanale. Ata pretendonin se sinjalet e qarta nga kanalet kabllore do të bëheshin shumë të vështira për t'u marrë. Përfundimisht, HBO u lejoi pronarëve të antenave të abonoheshin direkt në shërbimin e tyre për 12.95 dollarë në muaj, një çmim qe ishte i barabartë ose më i lartë se ai që paguanin abonentët e kablloreve, dhe kërkonte blerjen e një dekoderi për 395 dollarë. Kjo çoi në nje sulm ndaj transponderit Galaxy 1 të HBO-së i kryer nga John R. MacDougall në prill të vitit 1986 si formë proteste.Më pas, të gjitha kanalet komerciale filluan një nga një te ndjekin shembullin e HBO-së dhe filluan të kodonin kanalet e tyre.  Shoqata e Transmetimeve dhe Komunikimeve Satelitore (SBCA) u themelua më 2 dhjetor 1986, si rezultat i një bashkimi midis SPACE dhe Shoqatës së Transmetimeve Satelitore të Drejtpërdrejta (DBSA). 

Videocipher II përdorte ndërhyrje analoge per sinjalin video dhe enkriptim të bazuar në standardin DES (Data Encryption Standard) për sinjalin audio. VideoCipher II u mund dhe u shfaq një treg të zi për pajisjet dekoder të cilat fillimisht u shitën si pajisje "testuese". 

 1987 deri më sot 
Deri në vitin 1987, nëntë kanale ishin të koduara, por 99 të tjera ishin ende falas.  Fillimisht HBO tarifonte një tarifë mujore prej 19.95 dollarësh, por shpejt u bë e mundur të çkodoheshin të gjitha kanalet për 200 dollarë në vit përmes pajisjeve të paligjshme. Shitjet e antenave ranë nga 600,000 në vitin 1985 në 350,000 në vitin 1986, por shërbimet televizive me pagesë filluan t'i shihnin perdorimin e antenave si diçka pozitive, pasi disa njerëz nuk do të kishin kurrë shërbim kabllor. Si pasoj industria filloi të rikuperohej. Kodimi i sinjaleve çoi gjithashtu në zhvillimin e eventeve "pay-per-view"(pagesë për shikim të vetëm). Më 1 nëntor 1988, NBC filloi të kodonte sinjalin e saj të brezit C, por e la te hapur sinjalin e brezit <sub id="mwBCg">K</sub> u në mënyrë që degët rajonale të mos humbnin shikues që t'i shikonin reklamat e tyre.  Në atë kohë, shumica e dy milionë përdoruesve të antenave satelitore në Shtetet e Bashkuara ende përdornin brezin C.  ABC dhe CBS po konsideronin kodimin e sinjaleve te tyre, por CBS ngurronte për shkak të numrit të njerëzve që nuk kishin qasje ne kanalet lokale.  Pirateria në rrjetet televizive satelitore në SHBA çoi në miratimin e Ligjit të Mbrojtjes së Konsumatorit dhe Konkurrencës së Televizionit Kabllor në vitit 1992. Ky ligj parashikonte kushdo që kapej duke vjedhur sinjal televiziv të denohej deri në 50,000 dollarë dhe të dënohej me një maksimum prej dy vjetësh burg.  Për shkelësit e përsëritur, gjoba mund të arrinte deri në 100,000 dollarë dhe denimi me burg deri në pesë vite. 

Televizioni satelitor ishte zhvilluar gjithashtu në Evropë, por fillimisht përdorte satelitë komunikimi me fuqi të ulët te cilet kërkonin antena me diameter mbi 1.7 metra per te marre sinjalin. Megjithatë, më 11 dhjetor 1988, Luksemburgu lansoi Astra 1A, satelitin e parë që ofroi mbulim satelitor me fuqi mesatare për Evropën Perëndimore. Ky ishte një nga satelitët e parë me fuqi të mesme, që transmetonte sinjale në brezin K <sub id="mwBEs">u</sub> dhe lejonte marrjen e sinjalit me antena me të vogla (90 cm). Lansimi i Astra-s arriti të dalë në treg para konkurrentit zyrtar britanik, British Satellite Broadcasting ,e cila kishte fituar licencën shtetërore për transmetim satelitor direkt në Mbreterin e Bashkuar.

Transmetimet satelitore komerciale në Japoni kanë ekzistuar  që nga viti 1992, të udhëhequra nga NHK, e cila ka ndikur në zhvillimin e rregulloreve dhe ka qasje në fonde qeveritare për kërkime. Hyrja e tyre në treg u mbrojt nga Ministria e Postave dhe Telekomunikacionit (MPT), duke rezultuar në krijimin e kanalit WOWOW, nje kanal që është i enkriptuar dhe mund të shikohet permes pajisjeve dekoduese dhe antenave satelitore te NHK. 

Në SHBA, në fillim të viteve 1990, katër kompani të mëdha kabllore lansuan PrimeStar, një kompani per transmetim të drejtpërdrejtë që përdorte satelitë me fuqi të mesme. Transmetimet relativisht të fuqishme lejuan përdorimin e antenave më të vogla (90 cm). Popullariteti i saj ra pas lansimit në vitin 1994 të sistemeve më të avancuara te televizionit satelitor Hughes DirecTV dhe Dish Network.

Transmetimet satelitore dixhitale filluan në vitin 1994 në Shtetet e Bashkuara përmes DirecTV duke përdorur formatin DSS. Ato u lansuan (me standardin DVB-S ) në Afrikën e Jugut, Lindjen e Mesme, Afrikën e Veriut dhe Rajonin Azi-Paqësor në vitet 1994 dhe 1995, dhe me pas në vitet 1996 dhe 1997 në vendet evropiane duke përfshirë Francën, Gjermaninë, Spanjën, Portugalinë, Italinë dhe Holandën, si dhe Japoninë, Amerikën e Veriut dhe Amerikën Latine. Transmetimet dixhitale DVB-S në Mbretërinë e Bashkuar dhe Irlandë filluan në vitin 1998. Japonia filloi transmetimin dixhital me standardin ISDB-S në vitin 2000.

Më 4 mars 1996, EchoStar prezantoi sherbimin Digital Sky Highway (Dish Network) duke përdorur satelitin EchoStar 1. EchoStar lansoi një satelit të dytë në shtator të vitit 1996 për të rritur numrin e kanaleve të disponueshme në Dish Network në 170.  Këto sisteme ofruan imazh më të paster dhe tingull stereo në 150–200 kanale video dhe audio, dhe lejuan përdorimin e antenave të vogla. Kjo e uli shumë popullaritetin e sistemeve TVRO. Në mesin e viteve 1990, shume kanale filluan të zhvendosnin transmetimet e tyre në transmetim televiziv dixhital duke përdorur sistemin e aksesit te kushtezuar DigiCipher . 

Përveç enkriptimit, disponueshmëria e gjerë  e shërbimeve DBS në SHBA si PrimeStar dhe DirecTV kishte ulur popullaritetin e sistemeve TVRO që nga fillimi i viteve 1990. Sinjalet nga satelitët DBS (që veprojnë në brezin më të fundit K <sub id="mwBHw">u</sub> ) janë më të larta si në frekuencë ashtu edhe në fuqi (për shkak të përmirësimeve në panelet diellore dhe efikasitetit energjetik të satelitëve modernë) dhe për këtë arsye kërkojnë antena shumë më të vogla se brezi C, dhe metodat e modulimit dixhital që përdoren tani kërkojnë më pak forcë sinjali në marrës sesa metodat e modulimit analog. Çdo satelit mund të mbajë gjithashtu deri në 32 transponderë në brezin K <sub id="mwBIc">u</sub>, por vetëm 24 në brezin C, dhe disa nën-kanale dixhitale mund të multipleksohen (MCPC) ose të mbahen veçmas ( SCPC ) në një transponder të vetëm. Përparimet në uljen e zhurmës për shkak të teknologjisë së përmirësuar të mikrovalëve dhe materialeve gjysmëpërçuese kanë pasur gjithashtu një efekt.  Megjithatë, një pasojë e frekuencave më të larta të përdorura për shërbimet DBS është fenomeni "zbehja e shiut"(rain fade), ku shikuesit humbasin sinjalin gjatë reshjeve të dendura. Sinjalet televizive satelitore të brezit C janë më pak të prirura të zbehen për shkak të shiut. 

Në një rikthim te teknologjitë më të vjetra (por të provuara) të komunikimit satelitor, ofruesit aktualë të televizionit satelitor në SHBA (Dish Network dhe DirecTV) kanë filluar te përdorin kapacitet shtesë në transponderët e brezit K <sub id="mwBJ4">u</sub> të satelitëve ekzistues të klases FSS, krahas flotes se tyre ekzistuese të satelitëve DBS në orbitë. Kjo u bë me qëllim që të rritej më shumë kapacitet kanalesh për sistemet e tyre, siç kërkohet nga numri në rritje i kanaleve të stacioneve lokale me definicion të lartë dhe të njëkohshme. Marrja e kanaleve të transmetuara në transponderët përkatës të satelitit K- u brezit FSS është arritur nga DirecTV dhe Dish Network, duke u lëshuar abonenteve të tyre antena dy herë më të mëdha në diametër (36") sesa antenat e mëparshme 18" (& 20" për Dish Network "Dish500") që shërbimet e përdorura fillimisht, të pajisura me 2 LNBF me polarizim rrethor (për marrjen e 2 satelitëve DBS vendas të ofruesit, 1 për LNBF) dhe 1 LNB standard me polarizim linear për marrjen e kanaleve nga një satelit i tipit FSS. Këto antena më të reja hibride DBS/FSS, të tregtuara nga DirecTV dhe Dish Network si modelet "SlimLine" dhe " SuperDish " përkatësisht, tani janë standardi aktual për të dy ofruesit, me antenat e tyre origjinale 18"/20" me një ose dy antena LNBF ose tani të vjetruara, ose përdoren vetëm për paketa programi, kanale të ndara ose shërbime që transmetohen vetëm përmes satelitëve DBS të ofruesve.

Më 29 nëntor 1999, Presidenti i SHBA-së, Bill Clinton, nënshkroi Aktin për Përmirësimin e Marrjes së Transmetimeve Satelitore në Shtëpi (SHVIA). Ky  akti për herë të parë u lejoi amerikanëve të merrnin transmetime lokale nëpërmjet sistemeve  të transmetimit të drejtpërdrejtë nga sateliti. 

 Legjislacioni 
Rregulloret Radiofonike të vitit 1963 të Unionit Ndërkombëtar të Telekomunikacionit (ITU) e përkufizuan "shërbimin e transmetimit satelitor" si një "shërbim hapësinor në të cilin sinjalet e transmetuara ose të ritransmetuara nga stacionet hapësinore, ose të transmetuara me reflektim nga objekte në orbitë rreth Tokës, janë të destinuara për marrje të drejtpërdrejtë nga publiku i gjerë". 

Në vitet 1970, disa shtete u shqetësuan se transmetimet e jashtme permes satelitit mund të ndikonin ne identitetin kulturor ose politik të një shteti, duke çuar në propozimin e Rendit të Ri Botëror të Informacionit dhe Komunikimit (NWICO). Megjithatë, per shkak te kufizimeve, transmetimet satelitore nuk mund të kufizohen sipas shteteve individuale. Rreth kohës kur u publikua raporti MacBride, transmetimet satelitore po diskutoheshin edhe në Komitetin e OKB-së për Përdorimet Paqësore të Hapësirës së Jashtme (COPUOS), ku shumica e anëtarëve mbështetën kerkesen per pëlqim paraprak për transmetim brenda territoreve te tyre, por disa argumentuan se kjo do të shkelte lirinë e informacionit. Për shkak të mungesës së konsensusit, në vitin 1982 u paraqit ne Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së rezoluta UNGA 37/92  ("Parimet per DBS"), e cila u miratua me shumicë votash, megjithatë, shumica e shteteve që kishin kapacitet për DBS votuan kundër saj. Rezoluta "Parimet e DBS" në përgjithësi konsiderohet si joefektive. 

 Shih edhe 
 Televizioni

 Referime 

 Lidhje të jashtme 

 Media related to Satellite television at Wikimedia Commons
 Digital Satellite Television by Chris Muriel (June 21st, 2000) 

Kategoria:Terminologji televizive
Kategoria:Transmetime ndërkombëtare
Kategoria:Teknologji televizive
Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara