Eparhia e Ungrës

parapamje| Collegio Sant'Adriano në San Demetrio Corone, pasoi Kolegjin Corsini të San Benedetto Ullano (1732)
parapamje| Ardhja e të mërguarve nga Shqipëria, kisha e Shën Athanasit të Madh, Hagia Sofia e Epirit, vepër e N. Giannacaci (1976)
parapamje| Pietro Pompilio Rodotà, Mbi origjinën, përparimin dhe gjendjen aktuale të ritit grek në Itali, Romë 1763.
Eparkia e Ungrës ( latinisht : Eparchia Lungrensis, italisht: Eparchia di Lungro) është një seli e Kishës Katolike Bizantine në Itali që i nënshtrohet menjëherë Selisë së Shenjtë dhe i përket rajonit kishtar të Kalabrisë . Në vitin 2021 kishte 32.630 të pagëzuar nga 32.830 banorë. Ajo qeveriset nga eparku Donato Oliverio . 

 Territori 
Eparkia e Lungros së shqiptarëve të Italisë kontinentale përfshin komunitetet italo-shqiptare që i qëndruan besnike ritit tradicional fetar bizantino-grek, të shpërndara në 4 rajone të Italisë kontinentale dhe 5 provinca (Cosenza, Potenza, Bari, Lecce, Pescara). për gjithsej 26 komunitete me 30 famulli:

 njëzet e pesë në bashkitë në provincën e Kozencës ( Acquaformosa, Castroregio, Castrovillari, Civita, Corigliano Calabro, Cosenza Chiesa del Santissimo Salvatore (Cosenza)., Falconara Albanese, Firmo, Frascineto, Lungro, Plataci, San Basile, U Sannobane, San Basile, Sannobaneto, San Basiles, Sannobaneto Demetrio Corone, San Giorgio Albanese, Santa Sofia d'Epiro, Vaccarizo Albanese );
 dy në komunat në provincën e Potenzës ( San Costantino Albanese, San Paolo Albanese );
 një në një komunë në provincën e Pescara-s ( Villa Badessa, një fshat i Roscianos );
 një në komunën e Leçes ( famullia e San Nicolò di Mira );
 një në komunën e Barit (famullia e San Giovanni Crisostomo).

Selia eparkiale është qyteti i Lungro, ku ndodhet katedralja e San Nicola di Mira .

Territori i eparkisë më larg nga Lungro është Villa Badessa ( PE )  . Bashkitë shqiptare që praktikojnë ritin bizantin janë të integruara në mënyrë të përkryer në një marrëdhënie ndërkulturore me kontekstet e ndryshme territoriale të dioqezave ritore latine.

Të lidhura me eparkinë e Lungro-s, si dhe me kishën italo-shqiptare në përgjithësi, janë famullitë ad personam ku kanë emigruar kohët e fundit një numër i madh arbëreshësh : në Itali, në Torino ( kisha e San Michele Arcangelo ) dhe në Milano . kisha e San Sepolcro A.C.I.O.C Associazione Culturale Italiana per l'Oriente Cristiano. Sezione di Milano, më parë në kishën e San Maurizio al Monastero Maggiore ); në Argjentinë, në Buenos Aires (famullia e San Jorge)   ; në Brazil, në Rio de Zhaneiro (paróquia Italo-Albanesa Católica de Nossa Senhora Aparecida); në Shtetet e Bashkuara, në Las Vegas, Nevada (famullia e Kishës Katolike Greko-Bizantine Zoja e Urtësisë).

Seminari eparkial italo-shqiptar, dikur seminar i vogël në San Basile, është aktiv në Kozencë. Kolegji i parë për trajnimin e klerit shqiptar të ritit greko-bizantin ishte kolegji Corsini i San Benedetto Ullano (1732), i pasuar më vonë nga Kolegji italo-shqiptar i Sant'Adriano në San Demetrio Corone, gjithashtu një qendër e rëndësishme për studimet historiko-letrare të shqiptarëve të Kalabrisë.

Kontaktet historike kulturore dhe fetare me seminarin tjetër eparkial të Piana degli Albanesi janë domethënëse. Për shkollën e mesme-gjimnaz studentët priten në seminarin Benedikti XV në Grottaferrata dhe më në fund, për të përfunduar studimet universitare, në Kolegjin Papnor Grek të Sant'Atanasio në Romë .

Në territorin eparkial ekzistojnë urdhra fetarë të ritit lindor: kongregacioni i punëtorëve të vegjël të Zemrave të Shenjta Nel 1928, il beato Francesco Maria Greco di Acri, fondatore della Congregazione delle Piccole Operaie dei Sacri Cuori - istituto religioso di rito bizantino tra gli albanesi d'Italia - chiese a padre Placido De Meester, ieromonaco benedettino e docente di Liturgia bizantina al Pontificio Collegio Greco di Roma, di redigere un piccolo catechismo liturgico per la preparazione delle suore che sarebbero state inviate nei centri italo-albanesi. Nel 1939 fu stampata la seconda edizione del "Catechismo liturgico del Rito bizantino italo-albanese" e nel 2016, una terza con 5 schede in appendice, in occasione della beatificazione di mons. Greco, un vero precursore ecumenico nel promuovere la formazione di «piccoli manovali» per l'assistenza spirituale nelle comunità italo-albanesi di rito bizantino., kongregacioni i murgeshave baziliane bijat e Santa Macrina dhe murgjit bazilianë të Grottaferrata .

Gjuha më e përdorur në praktikat liturgjike është shqipja, historikisht gjithnjë në përdorim dhe e bërë formale e unifikuar për kishën italo-shqiptare në vitin 1968, ndërsa gjuha tjetër liturgjike e përdorur është greqishtja koine, si dhe në praktikën tradicionale të kishave lindore më parë. adoptimi më i fundit i gjuhëve "kombëtare".

 Historia 
Me diasporën e parë shqiptare në shekullin e 15-të, shqiptarët në Itali ruajtën trashëgiminë e tyre etnike, gjuhësore, kulturore dhe shpirtërore lindore. Komunitetet shqiptare, për shkak të besimit të tyre, gradualisht patën konflikte dhe marrëdhënie të vështira me latinët, të cilët kishin mosbesim ndaj komuniteteve shqipfolëse. Për më tepër, në periudhën e parë shqiptarët e Italisë vareshin ende nga Patriarkana e Ohrit dhe nga Mitropoliti Ortodoks. Pas Koncilit të Trentit (1563), i cili përcaktoi hyrjen e komuniteteve arbëreshe në juridiksionet latine, marrëdhëniet u përkeqësuan dhe pati shumë konflikte e keqkuptime me peshkopët latinë të kohës, të cilët u përpoqën të "latinizonin" në çdo mënyrë besimin. të shqiptarëve të Italisë. Menjëherë pas kësaj, shumë komunitete shqiptare do të humbnin përfundimisht ritin grek në favor të atij latin.

Në vitin 1521, demat Accepimus nuper të 18 majit dhe Cum Nuper i 4 korrikut, Papa Leo Peshkopëve "grekë" u ndalohet të shugurojnë klerikë latinë. Respektimi i riteve, ndalimi i kalimit në një rit tjetër sipas gjykimit të dikujt dhe uzurpimi i të mirave kishtare italo-shqiptare.

Në 1534 Papa Pali III me Dudum-in e shkurtër të 23 dhjetorit konfirmoi atë që ishte krijuar tashmë dhe përsëriti detyrimin që peshkopët latinë të kishin një famullitar të përgjithshëm "grek".

Në vitin 1564, Papa Piu IV, me shkrimin e shkurtër Romanus Pontifex të 16 shkurtit, nënshtroi popullsinë shqiptare të Italisë dhe Sicilisë - të përcaktuar si "greke" - në juridiksionin e peshkopit latin.

Në vitin 1576, me demin në Apostolicae Sedis specula të 13 janarit, Papa Gregori XIII themeloi Kolegjin Grek në Romë për trajnimin e priftërinjve italo-shqiptarë të "ritit grek".

Në vitin 1595 Papa Klementi VIII me demin Prebrevis Instructio super aliquibus ritibus Graecorum nxori 37 artikuj dhe një përmbledhje dokumentesh të tjera pontifikale në lidhje me sjelljen që peshkopët latinë duhej të mbanin ndaj besimtarëve "grekë" (italo-shqiptarë).

Në shekullin XVIII lindi me problemi i përgatitjes kulturore, teologjike dhe baritore të priftërinjve italo-shqiptarë, që i nënshtroheshin zakoneve të ritit latin.

Më 10 qershor 1732, me Bull Superna Dispositione të Papa Klementit XII, u ngrit Kolegji Corsini në San Benedetto Ullano për shqiptarët e ritit grek të Kalabrisë. Kjo bëri të mundur që të kishte peshkopët e vet për funksionin e shugurimit të priftërinjve të ritit greko-bizantin për komunitetet italo-shqiptare, duke dhënë gjithashtu mundësinë për të formuar një klerik italo-shqiptar në vazhdën e traditës së tyre orientale. Në fakt, më 10 korrik 1735 u vendos peshkopi shugurues për shqiptarët e ritit bizantin të Kalabrisë.

Dispozitat për lirinë e kultit të italo-shqiptarëve u konfirmuan nga Papa Benedikti XIV me demin Etsi pastoralis të 26 majit 1742 .

Në vitin 1794 seminari u transferua në San Demetrio Corone, duke marrë emrin Kolegji Italo-Shqiptar Sant'Adriano.

Vetëm në fillim të shekullit të 19-të Selia e Shenjtë i kushtoi vëmendje më të madhe gjendjes së besimtarëve shqiptarë të ritit bizantin në Itali, të cilët kishin qenë të lidhur ngushtë me ritin ortodoks lindor për më shumë se katër shekuj, për shkak të kërkesave të vazhdueshme. bërë prej tyre për emërimin e peshkopit të tyre të ritit grek në Kalabri dhe Siçili me kompetenca të plota territoriale.

Në 1867 Papa Piu IX hoqi dorë nga epërsia e ritit latin mbi ritet e tjera dhe kjo filloi disa hapje nga ana e Selisë së Shenjtë në të tretën e fundit të shekullit të 19-të .

Në mënyrë më të menduar, që nga viti 1883, një numër i konsiderueshëm të rinjsh italo-shqiptarë nga Siçilia, Kalabria, Bazilikata, Molise dhe Abruzzo, të etur për të ndjekur jetën fetare sipas riteve të tyre, janë pranuar në manastirin bazilian të Grottaferrata, për rikuperimi dhe rivendosja e respektimit të plotë të ritit bizantin në abaci, tashmë i reduktuar në anëtarët që vijnë nga dioqezat rite romake. Që nga ai moment murgjit italo-shqiptarë do të japin një kontribut vendimtar dhe të dukshëm në rritjen fetare, kulturore dhe kishtare të manastirit bazilian të Grottaferratës dhe institucionet e abacisë do të japin një kontribut të rëndësishëm për komunitetin arbëresh .

Në vitin 1907 u hap në Buenos Aires famullia San Giorgio Megalomartire ( San Jorge de los Italo-Albanes de Argentina ) e ritit bizantin, për besimtarët italo-shqiptarë në numër të madh që kishin emigruar në Argjentinë.

Eparkia e Lungro-s e Shqiptarëve të Italisë kontinentale u krijua më 13 shkurt 1919 me dem Catholic fideles të Papa Benediktit XV Non sono stati infine compresi nel territorio dell'eparchia i comuni e le frazioni nel quale era scomparso da più o meno tempo - per motivi diversi - l'elemento bizantino o perfino l'identità etnico-linguistica albanese: Cervicati, Mongrassano, Rota Greca, San Lorenzo del Vallo, Serra d'Aiello, Spezzano Albanese in Cosenza, Amato, Andali, Arietta, Caraffa di Catanzaro, Gizzeria, Marcedusa, Mortilla, Gizzeria Lido, Vena di Maida, Zagarise, Zangarona in Catanzaro, Carfizzi, Pallagorio, San Nicola dell'Alto in Crotone; Barile, Ginestra, Maschito in Potenza. Rilevante il caso di Spezzano Albanese, in cui, con l'erezione dell'eparchia, si voleva far riprendere interamente il rito greco ivi latinizzato, ma con la delusione del popolo tutto italo-albanese, ciò non fu possibile metterlo in effettiva pratica. . Njohja përbënte hapin e parë drejt një zgjidhjeje të ngjashme për shqiptarët e Siçilisë, të cilët pak kohë më pas, për arsye të ndryshme të krijuara më vonë, patën eparkinë për besimtarët izolues. Për shqiptarët e Italisë ata shënuan një etapë të rëndësishme për ringjalljen e traditave dhe ritualeve shqiptare.

Në vitin 1921 u krijua instituti fetar i motrave baziliane, të bijave të Shën Macrinës, nga At Nilo Borgia dhe Nënë Macrina Raparelli për apostullimin midis popullsive shqiptare të Italisë të ritit bizantin dhe të Lindjes së Krishterë (Shqipëri, Kosovë).

Në vitin 1932 u themelua manastiri Basilian i San Basile .

Në vitin 1938, murgjit bazilianë italo-shqiptarë kthejnë misionarë, pas shekujsh, në Shqipëri, me hapjen e dy shtëpive të para në Fier dhe Gjirokastër .

Në vitin 1940 në manastirin e Grottaferrata u mbajt Sinodi I Ndëreprikal i Kishës Italo-Shqiptare; u ftua të merrte pjesë një delegacion i Kishës Ortodokse Autoqefale Shqiptare, një moment historik që përbën një pritje të frymës ekumenike të cilës i është përkushtuar gjithmonë Kisha Katolike Italo-Shqiptare.

Me rënien e regjimit komunist, në vitin 1992 rifilluan marrëdhëniet zyrtare me Kishën Ortodokse dhe Kishën Katolike në Shqipëri ; restaurohet me fondet e komunitetit italo-shqiptar, kisha greke katolike e San Pietro në Elbasan, e ndërtuar nga murgjit e Grottaferrata. Në fillim të viteve 2000, eparkia i dha mbështetje Kishës Katolike të goditur nga lufta në Kosovë .

Në vitin 2004 në manastirin e Grottaferrata u mbajt Sinodi i 2-të Ndëreparkial i Kishës Katolike Italo-Shqiptare.

Prifti dhe martiri Josif Papamihali, i formuar në eparki, u shpall i bekuar në Shkodër në vitin 2016 . Nënë Motra Macrina Raparelli, themeluese e Kongregatës së Bijave të Motrave Baziliane të Shën Macrinës, është shpallur e nderuar që nga viti 2017 .

Në qershor 2023, Kryeministri i Shqipërisë bën një vizitë zyrtare në komunitetin italo-shqiptar të eparkisë Prima volta in Calabria per il premier albanese Edi Rama, RaiNews.it .

 Shugurimi i peshkopëve për shqiptarët e Kalabrisë 

 Felice Samuele Rodotà † (17 shtator 1735 Emëruar - 15 tetor 1740 Vdiq) Arcivescovo titolare di Beroe.
 Nicolò De Marchis † (7 dhjetor 1742 i emëruar - 2 qershor 1757 vdiq) Vescovo titolare di Nemesi.
 Giacinto Archiopoli † ( 1757 - 1789 ) Vescovo titolare di Callipoli.
 Francesco Bugliari † (26 Mars 1792 Emërohet - 17 gusht 1806 Vdiq) Vescovo titolare di Tagaste.
 Domenico Bellusci † (18 shtator 1807 I emëruar - 2 mars 1833 vdiq) Vescovo titolare di Sinope.
 Gabriele De Marchis † (23 qershor 1833 Emërohet - 18 prill 1858 vdiq) Vescovo titolare di Tiberiopoli.
 Agostino Franco † ( 1858 - 1859 ) Vescovo titolare di Ermopoli Maggiore.
 Giuseppe Bugliari † (10 shtator 1875 Emërohet - 1888 Vdiq) Vescovo titolare di Dausara.
 Giuseppe Schirò † (30 korrik 1889 Emëruar - 29 nëntor 1896 ) Vescovo titolare di Gadara e poi arcivescovo titolare di Neocesarea del Ponto.
 Giovanni Barcia † (24 Prill 1902 Emëruar - 2 Dhjetor 1912 ) Vescovo titolare di Croia.

Nga shekulli i 19-të, një grup i madh murgjsh dhe hieromonësh shqiptarë nga Kalabria ringjallën ritin lindor të Abacisë territoriale të Santa Maria di Grottaferrata, tashmë në kalbje dhe mospërdorim, me arkimandritët për komunitetin bazilian (OSBI):

 Teodoro Minisci, OSBI † (23 korrik 1960 Emëruar - 18 janar 1972 dorëhequr)
 Emiliano Fabbricatore, OSBI † (31 janar 2000 Emëruar - 4 nëntor 2013 në pension)

 Kronotaksi i eparkëve 
Periudhat e vendeve të lira të punës jo më shumë se 2 vjet ose jo të konstatuara historikisht janë lënë jashtë.

 Giovanni Mele † (10 Mars 1919 Emëruar - 10 shkurt 1979 Vdiq)
 Giovanni Stamati † (20 shkurt 1979 Emëruar - 7 qershor 1987 Vdiq)
 Ercole Lupinacci † (30 nëntor 1987 Emëruar - 10 gusht 2010 në pension) Durante la successiva sede vacante fu amministratore apostolico Salvatore Nunnari, arcivescovo di Cosenza-Bisignano.
 Donato Oliverio, që nga 12 maj 2012

 Shenjtorët 

 Patronët 
parapamje| Zoja e Këshillit të Mirë

 Shën Nikolla i Mirës, shenjt mbrojtës i dioqezës dhe titullar i kishës së katedrales. Përkushtimi ndaj Zojës së Këshillit të Mirë, shenjtores mbrojtëse të Shqipërisë dhe Odigitria, shenjtores mbrojtëse e mërgimtarëve shqiptarë, janë të përhapura në të gjithë territorin e eparkisë L'icona, raffigurante la Madonna ed il Bambino Gesù, miracolosamente si staccò a fine '400 da un affresco di una chiesa di Scutari, città albanese, durante l'assedio dei turchi ottomani. Da allora si trova a Genazzano, nel Lazio, ed è meta di numerosi pellegrinaggi da parte anche degli italo-albanesi. .

 Të nderuar, të bekuar dhe shenjtorë të eparkisë 

 I bekuari Francesco Maria Greco ( 1857 - 1931 ), themelues i xhematit të murgeshave "Punëtorët e Vogël të Zemrave të Shenjta" në shërbim të qendrave italo-shqiptare të ritit bizantin. Lumturuar më 21 maj 2016 .
 E nderuara Nënë Macrina Raparelli ( 1893 - 1970 ), Baziliane, bashkëthemeluese me At Nilo Borgia e kongregacionit të motrave baziliane, bijat e Shën Macrinës Venerabile Macrina Raparelli, su santiebeati.it .
 I bekuari Papas Josif Papamihali ( 1912 - 1948 ), martir i Kishës Katolike Greke Shqiptare të lidhur me eparkinë   .

 Statistikat 
Në vitin 2021, nga një popullsi prej 32,830 banorësh, eparkia kishte 32,630 njerëz të pagëzuar, që korrespondon me 99,4% të totalit.

 Shih edhe 
 arbëreshe
 Liturgjia bizantine
 Katedralja e San Nicola di Mira
 Kisha Bizantine Italo-Arbëreshe
 Eparkia e Horës së Arbëreshëve
 Java e Shenjtë e Eparkisë së Lungros
 Abacia Territoriale e Santa Maria di Grottaferrata

 Referime 

 Lidhje të jashtme 
 Faqja zyrtare e eparkisë

 Jemi Portali për arbëreshët në Itali dhe në botë i Shoqatës Italo-Shqiptare të Eparkisë së Lungros
 Eparkia e Lungro në BeWeB - Asetet kishtare në ueb
 Njëqindvjetori i parë i Eparkisë së Lungro-s 1919 - 2019 dokumentar në Rai.it

Kategoria:Arbëreshë në Itali
Kategoria:Eparkia e Ungrës
Kategoria:Kultura arbëreshe