Çarmatimi gjerman

Çarmatimi i Gjermanisë pas Luftës së Parë Botërore u vendos nga udhëheqja aleate në Konferencën e Paqes në Paris. Ai u pa, në atë kohë, si një mënyrë për të parandaluar konfliktin e mëtejshëm me Gjermaninë dhe si ndëshkim për rolin e Gjermanisë në Luftën e Parë Botërore. Reduktimi i kapacitetit të konsiderueshëm prodhues të Gjermanisë ishte një nga qëllimet.

 Sfondi 
Traktati i Versajës vendosi disa kufizime në pronësinë gjermane të municioneve dhe armëve të tjera dhe e kufizoi ushtrinë në vetëm 100 000 burra. Sipas kushteve të traktatit, gazi helmues, tanket, nëndetëset dhe artileria e rëndë ishin të ndaluara për forcat gjermane dhe Gjermania nuk mund të importonte ose eksportonte "material lufte" (një term i paqartë që nuk ishte i përcaktuar qartë).Shuster, Richard J. (2006). German Disarmament After World War I: The Diplomacy of International Arms Inspection 1920–1931. London: Routledge. doi:10.4324/9780203004135. ISBN 9780415358088. Gjermania nuk i pranoi plotësisht kushtet e traktatit dhe as faktin e humbjes së saj në Luftën e Parë Botërore.

Gjermanisë iu dha dy muaj kohë për të dorëzuar të gjithë materialin e ndaluar të luftës. Çarmatimi filloi nën Komisionin Ndëraleat të Kontrollit Ushtarak më 10 janar 1920. Aleatët krijuan një listë të materialeve luftarake që përfshinte flakëhedhës, predha, pushka, granata, makina të blinduara, artileri, fitila dhe detonatorë. Lista përfshinte gjerësisht uniforma, ambulanca në terren, telefona, maska kundër gazit, pajisje sinjalizuese dhe instrumente optike. Kjo listë e publikuar u quajt “Libri Blu”.Shuster, Richard J. (2006). German Disarmament After World War I: The Diplomacy of International Arms Inspection 1920–1931. London: Routledge. doi:10.4324/9780203004135. ISBN 9780415358088.
Kategoria:Lufta e Parë Botërore