Objekt i mendjes

Një objekt i mendjes është një objekt që ekziston në imagjinatë, por që, në botën reale, mund të përfaqësohet ose modelohet vetëm. Disa objekte të tilla janë abstraksione, koncepte letrare ose skenarë fiktive.

Të lidhura ngushtë janë objektet e qëllimshme, të cilat kanë të bëjnë me mendimet dhe ndjenjat, edhe nëse ato nuk kanë të bëjnë me ndonjë gjë reale (siç janë mendimet për njëbrirëshit, ose ndjenjat e frikës për një takim dentar që anulohet më pas). Tim Crane - Intentional Objects. Megjithatë, objektet e qëllimshme mund të përkojnë me objekte reale (si në mendimet për kuajt, ose një ndjenjë keqardhjeje për një takim të humbur).

 Objektet matematikore 
Matematika dhe gjeometria përshkruajnë objekte abstrakte që ndonjëherë korrespondojnë me forma të njohura dhe ndonjëherë jo. Rrathët, trekëndëshat, drejtkëndëshat, e kështu me radhë përshkruajnë forma dydimensionale që gjenden shpesh në botën reale. Megjithatë, formulat matematikore nuk përshkruajnë rrathë individualë fizikë, trekëndësha ose drejtkëndësha. Ato përshkruajnë forma ideale që janë objekte të mendjes. Saktësia e jashtëzakonshme e shprehjes matematikore lejon një zbatim të gjerë të abstraksioneve mendore në situatat e jetës reale.

Shumë formula të tjera matematikore përshkruajnë forma që janë të panjohura, ose që nuk korrespondojnë domosdoshmërisht me objektet në botën reale. Për shembull, shishja Klein Burger, E. B., & Starbird, M., "A One-Sided, Sealed Surface—The Klein Bottle", in E. B. Burger, M. Starbird, T. Stonebarger, & T. Dunton, Joy of Thinking: The Beauty and Power of Classical Mathematical Ideas (Chantilly, VA: The Teaching Company, 2003). është një sipërfaqe e njëanshme, e mbyllur, pa brenda ose jashtë (me fjalë të tjera, është ekuivalenti tredimensional i shiritit Möbius). Ben-Menahem, A., Historical Encyclopedia of Natural and Mathematical Sciences (New York: Springer, 2009), p. 2029. Objekte të tilla mund të përfaqësohen nga përdredhja dhe prerja ose ngjitja e copave të letrës së bashku, si dhe nga simulimet kompjuterike. Për t'i mbajtur ato në imagjinatë, nevojiten abstraksione të tilla si dimensione shtesë ose më pak.

 Sekuenca logjike 
Nëse-atëherë argumentet parashtrojnë sekuenca logjike që ndonjëherë përfshijnë objekte të mendjes. Për shembull, një argument kundërfaktual propozon një mundësi hipotetike ose subjuktive e cila mund ose do të ishte e vërtetë, por mund të mos ishte e rreme. Sekuencat e kushtëzuara që përfshijnë nënrenditje përdorin gjuhë intensive, e cila studiohet nga logjika modale,  ndërsa logjika klasike studion gjuhën zgjatuese të kushteve të nevojshme dhe të mjaftueshme.

Në përgjithësi, një paraardhës logjik është një kusht i mjaftueshëm, dhe një pasojë logjike është një kusht i domosdoshëm (ose kontingjenti) në një kusht logjik. Por kushtet logjike që llogariten vetëm për domosdoshmërinë dhe mjaftueshmërinë nuk pasqyrojnë gjithmonë arsyetimin çdo ditë nëse-atëherë, dhe për këtë arsye ato ndonjëherë njihen si kushte materiale. Në të kundërt, kushtëzimi tregues, ndonjëherë i njohur si kushtëzimi jo-material, Payne, W. Russ The Non-material Conditional . përpiqet të përshkruajë arsyetimin nëse-atëherë që përfshin hipotetikë, trillime ose kundërfaktuale.

Tabelat e së vërtetës për pohimet nëse-atëherë identifikojnë katër kombinime unike të premisave dhe përfundimeve: premisat e vërteta dhe përfundimet e vërteta; premisa të rreme dhe përfundime të vërteta; premisa të vërteta dhe përfundime të rreme; premisa të rreme dhe përfundime të rreme. Kushtëzimi i rreptë cakton një vlerë pozitive të së vërtetës për çdo rast, përveç rastit të një premise të vërtetë dhe një përfundimi të rremë. Kjo ndonjëherë konsiderohet si kundërintuitive, por ka më shumë kuptim kur kushtet e rreme kuptohen si objekte të mendjes.

 Paraardhës i rremë 
Një paraardhës i rremë është një premisë e njohur si e rreme, imagjinare, imagjinare ose e panevojshme. Në një sekuencë të kushtëzuar, një paraardhës i rremë mund të jetë baza për çdo pasojë, e vërtetë ose e rreme. Murray, R., with Walker, J. J., & Wheeler, G. B., Murray's Compendium of Logic—with an Accurate Translation, and a Familiar Commentary (Dublin: M. W. Rooney, 1852; London: Simpkin and Marshall, 1852), pp. 150–151. 

Lëndët e letërsisë ndonjëherë janë paraardhëse të rreme. Shembujt përfshijnë përmbajtjen e dokumenteve të rreme, origjinën e fenomeneve të pavarura ose implikimet e fjalëve të ngarkuara. Për më tepër, burime artificiale, personalitete, ngjarje dhe histori. Paraardhësit e rremë ndonjëherë referohen si "asgjë", ose "joekzistente", ndërsa referentët joekzistues nuk referohen. Nickerson, R. S., Conditional Reasoning: The Unruly Syntactics, Semantics, Thematics, and Pragmatics of "If" (Oxford & New York: Oxford University Press, 2015), pp. 5–258. 

Arti dhe aktrimi shpesh portretizojnë skenarë pa ndonjë paraardhës tjetër përveç imagjinatës së një artisti. Për shembull, heronj mitikë, krijesa legjendare, perëndi dhe perëndesha.

 Pasojë e rreme 
Një pasojë e rreme, në të kundërt, është një përfundim i njohur si i rremë, imagjinar, fiktiv ose i pamjaftueshëm. Në një deklaratë të kushtëzuar, një përfundim fiktiv njihet si një non sequitur, që fjalë për fjalë do të thotë jashtë sekuencës. Një konkluzion i jashtëzakonshëm nuk është i kushtëzuar nga ndonjë premisa që i paraprin dhe nuk rrjedh prej tyre, kështu që një sekuencë e tillë nuk është e kushtëzuar. Një sekuencë e kushtëzuar është një seri e lidhur deklaratash. Një pasojë e rreme nuk mund të rrjedhë nga premisat e vërteta në një sekuencë të lidhur. Por, nga ana tjetër, një pasojë e rreme mund të pasojë nga një paraardhës i rremë.

Si shembull, emri i një ekipi, një zhanri ose një kombi është një term kolektiv i aplikuar ex post facto për një grup individësh të veçantë. Asnjë nga individët në një ekip sportiv nuk është vetë ekipi, as ndonjë akord muzikor nuk është një zhanër, as ndonjë person i Amerikës. Emri është një identitet për një koleksion që lidhet me konsensus ose referencë, por jo me sekuencë. Një emër tjetër mund të ndiqte njësoj, por do të kishte rëndësi të ndryshme shoqërore ose politike.

 Filozofia 
Në metafizikë dhe ontologji, filozofi austriak Alexius Meinong avancoi objekte joekzistente në shekullin e XIX dhe XX brenda një "teorie të objekteve". Ai ishte i interesuar për gjendjet e qëllimshme të cilat drejtohen në objekte joekzistente. Duke u nisur nga "parimi i qëllimshmërisë", dukuritë mendore drejtohen qëllimisht drejt një objekti. Njerëzit mund të imagjinojnë, dëshirojnë ose frikësohen nga diçka që nuk ekziston. Filozofë të tjerë arritën në përfundimin se qëllimshmëria nuk është një marrëdhënie reale dhe për këtë arsye nuk kërkon ekzistencën e një objekti, ndërsa Meinong arriti në përfundimin se ekziston një objekt për çdo gjendje mendore çfarëdo – nëse jo një ekzistues, atëherë të paktën një inekzistent. Stanford Encyclopedia of Philosophy, "Nonexistent Objects: Historical Roots".

 Filozofia e mendjes 

Në filozofinë e mendjes, dualizmi mendje-trup është doktrina që aktivitetet mendore ekzistojnë veçmas nga trupi fizik, e parashtruar veçanërisht nga René Descartes në Meditimet mbi Filozofinë e Parë.

 Burimet e shpikura 
Shumë objekte në trillim ndjekin shembullin e paraardhësve të rremë ose të pasojave të rreme. Për shembull, The Lord of the Rings nga JRR Tolkien bazohet në një libër imagjinar. Në shtojcat e The Lord of the Rings, personazhet e Tolkien emërojnë Librin e Kuq të Westmarch si materialin burimor për The Lord of the Rings, të cilin ata e përshkruajnë si një përkthim. Por Libri i Kuq i Westmarch është një dokument imagjinar që tregon ngjarjet në një botë imagjinare.

 Fiksione të përshtatshme 

Realiteti shoqëror është i përbërë nga shumë standarde dhe shpikje që lehtësojnë komunikimin, por që në fund të fundit janë objekte të mendjes. Për shembull, paraja është një objekt i mendjes që përfaqëson monedha. Në mënyrë të ngjashme, gjuhët nënkuptojnë ide dhe mendime.

Objektet e mendjes shpesh përfshihen në rolet që luajnë njerëzit. Për shembull, aktrimi është një profesion që predikon punë reale në ambiente imagjinare. Karadat është një lojë që njerëzit luajnë duke marrë me mend objekte imagjinare nga aktet e shkurtra të lojës.

Personalitetet dhe historitë imagjinare janë shpikur ndonjëherë për të rritur vërtetësinë e universeve imagjinare dhe/ose zhytjen e lojërave me role. Në kuptimin që ato ekzistojnë në mënyrë të pavarur nga personalitetet dhe historitë ekzistuese, ata besohet se janë personazhe të trilluara dhe korniza kohore imagjinare.

Fiksi shkencor është i bollshëm me kohët e ardhshme, kohët alternative dhe kohët e kaluara që janë objekt i mendjes. Për shembull, në romanin Një Mijë e Nëntëqind e Tetëdhjetë e Katër nga George Orwell, numri 1984 përfaqësonte një vit që ende nuk kishte kaluar.

Datat e kalendarit përfaqësojnë gjithashtu objekte të mendjes, veçanërisht, kohët e kaluara dhe të ardhshme. Në The Transformers: The Movie, i cili u publikua në vitin 1986, rrëfimi hapet me deklaratën, "Është viti 2005". Në vitin 1986, kjo deklaratë ishte futuriste. Gjatë vitit 2005, ajo referencë për vitin 2005 ishte faktike. Tani, The Transformers: The Movie është retro-futuristik. Numri 2005 nuk ndryshoi, por objekti i mendjes që përfaqëson ndryshoi.

Shpikja e qëllimshme gjithashtu mund t'i referohet një objekti të mendjes. Shpikja e qëllimshme e trillimit me qëllim mashtrimi zakonisht quhet gënjeshtër, në kontrast me shpikjen për argëtim ose art. Shpikja gjithashtu përdoret shpesh për zgjidhjen e problemeve. Në këtë kuptim, shpikja fizike e materialeve lidhet me shpikjen mendore të trillimeve.

Fiksionet e përshtatshme ndodhin edhe në shkencë.

 Shkenca 
Pozicionet teorike të teorive shkencore të një epoke mund të zvogëlohen në objekte të thjeshta të mendjes nga zbulimet e mëvonshme: disa shembuj standardë përfshijnë epikikët phlogiston dhe ptolemeikë.

Kjo ngre pyetje, në debatin midis realizmit shkencor dhe instrumentalizmit për statusin e pozicioneve aktuale, si vrimat e zeza dhe kuarkët. A janë ato ende thjesht të qëllimshme, edhe nëse teoria është e saktë?

Situata ndërlikohet më tej nga ekzistenca në praktikën shkencore e entiteteve që shprehimisht konsiderohen se nuk janë reale, por që megjithatë i shërbejnë një qëllimi - trillime të përshtatshme. Shembujt përfshijnë linjat e fushës, qendrat e gravitetit dhe vrimat e elektroneve në teorinë e gjysmëpërçuesve.

 Vetë-referenca 

Një referencë që emërton një burim imagjinar është në një farë kuptimi edhe një vetëreferencë. Një vetë-referencë bën automatikisht një koment për veten e tij. Lokalet që e emërtojnë veten si lokale janë lokale me referencë të pavarur; konkluzionet që e emërtojnë veten si përfundime janë konkluzionet me vetëreferencë.

Në botët e tyre imagjinare përkatëse, Necronomicon, Udhëzuesi i Autostopit për Galaktikën dhe Libri i Kuq i Westmarch janë realitete, por vetëm sepse ato quhen reale. Autorët e përdorin këtë teknikë për të ftuar lexuesit të pretendojnë ose të bëjnë të besojnë se bota e tyre imagjinare është reale. Në kuptimin që tregimet që citojnë këta libra janë të vërteta, librat e cituar ekzistojnë; në kuptimin që tregimet janë trillime, librat e cituar nuk ekzistojnë.

 Shiko gjithashtu 

 Abstraksioni
 Ekzistenca
 Qëllimshmëria
 Noumenon
 Koncepti i mendjes
 E pavëzhgueshme
 Botë e pamundur
 Teoremat e paplotesise

 Referime 

Kategoria:Koncepte në metafizikë
Kategoria:Kognicion
Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara