Arsimi për paqen

Arsimi për paqen është procesi i përvetësimit të vlerave, njohurive, qëndrimeve, aftësive dhe sjelljeve për të jetuar në harmoni me veten, të tjerët dhe mjedisin natyror .

Aktualisht ka shumë deklarata dhe rezoluta të Kombeve të Bashkuara për rëndësinë e paqes.  Ban Ki-moon, Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së, ia kushtoi Ditës Ndërkombëtare të Paqes 2013 edukimit për paqen në një përpjekje për të fokusuar mendjet dhe financimin në epërsinë e edukimit për paqen si mjet për të sjellë një kulturë paqeje . Peace Day 2013 Countdown Other examples include: Koichiro Matsuura, Drejtori i Përgjithshëm i UNESCO -s në të kaluarën e afërt, ka shkruar se edukimi për paqen ka "rëndësi themelore për misionin e UNESCO-s dhe Kombeve të Bashkuara". Matsuura, Koichiro. (2008) 'Foreword'. In: J.S.Page Peace Education: Exploring Ethical and Philosophical Foundations. Charlotte: Information Age Publishing. p.xix. Edukimi për paqen si një e drejtë theksohet gjithnjë e më shumë nga studiues të paqes si Betty Reardon Reardon, Betty. (1997). 'Human Rights as Education for Peace'. In: G.J. Andrepoulos and R.P. Claude (eds.) Human Rights Education for the Twenty-First Century. (255-261). Philadelphia: University of Pennsylvania Press. dhe Douglas Roche . Roche, Douglas. (1993). The Human Right to Peace. Toronto: Novalis. Kohët e fundit ka pasur gjithashtu një ndërthurje të edukimit për paqen dhe edukimit për të drejtat e njeriut . United Nations General Assembly. (1993) Vienna Declaration and Programme of Action (World Conference on Human Rights). New York: United Nations. (A/CONF. 157/23 on June 25, 1993). Part 2, Paragraphs 78-82.

 Përkufizimi 
Ian Harris dhe John Synott e kanë përshkruar edukimin për paqen si një seri "takimesh mësimore" që vijnë nga grupe të ndryshme njerëzish: Harris, Ian and Synott, John. (2002) 'Peace Education for a New Century' Social Alternatives 21(1):3-6

 Dëshira e tyre për paqe.
 Alternativa jo të dhunshme për menaxhimin e konfliktit .
 Aftësi për analizë kritike të rregullimeve strukturore që prodhojnë dhe legjitimojnë padrejtësinë dhe pabarazinë .

James Page sugjeron që edukimi për paqen të mendohet si "inkurajimi i një përkushtimi ndaj paqes si një prirje e vendosur dhe rrit besimin e individit si një agjent individual i paqes; si informim i studentit për pasojat e luftës dhe padrejtësisë sociale; si informim i studentit mbi vlerën e strukturave shoqërore paqësore dhe të drejta dhe duke punuar për të mbështetur ose zhvilluar struktura të tilla shoqërore; si inkurajimi i studentit të dashurojë botën dhe të imagjinojë një të ardhme paqësore; dhe si kujdesi për studentin dhe inkurajimi i studentit të kujdeset për të tjerët". 

Shpesh teoria ose filozofia e edukimit të paqes është supozuar, por jo e artikuluar. Johan Galtung sugjeroi në vitin 1975 se nuk ekzistonte asnjë teori për edukimin e paqes dhe se ekzistonte qartë një nevojë urgjente për një teori të tillë . Galtung, Johan (1975) Essays in Peace Research, Volume 1. Copenhagen: Eljers. pp. 334-339. Kohët e fundit ka pasur përpjekje për të krijuar një teori të tillë. Joachim James Calleja ka sugjeruar se një bazë filozofike për edukimin e paqes mund të gjendet në nocionin Kantian të detyrës . Calleja, Joachim James (1991) 'A Kantian Epistemology of Education and Peace: An Examination of Concepts and Values'. Unpublished PhD Thesis. Bradford University. James Page ka sugjeruar se një arsyetim për edukimin e paqes mund të gjendet në etikën e virtytit, etikën konsekuencialiste, etikën politike konservatore, etikën estetike dhe etikën e kujdesit.  Robert L. Holmes pohon se një prezumim moral kundër dhunës ekziston midis kombeve të qytetëruara. Mbi bazën e këtij ndalimi të supozuar, ai përshkruan disa vlera filozofike, duke përfshirë pacifizmin, të lidhura me zgjidhjen jo të dhunshme të konflikteve ndërkombëtare. Pacifism: A Philosophy of Nonviolence Robert L. Holmes. Book blurb on books.google.com The Ethics of Nonviolence: Essay by Robert L. Holmes - Book blurb on google.books.com

Që nga fillimi i shekullit të 20-të, programet e "edukimit për paqen" në mbarë botën kanë përfaqësuar një spektër temash kryesore, duke përfshirë anti-nuklearizmin, mirëkuptimin ndërkombëtar, përgjegjësinë mjedisore, aftësitë e komunikimit, jodhunën, teknikat e zgjidhjes së konflikteve, demokracinë, ndërgjegjësimin për të drejtat e njeriut, tolerancën ndaj diversiteti, bashkëjetesa dhe barazia gjinore . See Groff, L., and Smoker, P. (1996). Creating global-local cultures of peace. Peace and Conflict
Studies Journal, 3, (June); Harris, I.M. (1999). Types of peace education. In A. Raviv, L. Oppenheimer, and D. Bar-Tal 
(Eds.), How Children Understand War and Peace (pp. 299-317). San Francisco: Jossey-
Bass Publishers; Johnson, M.L. (1998). Trends in peace education. ERIC Digest. ED417123; Swee-Hin Toh. 1997. “Education for Peace: Towards a Millennium of Well-Being”. Paper
for the Working Document of the International Conference on Culture of Peace and
Governance (Maputo, Mozambique, 1–4 September 1997)

 Shih edhe 
 Paqja
 Arsimi
 Të drejtat e grave
 Arsimi për të drejtat e njeriut
 Arsimi për të drejtat e fëmijëve

 Literatura 





 Referime 

Kategoria:Arsimi për paqen