Gjuhësia klinike

Gjuhësia klinike është një nëndisiplinë e gjuhësisë së aplikuar e përfshirë në përshkrimin, analizën dhe trajtimin e aftësive të kufizuara gjuhësore, veçanërisht aplikimin e teorisë gjuhësore në fushën e Patologjisë së të folurit-gjuhës. Studimi i aspektit gjuhësor të çrregullimeve të komunikimit është i rëndësishëm për një kuptim më të gjerë të gjuhës dhe teorisë gjuhësore.

Shoqata Ndërkombëtare e Fonetikës dhe Gjuhësisë Klinike është organizata jozyrtare e fushës dhe u formua në vitin 1991. Journal of Clinical Linguistics and Fonetics është revista kryesore kërkimore e fushës dhe u themelua nga Martin J. Ball.

Praktikuesit e gjuhësisë klinike zakonisht punojnë në departamentet e patologjisë së të folurit ose në departamentet e gjuhësisë. Ata kryejnë kërkime me qëllim të përmirësimit të vlerësimit, trajtimit dhe analizës së të folurit dhe gjuhës së çrregullt, si dhe ofrimin e njohurive për teoritë formale gjuhësore. Ndërsa shumica e revistave të gjuhësisë klinike ende fokusohen vetëm në gjuhësinë angleze, ka një lëvizje në zhvillim drejt gjuhësisë klinike krahasuese në shumë gjuhë.

 Historia 
Studimi i çrregullimeve të komunikimit ka një histori që mund të gjurmohet që nga grekët e lashtë. Gjuhësia klinike moderne, megjithatë, kryesisht i ka rrënjët në shekullin e njëzetë, me termin 'gjuhësi klinike' që fitoi një vlerë më të madhe në vitet 1970, me atë që u përdor si titulli i një libri nga gjuhëtari i shquar David Crystal në 1981. I vlerësuar gjerësisht si 'babai i gjuhësisë klinike', libri i Crystal-it "Gjuhësia klinike" vazhdoi të bëhej një nga librat më me ndikim të fushës, pasi kjo disiplinë e re u hartua me shumë detaje.

Zbatimi i shkencës gjuhësore në analizën e çrregullimeve të të folurit dhe gjuhës ka qenë gjithmonë i nevojshëm, por i nënstudiuar. Roman Jakobson, një gjuhëtar struktural rus, ishte një nga të parët që u përpoq të zbatonte teorinë gjuhësore në studimin e Patologjisë së të folurit-gjuhës. I botuar në vitin 1941, libri i tij Kindersprache, Aphasie und allgemeine Lautgesetze paraqiti rezultatet e analizës së tij të përdorimit të gjuhës në nxënien e gjuhës së fëmijëve dhe te të rriturit me afazi të fituar. Megjithëse libri i Jakobsonit fitoi ndikim në botën anglofone vetëm pas botimit të versionit të përkthyer Child language, Aphasia and Phonological Universals më 1968 ndikimi i tij u ndje në Shtetet e Bashkuara dhe Mbretërinë e Bashkuar, ndër të tjera., ku ndryshimet e qasjes u miratuan për fusha fonologjike, gramatikore, semantike dhe fusha të tjera të dëmtimit gjuhësor. Vëzhgimi i tij se modelet e devijuara të tingujve u bindën rregullave të ngjashme me ato të sistemeve të rregullta gjuhësore, mbetet një parim udhëzues në gjuhësinë klinike edhe sot. Më e rëndësishmja, e njëjta qasje u adoptua gjithashtu nga Crystal dhe kolegët e tij në zhvillimin e tyre të një sërë procedurash të 'profilimit' të gjuhës.

 Disiplinat 
Këto janë disiplinat kryesore të gjuhësisë klinike:

 Fonetika klinike 
Fonetika është një degë e gjuhësisë që studion tingujt e të folurit njerëzor. Fonetika klinike përfshin aplikime të fonetikës për të përshkruar ndryshimet dhe çrregullimet e të folurit, duke përfshirë informacionin rreth tingujve të të folurit dhe aftësitë perceptuese të përdorura në mjediset klinike.

 Fonologjia klinike 
Fonologjia është një nga degët e gjuhësisë që merret me organizimin sistematik të tingujve në gjuhët e folura dhe të shenjave në gjuhët e shenjave. Ndryshe nga fonetika klinike, fonologjia klinike përqendrohet në aplikimin e fonologjisë në interpretimet e tingujve të të folurit në një gjuhë të caktuar dhe se si ajo merret me fonemën.

 Prozodia klinike 
Në gjuhësi, prozodia ka të bëjë me elemente të të folurit që nuk janë segmente fonetike individuale (zanore dhe bashkëtingëllore), por janë veti të rrokjeve dhe njësive më të mëdha të të folurit. Prozodia është thelbësore në funksionet komunikuese të tilla si shprehja e emocioneve ose gjendjeve afektive.

 Morfologjia klinike 
Morfologjia është studimi i fjalëve, mënyra se si ato formohen dhe marrëdhëniet e tyre me fjalët e tjera në të njëjtën gjuhë. Ai analizon strukturën e fjalëve dhe pjesëve të fjalëve, si stemi, rrënja e fjalës, parashtesat dhe prapashtesat.

 Sintaksa klinike 
Sintaksa është tërësia e rregullave, parimeve dhe proceseve që rregullojnë strukturën e fjalive në një gjuhë të caktuar, zakonisht duke përfshirë renditjen e fjalëve. Çdo gjuhë ka një grup të ndryshëm rregullash sintaksore, por të gjitha gjuhët kanë një formë sintakse.

 Semantika klinike 
Semantika është studimi i interpretimit të shenjave ose simboleve të përdorura në agjentë ose komunitete brenda rrethanave dhe konteksteve të veçanta.

 Pragmatika klinike 
Pragmatika është një nënfushë e gjuhësisë dhe semiotikës që studion mënyrat në të cilat konteksti kontribuon në kuptimin. Ai i referohet përshkrimit dhe klasifikimit të dëmtimeve pragmatike, sqarimit të tyre në terma të teorive të ndryshme pragmatike, gjuhësore, konjitive dhe neurologjike, si dhe vlerësimin dhe trajtimin e tyre.

 Diskursi klinik 
Në korpusin gjuhësor, diskursi i referohet studimit të gjuhës së shprehur në korpuse (mostra) të tekstit të "botës reale", në gjuhën e kodifikuar të një fushe kërkimi ose një deklaratë që përcakton lidhjet midis gjuhës, strukturës dhe agjenturës.

 Aplikimet 
Konceptet dhe teoritë gjuhësore zbatohen për të vlerësuar, diagnostikuar dhe administruar çrregullimet gjuhësore. Këto teori dhe koncepte zakonisht përfshijnë psikolinguistikën dhe sociolinguistikën. Gjuhëtarët klinikë përvetësojnë kuptimin e gjuhës dhe të disiplinave gjuhësore, siç u përmend më lart, për të shpjeguar çrregullimet gjuhësore dhe për të gjetur qasje për trajtimin e tyre. Crystal vuri në dukje se aplikimet e gjuhësisë në qëllimet klinike janë shumë relacionale.

 E ardhmja e gjuhësisë klinike 
Punimet e kaluara të gjuhëtarëve si Crystal ishin të zbatueshme për një gamë të gjerë çrregullimesh komunikimi në çdo nivel gjuhësor. Megjithatë, me fluksin e njohurive të reja nga disiplina të tilla si gjenetika, neuroshkenca konjitive dhe neurobiologjia (ndër të tjera), nuk është më e mjaftueshme të përqendrohemi vetëm në karakteristikat gjuhësore të një dëmtimi të veçantë të të folurit.

Në kontekstin e sotëm, një nga sfidat në gjuhësinë klinike përfshin identifikimin e metodave për të lidhur njohuritë e fushave të ndryshme për të ndërtuar një kuptim më të plotë. Përkthimi i hulumtimeve të përgjithshme që janë bërë në mjete efektive për praktikën klinike është një aspekt tjetër që kërkon punë në të ardhmen.

 Referime 

 Bibliografia 

 Crystal, D. (1981). Linguistika klinike. Në Arnold, GE, Winckel, F. & Wyke, BD (Eds. ), Çrregullime të komunikimit njerëzor 3. Nju Jork, NY: Springer-Verlag Wien.
 Crystal, D. (2013). Gjuhësia klinike: Reflektime bisedore. Linguistika klinike dhe çrregullime 27:4, 236-243.
 Crystal, D. (1984). Takimet gjuhësore me të meta gjuhësore. Oksford, MB: B.Blackwell
 Crystal, D. (1982). Profilizimi i paaftësisë gjuhësore. Londër: Arnold.
 Crystal, D., Fletcher, P., & Garman, M. (1976). Analiza gramatikore e paaftësisë gjuhësore. Londër: Arnold.
 Cummings, L. (2017). Linguistika klinike. Shtypi i Universitetit të Oksfordit. Marrë nga http://oxfordre.com/linguistics/view/10.1093/acrefore/9780199384655.001.0001/acrefore-9780199384655-e-337
 Grunwell, P. (1982). Fonologji klinike. Londër: Croom Helm.
 Ingram, D. (1976). Paaftësia fonologjike tek fëmijët (botim i parë. ). Nju Jork, NY: Elsevier.
 Jakobson, R. (1941). Kindersprache, aphasie und allgemeine lautgesetze. Uppsala, Suedi: Almqvist dhe Wiksell.
 Jakobson, R. (1968). Gjuha e fëmijëve, afazia dhe universalet fonologjike. Hagë: Mouton.
 Müller, N. (2000). (Eds). Pragmatika në patologjinë e të folurit dhe gjuhës: Studime në aplikimet klinike. Amsterdam: Botimet John Benjamins. Marrë nga https://books.google.com/books?id=TXE9AAAAQBAJ&dq=clinical+linguistics&pg=PP1
 Neurath, O., Carnap. R. & Morris, CFW (Editors) (1955). Enciklopedia Ndërkombëtare e Shkencës së Unifikuar. Çikago, IL: Shtypi i Universitetit të Çikagos.
 Perkins, MR (2011). Gjuhësia klinike: e kaluara, e tashmja dhe e ardhmja e saj. Linguistika dhe Fonetika Klinike, 25 (11-12): 922-7. Marrë nga: https://www.researchgate.net/publication/51519279_Clinical_linguistics_Its_past_present_and_future/stats
 Perkins, MR (2007). Dëmtimi pragmatik. Kembrixh: Cambridge University Press.
 Ravi, SK (nd ). Fushëveprimi i gjuhësisë klinike dhe aplikimet e gjuhësisë klinike. Akademi. Marrë nga https://www.academia.edu/1759317/The_Scope_of_Clinical_Linguistics_and_Applications_of_Clinical_Linguistics
 Udhëzuesi i burimeve SLP: Lista e burimeve të standardizuara të vlerësimit. (nd). Marrë nga https://www.iidc.indiana.edu/pages/speech-pathology-assessments 

 Lidhje të jashtme 

 Masteri Evropian në Gjuhësinë Klinike Arkivuar

Kategoria:Gjuhësi krahasuese
Kategoria:Gjuhësi e aplikuar
Kategoria:Çrregullime gjuhësore
Kategoria:Neurolinguistikë