Aparati i dëgjimit

Një aparat dëgjimi është një pajisje e krijuar për të përmirësuar dëgjimin duke e bërë tingullin të dëgjueshëm për një person me humbje dëgjimi. Aparatet e dëgjimit klasifikohen si pajisje mjekësore në shumicën e vendeve dhe rregullohen nga rregulloret përkatëse. Përforcuesit e vegjël të zërit, si p.sh. produktet e përforcimit personal të zërit (PSAP) ose sisteme të tjera të thjeshta përforcuese të zërit, nuk mund të shiten si "aparatet e dëgjimit".

Pajisjet e hershme, të tilla si boritë e veshit, ishin kone përforcuese pasive të krijuara për të mbledhur energjinë e zërit dhe për ta drejtuar atë në kanalin e veshit. Pajisjet moderne janë sisteme elektroakustike të kompjuterizuara që transformojnë tingullin mjedisor për ta bërë atë të dëgjueshëm, sipas rregullave audiometrike dhe njohëse. Pajisjet moderne përdorin gjithashtu përpunim të sofistikuar të sinjalit dixhital, duke synuar të përmirësojë kuptueshmërinë dhe komoditetin e të folurit për përdoruesit. Një përpunim i sinjalit të tillë përfshin menaxhimin e reagimeve, kompresimin e diapazonit të gjerë dinamik, drejtimin, uljen e frekuencës dhe reduktimin e zhurmës.

Aparatet moderne të dëgjimit kërkojnë konfigurim që të përputhet me humbjen e dëgjimit, tiparet fizike dhe stilin e jetës së përdoruesit. Aparati i dëgjimit është i vendosur në audiogramin më të fundit dhe është i programuar sipas frekuencës. Ky proces mund të kryhet nga përdoruesi në raste të thjeshta, nga një doktor i audiologjisë, i quajtur gjithashtu një auditolog (AuD), ose nga një specialist i instrumenteve të dëgjimit (HIS) ose një audioprostolog.

Përdorimi
Aparatet e dëgjimit përdoren për një sërë patologjish duke përfshirë humbjen e dëgjimit sensorineural, humbjen e dëgjimit përçues dhe shurdhim të njëanshëm. Kandidatura për aparatin e dëgjimit përcaktohej tradicionalisht nga një doktor i audiologjisë, ose një specialist i certifikuar i dëgjimit, i cili gjithashtu do të përshtatet me pajisjen bazuar në natyrën dhe shkallën e humbjes së dëgjimit që trajtohet. Sasia e përfitimit që përjeton përdoruesi i aparatit të dëgjimit është shumë-faktoriale, në varësi të llojit, ashpërsisë dhe etiologjisë së humbjes së dëgjimit, teknologjisë dhe pajisjes së pajisjes, si dhe nga motivimi, personaliteti, stili i jetës dhe në përgjithësi. shëndetin e përdoruesit. Aparatet e dëgjimit pa recetë, të cilat adresojnë humbjen e dëgjimit të lehtë deri në mesatare, janë krijuar për t'u rregulluar nga përdoruesi.

Aparatet e dëgjimit nuk janë në gjendje të korrigjojnë vërtet humbjen e dëgjimit; ato janë një ndihmë për t'i bërë tingujt më të dëgjueshëm. Forma më e zakonshme e humbjes së dëgjimit për të cilën kërkohen aparatet e dëgjimit është sensorineural, që rezulton nga dëmtimi i qelizave të flokëve dhe sinapseve të kokleës dhe nervit të dëgjimit. Humbja e dëgjimit sensorineural zvogëlon ndjeshmërinë ndaj tingullit, të cilën një aparat dëgjimi mund ta akomodojë pjesërisht duke e bërë tingullin më të lartë. Ulje të tjera në perceptimin dëgjimor të shkaktuara nga humbja e dëgjimit sensorineural, të tilla si përpunimi jonormal spektral dhe kohor, dhe që mund të ndikojnë negativisht në perceptimin e të folurit, janë më të vështira për t'u kompensuar për përdorimin e përpunimit të sinjalit dixhital dhe në disa raste mund të përkeqësohen nga përdorimi i amplifikimit. Humbjet përcjellëse të dëgjimit, të cilat nuk përfshijnë dëmtim të kokleës, priren të trajtohen më mirë me aparate dëgjimi; aparati i dëgjimit është në gjendje të përforcojë mjaftueshëm zërin për të llogaritur dobësimin e shkaktuar nga komponenti përcjellës. Pasi zëri është në gjendje të arrijë kokleën në nivele normale ose afër normale, koklea dhe nervi i dëgjimit janë në gjendje të transmetojnë sinjale në tru normalisht.

Çështjet e zakonshme me montimin dhe përdorimin e aparatit të dëgjimit janë efekti i mbylljes, rekrutimi i zërit dhe të kuptuarit e të folurit në zhurmë. Dikur një problem i zakonshëm, reagimet në përgjithësi tani kontrollohen mirë nëpërmjet përdorimit të algoritmeve të menaxhimit të reagimeve.

Kandidimi dhe përvetësimi
Ka disa mënyra për të vlerësuar se sa mirë një aparat dëgjimi kompenson humbjen e dëgjimit. Një qasje është audiometria e cila mat nivelet e dëgjimit të një subjekti në kushte laboratorike. Pragu i dëgjueshmërisë për tinguj dhe intensitet të ndryshëm matet në kushte të ndryshme. Megjithëse testet audiometrike mund të përpiqen të imitojnë kushtet e botës reale, përvojat e përditshme të pacientit mund të ndryshojnë. Një qasje alternative është vlerësimi i vetë-raportimit, ku pacienti raporton përvojën e tij me aparatin e dëgjimit.

Rezultati i aparatit të dëgjimit mund të përfaqësohet nga tre dimensione:
 përdorimi i aparatit të dëgjimit
 njohja e ndihmës në të folurit
 përfitim/kënaqësi

Metoda më e besueshme për vlerësimin e rregullimit të saktë të aparatit të dëgjimit është përmes matjes reale të veshit. Matjet reale të veshit (ose matjet e mikrofonit me sondë) janë një vlerësim i karakteristikave të përforcimit të aparatit të dëgjimit pranë daulles së veshit duke përdorur një mikrofon me tub sondë silikoni.

Hulumtimet aktuale po tregojnë gjithashtu për aparatet e dëgjimit dhe përforcimin e duhur si një trajtim për zhurmat në vesh, një gjendje mjekësore e cila manifestohet si një zhurmë ose gumëzhimë në vesh.

Llojet
Ka shumë lloje aparatesh dëgjimi (të njohura edhe si instrumente dëgjimi), të cilat ndryshojnë në madhësi, fuqi dhe qark. Ndër madhësitë dhe modelet e ndryshme janë:

Historia

parapamje|upright|Madame de Meuron me bori veshi
Aparatet e para të dëgjimit ishin boritë e veshit dhe u krijuan në shekullin e 17-të. Disa nga aparatet e para të dëgjimit ishin aparate dëgjimi të jashtme. Aparatet e jashtme të dëgjimit drejtonin tingujt përpara veshit dhe bllokonin të gjitha zhurmat e tjera. Aparati do të futej pas ose në vesh.

Lëvizja drejt aparateve moderne të dëgjimit filloi me krijimin e telefonit dhe aparati i parë elektrik i dëgjimit, "aukofone", u krijua rreth vitit 1895 nga Miller Reese Hutchison. Nga fundi i shekullit të 20-të, aparatet dixhitale të dëgjimit ishin në dispozicion në treg.

Shpikja e mikrofonit të karbonit, transmetuesve, çipit të përpunimit të sinjalit dixhital ose DSP, dhe zhvillimi i teknologjisë kompjuterike ndihmuan në transformimin e aparatit të dëgjimit në formën e tij aktuale.Howard, Alexander (26 November 1998). "Hearing Aids: Smaller and Smarter."  New York Times.

Referime


Kategoria:Otologji
Kategoria:Audiologji