Menaxhimi i paralizës cerebrale

Me kalimin e kohës, qasja ndaj menaxhimit të paralizës cerebrale është zhvendosur nga përpjekjet e vetme për të rregulluar problemet individuale fizike – siç është spasticiteti në një gjymtyrë të veçantë – në trajtime të tilla pjesë e një qëllimi më të madh për të maksimizuar pavarësinë e personit dhe angazhimin ne komunitet.   Pjesa më e madhe e terapisë së fëmijërisë ka për qëllim përmirësimin e ecjes.  Përafërsisht 60% e njerëzve me PC (paralizë cerebrale) janë në gjendje të ecin në mënyrë të pavarur ose me mjete ndihmëse në moshën madhore.  

Rekomandohet një qasje multidisiplinare për menaxhimin e paralizës cerebrale,  duke u fokusuar në "maksimizimin e funksionit, zgjedhjes dhe pavarësisë individuale" në përputhje me qëllimet e Klasifikimit Ndërkombëtar të Funksionimit, Aftësisë së Kufizuar dhe Shëndetit .   Ekipi mund të përfshijë një pediatër, një punonjës social, një fizioterapist, një ortoterapist, një terapist të të folurit dhe të gjuhës, një terapist okupacional, një mësues i specializuar për të ndihmuar fëmijët me vështirësi të shikimit, një psikolog, një kirurg ortopedik, një neurolog dhe neurokirurg.  

Forma të ndryshme terapie janë në dispozicion për njerëzit që jetojnë me paralizë cerebrale, si dhe për kujdestarët dhe prindërit. Trajtimi mund të përfshijë një ose më shumë llojesh terapie: terapi fizike; terapi okupacionale; terapi te te folurit; terapi në ujë; medikamente për të kontrolluar krizat, për të lehtësuar dhimbjen ose për të relaksuar spazmat e muskujve (p.sh. benzodiazepinat ); kirurgji për të korrigjuar anomalitë anatomike ose për të liruar muskujt e shtrënguar; ambulatorë;  dhe mjete ndihmëse komunikimi si kompjuterë me sintetizues zëri të bashkangjitur. [ citim i nevojshëm ] Një studim i Cochrane i botuar në 2004 zbuloi një prirje të përfitimit të terapisë së të folurit dhe gjuhës për fëmijët me paralizë cerebrale, por vuri në dukje nevojën për kërkime të mëtejshme. 

 Mënyra e jetesës 
djathtas|parapamje| Terapia fizike që përdoret për trajtimin e hemiplegjisë spastike
Aktiviteti fizik rekomandohet për personat me paralizë cerebrale, veçanërisht për sa i përket qëndrueshmërisë kardiorespiratore, forcimit të muskujve dhe reduktimit të sjelljes sedentare . Pjesëmarrja në aktivitet fizik mund të plotësojë ose zëvendësojë disa forma të terapisë.  Është diskutuar se njerëzit me paralizë cerebrale duhet të mbajnë një nivel më të lartë të fitnesit sesa popullata e përgjithshme për të kompensuar humbjen e funksionalitetit ndër vite.   Ka pasur një interes në rritje për të ruajtur forcën e muskujve gjatë jetëgjatësisë së një personi me CP.  Kapaciteti aerobik nuk vlerësohet në mënyrë rutine te njerëzit me paralizë cerebrale në një kontekst rehabilitimi, por testet Wingate janë këshilluar të përdoren.    Aktiviteti fizik mund të rrisë mirëqenien tek personat me paralizë cerebrale. Në lidhje me sportin, sasia e ushtrimeve të këshilluara duhet të jetë unike për kërkesat e sportit në fjalë, performancën e individit dhe riskun për të shkaktuar përkeqësim të gjendjes. 

Trajnimi funksional i ecjes tek fëmijët dhe të rinjtë me paralizë cerebrale përmirëson aftësinë e tyre për të ecur.  Ka të dhëna që trajnimi në pistën e vrapimit mund të përmirësojë ecjen dhe ekuilibrin e  fëmijëve me paralizë cerebrale diplegjike, gjithashtu mund të zvogëlojë rrezikun e rrëzimit tek këta fëmijë. 

Terapia me kuaj ose Hipo terapia është një strategji në aspektin e terapisë fizike që përdor lëvizjen e kuajve. Të dhenat sugjerojnë se personat me PC mund të përfitojnë nga simetria e lëvizjes së trungut. Kështu që ata që ata vazhdimisht duhet të rregullojnë qëndrimin e tyre kur janë mbi kuajve. Informacioni i marre ne menyre simetrike, ritmike dhe të qëndrueshme që ofron kalërimi ndihmon në përmirësimin postural. 

 Terapia 
Fizioterapia (e njohur edhe si terapia fizike) është krijuar për të inkurajuar pacientin të ndërtojë një bazë për përmirësimin e ecjes dhe lëvizjes së vullnetshme, së bashku me programet e lirimit te muskujve për të parandaluar kontrakturat .  Fizioterapistët mund t'u mësojnë prindërve se si ta pozicionojnë dhe mbajnë fëmijën e tyre për aktivitetet e jetës së përditshme .  Nevoja për fizioterapi gjatë gjithë jetës për tonin e muskujve, strukturën e kockave dhe parandalimin e dislokimit të kyçeve është diskutuar për sa i përket kostove dhe përfitimeve të një terapie të tillë.  Fëmijëve mund t'u duket e mërzitshme terapia fizike afatgjatë.  Ushtrimet e fizioterapisë janë krijuar për të përmirësuar ekuilibrin, kontrollin postural, ecjen dhe për të ndihmuar me lëvizshmërinë dhe transferimin e personit me PC, për shembull nga një karrige me rrota në shtrat. 

Terapia e të folurit ndihmon në kontrollin e muskujve të gojës dhe nofullës dhe ndihmon në përmirësimin e komunikimit. Ashtu si PC mund të ndikojë në mënyrën se si një person lëviz krahët dhe këmbët, gjithashtu mund të ndikojë në mënyrën se si ata lëvizin gojën, fytyrën dhe kokën. Kjo mund ta bëjë të vështirë për personin të marrë frymë; flasë qartë; dhe kafshojë, përtypë dhe gëlltisë ushqimin. Terapia e të folurit shpesh fillon përpara se fëmija të fillojë shkollën dhe vazhdon gjatë gjithë viteve të shkollës.

 Referime