Egërsia fisnike

Në antropologjinë, filozofinë dhe letërsinë perëndimore, një i egër fisnik është një personazh aksionar që është i pakorruptuar nga qytetërimi. Si i tillë, egërsi fisnik simbolizon mirësinë e lindur dhe epërsinë morale të një populli primitiv që jeton në harmoni me Natyrën.“the noble savage”, Penguin Dictionary of Literary Terms and Literary Theory Third Edition (1991) J.A. Cudon, Ed. pp. 588–589. Në dramën heroike të skenës Pushtimi i Granadës nga spanjollët (1672), John Dryden përfaqëson egërsinë fisnike si një arketip të Njeriut-si-krijesë-e-Natyrës.

Politika intelektuale e Restaurimit të Stuartit (1660-1688) zgjeroi përdorimin e dramaturgut të Drajdenit të fjalës së egër për të treguar një bishë të egër njerëzore dhe një njeri të egër. Lidhur me civilizimin dhe pacipërinë, në Inquiry Concerning Virtue, or Merit (1699), filozofi Anthony Ashley-Cooper, 3rd Earl of Shaftesbury, tha se burrat dhe gratë zotërojnë një moral të lindur, një ndjenjë të sjelljes së drejtë dhe të gabuar, e cila bazohet mbi intelektin dhe emocionet, dhe jo bazuar në doktrinën fetare.Harrison, Ross. Locke, Hobbs, and Confusion's Masterpiece (Cambridge University Press, 2003), p. 70.

Në debatet filozofike të Britanisë së shekullit të 17-të, Hetimi në lidhje me virtytin ose meritën ishte përgjigja etike e Earl of Shaftesbury ndaj filozofisë politike të Leviathan (1651), në të cilën Thomas Hobbes mbrojti monarkinë absolute dhe justifikoi qeverisjen e centralizuar sipas nevojës për shkak të kushtit. e Njeriut në gjendjen apolitike të natyrës është një "luftë e të gjithëve kundër të gjithëve", për këtë arsye jeta e burrave dhe grave është "e vetmuar, e varfër, e keqe, e vrazhdë dhe e shkurtër" pa organizimin politik të njerëzve dhe burimeve. Hobs evropianë dhanë si shembull indianët e Amerikës si njerëz që jetojnë në gjendjen luftarake të natyrës që paraprin organizimin e fiseve dhe klaneve në shoqëritë që përbëjnë një qytetërim.Harrison, Ross. Locke, Hobbs, and Confusion's Masterpiece (Cambridge University Press, 2003), p. 70.

Në antropologjinë e shekullit të 18-të, termi i egër fisnik atëherë tregonte zotërinë e natyrës, një njeri ideal i lindur nga sentimentalizmi i teorisë së sensit moral. Në shekullin e 19-të, në esenë "The Noble Savage" (1853) Charles Dickens e ktheu egërsinë fisnike në një oksimoron retorik duke satirizuar romantizimin britanik të primitivizmit në filozofi dhe në arte të mundësuara nga sentimentalizmi moral.Moore, Grace "Reappraising Dickens's 'Noble Savage' ", The Dickensian 98:458 (2002): 236–243.

 Shiko edhe 

 Egërsia

 Referime 

Kategoria:Multikulturalizëm
Kategoria:Antropologji