Pedagogjia e fëmijërisë

thumb
Pedagogjia e fëmijërisë është një disiplinë shkencore e pedagogjisë, objekt studimi i së cilës është edukimi i fëmijëve. Pedagogjia e fëmijërisë nuk ka të bëjë vetëm me shkollimin e fëmijës, por edhe me përvetësimin e aftësive të reja nëpërmjet zhvillimit të tyre. Kjo pedagogji është hapësira ku bashkohen njohuritë, njohjet dhe pranimet e ndryshme përballë diversitetit të madh, ndërveprimit social, kulturor dhe akademik, nga i cili formimi gjithëpërfshirës i profesionistëve që do të jenë përgjegjës për edukimin e fëmijëve (djemëve dhe vajzave), si lëndët me aftësi dhe shkathtësi për jetën. 

Profesionisti i pedagogjisë së fëmijërisë ka një formim të gjerë metodologjik, hulumtues dhe teorik për të zhvilluar një veprimtari mësimore në fushën e arsimit parashkollor dhe fillor. Pedagogu duhet të plotësojë nevojat akademike të djemve dhe vajzave nga 0 deri në 7 vjeç, po ashtu ky specialist duhet të mësojë të menaxhojë disa aspekte në lidhje me metodat dhe format e të mësuarit dhe të mësimdhënies. Duhet theksuar se nuk ka kufizime të sakta në përcaktimin dhe shtrirjen e pedagogjisë së fëmijëve. Si shkencë, ajo është përgjegjëse për të studiuar gjithçka që lidhet me edukimin e fëmijëve.

Pedagogu i fëmijëve duhet të ketë aftësinë për të kuptuar se si është zhvillimi psikologjik konjitiv i fëmijëve që mësojnë, në këtë mënyrë, në rastin e një të mituri, i cili e ka të vështirë të ruajë informacionin e dhënë në një ditë mësimi, pedagogu do të jetë në gjendje të fillojë të punojë në thellësi me fëmijën dhe të zbatojë një metodë njohëse që e ndihmon ate të përmirësojnë përpunimin e informacionit të përmendur.

Detyra e këtyre pedagogëve përfshin gjithashtu përpunimin ose analizimin e politikave arsimore, si dhe zhvillimin e propozimeve që favorizojnë të menduarit kritik, analitik dhe autonom të fëmijës. Propozimi më i rëndësishëm për të siguruar që fëmija t'i fitojë këto aftësi është mësimdhënia dhe të nxënit përmes lojës. Puna edukative duhet të bëhet ndryshe në faza të ndryshme të fëmijërisë, pasi është e natyrshme që fëmijët nga 0 deri në 12 muaj të mos kenë të njëjtat aftësi si fëmijët nga 1 vjeç e lart.  

 Zhvillimi i aftësive nga 0 deri në 7 vjet 
Gjatë kësaj faze, ndjenja e besimit dhe sigurisë është thelbësore për zhvillimin e aftësive të ndryshme.

 Është e nevojshme të kemi parasysh se fëmijët, në mosha të ndryshme, kanë mënyra të ndryshme të shprehjes së aftësive të tyre dhe është detyrim i edukatorëve të fëmijëve t'i ndihmojnë për t'i forcuar ato. Gjëja më e mirë është t'i lini djemtë dhe vajzat të përjetojnë gjëra, të mos i detyroni ose t'u impononi aktivitete që ata nuk duan, pasi në këtë mënyrë ne mund të ndërpresim ciklin e tyre natyror të përvetësimit të aftësive.

Fëmija duhet të zgjedhë atë që dëshiron të bëjë dhe duhet të lejohet ta bëjë atë sipas mënyrës së tij, pasi në këtë mënyrë ai do të zbulojë mënyrën se si e ka më të lehtë t'i kryejë aktivitetet.

Për të arritur zhvillimin e plotë të aftësive, pedagogu duhet të marrë parasysh fazat e zhvillimit të fëmijës.

 Nga 0 deri në 12 muaj 

Duke qenë se ata janë ende shumë të vegjël për të kryer aktivitete të mëdha, pedagogu duhet të kujdeset maksimalisht për fëmijët, pasi ata janë qenie të shqetësuara dhe gjithmonë do të hetojnë dhe do të përpiqen të zbulojnë gjëra të reja. Pedagogu përmes aktiviteteve do ta mësojë fëmijën të zhvillojë shqisat (dëgjimi, shikimi, prekja, shija dhe nuhatja). Këto aktivitete do të jenë të dobishme në mënyrë që më vonë, i mituri të fillojë zhvillimin e tij emocional, ku përmes shprehjeve, të tregojë nëse është i pakënaqur, nëse është i lumtur, rehat, nëse ndjen kënaqësi apo dhimbje etj.

 Aftësitë motorike 
Duhet punuar në aftësitë motorike, të cilat i ndihmojnë fëmijët të përmirësojnë menaxhimin e opsioneve që i rrethojnë, duke u dhënë kështu liri në rritjen e tyre.

 Nga 12 muaj deri në 4 vjeç 

Aftësitë e fëmijëve : Përparimet ndodhin në shumicën e aspekteve mendore të fëmijës, të tilla si shprehja, autonomia e përgjithshme, aftësitë psikomotore, pamja e trupit dhe veçanërisht përparimet në gjuhë, gjë që i lejon ata të zgjerojnë marrëdhëniet e tyre me fëmijët e tjerë dhe të rriturit.

Është një fazë ndryshimesh në aftësitë tuaja motorike, e cila do t'ju japë mundësinë të përdorni të gjithë trupin tuaj dhe të përfitoni nga aftësitë e manipulimit për të trajtuar materiale të caktuara, blloqe grumbullimi, butona dhe prerje, duke ju lejuar kështu të zhvilloni plotësisht aftësitë tuaja.

Roli i prindërve në zhvillimin e fëmijëve: Roli i prindërve gjatë viteve të hershme të fëmijëve të tyre është ndikimi më i madh në zhvillimin e tyre. Të mësuarit në shtëpi kontribuon në zhvillimin e tyre të plotë intelektual dhe social.

Qëndrimi i prindërve, aspiratat dhe sjellja e tyre janë të rëndësishme, si dhe aftësia e tyre për të kuptuar përparimin që bëjnë fëmijët e tyre çdo ditë, përveç bisedës me ta për mësimin e tyre. Një mjedis mësimor në shtëpi mund të sjellë shumë përfitime, si për të rriturit ashtu edhe për fëmijët, mund të krijojë një kulturë të të mësuarit, të ndihmojë në përmirësimin e aftësive dhe vetëbesimit të tyre.

Pjesëmarrja e pedagogut në këtë fazë: Funksioni kryesor i pedagogut do të jetë stimulimi i këtij zhvillimi të fëmijës me të gjithë potencialin e tij, si në aftësitë ashtu edhe me moralin dhe zakonet autonome.

Është thelbësore të filloni të punoni për aftësitë artistike, përmes aktiviteteve lozonjare që ndihmojnë fëmijën të lidhet me shokët e klasës. Disa nga aktivitetet që mund t'i zbatojmë janë t'i ofrojmë fëmijës lapsa dylli dhe ta inkurajojmë të vizatojë lirshëm dhe të imitojë modele që i jepen, fillimisht të thjeshta (vija vertikale, horizontale, rrathë) dhe më pas më të ndërlikuara (kryqe, harqe). ...). Në fillim kur vizaton fëmija del jashtë konturit të letrës, por pak nga pak mëson ta respektojë atë.

Ju gjithashtu mund të bëni pikë në mënyrë që ai t'i bashkojë ato dhe të bëjë figurën që tregon. Ndërsa zhvillojnë kontrollin e muskujve, pedagogu ka mundësinë të kryejë lojëra dhe aktivitete që përfshijnë përdorimin e të gjithë trupit të tyre, pikërisht në këtë moment, fëmija është plotësisht i aftë të mësojë të trajtojë disa materiale, si gërshërë, grepa, bordet, ndër të tjera, pasi nëpërmjet tyre mund të zhvillohet plotësisht koordinimi dhe përqendrimi.

Në këtë fazë, ne mund të kryejmë aktivitete të tilla si të luajmë me fëmijën dhe një fshesë, në mënyrë që ai të mund ta hipë atë si një kalë dhe ta inkurajojmë atë të vrapojë duke i dhënë pika referimi në një vijë të drejtë, në një rreth, të ngadaltë, shpejt, vrap dhe ndalon. Përveç kësaj, ne mund t'i ofrojmë fëmijës revista ose gazeta të vjetra për t'i grisur dhe më pas prerë. Në fillim duhet të drejtoni lëvizjet tuaja, por pak nga pak do ta përmirësoni këtë aftësi. Në këtë mënyrë ai mëson të orientohet edhe në hapësirë dhe në nocionet e ritmit dhe kohës, kur vrapon ngadalë dhe shpejt.

 Nga 4 deri në 7 vjeç 
Në këtë fazë, fëmija fillon të përballet me sfida reale, sepse do të ndeshet me fëmijë që shkëlqejnë më mirë në disa gjëra, gjendja e tij emocionale mund të bjerë, duke shkaktuar humbjen e interesit për mësimet. E rëndësishme është ta mbështesni fëmijën, ta motivoni në mënyrë që çdo gjë që bën të shihet si një ndryshim domethënës, kështu që lavdërimi i të gjitha përpjekjeve të tij do ta bëjë fëmijën të ndihet më mirë dhe të rifitojë besimin e tij, duke i dhënë dashuri, duke e pyetur se si po kalon. detyrat e tij të shtëpisë dhe Nëse e ka të vështirë t'i kryejë aktivitetet, gjeni një mënyrë argëtuese për t'i kryer ato, por gjithmonë lëreni t'i bëjë në mënyrën e tij.

Në aspektin social fëmija është në gjendje të ndajë me të gjithë bashkëmoshatarët e tij, por në atë fazë ata janë të bllokuar në egocentrizëm dhe mendojnë vetëm për veten e tyre.Në këtë moment pedagogu duhet të ndërhyjë dhe t'i mësojë atij se puna në grup është më e mirë.se të punosh vetëm. Natyrisht, nuk duhet të bëni presion, pasi e vetmja gjë që do të bënit është ta detyroni fëmijën të jetë me dikë me të cilin nuk dëshiron të jetë ose ta ndajë.

Pavarësia zhvillohet dhe pak nga pak ai merr përgjegjësi, pedagogu duhet të inkurajojë dhe motivojë me durim fëmijët se fillimi i angazhimit me detyra të vogla është i mirë dhe do të sjellë përfitime.

 Zakonet e këqija dhe morali 
Zakonet e këqija fitohen në këtë fazë, prandaj u takon prindërve të formojnë në to zakone të mira apo të këqija, qofshin ato fiziologjike, si frymëmarrja me gojë, keilofagjia, onikofagjia, shtytja e gjuhës, përtypja e sendeve dhe përdorimi i biberonët pas moshës 3 vjeç, kapsllëk kronik, duke shkaktuar dieta joadekuate si shumë miell dhe pak perime apo fruta, konsum i ulët i ujit që prodhojnë dështime në sistemin tretës.

Krahas kësaj, zhvillohen edhe frika e shkaktuar nga ankthet, duke prodhuar një larmi paniku në situata të ndryshme.Për këtë arsye, këshillohet të mbani dritën ndezur në dhomën tuaj dhe të kërkoni mënyra të ndryshme për ta gjallëruar atë, në mënyrë që kjo nuk bëhet në një problem në të ardhmen.

Nga ana tjetër, është e nevojshme të ushtrohet kontroll mbi secilin prej çrregullimeve të të ngrënit, si mbipesha, anoreksia apo anemia dhe, në të njëjtën mënyrë, të shmangen llojet e ndryshme të aksidenteve, të shkaktuara nga trajtimi jo i duhur i elementëve të ndryshëm të dëmshëm, pasi nivelet Normat e vdekshmërisë për shkak të toksicitetit janë të larta.

Për sa i përket çrregullimeve fiziologjike, konjitive dhe sociale, ne gjejmë belbëzimin, por kjo është më e zakonshme tek meshkujt dhe shkaktohet nga prishja e mekanizmit integrues të të folurit në vitet e para të jetës, duke shkaktuar, si rrjedhojë, mungesën e rrjedhshmërisë, dhe modeli i kohës në të folur, sado që mund të jetë me origjinë trashëgimore, një faktor tjetër i përfshirë është autizmi, i cili është shumë i zakonshëm tek fëmijët që kanë pasur një lloj përvoje negative, gjë që i pengon ata të jenë të shoqërueshëm; emërtohet si një çrregullim i përgjithësuar i zhvillimit, i cili karakterizohet nga mungesa e marrëdhënieve dhe ndërveprimit shoqëror dhe që kërkon kontroll të rreptë për t'u kapërcyer.

 Shkrim-leximi 

Konsiderohet e rëndësishme zbatimi i një plani lexim-shkrimi në mënyrë që ata të fillojnë të zhvillojnë aftësitë e tyre motorike dhe njohëse.

 Funksioni i arsimit fillestar 

Edukimi fillestar është procesi përmes të cilit fëmijët nën 6 vjeç aksesojnë arsimin formues, për këtë arsye Rivera shprehet: “Kërkimet e ndryshme na lejojnë të theksojmë se zhvillimi i inteligjencës, personalitetit dhe sjelljes sociale tek qeniet njerëzore ndodh më shpejt gjatë viteve të para. . Shumica e qelizave të trurit dhe lidhjeve neuronale zhvillohen gjatë dy viteve të para, një fazë – thelbësore për të rritur potencialin e të mësuarit – ku përfshihet jo vetëm shëndeti  dhe ushqimi i të vegjëlve, por faktorë të tillë si lloji i ndërveprimit social dhe mjedisi që i rrethon; Fëmijët që përjetojnë stres ekstrem në vitet e tyre të hershme mund të ndikohen përgjithmonë dhe në mënyrë të pafavorshme në funksionimin e trurit, mësimin dhe kujtesën. ” (1998, f. 50).

Në këtë mënyrë, është e nevojshme të forcohet fëmija duke i ofruar arsim cilësor, në mënyrë që ai të zhvillojë çdo aftësi të tij, duke marrë parasysh dobësitë e tij, duke e ndihmuar atë për t'i forcuar dhe përmirësuar ato, megjithatë edukimi është. të manipuluara nga faktorë të ndryshëm si socio-politik dhe ekonomik, për këtë arsye, disa qendra janë të destinuara vetëm për kujdesin e fëmijëve pa ofruar asnjë lloj trajnimi, me qëllim që të lejojnë nënat të punojnë.

Në këtë mënyrë, në nenin 78 të kushtetutës politike, u vendos natyra e detyrueshme e arsimit parashkollor, por në disa institucione, veçanërisht ato publike, nuk garantojnë efektivitetin e tij dhe vetëm ata njerëz që kanë para mund të hyjnë në arsimin parashkollor, term i quajtur pabarazi. Nga kjo u bë e nevojshme krijimi i qendrave të kujdesit për foshnjat, duke marrë parasysh mbulimin e përhershëm të nevojave të çdo personi në funksionimin e trurit, të mësuarit dhe kujtesës.

Krahas kësaj është e nevojshme që fëmija të forcohet duke i ofruar arsim cilësor, në mënyrë që ai të zhvillojë çdo aftësi të tij, duke marrë parasysh dobësitë e tij, duke e ndihmuar që t'i forcojë dhe përmirësojë ato.

Stafi profesional

Sfida më e madhe e edukimit të hershëm është sigurimi i një mjedisi adekuat për foshnjën, duke favorizuar zhvillimin e tij integral, për realizimin e tij është e nevojshme prania e personelit të kualifikuar për kryerjen e këtij aktiviteti, në mënyrë të tillë që një qëllim i Kjo fazë është për të krijuar një proces adekuat të mësimdhënies dhe mësimnxënies, në mënyrë që ata të lejohen të zhvillojnë kureshtjen e tyre në mënyrë që të mund të bëjnë zbulime të ndryshme, si pjesë themelore e kësaj faze, duke e quajtur mësuesin një lehtësues të dijes.

Grupe të vogla djemsh dhe vajzash

Për të ofruar një edukim të personalizuar dhe cilësor, është e nevojshme që edukatori t'i kushtojë vëmendje secilit prej foshnjave në mënyrë që të ndjekë dhe identifikojë secilën prej nevojave të tyre, duke kontribuar në përmirësimin e praktikës dhe duke e bërë mësimin më efektiv.

 Mjedisi mësimor 
Vajzat dhe djemtë mësojnë sipas mjedisit dhe atmosferës së krijuar nga mësuesi, në atë mënyrë që mjeti më i mirë i të mësuarit të jetë ndërveprimi dhe shkëmbimi me botën që i rrethon, në mënyrë të tillë që të merret parasysh mosha. për të kryer aktivitete të ndryshme sipas nevojave të fëmijëve dhe hapësirës së nevojshme për rekreacionin dhe zbulimin e tyre, si dhe sigurimin e elementeve të ndryshme, në mënyrë që ata të argëtohen dhe të eksplorojnë lirshëm duke marrë parasysh standardet e higjienës dhe kujdesin për secilin. prej tyre.

"Mjetet e mendjes" është një kurrikulë e edukimit të fëmijërisë së hershme që përfshin skenarë të strukturuar të lojës imagjinare dhe aktiviteteve të tjera. Kjo kurrikulë synon të promovojë dhe përmirësojë vetë-rregullimin dhe aftësitë akademike të fëmijëve duke pasur një fokus të dyfishtë në zhvillimin e vetërregullimit dhe aftësive të tjera socio-emocionale në kontekstet arsimore.

Një rishikim sistematik përmblodhi gjetjet e 6 studimeve të kryera në Shtetet e Bashkuara, të cilat përfshinin pjesëmarrjen e studentëve të të gjitha moshave, gjinive, etnive, statusit socio-ekonomik, aftësisë gjuhësore dhe arsimit special. Rezultatet tregojnë se kurrikula përmirësoi ndjeshëm aftësitë matematikore të fëmijëve në krahasim me kurrikulën e zakonshme. Po kështu, kurrikula duket se përmirëson vetë-rregullimin dhe shkrim-leximin, megjithatë, duke pasur parasysh numrin e vogël të studimeve të përfshira, si dhe mangësitë e tjera metodologjike, këto përfundime duhet të merren me kujdes, duke kërkuar më shumë kërkime cilësore. 

 Shpërndarja e kohës në varësi të foshnjës 
Shpërndarja e kohës në qendrën e fëmijëve është një faktor që kërkon planifikim sipas karakteristikave, nevojave dhe interesave të djemve dhe vajzave. Prandaj, mësuesi ose kujdestari duhet të zgjedhë elementë të ndryshëm për të ndryshuar dhe përcaktuar aktivitete të ndryshme, në mënyrë që foshnjat të mos humbasin dëshirën për të mësuar dhe eksploruar aftësitë dhe njohuritë e tyre në mënyrë optimale, duke kërkuar alternativa të ndryshme mësimore, sipas nevojave të tyre. dhe shijet e tyre, duke nxitur interesin, prandaj këshillohet që jo vetëm të bëhen xhiro apo punë artizanale, është e nevojshme edhe të ndryshojnë në mënyrë që fëmija të ndjejë nevojën dhe dëshirën për të mësuar.

 Arsimi fillestar dhe familja 
Thuhet se prindërit janë edukatorët e parë dhe prej tyre varet zhvillimi emocional dhe social i fëmijës, duke marrë parasysh shembullin që ata japin në situata të ndryshme, në mënyrë që fëmija të trajtojë me sukses problemet e paraqitura në jetë, është për Kjo do të thotë që prindërit duhet t'i japin fëmijëve të tyre dashuri, përzemërsi dhe mbi të gjitha një shembull të mirë, të shoqëruar me kujdesin dhe vëmendjen e kërkuar, në mënyrë që ata të fitojnë besim dhe të zhvillojnë plotësisht aftësitë e tyre. Megjithatë, një faktor tjetër i rëndësishëm në zhvillimin e tij është roli që luan mësuesi, duke udhëhequr jo vetëm fëmijët, por edhe prindërit.

Është e rëndësishme që fëmija të rritet dhe të zhvillohet në një bërthamë të qëndrueshme familjare që garanton zhvillimin e plotë të personalitetit të tij.

 Roli i mësuesit 
Lidhja midis prindërve dhe mësuesve është e rëndësishme për të krijuar një marrëdhënie plotësuese, për të identifikuar dhe njohur praktikat e duhura të prindërimit dhe për të promovuar procesin e forcimit të ndërgjegjësimit dhe identitetit kulturor. Për të kryer këtë punë, mësuesit kanë në dorë mjete, të tilla si leximet., foto, lojëra, shëtitje dhe vizita. Roli i edukatorit të fëmijërisë së hershme është shumë i rëndësishëm në të gjithë procesin edukativo-arsimor të fëmijëve, sepse jo vetëm që është i ngarkuar drejtpërsëdrejti të drejtojë mësimin e një grupi nxënësish, por edhe pjesën më të madhe të kohës e kalon me fëmijën, ndan, ndërvepron, dashuria u siguron fëmijëve mjete thelbësore në zhvillimin dhe të mësuarit e fëmijëve. Mësuesi/ja organizon kohën, hapësirën dhe marrëdhënien e tij/saj me fëmijën bazuar në objektivat edukative që ai/ajo dëshiron të arrijë. Kjo është arsyeja pse karakteristikat personale të secilit edukator, përvojat e tyre, mënyra e veçantë e bashkëveprimit me fëmijët, do të shënojnë në mënyrë unike të gjithë rrjetin e marrëdhënieve që krijohen në grup.

 Të rriturit si ndërmjetës apo lehtësues i zhvillimit të fëmijëve 0 - 3 vjeç 
Pjesëmarrja e të rriturve në kujdesin ndaj fëmijëve është thelbësore, pasi janë ata që japin udhërrëfyesin e zhvillimit optimal, për këtë njohuritë e tyre se si ta bëjnë këtë është thelbësore, sepse ata duhet ta ndihmojnë fëmijën, duke i dhënë njohuri të reja dhe duke e udhëhequr atë. në zbatimin e këtyre, një çështje vendimtare për zhvillimin e tij, qoftë në mënyrë negative apo pozitive, në këtë mënyrë, siguria emocionale duhet të forcohet duke përforcuar aspekte të tilla si vetëvlerësimi, në mënyrë që i rrituri të ketë të nevojshme. njohuri për të bërë punë të mirë në raport me fëmijët.

Megjithatë, stimulimi i tepruar tek fëmijët mund të shkaktojë zhgënjim dhe pakënaqësi, për këtë arsye duhet të merren parasysh faktorë të tillë si disponimi për kryerjen e aktiviteteve të duhura, si dhe është e nevojshme që të mos kontrollohen së tepërmi veprimet e tyre, sepse disa Ndonjëherë është më mirë të lejojeni atë të eksplorojë dhe të mësojë nga situatat dhe mjedisi. shume mire

 Tre vitet e para në jetën e djalit dhe vajzës 
Në këtë fazë është e nevojshme të sigurohet përkëdhelje dhe dashuri përmes demonstrimeve të ndryshme, si përkëdheljet apo puthjet, përveç ndarjes së hapësirave për rekreacion dhe lojë me foshnjën, kjo i mundëson të zhvillojnë aftësitë e tyre në maksimum duke paraqitur zhvillimin fizik. dhe të përshtatshme. Zhvillimi i inteligjencës ndodh kur fëmija njeh dhe diskriminon situata të ndryshme, duke zhvilluar aftësi si p.sh : aftësia për të bashkërenduar informacionin, të mësuarit për të dalluar kohën, hapësirën dhe shansin, aftësinë për t'u sjellë sipas objektivave të caktuara, prandaj sipas Piaget, zhvillimi i fëmijëve ndahet në faza të ndryshme, të cilat janë:

 Nënstadi 1. Përdorimi i reflekseve: Djali ose vajza i vë në praktikë të gjitha reflekset e tij ose të saj, thith, vëzhgon.
 Nënstadi 2. Reagimet primare rrethore: Djali ose vajza riprodhojnë gjërat që i ka bërë për herë të parë më parë në mënyrë të rastësishme. Fëmija bën gjëra me trupin e tij: thith gishtin, eksploron mjedisin e tij më sistematikisht në mënyrë vizuale dhe prekëse.

 Nënstadi 3. Reaksionet rrethore dytësore: Fillon veprimi i qëllimshëm. Më parë ai përsëriste veprime për kënaqësinë e vetë veprimit, tani ai fillon të interesohet për rezultatin e veprimeve të tij.

 Edukimi në fëmijërinë e hershme: e drejtë apo domosdoshmëri? 

Edukimi në fëmijërinë e hershme kuptohet si një nevojë në shoqëri që përfshin zhvillimin social dhe emocional të individëve të saj, në mënyrë të tillë që të marrë praktikat edukative si burimin e saj kryesor; megjithatë, kjo ka bërë që të konsiderohet se ndiqet jashtë familja, për shkak të aktiviteteve të ndryshme që kryejnë prindërit, duke penguar zhvillimin në mënyrë harmonike dhe të përshtatshme për nevojat e foshnjës. 

Për më tepër, është konteksti ai që përcakton aksesin në kushte të mira jetese si dhe arsimin, prandaj arsimi në zonat rurale është i ndryshëm nga ai në qytete, sepse fëmijët e arsimuar në qytete kërkojnë kontroll më të madh në çdo aktivitet të tij, duke shmangur zhvillimin e fëmijërisë së lirë, në këtë mënyrë edukimi duhet të jetë një e drejtë që garanton zhvillimin e plotë të fëmijërisë së përshtatshme për secilën nga situatat.

 Edukimi në fëmijërinë e hershme dhe fëmijëria e familjeve të pafavorizuara 
Edukimi i fëmijërisë së hershëm ka ardhur si rezultat i nevojës për kujdes ndaj fëmijëve, në veçanti, të fëmijëve të prindërve punëtorë pa kohë të mjaftueshme për t'u kujdesur për ta gjatë ditës. Kjo është arsyeja pse vetëm familjet që kishin para mund të kishin qasje në këtë lloj shërbimi, duke përjashtuar kështu familjet me burime të pakta, duke e bërë atë shpeshherë të perceptohet si një kontekst joformal më shumë sesa formal, duke ulur rëndësinë e tij të dukshme në mbështetje dhe përkrahje të praktikave arsimore për fëmijët, për grupmoshën 0 deri 6 vjeç.

Në këtë mënyrë, fjala "edukuar" i referohet ndërtimit të aftësive dhe kompetencave që lejojnë fëmijën të zhvillohet optimalisht në shoqëri gjë që nuk është akumulim i njohurive për një numër të madh gjërash dhe teorish që shpjegojnë çdo situatë. Prandaj, është e rëndësishme pjesëmarrja në qendrat arsimore, pasi ato lejojnë zhvillimin e aftësive sociale dhe përshtatjen më të mirë në klasat e mëvonshme në shkollë, kolegj dhe institucione tjera arsimore.

 Edukimi në fëmijërinë e hershme: një formë e mbështetjes sociale 
Edukimi shkon përtej aspekteve mësimore, pasi ndërtimi i vlerave morale është më i rëndësishëm, një komponent në të cilin duhet të përfshihet jo vetëm mësuesi, por edhe familja, ndonëse është e njohur fakti që familja i shmanget gjithnjë e më shumë këtij roli themelor. e gjithë barra mbi mësuesin dhe shkollën, por konteksti shkollor nuk i plotëson të gjitha këto nevoja të pranishme tek fëmijët dhe të rinjtë, gjë që e bën të domosdoshme praninë e rolit të familjes, për këtë arsye, edukimi sot përfshin sfida, si p.sh. si përballë pranisë së mediave magnetike të cilat ndikojnë në zhvillimin dhe edukimin e individit.

Në këtë mënyrë, edukimi në fëmijërinë e hershme bëhet një domosdoshmëri, për këtë është e nevojshme që shkolla dhe familja të ruajnë lidhjet për përmirësimin e praktikave, për të negociuar objektivat dhe synimet që duan të marrin në trajnimin individual, në këtë mënyrë. është e nevojshme të sqarohet se konteksti familjar ndikon shumë në proceset e individualizimit dhe socializimit, duke lënë mënjanë stereotipet dhe paragjykimet, të cilat mund të ndikojnë negativisht në këtë proces, duke ofruar një burim zhvillimi të komunitetit nëpërmjet zbatimit të projekteve dhe aktiviteteve kolektive. modifikojnë ndërgjegjet dhe shfaqin aspektet pozitive të edukimit të fëmijërisë.

 Bazat themelore pedagogjike 
Gjëja absolutisht thelbësore në mësimin e aftësive është se duhet të jetë nën kontrollin e një ekzekutuesi të aftë dhe të trajnuar posaçërisht për të motivuar në thelb fëmijën, pasi një aftësi është shumë e vështirë për t'u mësuar për ta zotëruar, dhe për këtë arsye fëmija duhet vetëm të praktikojë dhe praktikojë., në mënyrë që çdo gjë që ai bën të dalë ashtu siç dëshiron që gjërat të jenë.

Duhet bërë një ekzaminim i ndërgjegjes për të ditur nëse kjo punë si pedagog mund të përmbushet plotësisht. Të jesh mësues dhe veçanërisht për të rinj të tillë është një detyrë e vështirë, e cila kërkon të vendosësh veten në situatat më ekstreme dhe të mbështesësh fëmijën në çdo gjë që ka nevojë; Shumë herë do të na duhet të shohim raste vërtet ekstreme, ku fëmijët janë ata që preken, pasi për shkak të mungesës së kujdesit dhe burimeve, ata nuk mund të zhvillohen si njerëz socialë dhe gjithmonë do të pengohen të shfaqin ndjenjat e tyre ndaj njerëzve të tjerë.

Duhet të jeni plotësisht të sigurt për atë që dëshironi të bëni, vetëbesimi do ta bëjë pedagogun personazhin ideal për fëmijët.

Duke kërkuar që djemtë dhe vajzat të tregojnë gjithçka që ndjejnë dhe gjithçka që i rrethon, por pedagogu duhet që në takimin e parë me nxënësin të përpiqet të tregojë gjithë përzemërsinë, dashurinë dhe mirëkuptimin e tij ndaj fëmijëve, pasi të gjithë ata shprehen në mënyra të ndryshme, jo të gjithë do t'i thonë gjërat ashtu siç janë.

Me këtë nuk i referohemi faktit se mësuesi apo edukatori është një model i përsosur, që duhet t'i përmbahet çdo gjëje që i imponohet, por që përmes njohurive të marra të krijohet një mënyrë për të bashkuar dhe ndihmuar fëmijët. mbushini me lumturi, dashuri dhe mirëkuptim.

 Mënyra se si e trajtoni fëmijën është thelbësore, pasi që nga përshtypja e parë fëmija do ta dijë nëse mund t'ju besojë*. Kthehuni në të kaluarën dhe kujtoni ata mësues që me mençuri dhe durim dinin se çfarë t'u thoshin nxënësve të tyre. Këtu ka rëndësi qëndrimi, ndërveprimi mësues-nxënës është i rëndësishëm pasi ato krijojnë lidhje besimi dhe nxënësi (fëmija) do të jetë më i qetë dhe do të jetë një person që i beson vetes dhe të tjerëve.

Është e rëndësishme që edukatori të krijojë një mjedis të favorshëm për nxënësit e tij, prandaj është e nevojshme që të ketë një zonë që plotëson të gjitha nevojat e fëmijëve, nga lodrat e deri te mjetet shkollore; Nëse është një vend i ngrohtë dhe mikpritës, fëmija ka të ngjarë të ndihet rehat dhe të kënaqet duke shkuar atje.

Kjo zonë duhet t'u sigurojë atyre gjithë sigurinë dhe qetësinë, pasi ata janë qenie kompulsive dhe reagojnë shpejt në të gjitha situatat, duke lënduar në mënyrë të pandërgjegjshme shokët e klasës.

 Didaktika në klasë 

 Nëpërmjet aktiviteteve didaktike dhe rekreative lehtësohet mësimi, pasi nëpërmjet aktiviteteve në të cilat argëtohen, fitojnë njohuri dhe që nga ai moment do të mësojnë t'i bëjnë gjërat me më shumë entuziazëm.

 Fëmijët e vegjël janë aktivë dhe energjikë, prandaj pedagogu gjatë ushtrimit të karrierës duhet t'u sigurojë fëmijëve hapësirën e duhur për të lëvizur lirshëm, si dhe do të përjetojnë aktivitete të reja si kërcime, vrapim etj.

 Zbatimi i lojërave zbavitëse jashtë klasës do t'i lejojë fëmijës të gjejë jashtë, një vend ku mund të zhvillojë plotësisht aftësitë e tij.

 Aktivitetet artistike e ndihmojnë fëmijën të integrohet me moshatarët e tij dhe e ndihmojnë atë të çlirojë ngarkesat e tij emocionale.Po kështu fëmija do të mësojë se me ndihmën e moshatarëve të tij gjërat mund të bëhen më mirë.

 Kur fëmijët janë të fokusuar në aktivitete të përshtatshme dhe të këndshme, do të ketë më pak situata të çrregullta. Edukatori duhet të planifikojë gjithmonë aktivitete që përfshijnë të gjithë fëmijët dhe i bëjnë ata të zënë kohën e tyre, në mënyrë që të mos krijohet çrregullim.

 Ndihma për të organizuar klasën mund të jetë një detyrë vërtet argëtuese për fëmijët, atje ata do të mësojnë se të gjitha gjërat kanë një rregull dhe vendosja e tyre në vendin e tyre është më e mira. Formimi i grupeve për t'u organizuar çdo ditë do të krijojë përkushtim dhe përgjegjësi.

 Kryerja e shfaqjeve , kërcimi dhe këndimi do të formojnë qenie pjesëmarrëse dhe shoqërore, të cilët në të njëjtën kohë do të ndihen të lumtur duke bërë këto aktivitete.

 Planifikoni një ditë leximi, ku fëmijët të kenë mundësinë të sjellin historitë e tyre të preferuara dhe t'i ndajnë ato me shokët e klasës.
 Përfundim 
Me pak fjalë, pedagogjia e fëmijërisë nuk është vetëm mësimdhënie për hir të mësimdhënies, por edhe siguria e fëmijëve, dhënia e dashurisë, ndërgjegjësimi për ta dhe njohja e asaj që duan dhe kanë nevojë. Siç kemi dëgjuar tashmë shumë, fëmijët janë e ardhmja, ata janë njerëzit që do të transformojnë dhe ndryshojnë botën. Ne duhet t'u japim atyre mjetet thelbësore për të mësuar, për t'i dëgjuar dhe për të mësuar prej tyre.

 Shih edhe 
 Fëmijëria
 Pedagogjia
 Arsimi parashkollor
 Psikologjia e fëmijërisë
 Pedagogjia parashkollore

 Referime 

Kategoria:Disiplina pedagogjike
Kategoria:Fëmijëri