Motori me djegie të brendshme

Një motor me djegie të brendshme (Motor IC ose ICE) është një motor nxehtësie në të cilin djegia e një karburanti ndodh me një oksidues (zakonisht ajër) në një dhomë me djegie që është pjesë përbërëse e qarkut të rrjedhës së lëngut të punës. Në një motor me djegie të brendshme, zgjerimi i gazrave me temperaturë të lartë dhe presion të lartë të prodhuar nga djegia zbaton forcë të drejtpërdrejtë në disa komponentë të motorit. Forca zakonisht aplikohet te pistonët (motori me pistoni), tehët e turbinës (turbinë me gaz), një rotor (motori Wankel) ose një hundë (motor reaktiv). Kjo forcë e lëviz komponentin në një distancë, duke e shndërruar energjinë kimike në energji kinetike, e cila përdoret për të shtyrë, lëvizur ose fuqizuar çdo gjë me të cilën është lidhur motori.

Motori i parë i suksesshëm komercial me djegie të brendshme u krijua nga Étienne Lenoir rreth vitit 1860, dhe motori i parë modern me djegie të brendshme, i njohur si motori Otto, u krijua në 1876 nga Nicolaus Otto. Termi motor me djegie të brendshme zakonisht i referohet një motori në të cilin djegia është me ndërprerje, siç janë motorët më të njohur me piston me dy dhe katër goditje, së bashku me variante, të tilla si motori me piston me gjashtë goditje dhe motori rrotullues Wankel. Një klasë e dytë e motorëve me djegie të brendshme përdorin djegie të vazhdueshme: turbinat me gaz, motorët reaktivë dhe shumica e motorëve raketash, secili prej të cilëve është motorë me djegie të brendshme në të njëjtin parim siç u përshkrua më parë. Armët e zjarrit janë gjithashtu një formë motori me djegie të brendshme, megjithëse të një lloji aq të specializuar sa që zakonisht trajtohen si një kategori më vete, së bashku me armatimet si mortajat dhe topat kundërajror. Në të kundërt, në motorët me djegie të jashtme, të tilla si motorët me avull ose motorët Stirling, energjia i dërgohet një lëngu pune që nuk përbëhet nga, i përzier me ose i kontaminuar nga produktet e djegies. Lëngjet e punës për motorët me djegie të jashtme përfshijnë ajrin, ujin e nxehtë, ujin nën presion apo edhe natriumin e lëngshëm të ngrohur në bojler.

Ndërsa ka shumë aplikacione të palëvizshme, shumica e ICE-ve përdoren në aplikacione celulare dhe janë furnizimi kryesor me energji elektrike për automjete të tilla si makina, avionë dhe varka. ICE-të zakonisht mundësohen nga lëndë djegëse me bazë hidrokarbure si gazi natyror, benzina, karburanti dizel ose etanoli. Lëndët djegëse të rinovueshme si bionaftë përdoren në motorët me ndezje me kompresim (CI) dhe bioetanol ose ETBE (etil tert-butil eter) i prodhuar nga bioetanoli në motorët me ndezje me shkëndijë (SI). Që në vitin 1900, shpikësi i motorit me naftë, Rudolf Diesel, përdorte vaj kikiriku për të ndezur motorët e tij. Lëndët djegëse të rinovueshme zakonisht përzihen me lëndët djegëse fosile. Hidrogjeni, i cili përdoret rrallë, mund të merret ose nga lëndët djegëse fosile ose nga energjia e rinovueshme.

 Shiko edhe 

 Motori me djegie të jashtme

 Referime 

Kategoria:Motorë
Kategoria:Motor me djegie të brendshme