Dashuria dhe pedagogjia

Dashuria dhe pedagogjia është një roman nga Miguel de Unamuno i botuar në vitin 1902 në Barcelonë nga një mik i autorit, Santiago Valentín Cam. Unamuno, Miguel de, "Amor y pedagogía" (1934) Editorial Espasa Calpe. I shkruar pesë vjet pas romanit të tij të parë, Paqja në luftë, ai nuk do të botonte më një libër me prozë deri në vitin 1912, me veprën e tij filozofike "Ndjenja tragjike e jetës" . Bibliografía de Miguel de Unamuno en gipuzkoakultura.net Amor y pedagogía tregon historinë e Don Avito Carrascal, një intelektual që beson se mund ta kthejë një fëmijë në gjeni duke zbatuar parimet moderne të pedagogjisë . Vepra, e cilësuar si një nga katër romanet e autorit, përbën një kritikë të ashpër ndaj sociologjisë pozitiviste, duke ndërthurur komiken dhe tragjiken. Elizalde, Ignacio, "Miguel de Unamuno y su novelística" (1983) Në botimet e reja të kësaj vepre, prologu dhe epilogu (" Shënime për një traktat mbi kokotologjinë ") i botimit të parë, Unamuno, Miguel de, "Amor y pedagogía" (1902) Henrich y Ca. zakonisht përfshin prologun e autorit për botimin e dytë  dhe një nga romanet e tij shembullore, Asgjë. më pak se një njeri i tërë . Unamuno, Miguel de, "Amor y pedagogía" (1971) Editorial Libra, S.A. Unamuno, Miguel de, "Amor y pedagogía; Nada menos que todo un hombre" (1994) Editorial Club Internacional del Libro.  

 Përmbledhje 
Avito është një njeri, qëllimi kryesor i të cilit është të bëhet gjeni, pasi, sipas tij, një gjeni është si bleta mbretëreshë: ai lind i barabartë me të tjerët, por për shkak të mënyrës në të cilën ata edukohen dhe trajtohen gjatë periudhës së tyre. rritja bëhet e ndryshme fizikisht ose intelektualisht, sipas rastit.

Pasi vendoset ky synim, Don Avito i drejtohet shtëpisë së gruas, e cila sipas tij ishte idealja për të ngjizur një fëmijë me atribute gjeniale, pasi ajo shfaqet e fortë, e shëndetshme dhe me flokë bjonde. Por kur do t'i çonte letrën që i kërkonte dorën Leoncias (kështu quhej doliko-bjondja) ai takohet me Marinën, një grua me të cilën bie në dashuri, dhe pikërisht atëherë ai ndryshon planet e tij fillestare dhe përfundon. duke u martuar me Marinën. Me të ai ka një djalë, i cili, për shkak të konflikteve besim-arsye, përfundon të quhet Luis Apolodoro. Apolodoro në thelb është rritur nga babai i tij, i cili përpiqet ta drejtojë atë drejt fushës së shkencës, por në të njëjtën kohë Marina ndryshon shumë nga Avito, dhe kur ai nuk është pranë, ajo e quan djalin e saj me emrin e tij të krishterë (Luis) dhe e mëson. lutjet, ndërsa i jep të gjithë përkëdheljen që nuk mund t'i bëjë në prani të Avitus.

Djali rritet dhe e gjithë kjo një person tjetër kalon rrugën e tij: Don Fulgencio, një mik filozof i Don Avitos.

Kur Apolodoro është më i hutuar, ai takon Klarën, vajzën e mësueses së tij të vizatimit, me të cilën jeton një dashuri shumë të trazuar, sepse një djalë tjetër më formal, më serioz dhe më i përgjegjshëm i quajtur Federico arrin të pushtojë Klarën.

Apolodoro flet me Fulgencio-n dhe një poet dhe nga bisedat e zhvilluara me ta arrin në përfundimin se mënyra për të mposhtur pedagogjinë dhe vdekjen është të bësh vetëvrasje, por së pari të lëmë një djalë të "rrijë gjallë" në njëfarë kuptimi. Dhe kështu ai e bën atë. Ai lë shtatzënë një nga shërbëtorët e shtëpisë dhe vari veten, duke arritur kështu të mposhtë pedagogjinë që simbolizon babain e tij, Don Avito. Dashuria për lirinë dhe urrejtja e vdekjes arrijnë ta mposhtin pedagogjinë.

 Shih edhe 

 Pedagogjia
 Sociologjia pozitiviste

 Referime 

Kategoria:Romane