Neil Postman

Neil Postman (8 mars 1931 - 5 tetor 2003) ishte një autor amerikan, edukator, teoricien i medias dhe kritik kulturor, i cili i shmangej teknologjisë dixhitale, duke përfshirë kompjuterët personalë, pajisjet celulare dhe kontrollin e lundrimit në makina, dhe ishte kritik ndaj përdorimit të teknologji, si kompjuterët personalë në shkollë.  Ai është më i njohur për njëzet libra në lidhje me teknologjinë dhe arsimin, duke përfshirë zbavitjen deri në vdekje (1985), kundërshtimet e ndërgjegjes (1988), Technopoly: Dorëzimi i kulturës në teknologji (1992), Zhdukja e fëmijërisë (1982) dhe Fundi i Arsimi: Ripërcaktimi i vlerës së shkollës (1995).   

 Biografia 
Postman lindi në New York City, ku kaloi pjesën më të madhe të jetës së tij.  Në vitin 1953, ai u diplomua në Universitetin Shtetëror të Nju Jorkut në Fredonia dhe u regjistrua në ushtri, por u lirua më pak se pesë muaj më vonë.   Në Kolegjin e Mësuesve, në Universitetin e Kolumbisë, atij iu dha një diplomë master në 1955 dhe një Ed. Diplomë D (Doktor i Arsimit) në vitin 1958.  Postman zuri një pozicion në Departamentin e Anglishtes të Universitetit Shtetëror të San Franciskos në 1958.  Menjëherë pas kësaj, në vitin 1959, ai filloi të jepte mësim në Universitetin e Nju Jorkut (NYU). 

Në vitin 1971, në Shkollën e Edukimit Steinhardt të NYU, ai themeloi një program diplomimi në ekologjinë e medias . Ai u bë profesori i vetëm universitar i Shkollës së Edukimit në vitin 1993 dhe ishte kryetar i Departamentit të Kulturës dhe Komunikimit deri në vitin 2002. 
Postmani vdiq në moshën 72 vjeçare nga kanceri i mushkërive në një spital në Flushing, Queens, më 5 tetor 2003. Në atë kohë, ai ishte i martuar me gruan e tij, Shelley Ross Postman, për 48 vjet. Ata kishin tre fëmijë dhe ishin banorë për një kohë të gjatë në Flushing. 
 Publikimet 
Postman shkroi 20 libra dhe më shumë se 200 artikuj në revista dhe gazeta, për shembull, në The New York Times Magazine, The Atlantic Monthly, Harper's Magazine, Time, Saturday Review, Harvard Educational Review , The Washington Post, Los Angeles Times, Stern dhe Le Monde . Ai ishte redaktor i revistës tremujore ETC: Një përmbledhje e Semantikës së Përgjithshme nga 1976 deri në 1986. Në 1976, Postman dha një kurs për kreditimin e NYU në Semestrin Sunrise të CBS-TV të quajtur "Komunikimi: Mjedisi i Padukshëm".  Ai ishte gjithashtu një redaktor kontribues në The Nation . Disa  artikujt e tij u ribotuan pas vdekjes së tij në revistën tremujore, ETC. : Një përmbledhje e Semantikës së Përgjithshme si pjesë e një botimi të 75-vjetorit në tetor 2013. 

 Për arsimin 
Në 1969 dhe 1970, Postman bashkëpunoi me edukatorin e New Rochelle Alan Shapiro për zhvillimin e një shkolle model të bazuar në parimet e shprehura në Mësimdhënia si një Aktivitet Subversive .  Në Teaching as a Subversive Activity, Postman dhe bashkëautori Charles Weingartner sugjerojnë se shumë shkolla kanë kurrikula që janë të parëndësishme dhe të parëndësishme për jetën e nxënësve.  Rezultati i kritikave të Postman dhe Weingartner në Teaching as a Subversive Activity ishte "Programi për Hetim, Përfshirje dhe Studim të Pavarur" brenda New Rochelle High School .  Ky eksperiment i "shkollës së hapur" mbijetoi për 15 vjet dhe në vitet në vijim u zhvilluan shumë programe që ndiqnin këto parime në shkollat e mesme amerikane; aktuale  të mbijetuarit përfshijnë klasën e gjuhës së Walter Koral në shkollën e fshatit  në Great Neck, Nju Jork .

Në një fjalim të vitit 1973, "Ekologjia e të mësuarit", në Konferencën për Edukimin Anglez, Postman propozoi shtatë ndryshime për shkollat që bazohen në kritikat e tij të shprehura në Mësimdhënia si një aktivitet subversive .  Së pari, Postman propozoi që shkollat duhet të jenë "komunitete të këndshme" për të mësuar dhe jo vende që përpiqen të kontrollojnë studentët përmes gjykimit dhe ndëshkimit. Së dyti, ai sugjeroi që shkollat ose t'i hedhin poshtë ose të ndryshojnë në mënyrë dramatike praktikat e notimit që çojnë në konkurrencë në shkollë dhe jo në një qëndrim të të mësuarit. Ai propozoi gjithashtu heqjen e grupimeve homogjene të studentëve që përforcojnë pabarazitë sociale dhe ekonomike, teste të standardizuara që nxisin konkurrencën dhe mbajtjen e përhershme të të dhënave të studentëve që përdoren për të ndëshkuar dhe kontrolluar studentët. Në mënyrë proaktive, ai sugjeroi që industritë dhe shkollat profesionale, në vend të shkollave K-12, duhet të zhvillojnë kritere për përzgjedhjen e nxënësve dhe se shkollat duhet të fokusohen në edukimin qytetar që u mëson nxënësve të drejtat e tyre si qytetarë. 

Më vonë gjatë karrierës së tij, Postman u largua nga puna e tij në Teaching as a Subversive Activity me botimin e Teaching as a Conserving Activity.  Në të, Postman bën thirrje që shkollat të veprojnë si një kundërvënie ndaj kulturës popullore të dominuar nga televizioni dhe theksoi nevojën për një theks në edukimin e shkrim-leximit.  Postman argumentoi gjithashtu nevojën e mësuesve për t'u ndarë nga studentët në veshje dhe të folur, duke ofruar një model alternativ për fëmijët. Postman ishte i shqetësuar me degradimin e kulturës të shkaktuar nga teknologjia dhe e shihte arsimin si një mjet për ruajtjen e ideve të rëndësishme kulturore.

Në një intervistë televizive të kryer në 1995 në MacNeil/Lehrer NewsHour të PBS, Postman foli për kundërshtimin e tij ndaj përdorimit të kompjuterëve personalë në shkolla. Ai mendonte se shkolla ishte një vend për të mësuar së bashku si një grup koheziv dhe se ajo nuk duhet të përdoret për të mësuar të individualizuar. Postman ishte gjithashtu i shqetësuar se kompjuteri personal do t'i largonte individët që shoqëroheshin si qytetarë dhe qenie njerëzore. From interview from PBS on MacNeil/Lehrer NewsHour (1995).

 Duke u argëtuar deri në vdekje 
Një nga veprat më me ndikim të Postman është Zbavitja deri në vdekje: Diskursi publik në epokën e biznesit të shfaqjes . Në Amusing, Postman argumentoi se duke shprehur ide përmes imazheve vizuale, televizioni redukton politikën, lajmet, historinë dhe tema të tjera serioze në argëtim.  Ai shqetësohej se kultura do të binte nëse njerëzit do të bëheshin audiencë dhe biznesi i tyre publik një "akt vodevil". Ai argumentoi gjithashtu se televizioni po shkatërron "bisedën publike serioze dhe racionale" që u mbajt për shekuj nga shtypshkronja . Në vend të informacionit të kufizuar në 1984-ën e George Orwell- it, ai pretendoi se rrjedha e shpërqendrimit që përjetojmë është e ngjashme me Botën e Re të guximshme të Aldous Huxley -t.

 Teknopoli 
Në librin e tij të vitit 1992 Technopoly: Surrender of Culture to Technology, Postman e përkufizon "Technopolin" si një shoqëri që beson se "qëllimi kryesor, nëse jo i vetmi, i punës dhe mendimit njerëzor është efikasiteti, se llogaritja teknike është në të gjitha aspektet më e lartë se gjykimi njerëzor... dhe se punët e qytetarëve udhëhiqen dhe drejtohen më së miri nga ekspertët”.

Në një intervistë në C-SPAN, Postman e përshkroi Technopoly si "tendencë në kulturën amerikane për t'iu dorëzuar sovranitetit të teknologjisë, komandës, kontrollit mbi të gjitha institucionet tona sociale". 

Postman argumentoi se Shtetet e Bashkuara janë i vetmi vend që është zhvilluar në një teknopol. Ai pohoi se SHBA-ja është përmbytur me teknofilë që nuk shohin anën negative të teknologjisë. Kjo është e rrezikshme sepse teknofilët duan më shumë teknologji dhe rrjedhimisht më shumë informacion. Megjithatë, sipas Postman, është e pamundur që një risi teknologjike të ketë vetëm një efekt të njëanshëm. Me sasinë gjithnjë në rritje të informacionit të disponueshëm, Postman argumenton se: "Informacioni është bërë një formë plehrash, jo vetëm e paaftë për t'iu përgjigjur pyetjeve më themelore njerëzore, por mezi i dobishëm në ofrimin e drejtimit koherent për zgjidhjen e problemeve edhe të rëndomta".

Postieri nuk ishte kundër të gjitha formave të teknologjisë. Në faqen 7 të Technopoly, ai pajtohet se përparimet teknologjike, veçanërisht "telefoni, linjat e oqeanit dhe mbretërimi i higjienës ", kanë zgjatur dhe përmirësuar jetën moderne. Sipas tij, kjo marrëveshje dëshmon se ai nuk është një “teknofob me një sy”.

Në Technopoly, Postman diskuton ludizmin, duke shpjeguar se të qenit luddit shpesh shoqërohet me një kundërshtim naiv ndaj teknologjisë. Por, sipas Postman, Ludditët historikë po përpiqeshin të ruanin mënyrën e tyre të jetesës dhe të drejtat e tyre që u ishin dhënë para përparimit të teknologjive të reja.

 Bibliografi e zgjedhur 
 Television and the Teaching of English (1961).
 Linguistics: A Revolution in Teaching, with Charles Weingartner (Dell Publishing, 1966).
 Teaching as a Subversive Activity, with Charles Weingartner (Delacorte Press, 1969).
 "Bullshit and the Art of Crap-Detection" – speech given at National Convention for the Teachers of English (1969)
 The Soft Revolution: A Student Handbook For Turning Schools Around, with Charles Weingartner (Delacorte Press, 1971).
 The School Book: For People Who Want to Know What All the Hollering is About, with Charles Weingartner (Delacorte Press, 1973).
 Crazy Talk, Stupid Talk: How We Defeat Ourselves By the Way We Talk and What to Do About It (1976). Postman's introduction to general semantics.
 Teaching as a Conserving Activity (1979).
 The Disappearance of Childhood (1982).
 Amusing Ourselves to Death: Public Discourse in the Age of Show Business (1985).
 Conscientious Objections: Stirring Up Trouble About Language, Technology and Education (1988).
 How to Watch TV News, with Steve Powers (1992).
 Technopoly: the Surrender of Culture to Technology (1992).
 The End of Education: Redefining the Value of School (1995).
 Building a Bridge to the 18th Century: How the Past Can Improve Our Future (1999).
 MacNeil, R. (Writer/Host).Visions of Cyberspace: With Charlene Hunter Gault (July 25, 1995). Arlington, Virginia: MacNeil/Lehrer Productions.

 Referime 

Kategoria:Lindje 1931
Kategoria:Humanistë amerikanë
Kategoria:Pedagogë amerikanë
Kategoria:Vdekje 2003