Mbrojtja Caro-Kann

Mbrojtja Caro-Kann është një hapje shahu e karakterizuar nga lëvizjet:
1.e4 c6

Caro-Kann është një mbrojtje e zakonshme kundër Hapjes së Ushtarit të Mbretit. Ajo është klasifikuar si një lojë gjysmë e hapur, si Mbrojtja Siçiliane dhe Mbrojtja Franceze, megjithëse mendohet të jetë më solide dhe më pak dinamike se cilado prej këtyre hapjeve. Shpesh çon në fundlojërat të mira për Ziun, i cili ka strukturën më të mirë të ushtarit. Ai lejon Ziun të anashkalojë trupa të mëdhenj të teorisë në hapjet 1.e4 si Ruy Lopez dhe Mbrojtja Siçiliane.

Ndryshe nga hapja e saj simotra, Mbrojtja Franceze, Caro-Kann nuk pengon zhvillimin e oficerit të Ziut me katrorë dritë. Megjithatë, kjo vjen me koston e një ritmi sepse Ziu duhet të luajë 1...c6 përpara se të shtyjë ushtarin në c5, ndërsa Ziu mund të shtyjë c7–c5 në një lëvizje në mbrojtjen franceze. Bardhë mund të luftojë Caro-Kann në disa mënyra të ndryshme, shpesh duke fituar një avantazh hapësinor; Përveç kësaj, e zeza ka më pak lëvizshmëri dhe mund të vonojë në zhvillim.

Historia

Hapja mban emrin e lojtarit anglez Horatio Caro dhe lojtarit austriak Marcus Kann, të cilët e analizuan atë më 1886. Kann shënoi një fitore mbresëlënëse me 24 lëvizje me Mbrojtjen Caro–Kann kundër kampionit gjermano-britanik të shahut Jacques Mieses në Kongresin e 4-të Gjerman të Shahut në Hamburg në maj 1885:

Linja kryesore: 2.d4 d5
Pas 2.d4 d5 lëvizjet më të zakonshme janë 3.Nc3 (Variacionet Klasike dhe Moderne), 3.Nd2, 3.exd5 (Variacioni i Shkëmbimit) dhe 3.e5 (Variacioni i Avancuar).

3.Nc3 dhe 3.Nd2
3.Nc3 dhe 3.Nd2 zakonisht transpozojnë njëra-tjetrën pas 3...dxe4 4.Nxe4. Që nga vitet 1970, 3.Nd2 është rritur në popullaritet për të shmangur Variacionin Gurgenidze (3.Nc3 g6) dhe për të ruajtur opsionin e 4.c3.

Variacioni Klasik: 3...dxe4 4.Nxe4 Bf5

Mënyra më e zakonshme e trajtimit të Caro–Kann, Variacioni Klasik (shpesh i referuar si Variacioni Capablanca sipas mjeshtrit kuban José Raúl Capablanca), përcaktohet nga lëvizjet: 1.e4 c6 2.d4 d5 3.Nc3 (ose 3 .Nd2) dxe4 4.Nxe4 Bf5. Kjo u konsiderua prej kohësh se përfaqësonte lojën më të mirë për të dyja palët në Caro–Kann. E bardha zakonisht vazhdon: 5.Ng3 Bg6 6.h4 h6 7.Nf3 Nd7 8.h5 Bh7 9.Bd3 Bxd3 10.Qxd3. Edhe pse ushtari i Bardhë në h5 duket gati për të sulmuar, ai mund të provojë të jetë një dobësi në një fundlojë.

Pjesa më e madhe e reputacionit të Caro-Kann si një mbrojtje e fortë buron nga ky ndryshim. E zeza bën shumë pak kompromise në strukturën e ushtarit dhe luan në kohën e duhur ...c6–c5 për të kontestuar katrorin d4. Variacionet me Ziun duke rrokaduar në anën e mbretëreshës i dhanë Caro-Kann reputacionin e tij të të qenit të fortë, por disi të mërzitshëm. Më të njohura kohët e fundit janë variacionet me Ziun duke rrokaduar në anën e mbretit dhe madje duke lënë mbretin e tij në qendër. Këto ndryshime mund të jenë të mprehta dhe dinamike.

Këtu është një shkëlqim që ilustron shanset sulmuese të Bardhës kur lojtarët kalojnë në anët e kundërta në Variacionin Klasik:

Variacioni Modern:  3...dxe4 4.Nxe4 Nd7

Një linjë tjetër pozicioni e fortë, ky variacion karakterizohet nga lëvizjet: 1.e4 c6 2.d4 d5 3.Nc3 (ose 3.Nd2) dxe4 4.Nxe4 Nd7. Dikur emri i kampionit të parë botëror Wilhelm Steinitz, në ditët e sotme varianti përmendet ndryshe si Variacioni Smyslov sipas kampionit të shtatë të botës Vasily Smyslov i cili luajti një sërë lojërash të dukshme me të; Variacioni Karpov, pas kampionit të dymbëdhjetë të botës Anatoli Karpov, në repertorin e të cilit shfaqej mjaft shpesh; ose, më së shpeshti, Variacioni Modern. Qëllimi afatshkurtër i 4...Nd7 është të lehtësojë zhvillimin me shkëmbimin e hershëm të një çifti kalorësish pa kompromentuar integritetin strukturor të pozicionit të Zi. Loja është e ngjashme me variacionin klasik, përveç se Black ka më shumë liri duke vonuar zhvillimin e peshkopit të tij dhe nuk detyrohet ta luajë atë në sheshin g6. Megjithatë, kjo liri ka një kosto, pasi White gëzon liri të shtuar për të zënë hapësirë në qendër, dhe shpesh luan 5.Ng5 agresive!? ku vihet në pikëpyetje zhvillimi i Black si dhe dobësia pozicionale e katrorit f7. Në këtë linjë u luajt ndeshja e famshme e fundit e revanshit të Deep Blue kundër Garry Kasparov ku Kasparov bëri një gabim të njohur dhe humbi.

Njohuritë e specializuara janë të domosdoshme për të luajtur këtë hapje. Përndryshe, e zeza mund të bie pre e sulmeve të hershme si kurthi i çiftëzimit të shpejtë për Bardhën, 5.Qe2 i ndjekur nga 6.Nd6#.

3...dxe4 4.Nxe4 Nf6 5.Nxf6+

Variacioni Bronstein: 3...dxe4 4.Nxe4 Bf5

Ziu ka zgjedhur vullnetarisht një strukturë ushtari inferior dhe një domosdoshmëri praktike të rrokadës së gjatë, ndërkohë që ka fituar kompensim dinamik në formën e kolonës g të hapur për torrën dhe lojë jashtëzakonisht aktive për Caro-Kann. Në përgjithësi konsiderohet disi e paqëndrueshme, megjithëse sfiduesi i kampionatit botëror David Bronstein dhe ish-kandidati i kampionatit botëror Bent Larsen e përdorën atë me njëfarë suksesi.

Variacioni Korchnoi (ose Tartakower): 5...exf6

Viktor Korchnoi ka luajtur shumë herë 5...exf6 (përfshirë ndeshjen e parë të kampionatit botëror me Anatoly Karpov), dhe këtë linjë e ka përdorur edhe Ulf Andersson. 5...exf6 të Ziut konsiderohet më i shëndoshë se 5...gxf6!? i variacionit Bronstein-Larsen dhe ofron zhvillim të shpejtë të Zi, ndonëse gjithashtu i lë të bardhës strukturën superiore të pengut dhe perspektivat afatgjata (Ziu duhet të jetë i kujdesshëm që ushtari d tani është një ushtar i mundshëm i kaluar në fundlojë).

Variacioni Gurgenidze: 3.Nc3 g6

Variacioni Gurgenidze është 1.e4 c6 2.d4 d5 3.Nc3 g6. E zeza përgatitet të fianchetto oficerin në g7, duke krijuar presion kundër ushtarit d4 të Bardhë. Pas 4.Nf3 Bg7 Bardhë zakonisht luan 5.h3 për të parandaluar pinin ...Bg4. Ky variacion, i krijuar nga Bukhuti Gurgenidze, çoi në një rritje të popullaritetit të 3.Nd2 gjatë viteve 1970. Pas 3.Nd2, 3...g6 plotësohet nga 4.c3, kur oficeri fianchettoed ka pak për të bërë për shkak të një zinxhiri pengjesh me katror të errët. 3.Nd2 zakonisht do të transpozohet në Variacionin Klasik pas 3...dxe4 4.Nxe4.

Variacioni i Avancuar: 3.e5

Variacioni 3...Bf5 që pason 1.e4 c6 2.d4 d5 3.e5 Bf5 ka fituar popullaritet pasi më parë është konsideruar gjerësisht si inferior për shumë vite, kryesisht për shkak të prishjes strategjike që Aron Nimzowitsch (duke luajtur si Bardhë) vuajti nga duart e José Capablanca në një nga lojërat e tyre në turneun e Nju Jorkut 1927.Nimzowitsch vs. Capablanca, New York 1927 Chessgames.com

Variacioni i Avancuar që atëherë është rigjallëruar nga linja agresive si Sulmi i Bayonet (4.Nc3 e6 5.g4), një linjë e njohur në vitet 1980 dhe e favorizuar më vonë nga mjeshtri i madh letonez Alexei Shirov, ose variacioni më pak ambicioz 4.Nf3 e6 5 .Be2 c5 6.Be3, i popullarizuar nga gjyshja anglez Nigel Short dhe i parë shpesh në vitet 1990. Një linjë tjetër më pak e njohur, por agresive është variacioni Tal (4.h4 h5), i popullarizuar nga mjeshtri i madh Mikhail Tal.

Variacioni 3...c5 që pason 1.e4 c6 2.d4 d5 3.e5 c5!? është një alternativë e rëndësishme dhe shmang peshën e teorisë që lidhet me 3...Bf5. Ai u përdor nga Mikhail Botvinnik në ndeshjen e tij të vitit 1961 kundër Mikhail Tal (megjithëse me një rezultat negativ për Botvinnik - dy barazime dhe një humbje). Linja u pagëzua me "Varianti Arkell/Khenkin" në revistën kryesore të shahut New in Chess vjetarit 42 në njohje të punës së këtyre dy mjeshtërve dhe suksesit që po patën me variacionin. Në krahasim me mbrojtjen franceze, Zi i mungon tempon i shpenzuar normalisht në 1...e6; megjithatë, Bardhë mund ta shfrytëzojë këtë vetëm duke dobësuar lidhjen e tij qendrore me 4.dxc5 kur Zi ka shanse të mira për të rimarrë ushtarin.

Referime

Lidhje të jashtme
"The Caro-Kann Defence" by Edward Winter

Caro-Kann, Mbrojtja