Korijet e shenjta

Korijet e shenjta ose pyjet e shenjta janë korije me pemë që kanë rëndësi të veçantë fetare brenda një kulture të caktuar. Korijet e shenjta shfaqen në kultura të ndryshme në mbarë botën.

Ato ishin tipare të rëndësishme të peizazhit mitologjik dhe praktikës së kultit të politeizmit kelt, estonez, baltik, gjermanik, grek të lashtë, të Lindjes së Afërt, romak dhe sllav ; ato ndodhin gjithashtu në vende të tilla si India, Japonia ( pyjet e faltoreve të shenjta  ), Afrika Perëndimore dhe Etiopia ( pyjet e kishave  ). Shembuj të korijeve të shenjta përfshijnë temenos greko-romake, fjalë të ndryshme gjermanike për korije të shenjta dhe nemeton kelt, i cili lidhej kryesisht, por jo ekskluzivisht me praktikën Druidike .

Gjatë kryqëzatave veriore të mesjetës, të krishterët pushtues zakonisht ndërtonin kisha në vendet e korijeve të shenjta. Lakota dhe fise të tjera të Amerikës së Veriut i konsiderojnë pyje të veçanta ose monumente të tjera natyrore si vende të shenjta. Pemët e veçanta që një komunitet mendon se kanë rëndësi fetare njihen si pemë të shenjta .  

 Historia 
Korijet e shenjta më të famshme në Greqinë kontinentale ishte korija e dushkut në Dodona . Jashtë mureve të Athinës, vendi i Akademisë Platonike ishte një korije e shenjtë me ullinj, që ende kujtohet në frazën "Korijet e Akademisë".

Në Italinë qendrore, qyteti i Nemit kujton nemusin latin Aricinum, ose "korija e Ariccia ", një qytet i vogël një e katërta e rrugës rreth liqenit. Në antikitet, zona nuk kishte qytet, por korija ishte vendi i një prej kulteve dhe tempujve më të famshëm romakë: ai i Diana Nemorensis, një studim i së cilës shërbeu si fara për punën kryesore të Sir James Frazer mbi antropologjia e fesë, Dega e Artë . 

Një korije e shenjtë pas Shtëpisë së Virgjëreshave Vestale në buzë të Forumit Romak mbeti derisa gjurmët e saj të fundit u dogjën në Zjarrin e Madh të Romës në vitin 64 të es.

Në qytetin Spoleto, Umbria, dy gurë nga fundi i shekullit të tretë pes, të gdhendur në latinishten arkaike, vendosën dënime për përdhosjen e pyjeve kushtuar Jupiterit ( Lex Luci Spoletina ); ato ruhen në Muzeun Arkeologjik Kombëtar të Spoletos. 

Bosco Sacro (fjalë për fjalë korije e shenjtë ) në kopshtin e Bomarzo, Itali, i jep asociacionet e saj atmosferës së çuditshme.

Lucus Pisaurensis,  Korija e Shenjtë e Pesaros, Itali u zbulua nga Patriciani Annibale degli Abati Olivieri në 1737 në pronën që ai zotëronte përgjatë 'Rrugës së Ndaluar' ( Collina di Calibano ),  pak jashtë Pesaros. Kjo Korije e Shenjtë është vendi i Gurëve Votive të Pesaros dhe iu kushtua Salus, gjysmë-perëndeshës së lashtë romake të mirëqenies. 

Qyteti i Massilias, një koloni greke, kishte një korije të shenjtë aq afër, sa Jul Cezari e preu atë për të lehtësuar rrethimin e tij.  Në Pharsalia, poeti Lucan e dramatizoi atë si një vend ku rrezet e diellit nuk mund të arrinin përmes degëve, ku nuk jetonte asnjë kafshë apo zog, ku nuk frynte era, por degët lëviznin vetë, ku praktikohej flijimi njerëzor, në një vend të qartë. përpjekje për të dramatizuar situatën dhe për të shkëputur vëmendjen nga sakrilegji i shkaktuar nga shkatërrimi i saj. 

Një korije e shenjtë njihet si alka(s) në lituanisht dhe elks në letonisht, megjithatë, termat ndonjëherë përdoren gjithashtu për t'iu referuar vendeve të shenjta natyrore në përgjithësi. 

Keltët përdorën korije të shenjta, të quajtura nemeton në galisht, për kryerjen e ritualeve, të bazuara në mitologjinë kelet . Hyjnia e përfshirë ishte zakonisht Nemetona - një perëndeshë kelte. Druidët mbikëqyrnin rituale të tilla. Ekzistenca e korijeve të tilla janë gjetur në Gjermani, Zvicër, Republikën Çeke dhe Hungari në Evropën Qendrore, në shumë vende të Galisë së lashtë në Francë, si dhe në Angli dhe Irlandën e Veriut . Korijet e shenjta kishin qenë të shumta deri në shekullin I para Krishtit, kur romakët sulmuan dhe pushtuan Galinë. Një nga vendet më të njohura të nemetonit është ai në pyllin Nevet pranë Locronan në Brittany, Francë. Gournay-sur-Aronde (Gournay-on-Aronde), një fshat në departamentin Oise të Francës, gjithashtu strehon mbetjet e një nemeton .  

Pemët kanë luajtur një rol të veçantë në paganizmin gjermanik dhe mitologjinë gjermanike, si si individë (pemë të shenjta) ashtu edhe në grupe (pemë të shenjta). Roli qendror i pemëve në fenë gjermanike vihet re në raportet më të hershme të shkruara rreth popujve gjermanikë, me historianin romak Tacitus duke deklaruar se praktikat e kultit gjermanik zhvilloheshin ekskluzivisht në korije dhe jo në tempuj. Studiuesit konsiderojnë se nderimi dhe ritet që kryhen tek pemët individuale rrjedhin nga roli mitologjik i pemës botërore, Yggdrasil ; onomastike dhe disa dëshmi historike gjithashtu lidhin hyjnitë individuale si me korijet ashtu edhe me pemët individuale. Pas kristianizimit, pemët vazhdojnë të luajnë një rol të rëndësishëm në besimet popullore të popujve gjermanikë.

Bazuar në të dhënat historike, vlerësohet se ka rreth 2500 vende të shenjta natyrore në Estoni, më i madhi prej tyre që mbulon deri në 100 hektarë. Edhe pse mjaft e jashtëzakonshme në mesin e shumicës së vendeve të zhvilluara teknologjikisht, në Estoni si vendet e shenjta natyrore ashtu edhe zakonet indigjene të lidhura me to janë ende në përdorim. Prandaj, trashëgimia që lidhet me vendet e shenjta natyrore ka një rëndësi të madhe për identitetin kombëtar dhe mjedisin e estonezëve.

Në Letoni janë tre korije të shenjta të njohura që lidhen me shtatë fshatrat e Mbretit Curonian në famullinë Turlava, Courland . Më e famshmja prej tyre është Korija Ķoniņi Elka ( Ķoniņu Elka birzs ) ose thjesht Elka që sot mbulon rreth një hektar tokë dhe mbrohet si monument arkeologjik me rëndësi kombëtare. Studiuesi i folklorit Sandis Laime ka sugjeruar se korija e shenjtë mund të ketë qenë një qendër fetare dhe ndoshta ka mbuluar një zonë më të gjerë në të kaluarën. Ai tregon toponimin Elka Meadow ( Elku pļava ) i lokalizuar afërsisht 1.5 kilometra nga korija e mbetur dhe spekulon se livadhi mund të kishte ruajtur emrin e tij origjinal edhe pasi pjesa e korijes së shenjtë në të ishte prerë. Në ditët e sotme ekziston një traditë e fortë gojore tek banorët e zonës së Turlavës lidhur me ndalimin e disa veprimeve në korije dhe fatkeqësinë që mund të pasojë nëse nuk respektohen ndalesat. 

Në Lituani ka rreth 40 korije dhe pyje të shenjta të njohura. Arkeologu lituanez Vykintas Vaitkevičius ka grupuar disa nga pyjet dhe korijet e shenjta sipas përbërësve šventas (13), alka (11) dhe gojus (më shumë se 520) në emër të tyre. 

 Shih edhe 
 Pema e jetës
 Pema e shenjtë
 Pemët në mitologji
 Pema e Vitit të Ri

 Referime 

Kategoria:Articles containing Japanese-language text
Kategoria:Vende të shenjta natyrore