Palpitacionet

Palpitacionet janë anomalitë e perceptuara të rrahjeve të zemrës të karakterizuara nga ndërgjegjësimi për kontraktimet e muskujve të zemrës në gjoks, i cili karakterizohet më tej nga rrahjet e forta, të shpejta dhe/ose të çrregullta të zemrës.  

Simptomat përfshijnë një pulsim të shpejtë, një rrahje jonormale të shpejtë ose të parregullt të zemrës. Palpitacionet janë një simptomë shqisore dhe shpesh përshkruhen si një rrahje e anashkaluar, rrahje e shpejtë në gjoks, ndjesi goditjesh në gjoks ose qafë, ose një rrokullisje në gjoks.

Palpitacioni mund të shoqërohet me ankth dhe nuk tregon domosdoshmërisht një anomali strukturore ose funksionale të zemrës, por mund të jetë një simptomë që vjen nga një rrahje zemre objektivisht e shpejtë ose e çrregullt. Palpitacioni mund të jetë i ndërprerë dhe me frekuencë dhe kohëzgjatje të ndryshueshme, ose i vazhdueshëm. Simptomat shoqëruese përfshijnë marramendje, gulçim, djersitje, dhimbje koke dhe dhimbje gjoksi .

Palpitacioni mund të shoqërohet me sëmundje koronare të zemrës, hipertiroidizëm, sëmundje që prekin muskujt e zemrës si kardiomiopatia hipertrofike, sëmundjet që shkaktojnë oksigjen të ulët në gjak si astma dhe emfizema ; operacioni i mëparshëm në gjoks; sëmundje të veshkave ; humbje gjaku dhe dhimbje; anemi ; droga të tilla si antidepresivët, statinat, alkooli, nikotina, kafeina, kokaina dhe amfetaminat ; pabarazitë e elektroliteve të magnezit, kaliumit dhe kalciumit ; dhe mangësi të lëndëve ushqyese si taurina, arginina, hekuri, vitamina B12 . 

 Shenjat dhe simptomat 

Tre përshkrime të zakonshme të palpitacionit janë "flip-flopping" (ose "stop dhe start"), shpesh i shkaktuar nga tkurrja e parakohshme e atriumit ose barkushes, me "ndalimin" e perceptuar nga pauza pas tkurrjes dhe "fillimi" nga tkurrja e mëvonshme e fuqishme; "fluttering" i shpejtë në gjoks, me "fluttering" të rregullt që sugjeron aritmi supraventrikulare ose ventrikulare (duke përfshirë takikardinë sinusale ) dhe "fluttering" të parregullt që sugjeron fibrilacion atrial, flutter atrial ose takikardi me bllok të ndryshueshëm; dhe "goditje në qafë" ose pulsime në qafë, shpesh për shkak të valëve të topit A në venën jugulare, pulsime që ndodhin kur atriumi i djathtë tkurret kundër një valvule trikuspidale të mbyllur. 

Palpitacioni i shoqëruar me dhimbje gjoksi sugjeron sëmundje të arterieve koronare, ose nëse dhimbja e gjoksit lehtësohet duke u përkulur përpara, dyshohet për sëmundje perikardiale. Palpitacionet e shoqëruara me kokëfortë, të fikët ose gati të fikët sugjerojnë presion të ulët të gjakut dhe mund të nënkuptojnë një ritëm jonormal të zemrës kërcënues për jetën. Palpitacioni që ndodh rregullisht me sforcim sugjeron një trakt bypass të varur nga shpejtësia ose kardiomiopati hipertrofike . Nëse një shkak beninj për këto simptoma të lidhura nuk mund të gjendet në vizitën fillestare, atëherë mund të garantohet monitorimi ambulator ose monitorimi i zgjatur i zemrës në spital. Simptomat jokardiake gjithashtu duhet të shfaqen pasi rrahjet mund të shkaktohen nga një zemër normale që i përgjigjet një gjendjeje metabolike ose inflamatore. Humbja e peshës sugjeron hipertiroidizëm . Palpitacioni mund të përshpejtohet nga të vjellat ose diarreja që çon në çrregullime të elektroliteve dhe hipovolemi . Hiperventilimi, ndjesi shpimi gjilpërash dhe nervozizmi janë të zakonshme kur ankthi ose çrregullimi i panikut janë shkaku i palpitacioneve. 

 Shkaqet 

Përgjegjësia për perceptimin e rrahjeve të zemrës nga rrugët nervore nuk është e qartë. Është hipotezuar se këto rrugë përfshijnë struktura të ndryshme të vendosura si në nivelin intra-kardiak ashtu edhe në atë ekstra-kardiak.  Palpitacionet janë një ankesë shumë e përhapur dhe veçanërisht në subjektet e prekur nga sëmundjet strukturore të zemrës. Lista e shkaqeve të palpitacioneve është e gjatë, dhe në disa raste, etiologjia nuk mund të përcaktohet.  Në një studim që raportonte etiologjinë e palpitacioneve, 43% u gjetën të ishin kardiake, 31% psikiatrike dhe afërsisht 10% u klasifikuan si të ndryshme (të shkaktuara nga mjekimi, tirotoksikoza, kafeina, kokaina, anemia, amfetamina, mastocitoza ). 

Etiologjitë kardiake të palpitacioneve janë më kërcënuese për jetën dhe përfshijnë burimet ventrikulare ( kontraktimet e parakohshme ventrikulare (PVC), takikardinë ventrikulare dhe fibrilacionin ventrikular ), burimet atriale ( fibrilacioni atrial, flutter atrial ), gjendjet e prodhimit të lartë, sëmundjet e AVtula - s e kockave ose shtatzënisë ), anomalitë strukturore ( sëmundja kongjenitale e zemrës, kardiomegalia, aneurizmi i aortës ose dështimi akut i ventrikulit të majtë ) dhe burime të ndryshme ( sindroma e takikardisë ortostatike posturale e shkurtuar si POTS, sindroma Brugada dhe takikardia sinusale ). 

Palpitacioni mund t'i atribuohet një prej pesë shkaqeve kryesore:

 Stimulimi ekstra-kardiak i sistemit nervor simpatik (stimulimi i papërshtatshëm i simpatik dhe parasimpatik, veçanërisht i nervit vagus, (i cili nervozon zemrën), mund të shkaktohet nga  dhe stresi për shkak të rritjeve akute ose kronike të glukokortikoideve dhe katekolaminave. Shqetësimi gastrointestinal si fryrja ose dispepsi, së bashku me çekuilibrat muskulor dhe qëndrimin e dobët, gjithashtu mund të irritojnë nervin vagus duke shkaktuar rrahje të zemrës)
 Mbingarkesa simpatike ( çrregullim paniku, sheqer i ulët në gjak, hipoksi, antihistamine ( levocetirizine ), numër i ulët i qelizave të kuqe të gjakut, dështimi i zemrës, prolapsi i valvulës mitrale ). MedlinePlus Medical Encyclopedia: Heart palpitations
 Qarkullimi hiperdinamik ( inkompetenca valvulare, tirotoksikoza, hiperkapnia, temperatura e lartë e trupit, numërimi i ulët i qelizave të kuqe të gjakut, shtatzënia ).
 Ritme jonormale të zemrës ( rrahje ektopike, tkurrje të parakohshme atriale, rrahje të arratisjes bashkuese, tkurrje të parakohshme të ventrikulit, fibrilacion atrial, takikardi supraventrikulare, takikardi ventrikulare, fibrilacion ventrikular, bllokim i zemrës ).
 Pectus Excavatum, i njohur gjithashtu si gjoks me hinkë, është një deformim i murit të kraharorit. Kur kocka e gjoksit (sternumi) dhe brinjët e ngjitura janë zhytur aq sa për të ushtruar presion të tepërt në zemër dhe mushkëri, gjë që mund të shkaktojë takikardi dhe rrahje të anashkaluara .

Palpitacionet mund të ndodhin gjatë kohës së tepricës së katekolaminave, si gjatë stërvitjes ose në kohë stresi.Shkaku i palpitacioneve gjatë këtyre kushteve është shpesh një takikardi supraventrikulare e qëndrueshme ose takyarrhythmia ventrikulare.Takikarditë supraventrikulare mund të shkaktohen gjithashtu në përfundim të stërvitjes kur tërheqja e katekolaminave shoqërohet me një rritje të tonit vagal. Palpitacionet dytësore të tepricës së katekolaminave mund të ndodhin gjithashtu gjatë përvojave emocionale befasuese, veçanërisht në pacientët me një sindromë të gjatë QT. 

 Probleme psikiatrike 
Ankthi dhe stresi ngrenë nivelin e kortizolit dhe adrenalinës në trup, të cilat nga ana tjetër mund të ndërhyjnë në funksionimin normal të sistemit nervor parasimpatik duke rezultuar në stimulim të tepërt të nervit vagus.  Palpitacioni i shkaktuar nga nervi vagus ndihet si një goditje e shpejtë, një ndjesi fluturimi i zbrazët ose një rrahje e anashkaluar, në varësi të asaj se në cilën pikë gjatë ritmit normal të zemrës ndez nervi vagus. Në shumë raste, ankthi dhe paniku i përjetimit të palpitacioneve bëjnë që pacienti të përjetojë ankth të mëtejshëm dhe stimulim të shtuar të nervit vagus . Lidhja midis ankthit dhe palpitacionit mund të shpjegojë gjithashtu pse shumë sulme paniku përfshijnë një ndjenjë të afërt të arrestit kardiak. Në mënyrë të ngjashme, stresi fizik dhe mendor mund të kontribuojë në shfaqjen e palpitacionit, ndoshta për shkak të varfërimit të disa mikronutrientëve të përfshirë në ruajtjen e funksionit të shëndetshëm psikologjik dhe fiziologjik.  Fryrja gastrointestinale, dispepsi dhe lemza janë shoqëruar gjithashtu me stimulimin e tepërt të nervit vagus duke shkaktuar palpitacione, për shkak të degëve të nervit vagus që inervojnë traktin gastrointestinal, diafragmën dhe mushkëritë.

Shumë gjendje psikiatrike mund të rezultojnë në palpitacione duke përfshirë depresionin, çrregullimin e ankthit të përgjithësuar, sulmet e panikut dhe somatizimin . Megjithatë, një studim vuri në dukje se deri në 67% e pacientëve të diagnostikuar me një gjendje të shëndetit mendor kishin një aritmi themelore.  Ka shumë kushte metabolike që mund të rezultojnë në palpitacione, duke përfshirë, hipertiroidizmin, hipogliceminë, hipokalceminë, hiperkaleminë, hipokaleminë, hipermagneseminë, hipomagneseminë dhe feokromocitomën.

 Mjekimi 

Medikamentet që kanë më shumë gjasa të rezultojnë në palpitacione përfshijnë agjentë simpatomimetikë, barna antikolinergjike, vazodilatorë dhe tërheqje nga beta-bllokuesit.

Etiologjitë e zakonshme përfshijnë gjithashtu kafeinë të tepërt, ose marihuanë. Kokaina, amfetaminat, 3-4 metilendioksimetamfetamina ( Ecstasy ose MDMA ) gjithashtu mund të shkaktojnë palpitacione.

 Patofiziologjia 

Ndjesia e palpitacioneve mund të lindë nga ekstra- sistolat ose takiaritmia.Shumë rrallë vërehet për shkak të bradikardisë. Palpitacionet mund të përshkruhen në shumë mënyra.Përshkrimet më të zakonshme përfshijnë një rrokullisje në gjoks, një rrahje të shpejtë në gjoks ose goditje në qafë.  Përshkrimi i simptomave mund të japë një të dhënë në lidhje me etiologjinë e palpitacioneve dhe patofiziologjia e secilit prej këtyre përshkrimeve mendohet të jetë e ndryshme.  Në pacientët që i përshkruajnë palpitacionet si një rrahje e shkurtër në gjoks, rrahjet mendohet se shkaktohen nga ekstra-sistolat si kontraktimet e parakohshme supraventrikulare ose ventrikulare .Ndjesia e rrokullisjes mendohet të jetë rezultat i tkurrjes së fortë pas pauzës, dhe ndjesia se zemra është e ndaluar rezulton nga pauza.  Ndjesia e fluttering të shpejtë në gjoks mendohet se vjen nga një aritmi e qëndrueshme ventrikulare ose supraventrikulare.  Për më tepër, ndërprerja e papritur e kësaj aritmie mund të sugjerojë takikardi supraventrikulare paroksizmale . Kjo mbështetet më tej nëse pacienti mund të ndalojë palpitacionet duke përdorur manovrat Valsalva .  Ritmi i palpitacioneve mund të tregojë etiologjinë e palpitacioneve (palpitacionet e parregullta tregojnë fibrilacionin atrial si burim i palpitacioneve).  Një ndjesi e parregullt goditjeje në qafë mund të shkaktohet nga shpërbërja e valvulës mitrale dhe valvulës trikuspidale, dhe atriumet e mëvonshme kontraktohen kundër valvulave trikuspidale dhe mitrale të mbyllura, duke prodhuar kështu valë top A.  Palpitacionet e shkaktuara nga stërvitja mund të sugjerojnë kardiomiopati, ishemi ose kanalopati . 

Diagnoza

E dhëna fillestare më e rëndësishme për diagnozën është përshkrimi i rrahjeve të zemrës. Mosha e përafërt e personit kur vërehet për herë të parë dhe rrethanat në të cilat ato ndodhin janë të rëndësishme, siç është informacioni në lidhje me marrjen e kafeinës (pirja e çajit ose kafesë) dhe nëse rrahjet e vazhdueshme mund të ndalen duke marrë frymë thellë ose duke ndryshuar pozicionet e trupit. Është gjithashtu shumë e dobishme të dihet se si fillojnë dhe ndalen (papritmas apo jo), nëse janë të rregullt apo jo dhe përafërsisht sa i shpejtë është pulsi gjatë një ataku. Nëse personi ka zbuluar një mënyrë për të ndaluar palpitacionet, ky është gjithashtu informacion i dobishëm.

Një histori e plotë dhe e detajuar dhe ekzaminimi fizik janë dy elementë thelbësorë të vlerësimit të një pacienti me palpitacione. Komponentët kryesorë të një historie të detajuar përfshijnë moshën e fillimit, përshkrimin e simptomave duke përfshirë ritmin, situatat që zakonisht rezultojnë në simptoma, mënyrën e fillimit (të shpejtë ose graduale), kohëzgjatjen e simptomave, faktorët që lehtësojnë simptomat (pushimi, Valsalva ). pozicionet dhe simptoma të tjera të lidhura si dhimbje gjoksi, marramendje ose sinkopë. Një pacient mund të trokasë ritmin për të ndihmuar në demonstrimin nëse nuk po i përjeton aktualisht simptomat. Pacienti duhet të merret në pyetje në lidhje me të gjitha medikamentet, duke përfshirë ato pa recetë. Duhet të përcaktohet gjithashtu historia sociale, duke përfshirë zakonet e ushtrimeve, konsumimin e kafeinës, alkoolin dhe përdorimin e paligjshëm të drogës. Gjithashtu, historia e kaluar mjekësore dhe historia familjare mund të japin indikacione për etiologjinë e palpitacioneve. 

Palpitacionet që kanë qenë një gjendje që nga fëmijëria, ka shumë të ngjarë të shkaktohen nga një takikardi supraventrikulare, ndërsa palpitacionet që ndodhin fillimisht më vonë në jetë kanë më shumë gjasa të jenë dytësore ndaj sëmundjeve strukturore të zemrës.  Një ritëm i shpejtë i rregullt ka më shumë gjasa të jetë dytësor ndaj takikardisë supraventrikulare paroksizmale ose takikardisë ventrikulare, dhe një ritëm i shpejtë dhe i parregullt ka më shumë gjasa të jetë një tregues i fibrilacionit atrial, flutterit atrial ose takikardisë me bllokim të ndryshueshëm.Takikardia supraventrikulare dhe ventrikulare mendohet të rezultojë në palpitacione me fillim të papritur dhe ndërprerje të papritur. Në pacientët që mund të ndërpresin palpitacionet e tyre me një manovër Valsalva, kjo mendohet të tregojë ndoshta një takikardi supraventrikulare.Palpitacionet e shoqëruara me dhimbje gjoksi mund të sugjerojnë isheminë e miokardit. Së fundi, kur palpitacionet shoqërojnë dridhjet ose sinkopa, duhet të merret parasysh takikardia ventrikulare, takikardia supraventrikulare ose aritmi të tjera. 

Diagnoza zakonisht nuk bëhet nga një ekzaminim mjekësor rutinë dhe gjurmimi i planifikuar elektrik i aktivitetit të zemrës ( EKG ), sepse shumica e njerëzve nuk mund të organizojnë që simptomat e tyre të jenë të pranishme gjatë vizitës në spital.Megjithatë, gjetje të tilla si një zhurmë në zemër ose një anomali e EKG-së mund të jenë tregues të diagnozës së mundshme. Në veçanti, mund të vërehen ndryshime në EKG që shoqërohen me shqetësime specifike të ritmit të zemrës ; kështu që ekzaminimi fizik dhe EKG mbeten të rëndësishme në vlerësimin e palpitacionit.  Për më tepër, duhet të kryhet një ekzaminim i plotë fizik duke përfshirë shenjat vitale (me shenja vitale ortostatike), auskultimin kardiak, auskultimin e mushkërive dhe ekzaminimin e ekstremiteteve. Një pacient mund të trokasë ritmin për të ndihmuar në demonstrimin e asaj që ndjente më parë, nëse nuk po i përjeton aktualisht simptomat.

Shenjat vitale pozitive ortostatike mund të tregojnë dehidrim ose anomali të elektrolitit.Një klikim i mesit sistolik dhe zhurma e zemrës mund të tregojnë prolapsin e valvulës mitrale.Një zhurmë e ashpër holo-sistolike që dëgjohet më së miri në kufirin e majtë të sternës, e cila rritet me Valsalva, mund të tregojë kardiomiopati obstruktive hipertrofike.Një ritëm i parregullt tregon fibrilacion atrial ose flutter atrial. Evidenca e kardiomegalisë dhe edemës periferike mund të tregojë dështimin e zemrës dhe isheminë ose një anomali valvulare.

Testet e gjakut, veçanërisht testet e funksionit të gjëndrës tiroide, janë gjithashtu hetime të rëndësishme bazë (një gjëndër tiroide tepër aktive është një shkak potencial për palpitacione; trajtimi, në atë rast, është trajtimi i mbi-aktivitetit të gjëndrës tiroide). 

Niveli tjetër i testimit diagnostik është zakonisht monitorimi 24-orësh (ose më i gjatë) i EKG-së, duke përdorur një regjistrues të quajtur Holter monitor, i cili mund të regjistrojë EKG-në vazhdimisht gjatë një periudhe 24-orëshe ose 48-orëshe. Nëse simptomat shfaqen gjatë monitorimit, është një çështje e thjeshtë të ekzaminohet regjistrimi i EKG-së dhe të shihet se cili ishte ritmi kardiak në atë kohë. Që ky lloj monitorimi të jetë i dobishëm, simptomat duhet të shfaqen të paktën një herë në ditë. Nëse ato janë më pak të shpeshta, shanset për të zbuluar ndonjë gjë me monitorim të vazhdueshëm 24 ose edhe 48 orësh janë ulur ndjeshëm. Teknologjia më e fundit si Zio Patch lejon regjistrimin e vazhdueshëm deri në 14 ditë; pacienti tregon kur shfaqen simptomat duke shtypur një buton në pajisje dhe mban një regjistër të ngjarjeve.

Forma të tjera monitorimi janë të disponueshme dhe këto mund të jenë të dobishme kur simptomat janë të rralla. Një regjistrues ngjarjesh me qark të vazhdueshëm monitoron vazhdimisht EKG-në, por i ruan të dhënat vetëm kur përdoruesi e aktivizon atë. Pasi të aktivizohet, do të ruajë të dhënat e EKG-së për një periudhë kohe përpara aktivizimit dhe për një periudhë kohore më pas - kardiologu që po heton palpitacionet mund të programojë kohëzgjatjen e këtyre periudhave. Një regjistrues laku i implantueshëm mund të jetë i dobishëm për njerëzit me simptoma shumë të rralla, por pamundësuese. Ky regjistrues implantohet nën lëkurë në pjesën e përparme të gjoksit, si një stimulues kardiak . Mund të programohet dhetë dhënat të ekzaminohen duke përdorur një pajisje të jashtme që komunikon me të me anë të një sinjali radio.

Hulumtimi i strukturës së zemrës gjithashtu mund të jetë i rëndësishëm. Zemra në shumicën e njerëzve me palpitacion është krejtësisht normale në strukturën e saj fizike, por herë pas here mund të jenë të pranishme anomali të tilla si problemet e valvulave. Zakonisht, por jo gjithmonë, kardiologu do të jetë në gjendje të zbulojë një zhurmë në raste të tilla dhe shpesh do të kryhet një skanim me ultratinguj i zemrës ( ekokardiograma ) për të dokumentuar strukturën e zemrës. Ky është një test pa dhimbje i kryer duke përdorur valë zanore dhe është praktikisht identik me skanimin e bërë në shtatzëni për të parë fetusin.

 Vlerësimi 

Çdo pacient që ankohet për palpitacione duhet të kryhet një elektrokardiogram me 12 plumba. Prania e një intervali të shkurtër PR dhe një valë delta ( sindroma Wolff-Parkinson-White ) është një tregues i ekzistencës së paraeksitimit ventrikular. Hipertrofia e rëndësishme e ventrikulit të majtë me valë të thella Q septal në I, L dhe V4 deri në V6 mund të tregojë kardiomiopati obstruktive hipertrofike.Prania e valëve Q mund të tregojë një infarkt të mëparshëm të miokardit si etiologji e palpitacioneve, dhe një interval i zgjatur QT mund të tregojë praninë e sindromës së gjatë QT.

Studimet laboratorike fillimisht duhet të kufizohen. Numërimi i plotë i gjakut mund të vlerësojë për anemi dhe infeksion. Urea, kreatinina dhe elektrolitet e serumit për të vlerësuar disbalancat e elektroliteve dhe mosfunksionimin e veshkave. Testet e funksionit të tiroides mund të tregojnë një gjendje hipertiroide.

Shumica e pacientëve kanë gjendje beninje si etiologji për palpitacionet e tyre. Qëllimi i vlerësimit të mëtejshëm është të identifikojë ata pacientë që janë në rrezik të lartë për një aritmi. Studimet laboratorike të rekomanduara përfshijnë një hetim për aneminë, hipertiroidizmin dhe anomalitë e elektroliteve.  Ekokardiogramet indikohen për pacientët tek të cilët sëmundjet strukturore të zemrës janë shqetësuese. 

Testime të mëtejshme diagnostike rekomandohen për ata në të cilët vlerësimi fillestar diagnostik (historia, ekzaminimi fizik dhe EKG) sugjerojnë një aritmi, ata që janë në rrezik të lartë për një aritmi dhe ata që mbeten të shqetësuar për të pasur një shpjegim specifik të simptomave të tyre.Njerëzit që konsiderohen të jenë në rrezik të lartë për një aritmi përfshijnë ata me sëmundje organike të zemrës ose ndonjë anomali të miokardit që mund të çojë në aritmi serioze.Këto kushte përfshijnë një mbresë nga infarkti i miokardit, kardiomiopati idiopatike e zgjeruar, regurgitante valvulare klinikisht të rëndësishme ose lezione stenotike dhe kardiomiopati hipertrofike. 

Një qasje diagnostike agresive rekomandohet për ata me rrezik të lartë dhe mund të përfshijë monitorim ambulator ose studime elektrofiziologjike. Ekzistojnë tre lloje të pajisjeve ambulatore të monitorimit të EKG-së: monitor Holter, regjistrues i ngjarjeve me lak të vazhdueshëm dhe një regjistrues laku i implantueshëm.

Personat që do të kontrollojnë këto pajisje duhet të informohen për vetitë e pajisjeve dhe rrjedhën shoqëruese të ekzaminimit për secilën pajisje. Monitori Holter është një sistem monitorimi 24-orësh që përdoret nga vetë pjesëmarrësit në provim dhe regjistron dhe ruan vazhdimisht të dhëna. Monitorët Holter zakonisht përdoren për disa ditë. Regjistruesit e ngjarjeve me qark të vazhdueshëm mbahen gjithashtu nga pjesëmarrësi i provimit dhe regjistrojnë vazhdimisht të dhënat, por të dhënat ruhen vetëm kur dikush aktivizon manualisht monitorin. Regjistruesit me qark të vazhdueshëm mund të mbahen gjatë për periudha më të gjata kohore sesa monitorët Holter dhe për këtë arsye janë vërtetuar se janë më ekonomikë dhe më efikasë se monitorët Holter.Gjithashtu, për shkak se personi aktivizon pajisjen kur ai/ajo ndjen simptomat, ata kanë më shumë gjasa të regjistrojnë të dhëna gjatë palpitacioneve.Regjistruesi i lakut i implantueshëm është një pajisje që vendoset në mënyrë nënlëkurore dhe monitoron vazhdimisht për aritmi kardiake.Këto përdoren më shpesh tek ata me sinkopë të pashpjegueshme dhe mund të përdoren për periudha më të gjata kohore sesa regjistruesit e ngjarjeve në ciklin e vazhdueshëm. Një regjistrues laku i implantueshëm është një pajisje që vendoset në mënyrë nënlëkurore dhe monitoron vazhdimisht zbulimin e aritmive kardiake. Këto përdoren më shpesh në ato me sinkopë të pashpjegueshme dhe përdoren për periudha më të gjata kohore sesa regjistruesit e ngjarjeve në ciklin e vazhdueshëm.Testimi elektrofiziologjik mundëson një analizë të detajuar të mekanizmit themelor të aritmisë kardiake si dhe të vendit të origjinës. Studimet e EPS zakonisht indikohen tek ata me një probabilitet të lartë para testimi për një aritmi serioze. Niveli i provave për teknikat e vlerësimit bazohet në opinionin e ekspertëve konsensus. 

 Mjekimi 
Trajtimi i palpitacionit do të varet nga ashpërsia dhe shkaku i gjendjes. Ablacioni me radiofrekuencë mund të kurojë shumicën e llojeve të takikardive supraventrikulare dhe shumë lloje të takikardive ventrikulare.Ndërsa heqja e kateterit është aktualisht një qasje e zakonshme trajtimi, ka pasur përparime në radioablacionin stereotaktik për disa aritmi.Kjo teknikë përdoret zakonisht për tumoret e ngurta dhe është aplikuar me sukses në trajtimin e Takikardive ventrikulare të vështira për t'u trajtuar dhe Fibrilacionit Atrial. 

Rastet më sfiduese përfshijnë palpitacione që janë dytësore ndaj ektopisë supraventrikulare ose ventrikulare ose të shoqëruara me ritëm normal sinus. Këto gjendje mendohet të jenë beninje dhe menaxhimi përfshin sigurimin e pacientit se këto aritmi nuk janë kërcënuese për jetën. Në këto situata kur simptomat janë të padurueshme ose të paaftë, mund të merret në konsideratë trajtimi me medikamente beta-bllokuese dhe mund të sigurojë një efekt mbrojtës për individët ndryshe të shëndetshëm.

Personat që paraqiten në departamentin e urgjencës, të cilët janë asimptomatikë, me ekzaminime fizike të pakrahasueshme, kanë EKG jo-diagnostike dhe studime normale laboratorike, mund të dërgohen në mënyrë të sigurtë në shtëpi dhe të udhëzohen të ndjekin me ofruesin e tyre të kujdesit parësor ose kardiologun. Pacientët, palpitacionet e të cilëve shoqërohen me sinkopë, aritmi të pakontrolluara, kompromis hemodinamik ose anginë duhet të shtrohen për vlerësim të mëtejshëm.

Palpitacioni që shkaktohet nga defektet e muskujve të zemrës do të kërkojë ekzaminim dhe vlerësim të specializuar. Palpitacioni që shkaktohet nga stimulimi i nervit vagus rrallë përfshin defekte fizike të zemrës. Të tilla rrahje rrahjeje janë të natyrës ekstra-kardiake, domethënë rrahje me origjinë nga jashtë vetë zemrës. Rrjedhimisht, palpitacioni i shkaktuar nga nervi vagus nuk është dëshmi e një muskuli të sëmurë të zemrës.

Trajtimi i palpitacionit të shkaktuar nga nervi vagus do të duhet të adresojë shkakun e acarimit të nervit vagus ose të sistemit nervor parasimpatik në përgjithësi. Është e rëndësishme që ankthi dhe stresi janë të lidhura fort me rritjen e frekuencës dhe ashpërsisë së palpitacionit të shkaktuar nga nervi vagus. Teknikat e reduktimit të ankthit dhe stresit si meditimi dhe masazhi mund të jenë jashtëzakonisht të dobishme për të reduktuar ose eliminuar përkohësisht simptomat. Ndryshimi i pozicionit të trupit (p.sh. ulja në këmbë dhe jo shtrirë) mund të ndihmojë gjithashtu në reduktimin e simptomave për shkak të inervimit të nervit vagus të disa strukturave brenda trupit si trakti gastrointestinal, diafragma dhe mushkëritë.

Prognoza

Opsionet e drejtpërdrejta te konsumatori për monitorimin e rrahjeve të zemrës dhe ndryshueshmërisë së rrahjeve të zemrës janë bërë gjithnjë e më të përhapura duke përdorur telefonat inteligjentë dhe orët inteligjente. Këto sisteme monitorimi janë bërë gjithnjë e më të vlefshme dhe mund të ndihmojnë në identifikimin e hershëm të atyre që janë në rrezik për një aritmi serioze si fibrilacioni atrial.

Palpitacionet mund të jenë një simptomë shumë shqetësuese për njerëzit. Etiologjia e palpitacioneve në shumicën e pacientëve është beninje. Prandaj, nuk tregohen punë gjithëpërfshirëse. Sidoqoftë, ndjekja e duhur me ofruesin e kujdesit parësor mund të sigurojë aftësinë për të monitoruar simptomat me kalimin e kohës dhe për të përcaktuar nëse kërkohet konsultimi me një kardiolog. Njerëzit të cilët janë të vendosur të jenë në rrezik të lartë për palpitacione të etiologjive serioze ose kërcënuese për jetën kërkojnë një trajtim më të gjerë dhe menaxhim gjithëpërfshirës. 

Pasi të përcaktohet shkaku, rekomandimet për trajtim janë mjaft të forta, me terapi me cilësi mesatare deri në të lartë të studiuara. Partneriteti me njerëzit që kanë ankesën kryesore të palpitacionit, duke përdorur një model të përbashkët vendimmarrjeje dhe duke përfshirë një ekip ndërprofesional, duke përfshirë një infermiere, infermiere praktikuese, ndihmës mjekun dhe mjek, mund të ndihmojë në drejtimin më të mirë të terapisë dhe të sigurojë ndjekje të mirë.

 Prevalenca 

Palpitacionet janë një ankesë e zakonshme në popullatën e përgjithshme, veçanërisht në ata të prekur nga sëmundjet strukturore të zemrës. Prezantimi klinik ndahet në katër grupe: ekstra-sistolik, takikardik, i lidhur me ankthin dhe intensiv. Më e shpeshta është e lidhur me ankthin .
 Referime 

 Linqe të jashtme 
 MedlinePlus Medical Encyclopedia, NIH