Etiketa e producentit

Një etiketë producenti  ose një etiketë prodhuesi (nganjëherë quhet thjesht një etiketë) është elementi i një kënge, zakonisht në fillim të saj, i futur atje nga producenti i këngës - një tingull i shkurtër që synon të njohë dëgjuesin me atë se kush është përgjegjës për prodhimin e këngës. Më të përhapura në muzikën hip hop, etiketat e producentëve u bënë të njohura gjatë viteve 2000,  dhe u përdorën për herë të parë si një mënyrë që prodhuesit të identifikonin veten në këngë,  ose të "nënshkruanin" instrumentin (i njohur zakonisht si "beat") ata bënë si mbrojtje kundër dikujt që të vidhte rrahjen.  Ata përjetuan një rritje masive në popullaritet gjatë fundit të viteve 2000 dhe fillimit të viteve 2010 me rritjen e nënzhanrit trap të hip hopit.

Një etiketë prodhuesi zakonisht përfshin dikë që thotë një frazë të shkurtër dhe të paharrueshme që njofton praninë e tyre në pistë; Një shembull i kësaj mund të jetë etiketa e producentit të Young Chop, fraza "Young Chop on the beat", e cila u tha nga nipi i Chop dhe u regjistrua. 

Megjithatë, nuk është domosdoshmërisht një frazë e dëgjueshme; për shembull, nënshkrimi i The Neptunes "fillimi me katër pika" dhe "synth crescendo" i Lex Luger mund të konsiderohen gjithashtu etiketa prodhuese.   Disa prodhues bashkëkohorë të muzikës hip hop që janë të famshëm për etiketat e tyre përfshijnë DJ Khaled, Metro Boomin, Mike WiLL Made-It, Harry Fraud, Tay Keith, Take a Daytrip, Murda Beatz dhe Wheezy, ndër të tjera.     Në mënyrë tipike, etiketat e prodhuesve janë unike për ta, duke vepruar si një nga elementët e stilit të nënshkrimit të një prodhuesi.

 Historia 
Etiketat e producentëve filluan në vitet 1990, kur muzika hip hop kishte filluar të merrte vëmendje të rëndësishme kryesore, kur ishte e zakonshme që reperët të shpallnin me zë të lartë emrat e tyre mbi instrumentalë, gjë që njihej si ad-libbing.   Ata u popullarizuan nga DJ si Kool DJ Red Alert.  Është e paqartë se kush ishte prodhuesi i parë që përdori një etiketë prodhuesi në rrugën e tyre. Ato fillimisht u përdorën si një formë mbrojtjeje kundër vjedhjes së rrahjes nga dikush; ekuivalenti muzikor i një artisti që nënshkruan artin e tij. Lucas Garrison i DJBooth shkroi: "Kur dërgoni një ritëm, ju keni pak ose aspak kontroll mbi atë që ndodh me të. Dikush mund ta përdorë shumë mirë pa ju dhënë kredi, ose edhe më keq, ta pretendojë atë si të tyren. Prodhuesit në një mënyrë Mund ta parandaloni që kjo të ndodhë përmes një rënieje. Shtimi i një fragmenti të vogël tërheqës në fillim është si një filigran, siguron që të gjithë të dinë se kujt i përket ritmi." 

Megjithatë, me kalimin e kohës, etiketa e prodhuesit evoluoi në të qenit jo vetëm një nënshkrim, por edhe një mënyrë për të krijuar një "markë" për prodhuesin. Filloi të përdoret si një lloj slogani me qëllimin për t'u siguruar që dëgjuesi e di dhe kujton, me vetëdije ose nënndërgjegjeshëm, kush është përgjegjës për prodhimin e muzikës.  Prodhuesit menduan se sa më e paharrueshme të jetë fraza e tyre e etiketës së prodhuesit, aq më shumë ka të ngjarë të lërë një përshtypje pozitive te dëgjuesi; u bë një formë e marketingut të muzikës së tyre te njerëzit. Ishte gjithashtu një mënyrë për të vendosur producentin si një kontribues të rëndësishëm në tingullin e muzikës – producentët e muzikës shpesh ishin të pakredituar dhe të panjohur nga audienca e përgjithshme, kështu që përfshirja e emrit të tyre në këngë u bë e nevojshme për t'u vendosur si figura të rëndësishme.  Etiketat filluan të bëheshin jashtëzakonisht të njohura kur nënzhanret si trap dhe mumble rap fituan popullaritet në fund të viteve 2000 dhe në fillim të viteve 2010, dhe ato përfundimisht u bënë një element i njohur i një kënge hip hop. Një nga prodhuesit më të shquar (megjithëse jo nga të parët) që filloi të përfshijë fraza të shkurtra dhe të paharrueshme në ritmet e tyre në vitet 2010 është Metro Boomin, i cili shpejt u bë i njohur me frazat "Metro Boomin dëshiron më shumë, nigga", që ishte thënë nga reperi Young Thug dhe "Nëse Young Metro nuk të beson, do të të qëlloj", është thënë nga reperi Future, është regjistruar dhe më pas është përdorur si etiketë producente në këngët e prodhuara nga Boomin. Etiketa e fundit u përdor gjerësisht në hitin e Kanye West të vitit 2016, "Father Stretch My Hands, Pt. 1", duke kontribuar ndjeshëm në popullaritetin e Boomin si një producent me reputacion dhe në popullaritetin e etiketave të producentëve hip hop në përgjithësi.

 Referime