Buccaneer

Buccaneers ishin një lloj privateers ose marinarësh të lirë veçanërisht në Detin e Karaibeve gjatë shekujve të 17-të dhe 18-të. I themeluar për herë të parë në Hispaniolën veriore që në vitin 1625, lulëzimi i tyre ishte nga Restaurimi në vitin 1660 deri në rreth 1688, gjatë një kohe kur qeveritë në zonën e Karaibeve nuk ishin mjaft të forta për t'i shtypur ato.

Fillimisht emri u përdor për gjuetarët pa tokë të derrave të egër dhe bagëtive në zonat kryesisht të pabanuara të Tortuga dhe Hispaniola. Mishi që kapën ishte tymosur mbi një zjarr të ngadaltë në kasolle të vogla që francezët i quanin boucans për të bërë viande boucanee - mish i thartuar ose i thartë - të cilin ua shisnin korsairëve që ishin pre e anijeve (kryesisht spanjolle) dhe vendbanimeve të Karaibeve. Përfundimisht, termi u përdor për vetë korsarët dhe (më vonë) privatët, të njohur gjithashtu si Vëllezërit e Bregut. Edhe pse korsairët, të njohur gjithashtu si filibusters ose freebooters, ishin kryesisht të paligjshëm, privatët u licencuan nominalisht nga autoritetet - fillimisht francezët, më vonë anglezët dhe holandezët - për të pre e spanjollëve, derisa grabitjet e tyre u bënë aq të rënda sa u shtypën., pp. 5–7. First published in the United States by St. Martin's Press, New York [1960] as Brethren of the Coast: Buccaneers of the South Seas. Includes a critical list of sources.

 Mënyra e jetesës 
Njëqind vjet para Revolucionit Francez, kompanitë e bukanerëve drejtoheshin në linja ku liria, barazia dhe vëllazëria ishin rregull. Në një kamp buccaneer, kapiteni u zgjodh dhe mund të shkarkohej nga votat e ekuipazhit. Ekuipazhi, dhe jo kapiteni, vendosën nëse do të sulmonin një anije të caktuar ose një flotë anijesh. Plaçka u nda në mënyrë të barabartë në aksione; kapiteni mori një shumë të rënë dakord për anijen, plus një pjesë të pjesës së parave të çmimit, zakonisht pesë ose gjashtë aksione.

Ekuipazhet në përgjithësi nuk kishin paga të rregullta, duke u paguar vetëm nga aksionet e tyre të plaçkitjes, një sistem i quajtur "pa blerje, pa pagesë" nga Modyford ose "pa pre, pa pagesë" nga Enqueueing. Kishte një zemërim të fortë mes kërkuesve. Kjo, e kombinuar me një numër dërrmues, i lejoi ata të fitonin beteja dhe bastisje. Kishte gjithashtu, për disa kohë, një sistem sigurimesh shoqërore që garantonte kompensim për plagët e betejës në një shkallë të përpunuar.Thomas Salmon (1746), Modern history, or the Present State of All nations, University of Lausanne p. 243

 Rënia 
Autoritetet spanjolle i shihnin gjithmonë bukanerët si shkelës dhe një kërcënim për hegjemoninë e tyre në pellgun e Karaibeve, dhe gjatë gjysmës së dytë të shekullit të 17-të, fuqitë e tjera evropiane mësuan t'i perceptonin ata në të njëjtën mënyrë. Këto fuqi të reja kishin përvetësuar dhe siguruar territore në zonë dhe duhej t'i mbronin ato. Furnizuesit që nuk u vendosën në bujqësi apo ndonjë biznes tjetër të pranueshëm pas të ashtuquajturës Epoka e Artë e Piraterisë, u dëshmuan gjithashtu një telash për ta. Praktikat spanjolle anti-pirate u bënë një model për të gjitha qeveritë koloniale të sapoardhura. Disa i zgjeruan ato.

 Dënimet 
Kur u kapën nga autoritetet angleze kundër piratëve, buccaneer-ët e shekullit të 17-të dhe të 18-të morën drejtësinë në mënyrë të përmbledhur dhe shumë prej tyre i dhanë fund jetës së tyre duke "vallëzuar xhiron e kërpit", një eufemizëm për varje. Ekzekutimet publike ishin një formë argëtimi dhe njerëzit dolën për t'i parë ato siç do të bënin për një ngjarje sportive sot. Gazetat raportuan detaje të tilla si fjalët e fundit të burrave të dënuar, lutjet e bëra nga priftërinjtë dhe përshkrimet e momenteve të tyre të fundit në trekëmbësh. Në Angli, shumica e ekzekutimeve u zhvilluan në Execution Dock në Lumin Thames në Londër.

Në rastet e të burgosurve më të famshëm, zakonisht kaptenët, dënimet e tyre shtriheshin përtej vdekjes. Trupat e tyre u mbyllën në kafaze hekuri (për të cilat u matën para ekzekutimit të tyre) dhe u lanë të lëkunden në ajër derisa mishi të kalbet prej tyre - një proces që mund të zgjasë deri në dy vjet. Trupat e kapitenëve si William "Kapten" Kidd, Charles Vane, William Fly, dhe Jack Rackham ("Calico Jack") u trajtuan të gjithë në këtë mënyrë.

Është e dyshimtë që shumë buccaneer u larguan vetëm me një kohë në pillory. Megjithatë, një pirat i rrahur me kamzhik mund të kalonte shumë mirë pak kohë në shtyllë pasi ishte rrahur. "Dënimi më i zakonshëm turpërues ishte mbyllja në shtyllë, shpesh me simbole të krimeve të tyre."

 Referime 

Kategoria:Pirateria në Karaibe