Futbolli në Amerikën e Jugut

Futbolli  konsiderohet si një nga sportet më të mëdha në Amerikën e Jugut. Ai u prezantua për herë të parë në kontinent gjatë shekullit të nëntëmbëdhjetë, duke qenë pjesë e përhapjes mbarëbotërore të kulturës britanike. Kjo përhapje u iniciua nga diaspora britanike dhe u pranua më vonë nga elita anglofile e rajonit. Futbolli gëzhoi një pranim të gjerë dhe u konsiderua simbol i modernitetit dhe shëndetit të mirë. Me kalimin e kohës, futbolli zëvendësoi sporte të vjetra në modë, siç ishte Bochas. Në mes të shekullit të njëzetë, ky sport kthehet dhe bëhet kryesor në pjesën më të madhe të kontinentit jugor.

Organizata e sportit në Amerikën e Jugut qeveriset nga federatat (ose shoqatat) vendase dhe konfederatat kontinentale, të cilat janë anëtarë të FIFA (Federata Ndërkombëtare e Futbollit). Shumica e federatave të futbollit në Amerikën e Jugut janë pjesë e CONMEBOL (Konfederata e Futbollit të Amerikës së Jugut). Megjithatë, ka disa përjashtime, si shoqatat me bazë në Guianas, që janë pjesë e CONCACAF (Konfederata e Futbollit të Amerikës së Veriut) dhe Ishujt Falkland/Islas Malvinas. Zhvillimi i futbollit organizohet nga këto federata vendase dhe ndërkombëtare në bashkëpunim me autoritetet shtetërore të sportit. Çdo vend në Amerikën e Jugut ka një infrastrukturë të vetë unike të zhvillimit të futbollit dhe shijon shkallë të ndryshme të suksesit në këtë fushë.

 Historia 
parapamje| Ndeshja e parë e futbollit në Argjentinë u luajt në Buenos Aires Cricket Club Ground më 20 qershor 1867, ku ndodhet sot Planetariumi.
Futbolli në Amerikën e Jugut ka një ngjarje fillestare të tij gjatë shekullit të nëntëmbëdhjetë. Detarët evropianë filluan të luajnë futboll në portin e Buenos Aires, Argjentinë, dhe gradualisht loja përhapet në zonat urbane të afërta. Në vitin 1867, ishte formuar një komunitet i madh evropian në Buenos Aires, me shumë punëtorë britanikë të punësuar nga kompanitë britanike të hekurudhës në një zgjerim të rrjetit hekurudhor. Në këtë kontekst, u krijua një ligë futbolli jozyrtare, e njohur si Liga e Madhe Britanike, e cila në praktikë ndahej në një ligë angleze dhe një ligë skoceze. Dy emigrantë anglezë, Thomas dhe James Hogg, organizuan një takim në kryeqytetin argjentinas më 9 maj 1867. Në këtë takim, u formua klubi i parë i futbollit në Amerikë Latinë, i quajtur "Klubi i Futbollit Buenos Aires". Klubi i Kriketit të Buenos Aires i lejoi klubit të futbollit të përdorë terrenin e tij të kriketit në Parque Tres de Febrero. Klubi i Futbollit Buenos Aires zhvilloi ndeshjen e parë të futbollit më 20 qershor të vitit 1867, duke luajtur me gjashtëmbëdhjetë lojtarë, ku vetëm tetë prej tyre ishin britanikë. Për shkak të kuriozitetit, disa lojtarë u varën për të parë se si do të zhvillohej një ndeshje futbolli. Themeluesit e klubit të futbollit luajtën me gjashtë shokët e tyre dhe fituan ndeshjen me rezultatin e përmbysur të katër golave pa përgjigje.

Rritja graduale e popullaritetit të futbollit pas 1867 ishte kryesisht për shkak të ndikimit të shkollave dhe klubeve sportive të lidhura.  Në Paraguaj, mësuesi holandez i edukimit fizik, William Paats, u mësoi nxënësve të tij lojën dhe vendosi rregulla, megjithëse ai nuk vlerësohet me përparimin e sportit në vend. Ky nder shkon për një paraguaian që kishte parë një nga ndeshjet e para të ligës në Buenos Aires.

Gara e parë zyrtare u mbajt në Argjentinë në 1891, duke i paraprirë themelimit të ligave të futbollit të Evropës dhe Amerikës.  La Liga u kontestua atë vit midis pesë klubeve, secili klub u përball me kundërshtarët e tij dy herë. 

Futbolli u përhap gjetkë në Amerikën e Jugut, siç u përhap në portin e Buenos Aires dhe më vonë në të gjithë Argjentinën. Procesi ndodhi edhe në Amerikën e Veriut, ku evropianët e vendosur në Shtetet e Bashkuara dhe Kanada në gjysmën e dytë të shekullit të nëntëmbëdhjetë sollën futbollin me vete. 

Para fundit të shekullit të nëntëmbëdhjetë, ndeshjet informale të futbollit tashmë po zhvilloheshin midis ekipave që vinin nga pjesë të ndryshme të vendeve të sapoformuara. Në këtë periudhë, në shekullin e njëzetë, futbolli u prezantua në Shtetet e Bashkuara si një alternativë ndaj futbollit amerikan. Ndërkohë, në pjesën veriore të Amerikës Latine, bejsbolli dhe basketbolli filluan të fitonin popullaritet, duke konkurruar me futbollin dhe duke ndikuar në ngadalësimin e zhvillimit të infrastrukturës së futbollit në Amerikën Qendrore në krahasim me pjesët e tjera të kontinentit. Në vitin 1927, Kosta Rika u bë vendi i parë që u anëtarësoi në shoqatën botërore të futbollit, FIFA, e themeluar në vitin 1904. Më pas, në vitin 1929, edhe Meksika u bë anëtarja e kësaj shoqate. Futbolli ishte prezantuar nga komuniteti evropian që ishte vendosur në Amerikë, ndërsa të rinjtë e Amerikës Latine u tërhoqën drejt Evropës për të eksploruar më shumë në lidhje me futbollin. Në kohën kur kapitalizmi hyri në skenë në Amerikën Qendrore dhe Jugore, vendet si Kosta Rika u lidhën ngushtë me ekonominë globale. Kjo solli një ndikim të vazhdueshëm të kulturës evropiane në këto vende, duke përfshirë edhe ndikimin në futboll. Brezi i ri i këtyre vendeve shpesh udhëtoi drejt Evropës Perëndimore, veçanërisht në Angli, ku u njoh me futbollin në hapësirat publike dhe sheshet e universiteteve atje.

 Integrimi në shoqëri 
Futbolli u prezantua për herë të parë në Amerikën e Jugut në vitin 1867, në Argjentinë. Brazili, vendi i dytë në Amerikën e Jugut në të cilin futbolli u shfaq, e pranoi këtë sport nga Charles Miller, një britanik i cili solli futbollin në vend në vitin 1894. Miller lindi në São Paulo, ku një nënë braziliane nga elita e qytetit i solli jetë. Babai i Millerit ishte një punëtor hekurudhor me prejardhje skoceze.

Miller u dërgua në shkollën me konvikt në Southampton në moshën dhjetë vjeç, në 1884. Ashtu si emigrantët qarkorë të Kosta Rikës, ai zbuloi futbollin në Angli.  Miller vazhdoi të themelojë ekipin e parë në Brazil, si pjesë e klubit të atletikës të São Paulo, dhe gjithashtu ligën e parë të futbollit, Campeonato Paulista .

Evropianët që jetonin në Amerikën Latine filluan të luajnë futboll, duke e ndihmuar në rritjen e popullaritetit të këtij sporti. Futbolli u bë gjithnjë e më i njohur midis punonjësve të hekurudhave dhe filloi të kishte një prirje të shtuar nga kriketi. Edhe pse futbolli britanik u prezantua në vende si Panama, Bolivia, Peru dhe Venezuela, integrimi i plotë i sportit në shoqëri ndodhi më vonë. Brazilianët dhe argjentinasit ishin ndër të parët që e adoptuan futbollin si një pjesë të rëndësishme të kulturës së tyre. Sporti u përhap me shpejtësi, veçanërisht në lagjet më të varfëra, ku fëmijët filluan të luanin futboll në rrugë, sheshe dhe fusha të lira, zhvilluar strategji dhe teknika loje. Klubet e futbollit dhe programet rinore filluan të lindnin, duke kontribuar në rritjen e sportit. Në vitin 1930, shumica e vendeve në Amerikën Latine kishin divizione të nivelit të lartë, duke përfshirë klube profesionale futbolli. Ndërsa futbolli ishte fillimisht një sport për evropianët, ai u integrua përfundimisht në kulturën vendase dhe gëzoi popullaritet të gjerë. Në vitin 1923, CR Vasco da Gama nga Brazili u bë klubi i parë profesionist që rekrutoi lojtarë vendas me ngjyrë, shënuar si një hap i rëndësishëm drejt diversitetit në futboll.

 Dominimi i Amerikës Latine 
parapamje| Ekipi Brazilian fitues i Kupës së Botës FIFA 1970, i konsideruar nga shumë komentues të shquar si ekipi më i madh i futbollit ndonjëherë
Amerika Latine vazhdoi të luante një rol të rëndësishëm në skenën ndërkombëtare të futbollit, veçanërisht me ndikimin e tre vendeve më të mëdha të futbollit: Brazili, Argjentina dhe Uruguai. Brazili mori pjesë në të gjitha ngjarjet e Kupës së Botës, ndërsa Argjentina mungoi vetëm në katër raste dhe Uruguai fitoi kampionatin e parë pas Luftës së Dytë Botërore. Në vitin 1962, Kupën e shtatë të Botës e priti Kili. Brazili ruajti titullin, duke bërë diçka që asnjë vend nuk kishte arritur më parë. Edhe pse vendet e Karaibeve nuk kishin një rol të madh në skenën botërore të futbollit, disa vende të Amerikës Qendrore arritën të bënin ndikim. Meksika tërhoqi vëmendjen kur organizoi Kupën e parë të Botës në Amerikën Qendrore në vitin 1970. Stadiumi Aztec ishte dëshmi e një finale të paharrueshme, ku skuadra italiane u mund 4-1 nga "Dream Team" i Brazilit. Gazeta italiane Il Messaggero shkroi se Italia ishte mposhtur nga "futbollistët më të mirë në botë". Uruguai u kalua nga Brazili, duke përfunduar në vendin e katërt pas humbjes në gjysmëfinale nga kampionët e fundit. Katër vjet më vonë, skena ishte kryesisht evropiane, ndërsa në vitin 1978, Argjentina, vendi pritës, mundi Holandën në finale. Në edicionet e mëvonshme të Kupës së Botës, vende nga Amerika Qendrore dhe Jugore arritën të kishin më shumë sukses.

 Stili i luajtjes 

 Konceptimi fillestar i lojës 
Në dekadat pas futjes së futbollit në Amerikën Latine, zhvilloi një stil loje individual i cili ndryshonte nga koncepti britanik i sportit. Në fillim, shumica e lojtarëve ishin me origjinë britanike dhe u bazuan në një koncept sporti britanik që vlerësonte sportivitetin dhe lojën e ndershme më shumë se pasionin dhe shpirtin luftarak. Një shembull tipik ishte Klubi Argjentinas Alumni Athletic, i cili refuzoi të ekzekutonte një goditje dënimi pasi lojtarët mendonin se arbitri kishte bërë një gabim. Respektimi i rregullave ishte thelbësor. Në fillim, stili i futbollit në Amerikën Latine ndiqte modelin britanik, përfshirë përdorimin e sistemit 2–3–5 me dy mbrojtës, tre mesfushorë dhe pesë sulmues. Por me kalimin e kohës, ndikimi britanik ra, dhe stili i lojës ndryshoi gradualisht. Stilin e forcës dhe disiplinës e zëvendësuan shkathtësia dhe gjetkësia, ndoshta si rezultat i ndikimit të emigrantëve spanjollë dhe italianë. Futbolli në Amerikën Latine u zhvillua në hapësira të kufizuara, duke luajtur në terrene të ashpër në lagjet e varfra të qyteteve si Buenos Aires, Montevideo dhe Rio de Janeiro. Në këto kushte, një stil i ri i lojës u zhvillua për të përshtatur rrethanave të këqija të jetesës dhe lojës. Lojtarët filluan të kërkonin kontroll të saktë të topit dhe mësuan truke të ndryshme për ta arritur këtë qëllim. Stilin e punës së disiplinuar në grup e zëvendësuan lojtarët individualë, të cilët rreznin kundërshtarin për të hapur hapësirë për veten. Ky lloj futbolli u quajt "el toque" ose "prek", duke reflektuar mënyrën se si lojtarët përkëdhelnin topin.

 Suksesi i parë i Kupës së Botës 
Në vitin 1924, ekipi i futbollit i Uruguait udhëtoi në Francë për të shfaqur stilin e tyre të lojës. Edhe pse ishin të panjohur për shumë spektatorë në fillim, pas fitores mahnitëse 7-0 kundër Jugosllavisë, lajmet për fuqinë e futbollit nga Amerika Latine shpërthyen në Paris. Ndeshja e tyre e dytë, një fitore 3-0 kundër Shteteve të Bashkuara, tërhoqi një numër të madh mbështetësish, duke përfshirë shumë njerëz të intriguar nga historitë entuziaste për këtë ekip të panjohur nga Botëra. Më 1 qershor 1924, në çerekfinalen e Kupës së Botës, Uruguai u përball me ekipin francez. Ndeshja ishte e rëndësishme, pasi ishte përballja e parë zyrtare me një ekip të Evropës Perëndimore. Mbi 40 mijë shikues ndoqën këtë ndeshje, ku stili i lojës u bë thelbësor. Lojtarët francezë ishin mjeshtër të pasimeve të gjata dhe të larta, duke u specializuar në mbulimin e distancave të gjata. Në anën tjetër, lojtarët uruguaianë ishin ekspertë në pasimet e shkurtra dhe të shpejta, duke dëshmuar shkathtësi të lartë në driblimin me shpejtësi. Stili i shkathtësisë së futbollit nga Amerika e Jugut triumfoi mbi fizikun evropian, dhe Uruguai mposhti vendin pritës duke vazhduar të fitojë në ndeshjet e mëvonshme, duke përbaltur kundërshtarët evropianë.

 Stili brazilian 

 Dështimi fillestar 
Siç ndodhi në shumicën e Amerikës Latine, futbolli në Brazil u ndikua nga një kombinim i stilit të lojës individuale dhe bashkëpunimit të inteligjent me lojtarët e tjerë. Kjo shkathtësi e lëvizjeve individuale dhe kombinimi i tyre u përforcua nga ndikimi i Wanderers skocez, një klub i themeluar në 1912 nga emigrantët skocezë.

Në Brazil, futbolli u zhvillua duke kombinuar këtë stil të lojës me taktika të tjera, duke synuar të mposhtte kundërshtarin. Ndërkohë, një mënyrë tjetër për t'i përshkruar këto elemente të lojës ishte përmes termi "sistema inglês" ("sistemi anglez"), edhe pse ishte në kundërshtim me mënyrën tradicionale britanike të lojës. Ky emër shfaqet paradoksalisht, pasi tregon një dallim me stilin britanik, ndërsa në fakt po përfshin elementë të stilit britanik. Dy lojtarë të Wanderers, McLean dhe Hopkins, ishin të njohur në nivel kombëtar për aftësinë e tyre goditëse dhe lojën e shpejtë, duke kryer një seri pasimesh të shpejta dhe të shkurtra, e quajtur "tabelinha" ("grafika e vogël"). Ky stil i lojës u vlerësua si inovativ dhe madje revolucionar, dhe me kalimin e kohës u përshtat nga futbolistët vendas, duke u bërë një pjesë e rëndësishme e futbollit brazilian.

 Zhvillimi dhe suksesi 
parapamje| Formacioni WM, Uruguay vs Brazil, 16 korrik 1950
Në fund të viteve 1930, braziliani Gentil Cardoso, një person i panjohur më parë, i cili kishte shkuar rregullisht në Evropë dhe pasqyronte kohën e tij të lirë duke ndjekur futbollin, u përpjek të hynte në lojë me një sistem taktik të ri. Ai ishte dëshmitar i prezantimit të formacionit të njohur si WM me klubin anglez Arsenal FC dhe e pa këtë si një zgjidhje për problemet e futbollit brazilian.

Në sistemin WM, sulmuesit u vendosën në formacionin e njohur si "W", ndërsa mesfushorët dhe mbrojtësit në formacionin "M" (3-2-2-3). Kjo strukturë taktike mund të shihet në finalen e Kupës së Botës 1950 midis Brazilisë dhe Uruguait. Mbrojtësit e jashtëm ose mbrojtësit e krahut mbulojnë krahët e mbrojtësve kundërshtarë. Mbrojtësit e brendshëm, ose gjysmëmbrojtësit, përballen me vijën e pasme të tre mbrojtësve  dhe sulmuesve që përpiqen të thyenë mbrojtjen e mesfushës, ndërsa portieri, ose qendërmbrojtësi, ka detyrën kryesore të merret me sulmuesin e mesëm kundërshtar ose sulmuesin e brendshëm.

Megjithatë, përpjekja e Cardoso për të implementuar këtë sistem dështoi, duke treguar se kopjimi i stilit britanik të lojës ishte i pamundur për të realizuar në kushtet e futbollit brazilian.

 Futbolli për klube 

 Gara kombëtare 
parapamje| Grenal, një nga rivalitetet më të ashpra të futbollit në botë.
Të gjitha vendet e Amerikës Qendrore dhe shumica e vendeve të Amerikës së Jugut përdorin një sistem ligjor me dy sezone të veçanta, një të quajtur "Apertura" ("hapja") dhe tjetra "Clausura" ("mbyllja"). Në këto sisteme, ekipet ndeshen në dy pjesë të ndara të sezonit dhe çdo pjesë ka një kampion të vetin. Kjo ka për qëllim të inkurajojë rivalitetin dhe konkurrencën gjatë gjithë vitit. Ndryshe nga Evropa, ku sezoni i futbollit shkon vazhdimisht nga vjeshta në pranverë, në disa vende të Amerikës Latine sezoni ndjek vitin kalendarik. Në vendet si Kili, Kolumbia, Ekuador, Haiti, Paraguaj dhe Peru, sezoni fillon nga janari ose shkurti dhe zgjat deri në fund të vitit. Ndërsa, në pjesën tjetër të Amerikës Latine, vendet janë në përputhje me sezonin evropian, fillon nga vjeshta dhe zgjat deri në pranverë. Ky model i sezoneve të ndara ka bërë pjesë e traditës së futbollit në këto vende dhe ka sjellë një shumëllojshmëri të këndshme për tifozët.

 Konkurrencë ndërkombëtare 
parapamje| Mbështetësit e Peñarol në stadiumin Centenario. Peñarol vs Liga de Quito, Copa Libertadores 2011.
Amerika Latine ka disa gara ndërkombëtare për klube, ku turnetë kryesore janë Copa Libertadores dhe CONCACAF Champions League. Këto turne shërbejnë si kualifikues për Kupën e Botës për Klube FIFA. Në Amerikën e Jugut, ekziston edhe Copa Sudamericana, një turne dytësor i krahasueshëm me Ligën Evropiane të UEFA Europa. Fituesi i këtij turneu kualifikohet për Copa Libertadores të sezonit vijues. Recopa Sudamericana, që luhet mes fituesve të Copa Sudamericana dhe Copa Libertadores, zhvillohet çdo vit në fillim të sezonit të ri. Në kontekstin e CONCACAF (Konfederata e Futbollit të Amerikës së Veriut), nuk ka një turne dytësor të ngjashëm me Copa Sudamericana. Klubet më të mira nga rajoni luajnë në CONCACAF Champions League. Klubi më i suksesshëm në Amerikën e Jugut në garat e klubeve është Independiente nga Argentina, me shtatë fitore në Copa Libertadores. Në CONCACAF, Cruz Azul nga Meksika ka fituar gjashtë herë Ligën e Kampionëve CONCACAF. Në planin e organizatave ndërkombëtare, ka pasur përpjekje për të krijuar një turne të bashkuar pan-amerikan, Copa Pan-Americana, për klube. Në vitin 2002, gjashtë klube braziliane, dhe dy nga Panamaja dhe Kosta Rika, ishin regjistruar për të marrë pjesë, por vështirësitë financiare detyruan shoqatat e futbollit të anulojnë këtë plan. Në këtë mënyrë, mbivendosja midis dy rajoneve të Amerikës Latine në nivel klubesh ende nuk ka ndodhur.

 Futbolli ndërkombëtar 
Në nivelet klubore dhe ndërkombëtare, futbolli i Amerikës Qendrore dhe Amerikës së Jugut trajtohen si entitete të dallueshme. Ekipet kombëtare të Amerikës së Jugut marrin pjesë në turne pa asnjë kontribut nga Amerika Qendrore dhe Karaibet, dhe anasjelltas. Ka dy konfederata futbolli, CONCACAF dhe CONMEBOL, secila e cila organizon turnetë e veta, deri më tani pa një turne pan-amerikan (një gjyq i viteve 1960 nuk vazhdoi). CONMEBOL organizoi Kupën e parë të Amerikës në vitin 1916, e njohur si Campeonato Sudamericano de Fútbol. Amerika e Veriut dhe Amerika Qendrore luajtën në kampionate të veçanta deri në vitet 1970. CONCACAF i bashkoi të dy në një turne kur themeloi Kupën e Artë CONCACAF në 1991. Në Amerikën e Jugut, Uruguai fitoi më shpesh; në Amerikën Qendrore dhe Veriore, ishte Meksika. Pavarësisht ndarjes së qartë midis dy konfederatave, të dy turnet kanë një traditë të ftimit të pjesëmarrësve nga jashtë rajonit të tyre. Katër vende anëtare të CONMEBOL morën pjesë në Kupën e Artë, dhe në Kupën e Amerikës u përfshinë katër vende të CONCACAF. Krahas këtyre dy kampionateve, me status të barabartë me kampionatin evropian të futbollit në rajonin e UEFA-s, zhvillohen edhe kualifikimet për të përcaktuar pjesëmarrjen e vendeve të Amerikës së Veriut, Qendrore dhe Jugut në Kupën e Botës. Ndryshe nga Amerika Qendrore, rajoni CONMEBOL nuk aplikon një sistem grupesh për kualifikueset, pasi ka një numër më të vogël vendesh anëtare.

 Rivalitetet 
Rivaliteti më intensiv ndërmjet dy shteteve në nivel ndërkombëtar është midis Argjentinës dhe Brazilit. Këto përballje, të cilat janë mbi njëqind deri më sot, janë të ngjashme në numër me ndeshjet midis Argjentinës dhe Uruguait, por aktualisht janë më intensivë në Amerikën e Jugut. Kjo nuk është për shkak të konflikteve politike të kaluara, por sepse këto vende konsiderohen si kombet më të mëdha të futbollit në Amerikë. Gjatë shekullit të njëzetë, kjo rivalitet sportive solli disa konflikte, duke kulmuar me grindje midis lojtarëve, tifozëve dhe forcash të rendit gjatë finales së Kampionatit të Amerikës së Jugut në vitin 1946. Superklásico de las Américas, një ndeshje miqësore vjetore midis ekipeve kombëtare të Argjentinës dhe Brazilit, u zhvillua për herë të parë në vitin 2011.

 Organizimi 

 Vendase 

 CONMEBOL 

  Argentina: Primera División Argentina, governed by the Argentine Football Association
  Bolivia: Liga de Fútbol Profesional Boliviano, governed by the Bolivian Football Federation
  Brazil: Campeonato Brasileiro Série A, governed by the Brazilian Football Confederation
  Chile: Primera División de Chile, governed by the Chilean Football Federation
  Colombia: Categoría Primera A, governed by the Colombian Football Federation
  Ecuador: Campeonato Ecuatoriano de Fútbol, governed by the Ecuadorian Football Federation
  Paraguay: Primera División Paraguaya, governed by the Paraguayan Football Association
  Peru: Torneo Descentralizado, organized by the Peruvian Football Federation
  Uruguay: Campeonato Uruguayo de Fútbol, governed by the Uruguayan Football Association
  Venezuela: Primera División Venezolana, governed by the Venezuelan Football Federation

 CONCACAF 

  Guyana: GFF National Super League, organized by the Guyana Football Federation
  Suriname: Suriname Hoofdklasse, organized by the Surinaamse Voetbal Bond
 French Guiana: French Guiana Championnat National, organized by the French Guiana Football League

 Ndërkombëtare 

 FIFA Kupa e Botës për Klube

 CONCACAF 

 Kampionati i Klubeve CFU
 CONCACAF Champions League

 CONMEBOL 

 Copa Libertadores, gara kryesore e klubeve të Amerikës së Jugut, me kampionët (përveç Meksikës, një anëtare e CONCACAF) kualifikuese për Kupën e Botës për Klube FIFA
 Copa Sudamericana, gara e dytë e madhe e klubeve të Amerikës së Jugut, me kampionët që kualifikohen për Copa Libertadores .
 Recopa Sudamericana, takimi i Copa Libertadores dhe kampionët e Copa Sudamericana . Nëse e njëjta skuadër fiton të dyja, nuk luhet Recopa.
 Kampionati Suruga Bank, me Kupën Sudamericana dhe kampionët e Kupës J. League të Japonisë, luhet në Japoni.

 Zhvillimi 

 Argjentina 


 Bolivia 


 Brazili 


 Kili 


 Kolumbia 


 Ekuador 


 Paraguaj 


 Peruja 


 Uruguai 


 Venezuela 


 Ekonomik 


 Kultura 


 Referime