Nikodemitët

Një Nikodemit () është një person i dyshuar publikisht se gënjen për besimin e tij fetar për të fshehur besimin e vërtetë. Termi përdoret ndonjëherë për t'iu referuar një Protestanti i cili ka jetuar/jetonte dikur në një vend katolik dhe fshihte besimin e tij të vërtetë.

Fjala është zakonisht një term përçmues . I futur në ligjërimin fetar të shekullit të 16-të, ai vazhdoi të përdoret në shekullin e 18-të dhe më tej. Fillimisht i përdorur kryesisht nga protestantët, ai zakonisht zbatohej për personat me pozitë dhe praktikë fetare konservatore publike, të cilët mendohej se ishin fshehurazi humanistë ose të reformuar .

Në Angli gjatë shekujve 17 dhe 18, termi u përdor shpesh për ata që dyshoheshin për besime sekrete Sociniane, Ariane ose Deiste . Snobelen 1999.

 Origjina 
parapamje| Nikodemi takohet fshehurazi me Jezusin natën
Termi me sa duket u paraqit nga John Calvin (1509–1564) në 1544 në Excuse à messieurs les Nicodemites . Eire 1979 Meqenëse monarkia franceze e kishte shtuar ndjekjen e saj ndaj herezisë me Ediktin e Fontainebleau (1540), ishte bërë gjithnjë e më e rrezikshme të deklarohej publikisht besimi disident dhe po kërkohej strehë në imitimin e Nikodemit .

Në Ungjillin e Gjonit ( Gjoni 3, Gjoni 3:1-2 ) shfaqet personazhi i Nikodemit, një farise dhe anëtar i Sinedrit . Edhe pse nga jashtë mbetet një çifut i devotshëm, ai vjen te Jezusi fshehurazi natën për të marrë udhëzime. Edhe pse përfundimisht u bë shenjtor, besnikëria e tij e dyfishtë ishte disi e dyshimtë.