Atharvaveda

Atharva Veda ( sanskritisht: अथर्ववेदः ,  nga  dhe veda, që do të thotë "dije" ose "dituri") ose Atharvana Veda ( sanskritisht: अथर्वणवेदः ,  ) është "magazina e njohurive të atharvāṇas, procedurat për jetën e përditshme".  Teksti është Veda e katërt dhe është një shtesë e vonë e shkrimeve të shenjta Vedike të hinduizmit .   Maurice Bloomfield, The Atharvaveda, Harvard University Press, pages 1-2

Gjuha e Atharvavedës është e ndryshme nga sanskritishtja rigvedike, duke ruajtur arkaizmat indo-evropiane para-Vedike.  Maurice Bloomfield, The Atharvaveda, Harvard University Press, pages 1-2 Është një koleksion prej 730 himnesh me rreth 6000 mantra, të ndara në 20 libra. Maurice Bloomfield, The Atharvaveda, Harvard University Press, pages 1-2 Rreth një e gjashta e teksteve të Atharvavedës përshtat vargje nga Rigveda, dhe me përjashtim të Librave 15 dhe 16, teksti është kryesisht në vargje që përdor një larmi metrash vedikë.  Dy recensione të ndryshme të tekstit –  dhe  – kanë mbijetuar në kohët moderne.  Dorëshkrime të besueshme të botimit Paippalada besohej se kishin humbur, por një version i ruajtur mirë u zbulua midis një koleksioni dorëshkrimesh me gjethe palme në Odisha në 1957. 

Atharvaveda nganjëherë quhet "Veda e formulave magjike ",  një përshkrim i konsideruar i pasaktë nga studiues të tjerë. Jan Gonda (1975), Vedic Literature: Saṃhitās and Brāhmaṇas, Vol 1, Fasc.  Në ndryshim nga 'feja hieratike' e tre Vedave të tjera, Atharvaveda thuhet se përfaqëson një 'fe popullore', duke përfshirë jo vetëm formulat për magjinë, por edhe ritualet e përditshme për fillesat në mësimnxënie ( upanayana ), martesën dhe funeralet. Ritualet mbretërore dhe detyrat e priftërinjve të oborrit përfshihen gjithashtu në Atharvaveda. 

Atharvaveda ka të ngjarë të jetë përpiluar si një Veda në të njëjtën kohë me Samavedën dhe Jaxhurvedën, ose rreth 1200 pes - 1000 pes.   Së bashku me shtresën e tekstit Samhita, Atharvaveda përfshin një tekst Brahmana dhe një shtresë përfundimtare të tekstit që mbulon spekulimet filozofike. Shtresa e fundit e tekstit Atharvaveda përfshin tre Upanishadët parësorë, me ndikim në shkolla të ndryshme të filozofisë hindu . Këto përfshijnë Upanishadin Mundaka, Upanishadin Mandukya dhe Upanishadin Prashna .  Max Muller, The Upanishads, Part 2, Prasna Upanishad, Oxford University Press, pages xlii–xliii

 Takimi dhe konteksti historik 
Atharvaveda datohet nga Flood në rreth. 900 pes,  ndërsa Michael Witzel jep një takim në, ose pak më pas, shek. 1200/1000 pes. 

Priftërinjtë që praktikonin Atharvavedën konsideroheshin si niveli më i ulët i Brahminëve, në krahasim me priftërinjtë që praktikonin Rigvedën, Samavedën ose Jaxhurvedën. Stigma kundër priftërinjve Atharvaveda ka vazhduar në Odisha edhe në ditët moderne.  
parapamje| Një faqe nga Atharva Veda Samhita, shtresa e saj më e lashtë e tekstit.
Atharvaveda është një koleksion prej 20 librash, me gjithsej 730 himne me rreth 6000 strofa. Maurice Bloomfield, The Atharvaveda, Harvard University Press, pages 1-2 Teksti, thonë Patrick Olivelle dhe studiues të tjerë, është një koleksion historik i besimeve dhe ritualeve që trajtojnë çështje praktike të jetës së përditshme të shoqërisë Vedike, dhe nuk është një koleksion liturgjik i stilit Jaxhurveda.  William Whitney, History of the Vedic texts, Journal of the American Oriental Society, Vol. 

Kategoria:Hinduizëm