Vjetari i pedagogjisë

Vjetari i pedagogjisë botohet një herë në vit nga shtëpia botuese Beltz Juventa me një temë kryesore të përzgjedhur.

 Themelues dhe redaktor 
Vjetari për pedagogji është themeluar nga edukatorët dhe shkencëtarët e arsimit Kurt Beutler (1937–2011; Hanover), Ulla Bracht (Münster), Hans-Jochen Gamm (1925–2011; Darmstadt dhe Rostock), Klaus Himmelstein (Regensburg), Wolfgang Keim (Paderborn), Gernot Koneffke (1927–2008; Darmstadt). Karl-Christoph Lingelbach (1930–2014; Frankfurt am Main), Gerd Radde (1924–2008; Berlin), Ulrich Wiegmann (Berlin) dhe Hasko Zimmer (Münster). Ky brez themelues formoi Rrethin e Oedelsheimit (Oedelsheimer Kreis).

Sot libri vjetor botohet nga: Carsten Bünger (edukator, Schwäbisch Gmünd), Charlotte Chadderton (edukatore, Derby), Agnieszka Czejkowska (edukatore, Graz), Martin Dust (edukator, Hanover), Andreas Eis (didaktik politik, Kassel), Christian Grabau (edukatore, Hagen), Andrea Liesner (edukatore, Hamburg), Ingrid Lohmann (edukatore, Hamburg), David Salomon (shkencëtar politik, Darmstadt), Susanne Spieker (edukatore, Landau), Jürgen-Matthias Springer (drejtor botimi i. R., Essen), Anke Wischmann (edukatore, Flensburg).

 Koncepti dhe profili 
Që nga viti 1992, Vjetari i Pedagogjisë e ka bërë misionin e tij të monitorojë në mënyrë kritike ligjërimin dhe zhvillimet reale në pedagogji dhe politikën arsimore dhe t'i ndriçojë ato nga një këndvështrim i interesuar për teorinë arsimore dhe sociale . Ideja drejtuese në teorinë e edukimit është koncepti i pjekurisë, i cili historikisht dhe teorikisht bazohet në kontekstin e brendshëm të iluminizmit, demokracisë dhe edukimit. Pedagogjia kuptohet si një fushë specifike teorike dhe praktike e veprimit në shoqëri. Sipas të kuptuarit të Vjetarit, çështjet e edukimit dhe edukimit nuk mund të trajtohen vetëm nga këndvështrimi disiplinor i shkencës arsimore, por kërkojnë qasje ndërdisiplinore të shkencës sociale dhe humane . Horizonti ndërdisiplinor dhe ndërthurja e këndvështrimeve teorike arsimore dhe sociale pasqyrohen në zgjedhjen e temave vjetore si dhe të autorëve. Një tipar i spikatur i profilit të Vjetarit është rëndësia qendrore e temës vjetore, me të cilën lidhen pothuajse të gjitha kontributet, kështu që çdo vëllim, si një periodik vjetor, është gjithashtu një vëllim me ese mbi një çështje tematike.

 Historiku 
Vjetari për Pedagogjinë u krijua si një projekt botimi nga Oedelsheimer Kreis . Që nga janari 1989, një grup shkencëtarësh pedagogjikë që ishin kritikë ndaj rrymave që mbizotëronin në pedagogjinë universitare u takuan në Oedelsheim an der Oberweser. Në veçanti, ata kritikuan faktin se shkenca e arsimit nuk ishte përballur me të kaluarën e saj nacionalsocialiste dhe nxorrën përfundimet e nevojshme prej saj. Kjo rezultoi në botimin "Shkenca e Arsimit dhe Nacional Socializmi - Një Përcaktim i Pozicionit Kritik" (1990) , përpara Vjetarit për Pedagogjinë .

Historia reale e viteve 1989/91 shtoi një fushë të dytë polemikash me "rrymën kryesore" të disiplinës: Rrethi Oedelsheimer u kthye kundër diskriminimit të pakushtëzuar dhe "përpunimit" të kërkimit arsimor të kryer në RDGJ dhe gjithashtu e pa veten përballë detyrës. e: për të ruajtur qasjet shoqërore kritike dhe materialiste ndaj shkencës arsimore që janë margjinalizuar gjithashtu në Gjermaninë Perëndimore .

Temat e 10 vjetareve të para, për të cilat grupi themelues i redaktorëve ishte përgjegjës, pasqyrojnë, nga njëra anë, dy polemikat që rrethojnë të kaluarën naziste dhe rëndësinë pedagogjike të pajtimit me të sot (“ Aushvici dhe Pedagogjia”, 1995) dhe legjitimiteti i qasjeve kritike dhe materialiste (“ Shkenca edukative në procesin e unifikimit gjermano-gjerman”, 1992; “Pjekuria - Mbi versionin e ri të pedagogjisë materialiste”, 1997; “Kritika e transformimit - Shkenca arsimore në Gjermaninë e bashkuar”, 2002). Nga ana tjetër, diskurset aktuale relevante në shkencë dhe shoqëri merren dhe hapen në mënyrë kritike për shkencën e arsimit (p.sh. "Marrëdhëniet gjinore dhe pedagogjia", 1994; "Pedagogjia në shoqëritë multikulturore", 1996; "Arsimi pas moshës madhore industria”, 1998).

Me largimin e redaktorëve themelues për arsye moshe që nga fillimi i mijëvjeçarit, redaksia u rinovua gradualisht. Fokusi tani është kryesisht në proceset transformuese dhe përmbysëse në botë dhe sfidat e tyre për pedagogjinë, si dhe në pasojat dhe gjurmët e këtyre transformimeve në diskurset dhe praktikat e politikave pedagogjike dhe arsimore.

 Temat dhe titujt 

 1992: Shkenca arsimore në procesin e bashkimit gjermano-gjerman
 1993: Pedagogjia publike para fillimit të shekulli
 1994: Marrëdhëniet gjinore dhe pedagogjia
 1995: Aushvici dhe pedagogjia
 1996: Pedagogjia në shoqëritë multikulturore
 1997: Pjekuria. Mbi versionin e ri të pedagogjisë materialiste
 1998: Arsimi pas epokës së industrisë së madhe
 1999: Shekulli i fëmijës?
 2000: Barazia dhe pabarazia në pedagogji
 2001: E ardhmja
 2002: Kritika e Transformimit - Shkenca e Arsimit në një Gjermani të Bashkuar
 2003: Kujtimi - Edukimi - Identiteti
 2004: Globalizimi dhe Arsimi
 2005: Feja – Shteti – Arsimi
 2006: Infantilizimi i të mësuarit? Kulturat e reja të të mësuarit - një mosmarrëveshje
 2007: Papunësia
 2008: 1968 dhe restaurimi i ri
 2009: Dedemokratizimi dhe kundëriluminimi
 2010: "Njeriu mendjemadh". Një vështrim kritik mbi matshmërinë, normimin dhe standardizimin
 2011: Të drejtat e njeriut dhe arsimi
 2012: Deklarata të reja të guximshme për misionin
 2013: Diskurset e krizës
 2014: Përmirësimi Njerëzor – Transhumanizmi
 2015: Përfshirja si ideologji
 2016: Ngjarje dhe argëtime 
 2017: Pedagogjia në kohë lufte dhe terrori 
 2018: Korrektësia politike dhe kritika pedagogjike
 2019: Siguria e Brendshme 
 2020: Marrëdhënie të reja punësimi – arsimi i ri 
 2021: E ardhmja - statusi tani 
 2022: 30 vjet dhe historia pa fund
 2023: Kritika e racizmit dhe (post) kolonializmit 

 Organizimi 
Në traditën e nisur nga redaktorët themelues, grupi i redaktorëve mblidhet çdo gjashtë muaj në Oedelsheim dhe diskuton statusin e punës për vëllimin përkatës dhe planifikimin e mëtejshëm të temës. Ajo vendos për temën vjetore rreth një vit e gjysmë deri në dy vjet përpara dhe cakton disa nga anëtarët e saj si redaktorë për vëllimin në fjalë. Vendimi bazohet në një koncept koncept të paraqitur nga një prej redaktorëve, i cili justifikon rëndësinë e diskursit të temës, zhvillon pyetje të rëndësishme dhe bën sugjerime për prioritetet dhe strukturën.

Cilësia e Vjetarit për Pedagogjinë garantohet nga rekrutimi aktiv i kontributeve nga autorë të dëshmuar dhe nga mbështetja intensive editoriale e eseve të kërkuara.

 Vlerësime 
“Një 'vjetar' që qëndron i pathyer, i cili (sic! ) autorë që nuk i shmangen polemikave publike ose duan ta stimulojnë atë përtej kufijve të disiplinës. Temat e trajtuara nuk e shkëputin realitetin shoqëror nga shkenca, por e përballojnë atë në mënyrë (vetë)kritike dhe këmbëngulin në përgjegjësinë pedagogjike ndaj tij. (Christiane Griese: Vjetari 10 vjet për pedagogjinë, në: Forumi PÄD: Mësimdhënia • Edukimi 14 (2001), f. 254.)

"Ky libër vjetor tani është bërë një institucion dhe trajton kategoritë e fushave aktuale ose të neglizhuara të ligjërimit pedagogjik dhe arsimor në një mënyrë të gjerë dhe kritike në të njëjtën kohë." (Forumi PÄD: Mësimdhënia • Edukimi 16 (2003 ), P.56.)

“Në kundërshtim me rrjedhën kryesore të disiplinës së tij dhe politikës zyrtare arsimore, 'Vjetari' ndjek vazhdimisht pozicionin e shkencës kritike të arsimit. Është një nga të paktat platforma të mbetura për kundërpublicitet argumentues.” (F. Hartmut Paffrath/Claus Claßen në: Argumenti 254 (2004 ), f. 141.)

Shoqata Gjermane për Shkencën e Arsimit vlerësoi kontributin e Sven Kluge në Librin vjetor për arsimin 2010: Personi mendjemadh. Një vështrim kritik mbi matshmërinë, normimin dhe standardizimin me çmimin DGfE Young Talent Award 2012.

 Literatura 
 Wolfgang Keim u. a. (Hrsg.): Erziehungswissenschaft und Nationalsozialismus – Eine kritische Positionsbestimmung (= Forum Wissenschaft. Studienheft 9). Bund demokratischer Wissenschaftler, Marburg 1990, ISBN 3-924684-21-9.
 Martin Dust, Christoph  Sturm, Edgar Weiß (Hrsg.): Pädagogik wider das Vergessen. Festschrift für Wolfgang Keim. Kiel/Köln 2000, ISBN 3-9805016-8-X.
 Peter Euler: Kritik in der Pädagogik: Zum Wandel eines konstitutiven Verhältnisses. In: Ludwig A. Pongratz, Wolfgang Nieke, Jan Masschelein (Hrsg.): Kritik der Pädagogik – Pädagogik als Kritik. Opladen 2004, S. 9–28.
 Wolfgang Keim, Gerd Steffens (Hrsg.): Bildung und gesellschaftlicher Widerspruch. Hans-Jochen Gamm und die deutsche Pädagogik seit dem Zweiten Weltkrieg. Frankfurt am Main 2006.
 Harald Bierbaum u. a. (Hrsg.): Nachdenken in Widersprüchen. Gernot Koneffkes Kritik bürgerlicher Pädagogik. Wetzlar 2007.
 Edgar Weiß (Hrsg.): Pädagogische Perspektiven in kritischer Tradition. Freundesgabe für Wolfgang Keim. Frankfurt am Main 2011.
 Wolfgang Keim: 20 Jahre „Jahrbuch für Pädagogik“, 25 Jahre „Oedelsheimer Kreis“ – Ein Blick zurück zu den Anfängen. In: Jahrbuch für Pädagogik 2013. Frankfurt am Main 2013, S. 17–38.
 Wolfgang Keim: ‚Auschwitz und die Pädagogik‘ - Der Gründerkreis des Jahrbuchs vor dem Hintergrund erziehungswissenschaftlicher Kontroversen der 1980er und 1990er Jahre. Rückblick. In: Jahrbuch für Pädagogik 2023: Rassismuskritik und (Post)Kolonialismus. Berlin 2023, S. 252–271.
Kategoria:Publikime pedagogjike