Humbja sociale

Humbja sociale është një koncept i përdorur në studimin e efekteve fiziologjike dhe të sjelljes të ndërveprimeve armiqësore midis kafshëve ose njerëzve, qoftë në një kontekst diadik ose në një kontekst grup-individual, duke gjeneruar potencialisht pasoja shumë të rëndësishme për sa i përket kontrollit mbi burimet, aksesin tek bashkëshortët dhe pozitat shoqërore.

 Sfondi 
Hulumtimi mbi stresin social ka grumbulluar një sasi të dobishme njohurish, duke ofruar perspektivë mbi efektet e ndërveprimit të dëmshëm social dhe mjedisor në tru. Hulumtimi dhe eksperimentimi vuajnë nga shumë vështirësi metodologjike: zakonisht mungesa e vlefshmërisë ekologjike (ngjashmëria me kushtet natyrore dhe faktorët stresues) ose nuk i nënshtrohen hetimeve shkencore (të vështira për t'u testuar dhe verifikuar).

Qasjet e psikologjisë sociale ndaj agresionit njerëzor kanë zhvilluar një mori këndvështrimesh, të bazuara në vëzhgimet e fenomeneve njerëzore si bullizmi, mobingu, abuzimi fizik dhe verbal, agresioni relacional dhe indirekt, etj. Pavarësisht nga pasuria e teorive të zhvilluara, njohuritë e krijuara nuk kanë përmbushur kërkesat shkencore të testueshmërisë dhe verifikueshmërisë.

Studimet e kafshëve të agresionit brenda specieve u zhvilluan në 2 degë kryesore: A) qasje të bazuara në eksperimente laboratorike, në kushte të kontrolluara, duke lejuar matjen e variablave të sjelljes, endokrine dhe neurologjike, por me mangësinë e aplikimit të faktorëve stresues të panatyrshëm (si goditjet në këmbë. dhe stresi i kufizimit) në kushte të panatyrshme (kafazet e laboratorit rrallë i përafrohen habitateve vendase); B) qasje të bazuara në vëzhgimet e kafshëve në mjedise natyraliste, të cilat shmangnin mjediset artificiale dhe streset e panatyrshme, por zakonisht duke mos lejuar matjen e efekteve fiziologjike ose manipulimin e variablave përkatës.

Në situatat e jetës reale, kafshët (përfshirë njerëzit) duhet të përballen me streset e krijuara brenda specieve të tyre, gjatë ndërveprimeve të tyre me të afërmit, veçanërisht për shkak të betejave të përsëritura mbi kontrollin e burimeve të kufizuara, bashkëshortëve dhe pozicioneve shoqërore (Bjorkqvist, 2001; Rohde, 2001; Allen & Badcock, 2003).

Humbja sociale është një burim i stresit kronik te kafshët dhe njerëzit, i aftë për të shkaktuar ndryshime të rëndësishme në sjellje, funksionimin e trurit, fiziologjinë, nivelet e neurotransmetuesve dhe hormoneve dhe shëndet (Bjorkqvist, 2001; Rohde, 2001; Allen & Badcock, 2003).

 Historia 
Qasja e humbjes sociale u krijua nga eksperimentet e kafshëve, duke përdorur paradigmën "banor-ndërhyrës", në të cilën një kafshë vendosej në kafazin e një kafshe tjetër ose grupi kafshësh të së njëjtës specie, në një mënyrë që lejonte një konflikt jo vdekjeprurës. Është dokumentuar se prodhon rënie të sjelljes të ngjashme me ankthin dhe depresionin te minjtë e ndjeshëm, për shembull. Lehmann, Michael L, Poffenberger, Chelsie N, Elkahloun, Abdel G, Herkenham, Miles. Analysis of cerebrovascular dysfunction caused by chronic social defeat in mice. Brain, Behavior, and Immunity. 2020;88. 735-747. doi:10.1016/j.bbi.2020.05.030.

Nëse kafshët lejohen të luftojnë vetëm në një rast të vetëm, ai zakonisht konsiderohet si një model i stresit akut; nëse lejohen të luftojnë në disa raste, në ditë të ndryshme, të njëpasnjëshme ose jo, konsiderohet si model i stresit kronik. Pas disfatës ose në intervalin ndërmjet përleshjeve, kafsha vartëse mund të ekspozohet edhe ndaj kërcënimeve nga ajo dominuese, duke u detyruar të qëndrojë në një kafaz ose ndarje pranë ose afër dominantit, e ekspozuar ndaj shenjave të saj vizuale ose nuhatëse.

Më vonë, qasja e humbjes sociale u zbatua edhe për vëzhgimet e agresionit të kafshëve brenda specieve, në natyrë, gjë që sugjeroi se hipotezat e krijuara në mjediset laboratorike artificiale mund të zbatohen edhe në mjedise të vëzhguara në mjedise natyrore, duke konfirmuar parashikimet e modelit.

 Te njerëzit 
Është propozuar që modelet e kafshëve të konfliktit social mund të jenë të dobishme për studimin e një sërë çrregullimesh mendore, duke përfshirë depresionin madhor, çrregullimin e ankthit të përgjithësuar, çrregullimin e stresit post-traumatik, abuzimin e drogës, psikopatologjitë agresive, çrregullimet e të ngrënit dhe skizofreninë (Bjorkqvist, 2001; Selten & Cantor-Graae, 2005; Rohde, 2001).

Modeli i humbjes sociale është zgjeruar për të përfshirë vëzhgimet e agresionit njerëzor, bullizmit, agresionit relacional, nënshtrimit kronik dhe poshtërimit. Modeli i humbjes sociale përpiqet të zgjerojë studimet e kafshëve për të përfshirë edhe sjelljen njerëzore, në kontrast me studimin e psikologjisë sociale të agresionit, në të cilin krahasimet bëhen ekskluzivisht nga eksperimentet që përfshijnë njerëzit (Bjorkqvist, 2001; Rohde, 2001).

Ngacmimi ka paralele interesante me modelet shtazore të humbjes sociale, ngacmuesi është i barabartë me kafshën dominuese dhe viktima me atë të varur. Në rrezik janë zotërimet e objekteve materiale, paratë, etj., pozicioni shoqëror në grup, i përfaqësuar nga prestigji brenda grupit, dhe si rrjedhojë mungesa e aksesit tek bashkëshortët, duke përfshirë sjelljet socio-seksuale si bashkimi. Viktimat njerëzore zakonisht përjetojnë simptoma si vetëvlerësim i ulët (për shkak të vlerësimit të ulët nga grupi), ndjenja depresioni (për shkak të padenjësisë së përpjekjeve), tërheqje sociale (reduktuar investimet në mjedisin social), ankth (për shkak të një mjedisi kërcënues), dhe gjithashtu mund të tregohet se përjetojnë një sërë efektesh fiziologjike, p.sh. rritje të niveleve të kortikosteronit dhe gjithashtu një zhvendosje drejt ekuilibrit simpatik në sistemin nervor autonom (Bjorkqvist, 2001).

Hulumtimi rreth agresionit njerëzor, i kryer zakonisht nga psikologë ose psikologë socialë, i ngjan në një masë të madhe kërkimit për humbjen sociale dhe agresionin e kafshëve, të kryera zakonisht nga biologë ose psikologë fiziologjikë. Megjithatë, ekziston problemi i përdorimit të terminologjive të ndryshme për koncepte të ngjashme, gjë që pengon komunikimin midis dy trupave të dijes (Bjorkqvist, 2001).

Në mënyrë të ngjashme, hulumtimi mbi depresionin ka përdorur konstruksione të ngjashme, të tilla si pafuqia e mësuar, megjithëse kjo teori është e fokusuar në paaftësinë e perceptuar për t'i shpëtuar çdo lloj stimulli negativ dhe jo në faktorët socialë.

 Efektet e sjelljes dhe fiziologjike 
Humbja sociale është një stresor shumë i fuqishëm dhe mund të çojë në një sërë efektesh të sjelljes, si tërheqja sociale (ndërveprimet e reduktuara me të afërmit), letargjia (reduktimi i aktivitetit lokomotor), sjellja e reduktuar eksploruese (si në fushë të hapur ashtu edhe të objekteve të reja), anhedonia (reduktuar sjelljet e lidhura me shpërblimin), uljen e sjelljeve socio-seksuale (duke përfshirë uljen e përpjekjeve për t'u çiftuar dhe bashkuar pas humbjes), deficite të ndryshme motivuese, ulje të niveleve të testosteronit (për shkak të një rënie në funksionalitetin e qelizave Leydig të testiseve), tendenca në rritje ndaj sjelljeve stereotipe dhe vetë-administrimit të drogës dhe alkoolit (Rygula et alli, 2005; Huhman, 2006).

Hulumtimet gjithashtu implikojnë se efektet e referuara të sjelljes janë të moderuara nga fenomenet neuroendokrine që përfshijnë serotoninën, dopaminën, epinefrinën, norepinefrinën dhe në boshtin hipotalamik-hipofizë-adrenal, locus ceruleus dhe sistemet limbike (Bjorkqvist; Cantor-Graae, 2005; Marinia et alli, 2006; Huhman, 2006).

Studimet e kafshëve dhe njerëzve sugjerojnë se mjedisi social ka një ndikim të fortë në pasojat e stresit. Ky zbulim duket të jetë veçanërisht i vërtetë në rastin e streseve sociale, si disfata sociale (Bjorkqvist, 2001; Rygula et alli, 2005; de Jong et alli, 2005).

Në studimet e kafshëve, kafshët e strehuara kolektivisht shfaqën simptoma të reduktuara pas humbjes, në krahasim me ato të strehuara vetëm; dhe kafshët që jetojnë në grupe më të qëndrueshme (me hierarki të qëndrueshme, më pak agresion brenda grupit) shfaqin efekte të reduktuara pas një disfate, në krahasim me ato të vendosura në një grup më të paqëndrueshëm (de Jong et alli, 2005). Në studime të veçanta, sjelljet e humbjes mund të modulohen nga acetilkolina (Smith et al., 2015). 

Në studimet njerëzore, individët me mbështetje më të madhe duket se janë të mbrojtur nga aktivizimi i tepërt neuroendokrin, duke reduktuar kështu efektet negative të streseve në përgjithësi, dhe veçanërisht streset me origjinë sociale.

Ky konfuzion i dukshëm, në të cilin disfata sociale gjeneron efekte të sjelljes dhe neuroendokrine, të cilat të dyja në varësi të variablave kontekstualë socialë, ngre pyetjen se si të interpretohen këto të dhëna. Një koncept i dobishëm është koncepti i "zinxhirit shkakësor", në të cilin ngjarjet e përsëritura evolucionare, në këtë rast konkurrenca brenda specifike, gjenerojnë presione selektive që zgjasin për mijëra breza, duke ndikuar në një specie të tërë. Në këtë mënyrë fenomenet fiziologjike mund të evoluojnë, në këtë rast fenomenet neuro-endokrine të referuara, për të lehtësuar modelet adaptive të veprimit nga individët, në këtë rast efektet e referuara të sjelljes. Sipas këtij kuadri, presionet selektive të krijuara nga konkurrenca intra-specifike mund të konsiderohen si shkaku përfundimtar, fenomenet neuroendokrine mund të konsiderohen si shkaqe të përafërta (ndonjëherë të quajtura edhe mekanizma ose moderatorë) dhe ndryshimet e vëzhguara të sjelljes konsiderohen si efekte. ngjarjet përfundimtare në zinxhirin shkakësor) (Gilbert et alli, 2002; Allen & Badcock, 2003; Rygula et alli, 2005).

Disa autorë, për shembull Randolph Nesse, na paralajmërojnë se modelet e sjelljes që zakonisht konsiderohen të papërshtatshme apo edhe patologjike mund të kenë vlerë adaptive. Psikologjia evolucionare ofron disa shpjegime të mundshme përse njerëzit zakonisht reagojnë ndaj dinamikave sociale në mënyrën se si ata reagojnë, duke përfshirë funksionet e mundshme të vetëvlerësimit në lidhje me hierarkitë e dominimit. Në mënyrë sinkronike sjelljet perspektive të konsideruara jonormale në fakt mund të jenë pjesë e një përgjigjeje adaptive ndaj stresorëve në mjediset moderne ose të paktën në mjediset e vjetra, për shembull stresorët social nga vartësia kronike ose konfliktet ndërpersonale (Gilbert et alli, 2002; Allen & Badcock, 2003 ). Në mënyrë të ngjashme, nga një perspektivë diakronike sjellje të ndryshme që lidhen me konkurrencën brenda specieve ose marrëdhëniet grabitqar-pre mund të kenë luajtur një rol në evolucionin e aftësive njerëzore, për shembull, imobilizimi mbrojtës hipotezohet të ketë luajtur një rol në evolucionin e të dy prindërve njerëzorë. lidhja e fëmijës  dhe teoria e mendjes. Pdf.

 Shiko gjithashtu 

 Dehumanizimi
 Psikologji evolucionare
 Hazing
 Pafuqia e mësuar
 Trauma psikologjike
 Potenciali i mbajtjes së burimeve
 Refuzimi social

 Referime 

Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara