Kitara klasike

Kitara klasike, e njohur edhe si kitara spanjolle, është një anëtar i familjes së kitarës që përdoret në muzikën klasike dhe stile të tjera. Ky instrument akustik me tela prej druri të bërë nga zorrë ose najloni, është një pararendës i kitarave moderne akustike dhe elektrike me tela çeliku, të cilat të dyja përdorin tela metalike. Kitarat klasike rrjedhin nga vihuela dhe gittern spanjolle e shekullit të 15-të dhe 16-të. Këto instrumente kanë evoluar në kitarën barok të shekullit të 17-të dhe të 18-të, ndërsa nga mesi i shekullit të 19-të, ato kanë marrë formën e hershme të kitarës klasike moderne. Kitara klasike moderne e sotme u krijua nga dizajnet e vona të lutierit spanjoll të shekullit të 19-të, Antonio Torres Jurado.

Për një lojtar me dorën e djathtë, kitara klasike tradicionale ka 12 frena larg trupit dhe mbahet siç duhet nga këmba e majtë, në mënyrë që dora që këput ose rreh telat të bëhet këtë afër pjesës së pasme të vrimës së zërit (kjo quhet pozicioni klasik). Megjithatë, dora e djathtë mund të afrohet më shumë me tabelën për të arritur cilësi të ndryshme të tingujve. Lojtari zakonisht e mbajt këmbën e majtë më lart duke përdorur një mbështetëse këmbësh. Kitara moderne me tela prej çeliku, nga ana tjetër, zakonisht ka 14 frena larg trupit (shih Dreadnought) dhe zakonisht mbahet me një rrip rreth qafës dhe shpatullës.

 Kontekste 
Kitara klasike ka një histori të gjatë dhe është në gjendje të dallojë të ndryshme:

 instrumentet
 repertori (kompozitorët dhe kompozimet e tyre, aranzhimet, improvizimet)

Si instrumenti ashtu edhe repertori mund të shikohen nga një kombinim i këndvështrimeve të ndryshme:

Historike (periudha kronologjike)

 Kitarë barok - 1600-1750
 Kitarat e hershme romantike - 1750 deri në 1850 (për muzikë nga periudha klasike dhe romantike )
 Kitara moderne klasike

Gjeografike

 Kitarat spanjolle ( Torres ) dhe kitarat franceze ( René Lacôte , ...), kitarat franceze ( René Lacôte , ...), kitarat gjermane ( Herrmann Hauser ), etj.

Kulturore

 Muzika baroke e oborrit, opera e shekullit të nëntëmbëdhjetë dhe ndikimet e saj, këngët popullore të shekullit të nëntëmbëdhjetë, muzika e Amerikës Latine

 Perspektiva historike 

 Kitarat e hershme 
alt=Guitars from the Museum Cité de la Musique in Paris|parapamje| Kitarat nga Muzeu Cité de la Musique në Paris (i cili strehon pothuajse 200 kitara klasike) 
Ndërsa "kitara klasike" sot lidhet kryesisht me dizajnin modern të kitarës klasike, ka një interes në rritje për kitarat e hershme; dhe njohja e lidhjes midis repertorit historik dhe kitarës së periudhës së caktuar që u përdor fillimisht për të ekzekutuar këtë repertor është në shtim. Muzikologu dhe autori Graham Wade shkruan:Në ditët e sotme është e zakonshme që ky repertor të performohet mbi riprodhimet e instrumenteve të modeluara në mënyrë autentike, duke u bazuar në konceptet e kërkimit muzikologjik, me rregullime të përshtatshme në teknikat dhe interpretimin e përgjithshëm. Kështu, gjatë dekadave të fundit, ne kemi habitur me artistë specialistë të ekspertizës së tyre në artin e vihuelës (një lloj kitare e shekullit të 16-të popullor në Spanjë), lahutës, kitares barok, kitares të shekullit të 19-të, etj.

Llojet e ndryshme të kitarave kanë estetikë të ndryshme të tingullit, duke përfshirë karakteristika të ndryshme të spektrit të ngjyrave (mënyra se si shpërndahet energjia e tingullit në frekuencën themelore dhe tonet), reagime të ndryshme, dhe të tjera. Këto dallime janë për shkak të dallimeve në konstruksion; për shembull, kitarat klasike moderne zakonisht përdorin një mbajtës tjetër (mbas me ventilator) nga ajo e përdorur në kitarat e mëparshme (të cilat kishin një mbajtës me shkallë); dhe një zë tjetër përdorej nga lutjerët.

Ekziston një paralelizëm historik midis stileve muzikore (barok, klasik, romantik, flamenco, xhaz) dhe stilit të "estetikës së tingullit" të instrumenteve muzikore të përdorura. Për shembull, Robert de Visée luajti një kitarë barok me një estetikë tingulli shumë të ndryshme nga kitarat e përdorura nga Mauro Giuliani dhe Luigi Legnani – ata përdorën kitarat e shekullit të 19-të. Këto kitara, nga ana tjetër, tingëllojnë ndryshe nga modelet e Torres të përdorura nga Segovia, të cilat janë të përshtatshme për interpretimet e veprave romantike-moderne si Moreno Torroba.

Kur e konsiderojmë kitarën nga një këndvështrim historik, instrumenti muzikor i përdorur është po aq i rëndësishëm sa gjuha dhe stili muzikor i periudhës së caktuar. Për shembull, është e pamundur të luash një de Visee ose Corbetta të informuar historikisht (kitarist-kompozitor barok) në një kitarë klasike moderne. Arsyeja është se kitarat barok përdorton kurse, të cilat janë dy tela afër njëri-tjetrit (në unison), që shkulen së bashku. Kjo i jep kitarave barok një karakteristikë të papërshtatshme tingulli dhe teksturë tone që është pjesë integrale e një interpretimi. Për më tepër, estetika e tingullit të kitarës barok (me praninë e saj të fortë) është shumë e ndryshme nga kitarat moderne të tipit klasik, siç tregohet më poshtë.

Përdorimi i sotëm i kitarave të tipit Torres dhe post-Torres për repertorin e të gjitha periudhave shihet nganjëherë në mënyrë kritike: Kitarat moderne të stilit Torres dhe post-Torres (me freskimin dhe dizajnin e tyre) kanë një ton të trashë dhe të fortë, shumë të përshtatshëm për epokën moderne repertori. Megjithatë, ato konsiderohen se theksojnë shumë theksin themelor (në kurriz të pjesëve nëntonike) për repertorin e mëparshëm (Klasike/Romantike: Carulli, Sor, Giuliani, Mertz, ...; Barok: de Visee, ...; etj). "Andrés Segovia prezantoi kitarën spanjolle si një model të gjithanshëm për të gjitha stilet e të luajturit" deri në atë masë sa që ende sot "shumë kitaristë kanë vizion tunel të botës së kitarës, që vjen nga tradita moderne e Segovias".
parapamje| Kitara e shekullit të 19-të e bërë nga Manuel de Soto y Solares, e mbajtur nga kitaristi spanjoll Rafael Serrallet
Ndërsa instrumentet moderne klasike Torres dhe post-Torres të mbështetura nga tifozët bashkëjetuan me kitarat tradicionale të mbështetura në shkallë në fillim të shekullit të 20-të, format më të vjetra përfundimisht u zhdukën. Disa ia atribuojnë këtë popullaritet Segovias, duke e konsideruar atë "katalizatorin e ndryshimit drejt dizajnit spanjoll dhe të ashtuquajturës shkollë 'moderne' në vitet 1920 dhe më tej." Stilet e muzikës të kryera në kitarat e ngritura në shkallë po bëheshin jo të modës - dhe, për shembull, në Gjermani, më shumë muzikantë po ktheheshin drejt muzikës popullore (Schrammel-muzika dhe Contraguitar). Kjo u lokalizua në Gjermani dhe Austri dhe u bë përsëri jo mode. Nga ana tjetër, Segovia po luante koncerte në mbarë botën, duke popullarizuar kitarën klasike moderne - dhe, në vitet 1920, stilin romantik-modern spanjoll me vepra kitarë nga Moreno Torroba, de Falla, etj.

 Periudhat e stilit 

 Rilindja 
Kompozitorët e periudhës së Rilindjes që kanë shkruar për kitarë me katër pjesë përfshijnë Alonso Mudarra, Miguel de Fuenllana, Adrian Le Roy, , Guillaume de Morlaye dhe  .

 Instrumenti

Kitarë me katër kurse

 barok 
Disa kompozitorë të njohur të kitarës barok ishin Gaspar Sanz, Robert de Visée, Francesco Corbetta dhe Santiago de Murcia .

 Shembuj instrumentesh

 Kitarë barok nga Nicolas Alexandre Voboam II : Ky instrument francez ka dizajnin tipik të periudhës me pesë korse telash dyshe dhe një shpinë të sheshtë. 
 Kitarë barok që i atribuohet Matteo Sellas : Ky instrument italian ka pesë kurse dhe një shpinë të rrumbullakosur. 

 Klasike dhe romantike 
Nga afërsisht 1780-1850, kitara kishte kompozitorë dhe interpretues të shumtë, duke përfshirë:

 Filippo Gragnani (1767–1820)
 Antoine de Lhoyer (1768-1852)
 Ferdinando Carulli (1770–1841)
 Wenzel Thomas Matiegka (1773–1830)
 Francesco Molino (1774–1847)
 Fernando Sor (1778–1839)
   (  - 1850)
 Mauro Giuliani (1781–1829)
 Niccolò Paganini (1782–1840)
 Dionisio Aguado (1784–1849)
 Luigi Legnani (1790–1877)
 Matteo Carcassi (1792–1853)
 Napoléon Coste (1805–1883)
 Johann Kaspar Mertz (1806–1856)
 Giulio Regondi (1822–1872)

Hector Berlioz studioi kitarën si adoleshent; Franz Schubertzotëronte të paktën dy dhe shkroi për instrumentin; dhe Ludwig van Beethoven, pasi dëgjoi të luante Giuliani, komentoi se instrumenti ishte "një orkestër miniaturë në vetvete". Niccolò Paganini ishte gjithashtu një virtuoz dhe kompozitor i kitarës. Një herë ai shkroi: "Unë e dua kitarën për harmoninë e saj; ajo është shoqëruesi im i vazhdueshëm në të gjitha udhëtimet e mia". Ai gjithashtu tha, në një rast tjetër: "Nuk më pëlqen ky instrument, por e konsideroj thjesht si një mënyrë për të më ndihmuar të mendoj".

 Francisco Tárrega 
Francisco Tárrega, kitaristi dhe kompozitori (21 nëntor 1852 - 15 dhjetor 1909), njihet si një nga virtuozët dhe mësuesit më të mëdhenj të kitarës, i cili konsiderohet si babai i të luajturit modern të kitarës klasike. Gjatë periudhës së tij si profesor i kitarës në konservatorët e Madridit dhe Barcelonës, ai kontribuoi në shumë aspekte të teknikës moderne klasike dhe ndikoi në rëndësinë e kitarës në traditën e muzikës klasike.

 Periudha moderne 
Në fillim të viteve 1920, Andrés Segovia popullarizoi kitarën me turne dhe regjistrime të hershme fonografi. Ai bashkëpunoi ngushtë me kompozitorët Federico Moreno Torroba dhe Joaquín Turina me synimin për të zgjeruar repertorin e kitarës me muzikë të re. Turneja e Segovias në Amerikën e Jugut rigjallëroi interesin e publikut për kitarën dhe ndihmoi që muzika e kitarës e Manuel Ponce dhe Heitor Villa-Lobos të arrinte një audiencë më të gjerë. Po ashtu, kompozitorët Alexandre Tansman dhe Mario Castelnuovo-Tedesco u ngarkuan nga Segovia për të shkruar pjesë të reja për kitarë. Luiz Bonfá po ashtu ndikoi në popullarizimin e stileve muzikore braziliane si Bossa Nova e sapokrijuar, e cila u prit mirë nga audienca në SHBA.

 Historia 


 Pasqyrë e historisë së kitarës klasike 
Origjina e kitarës moderne nuk dihet me siguri. Disa besojnë se është autoktone në Evropë, ndërsa të tjerë mendojnë se është një instrument i importuar. Instrumentet e ngjashme me kitarën shfaqen në gdhendjet dhe statujat e lashta të gjetura nga qytetërimet egjiptiane, sumeriane dhe babilonase. Kjo do të thotë se instrumentet bashkëkohore iraniane si tanburi dhe setari kanë lidhje të largëta me kitarën evropiane, pasi të gjitha rrjedhin përfundimisht nga e njëjta origjinë e lashtë, por nga rrugë dhe ndikime historike shumë të ndryshme. Koha kur u bënë më shumë ndryshime në kitarë ishte në vitet 1500 deri në 1800, por gjatë mesjetës së vonë, u përdorën gitternat e quajtura "kitara", por ndërtimi dhe akordimi i tyre ishin të ndryshëm nga kitarat moderne. Kitarra latina në Spanjë kishte anët e lakuara dhe një vrimë të vetme. Kitarra morisca, e cila duket se ka pasur ndikime maure, kishte një kuti zanore ovale dhe shumë vrima zanore në tabelën e saj zanore. Nga shekulli i 15-të, një instrument me dy tela me katër korse i quajtur vihuela de mano, i cili u akordua si kitara moderne e mëvonshme, përveç në një varg dhe ndërtim të ngjashëm, u shfaq për herë të parë në Spanjë dhe u përhap në Francë dhe Itali. Në shekullin e 16-të, u shtua një varg i pestë i dyfishtë. Gjatë kësaj kohe, kompozitorët shkruanin kryesisht me shënime tabelare. Në mesin e shekullit të 16-të, ndikimet nga vihuela dhe kitara e Rilindjes u kombinuan dhe kitara barok me pesë tela u shfaq në Spanjë. Kitara barok e zëvendësoi shpejt vihuelën në popullaritet në Spanjë, Francë dhe Itali dhe lojtarët dhe kompozitorët italianë u bënë të shquar. Në fund të shekullit të 18-të, kitara me gjashtë tela u bë shpejt e njohur në kurriz të kitarave me pesë tela. Gjatë shekullit të 19-të, lutieri dhe lojtari spanjoll Antonio de Torres i dha kitarës moderne klasike formën e saj përfundimtare, me një trup të zgjeruar, një kthesë të rritur të belit, bark të holluar dhe fiksim të brendshëm të përmirësuar. Kitara klasike moderne zëvendësoi një formë më të vjetër për shoqërimin e këngës dhe vallëzimit të quajtur flamenco, dhe u krijua një version i modifikuar, i njohur si kitara flamenko.


 Kitarë e Rilindjes 
Libri i Alonso de Mudarra, "Tres Libros de Música", i botuar në Spanjë në 1546, përmban pjesët më të hershme të shkruara të njohura për një kitarë me katër kurse. Kjo "kitarë" me katër pjata ishte e njohur në Francë, Spanjë dhe Itali. Në Francë, ky instrument fitoi popullaritet në mesin e aristokratëve. Një vëllim i konsiderueshëm muzikor u botua në Paris nga vitet 1550 deri në vitet 1570: "Le Troysième Livre e Simon Gorlier ... Mis en tablature de Guiterne" u botua në 1551. Në 1551, Adrian Le Roy botoi gjithashtu "Premier Livre de Tablature de Guiterne", dhe në të njëjtin vit ai botoi gjithashtu "Instruksione të shkurtra dhe të lehta pour apprendre la tablature a bien accorder, conduire, et disposer la main sur la Guiterne". Robert Ballard, Grégoire Brayssing nga Augsburg dhe Guillaume Morlaye ( rr. 1510 – rr. 1558 ) kontribuoi ndjeshëm në repertorin e tij. "Le Premier Livre de Chansons, Gaillardes, Pavannes, Bransles, Almandes, Fantasies" i Morlaye, i cili ka një instrument me katër pjesë të ilustruar në faqen e titullit, u botua në partneritet me Michel Fedenzat. Mes muzikës të tjera, ata botuan gjashtë libra me tablatura nga lutenisti Albert de Rippe (i cili ka shumë të ngjarë të ishte mësuesi i Guillaume).

 Vihuela 
Historia e shkruar e kitarës klasike mund të gjurmohet në fillim të shekullit të 16-të me zhvillimin e vihuela në Spanjë. Ndërsa lahuta atëherë po bëhej e njohur në pjesë të tjera të Evropës, spanjollët nuk e pranuan mirë për shkak të lidhjes së saj me maurët. Në vend të kësaj, vihuela, e ngjashme me lahutën, u shfaq me dy tela të tjera që i dhanë asaj më shumë gamë dhe kompleksitet. Në formën e saj më të zhvilluar, vihuela ishte një instrument i ngjashëm me kitarën me gjashtë tela të dyfishta të bëra me zorrë, të akorduar si një kitarë klasike moderne, me përjashtim të telit të tretë, i cili akordohej gjysmë hapi më poshtë. Ky instrument ka një tingull të lartë dhe është mjaft i madh për tu mbajtur. Pak kanë mbijetuar, dhe shumica e asaj që dihet sot vijnë nga diagramet dhe pikturat.


 Kitarë barok 

 "Kitara romantike e hershme" ose "Kitara gjatë epokës së muzikës klasike" 
Kitara më e hershme e njohur që ekziston me gjashtë tela besohet të jetë ndërtuar në vitin 1779 nga Gaetano Vinaccia (1759 - pas 1831) në Napoli, Itali; megjithatë, data në etiketë është pak e paqartë. Familja e lutierëve Vinaccia është e njohur për kontributin e tyre në zhvillimin e mandolinës. Kjo kitarë është ekzaminuar dhe nuk tregon shenja treguese të modifikimeve nga një kitarë me dy kurs. Autenticiteti i kitarave që supozohet të jenë prodhuar para viteve 1790 shpesh është në pikëpyetje. Kjo gjithashtu korrespondon me kohën kur u shfaq metoda me 6 tela e Moretti, në vitin 1792.


 Kitarë klasike moderne 
parapamje|236x236px| Kitaristi dhe kompozitori i shquar klasik paraguaian Agustín Barrios
Kitara moderne klasike u zhvillua në shekullin e 19-të nga lutierët si Antonio de Torres Jurado, Ignacio Fleta, Hermann Hauser Sr. dhe Robert Bouchet. Instrumente të mëhershme të ngjashme përfshijnë vihuela spanjolle dhe gittern të shekullit të 15-të dhe 16-të. Këto instrumente evoluuan në kitarën barok të shekullit të 17-të dhe të 18-të, dhe nga mesi i shekullit të 19-të, në format e hershme të kitarës klasike moderne.

 Teknika 
Stili i gishtave përdoret me zjarr në kitarën klasike moderne. Gishti i madh tradicionalisht këput notën rrënjësore, ndërsa gishtat e tjerë kumbojnë melodinë dhe pjesët shoqëruese. Teknika e kitarës klasike shpesh përfshin përdorimin e thonjve të dorës së djathtë për të këputur notat. Lojtarë të shquar në këtë stil janë: Francisco Tárrega, Emilio Pujol, Andrés Segovia, Julian Bream, Agustín Barrios dhe John Williams (kitarist).

 Performanca 
parapamje| Kënga popullore (domeni publik): Romance spanjolle.
Kitara klasike moderne luhet zakonisht në një pozicion ulur, me instrumentin që mbështetet në prehrin e majtë dhe këmbën e majtë të vendosur në një stol këmbësh. Nëse nuk përdoret stoli i këmbëve, mund të vendoset një mbështetëse për kitarë midis kitarës dhe prehrit të majtë. Mbështetja zakonisht ngjitet në anën e instrumentit me gota thithëse. Natyrisht, ka përjashtime, me disa interpretues që zgjedhin ta mbajnë instrumentin në një mënyrë tjetër.

Përmbajtja e kitarës klasike moderne zakonisht luhet në një pozicion ulur, me instrumentin që mbështetet në prehrin e majtë dhe këmbën e majtë të vendosur në një stol këmbësh. Në rast se nuk përdoret stoli i këmbëve, një mbështetëse për kitarë mund të vendoset midis kitarës dhe prehrit të majtë. Mbështetja zakonisht ngjitet në anën e instrumentit me gota thithëse. Natyrisht, ka përjashtime, me disa interpretues që zgjedhin të mbajnë instrumentin në një mënyrë tjetër.

 Bibliografi 

 Kitara dhe muzika e saj (Nga Rilindja në Epokën Klasike) (2007) nga James Tyler, Paul Sparks. ISBN 0-19-921477-8
 Studimet e Kembrixhit në praktikën e performancës (nr. 6): Performanca në lahutë, kitarë dhe Vihuela (2005) redaktuar nga Victor Anand Coelho. ISBN 0-521-45528-6
 Kitara: Nga Rilindja deri në Ditën e sotme nga Harvey Turnbull; botuar nga Bold Strummer, 1991. ISBN 0-933224-57-5
 Kitara ; nga Sinier de Ridder; botuar nga Edizioni Il Salabue; 
 La Chitarra, Quattro secoli di Capolavori (Kitara: Katër shekuj kryevepra) nga Giovanni Accornero, Ivan Epicoco, Eraldo Guerci; botuar nga Edizioni Il Salabue
 Rosa sonora – Esposizione di chitarre XVII – XX secolo nga Giovanni Accornero; botuar nga Edizioni Il Salabue
 Lirë-kitarë. Étoile charmante, midis shekullit të 18 dhe 19 nga Eleonora Vulpiani
 Summerfield, Maurice, Kitara Klasike: Evolucioni i saj, Lojtarët dhe Personalitetet që nga viti 1800 – Edicioni i 5-të, Blaydon : Ashley Mark Publishing Company, 2002.
 Të ndryshme, Revista Kitare Klasike, khoá học guitar Blaydon : Ashley Mark Publishing Company, botim mujor i botuar për herë të parë në 1982.
 Wade, Graham, Traditat e kitarës klasike, Londër : Calder, 1980.
 Antoni Piza: Francesc Guerau i el seu temps (Palma de Mallorca: Govern de les Illes Balears, Conselleria d'Educació i Cultura, Direcció General de Cultura, Institut d'Estudis Baleàrics, 2000) 

 Referime 

 Linqe te jashtme 

 Ese tematike: Kitara Jayson Kerr Dobney, Wendy Powers (Muzeu Metropolitan i Artit)
 Kitarë klasike dhe stil gishti
 Biblioteka e kitarës klasike Një bibliotekë e gjallë me fletë muzikore për kitarë, e cila mund të shërbejë në përmbushjen e nevojave të ndryshme mësimore dhe kërkimore.
Kategoria:Shpikje spanjolle
Kategoria:Vegla kordofone