Titanoboa

Titanoboa (fjalë-për-fjalë: bolla titanike) është një gjini e zhdukur e boidëve gjigantë, familje që përfshin të gjithë bollat dhe anakondat, gjarpër që jetoi në atë që tani është La Guajira në Kolumbinë verilindore gjatë intervaleve të mesme dhe të vona të Paleocenit. Titanoboa u zbulua për herë të parë në vitet 2000 nga studentë nga Universiteti i Floridës dhe Instituti i Kërkimeve Tropikale Smithsonian, duke rikuperuar mbi 186 fosile të Titanoboas nga vendi. Ai nuk u emërua deri në vitin 2009 në revistën Nature, duke u quajtur Titanoboa cerrejonensis, gjarpri më i madh i gjetur ndonjëherë. Fillimisht njihej nga rruazat dhe brinjët thjesht kraharore, por ekspeditat e mëvonshme mblodhën pjesë të kafkës dhe dhëmbëve. Titanoboa është në nënfamiljen Boinae, duke qenë më i lidhur me kockat e tjera ekzistuese nga Madagaskari dhe Paqësori.

Ata mund të rriten deri në 12.8 m, ndoshta edhe 14.3 m të gjata dhe të arrijnë një masë trupore prej 730-1.135 kg. Zbulimi i Titanoboa cerrejonensis bëri që ai të zëvendësonte mbajtësin e mëparshëm të rekordeve, Gigantophis garstini, i cili njihet nga Eoceni i Egjiptit. Ky gjarpër evoluoi pas zhdukjes së të gjithë dinosaurëve jo-zogj, duke qenë një nga zvarranikët më të mëdhenj që u zhvillua pas ngjarjes së Zhdukjes Kretake-Paleogjen. Rruazat e saj janë shumë të forta dhe të gjera, me një formë pesëkëndëshi në pamjen e përparme, si në anëtarët e tjerë të Boinae. Edhe pse fillimisht mendohej se ishte një grabitqar kulminant, zbulimi i kockave të kafkës zbuloi se ishte më se e mundshme e specializuar në gjuajtjen e peshqve.

 Shiko edhe 

 Bolla
 Megalodoni

 Referime 

Kategoria:Boinae
Kategoria:Gjarpërinj
Kategoria:Zhdukje
Kategoria:Grabitqarë kulminant
Kategoria:Gjarpërinj parahistorikë