Filmi i shkurtër

Film i shkurtër, njohur edhe si film i metrazhit të shkurtër, është çdo film që është aq i shkurtër në kohëzgjatje për të mos u konsideruar një film artistik. Akademia e Arteve dhe Shkencave të Filmit e përkufizon një film të shkurtër si "një film origjinal që ka një kohëzgjatje prej 40 minutash ose më pak, duke përfshirë të gjitha kreditet". Në Shtetet e Bashkuara, filmat e shkurtër në përgjithësi quheshin subjekte të shkurtra nga vitet 1920 deri në vitet 1970 kur kufizoheshin në dy bobina 35 mm ose më pak, dhe filma artistikë për një film me tre ose katër bobina. "Short" ishte një shkurtesë për secilin term.

Termi gjithnjë e më i rrallë i industrisë "subjekt i shkurtër" mbart më shumë një supozim se filmi shfaqet si pjesë e një prezantimi së bashku me një film artistik. Filmat me metrazh të shkurtër shpesh shfaqen në festivale vendore, kombëtare ose ndërkombëtare të filmit dhe bëhen nga kineastë të pavarur ose me buxhet të ulët ose pa buxhet fare. Ato zakonisht financohen nga grante filmash, organizata jofitimprurëse, sponsorë ose fonde personale. Filmat e shkurtër përdoren përgjithësisht për përvojën e industrisë dhe si një platformë për të shfaqur talentin për të siguruar financim për projektet e ardhshme nga investitorë privatë, një kompani prodhimi ose studio filmike. Ato gjithashtu mund të publikohen me filma artistikë, dhe gjithashtu mund të përfshihen si veçori bonus në disa publikime të videove në shtëpi.

 Historia 
Të gjithë filmat në fillimet e kinemasë ishin shumë të shkurtër, ndonjëherë vetëm një minutë ose më pak. Deri në vitet 1910 kur filmat filluan të zgjasin më shumë se rreth dhjetë minuta. Seti i parë i filmave u prezantua në 1894 dhe ishte përmes pajisjes së Thomas Edisonit të quajtur "kinetoskop". Është bërë vetëm për shikim individual. Filmat me metrazh të shkurtër komedi u prodhuan në një numër të madh krahasuar me filma të gjatë si ai i D. W. Griffith, 1915, The Birth of a Nation. Nga vitet 1920, një biletë bleu një program të larmishëm, duke përfshirë një film kryesor dhe disa vepra mbështetëse nga kategori të tilla si filmi dytësor, komedia e shkurtër, film vizatimor 4–11 minuta, filma eksplorues dhe filma lajmesh.

Komeditë e shkurtra ishin veçanërisht të zakonshme dhe zakonisht vinin në një serial ose seri (siç janë filmat Our Gang, ose daljet e shumta të personazhit Little Tramp të Charlie Chaplinit).

Filmat e animuar erdhën kryesisht si subjekte të shkurtra. Pothuajse të gjitha kompanitë kryesore të prodhimit të filmit kishin njësi të caktuara për të zhvilluar dhe prodhuar filma të shkurtër, dhe shumë kompani, veçanërisht në epokën e tingullit të heshtur dhe shumë të hershme, prodhonin kryesisht ose vetëm subjekte të shkurtra.

Në vitet 1930, sistemi i shpërndarjes ndryshoi në shumë vende, për shkak të Depresionit të Madh. Në vend që pronari i kinemasë të mblidhte një program sipas zgjedhjes së tyre, studiot shitën një paketë të përqendruar në një element kryesor dhe mbështetës, një film vizatimor dhe pak gjëra të tjera. Me rritjen e funksionit të dyfishtë, pantallonat e shkurtra me dy rrotulla ranë në rënie si kategori tregtare. Hal Roach, për shembull, i zhvendosi Laurel dhe Hardy me kohë të plotë në filma artistikë pas vitit 1935 dhe përgjysmoi filmat e tij të njohur të Bandës Tonë në një rrotull. Nga vitet 1940, ai ishte larguar krejtësisht nga filmat e shkurtër (edhe pse Metro-Goldwyn-Mayer vazhdoi me filmat e shkurtër të Bandës "Our" deri në vitin 1944).

Filmat e mëvonshëm të shkurtër përfshijnë filmat Joe McDoakes të George O'Hanlon dhe punën e animuar të studiove si Walt Disney Productions dhe Warner Bros. Cartoons. Nga mesi i viteve 1950, me ngritjen e televizionit, filmi i shkurtër komercial live-action ishte pothuajse i vdekur, puna e The Three Stooges ishte seria e fundit e madhe me 2-bobinëshe, duke përfunduar në 1959. Filmat me metrazh të shkurtër ishin bërë medium për punën studentore, të pavarur dhe të specializuar.

Filmat e shkurtër të animuar patën një jetë më të gjatë, pjesërisht për shkak të zbatimit të teknikave të animacionit të kufizuar me kosto më të ulët dhe rritjes së animacioneve televizive, të cilat lejuan që filmat e shkurtër të kishin si shfaqje teatrale, ashtu edhe një jetë të përtejme. Warner Bros., një nga më produktivët e epokës së artë, iu nënshtrua disa riorganizimeve në vitet 1960 përpara se të dilte nga biznesi i filmit të shkurtër në vitin 1969 (deri në këtë pikë filmat e shkurtër kishin qenë në repriza televizive për vite me radhë). MGM vazhdoi Tom dhe Jerry-n (së pari me një seri filmash të shkurtër të Evropës Lindore nga Gene Deitch që u pritën mjaft keq, më pas një radhë e filmave më të pëlqyer nga studenti i Warner Bros., Chuck Jones) deri në 1967, dhe Woody Woodpecker zgjati deri në 1972; ekipi krijues pas filmave vizatimorë të viteve 1940 dhe 1950 të MGM formoi Hanna-Barbera Productions në 1957, duke u fokusuar kryesisht në televizion. The Pink Panther ishte seria e fundit e rregullt e shkurtër e filmave vizatimorë teatrale, që filloi në vitin 1964 (dhe kështu kishte kaluar gjithë ekzistencën e saj në epokën e animacionit të kufizuar) dhe përfundoi në 1980. Deri në vitet 1960, tregu për filmat e shkurtër të animuar ishte zhvendosur kryesisht në televizion, me shfaqjet e shkurtra ekzistuese teatrale që po i bashkoheshin televizionit.

 Shih edhe 
 Filmi
 Albfilm
 DokuFest
 Kosovafilmi
 Film artistik
 Video muzikore
 Festivali Ndërkombëtar i Filmit në Prishtinë

 Lidhjet e jashtme 

 British Film Institute: "Writing Short Films" by Phil Parker screenonline, website of the British Film Institute

 Referime 

Kategoria:Prodhim filmi