Paul Morphy

Paul Charles Morphy (22 qershor 1837 - 10 korrik 1884) ishte një shahist amerikan. Gjatë karrierës së tij të shkurtër në fund të viteve 1850, Morphy u njoh si mjeshtri më i madh i shahut në botë.

Një gjeni, Morphy doli në skenën e shahut më 1857 duke fituar bindshëm Kongresin e Parë Amerikan të Shahut, duke fituar çdo ndeshje me një diferencë të madhe. Më pas ai udhëtoi në Evropë, duke banuar për një kohë në Angli dhe Francë, ndërsa sfidonte lojtarët më të mirë të kontinentit. Ai luajti ndeshje me shumicën e lojtarëve kryesorë anglezë dhe francezë, si dhe gjermanin Adolf Anderssen—përsëri duke i fituar të gjitha ndeshjet me diferencë të madhe. Në vitin 1859, Morphy u kthye në Shtetet e Bashkuara, përpara se të braktiste përfundimisht shahun konkurrues dhe të largohej nga opinioni publik.

Për shkak të largimit të tij të hershëm nga loja, pavarësisht talentit të tij të paprecedentë, Morphy është quajtur "Krenaria dhe pikëllimi i shahut". Ky emër shpesh i është atribuar Sherifit Walter Cook Spens, redaktor i shahut i Glasgow Weekly Herald, por është e paqartë kur u shfaq për herë të parë në shtyp.

Biografia
Jeta e hershme
Morphy lindi në New Orleans në një familje të pasur të shquar. Babai i tij Alonzo Morphy, me prejardhje spanjolle dhe irlandeze, ishte avokat. Më vonë ai shërbeu si ligjvënës i shtetit të Luizianës, Prokuror i Përgjithshëm dhe gjyqtar i Gjykatës së Lartë të Shtetit të Luizianës. Nëna e Morfit, Louise Thérèse Felicitie Thelcide Le Carpentier, ishte një grua e talentuar muzikore nga një familje e shquar kreole franceze. Paul u rrit në një atmosferë civilizimi të kultivuar e të butë, ku shahu dhe muzika ishin pikat kryesore kryesore të një mbledhjeje të së dielës në shtëpi.

Burimet ndryshojnë rreth asaj se kur dhe si Morphy mësoi se si të luante shah. Sipas xhaxhait të tij, Ernest Morphy, askush nuk e mësoi zyrtarisht Morfin e ri se si të luante shah; përkundrazi, ai thjesht mësoi duke parë të tjerët duke luajtur. Pasi vuri re se Ernesti dhe Alonzo braktisnin atë që kishte qenë një lojë e gjatë, duke pranuar se ishte një barazim - Paul foli, duke deklaruar se Ernesti duhej të kishte fituar. Kjo i habiti dy burrat, të cilët nuk e kishin kuptuar se Paul i dinte rregullat e lojës, e lëre më ndonjë nocion strategjie. Ata u befasuan edhe më shumë kur Pauli provoi pretendimin e tij duke rivendosur figurat dhe duke demonstruar fitoren që xhaxhai i tij kishte humbur. Megjithatë, Edge e hedh poshtë këtë anekdotë si apokrife. Në vitin 1845, Ernesti veproi si i dyti për Eugène Rousseau në ndeshjen e tij kundër Charles H. Stanley, dhe mori me vete Paulin e ri.

Fitoret e fëmijërisë
Në vitin 1846, nëntë vjeçari Morphy konsiderohej një nga lojtarët më të mirë në New Orleans. Atë vit, gjenerali Winfield Scott vizitoi qytetin ndërsa ishte në rrugën e tij për në luftë me Meksikën. Ai i informoi nikoqirët e tij se donte të kalonte një mbrëmje duke luajtur shah kundër një kundërshtari të fortë vendas. Ndërsa ai luante vetëm rrallë, Scott pëlqente shahun dhe e konsideronte veten si një lojtar të frikshëm. Marrëveshjet u bënë dhe pas darkës u organizua një lojë. Kur Morphy u soll, Scott fillimisht u ofendua që një fëmijë i ofrohej si kundërshtar, duke besuar se po talleshin. Megjithatë, pasi u sigurua se dëshirat e tij ishin respektuar me përpikëri dhe se Morphy ishte një gjeni shahu që do të provonte aftësitë e tij, Scott pranoi të luante. Morphy e mposhti lehtësisht Scott në të dyja ndeshjet që luajtën, duke i dhënë fund ndeshjes së dytë duke shpallur një mat të detyruar pas vetëm gjashtë lëvizjeve.

Gjatë 1848 dhe 1849, Morphy konkurroi kundër lojtarëve kryesorë në New Orleans. Ai luajti të paktën pesëdhjetë ndeshje kundër Eugène Rousseau, i konsideruar si kundërshtari më i fortë i Morphy gjatë kësaj epoke, dhe humbi më së shumti pesë. Në vitin 1850, mjeshtri hungarez i shahut Johann Löwenthal vizitoi New Orleans. Löwenthal, një refugjat i revolucionit hungarez të vitit 1848, kishte vizituar qytete të ndryshme amerikane dhe kishte garuar me sukses kundër lojtarëve më të mirë vendas. Ai pranoi një ftesë në shtëpinë e gjykatësit Morphy për të luajtur kundër Paulit, tani dymbëdhjetë vjeç. Löwenthal shpejt e kuptoi se po përballej me një kundërshtar të frikshëm: sa herë që Morphy bënte një lëvizje të mirë, vetullat e Löwenthal ngriheshin lart në një mënyrë të përshkruar nga Ernest Morphy si "comique". Löwenthal luajti tre ndeshje kundër Morphy gjatë qëndrimit të tij në New Orleans, me burime që e regjistrojnë atë ose duke pasur dy humbje dhe një barazim, ose si duke humbur të tre ndeshjet.

Shkollimi dhe Kongresi i Parë Amerikan i Shahut
parapamje|upright=0.8|majtas|Morphy më 1857, studio e Mathew Brady
Duke filluar nga viti 1850, Morphy luajti relativisht pak shah për disa vite, duke u fokusuar në edukimin e tij. I zellshëm në studimet e tij, ai mori një diplomë bachelor më 1854 nga Spring Hill College në Mobile, Alabama, me tezën e tij të diplomimit që detajonte atë që ai shihte si kufijtë e ngushtë logjikë për justifikimet për luftën dhe shkëputjen nga shtetet jugore. Ai vazhdoi të kalonte një vit shtesë në kampus duke studiuar matematikë dhe filozofi, dhe në maj 1855 iu dha një diplomë master me nderimet më të larta.

Morphy vazhdoi të studionte drejtësi në Universitetin e Luizianës (tani Universiteti Tulane), duke marrë një diplomë LL.B. më 7 prill 1857. Është pohuar se Morphy mësoi përmendësh Kodin Civil të Luizianës gjatë rrjedhës së studimeve të tij.Edward Winter, Memory Feats of Chess Masters, Chess Notes 2764 & 2886

Jo ende moshën e nevojshme për të praktikuar drejtësinë, Morphy e gjeti veten me kohë të lirë pas diplomimit. Atë vit, ai mori një ftesë për të marrë pjesë në Kongresin e Parë Amerikan të Shahut, që do të mbahej nga 6 tetori deri më 10 nëntor 1857 në Nju Jork. Morphy fillimisht nuk pranoi, por më vonë ndryshoi mendje me nxitjen e Alexander Beaufort Meek, një gjykatës dhe mik i ngushtë i familjes. Ngjarja kryesore e Kongresit ishte një turne me nokaut me 16 lojtarë, me çdo raund të përbërë nga ndeshje të shkurtra me shumë lojëra të kontestuara nga kundërshtarët. Në garë ishte edhe mjeshtri i fortë gjerman i shahut Louis Paulsen, i cili tashmë ishte i vetëdijshëm për talentin e Morphy dhe tha hapur paraprakisht se ai do të ishte fituesi i turneut. Për më tepër, ndërsa konkursi ishte duke u zhvilluar, Paulsen deklaroi vazhdimisht se nëse Morphy do të vizitonte Evropën, ai mund të provonte statusin e tij si lojtari më i madh i gjallë i lojës. Siç parashikohej nga Paulsen, Morphy mposhti James Thompson në raundin e parë, mikun e tij të familjes Meek në çerek-finale, mjeshtrin gjerman Theodor Lichtenhein në gjysmëfinale, dhe në fund vetë Paulsen në finale, për të fituar çmimin e madh të turneut.

Pas fitores së tij, Morphy u përshëndet menjëherë si kampioni i shahut i Shteteve të Bashkuara, por ai u duk se ishte i paprekur nga fama e tij e papritur. Sipas botimit të dhjetorit 1857 të Chess Monthly, "disponimi i tij gjenial, modestia e tij e paprekur dhe mirësjellja e tij zotëri e kanë bërë atë të dashur për të gjithë të njohurit e tij." Ndërsa qëndroi në Nju Jork gjatë vjeshtës së 1857, Morphy luajti 261 lojëra, të dyja me dhe pa shanse. Në ndeshjet e rregullta, rekordi i përgjithshëm i Morphy ishte 87 fitore, 8 barazime dhe 5 humbje. gives 85 wins, 4 losses, and 8 draws.

Gjithashtu më 1857, Morphy themeloi Klubin e Shahut të New Orleans, duke u bërë presidenti i tij i parë. Në fillim të vitit pasardhës, ai u rekrutua nga Daniel Fiske për të shërbyer si bashkë-redaktor i botimit të tij Chess Monthly, një pozicion që ai e mbajti deri në fund të 1860.

Evropë
Deri në këtë kohë, Morphy nuk ishte shumë i njohur ose i vlerësuar në Evropë. Pavarësisht dominimit të tij në skenën amerikane të shahut, cilësia e kundërshtarëve të tij ishte relativisht e ulët në krahasim me Evropën, ku jetonin shumica e shahistëve më të mirë. Mendimi evropian ishte se ata nuk duhet të bënin udhëtimin për në Shtetet e Bashkuara për të luajtur një lojtar të ri dhe relativisht të panjohur, veçanërisht pasi Shtetet e Bashkuara kishin pak lojtarë të tjerë cilësorë për ta bërë një udhëtim të tillë të vlefshëm.

Morphy u kthye në qytetin e tij të lindjes pa asnjë veprim të mëtejshëm. Klubi i shahut i New Orleans vendosi që një sfidë e drejtpërdrejtë duhet t'i bëhet kampionit evropian Howard Staunton.

Staunton bëri një përgjigje zyrtare përmes The Illustrated London News, duke deklaruar se nuk ishte e mundur për të të udhëtonte në Shtetet e Bashkuara dhe se Morphy duhet të vinte në Evropë nëse dëshiron ta sfidojë atë dhe shahistët e tjerë evropianë.

parapamje|upright=0.80|djathtas|Morphy më 1859
Përfundimisht, Morphy shkoi në Evropë për të luajtur Staunton dhe të mëdhenjtë e tjerë të shahut. Morphy bëri përpjekje të shumta për të vendosur një ndeshje me Staunton, por asnjë nuk arriti. Staunton u kritikua më vonë për shmangien e një ndeshjeje me Morphy, megjithëse kulmi i tij si lojtar kishte qenë në vitet 1840 dhe ai u konsiderua i kaluar në krye të tij nga fundi i viteve 1850. Staunton dihet se ishte duke punuar në botimin e tij të veprave të plota të Shekspirit në atë kohë, por ai gjithashtu konkurroi në një turne shahu gjatë vizitës së Morphy. Staunton më vonë fajësoi Morfin për dështimin për të pasur një ndeshje, duke sugjeruar ndër të tjera se Morfit i mungonin fondet e nevojshme për aksionet e ndeshjes - një tarifë shumë e pamundur duke pasur parasysh popullaritetin e Morphy. Morphy gjithashtu mbeti me vendosmëri kundër të luajturit shah për para, siç thuhet për shkak të presionit të familjes.

Duke kërkuar kundërshtarë të rinj, Morphy kaloi Kanalin Anglez për në Francë. Në Café de la Régence të Parisit, qendra e shahut francez, Morphy mposhti plotësisht profesionistin e shahut, Daniel Harrwitz. Ndërsa ishte atje, ai gjithashtu mundi tetë kundërshtarë në ekspozita të njëkohshme me sy të lidhur.

Në Paris, Morphy vuante nga një periudhë gastroenteritis. Në përputhje me urtësinë mjekësore të asaj kohe, ai u trajtua me shushunja, duke rezultuar në humbjen e një sasie të konsiderueshme gjaku. Edhe pse shumë i dobët për t'u ngritur pa ndihmë, Morphy insistoi të vazhdonte një ndeshje kundër mjeshtrit gjerman Adolf Anderssen, i konsideruar nga shumë si lojtari kryesor i Evropës. Ndeshja midis Morphy dhe Anderssen u zhvillua midis 20 dhjetorit 1858 dhe 28 dhjetorit 1858, kur Morphy ishte ende vetëm 21 vjeç. Pavarësisht sëmundjes së tij, Morphy triumfoi lehtësisht, duke fituar shtatë ndërsa humbi dy, me dy barazime. Kur u pyet për humbjen e tij, Anderssen pretendoi se ishte jashtë praktikës, por gjithashtu pranoi se Morphy ishte në çdo rast lojtari më i fortë dhe se ai ishte i mundur mjaft. Anderssen gjithashtu dëshmoi se sipas mendimit të tij, Morphy ishte lojtari më i fortë që ka luajtur ndonjëherë këtë lojë, madje edhe më i fortë se kampioni i famshëm francez La Bourdonnais.

Morphy dha ekspozita të shumta të njëkohshme si në Angli ashtu edhe në Francë, ndonjëherë me sy të lidhur, në të cilat ai luante rregullisht dhe mundi tetë kundërshtarë në të njëjtën kohë.

Tërheqja nga shahu dhe jeta e mëvonshme
Pasi u kthye në shtëpi në 1859, Morphy synonte të fillonte një karrierë në drejtësi. Ai nuk pushoi menjëherë së luajturi shah serioz; në një vizitë në Kubë në 1864, ai luajti një sërë lojërash me lojtarët kryesorë të atij vendi, duke përfshirë Celso Golmayo, kampionin, të gjitha në mosmarrëveshje të një kalorësi. Për pjesën tjetër të jetës së tij, Morphy nuk do të konkurronte në një turne tjetër apo ndeshje serioze pa shanse, një kusht që ai do ta theksonte vazhdimisht.

Morphy ishte vonë për të filluar karrierën e tij si avokat, duke mos e bërë këtë në kohën kur shpërtheu Lufta Civile Amerikane më 1861. Vëllai i tij Edward ishte bashkuar me ushtrinë e Konfederatës në fillim të luftës, ndërsa nëna e tij dhe motrat kishin emigruar në Paris.Thomas Eichorn, Karsten Müller and Rainier Knaak, Paul Morphy: Genius and Myth, 2003 ChessBase, Hamburg Nuk dihet shumë për shërbimin e Luftës Civile të Morfit; David Lawson citon raportet bashkëkohore se Morphy kishte qenë për një kohë të shkurtër në stafin e Pierre Beauregard, si dhe ishte parë në Betejën e Parë të Manassas. Lawson rrëfen gjithashtu një kujtim nga një banor i Richmondit në 1861 që e përshkruan Morphy si "një oficer në stafin e Beauregard". Burime të tjera tregojnë se Beauregard e konsideronte Morphy të pakualifikuar, por se ai me të vërtetë kishte aplikuar për një pozicion stafi. Gjatë luftës, ai kaloi kohë si në New Orleans ashtu edhe jashtë saj, duke kaluar kohë në Havana (1862, 1864)Andrés Clemente Vázquez, La odisea de Pablo Morphy en La Habana, La Propaganda Literaria, Habana 1893. dhe Paris (1863).

Pas luftës, Morphy mbeti i paaftë për të ndërtuar një praktikë të suksesshme juridike. Sipas të dhënave, Morphy u përpoq të paktën tre herë për të hapur dhe reklamuar një zyrë avokatie, me çdo përpjekje që përfundimisht u braktis. Është spekuluar se personaliteti i tij i famshëm si shahist ka punuar kundër tij, duke lënë në hije praktikën e tij në përpjekje. I siguruar financiarisht falë pasurisë së familjes së tij, Morphy në thelb e kaloi pjesën tjetër të jetës së tij në përtaci. Kur u kërkua nga admiruesit që të kthehej në garat e shahut, ai refuzoi. Në vitin 1883, Morphy u takua me Wilhelm Steinitz në rrugë ndërsa Steinitz po vizitonte New Orleans, por nuk pranoi të diskutonte shahun me të.

Në përputhje me ndjenjën mbizotëruese të kohës, Morphy e vlerësonte shahun vetëm si një aktivitet amator, duke e konsideruar lojën të padenjë për t'u ndjekur si një profesion serioz.

Duke filluar rreth vitit 1875, Morphy tregoi shenja të një kompleksi persekutimi; ka paditur kunatin p.sh dhe ka tentuar të provokojë një duel me një shok. Miku i tij më i mirë Charles Maurian vuri në dukje në disa letra se Morphy ishte "i çmendur" dhe "jo i duhur mendërisht". Në 1875, nëna, vëllai dhe një mik i tij u përpoqën ta pranonin në një sanitar katolik, por Morfi ishte aq mirë në gjendje të argumentonte për të drejtat dhe shëndetin e tij saqë e larguan.

Vdekja
Pasditen e 10 korrikut 1884, Morphy u gjet i vdekur në vaskën e tij në New Orleans në moshën 47-vjeçare. Sipas autopsisë, Morphy kishte pësuar një goditje të shkaktuar nga hyrja në ujë të ftohtë pas një shëtitje të gjatë në vapën e mesditës. Një katolik i përjetshëm, Morphy u varros në varrin familjar në Saint Louis Cemetery No. 1, New Orleans, Louisiana.

Stili i lojës
Me figurat e bardha, Morphy zgjodhi 1.e4 me përjashtim të disa ndeshjeve të luajtura në mosmarrëveshje. Ai favorizonte lojëra të tilla si Gambiti i Mbretit dhe Evans Gambit. Me figurat e zeza, Morphy zakonisht përgjigjej 1.e4 me 1...e5. Në Lojën Spanjolle, Mbrojtja e Morfit (1.e4 e5 2.Nf3 Nc6 3.Bb5 a6), përgjigja më e popullarizuar për Black, është emëruar për të. Kur luajti kundër 1.d4 si Zi, ai favorizoi Mbrojtjen Holandeze (1...f5), por gjithashtu provoi Queen's Gambit Declined. Në shënimet e tij për lojërat e ndeshjeve të shahut La Bourdonnais – McDonnell ai kritikoi Mbrojtjen Siçiliane (1.e4 c5) dhe Gambitin e Mbretëreshës (1.d4 d5 2.c4); I vetmi shembull i regjistruar i Morphy që luante Mbrojtjen Siçiliane si Zi ishte gjatë një loje kundër Löwenthal në vitin 1858. Sipas Garry Kasparov:

Morphy iu afrua lojës më seriozisht se edhe bashkëkohësit e tij më të fortë. Siç vuri në dukje Anderssen,

Ndërsa Morphy përgjithësisht luante shpejt, ai "dinte gjithashtu të ishte i ngadalshëm, si në disa nga ndeshjet e tij me Anderssen". Morphy luajti para ardhjes së kontrolleve të kohës dhe ndonjëherë përballej me kundërshtarë që luanin shumë ngadalë. Gjatë ndeshjes së dytë të ndeshjes së tyre në finalet e Kongresit të Parë Amerikan të Shahut, Paulsenit iu deshën njëmbëdhjetë orë për lëvizjet e tij.

Löwenthal dhe Anderssen të dy më vonë vunë në dukje se Morphy ishte shumë i vështirë për t'u mposhtur, pasi ai dinte të mbrohej mirë dhe do të barazonte ose madje do të fitonte ndeshje pavarësisht se hynte në pozicione të këqija. Në të njëjtën kohë, ai ishte vdekjeprurës kur iu dha një pozicion premtues. Anderssen e komentoi veçanërisht këtë, duke thënë se, pas një lëvizjeje të keqe kundër Morphy, dikush mund të jepte edhe dorëheqjen. Duke shpjeguar rekordin e tij të dobët përballë Morfit, Anderssen tha "[Morphy] fiton ndeshjet e tij në Shtatëmbëdhjetë lëvizje, dhe unë në Shtatëdhjetë. Por kjo është krejtësisht e natyrshme".

Trashëgimia
Garry Kasparov pohoi se merita historike e Morphy qëndron në realizimin e tij të rëndësisë së tre parimeve që do të ishin jetike në analizën e mëvonshme të lojës: zhvillimi i shpejtë, dominimi i qendrës dhe krijimi i skedarëve të hapur. Këto parime do të formuloheshin vetëm në veprën teorike të Wilhelm Steinitz një çerek shekulli më vonë. Kasparov pohoi se Morphy mund të konsiderohet si "paraardhësi i shahut modern" dhe "dallëndëndyshja e parë - prototipi i mjeshtrit të fortë të shekullit të 20-të". Kampionët e botës Kasparov, Viswanathan Anand, and Max Euwe kanë deklaruar se loja e Morphy ishte shumë përpara kohës së saj. Euwe për më tepër e përshkroi Morphy si "një gjeni shahu në kuptimin më të plotë të fjalës".

Bobby Fischer e renditi Morphy në mesin e dhjetë shahistëve më të mëdhenj të të gjitha kohërave, dhe e përshkroi atë si "ndoshta lojtari më i saktë që ka jetuar ndonjëherë". He noted that "Morphy [...] had enormous talent", Ai vuri në dukje se "Morphy [...] kishte talent të madh",[86] dhe deklaroi se ai kishte talentin për të mposhtur lojtarët më të mirë të çdo epoke. Reuben Fine nuk u pajtua me vlerësimin e Fischer: "Lavdëruesit e [Morphy] vazhduan të nxisnin se ai ishte gjeniu më i shkëlqyer që ishte shfaqur ndonjëherë. [...] Por nëse i shqyrtojmë rekordet dhe lojërat e Morphy në mënyrë kritike, nuk mund të justifikojmë një ekstravagancë të tillë. Dhe ne jemi të detyruar të flasim për të si miti i Morfit [...] Ai ishte aq shumë përpara rivalëve të tij sa që është e vështirë të gjesh shembuj vërtet të shquar të aftësisë së tij... Edhe nëse miti është shkatërruar, Morphy mbetet një nga gjigantët e historisë së shahut.”

Morphy përmendet në romanin e Walter Tevis të vitit 1983, The Queen's Gambit, si dhe në përshtatjen e miniserisë të vitit 2020 të prodhuar nga Netflix, si lojtari i preferuar i Beth Harmon, një mrekulli shahu dhe protagonist i romanit.

Shënime

Referime

  The only English-language book-length biography of Morphy, correcting numerous historical errors that have cropped up.
  Includes an annotated bibliography of books and articles published since Lawson's original edition. Omits the sixty game scores in Part II of Lawson's original edition.
  Edge was a newspaperman who attached himself to Morphy during his stay in England and France. Edge accompanied Morphy everywhere, at times even acting as his unofficial butler and servant. Much that is known about Morphy is owed directly to Edge, including records of many of Morphy's games. The book also contains information regarding the First American Chess Congress and the history of English chess clubs in and before Morphy's time.
  A detailed account of the First American Chess Congress, as well as the related history of chess in antebellum America, and Morphy's participation therein.
  Features annotations collected from previous commentators, as well as additions by Sergeant. Includes all of Morphy's games from matches, tournaments, and exhibitions, as well as most of his casual and odds games. Includes a short biography.
  Paperback reprint of Sergeant's original book, with an introduction by Fred Reinfeld.



Lidhje të jashtme
Paul Morphy profili dhe lojërat në Chessgames.com

Kategoria:Lindje 1837
Kategoria:Vdekje 1884
Kategoria:Avokatë amerikanë të shekullit të 19-të
Kategoria:Shahistë të shekullit të 19-të
Kategoria:Shahistë amerikanë
Kategoria:Amerikanë me prejardhje franceze
Kategoria:Amerikanë me prejardhje irlandeze
Kategoria:Amerikanë me prejardhje spanjolle
Kategoria:Katolikë romakë amerikanë