Të gjithë personat janë fiktivë (mohim)

Një mohim "të gjithë personat fiktivë" në një vepër të medias thotë se personat e portretizuar në të nuk bazohen në njerëz të vërtetë. Kjo bëhet kryesisht në filma dhe programe televizive realiste për të reduktuar mundësinë e padisë ligjore për shpifje nga çdo person që beson se është shpifur nga portretizimi i tyre në vepër, qoftë i portretizuar me emrin e tij të vërtetë ose me një emër tjetër. Formulimi i këtij mohimi ndryshon dhe ndryshon nga juridiksioni në juridiksion, si dhe efektiviteti i tij ligjor.

Mohimi i përgjegjësisë për filmat dhe seritë televizive në studio amerikane përfshihet në mënyrë rutinore midis mohimeve për tema të tjera, të tilla si e drejta e autorit, mirëqenia e kafshëve, përmbajtja e të rriturve dhe promovimi i përdorimit të duhanit, të tilla si:

 Ky film mbrohet sipas ligjeve të së drejtës së autorit të Shteteve të Bashkuara dhe vendeve të tjera anembanë botës. Vendi i botimit të parë: Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Çdo ekspozim, shpërndarje ose kopjim i paautorizuar i këtij filmi ose i ndonjë pjese të tij (përfshirë kolonën zanore) mund të rezultojë në përgjegjësi civile dhe ndjekje penale.

 Historia, të gjithë emrat, personazhet dhe incidentet e portretizuara në këtë prodhim janë fiktive. Asnjë identifikim me persona aktualë (të gjallë ose të vdekur), vende, ndërtesa dhe produkte nuk synohet ose duhet të konkludohet.
 Asnjë person ose subjekt i lidhur me këtë film nuk ka marrë pagesë ose ndonjë gjë me vlerë, ose ka hyrë në ndonjë marrëveshje, në lidhje me përshkrimin e produkteve të duhanit.
 Asnjë kafshë nuk u dëmtua në realizimin e këtij filmi.

 Origjina 
Mohimi i përgjegjësisë erdhi si rezultat i një procesi gjyqësor kundër filmit Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) të vitit 1932 Rasputin and the Empress, i cili nënkuptoi se personazhi Princesha Natasha ishte përdhunuar nga mistik rus Rasputin. Personazhi i Natasha supozohej se kishte për qëllim të përfaqësonte Princeshën Irina Alexandrovna të Rusisë, e cila paditi MGM për shpifje . Pasi e pa filmin dy herë, juria ra dakord që princesha ishte shpifur.   Irina dhe burri i saj Felix Yusupov thuhet se u shpërblyen me 127 373 dollarë (ekuivalente me 2 786 000 dollarë në 2022) në dëmshpërblim nga Gjykata e Apelit anglez në 1934, dhe 1 000 000 dollarë (ekuivalente me 22 000 000 dollarë në 2022 ) në një marrëveshje jashtëgjyqësore me MGM.   Si masë parandaluese kundër padive të mëtejshme, filmi u hoq nga distribucioni për dekada. 

Filmi filloi me një pretendim se "Kjo ka të bëjë me shkatërrimin e një perandorie ... Disa nga personazhet janë ende gjallë - pjesa tjetër u përball me vdekjen nga dhuna." Thuhet se një gjyqtar në këtë çështje i tha MGM se jo vetëm që ky pretendim ishte i dëmshëm për çështjen e tyre, por se rasti i tyre do të ishte më i fortë nëse ata do të kishin përfshirë një deklaratë drejtpërdrejt të kundërt, se filmi nuk kishte për qëllim si një portret të saktë të njerëzve të vërtetë ose ngjarjet.  Të nxitur nga rezultati i këtij rasti, shumë studio filluan të përfshijnë një mohim "të gjithë personat fiktivë" në filmat e tyre, për t'u mbrojtur nga veprime të ngjashme gjyqësore.

 Përdorimet e mëvonshme 

Megjithëse mohimi përfshihet në mënyrë rutinore si pllakë, prodhuesit ndonjëherë ndryshojnë nga ai, ndonjëherë për të bërë një deklaratë për vërtetësinë e punës së tyre, për humor ose për të satirizuar mohimin standard.

Mohimi nganjëherë paraqitet me kualifikime.

 Në serialin policor të Jack Webb Dragnet, çdo episod fillon me një spikeri që thotë: "Historia që do të shihni është e vërtetë. Emrat janë ndryshuar për të mbrojtur të pafajshmit." Në parodi, segmentet "Mathnet" të Televizionit Square One (një dërgim i dashur i Dragnet) fillonin çdo episod me "Historia që do të shihni është një fije, por është e shkurtër. Emrat janë të sajuar, por problemet janë e vërtetë."
 Filmi perëndimor i vitit 1969, Butch Cassidy and the Sundance Kid, i bazuar në individë të vërtetë, jetët dhe bëmat e të cilëve tashmë kishin një vend midis legjendave amerikane të Perëndimit, hapet me mohimin "Shumica e asaj që vijon është e vërtetë".
 Për shkak të natyrës autobiografike të kujtimeve të Dave Eggers, A Heartbreaking Work of Staggering Genius, libri paraqet lojën e mëposhtme për mohimin e zakonshëm: "Çdo ngjashmëri me personat e gjallë ose të vdekur duhet të jetë qartësisht e dukshme për ata dhe ata që i njohin, veçanërisht. nëse autori ka treguar mirësinë të japë emrat e tyre të vërtetë dhe, në disa raste, numrat e tyre të telefonit. Të gjitha ngjarjet e përshkruara këtu kanë ndodhur në të vërtetë, megjithëse me raste autori ka marrë liri të caktuara, shumë të vogla me kronologjinë, sepse kjo është e tij. si amerikan”.
 South Park, i cili shpesh shfaq figura të njohura publike ose parodi të tyre, gjithmonë hapet me një mohim të hapur që fillon duke thënë: "Të gjithë personazhet dhe ngjarjet në këtë shfaqje - edhe ato të bazuara në njerëz të vërtetë - janë krejtësisht të trilluara. . Të gjithë zërat e të famshmëve imitohen... keq. Programi i mëposhtëm përmban një gjuhë të ashpër dhe për shkak të përmbajtjes së tij nuk duhet të shikohet nga askush."
 Seriali i animacioneve me ndalesë të notit për të rriturit Robot Chicken fillon çdo episod me mohimin e përgjegjësisë "Çdo emër ose ngjashmëri reale e personazheve të famshëm përdoret në një mënyrë fiktive dhe parodike".

Mohimet e përgjegjësisë mund të përdoren herë pas here për të theksuar pika politike ose të ngjashme. Një mohim i tillë është paraqitur në fund të thrillerit industrial/politik The Constant Gardener, nënshkruar nga autori i librit origjinal, John le Carré: "Askush në këtë histori, dhe asnjë veshje apo korporatë, falë Zotit, nuk bazohet në një person apo veshje aktuale në botën reale. Por unë mund t'ju them këtë; ndërsa udhëtimi im nëpër xhunglën farmaceutike përparonte, kuptova se, në krahasim me realitetin, historia ime ishte po aq e zbutur sa një kartolinë festash." The Constant Gardener, IMDb.com. Retrieved 31 August 2012. Shembuj të tjerë të një ndryshimi të tillë përfshijnë:

 Filmi Hellzapoppin' i vitit 1941 shfaq një variant komik të mohimit të përgjegjësisë gjatë titujve hapës: "...çdo ngjashmëri midis HELLZAPOPPIN''' dhe një filmi është thjesht rastësi."
 Filmi i vitit 1943 I Walked with a Zombie shfaq mohimin e mëposhtëm gjatë titujve të tij të hapjes: "Çdo ngjashmëri me çdo person, të gjallë, të vdekur ose të zotëruar, është krejtësisht e rastësishme". 
 Filmi Hands Over the City i vitit 1963, i cili fillimisht ishte planifikuar si një dokumentar, por u përshtat në një film narrativ për të shmangur censurat italiane, përfundon me njoftimin: "Personazhet dhe faktet e treguara këtu janë të trilluara, por realiteti social dhe mjedisor. që i prodhon ato është reale”. , IMDb.com. Retrieved 12 June 2023.
 Filmi Z i vitit 1969, i cili bazohet në diktaturën ushtarake që sundonte Greqinë në atë kohë, ka këtë njoftim: "Çdo ngjashmëri me ngjarjet aktuale, me personat e gjallë apo të vdekur, nuk është rezultat i rastësisë. Është e QËLLIMSHME." tab=cz&ref_=tt_trv_cc Crazy Credits, IMDb.com. Retrieved 9 March 2013.
 Romani i nobelistit gjerman Heinrich Böll, Nderi i Humbur i Katharina Blum, fillimisht u parapri nga një deklaratë që bëri mohimin e zakonshëm, por deklaroi se ngjashmëritë me praktikat gazetareske të gazetës gjermane Bild "nuk janë as të qëllimshme, as të rastësishme, por të pashmangshme"; ky mohim u hoq më vonë në botimin anglisht.

Mohimi i njohur shpesh rishkruhet për humor. Shembujt e hershëm përfshijnë parodinë e The Three Stooges të Gjermanisë Naziste You Nazty Spy, e cila deklaroi se "Çdo ngjashmëri midis personazheve në këtë foto dhe çdo personi, të gjallë apo të vdekur, është një mrekulli"  dhe vazhdimi i saj I'll Never Heil Again, i cili përmban një mohim që thotë se "Personazhet në këtë foto janë fiktive. Kushdo që u ngjan atyre është më mirë të vdesë."  Shembuj të tjerë përfshijnë:

 Në filmin e vitit 1966 Thunderbirds Are Go, i vendosur në vitin 2068, një mohim thotë: "Asnjë nga personazhet që shfaqen në këtë fotoplay me qëllim nuk i ngjan ndonjë personi të gjallë ose të vdekur… QË NUK EKZISTOJNË ENDE".
 Në filmin e vitit 1981 Një Ujk Amerikan në Londër, dhe në videoklipin e vitit 1983, Thriller i Michael Jackson, mohimi i referohet "personave të gjallë, të vdekur ose të pavdekur". 
 Debbie Does Dallas, një film pornografik i vitit 1978, nuk e përdor mohimin në shtyp, por Bambi Woods, në trailerin e filmit, këmbëngul se filmi është "plotësisht imagjinar" ndërsa në të njëjtën kohë hamendëson se ngjarjet në film "mund të kenë vërtet ka ndodhur." Debbie Does Dallas trailer, 1978.

Ndryshimet ndonjëherë përdorin ironi ose satirë. Filmi i vitit 1985 Kthimi i të vdekurve të gjallë përmban një mohim që lexon "Ngjarjet e portretizuara në këtë film janë të gjitha të vërteta. Emrat janë emra të vërtetë të njerëzve të vërtetë dhe organizatave reale." Romani Breakfast of Champions nga Kurt Vonnegut përmban një version të cunguar të mohimit: "Të gjithë personat, të gjallë dhe të vdekur, janë krejtësisht të rastësishëm dhe nuk duhet të interpretohen", duke iu referuar temave ekzistencialiste të romanit. Filmi Slacker i vitit 1990 përfundon me "Kjo histori bazohej në fakte. Çdo ngjashmëri me ngjarje apo personazhe fiktive ishte thjesht rastësi".

Në përgjigje të polemikave mbi përvetësimin kulturor dhe përdorimin e një termi indigjen, rrjeti televiziv filipinas ABS-CBN përdori një mohim të veçantë në fantaserinë Bagani 2018, duke pohuar se seriali zhvillohet në një univers fantazi alternative të frymëzuar, por të palidhur me Filipinet para-koloniale dhe në asnjë mënyrë nuk synon të banalizojë ose të keqinterpretojë grupet fisnore: "Ang kuwentong inyong mapapanood ay kathang-isip lamang dhe kumuha ng inspirasyon mula sa iba't ibang alamat dhe mitolohiyang Pilipino. nga njerëzit indigjenë në Pilipina." ("Historia që do të shikoni është një vepër e trilluar dhe thjesht merr frymëzim nga legjenda dhe mitologji të ndryshme filipinase. Nuk i përket dhe as nuk përfaqëson ndonjë popull indigjen në Filipine.")   

 Efektiviteti 
Nëse një film fiktiv perceptohet se është shumë i afërt me ngjarjet aktuale, mohimi i përgjegjësisë mund të shpallet i pavlefshëm në gjykatë dhe frymëzimi pas filmit mund të jetë kompensimi i duhur. I tillë ishte rasti me filmin e vitit 1980 The Idolmaker'', i cili bazohej në një promovues talentesh imagjinar, i cili zbulon një adoleshent pa talent dhe e kthen atë në një yll të prodhuar. Këngëtari Fabian, rruga e karrierës së të cilit ishte shumë e ngjashme me atë të djalit imagjinar, u ofendua nga karikatura dhe kompania e prodhimit iu përgjigj me mohimin fiktive të të gjithë personave. Duke qenë se promotori mbi të cilin u bazua personazhi imagjinar, Bob Marcucci, ishte pjesë e stafit të prodhimit (dhe kështu nuk mund të mohohej në mënyrë të besueshme se ngjarjet aktuale frymëzuan filmin), Fabian përfundimisht mori një marrëveshje që i jepte një pakicë aksionesh në fitimet e filmit .  

 Shiko gjithashtu 

 Kontroll negativ

 Referime 

Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara