Idhujtaria

Idhujtaria është adhurimi i një imazhi të kultit ose "idhulli" sikur të ishte Zoti .  , Quote: "Idolatry (...) in the first commandment denotes the notion of worship, adoration, or reverence of an image of God."  Në fetë abrahamike (domethënë judaizëm, samaritanizëm, krishterim,  Bahá'í dhe Islam ) idhujtaria nënkupton adhurimin e diçkaje ose dikujt tjetër përveç Zotit Abrahamik sikur të ishte Zot.   Në këto fe monoteiste, idhujtaria është konsideruar si "adhurimi i perëndive të rreme " dhe është i ndaluar nga tekste të tilla si Dhjetë Urdhëresat .  Fetë e tjera monoteiste mund të zbatojnë rregulla të ngjashme. 

Për shembull, shprehja zot i rremë është një term nënçmues i përdorur në fetë abrahamike për të treguar imazhet ose hyjnitë e kultit të feve pagane jo-abrahamike, si dhe entitete ose objekte të tjera konkurruese të cilave u atribuohet një rëndësi e veçantë.  Anasjelltas, ndjekësit e feve animiste dhe politeiste mund t'i konsiderojnë perënditë e feve të ndryshme monoteiste si "zota të rremë", sepse ata nuk besojnë se ndonjë hyjni e vërtetë zotëron vetitë që monoteistët ia atribuojnë hyjnisë së tyre të vetme. 

Ateistët, të cilët nuk besojnë në asnjë hyjni, zakonisht nuk e përdorin termin zot të rremë edhe pse kjo do të përfshinte të gjitha hyjnitë nga këndvështrimi ateist. Përdorimi i këtij termi në përgjithësi është i kufizuar për teistët, të cilët zgjedhin të adhurojnë disa hyjni ose hyjni, por jo të tjerët. 

Në shumë fe indiane, të cilat përfshijnë hinduizmin, budizmin dhe xhainizmin, idhujt ( murti ) konsiderohen si simbolikë për absoluten, por jo Absolutin,  ose ikona të ideve shpirtërore,   ose mishërim i hyjnores.  Është një mjet për të përqendruar ndjekjet fetare dhe adhurimin ( bhakti ).    Në fetë tradicionale të Egjiptit të lashtë, Greqisë, Romës, Afrikës, Azisë, Amerikës dhe gjetkë, nderimi i imazheve ose statujave të kultit ka qenë një praktikë e zakonshme që nga lashtësia, dhe imazhet e kultit kanë pasur kuptime dhe rëndësi të ndryshme në historinë e fesë. .  Moshe Halbertal; Avishai Margalit; Naomi Goldblum (1992). Idolatry. Harvard University Press. pp. 1–8, 85–86, 146–148. ISBN 978-0-674-44313-6.  Për më tepër, përshkrimi material i një hyjnie ose më shumë hyjnive ka luajtur gjithmonë një rol të dukshëm dhe tej mase të rëndësishëm në të gjitha kulturat e botës. 

Kundërshtimi ndaj përdorimit të çdo ikone ose imazhi për të përfaqësuar idetë e nderimit ose adhurimit quhet anikonizëm . Aniconism, Encyclopædia Britannica Shkatërrimi i imazheve si ikona nderimi quhet ikonoklazëm,  dhe kjo është shoqëruar prej kohësh me dhunë midis grupeve fetare që ndalojnë adhurimin e idhujve dhe atyre që kanë pranuar ikona, imazhe dhe statuja për nderim.   Përkufizimi i idhujtarisë ka qenë një temë e kontestuar brenda feve abrahamike, me shumë myslimanë dhe shumicën e të krishterëve protestantë që dënojnë praktikën katolike dhe ortodokse lindore të nderimit të Virgjëreshës Mari në shumë kisha si një formë idhujtarie.  

Historia e feve është shënuar me akuza dhe mohime të idhujtarisë. Këto akuza i kanë konsideruar statujat dhe imazhet si pa simbolikë. Përndryshe, tema e idhujtarisë ka qenë një burim mosmarrëveshjesh midis shumë feve, ose brenda emërtimeve të feve të ndryshme, me supozimin se ikonat e praktikave të veta fetare kanë simbolikë kuptimplotë, ndërsa praktikat e ndryshme fetare të një personi tjetër jo.  
Kategoria:Faqe me adresa nga Wayback Machine që përdorin stampën e arkivës së rrjetit

Kategoria:Artikuj që përdorin gjuhën angleze
Kategoria:Besime, tradita dhe lëvizje fetare
Kategoria:Politeizëm
Kategoria:Paganizëm