Maud Mannoni

Maud Mannoni (e lindur Magdalena Van der Spoel ; 23 tetor 1923 – 15 mars 1998) ishte një psikanaliste franceze me origjinë belge, i cili u martua me Octave Mannoni dhe u bë një figurë kryesore e lëvizjes lakaniane . 

 Biografia 
Ajo lindi si Magdalena Van der Spoel në qytetin belg të Kortrijk, por fëmijërinë e hershme e kaloi në Ceylon. Pasi studioi kriminologjinë në Universitetin e Brukselit, ajo filloi një analizë trajnimi me një nga psikanalistët pionierë belgë, Maurice Dugautiez. Më pas ajo u transferua në Francë në vitin 1949, ku u martua me Octave Mannoni. Ndërsa ishte në Paris, ajo kontaktoi me Françoise Dolto dhe pati analiza të mëtejshme me Zhak Lakanin, duke e mbështetur atë gjatë ndarjes së vitit 1953 dhe përsëri pas asaj të 1963, së bashku me bashkëshortin e saj Octave, Serge Leclaire dhe Jean Clavreul . Élisabeth Roudinesco, Jacques Lacan (Cambridge 1997) p. 293

 Mbi fëmijën e prapambetur 
Lacan, në seminarin e tij të parë që do të botohet, veçoi "kolegun tonë Maud Mannoni, [me] një libër që sapo ka dalë dhe të cilin do t'ju rekomandoja ta lexoni... Fëmija i vonuar dhe nëna ". Jacques Lacan, The Four Fundamental Concepts of Psycho-Analysis (Penguin 1994) p. 238 Në atë libër ajo arrin në përfundimin se pacienti subnormal nuk ka qenë në gjendje të ndajë egon e tij ose të saj nga nëna. Neville Symington, Becoming a Person through psychoanalysis (London 2007) p. 139 Në vend të kësaj, ndodh një lloj simbiozë: rrënjët e psikozave të tilla, sipas fjalëve të lakanit Bernard Touati, "janë të gdhendura në pavetëdijen e nënës, me fëmijën psikotik që nuk njihet si një subjekt dëshirues... dhe i ngrirë si objekt i pjesshëm. i nënshtrohen plotfuqishmërisë amtare”.

Që nga viti 1964, dhe fillimi i lëvizjes Lacaniane e tutje, Mannoni filloi të kishte një ndikim revolucionar në një brez të tërë në Francë – prindër, mësues, terapistë fëmijësh dhe analistë  – përmes punës së saj. Ajo vdiq në Paris.

 Fjalimi i fëmijës 
Mannoni bëri një dallim midis asaj që ajo e quante lirimi me kusht dhe lidhja me kusht - të folurit e plotë dhe bosh - në lidhje me gjuhën e fëmijës. Michael O'Loughlin, The Subject of Childhood (2009) p. 34 Fjalimi bosh i referohet gjuhës së një fëmije të ngopur nga simbolet e njohurive prindërore, në krahasim me 'të folurit e plotë'—të folur nga zemra. Duke e lidhur analizën e saj me pikëpamjen e Alice Miller -it për fëmijën tepër detyrues, Mannoni argumentoi se "subjekti i fjalëve nuk është domosdoshmërisht fëmija", O'Loughlin, p. 84 duke u shqetësuar veçanërisht se si një prind emocionalisht e pengon fëmijën të zotërojë dhe duke banuar në përvojën e tij ose të saj.

Çdo fëmijë, thekson ajo, lind në një diskurs prindëror që ekziston; dhe në rrethana të caktuara, barra tjetërsuese e pritshmërisë prindërore mund të bllokojë ndjenjën e fëmijës për të drejtën për të folurin e vet - jetën e tij. Guy Hall et al., Theory and Practice of Child Psychoanalysis (2009) p. 41

 Qendra mbështetëse dhe antipsikiatria 
Mannoni u specializua në sëmundjet mendore te fëmijët dhe në vitin 1969 themeloi shkollën e Bonneuil-sur-Marne, një projekt i komunitetit për fëmijët me autizëm dhe psikozë . Duke vepruar kështu, ajo është përshkruar si "thellësisht e ndikuar nga antipsikiatria e RD Laing dhe D. Cooper ", Jacquy Chemouni, Histoire de la Psychanalyse en France (1991) një ndikim që mund të shihet edhe ndoshta në këndvështrimin e saj për fëmijën si zëdhënëse e familjes jofunksionale . Derisa u reformua si spital ditor në 1975, Bonneuil do të ishte një ndikim kryesor institucional, i njohur për shumëllojshmërinë e gjerë të metodave terapeutike dhe shpërfilljen e kufijve tradicionalë. E. Roudinesco, Jacques Lacan & Co (1990) p. 494

Mannoni gjithashtu luajti një rol të rëndësishëm në krijimin e qendrave të vogla të mbështetjes mjekësore-sociale të LVA-"Një vend për të jetuar dhe mikpritje" nga të cilat kishte 446 deri në vitin 2007.

 Ndikime më të gjera 
Pas vdekjes së Lacan-it dhe fragmentimit të lëvizjes Lacaniane, Mannoni, e cila e kishte mbajtur anëtarësimin e saj në IPA përmes shoqërisë belge, ishte në gjendje të luante një rol unifikues, më tepër si ai i Leclaire. Roudinesco, p. 441

Sinteza e saj unike e teorive Lacaniane me ato të Winnicott nënkuptonte që perspektiva të tilla të reja mbi zhvillimin e fëmijëve mund të viheshin në rëndësi shumë më të gjerë. 

 Kërkime letrare 
Mannoni pa në vdekjen e hershme të nënës së Poe -s dhe ekspozimin e tij ndaj kufomës së saj, çelësin e romantizmit të errët të të gjitha shkrimeve të tij të mëvonshme. Darien Leader, The New Black (2008) p. 30-1 and p. 212

 Publikime 

 Maud Mannoni, Le Psychiatre, son "fou", et le Psychanalyse (Paris 1970)
 Maud Mannoni, „Scheißerziehung“. Von der Antipsychiatrie zur Antipädagogik. Mit Beiträgen von Robert Lefort, Francoise Petitot Fort u. Florence Stevenin. Syndikat, Frankfurt am Main 1976
 Maud Mannoni, Amour, Haine, Séparation (Paris 1993)

 Shih edhe 
 Abuzimi narcisist

 Referime 

Kategoria:Vdekje 1998
Kategoria:Lindje 1923
Kategoria:Psikanalistë francezë