Vetëhipnoza

Vetë-hipnoza ose auto-hipnoza (në dallim nga heterohipnoza) është një formë, një proces ose rezultat i një gjendje hipnotike të vetë-induktuar.

Shpesh, vetë-hipnoza përdoret si mjet për të rritur efikasitetin e vetë-sugjerimit; dhe, në raste të tilla, subjekti “luan rolin e dyfishtë të sugjeruesit dhe të sugjeruarit”. Atkinson (1909), p.167.

Natyra e praktikës auto-sugjeruese mund të jetë, në një ekstrem, "përqendruese", ku "e gjithë vëmendja është e përqendruar plotësisht në (fjalët e formulës auto-sugjeruese, p.sh. "Çdo ditë, në çdo mënyrë, unë jam duke u bërë gjithnjë e më mirë") se çdo gjë tjetër mbahet jashtë vetëdijes" dhe, nga ana tjetër, "përfshirëse", ku subjektet "lejnë të gjitha llojet e mendimeve, emocioneve, kujtimeve dhe të ngjashme të kalojnë në ndërgjegjen e tyre". Fromm & Kahn (1990), pp.6-7.

 Subjekti që krijon burim hipnotik ex nihilo 
Në lidhje me efektet e subjektit ose duke krijuar programin e tyre të vetëhipnozës ex nihilo, ose duke përshtatur programin e klinikut në një farë mënyre për ta "përmirësuar" atë, dhe në frymën e aforizmit "ai që përfaqëson veten ka një budalla për një klient", Ainslie Meares (1978) raporton për rastin e një gruaje me një kancer të avancuar të të dy gjinjve (dhe metastaza në shtyllën kurrizore), e cila shkoi në falje të plotë, duke përdorur "programin e tij të meditimit intensiv" (në thelb një shumë të thellë vetëhipnozë, pa sugjerime dhe pa imazhe). Në këtë fazë, Meares shkoi jashtë shtetit për tre javë e gjysmë, dhe ajo u udhëzua të vazhdonte të përdorte qasjen e Meares, tërësisht vetë, ndërsa ai ishte larg nga Australia. Në mungesë të tij, në një "shpërthim besimi të tepruar, ajo u largua nga thjeshtësia e thellë e llojit të meditimit që i ishte mësuar" dhe, mendoi, "u përmirësua në të" duke përdorur llojin e teknikave të vizualizimit të gjallë të promovuara nga Simontons ( dmth., Simonton & Simonton, 1975). Ajo (në mënyrë të njëanshme) "ndryshoi modelin e meditimit dhe ajo pothuajse menjëherë u rikthye". Pas kthimit të tij, Meares e shtyu atë të rifillonte "formën e tij jashtëzakonisht të thjeshtë dhe të thellë të meditimit në të cilën ajo ishte udhëzuar fillimisht" dhe, edhe një herë, ajo shkoi në falje të plotë.

 Historia 

 James Braid 
Termi anglez "hipnotizëm" u prezantua në 1841 nga mjeku dhe kirurgu skocez James Braid . Yeates (2013). Sipas Braid, ai përdori për herë të parë "vetëhipnotizmin" (siç i referohet diku tjetër) dy vjet pasi zbuloi hipnotizmin, fillimisht ua mësoi atë klientëve të tij përpara se ta përdorte për veten e tij: Braid (1843), p.xix.

Në një vepër të mëvonshme, Observations on Transce or Human Hybernation (1850), Braid ofron ndoshta rrëfimin e parë të vetëhipnozës: Braid (1850), pp.63-64.

 Émile Coué 
Émile Coué ishte një nga figurat më me ndikim në zhvillimin e mëvonshëm të vetëhipnozës. See Yeates (2016a, 2016b, and 2016c). Metoda e tij e "autosugjestionit të vetëdijshëm" u bë një sistem i njohur ndërkombëtarisht i vetë-ndihmës në fillim të shekullit XX. Edhe pse Coué u distancua nga koncepti i "hipnozës", ai nganjëherë i referohej asaj që po bënte si vetëhipnozë, siç bënë ndjekësit e tij si Charles Baudouin. Hipnoterapistët modernë e konsiderojnë Coué si pjesë të fushës së tyre.

 Trajnim autogjenik 
Trajnimi autogjen është një teknikë relaksimi e zhvilluar nga psikiatri gjerman Johannes Schultz dhe botuar për herë të parë në 1932. Schultz e bazoi qasjen e tij në punën e hipnotizuesit gjerman Oskar Vogt. Teknika përfshin një përparim hap pas hapi që fillon nga kondicionimi fiziologjik, si relaksimi i muskujve, kontrolli i frymëmarrjes dhe kontrolli i rrahjeve të zemrës. Më pas kalon në kondicionimin psikik përmes imazheve mendore, terapisë akustike, etj. Babcock (1968).

 Hapat që përdoren zakonisht për vetëhipnozë 
Vetëhipnoza kërkon katër hapa të veçantë.

 Motivimi. Pa motivimin e duhur, një individ do ta ketë shumë të vështirë të praktikojë vetëhipnozën.
 Relaksimi. Individi duhet të jetë plotësisht i relaksuar dhe duhet të ndajë kohë për të kryer këtë veprim. Për më tepër, shpërqendrimet duhet të eliminohen pasi nevojitet vëmendje e plotë.
 Përqendrimi. Individi duhet të përqendrohet plotësisht ndërsa bëhet përparim sa herë që mendja fokusohet në një imazh të vetëm.
 Regjisorja. Ky është një opsion që përdoret vetëm kur individi dëshiron të punojë për një qëllim specifik. Individi duhet ta drejtojë përqendrimin e tij në vizualizimin e rezultatit të dëshiruar. Moss (1985).

 Përdorimet 
Vetë-hipnoza përdoret gjerësisht në hipnoterapinë moderne. Mund të marrë formën e hipnozës që kryhet me anë të një rutine të mësuar.

Hipnoza mund të ndihmojë në menaxhimin e dhimbjes, Patterson (2010). ankthin, O'Neill, et al. (1999). Holland (2001). depresionin, Lynn & Kirsch (2006). çrregullimet e gjumit, Graci & Hardie (2007). obezitetin, astmën dhe kushtet e lëkurës. Mendoza & Capafons (2009). Kur kjo praktikë zotërohet, ajo mund të përmirësojë përqendrimin, të kujtojë, të përmirësojë zgjidhjen e problemeve, të lehtësojë dhimbjet e kokës dhe madje të përmirësojë kontrollin e emocioneve . Moss (1985).

 Dhimbje 
Fromm & Kaplan vërejnë se vlera, domethënia dhe rëndësia e vetë-hipnozës nuk është vetëm se ajo promovon relaksimin, lehtëson tensionin dhe ankthin dhe redukton nivelin e dhimbjes dhe vuajtjes fizike, por gjithashtu se, duke u mësuar pacientëve vetëhipnozë, Mjekët klinik e kuptojnë në mënyrë të arsyeshme se nuk mund të jenë me pacientët e tyre në çdo kohë - veçanërisht, në ato momente kur ata kanë dhimbje - dhe, përmes këtij procesi të mësimit të vetë-hipnozës, ata në mënyrë aktive u ofrojnë pacientëve të tyre një 24 orë në ditë në dispozicion "mjet me anë të të cilit ata mund të mësojnë ta kontrollojnë dhe ta zotërojnë atë, ose të paktën të jenë në gjendje të jetojnë me dhimbje të reduktuar". Fromm & Kaplan (1990), p.11.

 Vetë-hipnoza dhe stres 
Pacientëve që janë të stresuar dhe/ose u mungon vetëvlerësimi mund t'u mësohen teknika të vetëhipnozës të cilat mund të nxisin relaksim dhe/ose të forcojnë vetëvlerësimin e tyre. Në mënyrë të veçantë, pasi pacienti është në një gjendje vetë-hipnotike, terapisti mund t'i komunikojë mesazhe pacientit, duke lejuar që të ndodhë procesi i relaksimit dhe forcimit. Sachs (1986).

Shpesh, kur jepet mësimi i vetëhipnozës, një subjekti i mësohet një "fjalë nxitëse" specifike (që do të nxisë vetëhipnozë vetëm kur subjekti e përdor qëllimisht fjalën për të hipnotizuar veten) për të lehtësuar induksionin e shpejtë të gjendjes hipnotike. Sachs (1986). Gjithashtu, një frazë (shpesh e quajtur një "autosugjerim") mund t'i mësohet subjektit që ata ta përsërisin me veten kur janë në vetëhipnozë.

Përveç kësaj, duke qenë se stresi parandalon mirëfunksionimin e sistemit imunitar, studiuesit nga Universiteti Shtetëror i Ohajos arritën në një përfundim se vetëhipnoza për të parandaluar stresin mund të ndihmojë gjithashtu në mbrojtjen e sistemit imunitar kundër efekteve negative të tij. Ata e vërtetuan këtë duke treguar se studentët që kryenin vetëhipnozë gjatë javëve stresuese të provimeve treguan një sistem imunitar më të fortë në krahasim me ata që nuk mësuan vetëhipnozë. Holland (2001).

 Anestezia e lindjes 
Vetë-hipnoza mund t'i ndihmojë gratë që janë në lindje për të lehtësuar dhimbjen e tyre. Joseph DeLee, një mjek obstetër, deklaroi në fillim të shekullit të 20-të se hipnoza ishte i vetmi anestezi pa rrezik për lindjen e fëmijëve. Teknikat e zakonshme vetë-hipnotike përfshijnë: Ketterhagen, et al. (2002).

 Anestezia me doreza: Pretendimi i dorës është i mpirë dhe vendosja e saj në një zonë të dhimbshme për të hequr ndjesinë atje.
 Shtrembërimi i kohës: Perceptimi i periudhave kohore të shoqëruara me dhimbje si më të shkurtra në gjatësi dhe ato pa dhimbje si më të gjata.
 Transformimi imagjinativ: Shikimi i dhimbjes si një ndjesi jo kërcënuese, e pranueshme (ndoshta thjesht presion) që nuk shkakton probleme.

 Përdorime të tjera 
Mendimi i vetëdrejtuar i cili bazohet në hipnozë mund të përdoret për shumë çështje të tjera dhe probleme të sjelljes. Bhandari (2018).

 Hulumtimi 
Duke rishikuar gjetjet e tre studimeve të mëparshme në këtë fushë, John F. Kihlstrom arriti në përfundimin: "Krahasimet e vetë-hipnozës me hipnozën më tradicionale "hetero" tregojnë se ato janë shumë të ndërlidhura." Kihlstrom (2008). Në të njëjtën kohë, Kihlstrom vuri në dyshim shkallën në të cilën shumica e vetë-hipnozës i ngjanin cilësisht përvojës së heterohipnozës tradicionale.

 Shiko gjithashtu 

 Autosugjerim
 Kushtëzimi i fshehtë
 Meditim i drejtuar

 Fusnotat 

 Referencat 

Kategoria:Hipnoza
Kategoria:Faqe me adresa nga Wayback Machine që përdorin stampën e arkivës së rrjetit
Kategoria:Gabime CS1: Mungon botimi periodik
Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara