Arsimi antiautoritar

Arsimi antiautoritar është një term kolektiv për një grup konceptesh arsimore që u shfaqën në Gjermani në fund të viteve 1960 dhe 1970. Ndryshe nga prindërimi lejues dhe neglizhues, në të cilin prindërit gjithashtu ushtrojnë pak ose aspak autoritet, ai nuk është thjesht një stil prindërimi, por më tepër një filozofi arsimore gjithëpërfshirëse dhe e bazuar teorikisht në qëllime, norma dhe modele të qarta arsimore .

Edukimi antiautoritar i detyrohet ideve të tij burimeve të ndryshme si frojdo-marksizmi dhe pedagogjia reformuese . Karakteristikat e tij përfshijnë idealet e të drejtave, lirisë dhe autonomisë zhvillimore të fëmijës. Arsimi duhet të çlirohet sa më shumë nga kufizimet dhe fuqia superiore e edukatorëve në mënyrë që të mos pengojë zhvillimin e personalitetit të fëmijës; Si rrjedhojë, edukimi antiautoritar jo vetëm që synonte të nxiste pavarësinë psikologjike të fëmijës, por edhe të liberalizonte edukimin e pastërtisë dhe rendit dhe të largonte tabutë dhe të “çlironte” seksualitetin e fëmijëve.  Qëllimet e edukimit anti-autoritar ishin më pak të qarta dhe ekzistonin - në varësi të autorit – qoftë në idealet e personalitetit liberal si pavarësia, përgjegjësia personale dhe kreativiteti (p.sh. B. Heinz-Rolf Lückert )  ose në përgatitje për një "rezistencë politike" (p.sh. B. Regine Dermitzel).  Prandaj, Ulrich Klemm ( Universiteti i Augsburgut ) bën dallimin midis edukimit socialist-marksist anti-autoritar, edukimit liberal anti-autoritar dhe edukimit libertar anti-autoritar. 

 Teoria dhe praktika 

 Bazat politike 
Në vazhdën e pritjes së marksizmit nga partitë e majta dhe koncepteve të reformës arsimore të reformatorëve vendimtarë të shkollës, qasjet ndaj pedagogjisë komuniste dhe socialiste u shfaqën në Gjermani në vitet 1920. Pionierët përfshinin Otto Rühle, Anna Siemsen, Edwin Hoernle, Otto Felix Kanitz, Paul Oestreich, Fritz Karsen dhe Siegfried Bernfeld. Konceptet e tyre arsimore nuk synonin vetëm korrigjimin e mangësive të dukshme në sistemin arsimor, si p.sh. B. disavantazhi i fëmijëve të klasës punëtore, por edhe ndryshimet themelore shoqërore. H. Gudjons: Pädagogisches Grundwissen, Klinkhardt/UTB, 10. Auflage, 1999, S. 43.

Vetëm me lëvizjen studentore të fundit të viteve 1960 dhe 1970 këto konsiderata u morën përsëri dhe u zhvilluan më tej. H. Gudjons: Pädagogisches Grundwissen, Klinkhardt/UTB, 10. Auflage, 1999, S. 43. Kthimi i brezit të vitit 1968 drejt pedagogjisë u motivua nga shpresa për të qenë në gjendje të sillte ndryshime nëpërmjet një ndryshimi në edukimin e brezave të ardhshëm që dukej i pamundur në situatën politike të karakterizuar nga një koalicion i madh . 

Elementet kritike shoqërore që mbështetën filozofinë në zhvillim të edukimit antiautoritar u siguruan nga Shkolla e Frankfurtit, përfaqësuesit e së cilës - Max Horkheimer, Erich Fromm, Herbert Marcuse, Theodor W. Adorno, Jürgen Habermas – ishin të bindur se marrëdhëniet e autoritetit të zhvilluara në familjen borgjeze favorizonin shfaqjen e personazheve autoritare, të cilët siguruan terrenin e mbarështimit të fashizmit dhe nuk plotësonin më kërkesat e së tashmes. 

Termi "edukim anti-autoritar" ndoshta u krijua nga Monika Seifert . Manfred Berger: Monika Seifert (1932–2002): „Mutter der antiautoritären Kinderläden“.  Website des Niedersächsischen Instituts für frühkindliche Bildung und Entwicklung.

 Bazat pedagogjike 
Pjesë të mëdha të gjeneratës së 1968-ës ishin kritikë ndaj pedagogjisë së shkencave humane, e cila kishte qenë orientimi teorik kryesor brenda pedagogjisë që rreth vitit 1920, dhe u përpoqën ta zëvendësonin atë.  Ata gjetën një burim të pasur idesh në reflektimet e psikoanalistit Wilhelm Reich, i cili në vitet 1930 kishte bërë thirrje për profilaksë kundër neurozave masive që ishin rezultat i një edukimi patriarkal dhe seksualisht represiv.  Një pjesë e pritjes së Reich-ut erdhi në mënyrë indirekte përmes pranimit të shkrimeve të edukatorit britanik Alexander Sutherland Neill, i cili ishte student i Rajhut.  Në librin e tij të vitit 1960 Summerhill: Një qasje radikale ndaj rritjes së fëmijëve, Neill raportoi mbi përvojat e tij me shkollën e tij private, Summerhill, e cila u hap në vitet 1920 dhe e specializuar për fëmijët me probleme të sjelljes. Megjithëse Neill, i cili nuk kishte fare të menduar për luftën e klasave, Fritz Hartmut Paffrath: Das Ende der antiautoritären Erziehung? Eine Konfrontation mit der Schulwirklichkeit. Klinkhardt, 1972, S. 15 nuk donte të lidhej me termin "anti-autoritar", Rowohlt Verlag solli në treg botimin gjerman në vitin 1969 nën titullin Teoria dhe Praktika e Edukimit Anti-Autoritar . Në vitin e parë u shitën 600 mijë kopje të këtij botimi. 

Një nga aporiat e edukimit antiautoritar ishte se ai ishte i rrënjosur thellë në traditën e pedagogjisë reformuese, idetë bazë të së cilës u sollën në një përfundim rrënjësor këtu dhe në të njëjtën kohë e kundërshtuan atë. Ashtu si Rousseau dhe edukatorët e reformës si Berthold Otto, Maria Montessori dhe Gustav Wyneken, apologjetët e edukimit anti-autoritar supozuan se njerëzit ishin thelbësisht të mirë dhe se fëmija duhej të lejohej të zhvillohej sipas natyrës së tij pa ndikuar negativisht në të. Imazhi i “lejimit të rritjes” ndikoi jo vetëm në pedagogjinë reformuese, por edhe në antipedagogji, e cila përgjithësisht e shpalli arsimin si manipulim të papranueshëm.  Edhe pse i rrituri duhet të ndërhyjë edhe në botën e fëmijës në edukimin antiautoritar duke rregulluar veprimet dhe duke edukuar kështu, Reinhart Wolff: Antiautoritäre Erziehung, Bad Heilbrunn, 1973 themeluesi i antipedagogjisë, Ekkehard von Braunmühl, u bë teoricieni më i rëndësishëm i edukimit antiautoritar.  Nga ana tjetër, apologjetët e edukimit anti-autoritar si Lutz von Werder dhe Reinhart Wolff e ngritën në një klasik psikoanalistin austriak Siegfried Bernfeld, i cili në vitet 1920 ia nënshtroi pedagogjinë reformiste një kritike antikapitaliste të të gjitha gjërave. 

 Praktika 
Edukimi antiautoritar u praktikua, ndër të tjera, në kopshtet e vetë-administruara - të ashtuquajturat dyqane për fëmijë - të cilat u krijuan në shumë qytete të mëdha gjermane që nga viti 1967 e në vazhdim, veçanërisht në Berlin . Përveç kësaj, u shfaqën shkolla alternative si Shkolla Glocksee në Hanover (1972) dhe Shkolla e Lirë në Frankfurt (1975), ku praktikohej edhe edukimi antiautoritar. Ata kanë qenë pjesë e Shoqatës Federale të Shkollave Alternative Falas që nga vitet 1970. V. (BFAS). BFAS Offizielle Website

 Hulumtimi dhe kritika 
Shumica e teoricienëve dhe praktikuesve të edukimit antiautoritar nuk ishin të orientuar shkencërisht. Paralelisht me konceptin e edukimit anti-autoritar, u shfaq shkenca kritike edukative, e cila, megjithatë, ishte mjaft skeptike për edukimin anti-autoritar, pavarësisht nga pikat e shumta të kontaktit. Për shembull, shkencëtari arsimor Klaus Schaller ka kritikuar faktin se edukimi antiautoritar, në vend që të shfuqizojë realisht marrëdhëniet e pushtetit mes edukatorit dhe fëmijës, thjesht përmbys marrëdhëniet e pushtetit dhe e nënshtron edukatorin ndaj vullnetit të fëmijës. 

Psikologia Alice Miller e sheh edukimin antiautoritar si një "indoktrinim të fëmijës" në të cilin "bota e tij shpërfillet". Ajo e përkufizon prindërimin anti-autoritar si një stil në të cilin fëmijët detyrohen të adoptojnë një sjellje të caktuar që prindërit do ta dëshironin nga vetja dhe të cilën ata e shohin si përgjithësisht të dëshirueshme, por që injoron nevojat e fëmijës. Miller përshkruan një situatë në të cilën një fëmijë i trishtuar u detyrua të thyente një gotë ndërsa "dëshironte të ngjitej në prehrin e nënës së tij". 

Kritika nga pedagogë si Bernhard Bueb në fund të shekullit të 20-të Shekulli kundër edukimit antiautoritar si një arsye për një "rënie të arsimit" me sa duket bazohen në thjeshtësime të mëdha dhe një konfuzion të edukimit antiautoritar me stilet lejuese të prindërimit. 

Shkencëtarja e arsimit Anke Spies e sheh edukimin antiautoritar në Gjermani nga vitet 1960 e në vazhdim si një shkak dhe situatë sociale që mund të çojë në dhunë seksuale. Anke Spies: „Wer war ich eigentlich“ – Erinnerung und Verarbeitung sexueller Gewalt, Campus-Verlag 1999, Seite 141 ff.

 Shih edhe 
 Arsimi
 Pedagogjia
 Antipedagogjia
 Arsimi autoritar
 Pedagogjia e zezë

 Literatura 

 Otto Felix Kanitz: Das proletarische Kind in der bürgerlichen Gesellschaft. Fischer Taschenbuch, 1925. 
 Edwin Hoernle: Grundfragen proletarischer Erziehung. 1929. 
 Alexander Sutherland Neill: Theorie und Praxis der antiautoritären Erziehung. Das Beispiel Summerhill. Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 1969, ISBN 3-499-16707-7 (Originaltitel: Summerhill: A Radical Approach to Child Rearing, erstmals 1960). 
 Regine Dermitzel: Thesen zur antiautoritären Erziehung. In: Kursbuch 17: Frau, Familie, Gesellschaft. 1969, S. 179–187. 
 Dieter Dehm (Hrsg.): Schulreport. Kritische Beiträge zur modernen Erziehungspolitik. Melzer, Frankfurt 1970. 
 Lutz von Werder: Von der antiautoritären zur proletarischen Erziehung. Ein Bericht aus der Praxis. Fischer Taschenbuch Verlag, Frankfurt 1972. 
 Lutz von Werder: Sozialistische Erziehung in Deutschland. Geschichte des Klassenkampfes um den Ausbildungssektor 1848–1973. Fischer Taschenbuch, Frankfurt 1974. 
 Jürgen Roth: Eltern erziehen Kinder. Kinder erziehen Eltern. Kiepenheuer und Witsch, Frankfurt 1976. 
 Karl Erlinghagen: Autorität und Antiautorität. Erziehung zwischen Bindung und Emanzipation. Quelle & Meyer, Heidelberg 1971, ISBN 3-494-02028-0 (der Autor kritisiert die antiautoritäre Erziehung als eine „Erziehung zu Protest, Auflehnung, Hass, Konflikt und Kampf“ [S. 52]). 
 Helmut Heiland: Emanzipation und Autorität. Theorien und Modelle pädagogischer Autorität. Klinkhardt, Bad Heilbronn 1971, ISBN 3-7815-0049-7. 
 Wolfgang Brezinka: Die Pädagogik der neuen Linken. Analyse und Kritik. Reinhardt, Stuttgart 1973. 
 Franziska Henningsen: Kooperation und Wettbewerb. Antiautoritär und konventionell erzogene Kinder im Vergleich. dtv, München 1973. 
 Friedrich Wilhelm Kron (Hrsg.): Antiautoritäre Erziehung. Klinkhardt, Bad Heilbrunn 1973, ISBN 3-7815-0194-9. 
 Herbert Bath: Emanzipation als Erziehungsziel. Julius Klinkhardt, Regensburg 1974. 
 Erich Weber: Autorität im Wandel. Autoritäre, antiautoritäre und emanzipatorische Erziehung. Auer, Donauwörth 1974. 
 Ulrike Dolezal: Erzieherverhalten in Kinderläden. Erprobung eines empirischen Ansatzes zur Erfassung des Verhaltens von nichtautoritär orientierten Kindergärtnerinnen und Eltern. Akademische Verlagsgesellschaft, Wiesbaden 1975. 
 Wilma Aden-Grossmann: Monika Seifert. Pädagogin der antiautoritären Erziehung. Eine Biografie. Brandes & Apsel, 2015, ISBN 978-3-95558-130-5 (eingeschränkte Vorschau in der Google-Buchsuche). 
 Peter Ludwig: Summerhill: Antiautoritäre Erziehung heute. Ist die freie Erziehung gescheitert? Beltz, Weinheim 1997, ISBN 3-407-25173-4. 
 Regine Masthoff: Antiautoritäre Erziehung. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1981, ISBN 3-534-07747-4. 
 Thomas Schroedter: Antiautoritäre Pädagogik. Zur Geschichte und Wiederaneignung eines verfemten Begriffes. Schmetterling-Verlag, 2007, ISBN 3-89657-598-8. 
 Lutz von Werder: Die antiautoritäre Erziehung. In: Vorgänge. Band 181, März 2008, S. 47–53 (Online). 

 Referime 

Kategoria:Arsim alternativ