Rilindja kombëtare letoneze

Rilindja kombëtare letoneze (Letonisht: atviešu [or latvju] tautas atmoda) i referohet tre lëvizjeve të ringjalljes kombëtare të dallueshme, por të lidhura ideologjikisht:

 Rilindja e Parë i referohet ringjalljes kombëtare të udhëhequr nga Letonezët e Rinj nga vitet 1850 deri në 1880,
 Rilindja e Dytë ose "Rryma e Re" ishte lëvizja që çoi në shpalljen e pavarësisë së Letonisë në 1918
 Rilindja e Tretë ishte lëvizja që çoi në rivendosjen e pavarësisë së Letonisë në "Revolucionin e Këngëve" të viteve 1987-1991

Zbatimi i termit
Megjithëse termi "Rilindja" u prezantua nga Letonezët e Rinj, zbatimi i tij u ndikua nga ideologu nacionalist Ernests Blanks dhe më vonë nga akademiku Jānis Stradiņš. Stradiņš ishte personi i parë që përdori termin "Rilindja e Tretë" (në plenumin e zgjeruar të Unionit të Shkrimtarëve të SSR-së Letoneze në qershor 1988), duke kundërshtuar ata që kishin filluar ta quajnë ringjalljen kombëtare në periudhën e glasnostit të Rilindjes së Dytë. (i pari është ai i Letonezëve të Rinj).

Blanks u përpoq të bënte dallimin midis Rrymës së Re (në letonisht: Jaunā strāva) - një lëvizje e gjerë dhe radikale socio-ekonomike, politike dhe kulturore që zgjati nga fundi i viteve 1880 deri në Revolucionin e vitit 1905, i udhëhequr nga Rainis dhe i ndikuar nga Marksizmi - nga drejtim më nacionalist i marrë në vitin 1903 nga Ernests Rolavs dhe Miķelis Valters; për Blanks, vitet 1890 "mund të fshiheshin plotësisht nga historia e mendimit kombëtar". Ai pa Unionin Social Demokrat Letonez nacionalist të Rolavëve dhe Valtersit (në letonisht: Sociāldemokratu savienība; nganjëherë shkurtuar SDS) - një grup socialist radikal që kritikonte kozmopolitizmin e Partisë Social Demokrate të Punëtorëve Letonezë (Latvijas sociāldemokrājadāsdāku; pasardhësit e drejtpërdrejtë ideologjikë të Letonezëve të Rinj. Ishte SDS (dhe veçanërisht Valters) që fillimisht filloi të formulonte kërkesat për autonominë politike të LetonisëErnests Blanks. Latvju tautas ceļš uz neatkarīgu valsti. Västerås: Ziemeļblāzma, 1970.

Stradiņš e bazoi pikëpamjen e tij për ringjalljen kombëtare në vitet 1980 në Blanks, duke e konsideruar Rilindjen e Dytë në mënyrë të ngjashme: ai e shikoi organizimin e pushkëve letonezë, aktivitetet e emigrantëve letonezë në Zvicër, komitetin e ndihmës së refugjatëve letonezë në Rusi, shpalljen e pavarësisë dhe betejat për pavarësi si të hyjnë nën titullin e Rilindjes së Dytë. Më rrallë, disa e kanë parë Rrymën e Re dhe Revolucionin e vitit 1905 - dhe ndonjëherë edhe shkrirjen e Hrushçovit - si Rilindja Kombëtare.Jānis Stradiņš: Trešā atmoda. Rīga: Zinātne, 1992.

Referime

Shiko gjthashtu
Ernests Blanks: Latvju tautas ceļš uz neatkarīgu valsti. Västerås: Ziemeļblāzma, 1970.
Jānis Stradiņš: Trešā atmoda. Rīga: Zinātne, 1992.

Kategoria:Nacionalizmi letonez