Antioksidantët

Antioksidantët janë përbërje që pengojnë oksidimin (zakonisht që ndodh si autooksidim ), një reaksion kimik që mund të prodhojë radikale të lira . Autooksidimi çon në degradimin e përbërjeve organike, duke përfshirë lëndën e gjallë. Antioksidantët u shtohen shpesh produkteve industriale, të tilla si polimeret, karburantet dhe lubrifikantët, për të zgjatur jetëgjatësinë e tyre.  Ushqimet trajtohen gjithashtu me antioksidantë për të parandaluar prishjen, në veçanti prishjen e vajrave dhe yndyrave. 

Në qeliza, antioksidantë të tillë si glutationi, mykotioli ose bacilitioli, dhe sistemet enzimatike si dismutaza e superoksideve, mund të parandalojnë dëmtimin nga stresi oksidativ . 

Antioksidantët e njohur dietikë janë vitaminat A, C dhe E, por termi antioksidant është zbatuar edhe për shumë përbërje të tjera dietike që kanë vetëm veti antioksiduese in vitro, me pak prova për vetitë antioksiduese in vivo . "Antioxidants: In Depth". National Center for Complementary and Integrative Health, US National Institutes of Health. 1 November 2013. Retrieved 17 March 2023. Suplementet dietike të tregtuara si antioksidantë nuk janë treguar se ruajnë shëndetin ose parandalojnë sëmundjet tek njerëzit. 

 Hulumtimi shëndetësor 

 Lidhja me dietën 
Vitaminat antioksiduese dietike A, C dhe E janë thelbësore dhe kërkohen në sasi specifike ditore për të parandaluar sëmundjet.    Polifenolet, të cilat kanë veti antioksiduese in vitro për shkak të grupeve të tyre të lira hidroksile,  metabolizohen gjerësisht nga katekol-O-metiltransferaza e cila metilon grupet e lira hidroksile, dhe në këtë mënyrë i pengon ata të veprojnë si antioksidantë in vivo.  

 Ndërveprimet 
Farmaceutikët e zakonshëm (dhe shtojcat) me veti antioksiduese mund të ndërhyjnë në efikasitetin e disa ilaçeve kundër kancerit dhe terapisë me rrezatim .  Farmaceutikët dhe suplementet që kanë veti antioksiduese shtypin formimin e radikaleve të lira duke penguar proceset e oksidimit. Terapia me rrezatim shkakton stres oksidativ që dëmton komponentët thelbësorë të qelizave kancerogjene, të tilla si proteinat, acidet nukleike dhe lipidet që përbëjnë membranat qelizore. 

 Efektet anësore 
djathtas|parapamje| Struktura e acidit fitik kelator metalik
Acidet reduktuese relativisht të forta mund të kenë efekte antiushqyese duke u lidhur me mineralet dietike si hekuri dhe zinku në traktin gastrointestinal dhe duke parandaluar thithjen e tyre.  Shembujt janë acidi oksalik, taninet dhe acidi fitik, të cilët janë të lartë në dietat me bazë bimore.  Mungesa e kalciumit dhe hekurit nuk është e pazakontë në dietat në vendet në zhvillim ku hahet më pak mish dhe ka konsum të lartë të acidit fitik nga fasulet dhe buka pa maja me drithëra të plota . Megjithatë, mbirja, njomja ose fermentimi mikrobik janë të gjitha strategji shtëpiake që reduktojnë përmbajtjen e fitateve dhe polifenolit të drithërave të parafinuar. Rritje të përthithjes së Fe, Zn dhe Ca janë raportuar në të rriturit që ushqehen me drithëra të çfitinizuara krahasuar me drithërat që përmbajnë fitatin e tyre vendas. 
Kategoria:Fiziologji