Peñón de Vélez de la Gomera

(Arabisht: Hajar Badis ) është një ishull spanjoll dhe shkëmbor i baticës, në Detin Mesdhe perëndimor, i lidhur me bregun maroken nga një istëm ranor . Ajo është gjithashtu e lidhur me një ishull më të vogël në lindje, La Isleta, nga një istmus shkëmbor. Ishulli i baticës u quajt Hajar Badis (Shkëmbi i Badisit) dhe lidhej me qytetin e Badisit .

, së bashku me La Isleta, është një zotërim i përtejdetit i njohur si .  Administrohet nga Qeveria e Spanjës dhe popullata përbëhet vetëm nga personel ushtarak spanjoll.

Kufiri i saj me Marokun është 80 m i gjatë, duke e bërë atë një nga kufijtë më të shkurtër ndërkombëtarë në botë.

 Gjeografia 
djathtas|parapamje|220x220px| Një futje e ilustruar që tregon  nga harta e Fezit dhe e Mbretërisë së Marokut e vitit 1606 e Jodocus Hondius .
 ndodhet 119 km në juglindje të Ceutës. Ishte një ishull natyror në detin Albor deri më 1930, kur një stuhi hodhi sasi të mëdha rëre në kanalin e shkurtër mes ishullit dhe kontinetit afrikan. Kanali u kthye në njëtombolo dhe ishulli u bë një gadishull. 

 Historia 
djathtas|parapamje| Zonat aktuale spanjolle në Afrikën Veriore
Portugalia dhe Spanja miratuan një marrëveshje në 1496 në të cilën ata krijuan në mënyrë efektive zonat e tyre të ndikimit në bregdetin e Afrikës së Veriut . Si rezultat, Spanja mund të pushtonte territorin vetëm në lindje të . Ky kufizim përfundoi me Bashkimin Iberik të Portugalisë dhe Spanjës në 1580 nën Philip II pas Betejës së 1578 të Alcácer Quibir, kur Spanja filloi të ndërmerrte veprime të drejtpërdrejta në Marok, si në pushtimin e Larache . 

Në 1522, Spanja humbi  ndaj një sulmi maroken berber që rezultoi në vdekjen e të gjithë garnizonit spanjoll. Ali Abu Hassun, sundimtari i ri Wattasid i Marokut në 1554, më pas dha  trupave osmane që e kishin ndihmuar për të fituar fronin. Kissling, Hans Joachim; Spuler, Bertold; et al. (29 October 1996). The Last Great Muslim Empires: History of the Muslim World. Translated by Bagley, F. R. C. Princeton, New Jersey: Markus Wiener Publishers. p. 103. ISBN 978-1-55876-112-4. Retrieved 29 October 2018 – via Google Books.

Osmanët e përdorën atë si bazë për korsairët që vepronin në rajonin e ngushticës së Gjibraltarit . Sulltani Sa'di Abdallah al-Ghalib u alarmua nga ky aktivitet, nga frika se osmanët mund të përdornin qytetin e Badisit si bazë nga e cila do të ndërmerrnin pushtimin e Marokut. Në 1564, ai i detyroi marokenët të evakuonin qytetin dhe  , të cilën ua dorëzoi spanjollëve. Popullsia marokene u tërhoq në kasbah të Senadës . 
Kategoria:Ishuj të detit Mesdhe
Kategoria:Koordinatat në Wikidata