Dimri vullkanik i vitit 536

Dimri vullkanik i vitit 536 pas Krishtit ishte episodi më i rëndë dhe më i zgjatur i ftohjes klimatike në hemisferën veriore në 2000 vitet e fundit. Dimri vullkanik u shkaktua nga të paktën 3 shpërthime të njëkohshme me origjinë të pasigurt, me disa vendndodhje të mundshme të propozuara në kontinente të ndryshme. Shumica e rrëfimeve bashkëkohore të dimrit vullkanik janë nga autorë në Kostandinopojë, kryeqyteti i Perandorisë Romake Lindore, megjithëse ndikimi i temperaturave më të ftohta u shtri përtej Evropës. Studimi modern ka përcaktuar se në fillim të vitit 536 pas Krishtit (ose ndoshta në fund të vitit 535), një shpërthim nxori sasi masive të aerosoleve sulfate në atmosferë, të cilat reduktuan rrezatimin diellor që arrinte në sipërfaqen e Tokës dhe ftohën atmosferën për disa vite. Në mars 536, Kostandinopoja filloi të përjetonte qiej të errët dhe temperatura më të ftohta.

Temperaturat e verës në vitin 536 ranë deri në 2,5 °C nën normalen në Evropë. Ndikimi i vazhdueshëm i dimrit vullkanik të vitit 536 u shtua në 539-540, kur një tjetër shpërthim vullkanik bëri që temperaturat e verës të bien deri në 2.7 °C nën normalen në Evropë. Ka dëshmi të një shpërthimi tjetër vullkanik në vitin 547, i cili do të kishte zgjatur periudhën më të ftohtë. Shpërthimet vullkanike shkaktuan dështime të të korrave, dhe u shoqëruan nga Murtaja e Justinianit, uria dhe miliona vdekje dhe nisën Koha e Vogël e Akullit e Antikitetit të Vonë, e cila zgjati nga 536 në 560.

Studiuesi mesjetar Michael McCormick shkroi se viti 536 ishte viti më i keq në histori për të qenë gjallë: "Ishte fillimi i një prej periudhave më të këqija për të qenë gjallë, nëse jo viti më i keq".

 Dëshmi dokumentuese 
Historiani romak Procopius regjistroi në vitin 536 pas Krishtit në raportin e tij mbi luftërat me vandalët, "gjatë këtij viti ndodhi një ngjarje shumë e tmerrshme. Sepse dielli lëshonte dritën e tij pa shkëlqim ... dhe dukej jashtëzakonisht si dielli në eklips. , për trarët që derdhi nuk ishin të qarta”. gives this quote as "The Sun gave forth its light without brightness, like the moon during this whole year, and it seemed exceedingly like the Sun in eclipse".

Në vitin 538, burrështetasi romak Kasiodor i përshkroi sa vijon njërit prej vartësve të tij në letrën 25: See:  "25. Senator, Praetorian Praefect, to his deputy Ambrosius, an Illustris."

 Rrezet e diellit ishin të dobëta, dhe ato shfaqnin një ngjyrë "kaltëroshe".
 Në mesditë, asnjë hije nga njerëzit nuk dukej në tokë.
 Nxehtësia nga dielli ishte e dobët.
 Hëna, edhe kur ishte e plotë, ishte "bosh nga shkëlqimi"
 "Një dimër pa stuhi, një pranverë pa butësi dhe një verë pa vapë"
 Ngrica e zgjatur dhe thatësira e papërshtatshme
 Stinat "duket se janë të gjitha të ngatërruara së bashku"
 Qielli përshkruhet si "i përzier me elemente aliene" ashtu si moti me re, përveçse të zgjatur. Ajo ishte "shtrirë si një strehë nëpër qiell" dhe parandaloi që "ngjyrat e vërteta" të diellit dhe hënës të shiheshin, së bashku me ngrohtësinë e diellit.
 Ngricat gjatë vjeljes, të cilat i bënë mollët të forcohen dhe rrushi të thartë.
 Nevoja për të përdorur ushqimin e ruajtur për të përballuar situatën.
 Letrat pasuese (nr. 26 dhe 27) diskutojnë planet për të lehtësuar një zi buke të përhapur.

Michael Sirian (1126–1199), një patriark i Kishës Ortodokse Siriane, raportoi se gjatë viteve 536–537 dielli shkëlqeu dobët për një vit e gjysmë.  From pp. 220–221:  "Or, un peu auparavant, en l'an 848, il y eut un signe dans le soleil..., et le vin avait le goût de celui qui provient de raisins acides." (However, a little earlier, in the year 848 [according to the Greek calendar; AD 536/537 according to the Christian calendar], there was a sign in the sun. One had never seen it [before] and nowhere is it written that such [an event] had happened [previously] in the world. If it were not [true] that we found it recorded in most proven and credible writings, and confirmed by men worthy of belief, we would not have written it [here]; for it's difficult to conceive. So it is said that the sun was darkened and that its eclipse lasted a year and a half, that is, eighteen months. Every day it shone for about four hours and yet this light was only a feeble shadow. Everyone declared that it would not return to the state of its original light. Fruits did not ripen, and wine had the taste of what comes from sour grapes.)

Analet irlandeze galikeGaelic Irish Annals translations regjistruan sa vijon:

 "Një dështim i bukës në 536 pas Krishtit" - Annals of Ulster
 "Një dështim i bukës nga 536–539 pas Krishtit" - Annals of Inisfallen

Rekordi Annales Cambriae i mesit të shekullit të 10-të për vitin 537:

 "Beteja e Camlann, në të cilën ranë Arthur dhe Medraut, dhe pati një vdekshmëri të madhe në Britani dhe Irlandë."

Fenomene të mëtejshme janë raportuar nga burime të pavarura bashkëkohore:

 Temperaturat e ulëta, madje edhe bora gjatë verës (borë raportohet se ra në gusht në Kinë, gjë që bëri që vjelja atje të vonohej)
 Dështime të përhapura të të korrave
 "Një mjegull e dendur dhe e thatë" në Lindjen e Mesme, Kinë dhe Evropë
 Thatësira në Peru, e cila preku kulturën Moche

Ka burime të tjera provash në lidhje me këtë periudhë.

 Dëshmi shkencore 
Analiza e unazave të pemëve nga dendrokronologu Mike Baillie, i Universitetit të Mbretëreshës në Belfast, tregon rritje anormalisht të vogël në lisin irlandez në 536 dhe një rënie tjetër të mprehtë në 542, pas një rikuperimi të pjesshëm.Baillie, M.G.L. (1994). "Dendrochronology Raises Questions About the Nature of the AD 536 Dust-Veil Event." The Holocene fig. 3 p. 215 Bërthamat e akullit nga Grenlanda dhe Antarktida tregojnë dëshmi të depozitave të konsiderueshme të sulfatit në rreth 534 ± 2, që është dëshmi e një velloje të madhe pluhuri acid.

 Shpjegime të mundshme 
Fillimisht u teorizua se ndryshimet klimatike të vitit 536 pas Krishtit u shkaktuan ose nga shpërthimet vullkanike (një fenomen i njohur si "dimri vullkanik") ose nga ngjarjet e ndikimit (meteorit ose kometës).

Në vitin 2015, rishikimi i kronologjive të bërthamës polare të akullit daton depozitat e sulfatit dhe një shtresë kriptotefra në vitin e saktë 536 pas Krishtit (më parë datuar në 529 pas rishikimit). Kjo është dëshmi e fortë se një shpërthim i madh vullkanik shpërthyes shkaktoi zbehjen dhe ftohjen e vëzhguar, duke hequr nevojën për një shpjegim jashtëtokësor, por një ngjarje ndikimi rreth kësaj periudhe kohore nuk mund të përjashtohet.

Burimi i shpërthimit vullkanik mbetet për t'u gjetur, por disa vullkane të propozuara janë refuzuar:

 R. B. Stothers postuloi vullkanin Rabaul në Britaninë e Re, në Papua Guinenë e Re. Shpërthimi tani mendohet të ketë ndodhur në intervalin 667-699 të erës sonë bazuar në datimin e radiokarbonit me ndeshje.
 David Keys sugjeroi vullkanin Krakatoa duke zhvendosur një kataklizëm në 416 pas Krishtit të regjistruar në Librin Javanez të Mbretërve në 535 pas Krishtit. Projektet e shpimit në ngushticën e Sunda përjashtuan çdo mundësi që një shpërthim të ndodhte gjatë kësaj periudhe kohore.
 Robert Dull dhe kolegët propozuan shpërthimin e madh VEI-7, Tierra Blanca Joven (TBJ) të kalderës Ilopango. Identifikimi i tefras TBJ në bërthamat e akullit ngushtoi datën e shpërthimit në 429-433 pas Krishtit.
 Loveluck dhe kolegët e tij propozuan vullkanet islandeze të bazuara në copa nga një akullnajë zvicerane. Megjithatë, kriptotefrat e datuara saktësisht në vitin 536 pas Krishtit janë gjeokimikisht të dallueshme nga tefra islandeze, dhe copat në akullnajën zvicerane kanë pasiguri të madhe moshe.

Analiza gjeokimike e kriptotefras 536 AD dallon të paktën tre ngjarje sinkrone shpërthyese në Amerikën e Veriut. Analiza e mëtejshme lidh një nga shpërthimet me një tefra të përhapur mono-kraterësh të identifikuar në Kaliforninë verilindore. Dy shpërthimet e tjera ka shumë të ngjarë të kenë origjinën nga Aleutët lindorë dhe provincën vullkanike të Kordilerit Verior.

 Pasojat historike 
Ngjarja e vitit 536 dhe uria që pasoi janë sugjeruar si një shpjegim për depozitimin e rezervave të arit nga elitat skandinave në fund të periudhës së migrimit. Ari ishte ndoshta një sakrificë për të qetësuar perënditë dhe për të rikthyer dritën e diellit. Ngjarjet mitologjike si Fimbulwinter dhe Ragnarök janë teorizuar të bazohen në kujtesën kulturore të ngjarjes.

Një libër i shkruar nga David Keys spekulon se ndryshimet klimatike kontribuan në zhvillime të ndryshme, si shfaqja e Murtajës së Justinianit (541–549), rënia e avarëve, shpërngulja e fiseve mongole drejt perëndimit, fundi i shek. Perandoria Sasanide, rënia e Perandorisë Gupta, ngritja e Islamit, zgjerimi i fiseve turke dhe rënia e Teotihuacan. Në vitin 2000, një prodhim televiziv 3BM (për WNET dhe Channel Four) kapitalizoi librin e Keys. Dokumentari, me emrin Katastrofa! Si Ndryshoi Bota, u transmetua në SHBA si pjesë e serialit Sekretet e të Vdekurve të PBS. Megjithatë, ideve të Keys dhe Wohletz-it u mungon pranimi kryesor. Duke rishikuar librin e Keys, arkeologu britanik Ken Dark komentoi se "shumë nga provat e dukshme të paraqitura në libër janë shumë të diskutueshme, të bazuara në burime të dobëta ose thjesht të pasakta. [...] Megjithatë, si shtrirja globale ashtu edhe theksi i 6-të shekulli i erës sonë si një kohë ndryshimesh të gjera janë të dukshme dhe libri përmban disa informacione të paqarta që do të jenë të reja për shumë njerëz. Megjithatë, ai nuk arrin të demonstrojë tezën e tij qendrore dhe nuk ofron një shpjegim bindës për ndryshimet e shumta të diskutuara".

Filologu Andrew Breeze në një libër të fundit (2020) argumenton se disa ngjarje të Mbretit Arthur, përfshirë Betejën e Camlann, janë historike duke ndodhur në vitin 537 si pasojë e urisë që lidhet me ndryshimin e klimës së vitit të kaluar.

 Shiko edhe 

 Dimri vullkanik 

 Referime 

Kategoria:Klimatologji
Kategoria:Ngjarje shekulli VI
Kategoria:Mesjeta e hershme
Kategoria:Vullkane