Demi i shenjtë

Demi i shenjtë është një term që zakonisht përdoret për të përshkruar një dem që ka një kuptim fetar ose simbolik nëpër kultura të ndryshme gjatë historisë. Demat janë çmuar dhe adhuruar në shoqëritë e ndryshme për forcën, frytbarësinë e tyre dhe lidhjen me perënditë. Bagëtitë janë të spikatura në disa fe dhe mitologji . Si i tillë, popuj të shumtë në mbarë botën në një moment të caktuar i kanë nderuar demat si të shenjtë. Në fenë sumeriane, Marduk është "demi i Utu ". Në hinduizëm, kali i Shivës është Nandi, Demi. Demi i shenjtë mbijeton në yjësinë Demi . Demi, qoftë hënor si në Mesopotami apo diellor si në Indi, është subjekt i mishërimeve të ndryshme kulturore dhe fetare, si dhe përmendje moderne në kulturat e Epokës së Re .

 Në artin parahistorik 
alt=Lascaux bulls|parapamje| Piktura 20,000-vjeçare në shpellë në Lascaux, Francë
Aurokët janë përshkruar në shumë piktura të shpellave evropiane paleolitike si ato të gjetura në Lascaux dhe Livernon në Francë. Forca e tyre jetësore mund të jetë menduar të ketë cilësi magjike, sepse janë gjetur edhe gdhendje të hershme të aurochs. Aurochs mbresëlënëse dhe të rrezikshme mbijetuan në epokën e hekurit në Anadoll dhe Lindjen e Afërt dhe u adhuruan në të gjithë atë zonë si kafshë të shenjta; mbetjet më të hershme të adhurimit të demave mund të gjenden në Çatalhöyük neolitik.

 Në antikitet 

 Mesopotamia 
majtas|parapamje| Dema me krahë me kokë njeriu nga pallati i Sargon II në Dur-Sharrukin, Khorsabad modern ( Luvre )
Hyjnia mbrojtëse sumeriane e quajtur lamassu u përshkrua si hibride me trupa demash me krahë ose luanë dhe koka meshkujsh. Motivi i një kafshe me krahë me kokë njeriu është i zakonshëm në Lindjen e Afërt, i regjistruar për herë të parë në Ebla rreth vitit 3000 pes. Motivi i parë i dallueshëm i lamassu u shfaq në Asiri gjatë mbretërimit të Tiglath-Pileser II si një simbol i fuqisë.

" Xhinët mbrojtës të demave me krahë me kokë njeriu, të quajtur shedu ose lamassu, ... u vendosën si roje në porta ose porta të caktuara të qytetit dhe pallatit. Simbolet që kombinonin njeriun, demin dhe zogun, ato ofronin mbrojtje kundër armiqve. " Castor Marie-José, Department of Near Eastern Antiquities: Mesopotamia, Musée du Louvre 

Demi shoqërohej gjithashtu me perëndinë e stuhisë dhe shiut Adad, Hadad ose Iškur. Demi ishte kafsha e tij simbolike. Ai u shfaq me mjekër, shpesh duke mbajtur një shkop dhe rrufe, ndërsa mbante një shami me brirë demi. Hadadi u barazua me perëndinë greke Zeus ; perëndia romake Jupiter, si Jupiter Dolichenus ; perëndia e stuhisë së hititëve indo-evropianë Teshub ; perëndia egjiptian Amun . Kur Enki shpërndau fatet, ai e bëri Iškur-in inspektor të kozmosit. Në një litani, Iškur shpallet përsëri dhe përsëri si " dem i madh rrezatues, emri yt është parajsë " dhe quhet gjithashtu biri i Anu, zoti i Karkara; vëlla binjak i Enkit, zoti i bollëkut, zot që kalëron stuhinë, luan i qiellit.

Eposi sumerian i Gilgameshit përshkruan vrasjen nga Gilgamesh dhe Enkidu të Demit të Qiellit si një akt kundërshtimi ndaj perëndive.

 Egjipti 
parapamje|220x220px| Stele kushtuar një Apis, që daton në vitin 21 të Psamtik I (  )
Në Egjiptin e Lashtë adhuroheshin shumë dema të shenjtë. Një varg i gjatë demash të përsosur ritualisht u identifikuan nga priftërinjtë e perëndisë, të vendosur në tempull gjatë gjithë jetës së tyre, pastaj u balsamosën dhe u varrosën.

Në rajonin Memphite, Apis u pa si mishërimi i Ptah dhe më vonë i Osiris . Disa nga demat Apis u varrosën në sarkofagë të mëdhenj në qemeret nëntokësore të Serapeum të Saqqara, i cili u rizbulua nga Auguste Mariette në 1851. Dema të tjerë të shenjtë ishin Mnevis i Heliopolis, mishërimi i Atum - Ra, dhe Buchis i Armant, i lidhur me perënditë Ra dhe Montu . Nëna-lopët e këtyre kafshëve ishin gjithashtu të nderuara. 

Ka, në egjiptianisht, është edhe një koncept fetar i forcës/fuqisë së jetës dhe fjala për dem.  Andrew Gordon, një egjiptolog, dhe Calvin Schwabe, një veteriner, argumentojnë se origjina e ankh-së lidhet me dy shenja të tjera të origjinës së pasigurt që shfaqen shpesh përkrah tij: was -sceptri, që përfaqëson "fuqi" ose "dominion" dhe shtylla djed, që përfaqëson "stabilitetin". Sipas kësaj hipoteze, forma e secilës shenjë është nxjerrë nga një pjesë e anatomisë së një demi, si disa shenja të tjera hieroglifike që dihet se bazohen në pjesët e trupit të kafshëve. Në besimin egjiptian sperma ishte e lidhur me jetën dhe, në një farë mase, me "fuqi" ose "dominion", dhe disa tekste tregojnë se egjiptianët besonin se sperma e kishte origjinën nga kockat. Prandaj, Calvin dhe Schwabe sugjerojnë se shenjat bazohen në pjesë të anatomisë së demit nëpër të cilat mendohej se kalonte sperma: ankh është një rruazë torakale, djed është rruaza sacrum dhe lumbale, dhe ishte penisi i tharë i demit. . 

 Anatolia Qendrore 
majtas|parapamje| Kokat e demave të gërmuara nga Çatalhöyük në Muzeun e Qytetërimeve të Anadollit në Ankara
Nuk mund të rikrijojmë një kontekst specifik për kafkat e demave me brirë ( bucrania ) të ruajtura në një shenjtërore të mijëvjeçarit të 8-të pes në Çatalhöyük në Anatolinë Qendrore. Demi i shenjtë i Hattianëve, standardet e përpunuara të të cilit u gjetën në Alaca Höyük së bashku me ato të drerit të shenjtë, mbijetoi në mitologjinë Hurriane dhe Hitete si Seri dhe Hurri ("Dita" dhe "Nata"), demat që mbanin perëndinë e motit Teshub. mbi kurrizin e tyre ose në karrocën e tij dhe kulloste mbi rrënojat e qyteteve. Hawkes and Woolley, 1963; Vieyra, 1955

 Kreta 
parapamje| Afresku me demin që kërcen: Knossos
Demat ishin një temë qendrore në qytetërimin Minoan, me kokat e demave dhe brirët e demave të përdorura si simbole në pallatin Knossos . Afresket dhe qeramika minoane përshkruajnë kërcimin e demave, në të cilin pjesëmarrësit e të dy gjinive u harkuar mbi dema duke kapur brirët e tyre.

 Irani 
majtas|parapamje| Profesori i asiriologjisë Matthew Stolper duke qëndruar përballë kokës së demit kolosal nga Persepolis
Tekstet dhe traditat e gjuhës iraniane të Zoroastrianizmit kanë disa krijesa të ndryshme mitologjike gjedhe. Një nga këto është Gavaevodata, që është emri avestan i një lope hermafrodite "të krijuar në mënyrë unike ( -aevo.data ) ( gav- )", një nga gjashtë krijimet materiale parësore të Ahura Mazda që bëhet paraardhësi mitologjik i gjithë jetës së mirë të kafshëve. . Një tjetër gjedh mitologjik Zoroastrian është Hadhayans, një dem gjigant aq i madh sa që mund të përshkojë malet dhe detet që ndajnë shtatë rajonet e tokës, dhe mbi kurrizin e të cilit njerëzit mund të udhëtonin nga një rajon në tjetrin. Në kohët mesjetare, Hadhayanët u njohën gjithashtu si Srīsōk (Avestan * Thrisaok, "tre vende të djegura"), që rrjedh nga një legjendë në të cilën tre "Zjarre të Mëdha" u mblodhën në shpinën e krijesës. Një gjedh tjetër mitologjik është ai i krijesës pa emër në Vajtimin e lopës, një himn alegorik që i atribuohet vetë Zoroastrit, në të cilin shpirti i një gjedhi ( geush urvan ) dëshpërohet për mungesën e mbrojtjes së saj nga një bari adekuat. Në alegori, lopa përfaqëson mungesën e udhëheqjes morale të njerëzimit, por në Zoroastrianizmin e mëvonshëm, Geush Urvan u bë një yazata që përfaqësonte bagëtinë . Dita e 14-të e muajit mban emrin e saj dhe është nën mbrojtjen e saj.

 Greqia 
parapamje| Rrëmbimi i Evropës, Jacob Jordaens, 1615
parapamje| Rrëmbimi i Evropës, Jean François de Troy, 1716
Midis dymbëdhjetë olimpistëve, epiteti i Herës Bo-opis zakonisht përkthehet Hera me sy kau, por termi mund të zbatohej po aq mirë nëse perëndesha kishte kokën e një lope, dhe kështu epiteti zbulon praninë e një më të hershme., megjithëse jo domosdoshmërisht një pamje më primitive, ikonike. ( Heinrich Schlieman, 1976) Grekët klasikë nuk e quanin kurrë Herën thjesht si lopë, megjithëse priftëresha e saj Io ishte aq fjalë për fjalë një mëshqerrë sa u pickua nga një mizë dhe Zeusi e lidhi me të në formën e një mëshqerre. Zeusi mori përsipër rolet e mëparshme dhe, në formën e një demi që doli nga deti, rrëmbeu fenikasin e lindur në Evropë dhe e solli në mënyrë të konsiderueshme në Kretë.

Dionisi ishte një perëndi tjetër i ringjalljes, i cili ishte i lidhur fort me demin. Në një himn adhurimi nga Olimpia, në një festival për Herën, Dionisi ftohet gjithashtu të vijë si dem, "me këmbën e demit të tërbuar". "Shpesh ai portretizohet me brirë demi dhe në Kyzikos ai ka një imazh tauromorfik," tregon Walter Burkert dhe i referohet gjithashtu një miti arkaik në të cilin Dionisi theret si një viç dem dhe hahet në mënyrë të pandershme nga Titanët . Burkert 1985 pp. 64, 132

Për grekët, demi ishte i lidhur fort me Demin Kretan : Tezeu i Athinës duhej të kapte demin e lashtë të shenjtë të Maratonës ("demin maratonian") përpara se të përballej me Minotaurin (greqisht "Demi i Minos"), i cili Grekët imagjinonin si një njeri me kokën e një demi në qendër të labirintit . Minotauri u tregua se lindi nga mbretëresha dhe një dem, duke e çuar mbretin të ndërtonte labirintin për të fshehur turpin e familjes së tij. Të jetuarit në vetmi e bënte djalin të egër dhe të egër, të paaftë për t'u zbutur apo rrahur. Megjithatë, paralajmërimi i vazhdueshëm i Walter Burkert është: "Është e rrezikshme të projektosh traditën greke drejtpërdrejt në epokën e bronzit ." Burkert 1985 p. 24 Është gjetur vetëm një imazh minoan i një njeriu me kokë demi, një gur vulash i vogël minoan që aktualisht mbahet në Muzeun Arkeologjik të Chania .

Në periudhën klasike të Greqisë, demi dhe kafshët e tjera të identifikuara me hyjnitë u ndanë si agalma e tyre, një lloj shfaqjeje heraldike që nënkuptonte konkretisht praninë e tyre numinoze.

 Perandoria Romake 
parapamje| Tauroktonia e Mitras në Muzeun Britanik, Londër.
Praktikat fetare të Perandorisë Romake të shekujve II deri në IV përfshinin tauroboliumin, në të cilin flijohej një dem për mirëqenien e popullit dhe të shtetit. Rreth mesit të shekullit të 2-të, praktika u identifikua me adhurimin e Magna Mater, por më parë nuk ishte e lidhur vetëm me atë kult ( <i id="mwAXo">cultus</i> ). Taurobolia publike, duke kërkuar dashamirësinë e Magna Mater në emër të perandorit, u bë e zakonshme në Itali dhe Gali, Hispani dhe Afrikë. Tauroboliumi i fundit publik për të cilin ekziston një mbishkrim u krye në Mactar në Numidia në fund të shekullit të III-të. Ajo u krye për nder të perandorëve Dioklecian dhe Maksimian .

Një tjetër kult i misterit romak në të cilin një dem flijues luajti një rol ishte ai i Mistereve Mitraike të shekullit 1-4. Në të ashtuquajturën vepër arti " tauroktoni " të atij kulti ( <i id="mwAYM">cultus</i> ), dhe që shfaqet në të gjithë tempujt e tij, perëndia Mithras shihet të vrasë një dem flijues. Ndonëse ka pasur shumë spekulime për këtë temë, miti (dmth "misteri", kuptimi i të cilit ishte baza e kultit) që skena synohej të përfaqësonte, mbetet i panjohur. Për shkak se skena shoqërohet nga një numër i madh aludimesh astrologjike, demi përgjithësisht supozohet se përfaqëson plejadën e Demit . Elementet bazë të skenës së tauroktonisë fillimisht u shoqëruan me Nike, perëndeshën greke të fitores.

Macrobius e rendit demin si një kafshë të shenjtë për perëndinë Neto/Neito, ndoshta duke qenë sakrifica për hyjninë. Macrobius, Saturnalia, Book I, XIX

 Keltët 
Tarvos Trigaranus ("demi me tre vinça") është fotografuar në relievet e lashta Galike së bashku me imazhet e perëndive, të tilla si në katedralet në Trier dhe në Notre Dame de Paris . Në mitologjinë irlandeze, Donn Cuailnge dhe Finnbhennach janë dema të çmuar që luajnë një rol qendror në epikën Táin Bó Cúailnge (" Bastisja e bagëtive të Cooley"). Tekstet e hershme irlandeze të mesjetës përmendin edhe tarbfeis (festa e demave), një ritual shamanist në të cilin një dem do të flijohej dhe një shikues flinte në fshehjen e demit për të pasur një vizion të mbretit të ardhshëm. 

Plini Plaku, duke shkruar në shekullin e parë pas Krishtit, përshkruan një ceremoni fetare në Gali, në të cilën druidët e veshur me të bardhë ngjiteshin në një lis të shenjtë, prenë veshtulin që rritej mbi të, sakrifikuan dy dema të bardhë dhe përdorën veshtulin për të kuruar infertilitetin: 

Sakrificat e demave në kohën e festivalit Lughnasa u regjistruan deri në shekullin e 18-të në Cois Fharraige në Irlandë (ku iu ofruan Crom Dubh ) dhe në Loch Maree në Skoci (ku iu ofruan Saint Máel Ruba ). MacNeill, Máire. The Festival of Lughnasa: A Study of the Survival of the Celtic Festival of the Beginning of Harvest. Oxford University Press, 1962. pp.407, 410

 Ilirët 
Dëshmitë e gjetura sugjerojnë se demat dhe lopët kishin një rëndësi të veçantë për kulturën ilire. Kjo konstatohet përmes ekzistencës së imazheve të këtyre kafshëve në qeramika dhe objekte të tjera. Ky fakt thekson se këto dhe bagëtitë tjera të ngjashme kishin një rol të rëndësishëm dhe të qendrueshëm në jetën dhe traditën e këtij populli të lashtë.

 Mesjeta dhe modernizmi 
Praktika e ndeshjes me dema në Gadishullin Iberik dhe në Francën jugore është e lidhur me legjendat e Saturninit të Tuluzës dhe të mbrojturit të tij në Pamplona, Fermin . Këto janë të lidhura në mënyrë të pandashme me flijimet e demave nga mënyra e gjallë e martirizimit të tyre të vendosur nga agjiografia e krishterë në shekullin e tretë.

Në disa tradita të krishtera, skenat e Lindjes janë gdhendur ose mbledhur në kohën e Krishtlindjes . Shumë prej tyre tregojnë një dem ose një ka pranë foshnjës Jezus, të shtrirë në një grazhd. Këngët tradicionale të Krishtlindjeve shpesh tregojnë për demin dhe gomarin që ngrohin foshnjën me frymën e tyre. Kjo i referohet (ose, të paktën, i referohet) fillimit të librit të profetit Isaia, ku ai thotë: "Kau e njeh pronarin e tij dhe gomari krevatin e zotërisë së tij". (Isaia 1:3)

Qetë janë disa nga kafshët e flijuara nga besimtarët ortodoksë grekë në disa fshatra të Greqisë. Ajo lidhet veçanërisht me festën e Shën Charalambos . Kjo praktikë e kurbanisë është kritikuar vazhdimisht nga autoritetet kishtare.

Kau është simboli i Lukës Ungjilltar . [ citim i nevojshëm ]

Midis visigotëve, qetë që tërhiqnin karrocën me kufomën e Shën Emilianit çojnë në vendin e saktë të varrimit ( San Millán de la Cogolla, La Rioja ).

Demi ( latinisht "Taurus") është një nga yjësitë e zodiakut, që do të thotë se përshkohet nga rrafshi i ekliptikës . Demi është një plejadë e madhe dhe e shquar në qiellin e dimrit të hemisferës veriore . Është një nga yjësitë më të vjetra, që daton të paktën në epokën e hershme të bronzit kur shënoi vendndodhjen e Diellit gjatë ekuinoksit pranveror. Rëndësia e tij për kalendarin bujqësor ndikoi figura të ndryshme demash në mitologjitë e Sumerit të Lashtë, Akadit, Asirisë, Babilonisë, Egjiptit, Greqisë dhe Romës .

Në librin e tij "Robin Hood: Zoti i gjelbër i drurit të egër" (2016), John Matthews interpreton skenën nga balada në të cilën Sir Richard-at-Lee i jep, për dashurinë e Robin Hood, një çmim të një demi të bardhë për fituesi i një ndeshje mundjeje dukej se 'kthehet në një kohë të lashtë kur prezantimi i një bishe kaq të vlefshme dhe ndoshta të shenjtë, do të kishte përfaqësuar një ofertë për perënditë'. Për Matthews, vrapimi i demave në Tutbury, i përmendur në një baladë tjetër të Robin Hudit, mund të ketë pasur një rëndësi të ngjashme. 

 Shih edhe 
 Auroku

 Referime 

Kategoria:Kafshë mitologjike