Leximi i dorës

parapamje| Kopertina e përparme me vulë ari të Psychonomy of the Hand
Leximi i dorës ose Palmistria është praktikë e tregimit të fatit përmes studimit të pëllëmbës . E njohur edhe si leximi me pëllëmbë, praktika gjendet në të gjithë botën, me dallime të shumta kulturore. Ata që praktikojnë leximin e pëllëmbës quhen përgjithësisht pëllëmbas, lexues të dorës, analistë të dorës ose kirologë .

There are many—and often conflicting—interpretations of various lines and palmar features across various teachings of palmistry. Palmistry is widely viewed as a pseudoscience due to various contradictions between different interpretations and the lack of evidence for palmistry's predictions.

 Historia 
majtas|parapamje| Fallxhori, nga Karavaxho(1594–95; kanavacë; Luvri), që përshkruan një lexim të pëllëmbës

 Palmistria e lashtë 
Palmistria është një praktikë e zakonshme për shumë vende të ndryshme në masën tokësore euroaziatike ;  është praktikuar në kulturat e Sumerisë, Babilonisë, Arabisë, Kananit, Persisë, Indisë, Nepalit, Tibetit dhe Kinës.

Akupunkturisti Yoshiaki Omura përshkruan rrënjët e saj në astrologjinë hindu (e njohur në sanskritisht si jyotish ), kinezisht Yijing ( I Ching ) dhe fallxhoret rome .  According to this theory, palmistry developed in India and then extended across the world. Disa mijëra vjet më parë, mendohet se i urti hindu Valmiki   shkruajti një libër që përfshin 567 strofa, titulli i të cilit përkthehet në anglisht si Mësimet e Valmiki Maharishit mbi Palmistrinë e Mashkullit .   Nga India, arti i palmisë u përhap në Kinë, Tibet dhe në vende të tjera të Evropës .  : "It was not until the mid- to late nineteenth century that palmreading took off in Britain, France and the United States thanks to three major figures: Casimir Stanislas d'Arpentigny, Edward Heron-Allen and Cheiro."

Palmistria gjithashtu përparoi në mënyrë të pavarur në Greqi ku Anaksagora e praktikonte atë.  According to this theory, palmistry developed in India and then extended across the world. Aristoteli (384–322 p.e.s.) thuhet se zbuloi një traktat mbi temën e palmistikës në një altar të Hermesit, të cilin më pas ia paraqiti Aleksandrit të Madh (356–323 p.e.s.), i cili tregoi interes të madh për të shqyrtuar karakterin e oficerëve të tij duke analizuar vijat në duart e tyre.  

 Palmistria moderne 
Leximi i pëllëmbës përjetoi një ringjallje në epokën moderne duke filluar me publikimin e kapitenit Casimir Stanislas D'Arpentigny La Chirognomie në 1839. : "It was not until the mid- to late nineteenth century that palmreading took off in Britain, France and the United States thanks to three major figures: Casimir Stanislas d'Arpentigny, Edward Heron-Allen and Cheiro."

Shoqëria Kirologjike e Britanisë së Madhe u themelua në Londër nga Katharine St. Hill në 1889 me synimin e deklaruar për të përparuar dhe sistemuar artin e palmistrisë dhe për të parandaluar sharlatanët nga abuzimi me artin.   Edgar de Valcourt-Vermont (Comte C. de Saint-Germain) themeloi Shoqërinë Amerikane Kirologjike në 1897.

Një figurë kryesore në lëvizjen moderne të palmistrisë ishte irlandezi William John Warner, i njohur me nofkën e tij, Cheiro . Pasi studioi nën disa guru në Indi, ai krijoi një praktikë palmistike në Londër dhe gëzoi një ndjekje të gjerë nga klientë të famshëm nga e gjithë bota, duke përfshirë njerëz si Mark Twain, W. T. Stead, Sarah Bernhardt, Mata Hari, Oscar Wilde, Grover Cleveland, Thomas Edison, Princi i Uellsit, Gjenerali Kitchener, William Ewart Gladstone dhe Joseph Chamberlain . Kaq popullor ishte Cheiro si një "palmist i shoqërisë" saqë edhe ata që nuk besonin në okultizëm i lexonin duart tek ai. Mark Twain skeptik shkroi në librin e vizitorëve të Cheiros se ai "e kishte ekspozuar karakterin tim ndaj meje me saktësi poshtëruese".

 Kritika 
Kritika e palmistikës shpesh bazohet në mungesën e provave empirike që mbështesin efikasitetin e saj. Literatura shkencore zakonisht e konsideron leximin e pëllëmbës si një besim pseudoshkencor ose supersticioz .  

Skeptikët shpesh i përfshijnë lexuesti e pëllëmbëve në listat e psikikëve të supozuar që praktikojnë leximin e ftohtë . Leximi i ftohtë është praktika që lejon lexuesit e të gjitha llojeve, duke përfshirë ata të pëllëmbëve, të duken psikikë duke përdorur hamendje me probabilitet të lartë dhe nxjerrjen e detajeve bazuar në sinjale nga personi tjetër.  

Edhe pse disa të krishterë e dënojnë leximin e pëllëmbëve si një formë profecizmi të rremë, traditat hebraike dhe të krishtera janë kryesisht të dyjëzuara në lidhje me hamendjen në përgjithësi.  Gjatë shekullit të 16-të, Kisha Katolike dënoi praktikën e pëllëmbimit.  Megjithatë, ekziston një traditë e gjatë e praktikimit të leximit të pëllëmbës brenda misticizmit hebre dhe të krishterë  dhe disa praktikues, si Comte C. de Saint-Germain, kanë argumentuar se Bibla nuk e kundërshton atë. 

Islami e dënon ashpër hamendjen e rreme në të gjitha format dhe e konsideron palmistrinë haram (të ndaluar). [ citim i nevojshëm ] Kurani thotë se "Ju është gjithashtu e ndaluar të kërkoni njohuri për fatin tuaj me shigjeta hyjnore." 
Kategoria:Kultura e komunitetit Rom
Kategoria:Pseudoshkencë
Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara