Diamagnetizmi

Diamagnetizmi është vetia e materialeve që zmbrapsen nga një fushë magnetike ; një fushë magnetike e zbatuar krijon një fushë magnetike të induktuar në to në drejtim të kundërt, duke shkaktuar një forcë shtytëse. Në të kundërt, materialet paramagnetike dhe ferromagnetike tërhiqen nga një fushë magnetike. Diamagnetizmi është një efekt i mekanikës kuantike që ndodh në të gjitha materialet; kur është kontributi i vetëm në magnetizëm, materiali quhet diamagnetik. Në substancat paramagnetike dhe ferromagnetike, forca e dobët diamagnetike kapërcehet nga forca tërheqëse e dipoleve magnetike në material. Përshkueshmëria magnetike e materialeve diamagnetike është më e vogël se përshkueshmëria e vakumit, μ 0 . Në shumicën e materialeve, diamagnetizmi është një efekt i dobët i cili mund të zbulohet vetëm nga instrumente laboratorike të ndjeshme, por një superpërçues vepron si një diamagnet i fortë, sepse ai dëbon plotësisht çdo fushë magnetike nga brendësia e tij ( efekti Meissner ).

Diamagnetizmi u zbulua për herë të parë kur Anton Brugmans vuri re në 1778 se bismuti zmbrapsej nga fushat magnetike.  Në 1845, Majkëll Faradej demonstroi se ishte një veti e materies dhe arriti në përfundimin se çdo material i përgjigjej (në mënyrë diamagnetike ose paramagnetike) një fushë magnetike të zbatuar. Me një sugjerim nga William Whewell, Faradeji fillimisht iu referua fenomenit si diamagnetik (parashtesa dia- që do të thotë përmes ose përtej ), më pas e ndryshoi atë në diamagnetizëm .  

Një rregull i thjeshtë praktik përdoret në kimi për të përcaktuar nëse një grimcë (atom, jon ose molekulë) është paramagnetike ose diamagnetike:  Nëse të gjitha elektronet në grimcë janë çiftuar, atëherë substanca e bërë nga kjo grimcë është diamagnetike; Nëse ka elektrone të paçiftuar, atëherë substanca është paramagnetike.
+Materiale të zakonshme diamagnetike  Materiali χ v [× 10 −5 (njësi SI)] Superpërçues −10 5 Karboni pirolitik −40,9 Bismut −16.6 Neoni −6,74 Mërkuri −2.9 Argjendi −2.6 Karboni (diamanti) −2.1 Plumbi −1.8 Karboni (grafit) −1.6 Bakri −1.0 Uji −0,91

 Superpërçuesit 
parapamje| Kalimi nga përçueshmëria e zakonshme (majtas) në superpërçueshmëri (djathtas). Në kalim, superpërçuesi dëbon fushën magnetike dhe më pas vepron si një diamagnet i përsosur.
Superpërcjellësit mund të konsiderohen diamagnetë të përsosur (  ), sepse ata dëbojnë të gjitha fushat magnetike (përveç një shtrese të hollë sipërfaqësore) për shkak të efektit Meissner .