Septimania

Septimania  është një rajon historik në Francën e sotme jugore . I referohej pjesës perëndimore të provincës romake të Gallia Narbonensis që kaloi në kontrollin e visigotëve në vitin 462, kur Septimania iu dorëzua mbretit të tyre, Teodoriku i II . Gjatë Mesjetës së Hershme, rajoni njihej ndryshe si Gallia Narbonensis, Gallia ose Narbonensis .  Territori i Septimanias përafërsisht korrespondon me ish-rajonin modern francez të Languedoc-Roussillon që u bashkua në rajonin e ri administrativ të Oksitanisë . Në Mbretërinë Visigote, e cila u përqendrua në Toledo nga fundi i mbretërimit të Leovigildit, Septimania ishte njëkohësisht një provincë administrative e qeverisë qendrore mbretërore dhe një provincë kishtare, mitropoliti i së cilës ishte Kryepeshkopi i Narbonës . Fillimisht, gotët mund të kenë ruajtur kontrollin e tyre në rajonin Albigeois, por nëse është kështu, ai u pushtua nga koha e Çilperikut I.  Ka dëshmi arkeologjike që disa enklava të popullsisë visigotike mbetën në Galinë Frankike, pranë kufirit Septimanian, pas vitit 507. 

Rajoni i Septimanias u pushtua nga muslimanët andaluzianë në vitin 719, u riemërtua Arbūnah dhe u shndërrua në një bazë ushtarake për veprimet e ardhshme ushtarake nga komandantët andaluzianë .   Ai kaloi shkurtimisht në Emiratin e Kordobës, i cili ishte zgjeruar nga jugu gjatë të njëjtit shekull, përpara pushtimit të tij të mëvonshëm nga frankët e krishterë në 759,   të cilët në fund të shekullit të 9-të e riemërtuan atë si Gothia ose Marshi gotik ( Marca Gothica ). Pas pushtimit frank të Narbonës në vitin 759, arabët myslimanë dhe berberët u mundën nga frankët e krishterë dhe u tërhoqën në zemrën e tyre Andaluziane pas 40 vjet pushtimi, dhe mbreti karolingian Pepin i Shkurtri erdhi i përforcuar.   Septimania u bë një marsh i Perandorisë Karolingiane dhe më pas Francias Perëndimore deri në shekullin e 13-të, megjithëse ishte kulturalisht dhe politikisht autonome nga qeveria qendrore mbretërore me bazë në Francën veriore. Rajoni ishte nën ndikimin e njerëzve nga territoret e kontit të Tuluzës, Provence dhe Kontenë antike të Barcelonës . Ishte pjesë e rajonit më të gjerë kulturor dhe gjuhësor që përfshin të tretën jugore të Francës të njohur si Occitania . Kjo zonë më në fund u vu nën kontrollin efektiv të mbretërve francezë në fillim të shekullit të 13-të si rezultat i kryqëzatës Albigensiane, pas së cilës iu caktuan guvernatorë. Nga fundi i shekullit të trembëdhjetë, Septimania u zhvillua në provincën mbretërore të Lengodokut .

Emri "Septimania" mund të rrjedhë nga emri romak i qytetit të Bezjerit, Colonia Julia Septimanorum Baeterrae, i cili nga ana tjetër aludon për vendosjen e veteranëve të Legjionit VII Romak në qytet. Emri mund të jetë gjithashtu një aludim për shtatë qytetet ( civitates ) të territorit: Béziers, Elne, Agdë, Narbonë, Lodevë, Magelonë dhe Nim . Septimania shtrihej në një vijë në gjysmë të rrugës midis Mesdheut dhe lumit Garonne në veriperëndim; në lindje Rhône e ndante nga Provence ; dhe në jug kufiri i tij u formua nga Pirenetë .

Kategoria:Historia e Oksitania