Edgar Faure

Edgar Jean Faure (18 gusht 1908 – 30 mars 1988) ishte një politikan, avokat, eseist, historian francez, i cili shërbeu si Kryeministër i Francës në 1952 dhe përsëri midis 1955 dhe 1956.   Para zgjedhjes së tij në Asamblenë Kombëtare për Jura nën Republikën e Katërt në 1946, ai ishte anëtar i Komitetit Francez të Çlirimit Kombëtar (CFLN) në Algjer (1943-1944). Një radikal, Faure ishte i martuar me shkrimtaren Lucie Meyer . Në vitin 1978, ai u zgjodh në Académie Française .

 Biografia 
Faure ka lindur në Béziers, Herault, nga një mjek i ushtrisë franceze. Ai ishte miop, por një student i shkëlqyer që në rininë e tij, duke fituar një diplomë në moshën 15-vjeçare, si dhe një diplomë juridike në moshën 19-vjeçare në Paris.   Në moshën 21-vjeçare ai u bë anëtar i dhomës së avokatëve, avokati më i ri në Francë që e bëri këtë në atë kohë. Ndërsa jetonte në Paris, ai u aktivizua në politikën e Republikës së Tretë ; ai u bashkua me Partinë Radikale në 1929.

Gjatë pushtimit gjerman të Luftës së Dytë Botërore, ai iu bashkua Rezistencës Franceze në Maquis . Në vitin 1942, ai iku në selinë e Charles de Gaulle në Algjer, ku u emërua kreu i departamentit legjislativ të Qeverisë së Përkohshme të Republikës. Në fund të luftës, ai shërbeu si avokat francez i prokurorisë në gjyqet e Nurembergut . 

Në vitin 1946, ai u zgjodh në parlamentin francez si radikal.  Ndërsa popullariteti i partisë së tij ra në më pak se 10% të votave totale, asnjë nga partitë e tjera nuk ishte në gjendje të fitonte një shumicë të qartë. Prandaj, herët, partia e tij shpesh luajti një rol joproporcional të rëndësishëm në formimin e qeverive. Kështu ai drejtoi kabinetin në 1952 dhe nga 1955 deri në 1956. Faure ishte një udhëheqës i krahut më konservator të partisë, duke kundërshtuar të majtën e partisë, nën Pierre Mendès France . 

Pikëpamjet e Faure ndryshuan gjatë Republikës së Katërt ; pas kundërshtimit fillestar ndaj Republikës së Pestë (ai votoi kundër zgjedhjeve presidenciale me votim universal në referendumin e vitit 1962 ), ai përfundimisht u bë Gaullist . Partia Gaulliste, Unioni për Republikën e Re, e dërgoi atë në një mision jozyrtar në Republikën Popullore të Kinës në vitin 1963. Në qeveri ai shërbeu në ministritë e njëpasnjëshme: Bujqësi (1966-1968), Arsimi Kombëtar (1968-1969, ku ai ishte përgjegjës për shtyrjen e reformës në universitete) dhe Çështjet Sociale (1972-1973). Ai nuk pranoi të ishte një kandidat në zgjedhjet presidenciale të vitit 1974, në të cilat ai mbështeti Valéry Giscard d'Estaing kundër kandidatit Gaullist, Jacques Chaban-Delmas .

Ai ishte anëtar i Asamblesë Kombëtare për departamentin Jura nga 1946 deri në 1958, si dhe për departamentin e Doubs nga 1967 deri në 1980. Ai kryesoi Asamblenë Kombëtare nga 1973 deri në 1978. Ai kërkoi një mandat tjetër si Kryetar i Kuvendit në vitin 1978, por u mund nga Chaban-Delmas. Faure ishte senator nga 1959 deri në 1967 për Jura dhe përsëri, në 1980, për Doubs. Në vitin 1978, ai u bë anëtar i Académie Française .

Në nivelet rajonale, departamentale dhe lokale, Edgar Faure ishte Kryetar i Bashkisë së Port-Lesney, Jura nga 1947 në 1971 dhe përsëri nga 1983 në 1988, si dhe Kryetar i Bashkisë së Pontarlier midis 1971 dhe 1977; ai shërbeu si President i Këshillit të Përgjithshëm të departamentit Jura nga 1949 në 1967, më pas anëtar i Këshillit të Përgjithshëm të Doubs nga 1967 deri në 1979, President i Këshillit Rajonal të Franche-Comté (1974–1981, 1982–1988). Ai luajti një rol kyç gjatë krijimit dhe viteve të para të Asamblesë së Rajoneve Evropiane (AER), duke u bërë presidenti i tij i parë në 1985 dhe duke qëndruar në atë pozicion deri në vitin 1988.

 Karriera politike 
Funksionet qeveritare

 Presidenti i Këshillit (Kryeministri): janar-shkurt 1952 / shkurt-dhjetor 1955
 Sekretari i Shtetit për Financat: 1949–1950
 Ministri i Buxhetit: 1950–1951
 Ministri i Drejtësisë: 1951–1952
 Ministri i Financave dhe i Çështjeve Ekonomike: 1953–1955
 Ministri i Punëve të Jashtme: janar–shkurt 1955
 Ministri i Financave, Çështjeve Ekonomike dhe Planifikimit: maj–qershor 1958
 Ministër i Bujqësisë: 1966–1968
 Ministër i Arsimit Kombëtar: 1968–1969
 Ministër i Shtetit, Ministër i Çështjeve Sociale: 1972–1973

Mandatet zgjedhore

 Presidenti i Asamblesë Kombëtare të Francës : 1973-1978
 Anëtar i Asamblesë Kombëtare të Francës për Doubs : I zgjedhur në 1967, 1968, por mbetet anëtar i kabinetit / 1973–1980
 Anëtar i Asamblesë Kombëtare të Francës për Jura : 1946–1958
 Senator për Jura : 1959–1966 (u bë anëtar i kabinetit në 1966)
 Senator për Doubs : 1980–1988 (vdiq në 1988)
 Presidenti i Këshillit Rajonal të Franche-Comté : 1974–1981 / 1982–1988 (vdiq më 1988)
 Kryetari i Port-Lesney : 1947–1970 / 1983–1988 (vdiq në 1988)
 Kryetari i Bashkisë Pontarlier : 1971–1977
 Presidenti i Këshillit të Përgjithshëm të Jura : 1949–1967
 Këshilltar i Përgjithshëm i Jurës : 1967–1979

 Publikime 

 Le serpent et la tortue (les problèmes de la Chine populaire), Juillard, 1957
 La disgrâce de Turgot, Gallimard, 1961
 La capitation de Dioclétien, Sirey 1961
 Prévoir le présent, Gallimard, 1966
 L'éducation nationale et la participation, Plon, 1968
 Philosophie d'une réforme, Plon, 1969
 L'âme du combat, Fayard, 1969
 Ce que je crois, Grasset, 1971
 Pour un nouveau contrat social, Seuil, 1973
 Au-delà du dialogue avec Philippe Sollers, Balland, 1977
 La banqueroute de Law, Gallimard, 1977
 La philosophie de Karl Popper et la société politique d'ouverture, Firmin Didot, 1981
 Pascal: le procès des provinciales, Firmin Didot, 1930
 Le pétrole dans la paix et dans la guerre, Nouvelle revue critique 1938
 Mémoires I, "Avoir toujours raison, c'est un grand tort", Plon, 1982
 Mémoires II, "Si tel doit être mon destin ce soir", Plon, 1984
 Discours prononcé pour la réception de Senghor à l'Académie française, le 29 mars 1984

 Poste qeveritare 
 Ministria e Parë (20 janar – 8 mars 1952) 
 Edgar Faure – President i Këshillit dhe Ministër i Financave
 Georges Bidault – Zëvendës President i Këshillit dhe Ministër i Mbrojtjes Kombëtare
 Henri Queuille – Nënkryetar i Këshillit
 Robert Schuman – Ministër i Punëve të Jashtme
 Pierre Pflimlin – Ministër i Këshillit të Evropës
 Maurice Bourgès-Maunoury – Ministër i Armatimeve
 Charles Brune - Ministër i Brendshëm
 Robert Buron – Ministër i Çështjeve Ekonomike dhe Informacionit
 Pierre Courant – Ministër i Buxhetit
 Jean-Marie Louvel – Ministër i Industrisë dhe Energjisë
 Paul Bacon - Ministër i Punës dhe Sigurimeve Shoqërore
 Léon Martinaud-Deplat – Ministër i Drejtësisë
 André Morice - Ministër i Marinës Tregtare
 Pierre-Olivier Lapie – Ministër i Arsimit Kombëtar
 Emmanuel Temple - Ministër i Veteranëve dhe Viktimave të Luftës
 Camille Laurens – Ministre e Bujqësisë
 Louis Jacquinot - Ministër i Francës Jashtë shtetit
 Antoine Pinay – Ministër i Punëve Publike, Transportit dhe Turizmit
 Paul Ribeyre – Ministër i Shëndetit Publik dhe Popullsisë
 Eugène Claudius-Petit – Ministër i Rindërtimit dhe Urbanistikës
 Roger Duchet – Ministër i Postave, Telegrafëve dhe Telefonave
 Édouard Bonnefous – Ministër i Tregtisë
 Jean Letourneau – Ministër i Shteteve Partnere
 Joseph Laniel - Ministër i Shtetit
 François Mitterrand – Ministër i Shtetit

 Ministria e dytë (23 shkurt 1955 – 1 shkurt 1956) 

 Edgar Faure – President i Këshillit
 Antoine Pinay – Ministër i Punëve të Jashtme
 Pierre Koenig – Ministër i Mbrojtjes Kombëtare dhe Forcave të Armatosura
 Maurice Bourgès-Maunoury – Ministër i Brendshëm
 Pierre Pflimlin – Ministër i Financave dhe Çështjeve Ekonomike
 André Morice – Ministër i Tregtisë dhe Industrisë
 Paul Bacon - Ministër i Punës dhe Sigurimeve Shoqërore
 Robert Schuman – Ministër i Drejtësisë
 Paul Antier - Ministër i Marinës Tregtare
 Jean Berthoin – Ministër i Arsimit Kombëtar
 Raymond Triboulet – Ministër i Veteranëve dhe Viktimave të Luftës
 Jean Sourbet – Ministër i Bujqësisë
 Pierre-Henri Teitgen - Ministër i Francës Jashtë shtetit
 Édouard Corniglion-Molinier – Ministër i Punëve Publike, Transportit dhe Turizmit
 Bernard Lafay – Ministër i Shëndetit Publik dhe Popullsisë
 Roger Duchet – Ministër i Rindërtimit dhe Strehimit
 Édouard Bonnefous – Ministër i Postave
 Pierre July - Ministër i Marokut dhe Çështjeve Tuniziane

Ndryshimet

 6 tetor 1955 - Pierre Billotte pason Koenig si Ministër i Mbrojtjes Kombëtare dhe Forcave të Armatosura. Vincent Badie pason Triboulet si Ministër i Veteranëve dhe Viktimave të Luftës.
 20 tetor 1955 - Pierre July largohet nga Kabineti dhe zyra e Ministrit të Çështjeve Marokene dhe Tuniziane hiqet.
 1 dhjetor 1955 - Edgar Faure pason Bourgès-Maunoury si Ministër i përkohshëm i Brendshëm.

 Referime 

Kategoria:Anëtarët e Académie française
Kategoria:Vdekje 1988
Kategoria:Lindje 1908
Kategoria:Politikanë francezë
Kategoria:Historianë francezë