Hipnoterapia

Hipnoterapia është një lloj ndërhyrjeje mendje-trup në të cilën hipnoza përdoret për të krijuar një gjendje të vëmendjes së përqendruar dhe rritjes së sugjerueshmërisë në trajtimin e një çrregullimi ose shqetësimi mjekësor ose psikologjik. 

 Përkufizimi 
Fjalori i titujve të profesionit të Departamentit të Punës të Shteteve të Bashkuara (DOT) përshkruan punën e hipnoterapistit:"Nxit gjendjen hipnotike te klienti për të rritur motivimin ose për të ndryshuar modelet e sjelljes: Konsultohet me klientin për të përcaktuar natyrën e problemit. Përgatit klientin për të hyrë në gjendje hipnotike duke shpjeguar se si funksionon hipnoza dhe çfarë do të përjetojë klienti. Testet i nënshtrohen përcaktimit të shkallës së sugjerueshmërisë fizike dhe emocionale. Indukton gjendjen hipnotike tek klienti, duke përdorur metoda dhe teknika të individualizuara të hipnozës bazuar në interpretimin e rezultateve të testit dhe analizën e problemit të klientit. Mund të trajnojë klientin në kondicionimin e vetëhipnozës." 

 Tradicionale 
Forma e hipnoterapisë e praktikuar nga shumica e hipnotizuesve viktorianë, duke përfshirë James Braid dhe Hippolyte Bernheim, përdorte kryesisht sugjerimin e drejtpërdrejtë të heqjes së simptomave, me një përdorim të relaksimit terapeutik dhe herë pas here neveri ndaj alkoolit, drogës, etj 

 Eriksonian 
Në vitet 1950, Milton H. Erickson zhvilloi një qasje rrënjësisht të ndryshme ndaj hipnotizmit, e cila më pas u bë e njohur si "hipnoterapia Eriksoniane" ose "Hipnoterapia Neo-Ericksonian". Bazuar në besimin e tij se sjelljet jofunksionale përcaktoheshin nga tensioni social, Erickson e përvetësoi sjelljen e subjektit për të krijuar raporte, një strategji që ai e quajti "shfrytëzimi". Pasi u krijua raporti, ai përdori një qasje joformale bisedore për ndërgjegjësimin e drejtpërdrejtë. Metodat e tij përfshinin modele komplekse gjuhësore dhe strategji terapeutike specifike për klientin (duke reflektuar natyrën e përdorimit). Ai pretendoi se kishte zhvilluar mënyra për të sugjeruar ndryshime në sjellje gjatë një bisede në dukje të zakonshme. "Deep Hypnosis and Its Induction," M. Erickson, Experimental Hypnosis, Leslie M. LeCron (ed.), New York, Macmillan: 70-114

Kjo divergjencë nga tradita bëri që disa, duke përfshirë Andre Weitzenhoffer, të kundërshtonin nëse Erickson kishte të drejtë që ta cilësonte qasjen e tij si "hipnozë".  Punimi themelor i Ericksonit, megjithatë, e konsideron hipnozën si një gjendje mendore në të cilën mund të kryhen lloje specifike të "punës" dhe jo një teknikë induksioni. "Deep Hypnosis and Its Induction," M. Erickson, Experimental Hypnosis, Leslie M. LeCron (ed.), New York, Macmillan: 70–114.

Themeluesit e programimit neuro-gjuhësor (NLP), një metodë disi e ngjashme në disa drejtime me disa versione të hipnoterapisë, pohuan se ata e kishin modeluar punën e Erickson gjerësisht dhe e kishin asimiluar atë në qasjen e tyre.   Weitzenhoffer kundërshtoi nëse NLP ka ndonjë ngjashmëri të vërtetë me punën e Erickson. 

 I fokusuar në zgjidhje 
Në vitet 2000, hipnoterapistët filluan të kombinojnë aspekte të terapisë së shkurtër të përqendruar në zgjidhje (SFBT) me hipnoterapinë Ericksonian për të prodhuar terapi që ishte e fokusuar tek qëllimi (ajo që klienti dëshironte të arrinte) në vend të qasjes më tradicionale të përqendruar te problemi (shpenzimi i kohës duke diskutuar çështjet që e sollën klientin të kërkonte ndihmë). Një seancë hipnoterapie e fokusuar në zgjidhje mund të përfshijë teknika nga NLP. 

 Kognitive/sjellëse 
Hipnoterapia konjitive e sjelljes (CBH) është një terapi psikologjike e integruar që përdor hipnozën klinike dhe terapinë konjitive të sjelljes (CBT).  Përdorimi i CBT në lidhje me hipnoterapinë mund të rezultojë në një efektivitet më të madh të trajtimit. Një meta-analizë e tetë kërkimeve të ndryshme zbuloi "një përmirësim 70% më të madh" për pacientët që i nënshtrohen një trajtimi të integruar për ata që përdorin vetëm CBT. 

Në vitin 1974, Theodore X. Barber dhe kolegët e tij botuan një përmbledhje të hulumtimit i cili argumentoi, duke ndjekur psikologjinë e mëparshme sociale të Theodore R. Sarbin, se hipnotizmi kuptohej më mirë jo si një "gjendje e veçantë", por si rezultat i variablave normale psikologjike., të tilla si imagjinata aktive, pritshmëria, qëndrimet e duhura dhe motivimi.  Barber prezantoi termin "kognitiv-sjellës" për të përshkruar teorinë joshtetërore të hipnotizmit dhe diskutoi zbatimin e saj në terapinë e sjelljes.

Zbatimi në rritje i teorive dhe koncepteve psikologjike njohëse dhe të sjelljes në shpjegimin e hipnozës hapi rrugën për një integrim më të ngushtë të hipnoterapisë me terapi të ndryshme njohëse dhe të sjelljes. 

Shumë terapi njohëse dhe të sjelljes u ndikuan fillimisht nga teknikat më të vjetra të hipnoterapisë,  p.sh., desensibilizimi sistematik i Joseph Wolpe, teknika kryesore e terapisë së hershme të sjelljes, fillimisht u quajt "desensibilizimi hipnotik"  dhe rrjedh nga hipnoza mjekësore (1948) e Lewis Wolberg. 

 Kurative 
Dr. Peter Marshall, autor i "A Handbook of Hypnoterapia", shpiku Teoria e Transit të Sëmundjeve Mendore, e cila pohon se njerëzit që vuajnë nga depresioni, ose disa lloje të tjera neurozash, tashmë po jetojnë në ekstazë. Ai pohon se kjo do të thotë që hipnoterapisti nuk ka nevojë të nxisë ekstazën, por në vend të kësaj t'i bëjë ata ta kuptojnë këtë dhe t'i nxjerrin jashtë. 

 E ndërgjegjshëme 
Hipnoterapia e ndërgjegjshme është terapi që përfshin vëmendjen dhe hipnoterapinë. Një studim pilot u bë në Universitetin Baylor, Teksas, dhe u botua në Gazetën Ndërkombëtare të Hipnozës Klinike dhe Eksperimentale. Dr. Gary Elkins, drejtor i Laboratorit të Kërkimit të Mjekësisë Mendje-Trup në Universitetin Baylor e quajti atë "një opsion të vlefshëm për trajtimin e ankthit dhe reduktimit të stresit" dhe "një terapi inovative mendje-trup". Studimi tregoi një ulje të stresit dhe një rritje të ndërgjegjes. 

 Marrëdhënia me mjekësinë shkencore 
Praktikuesit e hipnoterapisë herë pas here tërheqin vëmendjen e mjekësisë kryesore. Përpjekjet për të futur ashpërsi akademike janë frustruar nga kompleksiteti i sugjestibilitetit të klientit, i cili ka aspekte sociale dhe kulturore, duke përfshirë reputacionin e praktikantit. Rezultatet e arritura në një kohë dhe qendër studimi nuk janë transmetuar në mënyrë të besueshme te brezat e ardhshëm. 

Në vitet 1700, Anton Mesmer ofroi justifikime pseudoshkencore për praktikat e tij, por racionalizimet e tij u hodhën poshtë nga një komision që përfshinte Benjamin Franklin.

 Përdorimet 

Klinikët zgjedhin hipnoterapinë për të trajtuar një gamë të gjerë rrethanash; megjithatë, sipas Yeates (2016), njerëzit zgjedhin të bëjnë hipnoterapi për shumë arsye të tjera:

 “Duke shpërfillur çështje specifike si ankthi i performancës, tërbimi në rrugë, pesha, pirja e duhanit, alkooli, seksi i pasigurt, etj., ata që kërkojnë hipnoterapi sot e bëjnë këtë për shkak të ndjenjave të keqpërcaktuara dhe të paqarta që: (a) shëndeti i tyre është larg të qenit optimal; (b) shqetësimi i tyre për ngjarjet e së shkuarës/të tashmes/së së ardhmes është i tepruar dhe dobësues; (c) ata nuk janë të kënaqur me atë që janë; (d) ata nuk po performojnë deri në nivelin e potencialit të tyre të vërtetë; dhe/ose ( e) jetës së tyre i mungon ndonjë gjë e rëndësishme (por e paidentifikuar)”. 

 Menopauza 
Ka prova që mbështesin përdorimin e hipnoterapisë në trajtimin e simptomave të menopauzës, duke përfshirë ndezjet e nxehta.    Shoqata e Menopauzës së Amerikës së Veriut rekomandon hipnoterapinë për menaxhimin johormonal të simptomave vazomotore të lidhura me menopauzën, duke i dhënë asaj nivelin më të lartë të provave. 

 Sindromi i zorrës së irrituar 
Përdorimi i hipnoterapisë në trajtimin e simptomave të sindromës së zorrës së irrituar mbështetet nga kërkimet, duke përfshirë provat e kontrolluara të rastësishme.     Një auditim i vitit 2015 i 1000 pacientëve që kryenin hipnoterapinë e fokusuar në zorrë në praktikën normale klinike zbuloi se hipnoterapia ishte një ndërhyrje efektive për IBS refraktare.  Hipnoterapia e drejtuar nga zorrët rekomandohet në trajtimin e sindromës së zorrës së irrituar nga udhëzuesi klinik i Kolegjit Amerikan të Gastroenterologjisë për menaxhimin e IBS. 

 Lindja e fëmijës 
Hipnoterapia shpesh aplikohet në procesin e lindjes dhe në periudhën pas lindjes,      por nuk ka prova të mjaftueshme për të përcaktuar nëse ajo lehtëson dhimbjen gjatë lindjes   dhe nuk ka dëshmi se është efektiv kundër depresionit pas lindjes. 

 Bulimia 
Literatura tregon se një gamë e gjerë ndërhyrjesh hipnotike janë hetuar për trajtimin e bulimisë nervore, me efekt jo përfundimtar.  Studime të ngjashme kanë treguar se grupet që vuanin nga bulimia nervosa, që i nënshtroheshin hipnoterapisë, ishin më të jashtëzakonshme ndaj mungesës së trajtimit, placebos ose trajtimeve të tjera alternative. 

 Ankthi 
Hipnoterapia tregohet të jetë e krahasueshme në efektivitet me format e tjera të terapisë, të tilla si terapia konjitive-sjellëse, që përdorin teknika relaksimi dhe imazhe.  Gjithashtu ka treguar të jetë i suksesshëm kur përdoret për të reduktuar ankthin tek ata me ankth dhe fobi dentare. 

 PTSD 
parapamje| Profesor Charcot, studentët e tij dhe një grua që përjeton histeri.
Çrregullimi i Stresit post-traumatik (PTSD) dhe simptomat e tij janë treguar të përmirësohen për shkak të zbatimit të hipnoterapisë, si në afat të gjatë ashtu edhe në atë të shkurtër.  Ndërsa kërkimet vazhdojnë, hipnoterapia po konsiderohet më hapur si një ndërhyrje efektive për ata me PTSD. 

 Depresioni 
Hipnoterapia është treguar të jetë efektive kur përdoret për të trajtuar simptomat afatgjata të depresionit. Është treguar të jetë i krahasueshëm me efikasitetin e terapisë kognitive-sjellëse dhe kur përdoret së bashku, efikasiteti duket se rritet. 

 Përdorime të tjera 
Ndër aplikimet e tij të shumta në fusha të tjera mjekësore,  hipnotizmi u përdor në mënyrë terapeutike, nga disa alienistë në epokën viktoriane, për të trajtuar gjendjen e njohur atëherë si histeria. 

Hipnoterapia moderne është gjerësisht e pranuar për trajtimin e disa çrregullimeve të zakoneve, për të kontrolluar frikën irracionale,   si dhe në trajtimin e kushteve të tilla si pagjumësia  dhe varësia.  Hipnoza është përdorur gjithashtu për të përmirësuar rikuperimin nga kushtet jo-psikologjike si pas procedurave kirurgjikale,  në kujdesin e kancerit të gjirit  dhe madje edhe me problemet gastro-intestinale. 

 Efikasiteti 

 Një meta-analizë e vitit 2003 mbi efikasitetin e hipnoterapisë arriti në përfundimin se "efikasiteti i hipnozës nuk verifikohet për një pjesë të konsiderueshme të spektrit të praktikës psikoterapeutike". 
 Në vitin 2007, një meta-analizë nga Cochrane Colaboration zbuloi se efekti terapeutik i hipnoterapisë ishte "më i lartë se ai i kontrollit të listës së pritjes ose menaxhimit të zakonshëm mjekësor, për dhimbjen e barkut dhe simptomat primare të IBS, në afat të shkurtër në pacientët që dështojnë. terapi standarde mjekësore”, pa efekte anësore të dëmshme. Megjithatë, autorët vunë në dukje se cilësia e të dhënave në dispozicion ishte e pamjaftueshme për të nxjerrë ndonjë përfundim të sigurt. 
 Dy rishikime të Cochrane në vitin 2012 arritën në përfundimin se nuk kishte prova të mjaftueshme për të mbështetur efikasitetin e tij në menaxhimin e dhimbjeve të lindjes  ose depresionit pas lindjes. 
 Një meta-analizë e vitit 2014 që u përqendrua në efikasitetin e hipnoterapisë në sindromën e zorrës së irrituar zbuloi se ishte e dobishme për dhimbjet afatshkurtra të barkut dhe çështje të tjera gastrointestinale. 
 Në vitin 2016, një përmbledhje e literaturës e botuar në La Presse Médicale zbuloi se nuk ka prova të mjaftueshme për të "mbështetur efikasitetin e hipnozës në çrregullimet kronike të ankthit". 
 Në vitin 2019, një përmbledhje e Cochrane nuk ishte në gjendje të gjente prova të përfitimit të hipnozës në lënien e duhanit dhe sugjeroi nëse ka, në rastin më të mirë është e vogël. 
 Një meta-analizë 2019 e hipnozës si një trajtim për ankthin zbuloi se "pjesëmarrësi mesatar që merr hipnozë reduktoi ankthin më shumë se rreth 79% të pjesëmarrësve të kontrollit", duke vënë në dukje gjithashtu se "hipnoza ishte më efektive në reduktimin e ankthit kur kombinohej me ndërhyrje të tjera psikologjike sesa kur përdoret si një trajtim i pavarur." 
 Në një meta-analizë të vitit 2022 mbi efikasitetin e hipnoterapisë në ankthin dentar, u zbulua se "hipnoza mund të konsiderohet gjithashtu si metodë e fuqishme dhe e suksesshme për reduktimin e ankthit", por gjithashtu deklaroi se kërkohen kërkime të mëtejshme. 

 Shiko gjithashtu 

Burimet e bibliotekës rrethHipnoterapia Burimet në bibliotekën tuaj
 Burimet në biblioteka të tjera
 Regresioni atavistik – koncept i lidhur me hipnozën, i prezantuar nga studiuesi dhe psikiatri australian Ainslie MearesPages që shfaqin përshkrimet e wikidata si një rezervë
 Projeksioni astral – Interpretimi i përvojave jashtë trupit
 Stërvitje autogjenike – Teknika e relaksimit
 Autosugjerim
 Doktor i Hipnoterapisë Klinike
 Hipnoterapia në Mbretërinë e Bashkuar
 Hipnozë
 Hipnokirurgjia
 The Pregnant Man and Other Cases from a Hypnotherapist's Couch
 Psikoterapia
 Komisioni Mbretëror për Magnetizmin e Kafshëve
 Skepticizmi shkencor
 Mendje nënndërgjegjeshëm
 Sugjerueshmëria
 The Zoist: A Journal of Cerebral Physiology & Mesmerism, and Their Applications to Human Welfare

 Referime 
Kategoria:Pseudoshkencë
Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara