Kënga e mjellmës

Kënga e mjellmës është një frazë metaforike për një gjest, përpjekje ose performancë përfundimtare të dhënë pak para vdekjes ose daljes në pension. Fraza i referohet një besimi të lashtë që mjellmat këndojnë një këngë të bukur pak para vdekjes së tyre pasi kanë qenë të heshtur (ose ndryshe jo aq muzikore) për pjesën më të madhe të jetës së tyre. Besimi, baza e të cilit është debatuar gjatë, ishte bërë proverbiale në Greqinë e lashtë në shekullin III para Krishtit dhe u përsërit shumë herë në poezinë dhe artin e mëvonshëm perëndimor. Mjellmat mësojnë një shumëllojshmëri tingujsh gjatë gjithë jetës së tyre. Tingujt e tyre dallohen më shumë gjatë ritualeve të takimit dhe nuk lidhen me vdekjen.

 Origjina dhe përshkrimi 
Në mitologjinë greke, mjellma ishte një zog i shenjtëruar Apollonit, dhe për këtë arsye konsiderohej një simbol i harmonisë dhe bukurisë dhe aftësitë e tij të kufizuara si këngëtare u sublimuan me ato të zogjve këngëtarë.

Fabula e Ezopit "Mjellma dhe pata" përfshin legjendën e këngës së mjellmës si shpëtimin e jetës së saj kur u kap gabimisht në vend të patës, por u njoh nga kënga e saj.  Ekziston një referencë e mëvonshme në Agamemnon të Eskilit nga viti 458 pes. Në atë shfaqje, Klitemnestra e krahason Kasandrën e vdekur me një mjellmë që "ka kënduar vajtimin e saj të fundit".  Në Phaedon të Platonit, personazhi i Sokratit thotë se, megjithëse mjellmat këndojnë në fillimet e jetës, ata nuk e bëjnë këtë aq bukur sa para se të vdesin. Ai shton se ekziston një besim popullor se kënga e mjellmave është pikëlluese, por Sokrati preferon të mendojë se ata këndojnë nga gëzimi, duke pasur "paranjohje të bekimeve në botën tjetër".  Aristoteli vuri në dukje në History of Animals se mjellmat "janë muzikore dhe këndojnë kryesisht në afrimin e vdekjes".  Në shekullin e tretë para Krishtit, besimi ishte bërë një proverb.  

Ovidi përmend legjendën në "Historia e Picus dhe Canens": 
Është gjithashtu e mundur që kënga e mjellmës të ketë njëfarë lidhje me vajtimin e Cycnus of Liguria për vdekjen e të dashurit të tij, Phaethon, djalit ambicioz dhe kokëfortë të Helios dhe Klymene. (Emri Cycnus është forma e latinizuar e greqishtes, që do të thotë "mjellmë".) Hyginus propozon në Fabulae e tij që Cycnus i zi, i cili është shndërruar në një mjellmë nga perënditë, bashkohet me plepat që qajnë qelibar, Heliades, gjysmë motrat e Phaethon-it të vdekur, të cilat gjithashtu përjetuan një metamorfozë me vdekjen e Phaethon-it të pamatur. 

 Saktësia ornitologjike 
Mjellma më e njohur evropiane, mjellma memece (Cygnus olor), edhe pse në fakt nuk është memece, nuk njihet as për muzikalitetin dhe as për të vokalizuar ndërsa vdes. Kjo ka bërë që disa të kritikojnë besimet e këngës së mjellmës që në antikitet, një nga më të hershmet që është Plini Plaku: në 77 es, Historia natyrore (libri 10, kapitulli xxxii: olorum morte narratur flebilis cantus, falso, ut arbitror, aliquot experimentis), thotë : "vëzhgimi tregon se historia që këndon mjellma që po vdes është e rreme." Peterson et al. vën re se Cygnus olor "nuk është i heshtur, por i mungon thirrja e zhurmshme, thjesht tingëllimi, rënkimi dhe fërshëllimi me raste."

Megjithatë, mjellma e keqe (Cygnus cygnus), një vizitor dimëror në pjesë të Mesdheut lindor, posedon një thirrje 'të përgjumur' dhe është shquar për lëshimin e një serie të zgjatur shënimesh ndërsa mushkëritë e saj shemben pas skadimit, duke qenë të dyja pasojë e një laku trakeal shtesë brenda sternumit të tij. Kjo u propozua nga natyralisti Peter Pallas si bazë për legjendën. Të dy mjellmat memec dhe të këqij duket se përfaqësohen në artin e lashtë grek dhe egjiptian. Brazil, Mark (2003). The Whooper Swan. T & A D Poyser. pp. 64–65. ISBN 978-0-7136-6570-3. Archived from the original on 23 June 2016. Retrieved 13 June 2015. 

Të afërmit më të afërt të mjellmës së çuditshme, mjellmat trumpetiste dhe tundra, ndajnë lakun e saj muzikor trakeal. Zoologu DG Elliot raportoi në 1898 se një mjellmë tundrës që ai kishte qëlluar dhe plagosur gjatë fluturimit filloi një rrëshqitje të gjatë poshtë ndërsa lëshonte një seri notash "të pakëndshme dhe muzikore" që "nganjëherë dukeshin si vrapimi i butë i notave të një oktavë". 

 Referencat e mëvonshme kulturore 
Nocioni se mjellmat këndojnë një këngë të fundit para se të vdisnin vazhdoi të ndikojë në kulturën perëndimore në epokën e hershme moderne. Për shembull, Parlamenti i Foules i Chaucer përmban një referencë për "mjellmën Ialous, ayens vdekjen e tij që këndon [mjellmën xheloze, që këndon në vdekjen e tij]".  Leonardo da Vinçi e përmendi edhe legjendën në fletoret e tij: "Mjellma është e bardhë pa njolla dhe këndon ëmbël ndërsa vdes, ajo këngë i jep fund jetës". 

Në "Tregtari i Venecias" të Shekspirit, Portia thërret "Lëreni muzikën të tingëllojë ndërsa ai bën zgjedhjen e tij; / Pastaj, nëse humbet, ai bën një fund si mjellmë, / Venitur në muzikë".  Në mënyrë të ngjashme, në Othello, Emilia që po vdes thërret, "Unë do të luaj mjellmën, / Dhe do të vdes në muzikë". 

Një madrigal nga Orlando Gibbons, "Mjellma e argjendtë", thotë legjendën kështu:
Poetë të tjerë që kanë marrë frymëzim nga legjenda përfshijnë Alfred, Lord Tennyson, poema e të cilit "Mjellma që po vdes" është një evokim poetik i "himnit të vdekjes së mjellmës së egër";  dhe Samuel Taylor Coleridge, i cili tha: "Mjellmat këndojnë para se të vdesin - nuk ishin gjë e keqe / A duhet të vdesin disa persona para se të këndojnë." 

 Përdorimi idiomatik 
Shprehja "kënga e mjellmës" ka marrë gjithashtu një kuptim metaforik, duke iu referuar veprës përfundimtare të një artisti krijues, veçanërisht kur prodhohet pak para vdekjes, ose në përgjithësi për ndonjë performancë apo arritje përfundimtare.  Për shembull, Schwanengesang (Kënga e mjellmës) është titulli i një koleksioni këngësh të publikuara pas vdekjes nga Franz Schubert, shkruar në fund të jetës së tij; është gjithashtu titulli që zakonisht i jepet Heinrich Schuetz 'Opus 13 nga 1671, një vit para se të vdiste; dhe termi përdoret shpesh në një mënyrë të ngjashme me veprat e muzikantëve modernë, si Blackstar i David Bowie,  interpretimi i "Hurt" nga Johnny Cash  dhe "Innuendo" i Queen.  Një arritje dramatike ose e dukshme nga një atlet pak para daljes në pension (siç është goditja e lojtarit të bejsbollit Derek Jeter në ndeshjen e tij të fundit në stadiumin Yankee)  mund të referohet gjithashtu si "kënga e tyre e mjellmës". Një shembull, në industrinë e filmit, përfaqësohet nga "The Last Movie Star", Rolling Stone iu referua filmit si "kënga e mjellmës" e Burt Reynolds.  Filmi ishte një nga projektet e fundit filmike të Reynolds dhe ai vdiq disa muaj pas publikimit të filmit. 

 Referime 

Kategoria:Legjenda
Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara