Helmimi

Helmimi është efekti i dëmshëm që ndodh kur merret shumë helm, ose substancë që është e dëmshme për trupin. Helmet mund të gëlltiten, thithen, injektohen ose absorbohen përmes lëkurës. Helmimi nuk duhet ngatërruar me helmimin nga kafshët.

Helmimi akut është ekspozimi ndaj një helmi në një rast ose gjatë një periudhe të shkurtër kohe. Simptomat zhvillohen në lidhje të ngushtë me shkallën e ekspozimit. Thithja e një helmi është e nevojshme për helmimin sistemik (d.m.th., në gjak në të gjithë trupin). Në të kundërt, substancat që shkatërrojnë indet, por nuk thithin, si p.sh. salca, klasifikohen si gërryes dhe jo si helme. Për më tepër, shumë medikamente të zakonshme shtëpiake nuk etiketohen me kafkë dhe kocka të kryqëzuara, megjithëse ato mund të shkaktojnë sëmundje të rënda apo edhe vdekje. Në kuptimin mjekësor, toksiciteti dhe helmimi mund të shkaktohen nga substanca më pak të rrezikshme se ato të klasifikuara ligjërisht si helm. Toksikologjia është studimi dhe praktikimi i simptomave, mekanizmave, diagnostikimit dhe trajtimit të helmimit.

Helmimi kronik është ekspozimi afatgjatë ose i vazhdueshëm ndaj një helmi ku simptomat nuk shfaqen menjëherë ose pas çdo ekspozimi. Pacienti gradualisht sëmuret, ose sëmuret pas një periudhe të gjatë latente. Helmimi kronik më së shpeshti ndodh pas ekspozimit ndaj helmeve që bioakumulohen, ose biozmadhohen, si merkuri, gadolinium dhe plumb.

Kontakti ose thithja e helmeve mund të shkaktojë vdekje ose dëmtim të shpejtë. Agjentët që veprojnë në sistemin nervor mund të paralizohen në sekonda ose më pak, dhe përfshijnë si neurotoksina të përftuara biologjikisht ashtu edhe të ashtuquajturat gaze nervore, të cilat mund të sintetizohen për luftë ose industri.

Cianidi i thithur ose i gëlltitur, i përdorur si një metodë ekzekutimi në dhomat e gazit, pothuajse në çast e humb energjinë e trupit duke frenuar enzimat në mitokondri që prodhojnë ATP. Injeksioni intravenoz i një përqendrimi të panatyrshëm të lartë të klorurit të kaliumit, si për shembull në ekzekutimin e të burgosurve në pjesë të Shteteve të Bashkuara, ndalon shpejt zemrën duke eliminuar potencialin qelizor të nevojshëm për tkurrjen e muskujve.

Shumica e biocideve, duke përfshirë pesticidet, janë krijuar për të vepruar si helm për organizmat e synuar, megjithëse helmimi kronik akut ose më pak i dukshëm mund të ndodhë edhe në organizmat jo-shënjestër (helmimi dytësor), duke përfshirë njerëzit që aplikojnë biocide dhe organizma të tjerë të dobishëm. Për shembull, herbicidi 2,4-D imiton veprimin e një hormoni bimor, i cili e bën toksicitetin e tij vdekjeprurës specifik për bimët. Në të vërtetë, 2,4-D nuk është një helm, por klasifikohet si "i dëmshëm" (BE).

Shumë substanca të konsideruara si helme janë toksike vetëm në mënyrë indirekte, nga toksikimi. Një shembull është "alkooli i drurit" ose metanoli, i cili nuk është helmues në vetvete, por konvertohet kimikisht në formaldehid toksik dhe acid formik në mëlçi. Shumë molekula ilaçesh bëhen toksike në mëlçi dhe ndryshueshmëria gjenetike e disa enzimave të mëlçisë bën që toksiciteti i shumë përbërësve të ndryshojë midis njerëzve.

Ekspozimi ndaj substancave radioaktive mund të shkaktojë helmim nga rrezatimi, një fenomen i palidhur.

 Shiko edhe 

 Helmi
 Helmimi nga ushqimi
 Helmimi nga kërpudhat
 Bakteri
 Helikobakteri
 Lufta kimike
 Lufta biologjike

 Referime 

Kategoria:Toksikologji
Kategoria:Helme
Kategoria:Vrasje sipas llojit