Shfaqja

Shfaqja është një formë drame që përbëhet kryesisht nga dialogu midis personazheve dhe synohet për shfaqje teatrale dhe jo për lexim të thjeshtë. Krijuesi i një drame njihet si dramaturg .

Shfaqjet vihen në skenë në nivele të ndryshme, duke filluar nga West End i Londrës dhe Broadway i Nju Jorkut - nivelet më të larta të teatrit komercial në botën anglishtfolëse - te teatri rajonal, teatri i komunitetit dhe produksionet akademike në universitete dhe shkolla. Një lojë skenike është krijuar posaçërisht për shfaqje në skenë, e dallueshme nga veprat e destinuara për transmetim ose përshtatje kinematografike. Shfaqjet skenike paraqiten në një skenë përpara një publiku të drejtpërdrejtë. Disa dramaturgë, veçanërisht George Bernard Shaw, kanë treguar pak preferencë nëse dramat e tyre interpretohen apo lexohen. Termi "shfaqje" përfshin si tekstet e shkruara të dramaturgëve ashtu edhe interpretimet e tyre të plota teatrale.   

 Komedia 
Komeditë janë shfaqje të krijuara për të nxjerrë humor dhe shpesh shfaqin dialog të mprehtë, personazhe të çuditshëm dhe situata të pazakonta. Komeditë u shërbejnë grupmoshave të ndryshme. Komeditë ishin një nga dy zhanret origjinale të dramës antike greke, tjetra ishte tragjedi. Shembuj të komedive përfshijnë "Ëndrra e një nate vere" të Uilliam Shekspirit dhe në ditët moderne Libri i Mormonit .   

 Farsa 
Farsat përbëjnë një nënzhanër të pakuptimtë të komedisë që shpesh përfshin humor. Ata shpesh mbështeten në situata të ekzagjeruara dhe në komedi të pakëndshme. Një shembull i një farse është drama e Uilliam Shekspirit "Komedia e gabimeve" ose vepra e Mark Twain " A është ai i vdekur"? .

 Satira 
Shfaqjet satirike ofrojnë një perspektivë komike mbi ngjarjet bashkëkohore duke bërë gjithashtu komente politike ose sociale, duke theksuar shpesh çështje të tilla si korrupsioni. Shembuj të shfaqjeve satirike janë Inspektori i Qeverisë i Nikolai Gogolit dhe Lisistrata e Aristofanit . Shfaqjet satire janë një formë e veçantë dhe popullore e komedisë, e cila shpesh konsiderohet si një zhanër më vete.

 Komedi restauruese 
Komedia restauruese është një zhanër që eksploron marrëdhëniet midis burrave dhe grave, shpesh duke u thelluar në tema të rrezikshme për kohën e saj.  Personazhet në komeditë e restaurimit shpesh mishërojnë stereotipe të ndryshme, duke kontribuar në temat e qëndrueshme të zhanrit. Megjithatë, kjo ngjashmëri çoi gjithashtu në një homogjenitet të mesazhit dhe përmbajtjes në shumicën e shfaqjeve në këtë zhanër. Pavarësisht kësaj, eksplorimi i komedisë restauruese të aspekteve të pashprehura të marrëdhënieve nxiti një lidhje më intime midis audiencës dhe performancës.

Origjina e komedisë restauruese i ka rrënjët në teoritë e komedisë së Molierit, megjithëse ato ndryshojnë në ton dhe qëllim.  Mospërputhja midis moralit të zhanrit dhe etikës mbizotëruese të epokës së tij është një pikë interesi kur studiohet komedia restauruese. Kjo disonancë mund të shpjegojë pse, megjithë suksesin e saj fillestar, komedia restauruese nuk qëndroi gjatë shekullit të 17-të. Megjithatë, teoricienët bashkëkohorë të teatrit janë intriguar gjithnjë e më shumë nga komedia e restaurimit ndërsa eksplorojnë stilet e performancës me konventa unike. 

 Tragjedia 
Tragjeditë gërmojnë në tema më të errëta si vdekja dhe fatkeqësia. Personazhi qendror, ose protagonisti, shpesh posedon një të metë tragjike që çon në rrëzimin e tyre. Shfaqjet tragjike përfshijnë një gamë të gjerë emocionesh dhe theksojnë konflikte të forta. Tragjedia ishte zhanri tjetër origjinal i dramës së lashtë greke krahas komedisë. Shembuj të tragjedive përfshijnë Hamletin e Uilliam Shekspirit dhe shfaqjen Dukesha e Malfit të John Webster . 

 Teatri muzikor 
Opera baladë, një stil teatral popullor i kohës së saj, shënoi formën më të hershme të muzikaleve të luajtura në kolonitë amerikane. Muzikali i parë indigjen amerikan u shfaq premierë në Filadelfia në 1767, i titulluar "Zhgënjimi". Megjithatë, ky prodhim nuk përparoi kurrë përtej fazave fillestare.

Teatri muzikor modern perëndimor fitoi rëndësi gjatë epokës viktoriane, me elementë kryesorë strukturorë të vendosur nga veprat e Gilbert dhe Sullivan në Britani dhe Harrigan dhe Hart në Amerikë. Nga vitet 1920, stilet e teatrit filluan të kristalizohen, duke u dhënë kompozitorëve autonominë për të krijuar çdo këngë brenda një shfaqjeje. Këto muzikale të reja iu përmbaheshin konventave specifike, shpesh duke shfaqur këngë me tridhjetë e dy bar. Depresioni i Madh nxiti shumë artistë të kalonin nga Broadway në Hollywood, duke transformuar thelbin e muzikaleve në Broadway. Një ndryshim i ngjashëm ndodhi në vitet 1960, i karakterizuar nga një mungesë e kompozitorëve dhe një rënie në gjallërinë dhe vlerën argëtuese të muzikaleve.

Duke hyrë në vitet 1990, numri i muzikaleve origjinale në Broadway u pakësua, me shumë prodhime që përshtatnin filma ose romane. Muzikalet përdorin këngë për të çuar përpara narrativën dhe për të përcjellë temat e shfaqjes, të shoqëruara zakonisht me koreografi. Prodhimet muzikore mund të jenë vizualisht të ndërlikuara, duke shfaqur grupe të përpunuara dhe shfaqje aktorësh. Shembuj të prodhimeve muzikore përfshijnë Wicked dhe Fiddler on the Roof .

Dramaturgë të shquar brenda këtij zhanri përfshijnë Samuel Beckett, Jean-Paul Sartre, Eugène Ionesco, Arthur Adamov dhe Jean Genet . 

 Terminologjia 
Termi "shfaqje" mund të përfshijë ose një koncept të përgjithshëm ose në mënyrë specifike të tregojë një shfaqje jo-muzikore. Në kontrast me një " muzikor ", i cili përfshin muzikë, vallëzim dhe këngë të kënduara nga personazhet, shpesh përdoret termi "lojë e drejtë". Për një lojë të shkurtër, termi "playlet" përdoret herë pas here.

Termi "skenar" i përket tekstit të shkruar të një drame. Pas çështjes së përparme, e cila përfshin titullin dhe autorin, zakonisht fillon me një dramatis personae : një listë që prezanton personazhet kryesore të shfaqjes me emër, e shoqëruar me përshkrime të shkurtra të personazheve (p.sh., ", një Butler i dehur").

Në kontekstin e një shfaqjeje muzikore ( opera, opera e lehtë ose muzikore ), termi " libretto " përdoret zakonisht në vend të "skriptit".

Një shfaqje zakonisht ndahet në akte, të ngjashme me kapitujt në një roman. Një shfaqje koncize mund të përbëhet vetëm nga një akt i vetëm, i njohur si "një aktor". Aktet ndahen më tej në skena . Aktet dhe skenat janë të numëruara, me numërimin e skenës rivendosur në 1 në fillim të çdo akti pasues (p.sh. mund të pasohet nga ). Çdo skenë zhvillohet në një vend të caktuar, të treguar në fillim të skenës në skenar (p.sh., " . Përpara qelizës së .") Ndryshimi i vendndodhjeve zakonisht kërkon rregullimin e peizazhit, i cili kërkon kohë - edhe nëse është thjesht një sfond i pikturuar - dhe mund të ndodhë vetëm midis skenave.

Përveç tekstit të folur nga aktorët, një skenar përfshin "udhëzime skenike" (të dallueshme nga përdorimi i termit në bllokim, i cili përfshin rregullimin e aktorëve në skenë). Drejtimet e zakonshme të skenës përfshijnë hyrjet dhe daljet e aktorëve, p.sh., "[ Exeunt dhe .]" ( Exeunt është shumësi latin i exit, që do të thotë "[ata] largohen"). Udhëzime të tjera skenike mund të diktojnë se si duhen dorëzuar linjat, si p.sh. "[Aside]" ose "[Sings]", ose të specifikojnë tingujt që do të prodhohen jashtë skenës, si "[Thunder]".

 Shih edhe 
 Drama
 Teatri
 Dramaturgjia

 Referime 

Kategoria:Teatër
Kategoria:Dramë
Kategoria:Shfaqje