Theodor W. Adorno

Theodor W. Adorno (Oxford Dictionary of English   lindur Theodor Ludwig Wiesengrund ; 11 shtator 1903 – 6 gusht 1969) ishte një filozof, muzikolog dhe teoricien social gjerman.

Ai ishte një anëtar udhëheqës i Shkollës së Frankfurtit të teorisë kritike, puna e të cilit është lidhur me mendimtarë si Ernst Bloch, Walter Benjamin, Max Horkheimer, Erich Fromm dhe Herbert Marcuse, për të cilët veprat e Frojdit, Marksit dhe Hegeli ishte thelbësor për një kritikë të shoqërisë moderne. Si kritik i fashizmit dhe asaj që ai e quajti industria e kulturës, shkrimet e tij - të tilla si Dialektika e Iluminizmit (1947), Minima Moralia (1951) dhe Dialektika Negative (1966) - ndikuan fuqishëm në të majtën e re evropiane.

Mes modës së gëzuar nga ekzistencializmi dhe pozitivizmi në Evropën e fillimit të shekullit të 20-të, Adorno avancoi një koncept dialektik të historisë natyrore që kritikoi tundimet binjake të ontologjisë dhe empirizmit nëpërmjet studimeve të Kierkegaard- it dhe Husserl-it . Si një pianist i trajnuar në mënyrë klasike, simpatitë e të cilit me teknikën e dymbëdhjetë toneve të Arnold Schoenberg rezultuan në studimin e kompozimit të tij me Alban Berg të Shkollës së Dytë Vjeneze, përkushtimi i Adornos ndaj muzikës avangarde formoi sfondin e shkrimeve të tij të mëvonshme dhe çoi në bashkëpunimin e tij me Thomas Mann në romanin e këtij të fundit Doctor Faustus, ndërsa dy burrat jetuan në Kaliforni si të mërguar gjatë Luftës së Dytë Botërore . Duke punuar për Institutin e sapo zhvendosur për Kërkime Sociale, Adorno bashkëpunoi në studime me ndikim të autoritarizmit, antisemitizmit dhe propagandës që më vonë do të shërbenin si modele për studimet sociologjike që Instituti kreu në Gjermaninë e pasluftës.

Pas kthimit të tij në Frankfurt, Adorno u përfshi në rindërtimin e jetës intelektuale gjermane përmes debateve me Karl Popper mbi kufizimet e shkencës pozitiviste, kritikave të gjuhës së autenticitetit të Heidegger -it, shkrimeve mbi përgjegjësinë gjermane për Holokaustin dhe ndërhyrjeve të vazhdueshme në çështje. të politikës publike. Si shkrimtar i polemikave në traditën e Niçes dhe Karl Krausit, Adorno dha kritika të ashpra ndaj kulturës bashkëkohore perëndimore. Teoria estetike e botuar pas vdekjes e Adornos, të cilën ai planifikoi t'ia kushtonte Samuel Beckett-it, është kulmi i një angazhimi të përjetshëm ndaj artit modern, i cili përpiqet të revokojë "ndarjen fatale" të ndjenjës dhe të kuptuarit të kërkuar prej kohësh nga historia e filozofisë dhe të shpërthejë estetika e privilegjit i përshtatet përmbajtjes mbi formën dhe soditjes mbi zhytjen. Adorno u nominua për Çmimin Nobel në Letërsi në vitin 1965 nga Helmut Viebrock. 

 Biografia 
Theodor W. Adorno (alias: Theodor Adorno-Wiesengrund) lindi si Theodor Ludwig Wiesengrund në Frankfurt am Main më 11 shtator 1903, fëmija i vetëm i Maria Calvelli-Adorno della Piana (1865–1952) dhe Oscar Alexander Wiesengrund (1917) ). Nëna e tij, një katolike nga Korsika, dikur ishte një këngëtare profesioniste, ndërsa babai i tij, një hebre i asimiluar që ishte konvertuar në protestantizëm, drejtonte një biznes të suksesshëm të eksportit të verës. Krenare për origjinën e saj, Maria donte që mbiemri i të birit të plotësohej me shtimin e emrit të saj, Adorno. Kështu botimet e tij më të hershme mbanin emrin Theodor Wiesengrund-Adorno. Me aplikimin e tij për shtetësi amerikane, emri i tij u modifikua në Theodor W. Adorno.

Në moshën gjashtë vjeç, ai ndoqi shkollën e mesme Deutschherren, përpara se të transferohej në gjimnazin Kaiser-Wilhelm, ku studioi nga viti 1913 deri në 1921. Para se të diplomohej në krye të klasës së tij, Adorno ishte tashmë i pushtuar nga gjendja revolucionare e kohës, siç dëshmohet nga leximi i Teorisë së Romanit të György Lukács atë vit, si dhe nga magjepsja e tij me Ernst Bloch. dhe veprën e tij me titull, Fryma e Utopisë.

Në fund të ditëve të tij të shkollës, Adorno jo vetëm që përfitoi nga ofertat e pasura të koncerteve të Frankfurtit - ku mund të dëgjoheshin interpretime të veprave nga Schoenberg, Schreker, Stravinsky, Bartók, Busoni, Delius dhe Hindemith - por gjithashtu filloi të studionte kompozim muzikor në Konservatori Hoch ndërsa merrte mësime private me kompozitorët e mirënjohur Bernhard Sekles dhe Eduard Jung. Në të njëjtën kohë, ai u miqësua me Siegfried Kracauer, redaktorin letrar  Frankfurter Zeitung.

Duke lënë gjimnazin për të studiuar filozofi, psikologji dhe sociologji në Universitetin Johann Wolfgang Goethe në Frankfurt, Adorno vazhdoi leximet e tij me Kracauer, duke u kthyer tani te Hegeli dhe Kierkegaard, dhe filloi të botonte komente koncertesh dhe pjesë muzikore për revista të shquara si Zeitschrift für Musik . Neue Blätter für Kunst und Literatur dhe më vonë për Musikblätter des Anbruch . Në këta artikuj, Adorno mbrojti muzikën avangarde në të njëjtën kohë kur kritikoi të metat e modernitetit muzikor, si në rastin e Përrallës së Ushtarit të Stravinskit, të cilin në vitin 1923 ai e quajti "një shaka e zymtë bohemiane".  Në këto shkrime të hershme ai ishte pa mëdyshje në dënimin e shfaqjeve që ose kërkonin ose pretendonin të arrinin një transcendencë që Adorno, në përputhje me shumë intelektualë të kohës, e konsideronte si të pamundur. “Asnjë katedrale”, shkroi ai, “nuk mund të ndërtohet nëse asnjë komunitet nuk e dëshiron një të tillë”.  Në verën e vitit 1924 Adorno mori doktoraturën me një studim të Edmund Husserl nën drejtimin e neokantianit joortodoks Hans Cornelius . Para diplomimit, Adorno kishte takuar tashmë bashkëpunëtorët e tij më të rëndësishëm intelektualë, Horkheimer dhe Benjamin. Ishte përmes seminareve të Kornelit që Adorno u takua me Horkheimer, nëpërmjet të cilit më pas u prezantua me Friedrich Pollock .

Gjatë verës së vitit 1924, kompozitori vjenez Alban Berg "Tre Fragmente nga Wozzeck ", op. 7, u shfaq premierë në Frankfurt, në të cilën kohë Adorno u prezantua me Bergun dhe të dy ranë dakord që filozofi dhe kompozitori i ri do të studionte me Bergun në Vjenë. Me transferimin në Vjenë në shkurt 1925, Adorno u zhyt në kulturën muzikore që ishte rritur rreth Schoenberg . Përveç seancave të tij dy herë në javë me Berg, Adorno vazhdoi studimet e tij për piano me Eduard Steuermann dhe u miqësua me violinistin Rudolf Kolisch . Në Vjenë ai dhe Berg ndoqën leksione publike nga satiristi Karl Kraus dhe u takua me Lukacs, i cili kishte jetuar në Vjenë pas dështimit të Republikës Sovjetike Hungareze . 

Pasi u largua nga Vjena, Adorno udhëtoi nëpër Itali, ku u takua me Kracauer, Benjamin dhe ekonomistin Alfred Sohn-Rethel, me të cilin ai zhvilloi një miqësi të qëndrueshme, përpara se të kthehej në Frankfurt. Në dhjetor 1926 Adorno "Dy pjesë për kuartet harqesh", op. 2, u krye në Vjenë, gjë që i dha një ndërprerje të mirëseardhur nga përgatitjet e tij për habilitimin . Pas shkrimit të "Piano Pieces në teknikën e rreptë dymbëdhjetë-tonesh", si dhe këngë të integruara më vonë në Six Bagatelles for Voice and Piano, op. 6, Adorno i prezantoi Kornelit dorëshkrimin e tij të habilitimit, Koncepti i të Pandërgjegjshmes në Teorinë Transcendentare të Psikikës ( Der Begriff des Unbewußten in der transzendentalen Seelenlehre ), në nëntor 1927. Cornelius e këshilloi Adornon të tërhiqte kërkesën e tij sepse dorëshkrimi ishte shumë afër mënyrës së tij të të menduarit. Në dorëshkrim, Adorno u përpoq të nënvizonte statusin epistemologjik të të pandërgjegjshmes siç doli nga shkrimet e hershme të Frojdit . Kundër funksionit të pavetëdijes si në Niçe ashtu edhe në Spengler, Adorno argumentoi se nocioni i Frojdit për të pandërgjegjshmen shërben si një "armë e mprehtë... kundër çdo përpjekjeje për të krijuar një metafizikë të instinkteve dhe për të hyjnizuar natyrën e plotë organike".  I patrembur nga perspektivat e tij akademike, Adorno e hodhi veten edhe një herë në përbërje. Përveç publikimit të komenteve të shumta për shfaqjet dhe koncertet e operës, Adorno-s "Katër këngë për zë të mesëm dhe piano", op. 3, u shfaq në Berlin në janar 1929. Midis 1928 dhe 1930 Adorno mori një rol më të madh brenda komitetit redaktues të Musikblätter des Anbruch . Në një propozim për transformimin e revistës, ai u përpoq të përdorte Anbruch për të përkrahur muzikën radikale moderne kundër asaj që ai e quajti "muzika e stabilizuar" e Pfitzner -it, Richard Strauss- it të mëvonshëm, si dhe neoklasicizmit të Stravinsky dhe Hindemith . Gjatë kësaj periudhe ai botoi esetë "Muzika e natës", "Për teknikën dymbëdhjetëtonëshe" dhe "Reagimi dhe përparimi". Megjithatë, rezervat e tij për ortodoksinë me dymbëdhjetë tone u bënë gjithnjë e më të theksuara. Sipas Adornos, përdorimi i atonalitetit nga teknika dymbëdhjetë tonesh nuk mund të konsiderohet më si një kanun autoritar sesa mund të mbështetet tonaliteti për të dhënë udhëzime për kompozitorin.

Në këtë kohë, Adorno filloi një korrespondencë me kompozitorin Ernst Krenek, duke diskutuar problemet e atonalitetit dhe teknikën e dymbëdhjetë toneve. 

Në këtë pikë Adorno përmbysi prioritetet e tij të mëparshme: tani aktivitetet e tij muzikore ranë të dytat pas zhvillimit të një teorie filozofike të estetikës. Kështu, në mesin e vitit 1929, ai pranoi ofertën e Paul Tillich për të paraqitur një habilitim në Kierkegaard, të cilin Adorno e dorëzoi përfundimisht nën titullin "Ndërtimi i estetikës" . Në atë kohë, filozofia e Kierkegaard-it ushtroi një ndikim të fortë, kryesisht nëpërmjet pretendimit të saj për të paraqitur një alternativë ndaj idealizmit dhe filozofisë së historisë së Hegelit . Megjithatë, kur Adorno e ktheu vëmendjen e tij te Kierkegaard, fjalët si "ankth", "brenda" dhe "kërcim" - udhëzuese për filozofinë ekzistencialiste - u shkëputën nga origjina e tyre teologjike dhe u parashtruan, në vend të kësaj, si probleme për estetikën.  Ndërsa puna vazhdoi - dhe tejkalimi i idealizmit të Hegelit nga Kierkegaard u zbulua se ishte thjesht një interierim - Adorno vërejti i emocionuar në një letër drejtuar Bergut se ai po shkruante pa shikuar mbi supe në fakultetin që së shpejti do të vlerësonte punën e tij. Duke marrë raporte të favorshme nga profesorët Tillich dhe Horkheimer, si dhe Benjamin dhe Kracauer, universiteti i dha Adorno venia legendi në shkurt 1931. Pikërisht ditën që u botua studimi i tij i rishikuar, më 23 mars 1933, Hitleri pushtoi pushtetet diktatoriale. 

Disa muaj pasi u kualifikua si lektor në filozofi, Adorno mbajti një leksion inaugurues në Institutin për Kërkime Sociale, një organizatë e pavarur që kishte emëruar së fundmi Horkheimer si drejtor të saj dhe, me ardhjen e studiuesit të letërsisë Leo Löwenthal, psikologu social Erich Fromm . dhe filozofi Herbert Marcuse, u përpoqën të shfrytëzonin përparimet e fundit teorike dhe metodologjike në shkencat sociale. Leksioni i tij “Aktualiteti i Filozofisë” krijoi një skandal. Në të Adorno jo vetëm që devijoi nga programi teorik që Horkheimer kishte paraqitur një vit më parë, por sfidoi vetë aftësinë e filozofisë për të kuptuar realitetin si të tillë: "Sepse mendja", tha Adorno, "nuk është në të vërtetë e aftë të prodhojë ose të kuptojë tërësinë e reale, por mund të jetë e mundur të depërtosh në detaje, të shpërthejë në miniaturë masën e realitetit thjesht ekzistues."  Në përputhje me Origjinën e Dramës Tragjike Gjermane të Benjaminit dhe skicat paraprake të Projektit Arcades, Adorno e krahasoi interpretimin filozofik me eksperimentet që duhen kryer "derisa të arrijnë në figuracione në të cilat përgjigjet janë të lexueshme, ndërsa vetë pyetjet. zhduket." Duke humbur pozicionin e saj si Mbretëresha e Shkencave, filozofia tani duhet të transformojë rrënjësisht qasjen e saj ndaj objekteve, në mënyrë që të "ndërtojë çelësat përpara të cilëve hapet realiteti". 

Ndërsa partia naziste u bë partia më e madhe në Reichstag, vëzhgimi i Horkheimer i vitit 1932 doli tipik për mjedisin e tij: "Vetëm një gjë është e sigurt", shkroi ai, "irracionaliteti i shoqërisë ka arritur në një pikë ku vetëm parashikimet më të zymta kanë ndonjë besueshmëri. "  Në shtator, e drejta e Adornos për të dhënë mësim u revokua. Në mars, ndërsa svastika u ngjit në shtizën e flamurit të bashkisë, policia kriminale e Frankfurtit kontrolloi zyrat e Institutit. Shtëpia e Adorno-s në Seeheimer Strasse u kontrollua në mënyrë të ngjashme në korrik dhe kërkesa e tij për anëtarësim në Dhomën e Letërsisë së Rajhut u refuzua me arsyetimin se anëtarësimi ishte i kufizuar për "personat që i përkasin kombit gjerman nga lidhjet e thella të karakterit dhe gjakut. Si një ". jo- ariane ”, u informua ai, “ju nuk jeni në gjendje ta ndjeni dhe vlerësoni një detyrim të tillë. "  Menjëherë pas kësaj Adorno u detyrua në 15 vjet mërgim.

Pasi mundësia e transferimit të aftësimit të tij në Universitetin e Vjenës u zbeh, Adorno mendoi të zhvendosej në Britani me sugjerimin e babait të tij. Me ndihmën e Këshillit të Asistencës Akademike, Adorno u regjistrua si student i avancuar në Kolegjin Merton, Oksford, në qershor 1934. Gjatë katër viteve të ardhshme në Oksford, Adorno bëri udhëtime të përsëritura në Gjermani për të parë prindërit e tij dhe Gretelin, e cila ishte ende duke punuar në Berlin. Nën drejtimin e Gilbert Ryle, Adorno punoi në një kritikë dialektike të epistemologjisë së Husserl -it. Në këtë kohë, Instituti për Kërkime Sociale ishte zhvendosur në qytetin e Nju Jorkut dhe kishte filluar të bënte propozime për Adorno. Pas muajsh marrëdhëniesh të tensionuara, Horkheimer dhe Adorno rivendosën aleancën e tyre thelbësore teorike gjatë takimeve në Paris. Adorno vazhdoi të shkruante për muzikën, duke botuar, "Forma e rekordit të fonografit" dhe "Kriza e kritikës muzikore" në revistën muzikore vjeneze 23, "On Jazz" në Zeitschrift të institutit, "Lamtumirë Jazz" në Europäische Revue . Por përpjekjet e Adorno-s për t'u shkëputur nga sociologjia e muzikës u penguan dy herë: as studimi i Mannheim-it mbi të cilin ai kishte punuar për vite me radhë dhe as fragmente nga studimi i tij për Husserl-in nuk u pranuan nga Zeitschrift . I impresionuar nga libri i aforizmave të Horkheimer, Agimi dhe Rënia, Adorno filloi të punojë në librin e tij të aforizmave, i cili më vonë u bë Minima Moralia . Ndërsa ishte në Oksford, Adorno pësoi dy humbje të mëdha: halla e tij Agathe vdiq në qershor 1935 dhe Berg vdiq në dhjetor të po atij viti. Deri në fund të jetës së tij, Adorno nuk e braktisi kurrë shpresën për të përfunduar operën e papërfunduar të Bergut Lulu .

Në këtë kohë Adorno ishte në korrespondencë intensive me Walter Benjamin për projektin Arcades të këtij të fundit. Pasi mori një ftesë nga Horkheimer për të vizituar Institutin në Nju Jork, Adorno lundroi për në Nju Jork më 9 qershor 1937 dhe qëndroi për dy javë. Ndërsa ai ishte në Nju Jork, esetë e Horkheimer "Sulmi i fundit mbi metafizikën" dhe "Teoria tradicionale dhe kritike", të cilat së shpejti do të bëheshin udhëzuese për vetëkuptimin e institutit, ishin objekt diskutimi intensiv. Menjëherë pas kthimit të tij në Evropë, Gretel u zhvendos në Britani, ku ajo dhe Adorno u martuan më 8 shtator 1937. Pak më shumë se një muaj më vonë, Horkheimer dërgoi telegram nga Nju Jorku me lajmet për një pozicion që Adorno mund të merrte me Projektin e Radios Princeton, atëherë nën drejtimin e sociologut austriak Paul Lazarsfeld . Megjithatë, puna e Adornos vazhdoi me studimet e Beethoven dhe Richard Wagner (botuar në 1939 si "Fragmente mbi Wagner"), draftet e të cilave ai ia lexoi Benjaminit gjatë takimit të tyre të fundit, në dhjetor në Rivierën Italiane. Sipas Benjaminit, këto drafte ishin mahnitëse për "përpikmërinë e deshifrimit të tyre materialist" si dhe për mënyrën në të cilën "faktet muzikore ... ishin bërë shoqërore transparente në një mënyrë që ishte krejtësisht e re për mua".  Në studimin e tij të Wagner-it, më vonë shfaqet teza për të karakterizuar Dialektikën e Iluminizmit - dominimin e njeriut mbi natyrën - së pari. Adorno lundroi për në Nju Jork më 16 shkurt 1938. Menjëherë pasi u vendos në shtëpinë e tij të re në Riverside Drive, Adorno u takua me Lazarsfeld në Newark, New Jersey, për të diskutuar planet e Projektit për hetimin e ndikimit të muzikës së transmetuar.

Në nëntor 1941 Adorno ndoqi Horkheimer në atë që Thomas Mann e quajti "Kalifornia gjermane",  duke ngritur një shtëpi në një lagje Palisades të Paqësorit të emigrantëve gjermanë që përfshinte Bertolt Brecht dhe Schoenberg. Adorno mbërriti me një draft të Filozofisë së Muzikës së Re, një kritikë dialektike e muzikës dymbëdhjetëtonëshe që Adorno e ndjeu, ndërsa e shkruante, ishte një largim nga teoria e artit që ai kishte shpenzuar dekadat e mëparshme duke elaboruar. Reagimi i Horkheimer ndaj dorëshkrimit ishte tërësisht pozitiv: “Nëse në të gjithë jetën time kam ndjerë ndonjëherë entuziazëm për ndonjë gjë, atëherë e kam bërë me këtë rast”, shkroi ai pasi lexoi dorëshkrimin.  Të dy filluan të përfundonin punën e tyre të përbashkët, e cila u shndërrua nga një libër mbi logjikën dialektike në një rishkrim të historisë së racionalitetit dhe iluminizmit. Botuar për herë të parë në një botim të vogël me mimeografi në maj 1944 si Fragmente Filozofike, teksti priti edhe tre vjet të tjera përpara se të arrinte formën e librit kur u botua me titullin e tij përfundimtar, Dialektikën e Iluminizmit, nga botuesi i Amsterdamit Querido Verlag. Ky "reflektim mbi aspektin shkatërrues të progresit" vazhdoi përmes kapitujve që e trajtonin racionalitetin si çlirim dhe dominim të mëtejshëm të natyrës, interpretime të Odisesë së Homerit dhe Markezit de Sade, si dhe analizave të industrisë së kulturës dhe antisemitizëm.

Me punën e tyre të përbashkët të përfunduar, të dy e kthyen vëmendjen e tyre te studimet mbi antisemitizmin dhe autoritarizmin në bashkëpunim me Grupin e Studimit të Opinionit Publik të drejtuar nga Nevitt Sanford dhe Komitetin Amerikan Hebre . Në përputhje me këto studime, Adorno bëri një analizë të predikuesit radiofonik kalifornian Martin Luther Thomas. Propaganda fashiste e këtij lloji, shkroi Adorno, "thjesht i merr njerëzit për atë që janë: fëmijë të vërtetë të kulturës masive të standardizuar të sotme, të cilëve u është grabitur në një masë të madhe autonomia dhe spontaniteti i tyre".  Rezultati i këtyre punëve, studimi i vitit 1950 , Personaliteti Autoritar, ishte pionier në kombinimin e metodave sasiore dhe cilësore të mbledhjes dhe vlerësimit të të dhënave, si dhe në zhvillimin e testit të personalitetit të shkallës F.

Pas hyrjes së SHBA-së në luftë në vitin 1941, situata e emigrantëve, tashmë të klasifikuar si " të huaj armik ", u kufizua gjithnjë e më shumë. Të ndaluar të largoheshin nga shtëpitë midis orës 20 dhe 6 të mëngjesit dhe të largoheshin më shumë se pesë milje nga shtëpitë e tyre, emigrantët si Adorno, i cili nuk u natyralizua deri në nëntor 1943, u kufizuan rreptësisht në lëvizjet e tyre.

Përveç aforizmave që përfundojnë Dialektikën e Iluminizmit, Adorno bashkoi një koleksion aforizmash për nder të ditëlindjes së 50-të të Horkheimer që u botua më vonë si Minima Moralia: Reflections from Damaged Life . Këto shkrime fragmentare, të frymëzuara nga një lexim i rinovuar i Niçes, trajtonin çështje si emigracioni, totalitarizmi dhe individualiteti, si dhe çështje të përditshme si dhënia e dhuratave, banimi dhe pamundësia e dashurisë. Në Kaliforni Adorno u njoh me Charlie Chaplin dhe u miqësua me Fritz Lang dhe Hanns Eisler, me të cilët përfundoi një studim për muzikën e filmit në 1944. Në këtë studim, autorët nxitën përdorimin më të madh të muzikës avangarde në film, duke kërkuar që muzika të përdoret për të plotësuar, jo thjesht për të shoqëruar, aspektet vizuale të filmave. Adorno ndihmoi gjithashtu Thomas Mann me romanin e tij Doktor Faustus pasi ky i fundit kërkoi ndihmën e tij. "A do të ishit të gatshëm", shkroi Mann, "të mendoni së bashku me mua se si mund të duket puna - dua të them puna e Leverkühn-it; si do ta bënit nëse do të ishit në lidhje me Djallin?" 

Në fund të tetorit 1949, Adorno u largua nga Amerika për në Evropë pikërisht në kohën kur po botohej Personaliteti Autoritar . Para kthimit të tij, Adorno kishte arritur një marrëveshje me një botues Tübingen për të shtypur një version të zgjeruar të Filozofisë së Muzikës së Re dhe përfundoi dy kompozime: Katër këngë për zërin dhe piano nga Stefan George, op.7, dhe Tre kore për zërat femra nga Poezitë e Theodor Däubler, op. 8 .

Pas kthimit të tij, Adorno ndihmoi në formimin e kulturës politike të Gjermanisë Perëndimore. Deri në vdekjen e tij në 1969, njëzet vjet pas kthimit të tij, Adorno kontribuoi në themelet intelektuale të Republikës Federale, si profesor në Universitetin e Frankfurtit, kritik i modës që gëzonte filozofia Heideggeriane, partizan i sociologjisë kritike dhe mësues i muzikës në Kurse verore ndërkombëtare të Darmstadt për muzikë të re . Adorno rifilloi detyrat e tij të mësimdhënies në universitet menjëherë pas mbërritjes së tij, me seminare mbi “Dialektikën Transcendentare të Kantit”, estetikën, Hegelin, “Problemet bashkëkohore në teorinë e dijes”, dhe “Koncepti i dijes”. Megjithatë, habia e Adornos me interesin e pasionuar të studentëve të tij për çështjet intelektuale nuk e verboi atë për problemet e vazhdueshme brenda Gjermanisë: klima letrare u dominua nga shkrimtarët që kishin mbetur në Gjermani gjatë sundimit të Hitlerit, qeveria ripunësoi njerëz që kishin qenë aktivë. në aparatin nazist dhe njerëzit në përgjithësi urrenin të pranonin bashkëpunimin e tyre ose fajin që ata shkaktuan në këtë mënyrë. Në vend të kësaj, qyteti i shkatërruar i Frankfurtit vazhdoi sikur asgjë të mos kishte ndodhur, duke u mbajtur pas ideve për të vërtetën, të bukurën dhe të mirën, pavarësisht mizorive, duke u varur pas një kulture që vetë ishte humbur në rrënoja ose ishte vrarë në kampet e përqendrimit. I gjithë entuziazmi që tregonin studentët e Adornos për çështjet intelektuale, nuk mund të fshinte dyshimin se, sipas fjalëve të Max Frisch, kultura ishte bërë një "alibi" për mungesën e ndërgjegjes politike.  Megjithatë, themelet për atë që do të bëhej e njohur si "Shkolla e Frankfurtit" u hodhën shpejt: Horkheimer rifilloi karrigen e tij në filozofinë sociale dhe Instituti për Kërkime Sociale, i rindërtuar, u bë një rrufe për mendimin kritik.

Në shtator 1951 Adorno u kthye në Shtetet e Bashkuara për një vizitë gjashtë-javore, gjatë së cilës mori pjesë në hapjen e Fondacionit të Psikiatrisë Hacker në Beverly Hills, takoi Leo Löwenthal dhe Herbert Marcuse në Nju Jork dhe pa nënën e tij për herë të fundit. Pasi u ndal në Paris, ku u takua me Daniel-Henry Kahnweiler, Michel Leiris dhe René Leibowitz, Adorno mbajti një leksion të titulluar "Gjendja e tanishme e Kërkimit Empirik Social në Gjermani" në një konferencë mbi kërkimin e opinionit. Këtu ai theksoi rëndësinë e mbledhjes së të dhënave dhe vlerësimit statistikor duke pohuar se metoda të tilla empirike kanë vetëm një funksion ndihmës dhe duhet të çojnë në formimin e teorive të cilat do të "ngrenë faktet e ashpra në nivelin e vetëdijes". 

Në Frankfurt, ai rinovoi detyrat e tij akademike dhe, nga viti 1952 deri në 1954, përfundoi tre ese: "Shënime mbi Kafkën", "Muzeu Valéry Proust" dhe një ese mbi Schoenberg pas vdekjes së kompozitorit, të cilat të gjitha u përfshinë në 1955. përmbledhje eseistike Prizmat . Në përgjigje të botimit të Mjellmës së Zezë të Thomas Mann -it, Adorno i shkroi një letër të gjatë autorit, i cili më pas miratoi botimin e saj në revistën letrare Akzente . Një përmbledhje e dytë esesh, Shënime për Letërsinë, u shfaq në 1958. Pasi u takua me Samuel Beckett-in ndërsa mbante një seri leksionesh në Paris në të njëjtin vit, Adorno filloi të punonte në "Përpjekja për të kuptuar fundin e lojës", e cila, së bashku me studimet e Prustit, Valéry-t dhe Balzakut, formuan tekstet qendrore të botimit të vitit 1961. vëllimi i dytë i shënimeve të tij për letërsinë . Hyrja e Adornos në diskutimet letrare vazhdoi në leksionin e tij në qershor 1963 në konferencën vjetore të Shoqërisë Hölderlin. Në Konferencën e Filozofëve të tetorit 1962 në Münster, në të cilën Habermas shkroi se Adorno ishte "Një shkrimtar mes burokratëve", Adorno prezantoi "Përparimin". 

Gjatë viteve pesëdhjetë dhe gjashtëdhjetë, Adorno u bë një figurë publike, jo thjesht përmes librave dhe eseve të tij, por edhe përmes paraqitjeve të tij në radio dhe gazeta. Në bisedimet, intervistat dhe diskutimet në tryeza të rrumbullakëta të transmetuara në Radio Hessen, Radio Jugperëndimore dhe Radio Bremen, Adorno diskutoi tema të ndryshme si "Bota e administruar" (shtator 1950), "Cili është kuptimi i 'punës përmes E kaluara?" (Shkurt 1960), dhe "Profesioni i Mësimdhënësit dhe Tabutë e tij" (Gusht 1965). Për më tepër, ai shkroi shpesh për Frankfurter Allgemeine, Frankfurter Rundschau dhe të përjavshmen Die Zeit .

Me ftesë të Wolfgang Steinecke, Adorno mori pjesë në kurset verore të Darmstadt për muzikë të re në Kranichstein nga 1951 deri në 1958. Megjithatë, konfliktet midis të ashtuquajturës shkollë Darmstadt, e cila përfshinte kompozitorë si Pierre Boulez, Karlheinz Stockhausen, Luigi Nono, Bruno Maderna, Karel Goeyvaerts, Luciano Berio dhe Gottfried Michael Koenig, u ngritën shpejt, duke marrë shprehje të qarta në "Add" Plakja e Muzikës së Re”, ku ai argumentoi se liria e atonalitetit po kufizohej në serializëm në të njëjtën mënyrë siç kufizohej dikur nga teknika me dymbëdhjetë ton. Me mikun e tij Eduard Steuermann, Adorno kishte frikë se muzika po sakrifikohej për racionalizimin kokëfortë. Gjatë kësaj kohe, Adorno jo vetëm që prodhoi një seri të rëndësishme shënimesh mbi Beethoven (që nuk u përfundua kurrë dhe u botua vetëm pas vdekjes), por gjithashtu botoi Mahler: Një fizionomi muzikore në 1960. Në kthimin e tij të vitit 1961 në Kranichstein, Adorno bëri thirrje për atë që ai e quajti "një informe e muzikës", e cila do të kishte aftësinë "të jetë realisht dhe me të vërtetë ajo që është, pa pretendimin ideologjik të të qenit diçka tjetër. Ose më mirë, të pranojë sinqerisht fakti i joidentitetit dhe për të ndjekur logjikën e tij deri në fund”. 

Në vitin 1963, Adorno u zgjodh në postin e kryetarit të Shoqërisë Sociologjike Gjermane, ku ai kryesoi dy konferenca të rëndësishme: në 1964, mbi "Max Weber dhe Sociologji" dhe, në 1968, "Kapitalizmi i Vonë ose Shoqëria Industriale". Një debat i nisur në vitin 1961 nga Adorno dhe Karl Popper, i botuar më vonë si Mosmarrëveshja Pozitiviste në Sociologjinë Gjermane, lindi si rezultat i mosmarrëveshjeve në Konferencën e 14-të të Sociologjisë Gjermane të vitit 1959 në Berlin.

Në shtator 1968 Adorno shkoi në Vjenë për botimin e Alban Berg: Master of the Smallest Link . Pas kthimit të tij në Frankfurt, ngjarjet e penguan përqendrimin e tij në librin mbi estetikën që donte të shkruante: "Pretendimet e vlefshme të studentëve dhe veprimet e dyshimta", i shkroi ai Marcuse, "janë të gjitha kaq të përziera së bashku sa që e gjithë puna produktive dhe madje edhe mendimi i arsyeshëm janë. zor se është e mundur më”.  Pasi studentët grevistë kërcënuan se do të hiqnin orenditë dhe pajisjet e dhomave të seminarit të sociologjisë të Institutit, policia u fut për të mbyllur ndërtesën.

Adorno filloi të shkruante një hyrje për një përmbledhje me poezi nga Rudolf Borchardt, e cila u lidh me një fjalim të titulluar "Gjuha e magjepsur", mbajtur në Cyrih, e ndjekur nga një fjalim mbi estetikën në Paris, ku u takua përsëri me Beckett. Duke filluar në tetor 1966, Adorno filloi punën në Teorinë Estetike . Në qershor 1969 ai përfundoi Catchwords: Critical Models . Gjatë semestrit dimëror të 1968–69 Adorno ishte në pushim nga universiteti dhe kështu ishte në gjendje t'i përkushtohej përfundimit të librit të tij të estetikës.

Për semestrin veror Adorno planifikoi një kurs leksioni me titull "Një hyrje në të menduarit dialektik", si dhe një seminar mbi dialektikën e subjektit dhe objektit. Por në leksionin e parë, përpjekja e Adornos për të hapur leksionin dhe për të ftuar pyetje sa herë që ato lindnin degjeneroi në një përçarje nga e cila ai u largua shpejt. Pasi një student shkroi në dërrasën e zezë "Nëse Adorno lihet në paqe, kapitalizmi nuk do të pushojë kurrë", tre studente iu afruan foltores, zhveshën gjoksin dhe ia shpërndanë petale lulesh mbi kokë.  Megjithatë, Adorno vazhdoi t'u rezistonte dënimeve të përgjithshme të lëvizjes së protestës, e cila vetëm do të kishte forcuar tezën konservatore sipas së cilës irracionalizmi politik ishte rezultat i mësimit të Adornos. Pas ndërprerjeve të mëtejshme në leksionet e tij, Adorno anuloi leksionet për pjesën tjetër të seminarit, duke vazhduar vetëm me seminarin e tij filozofik. Në verën e vitit 1969, i lodhur nga këto aktivitete, Adorno u kthye edhe një herë në Zermatt, Zvicër, rrëzë Matterhorn për të rikthyer forcën e tij. Më 6 gusht ai vdiq nga një atak në zemër.

 Publikimet 
 Kierkegaard: Construction of the Aesthetic (1933)
 Dialectic of Enlightenment (with Max Horkheimer, 1944)
 Composing for the Films (1947)
 Philosophy of New Music (1949)
 The Authoritarian Personality (1950)
 Minima Moralia: Reflections from Damaged Life (1951)
 In Search of Wagner (1952)
 Prisms (1955)
 Against Epistemology: A Metacritique; Studies in Husserl and the Phenomenological Antinomies (1956)
 Dissonanzen. Musik in der verwalteten Welt (1956)
 Notes to Literature I (1958)
 Sound Figures (1959)
 Mahler: A Musical Physiognomy (1960)
 Notes to Literature II (1961)
 Introduction to the Sociology of Music (1962)
 Hegel: Three Studies (1963)
 Critical Models: Interventions and Catchwords (1963)
 Quasi una Fantasia (1963)
 The Jargon of Authenticity (1964)
 Night Music: Essays on Music 1928–1962 (1964)
 Negative Dialectics (1966)
 Alban Berg: Master of the Smallest Link (1968)
 Critical Models: Interventions and Catchwords (1969)
 Aesthetic Theory (1970)
 The Culture Industry (Routledge, 1991)
 Beethoven: The Philosophy of Music; Fragments and Texts (1993)
 The Psychological Technique of Martin Luther Thomas' Radio Addresses (2000)
 Kant's 'Critique of Pure Reason''' (2002)
 Current of Music'' (2006)

 Shih edhe 
 Pozitivizmi

 Referime 

Kategoria:Sociologë gjermanë
Kategoria:Epistemologë
Kategoria:Vdekje 1969
Kategoria:Lindje 1903
Kategoria:Artikuj që përmbajnë tekst në gjermanisht
Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara