Ora e shahut

Një orë shahu ose sahat shahu është një pajisje që përfshin dy orë ngjitur me butona për të ndaluar njërën orë ndërsa fillon tjetrën, në mënyrë që të dy orët të mos funksionojnë kurrë njëkohësisht. Orët përdoren në lojëra ku koha ndahet midis dy palëve. Qëllimi është të mbahen gjurmët e kohës së plotë që merr secila palë dhe të parandalohen vonesat. Palëve mund t'u duhet pak a shumë kohë për çdo lëvizje individuale.

Orët e shahut u përdorën për herë të parë gjerësisht në turneun e shahut, duke filluar me një garë në turneun e Londrës 1883. Ato quhen shpesh orët e lojës, pasi përdorimi i tyre është përhapur që atëherë në turnetë Scrabble, shogi, Go dhe pothuajse çdo lojë konkurruese në tavolinë me dy lojtarë, si dhe lloje të tjera lojërash. Ekzistojnë modele të ndryshme për orët e shahut dhe metoda të ndryshme të kontrollit të kohës mund të përdoren në orët, ku "vdekja e papritur" është më e thjeshta.

 Përshkrimi 
Një orë shahu përbëhet nga dy orë ngjitur me butona për të ndaluar njërën orë ndërsa fillon tjetrën, në mënyrë që të dy orët të mos funksionojnë kurrë njëkohësisht. Pajisjet përdoren në shah dhe lojëra të tjera me dy lojtarë ku lojtarët lëvizin me radhë. Qëllimi është të mbash gjurmët e kohës së plotë që secili lojtar merr për lëvizjet e veta dhe të sigurohet që asnjëri nga lojtarët të mos e vonojë shumë lojën.

I shpikur nga Thomas Bright Wilson i Manchester Chess Club, orët u përdorën për herë të parë gjatë garës në turneun e Londrës 1883. Orët e shahut fillimisht u përdorën gjerësisht në turneun e shahut dhe shpesh quhen orët e lojës. Përdorimi i tyre që atëherë është përhapur në turneun Scrabble, shogi, go, dhe pothuajse çdo lojë konkurruese tavoline me dy lojtarë, si dhe lloje të tjera lojërash. Ato janë përdorur gjithashtu në disa mjedise ligjore ku secilës palë ose palë i jepet një kohë e caktuar për argumente.

 Dizajnet 
 Orë lojërash analoge 
parapamje|Një orë tipike analoge e shahut

Orët analoge janë të pajisura me një "flamur" që bie për të treguar momentin e saktë të skadimit të kohës së lojtarit. Orët analoge përdorin butona mekanikë. Shtypja e butonit në anën e njërit lojtar ndalon fizikisht lëvizjen e orës së atij lojtari dhe liron mbajtjen në atë të kundërshtarit.

Disavantazhet e orëve mekanike përfshijnë saktësinë dhe përputhjen e dy orëve, dhe përputhjen e treguesve (flamujve) të skadimit të kohës. Koha shtesë nuk mund të shtohet lehtësisht për kontrollet më komplekse të kohës, veçanërisht ato që kërkojnë një rritje ose vonesë në çdo lëvizje, siç janë disa forma të byoyomi.

 Zhvillimi i hershëm i orëve dixhitale të lojërave 
parapamje|Ora dixhitale e shahut
Në vitin 1973, për të adresuar çështjet me orët analoge, Bruce Cheney, një student dhe shahist i inxhinierisë elektrike (EE) të Universitetit Kornell, krijoi orën e parë dixhitale të shahut si një projekt për një kurs universitar EE. Tipike për shumicën e shpikjeve, ishte e papërpunuar në krahasim me produktet në treg shumë vite më vonë dhe ishte e kufizuar nga teknologjia që ekzistonte në atë kohë. Për shembull, ekrani është bërë me LED të kuqe. LED-të kërkojnë fuqi të konsiderueshme, dhe si rezultat, ora duhej të lidhej në një prizë muri. Kostoja e lartë e LED-ve në atë kohë nënkuptonte që mund të shfaqej vetëm një grup shifrash, atë të lojtarit, radha e të cilit ishte të lëvizte. Kjo do të thoshte se koha e secilit lojtar duhej të shumëfishohej në ekran kur koha e tyre po shkonte. Në 1973, çipat LSI nuk ishin të disponueshme lehtësisht ose me çmim të ulët, kështu që i gjithë multipleksimi dhe logjika u kryen duke përdorur çipa që përbëheshin nga katër porta TTL NAND me dy hyrje, gjë që rezultoi në konsum të tepruar të energjisë. Të qenit i kyçur në mur është padyshim një pengesë e madhe, por kishte një avantazh: baza kohore për orën u hoq nga një version i korrigjuar i rrymës alternative me 60 cikle. Secili lojtar kishte një numërues të veçantë dhe, paralelisht me arkitekturën mekanike origjinale, numëruesi i njërit lojtar ishte i çaktivizuar ndërsa i tjetrit ishte në punë. Ora kishte vetëm një mënyrë: koha shkonte përpara. Mund të rivendoset, por jo të vendoset. Nuk numëronte numrin e lëvizjeve. Por ai adresoi me sukses qëllimet origjinale të projektit (koha e saktë dhe e përputhur).

Ora e parë e shahut dixhitale e disponueshme në treg u patentua në vitin 1975 nga Joseph Meshi dhe Jeffrey R. Ponsor. Ata e quajtën atë Micromate-80.US patent 4062180, Meshi , Joseph & Ponsor, Jeffrey R., "Electronic chess clock", issued 1977-12-13; filed July 1975.. Kishte vetëm një të bërë dhe kjo u testua nga shahistët në turne të shumta. Tre vjet më vonë, një Micromate-180 shumë i përmirësuar u prodhua së bashku me tezën MBA të Meshit, "Analiza e kërkesës për një produkt të ri (Ora dixhitale e shahut)", në Universitetin Shtetëror të San Diegos, ndërsa Meshi dhe Ponsor vazhduan të zhvillonin lojërat dixhitale.US patent 4247925, Meshi , Joseph & Ponsor, Jeffrey R., "Game microcomputer", issued 1981-01-27; filed January 1978.

 Metodat e kohës 

Vdekja e papritur: Kontrolli më i thjeshtë i kohës është "vdekja e papritur", në të cilën lojtarët duhet të bëjnë një numër të paracaktuar lëvizjesh në një kohë të caktuar ose ta humbin lojën menjëherë. Një variant veçanërisht i popullarizuar është shahu i shpejtë, në të cilin secilit lojtar i jepet një kohë e shkurtër, si pesë minuta, në orën në të cilën duhet të luajë të gjithë lojën.

Rritje (e njohur edhe si bonus dhe Fischer që kur ish-kampioni botëror i shahut Bobby Fischer patentoi këtë metodë kohore): një kohë e caktuar u shtohet lojtarëve në kohën kryesore çdo lëvizje, përveç nëse koha kryesore e lojtarit mbaroi përpara se të përfundonin lëvizjen e tyre. Për shembull, nëse kontrolli i kohës është 90+30 (nëntëdhjetë minuta kohë kryesore për lojtar me një rritje prej tridhjetë e dytë për çdo lëvizje), secilit lojtar i shtohen edhe tridhjetë sekonda shtesë në kohën e tij kryesore për çdo lëvizje, përveç nëse koha kryesore e lojtarit iku i pari. Sipas rregullave të shahut të FIDE-s dhe SHBA-së, rritja zbatohet edhe në lëvizjen e parë. Për shembull, për 3+2 çdo lojtar fillon me tre minuta e dy sekonda në lëvizjen e parë. Jo të gjitha orët dixhitale japin automatikisht rritjen për lëvizjen e parë dhe kështu për ato që nuk e bëjnë, koha e rritjes duhet të shtohet manualisht në orën kryesore, në mënyrë që çdo lojtar të marrë rritjen për lëvizjen një. Në shahun në internet, lojtarët mund të bëjnë disa parandalime para (siç është lëvizja e një kali përpara dhe mbrapa) për t'u dhënë atyre kohë shtesë për të menduar dhe/ose për të shmangur mbarimin e kohës.

Vonesa e Bronsteinit (e emëruar sipas mjeshtrit të madh David Bronstein i cili shpiku këtë metodë kohore): kjo metodë e kohës shton kohën, por ndryshe nga rritja jo gjithmonë shtohet sasia maksimale e kohës. Nëse një lojtar shpenzon më shumë se vonesa e specifikuar, atëherë e gjithë vonesa i shtohet orës së lojtarit, por nëse një lojtar lëviz më shpejt se vonesa, shtohet vetëm sasia e saktë e kohës së shpenzuar nga lojtari. Për shembull, nëse vonesa është dhjetë sekonda dhe një lojtar përdor dhjetë ose më shumë sekonda për një lëvizje, dhjetë sekonda shtohen pasi ai të përfundojë lëvizjen e tij. Nëse lojtari përdor pesë sekonda për një lëvizje, pesë sekonda shtohen pasi të kenë përfunduar lëvizjen e tyre. Kjo siguron që koha kryesore e mbetur në orë nuk mund të rritet kurrë edhe nëse një lojtar bën lëvizje të shpejta. Ashtu si me shtimin, koha e vonesës zbatohet në lëvizjen e parë sipas rregullave të FIDE-s dhe shahut të SHBA-së.

Vonesa e thjeshtë: me këtë metodë kohore, ora pret periudhën e vonesës për çdo lëvizje përpara se koha kryesore e lojtarit të fillojë numërimin mbrapsht. Për shembull, nëse vonesa është dhjetë sekonda, ora pret dhjetë sekonda çdo lëvizje përpara se koha kryesore të fillojë të numërojë mbrapsht.

Vonesa Bronstein dhe Vonesa e thjeshtë janë shumë të ngjashme, por jo të barabarta. Në vonesën Bronstein, sasia e kohës shtohet pasi është bërë lëvizja; ky dallim mund të jetë vendimtar kur një lojtari i mbaron koha.  

Avantazhi i vonesës së Bronstein është se një lojtar gjithmonë mund të shohë me shpejtësi saktësisht se sa kohë ka për lëvizjen e tij të radhës pa pasur nevojë të shtojë mendërisht kohën kryesore dhe të vonesës. Avantazhi i vonesës së thjeshtë është se një lojtar mund të tregojë gjithmonë nëse koha që po numëron mbrapsht është koha e vonesës apo koha kryesore. Vonesa e thjeshtë është forma e vonesës që përdoret më shpesh në SHBA, ndërsa vonesa Bronstein është forma e vonesës që përdoret më shpesh në shumicën e vendeve të tjera.

 Strategjia 
Lojtarët mund të marrin pak a shumë kohë për çdo lëvizje individuale. Lëvizjet hapëse në shah shpesh luhen shpejt për shkak të familjaritetit të tyre, gjë që u lë lojtarëve më shumë kohë për të konsideruar pozicione më komplekse dhe të panjohura më vonë. Nuk është e pazakontë në lojërat e ngadalta të shahut që një lojtar të largohet nga tavolina, por ora e lojtarit që mungon vazhdon të ecë nëse është radha e tij, ose fillon të vrapojë nëse kundërshtari i tij bën një lëvizje.

 Lexim më tutje 


 Referime 

Kategoria:Pajisje shahu