Arsimi në Itali

Arsimi në Itali është i detyrueshëm nga mosha 6 deri në 16 vjeç,  dhe ndahet në pesë faza: kopshti ( scuola dell'infanzia ), shkolla fillore ( scuola primaria ose scuola elementare ), shkolla e mesme e ulët ( scuola secondaria di primo grado ose scuola media inferiore ), shkolla e mesme e lartë ( scuola secondaria di secondo grado ose scuola media superiore ) dhe universiteti ( università ).  Arsimi është falas në Itali dhe arsimi falas ofrohet për fëmijët e të gjitha kombësive që janë rezidentë në Itali. Italia ka një sistem arsimor privat dhe publik. 

Në vitin 2018, arsimi i mesëm italian u vlerësua nën mesataren e OECD .  Italia shënoi nën mesataren e OECD-së në lexim dhe shkencë, dhe afër mesatares së OECD-së në matematikë. Performanca mesatare në Itali ra në lexim dhe shkencë dhe mbeti e qëndrueshme në matematikë.  Trento dhe Bolzano shënuan mbi mesataren kombëtare në lexim.  Krahasuar me fëmijët e shkollave në vendet e tjera të OECD-së, fëmijët në Itali humbën një sasi më të madhe të të mësuarit për shkak të mungesave dhe mosdisiplinës në klasa.  Ekziston një hendek i madh midis shkollave veriore, të cilat performojnë afër mesatares, dhe shkollave në jug, që kishin rezultate shumë më të dobëta.  Studimi Ndërkombëtar i Progresit në Lexim Lexim 2018 i rendit fëmijët në Itali në vendin e 16-të për lexim. Krahasuar me fëmijët e shkollave në vendet e tjera të OECD-së, fëmijët në Itali humbën një sasi më të madhe të të mësuarit për shkak të mungesave dhe mosdisiplinës në klasa. 

Arsimi terciar në Itali është i ndarë midis universiteteve publike, universiteteve private dhe shkollave prestigjioze dhe selektive të diplomimit superiore, si Scuola Normale Superiore di Pisa . 33 universitete italiane u renditën ndër 500 universitetet më të mira në botë në 2019, numri i tretë më i madh në Evropë pas Mbretërisë së Bashkuar dhe Gjermanisë.  Universiteti i Bolonjës, i themeluar në vitin 1088, është universiteti më i vjetër në funksionim të vazhdueshëm,  si dhe një nga institucionet akademike lider në Itali dhe Evropë.  Universiteti Bocconi, Università Cattolica del Sacro Cuore, LUISS, Universiteti Politeknik i Torinos, Universiteti Politeknik i Milanos, Universiteti Sapienza i Romës dhe Universiteti i Milanos renditen gjithashtu ndër më të mirët në botë.  
 Historiku 
Në Itali, një sistem shtetëror shkollor ose sistem arsimor ekziston që nga viti 1859, kur Legge Casati (Akti Casati) mandatoi përgjegjësitë arsimore për shtetin e ardhshëm italian ( bashkimi italian u bë në 1861). Akti Casati e bëri arsimin fillor të detyrueshëm dhe kishte për qëllim rritjen e shkrim-leximit . Ky ligj u jepte kontrollin e arsimit fillor qyteteve të vetme, të arsimit të mesëm provincave dhe universitetet drejtoheshin nga shteti. Edhe me Aktin Casati dhe arsimin e detyrueshëm, në zonat rurale (dhe jugore) fëmijët shpesh nuk dërgoheshin në shkollë (shkalla e fëmijëve të regjistruar në arsimin fillor do të arrinte 90% vetëm pas 70 vjetësh) dhe shkalla e analfabetizmit (e cila ishte gati 80 % në 1861) u deshën më shumë se 50 vjet që të përgjysmohej.

Ligji tjetër i rëndësishëm në lidhje me sistemin arsimor italian ishte Legge Gentile . Ky akt u lëshua në vitin 1923, pra kur Benito Mussolini dhe Partia e tij Nacional Fashiste ishin në pushtet. Në fakt, Giovanni Gentile u caktua si detyrë e krijimit të një sistemi arsimor të konsideruar të përshtatshëm për sistemin fashist. Mosha e detyrueshme e arsimit u rrit në 14 vjeç dhe bazohej disi në një sistem shkallë: pas pesë viteve të para të arsimit fillor, mund të zgjidhej 'Scuola media', e cila do t'i jepte akses të mëtejshëm "liceo" dhe të tjera. arsimi i mesëm, ose 'avviamento al lavoro' (trajnimi i punës), i cili synonte të jepte një hyrje të shpejtë në shtresat e ulëta të fuqisë punëtore. Reforma rriti rolin e Liceo Classico, krijuar nga Akti Casati në 1859 (dhe synohej gjatë epokës fashiste si kulmi i arsimit të mesëm, me qëllimin e formimit të klasave të larta të ardhshme), dhe krijoi Teknik, Tregtar dhe Industrial. institutet dhe Liceo Scientifico . Liceo Classico ishte e vetmja shkollë e mesme që dha akses në të gjitha llojet e arsimit të lartë deri në vitin 1968. Ndikimi i idealizmit italian të Xhentilit ishte i madh, Moss, M. E. (2004).  dhe ai e konsideronte fenë katolike si "themel dhe kurorëzim" të arsimit. Në vitin 1962 'avviamento al lavoro' u shfuqizua dhe të gjithë fëmijët deri në 14 vjeç duhej të ndiqnin një program të vetëm, që përfshinte arsimin fillor ( scuola elementare ) dhe shkollën e mesme ( scuola media ).

Nga viti 1962 deri në ditët e sotme, struktura kryesore e arsimit fillor (dhe të mesëm) italian mbeti kryesisht e pandryshuar, edhe nëse u bënë disa modifikime: ngushtimi i hendekut midis meshkujve dhe femrave (përmes bashkimit të dy programeve të veçanta për arsimin teknik ., dhe futja opsionale e klasave të palestrës me gjini të përzier), një ndryshim në strukturën e shkollës së mesme ( legge Berlinguer ) dhe krijimi i licei-ve të reja, 'istituti tecnici' dhe 'istituti profesionali', duke u ofruar studentëve një gamë më të gjerë opsionesh.

Në vitin 1999, në përputhje me udhëzimet e përcaktuara nga Procesi i Bolonjës, sistemi universitar italian kaloi nga sistemi i vjetër ( vecchio ordinamento, që çoi në diplomën tradicionale 5-vjeçare Laurea ), në sistemin e ri ( nuovo ordinamento ). Nuovo ordinamento e ndau Laurea-n e dikurshme në dy pista: Laurea triennale (një diplomë trevjeçare e ngjashme me Diplomën Bachelor ), e ndjekur nga Laurea specialistica 2-vjeçare (Diplomë Master), kjo e fundit u riemërua Laurea Magistrale në 2007. U krijua një sistem kredite për të përcaktuar sasinë e punës së nevojshme për çdo kurs dhe provim (25 orë pune = 1 kredit), si dhe për të rritur mundësinë për të ndryshuar kursin e studimeve dhe për të lehtësuar transferimin e krediteve për studime të mëtejshme ose për të shkuar në shkëmbim. (p.sh Programi Erasmus ) në një vend tjetër. Megjithatë, tani është vërtetuar se ekziston vetëm një diplomë pesëvjeçare "Laurea Magistrale a Ciclo Unico" për programe të tilla si Juridiku dhe një diplomë gjashtëvjeçare për Mjekësi.

Në vitin 2019, ministri i Arsimit Lorenzo Fioramonti njoftoi se në vitin 2020 Italia do të bëhet vendi i parë në botë që do të bëjë të detyrueshëm studimin e ndryshimeve klimatike dhe zhvillimit të qëndrueshëm për studentët. 

 Arsimi fillor 
Shkolla fillore ( scuola primaria, e njohur edhe si scuola elementare ), zakonisht paraprihet nga tre vjet çerdhe jo të detyrueshme (ose kopshti, asilo ). Shkolla fillore zgjat pesë vjet. Deri në shkollën e mesme, kurrikula arsimore është e njëjtë për të gjithë nxënësit: megjithëse mund të frekuentohet një shkollë private ose e financuar nga shteti, lëndët e studiuara janë të njëjta (me përjashtim të shkollave speciale për të verbërit ose të dëmtuarit në dëgjim): nxënësve u jepet një arsim bazë në italisht, anglisht, matematikë, shkenca natyrore, histori, gjeografi, studime sociale dhe edukim fizik. Disa shkolla kanë gjithashtu spanjisht ose frëngjisht, arte muzikore dhe arte pamore.

Deri në vitin 2004, nxënësit duhej të kalonin një provim për të hyrë në shkollën e mesme ( scuola secondaria di primo grado ), i cili përfshinte përbërjen e një eseje të shkurtër në italisht, një test matematike me shkrim dhe një test me gojë për lëndët e tjera. Provimi është ndërprerë dhe tani nxënësit mund të hyjnë drejtpërdrejt në shkollën e mesme.

Zakonisht nxënësit e fillojnë shkollën fillore në moshën 6 vjeçare, por nxënësit që kanë lindur midis janarit dhe marsit dhe janë ende 5 vjeç mund të hyjnë në shkollën fillore herët; kjo quhet primina dhe studentët që e bëjnë atë quhen anticipatari . Për shembull, një nxënës i lindur në shkurt 2002 mund të ndjekë shkollën fillore me nxënës të lindur në 2001.

 Arsimi i mesëm 
Arsimi i mesëm në Itali zgjat 8 vjet dhe ndahet në dy faza: shkolla e mesme ( scuola secondaria di primo grado, e njohur edhe si scuola media ) dhe shkolla e mesme ( scuola secondaria di secondo grado, e njohur edhe si scuola superiore ).  Shkolla e mesme zgjat tre vjet (përafërsisht nga mosha 11 deri në 14 vjeç), dhe shkolla e mesme zgjat pesë vjet (përafërsisht nga mosha 14 deri në 19 vjeç). Çdo nivel përfshin një provim në fund të vitit të fundit, i cili kërkohet për të fituar një diplomë dhe për të pasur akses në arsimim të mëtejshëm. Si në shkollën e mesme ashtu edhe në atë të mesme, nxënësit qëndrojnë në klasë shumicën e kohës (duke përjashtuar orët e tilla si edukimi fizik, që më së shpeshti zhvillohet në palestër), kështu që janë mësuesit ata që duhet të lëvizin nga një klasë në tjetrën. gjate dites.

Në shkollën e mesme të ulët nxënësit e fillojnë shkollën në orën 8:00 paradite dhe mbaron në orën 1:00 pm (mund të fillojnë më vonë; kanë një orar ditor pesë-orësh, duke përjashtuar variacionet), ndërsa në shkollën e mesme ata ndjekin shkollën 5 deri në 8 orë në ditë në varësi të ditës së javës dhe rregullave të shkollës. Zakonisht, nuk ka pushime ndërmjet çdo klase, por shumica e shkollave kanë një pushim që zgjat 15 deri në 30 minuta në gjysmë të rrugës. Nëse nxënësit duhet të qëndrojnë në shkollë edhe pas drekës, ka një pushim më të gjatë për t'i lënë ata të hanë dhe të pushojnë.

Ekzistojnë tre lloje të shkollave të mesme, të cilat më pas ndahen në specializime të mëtejshme. Ka lëndë që mësohen në secilën prej tyre, si italishtja, anglishtja, matematika, historia, por shumica e lëndëve janë karakteristike për një lloj të caktuar kursi (p.sh. greqishtja e vjetër në Liceo Classico, ekonomia e biznesit në Istituto tecnico Economico ose skenografia në Liceo Artistico):

 Liceu

 Arsimi i marrë në një Liceo është kryesisht teorik, me një specializim në një fushë specifike studimi që mund të jetë:
 shkencat humane dhe antikiteti (liceo classico),
 matematikë dhe shkencë (liceo Scientifico),
 gjuhë të huaja (liceo linguistico),
 psikologji dhe pedagogji (liceo delle scienze umane),
 shkenca sociale (liceo ekonomiko-sociale),
 artet figurative (liceo artistico).
 Gjithashtu, disa shkolla kanë mundësi të veçanta me më shumë orë për disa lëndë, disa mësime të marra në anglisht, ose disa kurse të ndryshme (të quajtura indirizzi) si liceo Scientifico ka "indirizzo liceo Scientifico" (ose "indirizzo tradizionale"), me latinisht, ose " indirizzo liceo Scientifico-scienze applicate” ku nuk ka latinisht, ka informatikë. 

 Istituto tecnico (instituti teknik)

 Arsimi i dhënë në një Istituto Technico ofron një arsim të gjerë teorik dhe një specializim në një fushë specifike studimi (p.sh.: ekonomi, administratë, teknologji, turizëm, agronomi), shpesh i integruar me një praktikë tre/gjashtë mujore në një kompani, shoqatë. ose universitet, nga viti i tretë deri në të pestë dhe të fundit të studimeve. 

 Istituto professionale (institut profesional)

 Kjo lloj shkolle ofron një formë të arsimit të mesëm të orientuar drejt lëndëve praktike (inxhinieri, bujqësi, gastronomi, asistencë teknike, artizanat) dhe u mundëson nxënësve të fillojnë të kërkojnë punë sapo të kenë përfunduar studimet, ndonjëherë edhe më shpejt, si. disa shkolla ofrojnë një diplomë pas tre vjetësh në vend të pesë viteve.

Çdo lloj shkolle e mesme që zgjat 5 vjet jep akses në provimin përfundimtar, të quajtur esame di maturità ose esame di stato, që zhvillohet çdo vit midis qershorit dhe korrikut dhe jep akses në universitet.  Ky provim përbëhet nga një provim me gojë dhe teste me shkrim. Disa prej tyre, si ajo italiane, janë të njëjta për çdo shkollë, ndërsa të tjerat janë të ndryshme sipas llojit të shkollës. Për shembull, në Liceo classico studentët duhet të përkthejnë një tekst latin ose greqisht të vjetër; në Liceo Scientifico studentët duhet të zgjidhin probleme të matematikës ose fizikës; e kështu me radhë. Një student italian është zakonisht 19 vjeç kur hyn në universitet.

 Arsimi i lartë 
Italia ka një rrjet të madh dhe ndërkombëtar universitetesh dhe shkollash publike ose të lidhura me shtetin që ofrojnë diploma në arsimin e lartë. Universitetet shtetërore të Italisë përbëjnë përqindjen kryesore të arsimit të lartë në Itali dhe menaxhohen nën mbikëqyrjen e Ministrisë së Arsimit të Italisë.

Universitetet italiane janë ndër universitetet më të vjetra në botë; Universiteti i Bolonjës (i themeluar në 1088) veçanërisht, është më i vjetri ndonjëherë ; Gjithashtu, Universiteti i Padovës, i themeluar në 1222, dhe Universiteti i Napolit Federico II janë universitetet më të vjetra në Evropë.   Shumica e universiteteve në Itali janë të mbështetura nga shteti. 33 universitete italiane u renditën ndër 500 universitetet më të mira në botë në 2019, numri i tretë më i madh në Evropë pas Mbretërisë së Bashkuar dhe Gjermanisë. 

Ekzistojnë gjithashtu një numër shkollash të larta të diplomimit ( Grandes écoles )  ose Scuola Superiore Universitaria, që ofrojnë tituj të njohur zyrtarisht, duke përfshirë Diploma di Perfezionamento ekuivalente me një Doktoraturë, <i id="mw6g">Dottorato di Ricerca</i> dmth. Doktor i Kërkimit ose Doctor Philosophiae dmth PhD.  Disa prej tyre organizojnë edhe kurse Master. Janë tre shkolla të larta pasuniversitare me “status universitar”, tre institute me statusin e kolegjeve të doktoraturës, të cilat funksionojnë në nivel pasuniversitar dhe pasuniversitar. Nëntë shkolla të tjera janë degë të drejtpërdrejta të universiteteve (dmth. nuk kanë 'statusin universitar' të tyre). E para është Scuola Normale Superiore di Pisa (e themeluar në 1810 nga Napoleoni si një degë e École Normale Supérieure ), duke marrë modelin e organizimit nga e famshmja École Normale Supérieure . Këto institucione zakonisht quhen "Shkollat e Ekselencës" (d.m.th "Scuole di Eccellenza").  

Italia pret një shumëllojshmëri të gjerë të universiteteve, kolegjeve dhe akademive. I themeluar në vitin 1088, Universiteti i Bolonjës ka të ngjarë të jetë më i vjetri në botë .  Në vitin 2009, Universiteti i Bolonjës është, sipas The Times, i vetmi kolegj italian në 200 universitetet më të mira botërore. Universiteti Bocconi i Milanos është renditur ndër 20 shkollat më të mira të biznesit në botë nga renditja ndërkombëtare e The Wall Street Journal, veçanërisht falë programit të tij MBA, i cili në 2007 e vendosi atë nr. 17 në botë për sa i përket preferencës për rekrutimin e të diplomuarve nga kompanitë e mëdha shumëkombëshe.  Bocconi u rendit gjithashtu nga Forbes si më i miri në mbarë botën në kategorinë specifike "Vlera për para".  Në maj 2008, Bocconi kaloi disa shkolla tradicionalisht më të mira të biznesit global në renditjen e arsimit ekzekutiv të Financial Times, duke arritur numrin nr. 5 në Evropë dhe nr. 15 në botë. 

Universitete të tjera më të mira dhe politeknikë janë Università Cattolica del Sacro Cuore në Milano, LUISS në Romë, Universiteti Politeknik i Torinos, Politekniku i Milanos (i cili në vitin 2011 u rendit si universiteti teknik i 48-të më i mirë në botë nga QS World University Rankings  ), Universiteti i Romës La Sapienza (i cili në 2005 ishte universiteti i 33-të më i mirë i Evropës,  dhe renditet në mesin e 50 kolegjeve më të mira të Evropës dhe 150 në botë  dhe në 2013, Qendra për Renditjet e Universiteteve Botërore renditi Universiteti Sapienza i Romës i 62-ti në botë dhe i pari në Itali në renditjen e tij të universiteteve botërore  ) dhe Universiteti i Milanos (aktivitetet kërkimore dhe mësimore të të cilit janë zhvilluar ndër vite dhe kanë marrë njohje të rëndësishme ndërkombëtare). Ky Universitet është i vetmi anëtar italian i Lidhjes së Universiteteve Kërkimore Evropiane (LERU), një grup prestigjioz prej njëzet Universitetesh Evropiane me kërkime intensive. Gjithashtu i janë dhënë pozicione të renditjes si i pari në Itali dhe i 7-ti në Evropë (The Leiden Ranking – Universiteit Leiden).

 Standardet 
Në vitin 2018, arsimi i mesëm italian u vlerësua nën mesataren e OECD .  Italia shënoi nën mesataren e OECD-së në lexim dhe shkencë, dhe afër mesatares së OECD-së në matematikë. Performanca mesatare në Itali ra në lexim dhe shkencë dhe mbeti e qëndrueshme në matematikë.  Trento dhe Bolzano shënuan mbi mesataren kombëtare në lexim.  Krahasuar me fëmijët e shkollave në vendet e tjera të OECD-së, fëmijët në Itali humbën një sasi më të madhe mësimi për shkak të mungesave dhe mosdisiplinës në klasa.  Ekziston një hendek i madh midis shkollave veriore, të cilat performojnë afër mesatares, dhe shkollave në jug, që kishin rezultate shumë më të dobëta.  Studimi Ndërkombëtar i Progresit në Lexim Lexim 2018 i rendit fëmijët në Itali në vendin e 16-të për lexim.

Krahasuar me fëmijët e shkollave në vendet e tjera të OECD-së, fëmijët në Itali humbën një sasi më të madhe mësimi për shkak të mungesave dhe mosdisiplinës në klasa. 

 Shih edhe 
 Universiteti i Bolonjës
 Universiteti i Romës La Sapienza

 Referime 

Kategoria:Arsimi në Itali
Kategoria:Arsimi në Evropë sipas vendit