Eutrofizimi

Eutrofizimi është procesi në të cilin një trup i tërë uji, ose pjesë të tij, pasurohet në mënyrë të vazhduar me minerale dhe lëndë ushqyese, veçanërisht azot  dhe fosfor. Ai është përcaktuar gjithashtu si "rritje e shkaktuar nga lëndët ushqyese në produktivitetin e fitoplanktonit". Trupat ujorë me nivele shumë të ulëta të lëndëve ushqyese quhen oligotrofikë dhe ato me nivele të moderuara të lëndëve ushqyese quhen mezotrofikë . Eutrofikimi i përparuar mund të quhet gjithashtu si gjendje distrofike dhe hipertrofike. Eutrofikimi mund të ndikojë në sistemet e ujërave të ëmbla ose të kripura. Në ekosistemet e ujërave të ëmbla shkaktohet pothuajse gjithmonë nga fosfori i tepërt. Në ujërat bregdetare nga ana tjetër, lëndë ushqyese kryesore kontribuuese ka më shumë gjasa të jetë azoti, ose azoti dhe fosfori së bashku. Kjo varet nga vendndodhja dhe faktorë të tjerë.

Kur ndodh natyrshëm, eutrofizimi është një proces shumë i ngadalshëm në të cilin lëndët ushqyese, veçanërisht përbërjet e fosforit dhe lëndët organike, grumbullohen në masat ujore. Këto lëndë ushqyese rrjedhin nga degradimi dhe tretja e mineraleve në shkëmbinj dhe nga efekti i likeneve, myshqeve dhe kërpudhave që çrrënjosin në mënyrë aktive lëndët ushqyese nga shkëmbinjtë. Eutrofizimi antropogjenik (i bërë nga njeriu) ose kulturor është shpesh një proces shumë më i shpejtë në të cilin lëndët ushqyese shtohen në një trup ujor nga një shumëllojshmëri e gjerë burimesh ndotëse, duke përfshirë ujërat e zeza të patrajtuara ose pjesërisht të trajtuara, ujërat e zeza industriale dhe plehrat nga praktikat bujqësore. Ndotja me lëndë ushqyese , një formë e ndotjes së ujit, është një shkak kryesor i eutrofizimit të ujërave sipërfaqësore, në të cilat lëndët ushqyese të tepërta, zakonisht azoti ose fosfori, stimulojnë rritjen e algave dhe bimëve ujore .

Një efekt i zakonshëm i dukshëm i eutrofizimit është lulëzimi i algave. Lulëzimi i algave mund të jetë vetëm një shqetësim për ata që duan të përdorin trupin e ujit ose të bëhen lulëzime të dëmshme të algave që mund të shkaktojnë degradim të konsiderueshëm ekologjik në trupat ujorë. Ky proces mund të rezultojë në varfërimin e oksigjenit të trupit të ujit pas degradimit bakterial të algave.

Qasjet për parandalimin dhe kthimin e eutrofizimit përfshijnë: pakësimin e ndotjes nga burimet e ujërave të zeza dhe pakësimin e ndotjes me lëndë ushqyese nga bujqësia dhe burime të tjera të ndotjes jopikësore. Butakët në grykëderdhje, kultivimi i algave të detit dhe gjeo-inxhinieria në liqene po përdoren gjithashtu, disa prej tyre në fazën eksperimentale. Termi "eutrofizim" përdoret gjerësisht si nga shkencëtarët ashtu edhe nga politikëbërësit publikë, duke i dhënë atij një mori përkufizimesh.

 Shkalla e problemit 
Anketa kanë treguar se 54% e liqeneve në Azi janë eutrofikë; në Evropë, 53%; në Amerikën e Veriut, 48%; në Amerikën e Jugut, 41%; dhe në Afrikë, 28%. Teledetektorët në Afrikën e Jugut tregojnë se më shumë se 60% e rezervuarëve të anketuar janë eutrofikë. Instituti i Burimeve Botërore ka identifikuar 375 zona bregdetare me oksigjen të ulët në botë, duke përfshirë zonat bregdetare në Evropën Perëndimore, brigjet lindore dhe jugore të Shteteve të Bashkuara dhe Azinë Lindore, veçanërisht Japoninë.

 Referime 

Kategoria:Ekologji ujore
Kategoria:Mjedise
Kategoria:Ekosisteme