Parazitizmi

Parazitizmi është një marrëdhënie e ngushtë midis specieve, ku një organizëm, paraziti, jeton në ose brenda një organizmi tjetër, pritës, duke i shkaktuar atij njëfarë dëmi dhe është përshtatur strukturisht me këtë mënyrë jetese. Entomologu E. O. Wilson i karakterizoi parazitët si "grabitqarë që hanë gjahun në njësi më pak se një". Parazitët përfshijnë protozoarë njëqelizorë, si agjentët e malaries, sëmundja e gjumit dhe dizenteria amebike; kafshë të tilla si krimbat, morrat, mushkonjat dhe lakuriqët e natës së vampirëve; kërpudha të tilla si myku i mjaltit dhe agjentët e krimbit; dhe bimë të tilla si veshtulla dhe fshesa.

Ekzistojnë gjashtë strategji kryesore parazitare të shfrytëzimit të nikoqirëve të kafshëve, përkatësisht kastrimi parazitar, parazitizmi i transmetuar drejtpërdrejt (nga kontakti), parazitizmi i transmetuar në mënyrë trofike (duke u ngrënë), parazitizmi i transmetuar nga vektori, parazitoidizmi dhe mikrogjuajtja. Një aks kryesor i klasifikimit ka të bëjë me invazivitetin: një endoparazit jeton brenda trupit të bujtësit; një ektoparazit jeton jashtë, në sipërfaqen e bujtësit.

Ashtu si grabitqari, parazitizmi është një lloj ndërveprimi konsumator-burim, por ndryshe nga grabitqarët, parazitët, me përjashtim të parazitoidëve, janë zakonisht shumë më të vegjël se strehuesit e tyre, nuk i vrasin ata dhe shpesh jetojnë brenda ose mbi strehuesit e tyre për një periudhë të gjatë. Parazitët e kafshëve janë shumë të specializuar dhe riprodhohen me një ritëm më të shpejtë se strehuesit e tyre. Shembujt klasikë përfshijnë ndërveprimet midis pritësve të kurrizorëve dhe krimbave shirit, flukseve, specieve Plasmodium që shkaktojnë malarinë dhe pleshtave.

Parazitët zvogëlojnë aftësinë e bujtësit nga një patologji e përgjithshme ose e specializuar, nga tredhja parazitare deri te modifikimi i sjelljes së bujtësit. Parazitët rrisin aftësinë e tyre duke shfrytëzuar strehuesit për burimet e nevojshme për mbijetesën e tyre, veçanërisht duke u ushqyer me ta dhe duke përdorur strehëza të ndërmjetme (dytësore) për të ndihmuar në transmetimin e tyre nga një pritës përfundimtar (primar) në tjetrin. Edhe pse parazitizmi është shpesh i paqartë, ai është pjesë e një spektri ndërveprimesh midis specieve, duke u klasifikuar nëpërmjet parazitoidizmit në grabitqar, përmes evolucionit në reciprocitet dhe në disa kërpudha, duke u bërë hije saprofitike.

Njerëzit kanë njohur për parazitët si krimbat e rrumbullakët dhe shiritat që nga Egjipti i lashtë, Greqia dhe Roma. Në kohët e hershme moderne, Antonie van Leeuwenhoek vëzhgoi Giardia lamblia në mikroskopin e tij në 1681, ndërsa Francesco Redi përshkroi parazitët e brendshëm dhe të jashtëm duke përfshirë rrahjen e mëlçisë së deleve dhe rriqrat. Parazitologjia moderne u zhvillua në shekullin e 19-të. Në kulturën njerëzore, parazitizmi ka konotacione negative. Këto u shfrytëzuan në efekt satirik në poemën e Jonathan Swift të vitit 1733 "On Poetry: A Rhapsody", duke i krahasuar poetët me "parazitë" hiperparazitarë. Në trillim, romani horror gotik i Bram Stoker i vitit 1897, Dracula dhe shumë përshtatjet e tij të mëvonshme shfaqën një parazit që pi gjak. Filmi Alien i Ridley Scott i vitit 1979 ishte një nga shumë veprat e fantashkencës që paraqiste një specie aliene parazitare.

 Shiko edhe 

 Parazitologjia

 Referime 

Kategoria:Parazitizëm
Kategoria:Parazitologji
Kategoria:Ekologji
Kategoria:Ekologji e sëmundjes