Pedagogjia iluministe

Pedagogjia iluministe është një drejtim pedagogjik që u zhvillua në fund të shekullit të 19-të. E themeluar në shekullin e 19-të nga filozofë si Immanuel Kant dhe Georg Wilhelm Friedrich Hegel . Në zemër të saj ishte ideja se njerëzit kishin lindur në "egërsi" dhe duhej të stërviteshin për t'u bërë krijesa të arsyes . Kjo u kundërshtua nga pikëpamja e mendimtarëve të tjerë iluministë, sipas të cilave njerëzit ishin natyrshëm racionalë dhe mendjemprehtë. Ky mësim tashmë i referohet edukatorëve romantikë. 

 Hyrje 
Edhe pse që nga 17 Në shekullin e 19-të, arsimtarët kërkuan një reformë të edukimit mendjengushtë nga bindjet fetare, si Johann Amos Comenius, i cili kërkonte që të gjithë të dinin gjithçka për të lavdëruar krijimin e Zotit, ose August Hermann Francke, shkrimet e të cilit tashmë përmbajnë fillimet e një imazhi modern të fëmijës.  Megjithatë, deri në Iluminizmin, arsimi mbeti edukim i krishterë dhe drejtohej nga paradigma se ishte Zoti ai që i bëri njerëzit njerëzorë. Mbi të gjitha, theksi u vu në dhënien e moralit të fortë në moshë të re, por edhe në edukimin e punës për shtresat e ulëta.

Me John Locke John Locke: Some Thoughts Concerning Education (1693). filloi një fazë e optimizmit pedagogjik. Sipas tij, mendja e fëmijës është një tabula rasa ; mund të drejtohet në drejtime të ndryshme po aq lehtë sa uji. Arsimi është shkaku kryesor i dallimeve të mëdha mes njerëzve.

Me supozimin se jo gjithçka është e paracaktuar në mënyrë hyjnore, pedagogjia në mesin e shekullit të 18-të u ngarkua me një kuptim të ri: nuk është më vetëm virtyti individual apo aftësia profesionale që është në rrezik, por edhe e ardhmja njerëzore si qenie racionale. Iluminizmi do të thotë t'u besosh njerëzve që ta shohin veten si produkt të praktikës së tyre arsimore. Carola Kuhlmann: Erziehung und Bildung. Springer, 2012, S. 31 ff.

Ideja se njerëzit lindin në një gjendje "egërsie" dhe mund të bëhen krijesa të arsyeshme njerëzore vetëm përmes edukimit fitoi gjithnjë e më shumë përkrahës në mesin e borgjezisë dhe u bë një element i një vetëfuqizimi radikal për njerëzit borgjezë.  Publikimet e pedagogjisë reformiste vërshuan tregun. Arsimi dhe edukimi bëhej gjithnjë e më pak në mënyrë të natyrshme, por më tepër si një formim i ndërgjegjshëm dhe i orientuar drejt qëllimeve të njerëzve. Në përputhje me frymën e iluminizmit, ai kishte për qëllim largimin e njerëzve nga natyra, emancipimin e tyre nga fati dhe shndërrimin e tyre në qenie njerëzore në mënyrë që ata të mund të formësonin botën duke përdorur forcën e tyre.  Kanti në leksionin e tij pedagogjik në vitin 1803 mes tjerash tha: “Njeriu mund të bëhet njeri vetëm nëpërmjet edukimit. Ai nuk është gjë tjetër veçse ajo që e bën edukimi.” 

 Parimet e edukimit iluminist 
Mendimtarët iluministë supozonin se arsyeja mund të fitohej vetëm nëpërmjet arsimit dhe edukimit. Sipas iluminizmit, për të edukuar njerëzit, natyra e tyre duhet të disiplinohet dhe të vihet nën kontroll.  Në mënyrë që fëmija të bëhet i edukueshëm, së pari duhet të dëbohet nga ai "egërsia" dhe "vrazhdësia" e tij. Immanuel Kant: Über Pädagogik Për Heinz-Joachim Heydorn (1916-1974), pjekuria ishte "çlirimi i njeriut nëpërmjet fitores mbi natyrën".  Pozicioni i iluminizmit kundër natyrës ishte i motivuar nga përshtypja se ai imponoi pranga të padurueshme dhe dënim fatal në zhvillimin njerëzor, për shembull kur statusi i lindjes përcakton shanset e jetës.  Për rrjedhojë, pedagogjia iluministe synon zotërimin e natyrës . “Një aspekt kryesor i edukimit është disiplina, e cila ka për qëllim të thyejë vetëvullnetin e fëmijës në mënyrë që të shfrytëzohet ajo që është thjesht sensuale dhe e natyrshme. Këtu nuk duhet të mendoni se mund t'ia dilni vetëm me mirësi; Sepse është pikërisht vullneti i menjëhershëm ai që vepron sipas ideve dhe dëshirave të menjëhershme, jo sipas arsyeve dhe ideve,” shkroi Hegeli në vitin 1820 në veprën me titull, Parimet bazë të filozofisë së të drejtës . 
parapamje| Portreti i djalit të kontit dhe konteshës Altamira nga Francisco de Goya (1787/88). Fotografia tregon se idetë nga vepra Èmile e Rousseau kishin arritur edhe te klasa e lartë spanjolle: veshje të gjera, lojë e lirë, ballafaqim me kafshët shtëpiake.
Jean-Jacques Rousseau në veprën e tij Émile or On Education (1762) prezantoi në veçanti idetë rreth edukimit natyror, jo vetëm racional. Ai tërhoqi vëmendjen për kostot e procesit të qytetërimit, siç kërkohej nga Iluminizmi dhe e pa kulturën si një proces të kalbjes së asaj që njeriu kishte marrë nga dora e Krijuesit. Kultura dhe detyrimet shoqërore i kanë korruptuar njerëzit: nuk duhet t'i afrohemi fëmijës shumë herët me koncepte morale; ai duhet të mësojë nga përvojat e veta. Libri u konsiderua i pavlerë dhe u dogj nga xhelati në Paris; Ruso shkoi në mërgim. Gëte, nga ana tjetër, e quajti atë një "ungjill të natyrës së edukimit". Karl Voss: Wege der französischen Literatur. Berlin 1965, S. 225. Johann Heinrich Pestalozzi u përpoq të zbatonte recetat e Rousseau për djalin e tij Jacob dhe dështoi plotësisht. Ai konsiderohet si një pararendës i pedagogjisë reformuese .

Në veprën e tij fetare-filozofike Edukimi i racës njerëzore, botuar në vitin 1780 , Gotthold Ephraim Lessing tregon tre faza të zhvillimit shpirtëror dhe moralizimit të njerëzve. Ndërsa Testamenti i Vjetër dëshiron t'i çojë njerëzit drejt gjërave të mira përmes "ndëshkimeve dhe shpërblimeve sensuale", Krishti, si mësuesi më i mirë, u premton atyre të mirën: "Një mësues më i mirë duhet të vijë dhe t'ia heqë fëmijës librin e rraskapitur elementar. Krishti erdhi." Në një fazë të tretë, njeriu bën të mirën dhe heq dorë nga e keqja, as nga frika dhe as nga premtimi; Më pas ai e bën atë në bazë të depërtimit dhe arsyes së tij. Hermann Glaser, Jakob Lehmann, Arno Lubos: Wege der deutschen Literatur. Propyläen o. J., S. 130. Arsyeja sigurisht që u jepet njerëzve nga natyra.

 Pikëpamje individuale 
Në idetë e hershme moderne për edukimin, përdorimi i dhunës fizike dhe psikologjike korrespondonte me opinionin mbizotërues për të ashtuquajturën " disiplinë e fëmijëve ". Qysh në vitin 1715, studiuesi Johann Gottfried Gregorii, alias Melissantes, foli kundër përdorimit të tepruar të forcës dhe në favor të shmangies nga frikësimi mendor për shkak të dëmtimit të mundshëm psikologjik gjatë gjithë jetës. Melissantes: Curieuser AFFECTen-Spiegel, Oder auserlesene Cautelen und sonderbahre Maximen, Gemüther der Menschen zu erforschen, Und sich darnach vorsichtig und behutsam aufzuführen, Frankfurt, Leipzig [und Arnstadt] 1715. Bayerische Staatsbibliothek München, S. 627. Këto ide për "natyrën e keqe të fëmijës" dhe nevojën për "stërvitje" të tyre, deri në shekullin 18 dhe 19 ishin shumë të përhapura gjë dhe sipas tyre ato dëshmojnë për idenë se njerëzit mund të formoheshin në mënyrë të ngjashme me mënyrën se si stërviteshin kafshët.

Prindërit, të cilët tashmë kanë arritur atë që supozohet t'i krijohet fëmijës nëpërmjet edukimit (ata janë shndërruar tashmë në qytetarë) dhe që kështu “përbëjnë gjërat e përgjithshme dhe thelbësore” Hegel: Grundlinien der Philosophie des Rechts, S. 327. prandaj mund dhe duhet të kërkojnë bindje nga fëmija: “Bindja është fillimi i gjithë mençurisë; sepse nëpërmjet tij vullneti, i cili ende nuk e njeh të vërtetën, objektivin dhe e bën atë në fundin e vet, dhe për këtë arsye nuk është ende vërtet i pavarur dhe i lirë, më tepër i papërfunduar, lejon që vullneti racional që i vjen nga jashtë të jetë i vlefshëm. brenda vetes dhe gradualisht e bën të vetën” . Hegel: Die Philosophie des Geistes, S. 81. Megjithatë, kërkesa për bindje nuk kishte për qëllim, siç supozuan shumë autorë më vonë , për të krijuar një ndjenjë autoriteti dhe nënshtrimi tek të rinjtë. Kredo qendrore e filozofëve iluministë ishte gjithmonë të mendosh për veten. Megjithatë, ata supozuan se zhvillimi i lirë i arsyes kërkon disiplinë dhe përkulje "nën zgjedhën e një rregulli të caktuar".  Difraksioni kishte për qëllim atë që e pengonte njeriun të arsimohej: anën e tij të paarsyeshme.  
parapamje| Mbajtëse e drejtë: një pajisje ortopedike për një qëndrim ulur drejt (propozuar nga Moritz Schreber në vitin 1858)
Rregullimi i aftësive motorike të fëmijëve zë shumë vend në udhëzimet edukative të pedagogjisë iluministe. Ideja ishte të stërviteshin shpejt fëmijët për të mbajtur një qëndrim të drejtë në mënyrë që t'i kthenin shpejt në të rritur të ndjeshëm. Fëmijët, ndër të tjera, nuk duhet të vrapojnë ose të kërcejnë, por të ecin në mënyrë të matur, të ulen drejt pa kryqëzuar këmbët, të qëndrojnë të qetë dhe të mos bëjnë gjeste fytyre.  Mbi të gjitha, ndikimi pietistik çoi në një pedagogji bandash.

Johann Bernhard Basedow i kushtoi rëndësi të madhe edukimit dhe mësimdhënies gjinore. Në Filalethia (Altona 1764) dhe në veprën elementare 1774, ai u kërkoi prindërve dhe edukatorëve të mos shmangnin pyetjet e zjarrta të fëmijëve, por t'u përgjigjeshin atyre me vërtetësi dhe në një mënyrë të përshtatshme për fëmijët. Si rezultat i Rousseau, ai kritikoi panatyrshmërinë e arsimit, por gjithashtu propagandoi një pedagogji të ashpërsimit. Meqenëse vetëkontrolli i idealizuar përfshin trajtimin me trupin e dikujt, udhëzimet e prindërimit paralajmërojnë vazhdimisht kundër masturbimit të fëmijëve. Megjithëse shoqëria e hershme borgjeze kultivoi imazhin ideal të fëmijës dhe adoleshentit aseksual, Donata Elschenbroich supozon se nuk ishte vetë seksualiteti ai që u interpretua si kërcënim, por më tepër “vetëmjaftueshmëria në lojën me trupin e vet, të cilën borgjezia duhet ta refuzojë si joproduktive, përkushtimi ndaj kënaqësisë së momentit, që bie ndesh me vizionin afatgjatë të planifikuar që duhet të zhvillojë borgjezia për të ndjekur interesat e saj.”  Pasojat edukative vështirë se lejojnë të nxirren përfundime rreth asaj se çfarë synohej në të vërtetë. Mjekët paralajmëruan "onanistët" për vdekjen e afërt në të cilën çoi në mënyrë të pashmangshme kjo "sëmundje", priftërinjtë vunë në dukje mëkatësinë e saj dhe edukatorët zhvilluan mjete për të ruajtur dëlirësinë.

 Përfundime 
parapamje| Joshua Reynolds : Epoka e pafajësisë (rreth ose pas 1785)
Që nga viti 1800, u zhvilluan idetë arsimore të romantizmit dhe filantropisë, të cilat u dalluan qartë nga ato të iluminizmit. Sipas Friedrich Fröbel, njerëzit duhet të tërhiqen nga qenia e tyre e brendshme dhe kështu nga ligjet e natyrës. Fëmijëria u zbulua kështu si një fazë e pavarur dhe e vlefshme e zhvillimit njerëzor: fëmija është "i pafajshëm" nga natyra dhe zhvillimi i tij nuk duhet të kontrollohet shumë herët nga ndërhyrjet edukative. Pedagogjia reformuese u shfaq gjithashtu në fund të shekullit të 19-të si përgjigje e drejtpërdrejtë ndaj pedagogjisë së iluminizmit.

Në vitet 1970, Katharina Rutschky dhe Alice Miller u përpoqën për një interpretim psikoanalitik të pedagogjisë iluministe, të cilën ata tani e kritikuan si " pedagogji e zezë ".

 Shih edhe 
 Pedagogjia
 Historia e arsimit
 Historia e pedagogjisë

 Referime 

Kategoria:Epoka e Iluminizmit
Kategoria:Histori e pedagogjisë
Kategoria:Lëvizje dhe drejtime pedagogjike