Kundërpsikiatria

Antipsikiatria është një lëvizje e bazuar në pikëpamjen se trajtimi psikiatrik është shpesh më i dëmshëm sesa i dobishëm për pacientët, duke theksuar polemika rreth psikiatrisë . Kundërshtimet përfshijnë besueshmërinë e diagnozës psikiatrike, efektivitetin dhe dëmin e dyshimtë të lidhur me medikamentet psikiatrike, dështimin e psikiatrisë për të demonstruar ndonjë mekanizëm të trajtimit të sëmundjes për efektet e ilaçeve psikiatrike dhe shqetësimet ligjore për të drejtat e barabarta të njeriut dhe lirinë civile që anulohen nga prania e diagnozës. . Historikisht kritikat e psikiatrisë dolën në dritë pasi u përqendruan në dëmet ekstreme që lidhen me trajtimin elektrokonvulsiv ose terapinë e shokut me insulinë .  

 Vështrim 
Termi "anti-psikiatri" është i diskutueshëm dhe përdoret shpesh për të hedhur poshtë të gjithë kritikët e psikiatrisë, shumë prej të cilëve pajtohen se një rol i specializuar ndihmësi për njerëzit në shqetësime emocionale mund të jetë ndonjëherë i përshtatshëm dhe të lejojë zgjedhjen individuale rreth vendimeve të trajtimit.

Përtej shqetësimeve për efektivitetin, antipsikiatria mund të vërë në dyshim bazat filozofike dhe etike të psikoterapisë dhe mjekimit psikoaktiv, duke i parë ato si të formësuara nga shqetësimet sociale dhe politike dhe jo nga autonomia dhe integriteti i mendjes individuale. Ata mund të besojnë se "gjykimet për çështje të arsyeshme duhet të jenë prerogativë e mendjes filozofike" dhe se mendja nuk duhet të jetë një shqetësim mjekësor. Disa aktivistë e refuzojnë nocionin psikiatrik të sëmundjes mendore .  Anti-psikiatria e konsideron psikiatrinë një instrument shtrëngues të shtypjes për shkak të një marrëdhënieje fuqie të pabarabartë midis mjekut, terapistit dhe pacientit ose klientit, dhe një procesi diagnostikues shumë subjektiv. Angazhimi i pavullnetshëm është një çështje e rëndësishme në lëvizje.

Lëvizja e decentralizuar ka qenë aktive në forma të ndryshme për dy shekuj.   Në vitet 1960, pati shumë sfida për psikanalizën dhe psikiatrinë kryesore, ku vetë baza e praktikës psikiatrike karakterizohej si represive dhe kontrolluese.  Psikiatër të identifikuar me lëvizjen përfshinin Timothy Leary, RD Laing, Franco Basaglia, Theodore Lidz, Silvano Arieti dhe David Cooper . Të tjerë të përfshirë ishin Michel Foucault, Gilles Deleuze, Félix Guattari dhe Erving Goffman . Cooper përdori termin "anti-psikiatri" në vitin 1967 dhe shkroi librin Psychiatry and Anti-psichiatry në 1971.    Fjala Antipsychiatrie ishte përdorur tashmë në Gjermani në 1904.  Thomas Szasz prezantoi përkufizimin e sëmundjes mendore si një mit në librin Miti i sëmundjes mendore (1961). Megjithatë, me leximin e literaturës së tij, ai shprehet shumë qartë se ai ishte minuar drejtpërdrejt nga lëvizja e udhëhequr nga David Cooper (1931-1986) dhe se Cooper kërkoi të zëvendësonte psikiatrinë me markën e tij të saj. Giorgio Antonucci, i cili mbrojti qasjen jopsikiatrike ndaj vuajtjes psikologjike, nuk e konsideronte veten pjesë të lëvizjes antipsikiatrike. Pozicioni i tij përfaqësohet nga "të menduarit jopsikiatrik, i cili e konsideron psikiatrinë një ideologji pa përmbajtje shkencore, një mosdije, qëllimi i të cilit është të asgjësojë njerëzit në vend që të përpiqet të kuptojë vështirësitë e jetës, si individuale ashtu edhe sociale, dhe më pas. për të mbrojtur njerëzit, për të ndryshuar shoqërinë dhe për të krijuar një kulturë vërtet të re” Antonucci, Giorgio: Il pregiudizio psichiatrico, Milano, 2020 [1989], ISBN 978-88-33020-76-1, page 10 . Antonucci e prezantoi përkufizimin e psikiatrisë si një paragjykim në librin I pregiudizi e la conoscenza kritika alla psichiatria (1986).

Lëvizja vazhdon të ndikojë në të menduarit për psikiatrinë dhe psikologjinë, brenda dhe jashtë atyre fushave, veçanërisht në aspektin e marrëdhënieve midis ofruesve të trajtimit dhe atyre që e marrin atë.   Çështjet bashkëkohore përfshijnë lirinë kundër detyrimit, natyrën kundër edukimit dhe të drejtën për të qenë ndryshe. 

Kritikët e antipsikiatrisë nga brenda vetë psikiatrisë kundërshtojnë parimin themelor se psikiatria është përkufizim e dëmshme. Shumica e psikiatërve pranojnë se ekzistojnë çështje që duhet të adresohen, por se heqja e psikiatrisë është e dëmshme.  Profesionistët mjekësorë shpesh i konsiderojnë lëvizjet anti-psikiatrike si nxitje të mohimit të sëmundjeve mendore dhe janë krahasuar me teoritë konspirative . 

 Shih edhe 
 Psikiatri
 Psikiatria
 Psikologjia
 Antipedagogjia 

 Literatura 





  (Original edition: Tavistock Publications, 1960)






 Referime