Trubaduri

Një trubadur ( ; Ocitanisht: trobador [ tɾuβaˈðu ] ⓘ ishte një kompozitor dhe interpretues i poezisë lirike të vjetër oksitane gjatë Mesjetës së Lartë (1100–1350). Meqenëse fjala troubadur është etimologjikisht mashkullore, një trubadur femër zakonisht quhet trobairitz .

Shkolla ose tradita e trubadurëve filloi në fund të shekullit të 11-të në Ocitani, por më pas u përhap në Gadishullin Italian dhe Iberik. Nën ndikimin e trubadurëve, lëvizjet e lidhura u ngritën në të gjithë Evropën: Minnesang në Gjermani, trovadorismo në Galicia dhe Portugali dhe ajo e trouvères në Francën veriore. Dante Alighieri në eloquentia e tij De vulgari e përkufizoi lirikën trubadure si fictio rethorica musicaque poita : trillim retorik, muzikor dhe poetik. Pas periudhës "klasike" rreth fundit të shekullit të 13-të dhe një ringjallje të mesit të shekullit, arti i trubadurëve ra në shekullin e 14-të dhe rreth kohës së Vdekjes së Zezë (1348) ai u shua.

Tekstet e këngëve trubadore trajtojnë kryesisht tema të kalorësisë dhe dashurisë oborrtare . Shumica ishin metafizikë, intelektualë dhe formularë. Shumë prej tyre ishin satira humoristike ose vulgare. Punimet mund të grupohen në tre stile: trobar leu (i lehtë), trobar ric (i pasur) dhe trobar clus (i mbyllur). Po kështu kishte shumë zhanre, më të njohurat ishin canso, por sirventet dhe tensos ishin veçanërisht të njohura në periudhën post-klasike.