Wu Wei

Wu wei është një koncept i taoistë që fjalë për fjalë do të thotë "ndërhyrje", "mosveprim" ose "veprim pa mundim." Kjo  koncept ndryshon nga kuptimi tradicional i lëvizjes dhe aktivitetit, dhe në vend të kësaj përqendrohet në lehtësimin e rezistencës dhe lehtësimin e përpjekjeve të tepruara.

Ideja e Wu Wei-t është që të lëshojmë kontrollin e tepërt dhe të lejojmë natyrshëm që gjërat të ndodhin pa përpjekje të madhe dhe rezistencë. Në vend që të luftojmë kundër rrjedhës së jetës dhe të kundërveprojmë, Wu Wei sugjeron të jemi të përshtatshëm dhe të lejojmë natyrën e gjërave të veprojë paqësisht.

Ky koncept i ka aplikime në shumë aspekte të jetës. Në filozofinë e veprimit, Wu Wei thotë se arritja e qëllimeve dhe suksesi nuk vjen nga përpjekje e madhe dhe përkëdhelje e vullnetit, por nga harmonia dhe qetësia që vjen nga lehtësimi i forcës së tepërt. Në lidhje me sjelljen personale, Wu Wei sugjeron të lëmë mbikëqyrjen dhe kontrollin e egos dhe të lejojmë veten të përshtatemi me rrjedhën e jetës.

Në esencë, Wu Wei inkurajon një mënyrë të qetë dhe të pranishme të jetës. Në vend që të përpjekemi të ndryshojmë dhe të kontrollojmë gjithçka, ne mund të zgjedhim të përshtatemi dhe të lejojmë natyrën e gjërave të veprojë vetvetiu. Kjo sjellë harmoni, lehtësi dhe harmoni me botën që na rrethon.

 Wei dhe Wu-wei (Veprim i vlerësuar dhe Veprim pa vlerësim) 
Parulla e famshme e Laozit ka ngacmuar shpjegime për shekuj dhe ka lindur në mënyra të shumta të interpretohet. Karakteri i parë nuk është problemi kryesor. "Wu" thjeshtë është "nuk ekziston". Në këtë frazë, megjithatë, interpretuesit e trajtojnë si një udhëzim negativ: "evitoni wei". Problemi më i vështirë është të kuptohet "wei".

Në mandarini modern, ky karakter ka dy ndërtime të ndryshme. Ndërtimi i katërt është zakonisht përkthyer si "për hir të". Ndërtimi i dytë, i ndërtimit të dytë, zakonisht përkthehet si "veprim". Interpretimet e teksteve shkollorë thonë se wei do të thotë "qëllim" si dhe "veprim", kështu që parulla do të thotë "veprim pa qëllim". Ndërtimi i dytë, megjithatë, ka një përdorim tjetër të rëndësishëm. Disa tekste gramatikore e quajnë atë ndërtimi i supozuar - "të mendojë, të konsiderojë ose të interpretojë". Wei funksionon në këtë kuptim në asgjësimet e Besimit Kinez të Vjetër, të cilat përqendrohen në predikatën. Kështu, një bindje se S është P merr formën de re [besimtari] merr "S" si "P". Wei gjithashtu figuron në mënyrë të lidhur në kontekste të dijes me predikate nominale - "të dijë se konsiderohet si [emër]".

Gjuha e lashtë kineze ka disa emra të ngjashëm që kanë të bëjnë me kuptimin, duke përfshirë "wei" vetëm, "wei" për të quajtur dhe "wei" të krijuar artificialisht. Këto koncepte korrespondojnë me kontrastin kyç midis tianit (natyrës) dhe renit (njerëzorit) në filozofinë Daoiste. "Wei" është diçka që bëhet nga konceptualizimi njerëzor në vend që të jetë diçka "natyrale". Nëpërmjet përfshirjes së këtij përmbajtjeje në shpjegimin tonë të përdorimit të "wei" nga Laozi, mund të shpjegojmë rolin e tij më plotësisht seç bën teoria mbi veprimet pa qëllim ose pa menduar. Pak në Laozi (ose mendimi kinez i hershëm) sugjeron zhvillimin e ndonjë dallimi midis veprimi vullnetar, të qëlluar ose me qëllim dhe të kundërtën e tij. Të vepruar pa "wei" është të heqim karakterin shoqëror dhe konceptual nga sjellja jonë dhe të veproni me instinkt ose intuicion "natyral". Ky koncept përkojnë bukur me analizën e Laozit mbi emrat dhe dijen si forma të kontrollit shoqëror.

Siç e kemi përmendur, "kapterit e brendshëm" të Zhuangziut rrallë përmendin parullën. Megjithatë, përdorimi i saj në "kapitujt e jashtëm" na fton të konstruojmë një version të mundshëm të parullës sipas Zhuangziut. Një pikëpamje e tille treguese lidh wu-wei me diskutimet e "kapitujve të brendshëm" mbi sjelljen e shkathtë që zhvillohet në një lloj gjendjeje të kënaqshme dhe të qetë të harmonizuar me veprimin, të cilën mund ta përshkruajmë si "natyrë e dytë". Në efekt, vepron ndërsa jeni në një lloj transi estetik ose performues. Shprehja më e famshme e këtij ideali vjen në përshëndetje për kasapin që gërvishte derra me yndyrën e një kërcimtari. Kjo sjellje kërkon një fokus dhe përkushtim që është i padenjë me vetëdijen normale, qëllimin dhe stërvitjen e udhëzimeve. Përveç humbjes së ndjenjës e egos, përvoja akreditohet me krijimin e një bashkësie midis aktorit dhe botës së jashtme dhe me një ndjenjë të sensibilizuar dhe qetësi që vjen me praktikimin mjeshtëror të një shkathtësie të fituar. Ne përjetojmë mjeshtërinë si "bërjen një me aktivitetin". Në një farë kuptimi, veprimet tona janë bërë [dyta?] natyrale!

Ideali i wu-wei gjithashtu ndikon në parullën Neo-Daoiste "Weisen brenda; mbret jashtë." Kjo sugjeron (në ndjekje të Zhuangziut) se wu-wei daoist mund të jetë i përputhshëm me qenë një Konfucian i mirë. Të qenit një shkencëtar-funksionar është aq shumë një shkathtësi sa të qenit një kasap dhe një mund ta praktikojë atë me të njëjtën qasje të zbrazëtis

 Zhvillimi konfucian 
Duke pasur parasysh të dhëna të pakta, Sinologët si Roger T Ames (1994:216) i konsiderojnë përpjekjet për të përcaktuar origjinën e Wu Wei si një spekulim të tendosur. Pak studiues modernë e gjejnë domosdoshmërisht kronologjinë e Creel-it tërësisht bindëse. Pavarësisht, megjithëse studimet e hershme mund të kenë supozuar një datim më të hershëm të Daodejing, pak studiues kritikë besojnë për shembull se një Lao Tzu ishte një bashkëkohës i Konfucit.

Creel besonte se një e dhënë e rëndësishme për zhvillimin e wu wei ekzistonte te analektet, në një thënie që i atribuohet Konfucit, e cila thotë: "Mjeshtri tha: 'A nuk ishte Shun ai që nuk bëri asgjë dhe megjithatë sundoi mirë? Çfarë bëri ai? Ai thjesht korrigjoi personin e tij ("u bë i nderuar" - Edward Slingerland) dhe mori pozicionin e tij të duhur (nga jugu) si sundimtar'". Koncepti i një mbreti hyjnor, "fuqia magjike" (virtyti) i të cilit "rregullon gjithçka në tokë" (Creel) përshkon filozofinë e hershme kineze, veçanërisht "në degët e hershme të Quietizmit që u zhvilluan në shekullin e katërt para Krishtit" ; 

Edward Slingerland argumenton se wu wei në këtë kuptim duhet të arrihet. Por në konceptin konfucian të virtytit, virtyti mund të arrihet vetëm duke mos u përpjekur me vetëdije për ta arritur atë.  Shfaqja e Virtytit konsiderohet si një shpërblim nga Qielli për ndjekjen e vullnetit të tij - si një fuqi që u mundëson atyre ta vendosin këtë vullnet në tokë. Në këtë kuptim, ndoshta më origjinal, wu wei mund të konsiderohet si "aftësia" e "të bërit një qenie njerëzore plotësisht e realizuar", një ndjenjë të cilën e ndan me taoizmin. Kjo "aftësi" shmang relativitetin duke u lidhur me një rend "normativ" metafizik, duke e bërë spontanitetin e tij "objektiv". Duke arritur një gjendje wu wei (dhe duke zënë vendin e tij të duhur ritual) Shun "unifikon dhe urdhëron" të gjithë botën dhe gjen vendin e tij në "kozmos". Marrë si një fakt historik që demonstron epërsinë e qëndrueshme të konfucianizmit (ose taoizmit, për përshkrimet taoiste), wu wei mund të kuptohet si një ideal shpirtëror-fetar fort " realist ", që ndryshon nga realizmi kantian ose kartezian në theksimin e tij kinez në praktikë. 

"Objekti" i "njohjes së aftësive" të wu wei është Rruga, e cila - në një masë pavarësisht nga shkolla - "mishëron" mendjen në një "rend normativ që ekziston në mënyrë të pavarur nga mendjet e praktikuesve". Shembulli kryesor i konfucianizmit - Konfuci në moshën 7-vjeçare - shfaq "mjeshtërinë e moralit" në mënyrë spontane, prirjet e tij janë në harmoni me virtytin e tij. Konfuci e konsideron stërvitjen të panevojshme nëse dikush lind duke dashur Udhën, si me dishepullin Yan Hui . Mencius besonte se njerëzit tashmë janë të mirë dhe duhet ta kuptojnë atë jo vetëm duke u përpjekur, por duke e lejuar virtytin të realizojë vetveten dhe duke arritur ta duan Udhën. Trajnimi bëhet për të mësuar të duash në mënyrë spontane Rrugën. Virtyti krahasohet me farën e grurit (që është e zbutur) dhe rrjedhën e ujit.  Nga ana tjetër, Xun Kuang e konsideroi të mundur arritjen e wu wei vetëm përmes një trajnimi tradicional të gjatë dhe intensiv. 

Pas zhvillimeve të saj diku tjetër, Zhuang Zhou dhe Laozi kthehen drejt një "pa përpjekje" të pa zbukuruar. Laozi, ndryshe nga lodhja e gdhendur konfuciane, mbron një kthim te Nëna primordiale dhe për t'u bërë si druri i pagdhendur. Ai dënon të bërit dhe kapjen, duke e nxitur lexuesin të kuptojë në mënyrë konjitive njëshmërinë (ende mendjen), të zvogëlojë dëshirat dhe madhësinë e gjendjes, duke e lënë natyrën njerëzore të paprekur. Në praktikë, wu wei synohet nëpërmjet modifikimit të sjelljes; Meditimi i referuar në mënyrë të fshehtë dhe teknikat më thjesht fizike të frymëmarrjes si në Guanzi, që përfshin vetëm marrjen e qëndrimit të duhur. 

Megjithëse, duke pasur ende nevojë për të bërë një përpjekje njohëse, ndoshta duke mos zgjidhur paradoksin e mos-bërjes, përqendrimi në arritjen e wu wei përmes fiziologjikut do të ndikonte mendimtarët e mëvonshëm.  Dao De Jing u bë me ndikim në qarqet intelektuale rreth vitit 250 pes (1999: 26–27).

Vargu 13 përshkruan aspektet e shen "numen; numinous", të arritura me përpjekje të qetë.

 Zhvillimi politik 
Në pamundësi për të gjetur filozofin-mbretin e tij, Konfuci e vendosi shpresën e tij te ministrat e virtytshëm.  Përveç "esencës hyjnore" ( ling ) të sundimtarit konfucian "që siguron pjellorinë e popullit të tij" dhe pjellorinë e tokës, Creel vëren se ai u ndihmua edhe nga "pesë shërbëtorë", të cilët "kryen funksionet aktive të qeverisë". ;  Xunzi i Xun Kuang-ut, një përshtatje konfucian me "Legalizmin" Qin, e përkufizon sundimtarin në të njëjtin kuptim, duke thënë se sundimtari "ka nevojë vetëm të korrigjojë personin e tij" sepse "aftësia e sundimtarit shfaqen në emërimin e tij të njerëzve në detyrë. ": domethënë, vlerësimi i virtytit dhe nxitja e të tjerëve të performojnë.

Informacion më i rëndësishëm qëndronte në rikuperimin e fragmenteve të administratorit (i njohur si "Legalist") Shen Buhai . Shen i referohet Yao si duke përdorur Fa (metodë administrative) në përzgjedhjen dhe vlerësimin e burrave.  Megjithëse nuk është një argument përfundimtar kundër ndikimit proto-taoist, termat taoist të Shenit nuk tregojnë prova të përdorimit taoist (konfucianizmi përdor gjithashtu terma si "Tao", që do të thotë "Tao" ose "Rruga" e qeverisjes), të cilëve u mungon ndonjë konotacion metafizik.  Libri i mëvonshëm "Legalist", Han Feizi ka një koment mbi Tao Te Ching, por i referohet Shen Buhait dhe jo Laozit për këtë përdorim. 

Shen vlerësohet me thënien "Sundimtari i urtë mbështetet në metodë dhe nuk mbështetet në mençuri; ai mbështetet në teknikë, jo në bindje",  dhe përdori termin wu wei për të nënkuptuar se sundimtari, megjithëse vigjilent, nuk duhet të ndërhyn në detyrat e ministrave të tij, duke thënë "Ai që ka mënyrën e duhur të qeverisjes nuk kryen funksionet e pesë zyrtarëve (aka të ndryshëm) dhe megjithatë është zot i qeverisë".  S. Y. Hsieh, 1995. p.92 Chinese Thought: An Introduction

Meqenëse pjesa më e madhe e Tao Te Ching dhe Zhuangzi duket se janë kompozuar më vonë, Creel argumentoi se mund të supozohet se Shen ka ndikuar tek ata,   shumica e të dyjave duken të jenë kundërargumente kundër "Legalistit". "kontrollet.  Kapitulli i trembëdhjetë i Zhuangzi-t, "T'ien Tao", duket se ndjek Shen Buhain deri në detaje, duke thënë: "Eprorët duhet të jenë pa veprim në mënyrë që të kontrollojnë botën; inferiorët duhet të jenë aktivë në mënyrë që të punësohen në biznesi i botës...” dhe për të perifrazuar, ai themel dhe parim janë përgjegjësi e eprorit, superstruktura dhe detajet e ministrit, por më pas vazhdon duke sulmuar detajet administrative të Shenit si jo thelbësore. 

Diku tjetër Zhuangzi i referohet një "legalisti" tjetër, Shen Dao, si i paanshëm dhe pa egoizëm, "mënyra e tij e shkëlqyer që përqafon të gjitha gjërat". Antonio S. Cua 2003 p.362, Encyclopedia of Chinese Philosophy

 Mosveprim nga sundimtari 
Shen Buhai argumentoi se nëse qeveria do të organizohej dhe mbikëqyrej duke u mbështetur në metodën e duhur (Fa), sundimtari duhet të bëjë pak – dhe duhet të bëjë pak.   Me sa duket duke parafrazuar analektet, Shen nuk e konsideronte domosdoshmërisht marrëdhënien midis sundimtarit dhe ministrit antagonist, R. P. Peerenboom 1993 p.241. Law and Morality in Ancient China. por megjithatë besonte se ministrat më të aftë të sundimtarit ishin rreziku i tij më i madh,  dhe ishte i bindur se ishte e pamundur t'i bënte ata besnikë pa teknikat.  Sinologu Herrlee G. Creel shpjegon: "Subjektet e sundimtarit janë kaq të shumtë dhe kaq të vëmendshëm për të zbuluar dobësitë e tij dhe për të marrë më të mirën prej tij, sa që është e pashpresë për të vetëm si një njeri të përpiqet të mësojë karakteristikat e tyre dhe t'i kontrollojë ato duke njohuritë e tij... sundimtari duhet të përmbahet nga marrja e iniciativës dhe nga bërja e tij e dukshme – dhe për këtë arsye e pambrojtur – duke ndërmarrë ndonjë veprim të hapur”. 

Duke theksuar përdorimin e metodave administrative (Fa) në fshehtësi, Shen Buhai e portretizon sundimtarin si një front për të fshehur dobësitë dhe varësinë e tij nga këshilltarët e tij. Karyn Lai 2017. p.171. An Introduction to Chinese Philosophy. Prandaj Shen këshillon sundimtarin të mbajë këshillën e tij, të fshehë motivet e tij dhe të fshehë gjurmët e tij në mosveprim, duke përfituar nga një pamje e marrëzisë dhe pamjaftueshmërisë.   Shen thotë:

Duke vepruar me metodën administrative (Fa), sundimtari fsheh qëllimet, pëlqimet dhe mospëlqimet, aftësitë dhe opinionet e tij. Duke mos vepruar vetë, ai mund të shmangë manipulimin.  Sundimtari nuk luan asnjë rol aktiv në funksionet qeveritare. Ai nuk duhet ta përdorë talentin e tij edhe nëse e ka. Duke mos përdorur aftësitë e tij, ai është më i aftë të sigurojë shërbimet e funksionarëve të aftë. Creel argumenton se mos përfshirja në detaje i lejoi sundimtarit të Shenit të "sundonte me të vërtetë", sepse e lë të lirë të mbikëqyrë qeverinë pa ndërhyrë, duke ruajtur perspektivën e tij. ; Duke parë dhe dëgjuar në mënyrë të pavarur, sundimtari është në gjendje të marrë vendime në mënyrë të pavarur dhe, thotë Shen, është në gjendje të sundojë botën me këtë. 

Ky wu wei (ose mosveprim) mund të thuhet se përfundon teorinë politike të "legalistëve", nëse nuk bëhet termi i tyre i përgjithshëm për strategjinë politike, duke luajtur një "rol vendimtar në promovimin e traditës autokratike të politikës kineze". Mosveprimi (i kualifikuar) i sundimtarit siguron pushtetin e tij dhe stabilitetin e shtetit. 

 Mosveprim në shtetësi 
Shen Buhai këmbënguli që sundimtari duhet të ishte plotësisht i informuar për gjendjen e mbretërisë së tij, por nuk mund të përballonte të kapej në detaje dhe në një situatë ideale nuk kishte nevojë të dëgjonte askënd. Dëgjimi i oborrtarëve të tij mund të ndërhyjë në promovime, dhe ai nuk ka kohë për ta bërë këtë, siç thotë sinologu Herrlee G. Creel . Mënyra për të parë dhe dëgjuar në mënyrë të pavarur është grupimi së bashku i të dhënave në kategori duke përdorur metodën mekanike ose operacionale (Fa). Përkundrazi, sytë dhe veshët e sundimtarit do ta bëjnë atë "të shurdhër dhe të verbër" (të paaftë për të marrë informacion të saktë).   A. C. Graham 1989. p. 283. Disputers of the Tao.   Duke parë dhe dëgjuar në mënyrë të pavarur, sundimtari është në gjendje të marrë vendime në mënyrë të pavarur dhe, thotë Shen, është në gjendje të sundojë botën me këtë. 

Pavarësisht kësaj, metoda e emërimit të Shenit, "Ming-shih", këshillon një metodë të veçantë për të dëgjuar kërkuesit në analizat përfundimtare, e cila do të artikulohej si Xing-Ming nga Han Fei . Në dinastinë Han, sekretarët e qeverisë që kishin përgjegjësinë për të dhënat e vendimeve në çështjet penale quheshin Xing-Ming, të cilin Sima Qian (145 ose 135 - 86 pes) dhe Liu Xiang (77-6 pes) ia atribuan doktrinës së Shenit. Buhai (400 – rreth 337 p.e.s.). Liu Xiang shkon aq larg sa e përkufizon doktrinën e Shen Buhait si Xing-Ming. ; ;  Në vend që të duhet të kërkojë burra "të mirë", ming-shih ose xing-ming mund të kërkojë njeriun e duhur për një post të caktuar duke krahasuar reputacionin e tij me sjelljen reale ("forma" e xing ose "realiteti" shih), megjithëse duke bërë këtë nënkupton një njohuri të plotë organizative të regjimit. ; ; 

Megjithatë, më thjesht, mund t'i lejojmë ministrat të "emërtojnë" veten përmes llogarive të kostos dhe kornizës kohore specifike, duke ua lënë përkufizimin e tyre ministrave konkurrues. Pretendimet ose thëniet "e lidhin folësin me realizimin e një pune (Makeham)". Kjo ishte doktrina, me dallime delikate, e favorizuar nga Han Fei. Duke favorizuar saktësinë, lufton tendencën për të premtuar shumë. ; Mark Edward Lewis, 1999 p. 33, Writing and Authority in Early China;  Artikulimi i saktë i Ming ("emri", "fjalimi", "titulli") konsiderohet vendimtar për realizimin e projekteve.  John Makeham 1994 p. 67. Name and Actuality in Early Chinese Thought. 

Shen e zgjidhi çështjen gjyqësore për ndarjen e flokëve përmes Wu Wei, ose duke mos u përfshirë, duke i bërë fjalët e një zyrtari përgjegjësinë e tij.  Shen Buhai thotë: “Sundimtari kontrollon politikën, ministrat menaxhojnë punët. Të flasësh dhjetë herë dhe dhjetë herë të jesh i drejtë, të veprosh njëqind herë dhe njëqind herë të kesh sukses – kjo është puna e dikujt që i shërben tjetrit si ministër; nuk është mënyra për të sunduar."  Lidhja midis wu wei dhe ming-shih ka të ngjarë të informojë konceptin taoist të Tao-s pa formë që "lind dhjetë mijë gjëra". Julia Ching, R. W. L. Guisso. 1991. pp. 75,119. Sages and Filial Sons. 

 Yin (vëmendja pasive) 
Respektimi i përdorimit të teknikës në qeverisje kërkon që sundimtari të mos përfshihet në asnjë ndërhyrje apo konsideratë subjektive.  Sinologu John Makeham shpjegon: "vlerësimi i fjalëve dhe veprave kërkon vëmendjen e paanshme të sundimtarit; (yin është) aftësia ose teknika për ta bërë mendjen një tabula rasa, duke marrë parasysh pa përkushtim të gjitha detajet e pretendimeve të një njeriu dhe më pas krahasimin objektiv të tij. arritjet e pretendimeve origjinale”. 

Një koment për Shiji citon një libër tashmë të humbur duke cituar Shen Buhai duke thënë: "Duke përdorur (yin), 'vetëdijen pasive', në mbikëqyrjen dhe mbajtjen e llogarisë për vasalët e tij, përgjegjësia është e gdhendur thellë." Guanzi thotë në mënyrë të ngjashme: "Yin është mënyra e mosveprimit. Yin nuk është as për të shtuar dhe as për të ulur nga asgjë. Për t'i dhënë diçka një emër në mënyrë rigoroze në bazë të formës së saj - kjo është metoda e yin."  John Makeham 1994 p. 69. Name and Actuality in Early Chinese Thought. Yin gjithashtu synonte të fshehte qëllimet, pëlqimet dhe opinionet e sundimtarit. 

 Shen Dao 
Shen Dao përkrah një administratë jopersonale në të njëjtin kuptim si Shen Buhai dhe argumentoi për wu wei, ose mosveprimin e sundimtarit, në të njëjtën linjë, duke thënë

Shen Dao i shmanget takimit me intervistë në favor të një shpërndarjeje mekanike që ndan çdo person sipas arritjeve të tyre. John Knoblock 1990. p.172. Xunzi: Books 7–16.  Masayuki Sato 2003. p.122,126,133–136. The Confucian Quest for Order. Lidhja e metodave ose standardeve administrative me nocionin e objektivitetit të paanshëm të lidhur me interesin universal dhe duke riformuluar gjuhën e rendit të vjetër ritual për t'iu përshtatur një shteti universal, perandorak dhe shumë burokratizuar, Erica Brindley, The Polarization of the Concepts Si (Private Interest) and Gong (Public Interest) in Early Chinese Thought. pp. 6, 8, 12–13, 16, 19, 21–22, 24, 27 Shen paralajmëron sundimtarin që të mos mbështetet në gjykimin e tij personal., Shen Dao's Own Voice, 2011. p. 202. Springer Science+Business Media B.V. 2011 kundërshtimi i opinioneve personale me meritën e standardit objektiv si parandalimi i gjykimeve ose opinioneve personale nga ushtrimi. Opinionet personale shkatërrojnë standardet dhe sundimtari i Shen Daos "nuk tregon favorizim ndaj një personi të vetëm". 

 Han Fei 
Duke ia kushtuar tërësinë e kapitullit 14, "Si t'i duam ministrat", "të bindësh sundimtarin të jetë i pamëshirshëm ndaj ministrave të tij", sundimtari i ndritur i Han Feit godet terrorin te ministrat e tij duke mos bërë asgjë (wu wei). Cilësitë e një sundimtari, "fuqia e tij mendore, përsosmëria morale dhe aftësia fizike" janë të parëndësishme. Ai e hedh poshtë arsyen dhe moralin e tij privat dhe nuk shfaq ndjenja personale. E rëndësishme është mënyra e tij e qeverisjes. Fa (standardet administrative) nuk kërkojnë përsosmëri nga ana e sundimtarit. Ellen Marie Chen, 1975 pp. 2,4, 6–9 Reason and Nature in the Han Fei-Tzu, Journal of Chinese Philosophy Volume 2.

Përdorimi i Wu Wei nga Han Fei mund të ketë qenë derivat i taoizmit, por Tao-ja e tij thekson autokracinë ("Tao nuk identifikohet me asgjë përveç vetvetes, sundimtari nuk identifikohet me ministrat"). Sinologë si Randall P. Peerenboom argumentojnë se Shu (teknika) e Han Feit është padyshim më shumë një "parim praktik i kontrollit politik" sesa çdo gjendje shpirtërore. Xing Lu 1998. Rhetoric in Ancient China, Fifth to Third Century, B.C.E.. p. 264.  Roger T. Ames 1983. p. 50. The Art of Rulership.  Han Fei megjithatë fillon duke e këshilluar sundimtarin të qëndrojë "bosh dhe i qetë":

 Interpretimet Moderne 
Filozofi Alan Watts besonte se Wu Wei mund të përshkruhet më së miri si "jo i detyruar".  Watts e kuptoi gjithashtu Wu Wei-n si "artin e të dalësh nga rruga e dikujt" dhe ofroi ilustrimin e mëposhtëm: "Lumi nuk shtyhet nga pas, as tërhiqet nga përpara. Bie nga graviteti.”  

Leo Tolstoi u ndikua thellësisht nga filozofia taoiste dhe shkroi interpretimin e tij të Wu Wei në veprën e tij Jo-Aktiviteti.

Psikoanalisti Robin S. Brown ka ekzaminuar Wu Wei në kontekstin e psikoterapisë perëndimore. Brown, R.S. (2020). Groundwork for a Transpersonal Psychoanalysis: Spirituality, Relationship, and Participation. Abingdon, UK; New York: Routledge. Brown e lidh Wu Wei-n me nocionin psikoanalitik të aktit .

 Shiko gjithashtu 

 Rrjedha (psikologji)
 Sahaja
 Samyama
 Zuhd
Kategoria:Articles containing Japanese-language text

Kategoria:Filozofi natyrore
Kategoria:Filozofi
Kategoria:Filozofi shoqërore
Kategoria:Filozofia kineze