Testamenti i Solomonit

Testamenti i Solomonit është një tekst i përbërë pseudepigrafik që i atribuohet Mbretit Solomon, por që nuk konsiderohet si shkrim i shenjtë kanonik nga hebrenjtë ose grupet e krishtera. Ai u shkrua në gjuhën greke, bazuar në precedentë që datojnë në fillim të mijëvjeçarit të parë të erës sonë, por ka të ngjarë të mos ishte përfunduar në ndonjë kuptim tekstual kuptimplotë deri diku në mesjetë. Në përmbledhjet e tij më të rëndësishme, teksti përshkruan se si Solomonit iu mundësua të ndërtonte tempullin e tij duke urdhëruar demonët me anë të një unaze magjike që iu besua atij nga kryeengjëlli Michael.

 Takimi dhe autorësia 
Mendimi i studiuesve se kur u shkrua Testamenti i Solomonit ndryshon shumë. Pavarësisht pretendimit të tekstit se ka qenë një tregim i dorës së parë të ndërtimit të Tempullit të Jerusalemit nga Mbreti Solomon, datat e sugjeruara për përbërjen e tij variojnë nga fundi i shekullit të 1-të të e.s. dhe mesjeta e lartë. Gjithashtu diskutohet nëse ai kishte një origjinë të krishterë apo çifute. Studimet e mesit të shekullit të njëzetë prireshin të pajtoheshin se pjesa më e madhe e përmbajtjes së saj "pasqyron judaizmin e shekullit të parë në Izrael" dhe përfshin materiale shumë më të hershme sesa përbërja e tij. Megjithatë, studiuesit si para (p.sh., Istrin) dhe pas (p.sh., Schwarz) propozuan zgjidhje të tjera bazuar në dëshmitë e ndryshme të dorëshkrimeve. Për shkak të formave të ndryshme të tekstit, të prodhuara gjatë shekujve nga skribë të ndryshëm, autori ose autorët e tekstit mbeten të panjohur. Teksti u shkrua fillimisht në greqisht dhe përmban tema të shumta teologjike dhe magjike, duke filluar nga krishterimi dhe judaizmi deri te mitologjia dhe astrologjia greke që ndoshta lë të kuptohet për një shkrimtar të krishterë me prejardhje greke.

 Përmbajtja 
Kur një demon i quajtur Ornias ngacmon një të ri (i cili favorizohet nga Solomon) duke i vjedhur gjysmën e pagës dhe duke thithur vitalitetin e tij përmes gishtit të madh të dorës së djathtë, Solomoni lutet në tempull dhe merr nga kryeengjëlli Michael një unazë magjike me vulën e Zotit (në formën e një pentagrami) mbi të që do t'i mundësojë atij të komandojë demonët. Solomoni ia jep unazën djaloshit i cili, duke ia hedhur unazën demonit Ornias, e vulos me vulën dhe e vë nën kontroll. Pastaj Solomoni urdhëron demonin Ornias të marrë unazën dhe të ngulitë në mënyrë të ngjashme princin e demonëve, Beelzebulin.

Me Beelzebulin nën komandën e tij, Solomoni tani i ka të gjithë demonët në kërkesën e tij për të ndërtuar tempullin. Beelzebul tregon se ai ishte më parë engjëlli i rangut më të lartë në Parajsë.

Në kapitullin 18 shfaqen demonët e 36 dekanëve, me emra që ndonjëherë duken se janë shtrembërime të vetëdijshme të emrave tradicionalë të dekanëve. Demonët e dekanit marrin përgjegjësinë kryesisht për sëmundje dhe dhimbje të ndryshme, dhe ata ofrojnë formulat magjike me të cilat ata mund të dëbohen. Për shembull, demoni i tridhjetë e tretë është Rhyx Achoneoth i cili shkakton dhimbje të fytit dhe bajame dhe mund të largohet duke shkruar fjalën Leikourgos në gjethet e dredhkës dhe duke i grumbulluar ato në një grumbull.

Takimi i fundit me demon i Solomonit përfshin dërgimin e një djali shërbëtor me unazën e tij për të zënë rob një demon të erës që po ngacmon tokën e Arabisë. Djali duhet të mbajë një lëkurë vere kundër erës me unazën përpara dhe pastaj ta lidhë qesen kur të mbushet. Djali ia del mbanë detyrën dhe kthehet me kafshatën e verës. Demoni i burgosur e quan veten Efipa dhe është me fuqinë e tij që një gur themeli, që mendohet të jetë shumë i madh për t'u ngritur, është ngritur në hyrje të tempullit.

Pastaj Efipa dhe një demon tjetër nga Deti i Kuq sjellin një kolonë të mrekullueshme të bërë nga diçka vjollcë (përkthimi i errët) nga Deti i Kuq. Ky demon i Detit të Kuq zbulohet si Abizithibod dhe pretendon se është demoni që mbështeti magjistarët egjiptianë kundër Moisiut dhe që ngurtësoi zemrën e faraonit, por ishte kapur me ushtrinë egjiptiane kur deti u kthye dhe u mbajt nga kjo shtyllë deri në Ephippas erdhën dhe së bashku mund ta ngrinin.

Pason një përfundim i shkurtër në të cilin Solomoni përshkruan se si ra në dashuri me një grua shunamite dhe ra dakord të adhuronte Remphanin dhe Molokun në këmbim të seksit. Solomoni pranon t'u bëjë flijime atyre, por në fillim sakrifikon vetëm pesë karkaleca, thjesht duke i shtypur në dorë. Menjëherë, fryma e Perëndisë largohet prej tij dhe ai bëhet budalla dhe emri i tij bëhet një shaka si për njerëzit ashtu edhe për demonët. Solomoni e përfundon tekstin e tij me një paralajmërim për lexuesit; ai u thotë atyre që të mos i braktisin besimet e tyre për seks siç bëri ai.

 Temat e krishtera 
Tema më e qartë dhe më e dukshme e krishterë e gjetur në tekst ishte gjatë takimit të mbretit Solomon me demonin Ephippas. Ndërsa punonte në tempull, Efipa pyetet nga Solomoni nga cili engjëll e pengon. Demoni u përgjigj se e vetmja gjë që mund t'i heqë me të vërtetë fuqitë dhe ta mposhtë atë është një njeri që do të lindë nga një virgjëreshë dhe më pas do të kryqëzohet në kryq nga judenjtë.

 Ndikimi grek 
Ndikimi më i dukshëm grek është takimi i Solomonit me shtatë demonë që janë motra. Ata prezantohen te mbreti dhe përshkruajnë shtëpinë e tyre mes yjeve dhe malit Olimp. Shtatë motrat demon përfaqësojnë Plejadat e mitologjisë greke dhe marrëdhëniet e tyre astrologjike.

Solomoni ndeshet gjithashtu me një demon femër të quajtur Obizuth, e cila nuk ka gjymtyrë dhe një kokë plot me flokë të shprishur. Argumentohet se ajo përfaqëson në të vërtetë Medusa ose një krijesë si gorgon nga mitologjia greke.

Demoni Enepsigos i tregon mbretit Solomon në një moment gjatë ndërtimit të tempullit se ai mund të marrë tre forma të ndryshme fizike, njëra prej të cilave është Titani Grek Kronos. Enepsigos përfaqësohet gjithashtu si një grua me tre fytyra e ngjashme me Hecate dhe është gjithashtu e lidhur astrologjikisht me sferën e hënës.

 Ngjashmëria me traditën hebraike 
Talmudi babilonas (në Gittin 68) përmend një histori të ngjashme ku Solomoni skllavëron Ashmedain, një princ demon, për të ndërtuar tempullin, dhe ai u asgjësua përkohësisht prej tij.

 Demonët 
Shumë nga demonët në takimet e Solomonit janë të traditave greke, egjiptiane, çifute, të krishtera, arabe dhe të tjera. Pjesa më e madhe e testamentit përbëhet nga intervistat e Solomonit me demonët, disa prej të cilave janë groteske, duke përfshirë një që nuk ka kokë. Dy demonë të lidhur fort me seksualitetin shfaqen midis tyre - Asmodeus nga Libri i Tobit dhe një demon femër i quajtur Obyzouth, i cili ka ngjashmëri me Lilith, si vrasja e fëmijëve të porsalindur. Shumica e demonëve të tjerë janë ndryshe të panjohur me emër nga vepra të tjera. Demoni Abezethibou thuhet se e ka ngurtësuar zemrën e faraonit, në vend të Zotit.

Demonët, të renditur sipas paraqitjes, janë Ornias, Beelzebub, Onoskelis, Asmodeus, Tephras, motrat me 7 yje (një referencë për Plejadat), Envy, Rabdos, Rath, Tribolaios, Obizuth, dragoi i krahëve, Enêpsigos, Kunopaston, një pa emër "frymë epshore", 36 shpirtrat e dekanëve, Ephippas, Abezethibou.

 Shiko edhe 

 Solomoni
 Vula e Solomonit
 Davidi

 Referime 

Kategoria:Testamenti i Solomonit
Kategoria:Unaza magjike
Kategoria:Solomoni
Kategoria:Demonologji
Kategoria:Letërsi demonologjike