Interesi publik

Në shkencën sociale dhe ekonomi, interesi publik është "mirëqenia e publikut të gjerë” dhe shoqërisë."Public interest", Random House Dictionary.

 Vështrim i përgjithshëm 
Ekonomisti Lok Sang Ho në Politikën e tij Publike dhe Interesi PublikRoutledge, 2012 (first published in 2011). argumenton se interesi publik duhet të vlerësohet në mënyrë të paanshme dhe, për rrjedhojë, e përkufizon interesin publik si "mirëqenia ex ante e individit përfaqësues". Sipas një eksperimenti mendimi, duke supozuar se ka një shans të barabartë që dikush të jetë kushdo në shoqëri dhe, kështu, mund të përfitojë ose të vuajë nga një ndryshim, interesi publik sipas definicionit rritet sa herë që ai ndryshim preferohet nga status quo ex ante. . Kjo qasje është "ex ante", në kuptimin që ndryshimi nuk vlerësohet pas faktit, por vlerësohet para faktit pa e ditur nëse dikush do të përfitonte apo do të vuante realisht prej tij.

Kjo qasje ndjek qasjen e "velit të injorancës", e cila u propozua për herë të parë nga John Harsanyi, por u popullarizua nga John Rawls në Teorinë e Drejtësisë të tij të vitit 1971. Historikisht, megjithatë, qasja mund të gjurmohet te John Stuart Mill, i cili, në letrën e tij drejtuar George Grote, shpjegoi se "lumturia njerëzore, madje edhe e vetes, në përgjithësi ndiqet më me sukses duke vepruar sipas rregullave të përgjithshme, sesa duke matur pasojat. për çdo akt; dhe kjo është akoma më shumë për lumturinë e përgjithshme, pasi çdo plan tjetër jo vetëm që do t'i linte të gjithë të pasigurt se çfarë të prisnin, por do të përfshinte grindje të vazhdueshme..."

Kjo qasje është tërheqëse sepse vetëm nën paanshmëri mund të ketë mundësinë e konsensusit. Kjo sigurisht është ende e kushtëzuar: d.m.th., me kusht që të gjithë të bëjnë të njëjtin eksperiment mendimi siç sugjeroi Rawls. Përveç kësaj, nëse secili merr parasysh interesat e tij private nga këndvështrimi i tij, atëherë mirëqenia sociale do të duhet të përkufizohet në mënyrë ex post duke përmbledhur ose përcaktuar ndryshe mbi mirëqeniet e vlerësuara individualisht ose gjendjet sociale që do të krijoheshin për shkak të ndryshme zgjedhje sociale. Kjo është qasja e funksioneve të mirëqenies sociale. Nëse këto funksione bazohen në shtete sociale të renditura individualisht ose në shërbime individuale kardinale, mungesa e konsensusit mbi funksionet e mirëqenies sociale është e pashmangshme.

Instituti i Kontabilistëve të Miratuar në Angli dhe Uells argumenton se zbatimi i një përkufizimi të detajuar ka të ngjarë të rezultojë në pasoja të padëshiruara, në Veprimi në Interes Publik (2012). Në vend të kësaj, çdo rrethanë duhet të vlerësohet bazuar në kritere të tilla si publiku përkatës, dëshirat dhe kufizimet. Çelësi për vlerësimin e çdo vendimi me interes publik është transparenca e procesit të vendimmarrjes, duke përfshirë balancimin e interesave konkurruese.

Nevoja për të shqyrtuar me kujdes rrethanat në të gjitha dimensionet është marrë mirë, siç është nevoja për transparencë të standardeve dhe procedurave për politikëbërje. Duhet të theksohet se në praktikë politika kundërshtare do të thotë se "balancimi i interesave konkurruese" do të thotë që politikanët të lundrojnë nëpër rrjetin e interesave të ndryshme për të siguruar interesat e tyre më të mira politike. Rezultati do të jetë një garë e ndikimit politik midis interesave të ndryshme konkurruese. Nëse kjo promovon interesin publik mbetet e diskutueshme.

 Ligj 
"Ligji për interesin publik" është një term që u miratua gjerësisht në Shtetet e Bashkuara gjatë dhe pas trazirave sociale të viteve 1960. Ai u ndërtua mbi një traditë të ilustruar nga Louis Brandeis, i cili përpara se të bëhej gjyqtar i Gjykatës së Lartë të SHBA-së, përfshiu avokatinë për interesat e publikut të gjerë në praktikën e tij ligjore. Në një fjalim të famshëm të vitit 1905, Brandeis dënoi profesionin e avokatit, duke u ankuar se "avokatët e aftë në një masë të madhe e kanë lejuar veten të bëhen ndihmës të korporatave të mëdha dhe kanë neglizhuar detyrimin e tyre për të përdorur fuqitë e tyre për mbrojtjen e njerëzve". Në fund të viteve 1960 dhe 1970, një numër i madh i të diplomuarve amerikanë të fakultetit të drejtësisë filluan të kërkonin "relevancë" në punën e tyre - duke dashur të kishin një efekt në çështjet sociale që ishin kaq të dukshme dhe të debatuara në shoqërinë amerikane në atë kohë. Ata e përkufizuan veten si avokatë të interesit publik në mënyrë që të dalloheshin nga "adjunctet e korporatave" të referuara nga Brandeis.

Ligji për interesin publik nuk përshkruan një trup ligjor ose një fushë ligjore; termi u miratua për të përshkruar se kë përfaqësonin avokatët e interesit publik, dhe jo për çfarë çështjesh ata do të punonin. Në vend që të përfaqësonin interesa të fuqishme ekonomike, ata zgjodhën të ishin avokatë të individëve të nënpërfaqësuar. Rrjedhimisht, një rrymë e rëndësishme e avokatisë me interes publik ka theksuar gjithmonë nevojën për të ofruar shërbime ligjore për ata që jetojnë në varfëri. Termi është rritur, megjithatë, për të përfshirë një gamë më të gjerë aktivitetesh të avokatëve dhe jo avokatëve që punojnë drejt një morie objektivash, duke përfshirë të drejtat civile, liritë civile, të drejtat e grave, të drejtat e konsumatorit, mbrojtjen e mjedisit, etj. Megjithatë, një emërues i përbashkët për avokatët e interesit publik në Shtetet e Bashkuara dhe në një numër në rritje vendesh mbetet etika e "luftimit për djalin e vogël" - domethënë të përfaqësimit të segmenteve të nënpërfaqësuara dhe të cenueshme të shoqërisë.

 Qeveritë 

 SHBA 
Interesi publik është konsideruar si thelbi i "teorive demokratike të qeverisjes" dhe shpesh shoqërohet me dy koncepte të tjera, "komoditet" dhe "domosdoshmëri". Në Shtetet e Bashkuara, interesi publik, komoditeti dhe domosdoshmëria u shfaqën për herë të parë në Transport. Akti i vitit 1920 dhe u shfaq gjithashtu në Aktin e Radios të vitit 1927. Pas kësaj, këto tre koncepte u bënë kritere kritike për krijimin e politikave të komunikimit dhe zgjidhjen e disa mosmarrëveshjeve të lidhura me to.

 Indi 
Kushtetuta indiane thërret termin "interes publik" në nëntë vende në nenet 22 (6), 31A (b) dhe 31A (c) të të drejtave themelore të njerëzve, 263, 302, hyrjet 52, 54 dhe 56 të listës së sindikatës dhe hyrjes. 33 të listës së njëkohshme. Neni 282 thotë se të ardhurat e Bashkimit ose të një Shteti mund të shpenzohen për qëllime publike. Kur një skemë ose projekt merret në interes të publikut nga Unioni në vend të një shteti, një skemë e tillë duhet të jetë një kërkesë popullore e publikut mbarëkombëtar pa asnjë kundërshtim nga palët e interesuara të prekura drejtpërdrejt përpara zbatimit të një skeme të tillë. Përndryshe, bëhet një skemë për qëllime publike që do t'i shërbente një pjese më të madhe të shoqërisë, por disa do të vuanin nga zbatimi i një skeme të tillë. Në mungesë të interpretimit (të bësh dhe mos) të termit 'interes publik' nga gjykatat në Indi, këto nene po keqpërdoren nga ligjvënësit e sindikatës për të uzurpuar kompetencat kushtetuese të qeverive shtetërore dhe të drejtat e njerëzve në të kundërt. me kuptimin e 'interesit publik'.

 Shiko edhe 

 Referimet 

Kategoria:Politikë
Kategoria:Të drejtat e njeriut