Varfëria në Shqipëri

Varfëria është një koncept i cili shprehet në mënyrë sasiore bazuar në treguesit e të ardhurave për frymë dhe në aftësinë e individëve për të përmbushur nevojat jetësore bazë.

Treguesit më të rëndësishëm të nivelit të varfërisë janë: përqindja e popullsisë që jeton në varfëri  absolute (e përcaktuar në Shqipëri si numri i personave me konsum mujor real nën 4,891 lek), dhe përqindja e popullsisë që jeton në varfëri ekstreme (e përcaktuar si numri i personave që kanë vështirësi në përmbushjen e nevojave bazë.

Metodologjia që është përdorur për llogaritjen e këtyre shifrave bazohet në  vrojtime të kryera në familjet shqiptare gjatë periudhave qershor 2002, korrik 2005 dhe gusht 2008 nga një projekt i INSTAT, Bankës Botërore dhe UNDP.

Bazuar në dhënat e vrojtimeve, rezulton se në 2008, rreth 12.4% e popullsisë jetonte në varfëri absolute (rreth 373,137 persona), nga 25.4% në vitin 2002 (rreth 813,196 persona).

Shqipëria është ende kombi më i varfër i Evropës. Varfëria në Shqipëri u përshpejtua me krizën ekonomike të vitit 1997. 
Pjesa më e madhe e varfërisë në Shqipëri konsiderohet e thellë, ku të ardhurat janë nën standardet minimale të pranueshme.
Shumica e njerëzve që jetojnë në nivele të varfërisë absolute ndodhen në zonat rurale.

Varfëria është më e lartë në zonat rurale dhe veçanërisht në zonat malore. Zonat urbane janë më të zhvilluara se zonat rurale.
Në vitet e fundit, Shqipëria shënon mesatarisht 20% të popullsisë që jeton në nivele të varfërisë absolute.

 Shih edhe 
 Bollëku në Shqipëri

Kategoria:Ekonomia e Shqipërisë
Kategoria:Varfëria në Shqipëri