Sevastopoli

Sevastopol ; ; , ; ,  shkruhet ndonjëherë Sebastopol, është qyteti më i madh në Krime dhe një port i madh në Detin e Zi. Për shkak të vendndodhjes së tij strategjike dhe lundrueshmërisë së porteve të qytetit, Sevastopol ka qenë një port dhe bazë detare e rëndësishme gjatë gjithë historisë së tij. Që nga themelimi i qytetit në 1783, ai ka qenë një bazë kryesore për flotën ruse të Detit të Zi, dhe më parë ishte një qytet i mbyllur gjatë Luftës së Ftohtë . Sipërfaqja e përgjithshme administrative është  dhe përfshin një sasi të konsiderueshme toke rurale. Popullsia urbane, e përqendruar kryesisht rreth Gjirit të Sevastopolit, është 479,394,  dhe popullsia totale është 547,820. 

Sevastopol, së bashku me pjesën tjetër të Krimesë, njihet ndërkombëtarisht si pjesë e Ukrainës dhe sipas kuadrit ligjor ukrainas, është administrativisht një nga dy qytetet me status të veçantë (tjetri është Kievi ). Megjithatë, ajo ka qenë e pushtuar nga Rusia që nga 27 shkurt 2014, përpara se Rusia të aneksonte Krimenë më 18 mars 2014 dhe t'i jepte statusin e një qyteti federal të Rusisë . Si Ukraina ashtu edhe Rusia e konsiderojnë qytetin të ndarë administrativisht nga Republika Autonome e Krimesë dhe Republika e Krimesë, përkatësisht. Popullsia e qytetit ka një shumicë etnike ruse dhe një pakicë të konsiderueshme ukrainas .

Karakteristikat unike detare dhe detare të Sevastopolit kanë qenë baza për një ekonomi të fortë. Qyteti gëzon dimër të butë dhe verë mesatarisht të ngrohtë, karakteristika që e bëjnë atë një vendpushim të njohur bregdetar dhe destinacion turistik, kryesisht për vizitorët nga ish-republikat sovjetike . Qyteti është gjithashtu një qendër e rëndësishme për kërkimin e biologjisë detare . Në veçanti, ushtria ka studiuar dhe trajnuar delfinët në qytet për përdorim ushtarak që nga vitet 1960. 

 Etimologjia 
Emri i Sevastopolis fillimisht u zgjodh në të njëjtën prirje etimologjike si qytetet e tjera në gadishullin e Krimesë; kishte për qëllim të shprehte origjinën e saj të lashtë greke. Është një përbërje e mbiemrit grek,  ( sebastós, Byzantine Greekgrek bizantin : [sevasˈtos] ; 'i nderuar') dhe emri  ( pólis, 'qytet').  është ekuivalenti tradicional grek (shih Sebastian ) i autorit romak Augustus, i dhënë fillimisht perandorit të parë të Perandorisë Romake, Augustit dhe më vonë iu dha si titull pasardhësve të tij.

Megjithë origjinën e tij greke, emri nuk është nga koha e lashtë greke. Qyteti ndoshta është emëruar pas perandoreshës (" Augusta ") Katerina II e Perandorisë Ruse që themeloi Sevastopolin në 1783. Ajo vizitoi qytetin në 1787, e shoqëruar nga Jozefi II, Perandori i Austrisë dhe personalitete të tjera të huaja.

Në perëndim të qytetit, ka rrënoja të ruajtura mirë të qytetit portual të lashtë grek të Chersonesos, i themeluar në shekullin e 5-  para Krishtit nga kolonët nga Heraclea Pontica . Ky emër do të thotë "gadishull", duke pasqyruar vendndodhjen e tij të menjëhershme. Nuk lidhet me emrin e lashtë grek për Gadishullin e Krimesë në tërësi: Chersonēsos Taurikē ("gadishulli Taurian ").

Emri i qytetit shkruhet si:

 Anglisht: Sevastopol, drejtshkrimi aktual mbizotërues; drejtshkrimi i mëparshëm i zakonshëm Sebastopol përdoret ende nga disa botime, dhe më parë nga The Economist .   Drejtshkrimi aktual ka shqiptimin /ˌ s ɛ v ə ˈ s t oʊ p əl , - ˈ s t ɒ p əl , s ɪ ˈ v æ s t ə p əl , - p ɒ l , - p oʊ l /,   ndërsa drejtshkrimi i mëparshëm ka shqiptimin /s ɪ ˈ b æ s t ə p əl , - p ɒ l , - p oʊ l / .  
   , pronounced [sewɐˈstɔpolʲ] ;   , pronounced [sʲɪvɐˈstopəlʲ] . 
 Crimean Tatar  , pronounced [aqˈjar], ose Sivastopol .

 Historia 
parapamje| Rrënojat e teatrit antik grek në Chersonesos Taurica

 Chersonesus i lashtë 
Në shekullin e VI para Krishtit, në zonën e qytetit të sotëm u krijua një koloni greke. Qyteti grek i Chersonesus ka ekzistuar për gati dy mijë vjet, fillimisht si një demokraci e pavarur dhe më vonë si pjesë e Mbretërisë së Bosporës . Në shekujt 13 dhe 14, ajo u pushtua nga Hordhi i Artë disa herë dhe më në fund u braktis plotësisht. Qyteti i sotëm i Sevastopolit nuk ka asnjë lidhje me qytetin antik dhe mesjetar grek, por rrënojat janë një atraksion popullor turistik i vendosur në periferi të qytetit.

 Pjesë e Perandorisë Ruse 
Sevastopol u themelua në qershor 1783 si bazë për një skuadrilje detare me emrin Akhtiar  ( Shkëmbi i Bardhë ),  nga Kundëradmirali Thomas MacKenzie (Foma Fomich Makenzi), një skocez vendas në shërbimin rus; menjëherë pasi Rusia aneksoi Khanatin e Krimesë . Pesë vjet më parë, Aleksandër Suvorov urdhëroi që të ndërtoheshin punime tokësore përgjatë portit dhe të vendoseshin trupat ruse atje.

Në shkurt 1784, Katerina e Madhe urdhëroi Grigory Potemkin të ndërtonte një kështjellë atje dhe ta quante atë Sevastopol. Realizimi i planeve fillestare të ndërtimit i ra kapiten Fjodor Ushakov i cili në vitin 1788 u emërua komandant i portit dhe i skuadriljes së Detit të Zi .  Qyteti u krijua në bregun perëndimor të Gjirit Jugor i cili degëzohet nga Gjiri më i madh i Sevastopolit . Rrënojat e Chersonesus të lashtë ndodheshin në perëndim. Vendbanimi i sapondërtuar u bë një bazë e rëndësishme detare dhe më vonë një port detar tregtar. Në 1797, sipas një dekreti të lëshuar nga perandori Pali I, bastioni ushtarak u riemërua përsëri Akhtiar. Më në fund, më 29 prill (10 maj), 1826, Senati e ktheu emrin e qytetit në Sevastopol.  Në 1803-1864, së bashku me Mykolaiv, qyteti ishte pjesë e Guvernatorit Ushtarak Nikolaev-Sevastopol.

 Lufta e Krimesë 
Nga viti 1853 deri në 1856, pozicioni strategjik i gadishullit të Krimesë në kontrollin e Detit të Zi bëri që ai të ishte vendi i angazhimeve kryesore të Luftës së Krimesë, ku Rusia humbi nga një aleancë e udhëhequr nga Franca. 

Pas një përleshjeje të vogël në Köstence (tani Konstancë ), komandantët aleatë vendosën të sulmojnë Sevastopolin si bazën kryesore detare të Rusisë në Detin e Zi. Pas përgatitjeve të zgjatura, forcat aleate zbarkuan në gadishull në shtator 1854 dhe marshuan në një pikë në jug të Sevastopolit pasi fituan Betejën e Almës më 20 shtator. Rusët kundërsulmuan më 25 tetor në atë që u bë Beteja e Balaclava dhe u zmbrapsën, por forcat e Ushtrisë Britanike u varfëruan seriozisht si rezultat. Një kundërsulm i dytë rus, në Inkerman në nëntor, përfundoi gjithashtu në një ngërç. Fronti u vendos në rrethimin e Sevastopolit, duke përfshirë kushte brutale për trupat nga të dyja anët.

Sevastopol më në fund ra pas njëmbëdhjetë muajsh, pasi francezët kishin sulmuar Fort Malakoff . E izoluar dhe përballë një perspektive të zymtë pushtimi nga Perëndimi nëse lufta vazhdonte, Rusia paditi për paqe në mars 1856. Franca dhe Britania e mirëpritën zhvillimin, për shkak të mospopullaritetit të brendshëm të konfliktit. Traktati i Parisit, i nënshkruar më 30 mars 1856, i dha fund luftës dhe ndaloi Rusinë të vendoste anije luftarake në Detin e Zi.  Kjo i pengoi rusët gjatë Luftës Ruso-Turke të 1877–78 dhe si pasojë e atij konflikti, Rusia u zhvendos për të rindërtuar forcën e saj detare dhe fortifikimet në Detin e Zi. 

 Lufta e Dytë Botërore 
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Sevastopoli i rezistoi bombardimeve intensive nga gjermanët në 1941–42, të mbështetur nga aleatët e tyre italianë dhe rumunë gjatë Betejës së Sevastopolit . Forcat gjermane përdorën artilerinë hekurudhore - duke përfshirë artilerinë hekurudhore të kalibrit më të madh në histori në betejë, kalibrin 80 cm Schwerer Gustav - dhe mortaja të rënda të specializuara të lëvizshme për të shkatërruar fortifikimet jashtëzakonisht të rënda të Sevastopolit, të tilla si Fortesa e Maksim Gorkit . Pas luftimeve të ashpra, të cilat zgjatën për 250 ditë,    qyteti kala më në fund ra në duart e forcave të Boshtit në korrik 1942.  Ai synohej të riemërohej në " Theodorichshafen "  (në lidhje me Teodorikun e Madh dhe faktin se Krimea kishte qenë shtëpia e gotëve gjermanikë deri në shekullin e 18 ose 19) në rast të një fitoreje gjermane kundër Bashkimit Sovjetik., dhe si pjesa tjetër e Krimesë u caktua për kolonizim të ardhshëm nga Rajhu i Tretë. U çlirua nga Ushtria e Kuqe më 9 maj 1944 dhe iu dha titulli Qyteti Hero një vit më vonë.

 Pjesë e SSR-së së Ukrainës 
Gjatë epokës sovjetike, Sevastopoli u bë një i ashtuquajtur " qytet i mbyllur ". Kjo do të thoshte se çdo jorezident duhet të aplikonte tek autoritetet për një leje të përkohshme për të vizituar qytetin.

Më 29 tetor 1948, Presidiumi i Këshillit Suprem të RSFSR-së Ruse nxori një ukaz (urdhër) i cili konfirmoi statusin special të qytetit.  Publikimet akademike sovjetike që nga viti 1954, duke përfshirë Enciklopedinë e Madhe Sovjetike, treguan se Sevastopol, Rajoni i Krimesë ishte pjesë e SSR-së së Ukrainës . Great Soviet Encyclopedia 1976, Vol.23. p. 104 

Në vitin 1954, nën Nikita Hrushovin, Sevastopoli dhe pjesa tjetër e gadishullit të Krimesë u transferuan administrativisht nga territoret brenda RSFSR-së Ruse në territore të administruara nga SSR-ja e Ukrainës. Administrativisht, Sevastopol ishte një komunë e përjashtuar nga rajoni fqinj i Krimesë .   Territori i komunës ishte 863.5 km 2 dhe më tej u nda në katër raione (rrethe). Përveç qytetit të Sevastopolit, ai përfshinte gjithashtu dy qytete - Balaklava (që nuk kishte status deri në vitin 1957), Inkerman, vendbanimin e tipit urban Kaça dhe 29 fshatra. 

Për zgjedhjet parlamentare të Ukrainës më 27 shkurt 1955, Sevastopoli u nda në dy zona zgjedhore, Stalinsky dhe Korabelny (fillimisht kërkoi tre Stalinsky, Korabelny dhe Nakhimovsky).  Përfundimisht,  Sevastopol priti dy deputetë të SSR të Ukrainës të zgjedhur në Rada e Verkhovna ,  A. Korovchenko dhe M. Kulakov.  

Në vitin 1957, qyteti i Balaklava u përfshi në Sevastopol.

 Pjesë e Ukrainës 
parapamje| Muzeu i Flotës së Detit të Zi
Pas shpalljes së pavarësisë së Ukrainës nga BRSS në 1991, Sevastopol u bë baza kryesore e marinës ukrainase . Si baza kryesore detare e ish- flotës sovjetike të Detit të Zi, ajo ishte një burim tensionesh për marrëdhëniet Rusi-Ukrainë derisa u nënshkrua një marrëveshje qiraje me afat të caktuar në 1997.

Më 10 korrik 1993, parlamenti rus miratoi një rezolutë duke e shpallur Sevastopolin si "qytet federal rus". Secession as an International Phenomenon: From America's Civil War to Contemporary Separatist Movements edited by Don Harrison Doyle (page 284) Në atë kohë, shumë mbështetës të Presidentit Boris Jelcin kishin pushuar së marrë pjesë  puna e parlamentit.  Më 20 korrik 1993, Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara denoncoi vendimin e parlamentit rus. Sipas Anatoliy Zlenko, ishte hera e parë që këshilli duhej të shqyrtonte dhe kualifikonte veprimet e një organi legjislativ. 

Më 14 prill 1993, Presidiumi i Parlamentit të Krimesë bëri thirrje për krijimin e postit presidencial të Republikës së Krimesë.  Një javë më vonë, deputeti rus, Valentin Agafonov, tha se Rusia ishte gati të mbikëqyrte një referendum mbi pavarësinë e Krimesë dhe të përfshinte republikën si një njësi më vete në CIS . Më 28 korrik 1993, një nga drejtuesit e Shoqërisë Ruse të Krimesë, Viktor Prusakov, tha se organizata e tij ishte gati për një kryengritje të armatosur dhe krijimin e administratës ruse të Sevastopolit.

Në shtator, komandanti i flotës së përbashkët ruso-ukrainase të Detit të Zi, , akuzoi Ukrainën për konvertimin e një pjese të flotës së tij dhe kryerjen e një sulmi të armatosur ndaj personelit të tij dhe kërcënoi se do të merrte kundërmasa duke e vënë flotën në gatishmëri. (Në qershor 1992, presidenti rus Yeltsin dhe ai ukrainas Leonid Kravchuk kishin rënë dakord të ndanin ish-flotën sovjetike të Detit të Zi midis Rusisë dhe Ukrainës. Eduard Baltin ishte emëruar komandant i Flotës së Detit të Zi nga Yeltsin dhe Kravchuk më 15 janar 1993. )

Kryebashkiaku i Moskës Yuriy Luzhkov bëri fushatë për të pretenduar  qyteti dhe në dhjetor 1996, Këshilli i Federatës Ruse miratoi zyrtarisht pretendimin, duke kërcënuar negociatat. Për shkak të këtyre pretendimeve revanshiste, Ukraina propozoi një "partneritet special" me NATO-n në janar 1997. 

Në maj 1997, Rusia dhe Ukraina nënshkruan Traktatin e Miqësisë Ruso-Ukrainase, duke përjashtuar pretendimet territoriale të Moskës ndaj Ukrainës.  Kjo u pasua nga Traktati i Ndarjes për Statusin dhe Kushtet e Flotës së Detit të Zi më 28 maj 1997. Një marrëveshje e veçantë përcaktoi kushtet e një qiraje afatgjatë të tokës, objekteve dhe burimeve në Sevastopol dhe Krime nga Rusia.  Rusia mbajti bazën e saj detare, me rreth 15,000 trupa të stacionuara në Sevastopol. 

Ish-flota sovjetike e Detit të Zi dhe objektet e saj u ndanë midis flotës ruse të Detit të Zi dhe Forcave Detare të Ukrainës . Të dy marina përdorën disa nga portet dhe kalatat e qytetit, ndërsa të tjerat u çmilitarizuan ose u përdorën nga njëri prej tyre  vendi. Sevastopol mbeti vendndodhja e selisë së flotës ruse të Detit të Zi, dhe Shtabi i Forcave Detare të Ukrainës ishte gjithashtu i vendosur në qytet. Një mosmarrëveshje gjyqësore vazhdoi periodikisht mbi infrastrukturën hidrografike detare si në Sevastopol ashtu edhe në bregdetin e Krimesë (veçanërisht farët e mirëmbajtur historikisht nga Marina Sovjetike dhe Ruse dhe të përdorura gjithashtu për mbështetjen e navigimit civil).

Ashtu si në pjesën tjetër të Krimesë, rusishtja mbeti gjuha mbizotëruese e qytetit, megjithëse pas pavarësisë së Ukrainës pati disa përpjekje për ukrainizimin, me shumë pak sukses. Shoqëria ruse në përgjithësi dhe madje edhe disa përfaqësues të hapur të qeverisë nuk e pranuan kurrë humbjen e Sevastopolit dhe prireshin ta konsideronin atë si të ndarë përkohësisht nga Rusia. 

Në korrik 2009, kryetari i këshillit të qytetit të Sevastopolit, Valeriy Saratov ( Partia e Rajoneve ),  tha se Ukraina duhet të rrisë shumën e kompensimit që po i paguan qytetit të Sevastopolit për pritjen e Flotës së huaj ruse të Detit të Zi, në vend të kësaj. duke kërkuar një kompensim të tillë nga qeveria ruse dhe Ministria ruse e Mbrojtjes në veçanti. 

Më 27 prill 2010, Rusia dhe Ukraina ratifikuan traktatin e bazës detare të Ukrainës ruse për gazin, i cili zgjati dhënien me qira të objekteve të Krimesë nga Marina ruse për 25 vjet pas vitit 2017 (deri në 2042) me opsionin për të zgjatur qiranë në zgjatje pesëvjeçare. Procesi i ratifikimit në parlamentin ukrainas hasi në kundërshtim të ashpër dhe madje rezultoi në një përleshje në dhomën e parlamentit. Përfundimisht, traktati u ratifikua me një shumicë votash prej 52% - 236 nga 450. Duma ruse e ratifikoi traktatin me një shumicë prej 98%. 

 Shih edhe 
 Odesa
 Krimea
 Deti i Zi

 Lidhjet e jashtme 
   (Russian administration)
 Official website at the Wayback Machine (archive index) (Ukrainian administration)
 Satellite picture by Google Maps
 The murder of the Jews of Sevastopol  during World War II, at Yad Vashem website.

 Referime 

Kategoria:Koordinatat në Wikidata

Kategoria:Territoret e diskutueshme në Evropë
Kategoria:Vendet bregdetare të populluara në Rusi
Kategoria:Vendet bregdetare të populluara në Ukrainë
Kategoria:Vendbanime të themeluara më 1783
Kategoria:Qytete dhe qyteza porti në Rusi
Kategoria:Qytete dhe qyteza porti në Ukrainë
Kategoria:Qytete në Krime
Kategoria:Qytete me status të veçantë në Ukrainë
Kategoria:Qytetet federale të Rusisë
Kategoria:Vende dhe territore rusishtfolëse
Kategoria:Qytete të mbyllura të mëparshme
Kategoria:Territoret ukrainase të pretenduara nga Rusia