Emirati i Siçilisë

Emirati i Siçilisë ose Siçilia Fatimide (Arabisht: إِمَارَة صِقِلِّيَة, romanizuar: ʾImārat Ṣiqilliya) ishte një mbretëri islamike që sundoi ishullin e Siçilisë nga viti 831 deri në vitin 1091. Kryeqyteti i saj ishte Palermo (arabisht: Balarm), i cili, gjatë kësaj periudhe, u bë një qendër kryesore kulturore dhe politike e botës myslimane.Of Italy, Touring Club (2005). Authentic Sicily. Touring Editore. .

Siçilia ishte pjesë e Perandorisë Bizantine kur forcat myslimane nga Ifriqiya filluan të nisnin bastisjet në vitin 652. Përmes një serie të zgjatur konfliktesh nga viti 827 deri në vitin 902, ata gradualisht pushtuan të gjithë Siçilinë, me vetëm fortesën e Romettës, në verilindjen e largët, duke qëndruar deri në vitin 965.

Nën sundimin mysliman, ishulli u bë gjithnjë e më i begatë dhe kozmopolit. Tregtia dhe bujqësia lulëzuan dhe Palermo u bë një nga qytetet më të mëdha dhe më të pasura në Evropë. Siçilia u bë shumëkonfesionale dhe shumëgjuhëshe, duke zhvilluar një kulturë të dallueshme arabo-bizantine që kombinonte elementet e emigrantëve të saj islamikë arabë dhe berberë me ato të komuniteteve lokale greko-bizantine dhe hebreje. Duke filluar në fillim të shekullit të njëmbëdhjetë, Emirati filloi të ndahej nga grindjet e brendshme dhe mosmarrëveshjet dinastike. Mercenarët e krishterë normanë nën Roger I pushtuan përfundimisht ishullin, duke themeluar Qarkun e Siçilisë në vitin 1071; qyteti i fundit mysliman në ishull, Noto, ra në vitin 1091, duke shënuar fundin e sundimit islam në Siçili.

Si Konti i parë i Sicilisë, Roger mbajti një shkallë relative tolerance dhe multikulturalizmi; Myslimanët sicilianë mbetën qytetarë të Kontesë dhe të Mbretërisë së Siçilisë pasuese. Deri në fund të shekullit të 12-të, dhe ndoshta në fund të viteve 1220, myslimanët përbënin shumicën e popullsisë së ishullit, me përjashtim të rajonit verilindor të Val Demone, i cili kishte mbetur kryesisht grekë dhe të krishterë bizantinë, madje edhe gjatë sundimit islam.Metcalfe (2009), pp. 34–36, 40 Por nga mesi i shekullit të trembëdhjetë, muslimanët që nuk ishin larguar apo konvertuar në krishterim u dëbuan, duke i dhënë fund afërsisht katërqind viteve të pranisë islame në Siçili.

Mbi dy shekuj sundimi islamik nga Emiratet ka lënë disa gjurmë në Siçilinë e sotme. Ndikimi i vogël arab mbetet në gjuhën siçiliane dhe në emrat e vendeve lokale; një ndikim shumë më i madh është në gjuhën malteze që rrjedh nga arabishtja siçiliane. Mbetje të tjera kulturore mund të gjenden në metodat dhe kulturat bujqësore të ishullit, kuzhinën lokale dhe arkitekturën.

Referime


Kategoria:Shtetet dhe territore të themeluara në vitet 830
Kategoria:Dinastitë shiite
Kategoria:Përhapje e Islamit
Kategoria:Vende të shuara myslimane në Evropë
Kategoria:Emirate të shuara
Kategoria:Shtete të shuara arabe
Siçilia
Kategoria:Historia e Maltës