Lufta e Jom Kipurit

Lufta e Yom Kipurit, e njohur gjithashtu si Lufta e Ramazanit, Lufta e Tetorit, Lufta Arabo-Izraelite e vitit 1973, ose Lufta e Katërt Arabo-Izraelite, ishte një konflikt i armatosur i zhvilluar nga 6 deri më 25 tetor 1973 midis Izraelit dhe një koalicioni arabë. shtetet e udhëhequra nga Egjipti dhe Siria. Pjesa më e madhe e luftimeve midis dy palëve u zhvillua në Gadishullin Sinai dhe Lartësitë e Golanit - të dyja të pushtuara nga Izraeli në 1967 - me disa luftime në Egjiptin afrikan dhe Izraelin verior. Objektivi fillestar i Egjiptit në luftë ishte të kapte një terren në bregun lindor të Kanalit të Suezit dhe më pas të përdorte këto përfitime për të negociuar kthimin e pjesës tjetër të Gadishullit Sinai të pushtuar nga Izraeli.

Lufta filloi më 6 tetor 1973, kur koalicioni arab së bashku nisi një sulm të befasishëm kundër Izraelit në ditën e shenjtë hebraike të Yom Kippur, e cila kishte ndodhur gjatë datës 10 të muajit të shenjtë islamik të Ramazanit të atij viti. Pas shpërthimit të armiqësive, si Shtetet e Bashkuara ashtu edhe Bashkimi Sovjetik filluan përpjekjet masive të furnizimit me aleatët e tyre përkatës gjatë luftës, gjë që çoi në një konfrontim pothuajse midis dy superfuqive të armatosura bërthamore.

Luftimet filluan kur forcat egjiptiane dhe siriane kaluan linjat e tyre përkatëse të armëpushimit me Izraelin dhe pushtuan Gadishullin Sinai dhe Lartësitë Golan. Forcat egjiptiane kaluan Kanalin e Suezit në Operacionin Badr dhe përparuan në Gadishullin Sinai; Sirianët filluan një sulm të koordinuar në lartësitë e Golanit për të përkuar me ofensivën egjiptiane dhe fillimisht arritën të fitojnë në territorin e kontrolluar nga Izraeli. Pas tre ditësh luftimesh të rënda, Izraeli ndaloi ofensivën egjiptiane, duke rezultuar në një ngërç ushtarak në atë front dhe i shtyu sirianët përsëri në linjat e armëpushimit të paraluftës. Ushtria izraelite më pas nisi një kundër-ofensivë katër-ditore thellë në Siri dhe brenda një jave, artileria izraelite filloi të bombardonte periferi të kryeqytetit sirian të Damaskut. Ndërkohë forcat egjiptiane shtynë për dy kalime strategjike malore më thellë brenda Gadishullit Sinai, por u zmbrapsën dhe forcat izraelite kundërsulmuan duke kaluar Kanalin e Suezit në Egjipt dhe duke përparuar drejt qytetit të Suezit. Më 22 tetor, një armëpushim fillestar i ndërmjetësuar nga Kombet e Bashkuara u shpërbë, ku secila palë fajësoi tjetrën për shkeljen. Deri më 24 tetor, izraelitët i kishin përmirësuar pozicionet e tyre në mënyrë të konsiderueshme dhe kishin përfunduar rrethimin e tyre të Ushtrisë së Tretë Egjiptiane dhe qytetit të Suezit, duke i sjellë ata në 100 kilometra larg kryeqytetit egjiptian të Kajros. Ky zhvillim çoi në rritjen e rrezikshme të tensioneve midis Shteteve të Bashkuara dhe Bashkimit Sovjetik (përkatësisht aleat me Izraelin dhe me shtetet arabe) dhe një armëpushim i dytë u vendos në bashkëpunim më 25 tetor 1973, për t'i dhënë fund zyrtarisht luftës.

Lufta e Yom Kippur-it kishte efekte të largëta; bota arabe vuajti poshtërimin për shkak të humbjes njëanshme të aleancës egjiptiane-siri-jordane në vitin 1967, por ndjeu justifikimin psikologjik për sukseset e hershme në konfliktin e vitit 1973. Pas luftës së Yom Kippur-it erdhi shkatërrimi i mitit të ushtrisë izraelite të pathyeshme; këto ndryshime hapi rrugën për procesin e paqes izraelito-palestinez. Marrëveshjet e Camp David-it të vitit 1978, që pasuan luftën, panë kthimin nga Izraeli i të gjithë Gadishullit të Sinait në Egjipt, si dhe Traktatin e Paqes Egjiptiane-Izraelite të vitit 1979, i cili ishte hera e parë që një vend arab njihte Izraelin si një shtet legjitim. Pas arritjes së paqes me Izraelin, Egjipti vazhdoi distancën e tij nga Bashkimi Sovjetik dhe më në fund la plotësisht fushën e ndikimit sovjetik.

 Shiko edhe 

 Referimet 

Kategoria:Konflikti arabo-izraelit