Jovan Plamenac

Jovan Simonov Pllamenac ( 1873 – 1944) ishte politikan malazez dhe jugosllav. Duke filluar si një udhëheqës i shquar i Partisë së Vërtetë Popullore në Principatën e Malit të Zi, shtet që së shpejti do të shndërrohej në një mbretëri, Plamenac ishte një mbështetës i vendosur i monarkut të vendit , Princit Nikola Petrović-Njegoš, i cili e ndryshoi rolin e tij në mbret në 1910. Ndërsa shpërtheu Lufta e Parë Botërore dhe mbreti Nikola u largua fshehurazi nga vendi pasi u pushtua nga fuqitë qendrore, Plamenac denoncoi mbretin.

Pas luftës, Plamenac u bë një nga udhëheqësit e të Gjelbërve dhe një nga protagonistët kryesorë të rebelimit të Krishtlindjeve të vitit 1919 në kundërshtim me bashkimin e Malit të Zi të pasluftës me Serbinë dhe krijimin e mëvonshëm të Mbretërisë së Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve . Pas ikjes në Itali pas rebelimit të dështuar, Plamenac u bë kreu i autoriteteve malazeze në mërgim. Në këtë post ai kryesoi njësitë e të Gjelbërve të mërguar që u stërvitën në qytetin e Gaeta me mbështetjen italiane përpara se të dërgoheshin fshehurazi në shtëpi përtej Adriatikut, ku një kryengritje e nivelit të ulët guerile vazhdoi edhe pas rebelimit të dështuar. Plamenac gjithashtu u përpoq të fitonte mbështetje politike jashtë vendit për kundërshtimin e organizatës së tij ndaj shtetit të sapokrijuar sllav të jugut, por arriti shumë pak në këtë drejtim.

Nga mesi i viteve 1920, Plamenac bëri një kthesë të plotë, duke vendosur të lidhë një marrëveshje me autoritetet e Mbretërisë së SCS, e cila e lejoi atë të kthehej në shtëpi ku u bë një politikan centrist me Partinë Radikale Popullore të Nikola Pashiqit .

 Biografia 
Jovan Plamenac lindi në 1873 në fshatin Boljevići (në Mal të Zi ). Ai filloi shkollimin në Boljeviqi dhe Cetina, më vonë u zhvendos në Beograd dhe Aleksinac, ku studioi për mësues. Ai u diplomua në Pakrac, në Mbretërinë e Kroacisë-Sllavonisë (Austro-Hungari), përpara se të shkonte në Perandorinë Gjermane dhe të ndiqte një kurs dyvjeçar pedagogjik në Jena. Pasi e përfundoi me sukses, ai u kthye në Mal të Zi dhe u bë mësues në shkollën teologjike dhe arsimore në Cetinje. 

Nga viti 1907 deri në vitin 1909, Plamenac shërbeu si Ministër i Arsimit në qeverinë e Lazar Tomanoviqit. Gjatë kohës së tij në detyrë, ai kërkoi kontrollin mbi disa çështje ushtarake të caktuara nga Ministria e Brendshme derisa mandati i qeverisë skadoi në vitin 1910, kur Principata u shndërrua në një mbretëri.

Ai u ripunësua nga Duka Mitar Martinovic si Ministër i Punëve të Brendshme dhe Përfaqësues i Ministrit të Arsimit gjatë kohës vendimtare të Luftërave Ballkanike (1912–1913). Gjatë luftërave Mali i Zi siguroi pjesën më të madhe të territorit të tij të sotëm nga osmanët dhe më në fund u arrit një kufi i përbashkët me Serbinë, duke paraqitur bashkimin e dy mbretërive si prioritetin e tij kryesor. Gjatë viteve në vijim të dominimit politik të Partisë Popullore, ai ishte njeri i besuar i oborrit malazez. Pasi Mbretëria e Malit të Zi u pushtua nga Fuqitë Qendrore gjatë Luftës së Parë Botërore dhe mbreti Nikolla I Petroviq-Njegosh u largua fshehurazi nga vendi në Itali, Plamenac e denoncoi rëndë atë për tradhti dhe shkroi për Postën Boshnjake të Sarajevës më 6 prill 1916 se mund të ishte konsiderohet sikur mbreti nuk ekziston më.

Plamenac i përkiste fraksionit të nëpunësve civilë të rinj dhe ambicioz në karrierë, të cilët, ndryshe nga shumica e brezit të tyre, ishin absolutisht besnikë ndaj mbretit dhe kishin një qëndrim politik pro regjimit. Ata i arritën qëllimet e tyre përmes intrigave, martesave politike dhe nepotizmit. Ata njiheshin në mënyrë pejorative si Uskogaće ( pantallona të ngushta ) për shkak të modës së tyre të detyruar dhe të papëlqyeshme evropianoperëndimore, të cilën ata e promovuan si një koncept modern në kohën kur veshja kombëtare ishte ende një formë kryesore e veshjes në Mal të Zi. Plamenac dhe Sekula Drljevic ishin ministrat më të rinj në qeveritë malazeze gjatë tetë viteve të periudhës kushtetuese.

 Kryengritja e Krishtlindjeve 
Deri në vitin 1918, guerilët malazezë shkatërruan forcat pushtuese dhe aleatët hynë në vend deri në fund të vitit. Me rezistencën që shpallte një shtet më të madh serb të bashkuar dhe lëvizjet e dukshme drejt aneksimit të Malit të Zi nga Serbia, ai u bë një kundërshtar i ashpër i çdo lloj krijimi të Jugosllavisë . Pasi humbi kursin e tij politik në Kuvendin e Podgoricës, i cili rrëzoi mbretin Nikolla dhe shpalli bashkimin e pakushtëzuar me Serbinë, ai u bashkua me " Të Gjelbrit " të cilët refuzuan të njohin bashkimin dhe iu drejtuan rebelimit të armatosur për të marrë pushtetin në Mal të Zi me dhunë dhe për të dëbuar serbët dhe aleatët e tjerë. Ai vendosi Krsto Zrnov Popoviqin si komandant të përgjithshëm të të Gjelbërve. Me të dëgjuar se po përgatitet një rebelim i gjithanshëm i armatosur, tre ditë para përshkallëzimit të konflikteve, Komanda e Lartë e Antantës autorizoi përdorimin e forcës për të mbrojtur zonat e mundshme të nxehta. Më 1 janar 1919 njësia partizane e Plamenacit sulmoi qytetin e Virpazarit në Liqenin e Shkodrës, por u zmbraps nga forcat e armatosura italiane të komandantit Molinaro nga Shkodra .

Duke marrë kontakte me forcat e armatosura italiane në vijën bregdetare dhe duke siguruar një sasi të armatimit bazë, pasi Italia kishte interesa me ndikim në Mal të Zi, kryengritja e vërtetë u nxit rreth Cetinjes më 7 janar 1919. Ajo u bë e njohur si Rebelimi i Krishtlindjeve. Të Gjelbrit rekrutuan fshatarë në fshatrat përreth dhe shpejt rrethuan Cetinjen. Por aleatët ngritën rezistencë të ashpër, veçanërisht Rinia malazeze e të bardhëve pro-serbe dhe francezëve. Beteja njëditore u humb, midis 20 dhe 30 drafte të Gjelbër u vranë dhe të tjerët u kapën nga forcat aleate. Regjimentet e tjera si ai që rrethonte Nikshiqin u mundën gjithashtu, pjesa e mbetur u fsheh në pyje dhe filloi rezistencën guerile e cila vazhdoi gjatë viteve në vijim, duke kryer sulme të befasishme ndaj të bardhëve dhe mbështetësve të tyre dhe Plamenac u arratis në Shqipëri për të shmangur kapjen.

 Në mërgim 
Mbreti i mërguar Nikolla, që jetonte në qytetin francez të Neuilly, kritikoi publikisht kryengritjen dhe u bëri thirrje të gjithë atyre që e vlerësojnë emrin e tij dhe që i qëndrojnë besnikë atij, të dorëzojnë armët në emër të paqes dhe të mos ketë luftë midis vëllezërve. Gjithashtu i habitur nga aftësitë e tij, Nikola shkarkoi kabinetin përfundimisht pro-serb të Milo Matanoviqit dhe emëroi Jovan Plamenac si kryeministër të ri të qeverisë së tij në mërgim më 17 shkurt 1919, në të cilën ai ishte gjithashtu Ministër i Punëve të Jashtme dhe Përfaqësues i Ministri i Punëve të Brendshme.

Gjatë kësaj kohe, Plamenac u ankua shumë te komuniteti ndërkombëtar për aneksimin e Malit të Zi, me arsyetimin e mungesës së ligjshmërisë për një akt të tillë. Ai u ankua gjithashtu për akuzat për mizori dhe represion brutal të kryer nga forcat franceze dhe serbe në Malin e Zi të pushtuar. Komisioni Ndërkombëtar i mandatuar nga Fuqitë Aleate dhe i miratuar nga Lidhja e Kombeve nuk arriti ta konfirmonte këtë gjatë hetimit të tij në Mal të Zi, duke kritikuar në fakt Plamenac dhe italianët për përshkallëzimin e konflikteve dhe ngritjen e tensioneve në Mal të Zi. Ai udhëtoi gjithashtu si i dërguar i Nikollës në Londër, duke shpresuar për disa nga simpatitë pro-malazeze të publikut të Mbretërisë së Bashkuar . Ai arriti të iniciojë një diskutim për çështjen malazeze, duke e ngritur këtë çështje në Dhomën e Lordëve britanikë, por nuk gjeti mbështetje më të madhe në të. Ai gjithashtu i shkroi Presidentit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës Woodrow Wilson për kushtet për të rivendosur shtetësinë malazeze, të paktën në format e një Jugosllavie konfederate.

Në vitin 1920, në qytetin italian të Gaeta, një ushtri prej 1500 vetësh me 62 oficerë që u formua, u mbështet financiarisht nga qeveria italiane, me propozimin e socialistëve. Kabineti i Plamenac e njohu ushtrinë si ushtri të ligjshme malazeze në mërgim. Këto forca u transferuan fshehurazi në bregun lindor të detit Adriatik, ku nxitën incidente të armatosura në Mal të Zi, duke ruajtur kështu një formë konflikti të hapur. Më 6 gusht 1919, prona e Andrija Radoviqit, orkestruesit të bashkimit malazezo-serb, u sulmua dhe u dogj deri në themel, dhe babai i tij u vra. Beogradi akuzoi Plamenac për shtypje.

Nga fundi i vitit 1920, zgjedhjet e Asamblesë Kushtetuese u zhvilluan në Mbretërinë e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve ; Fuqitë Aleate kishin rënë dakord më parë ta konsideronin atë një ngjarje përfundimtare të vetëvendosjes në Mal të Zi. Vëzhguesit ndërkombëtarë nga Britania dhe Franca arritën në përfundimin se zgjedhjet u zhvilluan me standarde demokratike dhe, në përputhje me faktin se shumica e fortë e malazezëve u kthyen për të votuar pavarësisht thirrjes së të Gjelbërve për bojkot, për një fitore totale në favor të sindikalizmit; Fuqitë e Mëdha ndërprenë marrëdhëniet diplomatike me qeverinë e Plamenac në mërgim, duke i dhënë goditjen e fundit kryeministrisë së tij.

Më 1 mars 1921, Nikolla vdiq në pleqëri. Djali i tij i vetëm, princi i kurorës Danilo, ngjashëm me shumë udhëheqës të tjerë malazezë në mërgim, shprehu hezitim për të pranuar fronin, kështu që ai abdikoi në favor të nipit të tij Mihailo dhe mbeti në anonimitet në Romë. Mihailo ishte i mitur, kështu që, në përputhje me Kushtetutën, Jovan Plamenac e shpalli veten bashkë-regjent të Mbretërisë së bashku me mbretëreshën Milena Vukotiq, e veja e Nikollës. Institucionet u zhvendosën në Sanremo të Italisë, pasi Franca i ndërpreu marrëdhëniet dhe Italia, duke pasur ende interesa në Adriatik, vendosi t'i mbështeste financiarisht. Në qershor të vitit 1921, Plamenac hyri në një konflikt personal me ministrin e Jashtëm italian Sforza, kështu që ai u detyrua të jepte dorëheqjen nga posti i Kryeministrit, duke ia lënë pas më 28 qershor 1921 gjeneralit Milutin Vuçiniq, por mbeti njeriu kyç pas si anëtar i Regjenca. Vuçiniq çuditërisht vdiq shpejt, kështu që Mbretëresha ftoi të emërojë gjeneralin Anto Gvozdenoviç si kryeministër të ri. "Montenegro". World Statesmen. Retrieved 2011-02-06. 

 Kthimi në Mbretërinë e SKS 
Mbretëresha malazeze Regjente Milena vinte nga një familje e fortë sindikaliste proserbe, kështu që ajo përfundimisht vendosi të shpërndante qeverinë malazeze në mërgim dhe të shfuqizonte çdo rezistencë malazeze ndaj unitetit serbo-kroato-slloven, dhe gjithashtu ishte e lodhur nga mosmarrëveshjet e viteve dhe duke luftuar. Duke e kundërshtuar ashpër këtë, Plamenac dhe 20 burra të armatosur rrethuan dhe sulmuan Konsullatën malazeze në Riviera, vendbanimi i mbretëreshës Milena, dhe ia hoqën mbretëreshës nga regjenca, duke marrë me forcë kontrollin mbi qeverinë në mërgim dhe Arkivat malazeze, duke e shpallur veten kryeministër suprem. . Megjithëse Italia e konsideronte atë një problem të brendshëm, ajo nuk donte të lejonte një konflikt në tokën e saj, të raportuar nga mediat bashkëkohore italiane si një "miniluftë civile", kështu që përfundimisht pro-Milena Milo Vujovic dhe rojet e tij të armatosura arritën të siguronin strukturat. pushtuar nga Plamenac dhe kontrollojnë përkohësisht qeverinë para formimit të kabinetit të Gvozdenoviqit. Besimi i Plamenac ishte se Mbretëresha Regjente nuk po vepronte në interesat më të mira malazeze dhe se ajo nuk kishte juridiksion për të marrë një vendim kaq vendimtar, duke qenë thjesht një regjente e mbretit të mitur Danilo. Megjithatë, veprimet e Plamenac bënë që Mbretëresha Regjent të braktiste synimet e saj dhe autoritetet malazeze në mërgim kishin vazhduar të ekzistonin për rreth dy vjet të tjera.

I dëshpëruar dhe në kërkim të mbështetjes, Plamenac u nis për në Romë për të themeluar një këshill të posaçëm për rivendosjen e sovranitetit malazez, të ndarë nga qeveria kryesore në mërgim, e cila dominohej gjithnjë e më shumë nga një qasje disfatiste dhe kishte hapur kontakte të drejtpërdrejta me autoritetet jugosllave. Megjithatë, pasi kjo ndodhi në vitin 1923, Italia e dëboi shpejt pasi pas Traktatit të Rapallos ajo kishte braktisur politikat e saj anti-jugosllave. Jovan Plamenac donte të gjente strehim në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, duke shpallur themelimin e një qeverie alternative malazeze në mërgim në qytetin e Nju Jorkut. Megjithatë, letrat e tij malazeze nuk njiheshin më askund në botë, kështu që ai u ndalua në Ellis Island si një emigrant i paligjshëm.

Më 1925, Plamenac hoqi dorë dhe u tërhoq nga Regjenca, e cila më pas u mor nga Gvozdenoviq. Në përputhje me programin e rehabilitimit të mbretit Aleksandër I Karagjorgjeviq, nuk u ngrit asnjë akuzë kundër Plamenac dhe ai u shpërngul lirisht në Beograd. Më 31 janar 1925, ai shkroi i penduar dhe u betua për besnikëri ndaj mbretit.

Plamenac u regjistrua menjëherë në jetën politike jugosllave si anëtar i Partisë Popullore Radikale të Nikolla Pashiqit . Ai u bë gjithashtu Ministër në Qeverinë e Mbretërisë, duke shkaktuar një shpërthim të polemikave publike në lidhje me postin e tij, megjithatë Mbreti Aleksandër mbeti rreptësisht mbështetës për këtë çështje, si pjesë e programit të tij të rehabilitimit. Pas vdekjes së Pashiqit, Plamenac përparoi shpejt në hierarkinë e radikalëve dhe u bë një mbështetës dhe avokat i fuqishëm i politikave të saj të centrizmit . Ai u bë kampioni i regjimit në luftimet politike kundër fshatarëve të Partisë Federaliste Malazeze pro-Gjelbër, duke e akuzuar atë për separatizëm dhe mbështetje të shkatërrimit të Jugosllavisë.

Vite më vonë, në pleqëri, forcat e Boshtit pushtuan Jugosllavinë dhe e ndanë atë në vitin 1941. Plamenac u largua nga Beogradi për në guvernatorin italian të Malit të Zi, një shtet kukull i Boshtit, duke u bashkuar me Sekula Drljevicin në bashkëpunim me Italinë Fashiste. Në vitin 1943, fashistët italianë u mundën dhe në vitin 1944 partizanët komunistë kapën Plamenacin. Më pas atij iu lexua një vendim që e akuzonte për bashkëpunim dhe më pas u ekzekutua nga një skuadër pushkatimi .

 Shih edhe 
 Historia e Malit të Zi

 Referime 

Kategoria:Nacionalistë malazezë
Kategoria:Kryeministra të Malit të Zi
Kategoria:Vdekje 1944
Kategoria:Lindje 1873
Kategoria:Njerëz nga Tivari
Kategoria:Aktivistët e Pavarësisë së Malit të Zi