Riorkestrimi

Një remix (sq: remiks) ose riorkestrim, është një pjesë e medias e cila është ndryshuar ose shtrembëruar nga gjendja e saj origjinale duke shtuar, hequr ose ndryshuar pjesë të artikullit. Një këngë, pjesë e veprës artistike, libër, video, poezi ose fotografi mund të jenë të gjitha remiks. E vetmja karakteristikë e një remix është se përvetëson dhe ndryshon materiale të tjera për të krijuar diçka të re.

Më së shpeshti, remikset janë një nëngrup i përzierjes audio në regjistrimet e muzikës dhe këngëve. Këngët mund të ripërpunohen për një sërë arsyesh:

 për të përshtatur ose rishikuar një këngë për luajtje në radio ose në klub nate
 për të krijuar një version stereo ose tingull rrethues të një kënge ku asnjë nuk disponohej më parë
 për të përmirësuar besnikërinë e një kënge më të vjetër për të cilën mjeshtri origjinal ka humbur ose degraduar
 për të ndryshuar një këngë për t'iu përshtatur një zhanri të caktuar muzikor ose format radioje
 për të përdorur disa nga materialet e këngës origjinale në një kontekst të ri, duke lejuar që kënga origjinale të arrijë një audiencë tjetër
 për të ndryshuar një këngë për qëllime artistike
 për të ofruar versione shtesë të një kënge për t'u përdorur si pjesë bonus ose për një B-side, për shembull, në raste kur një këngë CD mund të ketë gjithsej 4 këngë
 për të krijuar një lidhje midis një artisti më të vogël dhe një artisti më të suksesshëm, siç ishte rasti me remix-in e Fatboy Slim të "Brimful of Asha" nga Cornershop.
 për të përmirësuar përzierjen e parë ose demo të këngës, në përgjithësi për të siguruar një produkt profesional.
 për të përmirësuar një këngë nga gjendja e saj origjinale

Remikset nuk duhet të ngatërrohen me modifikimet, të cilat zakonisht përfshijnë shkurtimin e një masteri përfundimtar stereo për qëllime marketingu ose transmetimi. Duhet bërë një dallim tjetër midis një remix, i cili rikombinon pjesë audio nga një regjistrim për të krijuar një version të ndryshuar të një kënge, dhe një kopertinë: një ri-regjistrim të këngës së dikujt tjetër.

Ndërsa përzierja e audios është një nga format më të njohura dhe më të njohura të ripërzierjes, kjo nuk është forma e vetme e medias që ripërzihet në shembuj të shumtë. Letërsia, filmi, teknologjia dhe sistemet sociale mund të argumentohen të gjitha si një formë remiksi.

 Rrënjët e ripërzierjes së tingujve 
Që nga fillimet e tingullit të regjistruar në fund të shekullit të 19-të, teknologjia u ka mundësuar njerëzve të riorganizojnë përvojën normale të dëgjimit. Me ardhjen e shiritit magnetik lehtësisht të redaktueshëm në vitet 1940 dhe 1950 dhe zhvillimin e mëpasshëm të regjistrimit multitrack, ndryshime të tilla u bënë më të zakonshme. Në ato dekada, zhanri eksperimental i muzikës konkrete përdori manipulimin e shiritit për të krijuar kompozime zanore. Redaktimet më pak të larta artistike prodhonin përzierje ose regjistrime të reja të llojeve të ndryshme.

Përzierja moderne i kishte rrënjët në kulturën e sallës së vallëzimit të Xhamajkës së fundviteve 1960/fillimit të viteve 1970. Evolucioni i rrjedhshëm i muzikës që përfshinte ska, rocksteady, reggae dhe dub u përqafua nga miksuesit e muzikës vendase që dekonstruktuan dhe rindërtuan këngët për t'iu përshtatur shijeve të audiencës së tyre. Prodhuesit dhe inxhinierët si Ruddy Redwood, King Tubby dhe Lee "Scratch" Perry popullarizuan përzierjet instrumentale të zhveshura (të cilat ata i quajtën "versione") të melodive reggae. Në fillim, ata thjesht hoqën pjesët vokale, por së shpejti u krijuan efekte më të sofistikuara, duke lëshuar këngë të veçanta instrumentale brenda dhe jashtë përzierjes, duke izoluar dhe përsëritur grepa dhe duke shtuar efekte të ndryshme si jehona, reverberimi dhe vonesa. Grupi gjerman krautrock Neu! gjithashtu përdorën efekte të tjera në anën e dytë të albumit të tyre Neu! 2 duke manipuluar këngën e tyre të lëshuar më parë Super/Neuschnee në mënyra të shumta, duke shfrytëzuar riprodhimin me shpejtësi të ndryshme të gramafonit ose duke përdorur një regjistrues kasetë.

Nga mesi i viteve 1970, DJ-të në diskotekat e hershme po kryenin truke të ngjashme me këngë disko (duke përdorur loop dhe redaktime kasetë) për t'i futur kërcimtarët në dysheme dhe për t'i mbajtur ata atje. Një figurë e rëndësishme ishte Tom Moulton i cili shpiku remiksin e kërcimit siç e njohim tani. Edhe pse jo një DJ (një keqkuptim popullor), Moulton e kishte filluar karrierën e tij duke bërë një kasetë miks të bërë vetë për një klub vallëzimi në Fire Island në fund të viteve 1960. Kasetat e tij përfundimisht u bënë të njohura dhe ai ra në vëmendjen e industrisë së muzikës në qytetin e Nju Jorkut. Në fillim, Moulton thjesht iu kërkua të përmirësonte estetikën e regjistrimeve të orientuara nga kërcimi përpara publikimit ("Unë nuk e bëra remiksin, e bëra përzierjen" - Tom Moulton). Përfundimisht, ai kaloi nga të qenit një njeri i "ndrequr" në disqet pop në specializimin në remix për pistën e vallëzimit. Gjatë rrugës, ai shpiku seksionin e ndarjes dhe formatin vinyl të vetëm 12 inç. Walter Gibbons ofroi versionin e kërcimit të këngës së parë komerciale 12 inç ("Ten Percent", nga Double Exposure). Në kundërshtim me besimin popullor, Gibbons nuk e përzjeu rekordin. Në fakt versioni i tij ishte një ri-editim i përzierjes origjinale. Moulton, Gibbons dhe bashkëkohësit e tyre (Jim Burgess, Tee Scott, dhe më vonë Larry Levan dhe Shep Pettibone) në Salsoul Records rezultuan të ishin grupi më me ndikim i remiksuesve për epokën e disko. Katalogu Salsoul shihet (veçanërisht në MB dhe Evropë) si "kanuni" për formën e artit të mikserëve të disko. Pettibone është në mesin e një numri shumë të vogël të ripërpunuesve, puna e të cilëve kaloi me sukses nga disko në epokën e House. (Ai është sigurisht remiksuesi më i profilit të lartë që e bën këtë.) Bashkëkohësit e tij përfshinin Arthur Baker dhe François Kevorkian.

Njëkohësisht me disko në mesin e viteve 1970, kulturat e dub-eve dhe të remiksit të disko-ve u takuan përmes emigrantëve xhamajkanë në Bronx, duke i dhënë energji të dyjave dhe duke ndihmuar në krijimin e muzikës hip-hop. Shifrat kryesore përfshinin DJ Kool Herc dhe Grandmaster Flash. Prerja (duke alternuar midis kopjeve të dyfishta të të njëjtit disk) dhe gërvishtja (lëvizja manuale e pllakave të vinylit poshtë gjilpërës së gramafonit) u bënë pjesë e kulturës, duke krijuar atë që revista Slate e quajti "kolazh në kohë reale, me veprim të drejtpërdrejtë". Një nga sukseset e para kryesore të këtij stili remix ishte kënga Rockit e vitit 1983 nga Herbie Hancock, e ripërpunuar nga Grand Mixer D.ST. Malcolm McLaren dhe ekipi krijues që qëndron pas ZTT Records do të shfaqnin stilin "e prerë" të hip hopit në disqe të tilla si "Duck Rock". Remiksi i dyshes angleze Coldcut të "Paid in Full" të Eric B. & Rakim, i lëshuar në tetor 1987 thuhet se "ka hedhur themelet për hyrjen e hip hopit në rrjedhën kryesore të Mbretërisë së Bashkuar". Dorian Lynskey i The Guardian e quajti atë një "remix standard" dhe e vendosi atë në listën e tij të dhjetë të remixeve. Remiksi i Coldcut "Seven Minutes of Madness" u bë një nga remikset e para të suksesshme komerciale, duke u bërë një hit i pesëmbëdhjetë në vende të tilla si Gjermania, Holanda dhe Mbretëria e Bashkuar.

 Historia 
Remikset e hershme pop ishin mjaft të thjeshta; në vitet 1980, "përzierjet e zgjeruara" të këngëve u lëshuan në klube dhe dyqane komerciale në këngët vinyl 12 inç. Këto zakonisht kishin një kohëzgjatje prej gjashtë deri në shtatë minuta dhe shpesh përbëheshin nga kënga origjinale me 8 ose 16 shufra instrumentesh të futura, shpesh pas refrenit të dytë; disa ishin po aq të thjeshtuar sa dy kopje të këngës të qepura nga fundi në fund. Meqenëse kostoja dhe disponueshmëria e teknologjive të reja lejuan, shumë nga grupet që ishin përfshirë në prodhimin e tyre (si Orkestra e Magjisë së Verdhë, Depeche Mode, New Order, Erasure dhe Duran Duran) eksperimentuan me versione më të ndërlikuara të përzierjes së zgjeruar. Madonna filloi karrierën e saj duke shkruar muzikë për klubet e vallëzimit dhe përdori remixes gjerësisht për të nxitur karrierën e saj; një nga të dashurit e saj të hershëm ishte DJ John "Jellybean" Benitez, i cili krijoi disa përzierje të punës së saj.

Art of Noise i çoi stilet e remiksit në një ekstrem - duke krijuar muzikë tërësisht të mostrave. Ata ishin ndër grupet e para popullore që shfrytëzuan me të vërtetë potencialin që ishte shfaqur nga kompozimet e bazuara në sintetizues të muzikantëve elektronikë si Kraftwerk, Yellow Magic Orchestra, Giorgio Moroder dhe Jean-Michel Jarre. Bashkëkohor me Art of Noise ishte pjesa kryesore e punës nga Yello (kompozuar, aranzhuar dhe miksuar nga Boris Blank). Kryesisht për shkak se shfaqnin tinguj të mostruar dhe të sintetizuar, Yello dhe Art of Noise do të prodhonin një punë të madhe me ndikim për fazën tjetër. Të tjerë si Cabaret Voltaire dhe Jarre i lartpërmendur (Zolook i të cilit ishte një përdorim epik i kampionimit dhe renditjes) ishin po aq me ndikim në këtë epokë.

Pas ngritjes së muzikës së kërcimit në fund të viteve 1980, u popullarizua një formë e re e remiksit, ku vokalet do të mbaheshin dhe instrumentet do të zëvendësoheshin, shpesh me mbështetje të ngjashme në idiomën e muzikës shtëpiake. Jesse Saunders, i njohur si The Originator of House Music, ishte producenti i parë që ndryshoi artin e remiksit duke krijuar muzikën e tij origjinale, duke zëvendësuar tërësisht këngën e mëparshme, më pas duke u përzier përsëri në tekstet origjinale të artistit për të bërë remiksin e tij. Ai e prezantoi këtë teknikë për herë të parë me këngën e Club Nouveau "It's a Cold, Cold World", në maj 1988. Një shembull tjetër i qartë i kësaj qasjeje është balada e Roberta Flack e vitit 1989 "Uh-Uh Ooh-Ooh Look Out (Here It Comes )", të cilën Steve "Silk" Hurley i madhi i Chicago House e ripunoi në mënyrë dramatike në një mbushës të zhurmshëm dyshemeje duke hequr të gjitha pjesët instrumentale dhe duke zëvendësuar një "track" minimaliste, të sekuencës për të mbështetur ofrimin e saj vokal, të ripërpunuar për publikimin në Mbretërinë e Bashkuar që arriti numrin 1. pop nga Simon Harris. Arti i remiksit evoluoi gradualisht dhe së shpejti më shumë artistë avangardë si Aphex Twin po krijonin remikse më eksperimentale të këngëve (duke u mbështetur në bazën e Cabaret Voltaire dhe të tjerëve), të cilat ndryshonin rrënjësisht nga tingulli i tyre origjinal dhe nuk udhëhiqeshin. nga konsiderata pragmatike të tilla si shitjet ose "vallëzimi", por u krijuan për "hir të artit".

Në vitet 1990, me ngritjen e kompjuterëve të fuqishëm shtëpiak me aftësi audio erdhi përbërja, një remix i pakërkuar, jozyrtar (dhe shpesh ligjërisht i dyshimtë) i krijuar nga "remixers underground" që redaktojnë dy ose më shumë regjistrime (shpesh të këngëve jashtëzakonisht të ndryshme) së bashku. Girl Talk është ndoshta më i famshmi i kësaj lëvizjeje, duke krijuar albume duke përdorur tinguj tërësisht nga muzika tjetër dhe duke e prerë atë në të tijën. Përzierja nëntokësore është më e vështirë se remiksi tipik zyrtar sepse kopjet e pastra të këngëve të ndara si vokali ose instrumentet individuale zakonisht nuk janë të disponueshme për publikun. Disa artistë (si Björk, Nine Inch Nails dhe Public Enemy) e përqafuan këtë prirje dhe sanksionuan hapur ripërzierjen e veprës së tyre nga fansat; dikur ekzistonte një faqe interneti e cila strehonte qindra remikse jozyrtare të këngëve të Björk-ut, të gjitha të bëra duke përdorur vetëm përzierje të ndryshme të sanksionuara zyrtarisht. Artistë të tjerë, si Erasure, kanë përfshirë softuer remix në këngët e tyre të lëshuara zyrtarisht, duke mundësuar pothuajse të pafundme ndërrime të remixeve nga përdoruesit. Grupi ka kryesuar gjithashtu konkurse remix për publikimet e tyre, duke zgjedhur remiksin e tyre të preferuar të krijuar nga fansat për t'u shfaqur në publikimet zyrtare të mëvonshme.

Remiksimi është bërë i përhapur në qarqet e muzikës elektronike dhe eksperimentale të sintetizuara shumë. Shumë nga njerëzit që krijojnë muzikë të fundit në zhanre të tilla si synthpop dhe aggrotech janë artistë solo ose çifte. Ata shpesh përdorin ripërzierës për t'i ndihmuar me aftësi ose pajisje që nuk i kanë. Artistë të tillë si Delobbo me bazë në Çikago, LehtMoJoe me bazë në Dallas dhe DJ rus Ram, i cili ka punuar me t.A.T.u., janë të kërkuar për aftësitë e tyre në ripërzierje dhe kanë lista mbresëlënëse të kontributeve. Nuk është e pazakontë që grupet industriale të nxjerrin albume që kanë remixe si gjysmën e këngëve. Në të vërtetë, ka pasur këngë të njohura që janë zgjeruar në një album të tërë remiksesh nga artistë të tjerë të njohur.

Disa grupe industriale lejojnë dhe shpesh inkurajojnë fansat e tyre të ripërziejnë muzikën e tyre, veçanërisht Nine Inch Nails, faqja e internetit e të cilëve përmban një listë këngësh të shkarkueshme që mund të ripërpunohen duke përdorur softuerin GarageBand të Apple. Disa artistë kanë filluar të publikojnë këngët e tyre në formatin U-MYX, i cili i lejon blerësit të përziejnë këngët dhe t'i ndajnë ato në faqen e internetit të U-MYX.

Disa stacione radioje, të tilla si "Frisk Radio" në Mbretërinë e Bashkuar. Përdorin gjerësisht Remixes në formatet e tyre për të krijuar një tingull më të nxehtë dhe më të këndshëm se rivalët e tyre në treg.

 Shiko edhe 

 Referimet 

Kategoria:Audio skeda