Taktikat e infiltrimit

Në luftë, taktikat e infiltrimit përfshijnë forca të vogla të pavarura të këmbësorisë së lehtë që përparojnë në zonat e pasme të armikut, duke anashkaluar 

pikat e forta të vijës së parë të frontit, ndoshta duke i izoluar ato për sulm nga trupat pasuese me armë më të rënda. Ushtarët marrin iniciativën për të identifikuar pikat e dobëta të armikut dhe për të zgjedhur vetë rrugët, objektivat, momentet dhe metodat e sulmit; kjo kërkon një shkallë të lartë aftësie dhe trajnimi, dhe mund të plotësohet me pajisje speciale dhe armatime për t'u dhënë atyre më shumë mundësi luftarake lokale.

Format e këtyre taktikave të këmbësorisë u përdorën nga përleshje dhe të parregullt që datojnë në antikitetin klasik, por vetëm si taktikë mbrojtëse ose dytësore; fitoret vendimtare në fushën e betejës u arritën me taktika luftarake shokuese me këmbësorinë e rëndë ose kalorësinë e rëndë, zakonisht duke u sulmuar në masë kundër forcës parësore të kundërshtarit. Në kohën e luftës së hershme moderne, fuqia e zjarrit mbrojtëse e bëri këtë taktikë gjithnjë e më të kushtueshme. Kur lufta e llogoreve u zhvillua në kulmin e saj në Luftën e Parë Botërore, shumica e sulmeve të tilla ishin dështime të plota. Bastisja nga grupe të vogla ushtarësh me përvojë, përdorimi i fshehtësisë dhe mbulimit ishte zakonisht i përdorur dhe shpesh i suksesshëm, por këta nuk mund të arrinin fitore vendimtare.

Taktikat e infiltrimit u zhvilluan ngadalë gjatë Luftës së Parë Botërore dhe fillimit të Luftës së Dytë Botërore, pjesërisht si një mënyrë për t'i kthyer këto taktika ngacmuese në një doktrinë vendimtare sulmuese. Në fillim, vetëm njësitë speciale u trajnuan në këto taktika, të tipizuara nga gjermanët Stoßtruppen (trupat e stuhisë). Nga fundi i Luftës së Dytë Botërore, pothuajse të gjitha forcat e rregullta tokësore të fuqive të mëdha u trajnuan dhe pajisën për të përdorur forma të taktikave të infiltrimit, megjithëse disa specializohen në këtë, si komando, patrullat e zbulimit me rreze të gjatë, Rangers të ushtrisë amerikane, ajrore dhe forcat e tjera speciale dhe forcat që përdorin luftë të parregullt.

Ndërsa një taktikë e specializuar gjatë Luftës së Parë Botërore, taktikat e infiltrimit tani janë integruar rregullisht plotësisht si pjesë standarde e luftës moderne të manovrimit, deri te zjarri dhe lëvizja bazë në nivel skuadre dhe seksioni, kështu që termi ka pak kuptim të veçantë sot. Taktikat e infiltrimit mund të mos jenë standarde në luftimet moderne ku trajnimi është i kufizuar, si p.sh. për njësitë e milicisë ose rekrutëve të nxituar, ose në sulmet e dëshpëruara ku kërkohet një fitore e menjëhershme. Shembuj janë formacionet gjermane Volkssturm në fund të Luftës së Dytë Botërore dhe sulmet japoneze banzai të së njëjtës periudhë.

 Shiko edhe 

 Sabotimi

 Referimet 

Kategoria:Strategji ushtarake