Stjepan Podhorsky

Stjepan Podhorsky ( Zagreb, 21 dhjetor 1875 – Zagreb, 13 tetor 1945 ), arkitekt kroat .

 Shkollimi 
Arkitekti Stjepan Podhorsky lindi më 21 dhjetor 1875 në Zagreb, në rrugën Vlaška. Pasi mbaroi shkollën fillore dhe shkollën reale, Podhorsky u regjistrua në Shkollën e Arkitekturës, të cilën e diplomoi në 1896 në grupin e të diplomuarve të parë të kursit të ndërtimit, ku përfshiheshin edhe Josip Marković, Alojz Bastl dhe Oto Munder . Tashmë gjatë studimeve, arkitekti Hermann Bollé e çoi në atelienë e tij si një student veçanërisht i talentuar. Megjithatë, përpara punësimit, ai "dërgoi Bollé Podhorski-n", shkruante Jutarnji list në vitet 1930, "në punimin e gurit të kishës së tavolinës, për të studiuar tërësisht punimet e gurit dhe më pas e punësoi vazhdimisht në atelienë e tij, duke projektuar gjithçka që mund të merrte. duart në." Në atelienë e arkitektit Bollé, Podhorsky u gjend me një tjetër Zagorec, arkitektin e ndjerë Viktor Kovaçiq . Kështu këta dy të rinj bëhen bashkëpunëtorë të rëndësishëm të të ndjerit Bollé”.

Pavarësisht se si Podhorsky ashtu edhe Kovaçiç do të jenë bashkëpunëtorët e Bollé, të dy vijnë në një konflikt të ashpër me të, kryesisht për shkak të mosmarrëveshjes së tyre me qasjen radikale puriste për restaurimin e trashëgimisë arkitekturore kroate. Siç do të shkruante Gjuro Szabo në një dorëshkrim të pabotuar të vitit 1932. : Hermann Bollé dhe (keq)bërjet e tij - Veprat e Hermann Bollé gjyqtarit Hermann Bollé: "... që nga koha e tatarëve askush nuk ka shkatërruar kaq shumë në Kroacinë e vogël, në fakt ai ka bërë më keq, sepse jo vetëm atë që lanë ata dhe turqit, ai tashmë ka ndërtuar aq shumë që është absolutisht e pavlerë, saqë duhet të prishet më parë. Ai e bëri këtë jo vetëm sepse ishte i etur për të punuar, por më shumë sepse ishte i pangopur për para, siç i shkruante vetë Strossmayer ..." Por të mos gabohemi, pena e mprehtë e Szabës nuk do ta anashkalojë as Podhorskin. Konflikti midis Bollé dhe Podhorski doli në pah në vitin 1901 kur Bollé e dërgoi atë në Frushka Gora për të udhëhequr ndërtimin dhe rindërtimin e manastirit ortodoks Grgetka. Së shpejti Podhorsky u largua nga studio dhe në mënyrë të pavarur ndërmori rinovimin dhe ndërtimin e kishës së shkatërruar mesjetare të Virgjëreshës së Bekuar në Oštarije në 1901/'02. ). Një vit më vonë, Podhorsky shkoi në Vjenë për arsimim të mëtejshëm, në Akademinë e Arteve të Bukura me profesor Viktor Lunz, këshilltar gjyqësor për artin antik dhe mesjetar dhe një nga përfaqësuesit e historicizmit vjenez. Një zgjedhje e tillë do të lërë një gjurmë të qëndrueshme në punën e tij të mëtejshme, e cila u shfaq në eklekticizmin neo-stilist. Në ato vite, Podhorskit do t'i jepen disa çmime në Vjenë, ndër të cilat më domethënësja është medalja e madhe Hansen për veprën më të suksesshme klasike.

 Klubi i Arkitektëve Kroatë 
Pas kthimit nga studimet, Podhorsky ndërtoi një sërë ndërtesash të shquara në Zagreb, si vilën Heim në rrugën Nazorova (1906), ndërtesën e komunës ortodokse në rrugën Bogovićeva (1907), një ndërtesë apartamentesh dhe farmacinë Gayer në kryqëzimin e Kaçiqevës. dhe rrugët Ilica (1908), dhe Shtëpia e zejtarisë në sheshin Mažuranić (1908/10 ). Në ato vite ai bëri edhe përshtatjen e farmacisë së famshme pranë Portës së Gurit dhe rregullimin e parkut të varrezave të braktisura të Jurjevskit.

Natyrisht, më e rëndësishmja nga ajo periudhë e veprimtarisë së Podhorskit është themelimi i Klubit të Arkitektëve Kroatë . Podhorsky më pas shkruan: "'Ditari për organizimin e Klubit të mbajtur nga arkitekti S. Podhorski", nga ku mësojmë se: "Takimi i parë për organizimin e klubit ishte më 20 maj 1905". . Një nga "veprimet" e para të Klubit ishte konflikti i vitit 1906 me Bollé dhe Kršnjavi në lidhje me prishjen e kullës së Bakaçit, në të cilin asnjëra palë nuk kurseu fjalët fyese dhe telegramet e akuzave të ndërsjella të dërguara ditë pas dite ndaj të ndaluarit të atëhershëm Teodor Pejaçeviç .

Megjithatë, është edhe koha e konkurseve të para të mëdha të brendshme arkitekturore, në të cilat do të jetë pjesëmarrës edhe Podhorsky. Ndër të tjera, në "konkurset për Pallatin e Qeverisë (sot ndërtesa e Kuvendit, 1907, çmimi i dytë), rregullorja e Kaptolit (1908, çmimi i dytë) dhe kisha e famullisë në Volosko (1913, çmimi i parë)". Podhorsky do të jetë president i Klubit të Arkitektëve Kroatë për shumë vite dhe Kovaçiq sekretar, i cili fillimisht do të nisë një rivalitet mes tyre, veçanërisht pas ardhjes së arkitektëve Dioniz Sunko dhe Hugo Ehrlich, kur do të ketë një konflikt të hapur mes tyre. interesi, i cili do të bëjë që Podhorsky të paraqesë dhe të tërheqë nja dy herë dorëheqjen e tij për anëtarësimin dhe të gjitha funksionet në Klub, gjë që përfundimisht do të rezultojë në shpërbërjen e tij. 4 shkurt 1914

Gjatë jetës së tij, Podhorsky u dallua si një restaurator i suksesshëm i trashëgimisë arkitekturore kroate. Siç u përmend, restaurimi më i hershëm i kishës ishte në Oštarije. Mirëpo, kulmi do të arrihet me realizimin e projektit të rinovimit të Kishës së Shën. Križa në Križevci (1910 – 1913), duke u përplasur ashpër për qasjen ndaj rindërtimit me Isa Kršnjav, i cili ishte promotori kryesor i doktrinës historiciste në Kroaci dhe mbrojtësi ideologjik i Bolles. Për shkak të këtij konflikti, Podhorsky nuk do të marrë gradën profesor në Shkollën e Mesme Teknike të atëhershme të drejtuar nga Bollé.

 Vero Croatica 
Viti vendimtar në veprën e Stjepan Podhorskit ishte viti 1911. Domethënë, atë vit Podhorsky ndërtoi kishën e St. Maria e konceptuar si një objekt qendror me tregues të qartë të arkitekturës neo-bizantine. Ishte fillimi i një udhëtimi të gjatë në të cilin Podhorsky u përpoq të krijonte një stil të ri bazuar në elementet e arkitekturës bizantine dhe të lashtë kroate, të cilën historiani i kishës At Dominik Mandić do ta karakterizojë si një "rilindje të formave të lashta kroate", duke e quajtur atë " stil Vero Croatica”. Në ndjekje të këtij stili, Podhorsky do të projektojë një seri të tërë ndërtesash fetare, shumë prej të cilave nuk do të realizohen kurrë. Ndërtesat më të rëndësishme sakrale të Podhorskit janë: bazilika e St. Kirili dhe Metodi në Fushën e Duhanit (1921 – 1925), kisha e St. Gjergji në Đurđevac (1928) dhe kisha françeskane në Makarska (1921/31 – 1939/43). ).

Kisha françeskane e Shën Mërisë në manastirin françeskan në Makarska është një nga arritjet e tij më të suksesshme si në pastërtinë e formës dhe thjeshtësinë, por edhe në qartësinë e konceptit hapësinor. Mund të thuhet se Podhorsky po zhvillonte një mënyrë sakrale, e cila në vitin 1914 në ekspozitën e madhe të arteve figurative në Beograd do t'i sillte një sukses të konsiderueshëm në qarqet e kohës, të cilët e ftuan në Serbi për të projektuar vakëfet e ndryshme. Mirëpo, këtë e pengoi lufta, të cilën do ta kalonte në Krizhevci për të përfunduar një nga arritjet e tij më domethënëse - ndërtimin e Shtëpisë Kroate (1913 - 1916). ). Pas luftës, Podhorsky u emërua profesor në Shkollën Profesionale me dekret të Këshillit Popullor në 1918 Versioni i faqes origjinale u arkivua më 29 prill 2007, dhe së shpejti u bë anëtar i Shoqatës së Inxhinierëve dhe Arkitektëve Jugosllavë - seksioni Zagreb.

Përveç një numri të madh kishash, Podhorsky do të projektojë edhe disa mauzoleume, më të famshmit prej të cilëve janë mauzoleumi i familjes Halper në Krapina (1911) dhe mauzoleumi i familjes Podhorsky në Mirogoj të Zagrebit (1929-1933). ) Ndër arritjet më domethënëse që Podhorsky do të realizojë mes dy luftërave është Shtëpia e St. Antuna në Kaptol të Zagrebit, e ndërtuar për nevojat e manastirit françeskan, sot Teatri Komedija  Versioni i faqes origjinale arkivuar më 11 maj 2007 (1936 – 1937). ). Ai bëri një dizajn për kishën Medjugorje të St. Jakov . https://medjugorje.info/medjugorje/index.php/hr/o-medugorju/molitvena-mjesta/crkva Preuzeto 17. travnja 2022.

Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Podhorsky punoi në projekte për restaurimin e kishave dhe manastireve në Plitvicë, Zrin, Gvozdanski, Voćin dhe Kostajnicë (1941), restaurimin e kishës së tryezës katolike greke dhe pallatit të peshkopit në Križevci (1941-1943)., dhe projekti i vilës së tij në Prekrižje (1942 - 1943). ) Gjatë luftës përfundoi zgjerimin madhështor të kishës së St. Ante në Bihaq, të cilën e filloi në vitin 1938, por që u shkatërrua pothuajse përtokë në vitin 1944, pikërisht para përfundimit të punimeve, gjatë bombardimeve aleate. Ishte edhe kisha e fundit që ndërtoi, sepse vdiq më 13 tetor 1945 në moshën 78-vjeçare.

 Galeria 

 Referime 

Kategoria:Njerëz nga Zagrebi
Kategoria:Arkitektë kroatë
Kategoria:Lindje 1875
Kategoria:Vdekje 1945