Kriza evropiane e refugjatëve 2015

Kriza europiane e refugjatëve gjatë vitit 2015 pati një periudhë të rritjes së ndjeshme të lëvizjes së refugjatëve dhe emigrantëve drejt Evropës. 1.3 milion njerëz erdhën në kontinent për të kërkuar azil,  më së shumti në një vit të vetëm që nga Lufta e Dytë Botërore .  Ata ishin kryesisht sirianë,  por përfshinin gjithashtu një numër të konsiderueshëm afganësh, nigerianë, pakistanezë, irakenë, eritrejanë,  dhe ballkanas .  Rritja e azilkërkuesve i është atribuar faktorëve të tillë si përshkallëzimi i luftërave të ndryshme në Lindjen e Mesme dhe dominimi territorial dhe ushtarak i ISIL në rajon, si dhe Libani, Jordania dhe Egjipti nuk pranojnë azilkërkuesit sirianë. 

 Hyrje 
Përgjigjet e qeverive kombëtare ndryshonin shumë.  Shumë qeveri të BE-së reaguan duke mbyllur kufijtë e tyre dhe shumica e vendeve refuzuan të pranonin refugjatët që vinin. Gjermania përfundimisht do të pranonte shumicën e refugjatëve pasi qeveria vendosi të pezullojë përkohësisht zbatimin e Rregullores së Dublinit .

Megjithëse Bashkimi Evropian u përpoq të bënte disa reforma, këto përpjekje dështuan kryesisht pasi numri i ardhjeve të refugjatëve u zvogëlua.  Reformat e tentuara përfshinin shpërndarjen e refugjatëve midis vendeve anëtare, trajtimin e shkaqeve rrënjësore të emigrimit në vendet e origjinës së migrantëve dhe thjeshtimin e proceseve të dëbimit. 

Kriza pati ndikime të rëndësishme politike në Evropë. Publiku shfaqi ankth ndaj fluksit të papritur të emigrantëve, duke shprehur shpesh shqetësime për një rrezik të perceptuar për vlerat evropiane.  Polarizimi politik u rrit,  besimi në Bashkimin Evropian ra,  dhe shumë vende shtrënguan ligjet e tyre për azilin. Partitë populiste të krahut të djathtë kapitalizuan ankthin publik dhe u bënë dukshëm më të njohura në shumë vende. Pati një rritje të protestave në lidhje me emigracionin dhe qarkullimin e teorisë së konspiracionit nacionalist të bardhë të Zëvendësimit të Madh . 

 Terminologjia 
Organizatat e lajmeve dhe burimet akademike përdorin si krizën e migrantëve ashtu edhe krizën e refugjatëve për t'iu referuar ngjarjeve të vitit 2015, ndonjëherë në mënyrë të ndërsjellë. Disa argumentuan se fjala migrant ishte poshtëruese ose e pasaktë në kontekstin e njerëzve që ikin nga lufta dhe persekutimi, sepse kjo nënkupton që shumica po emigrojnë vullnetarisht në vend që të detyrohen të largohen nga shtëpitë e tyre.   BBC  dhe The Washington Post  argumentuan kundër stigmatizimit të fjalës, duke pretenduar se ajo thjesht i referohet kujtdo që lëviz nga një vend në tjetrin. The Guardian tha edhe pse nuk do të këshillonte kundër përdorimit të plotë të fjalës, "'refugjatët', ' njerëzit e zhvendosur ' dhe ' azilkërkuesit ' ... janë terma më të dobishëm dhe më të saktë se një etiketë e tëra si 'migrantë', dhe ne duhet t'i përdorin ato kudo që të jetë e mundur."  Al Jazeera, nga ana tjetër, e shmangu shprehimisht termin migrant, duke argumentuar se ishte i pasaktë dhe rrezikonte "t'u jepte peshë atyre që duan vetëm të shohin migrantë ekonomikë ". 

 Sfondi 
Në vitin 2014, vendet anëtare të BE-së numëruan rreth 252,000 "ardhje të parregullta dhe 626,065 kërkesa për azil,   numri më i lartë që nga 672,000 aplikimet e pranuara në vazhdën e Luftërave Jugosllave në 1992. Katër vende – Gjermania, Suedia, Italia dhe Franca – morën rreth dy të tretat e kërkesave të BE-së për azil. Suedia, Hungaria dhe Austria ishin ndër përfituesit kryesorë të kërkesave për azil të BE-së për frymë, kur u përshtatën për popullsinë e tyre, me 8.4 azilkërkues për 1000 banorë në Suedi, 4.3 në Hungari dhe 3.2 në Austri.   Vendet e BE-së që pritën numrin më të madh të refugjatëve në fund të vitit 2014 ishin Franca (252,000), Gjermania (217,000), Suedia (142,000) dhe Mbretëria e Bashkuar (117,000). 

Në vitin 2014, vendet kryesore të origjinës së azilkërkuesve, që përbënin pothuajse gjysmën e totalit, ishin Siria (20%), Afganistani (7%), Kosova (6%), Eritrea (6%) dhe Shqipëria .  Shumica kaluan Detin Mesdhe nga Libia.  Shkalla e përgjithshme e njohjes së aplikantëve për azil ishte 45 përqind në shkallën e parë dhe 18 përqind në apel  edhe pse kishte dallime të mëdha midis shteteve të BE-së, duke filluar nga Hungaria (pranuar 9% e aplikantëve) në Suedi (pranuar 74%). 

 Ikja nga konfliktet ose persekutimi 
Sipas Komisionerit të Lartë të Kombeve të Bashkuara për Refugjatët, shumica e njerëzve që mbërritën në Evropë në 2015 ishin refugjatë që ikën nga lufta dhe persekutimi  në vende si Siria, Afganistani, Iraku dhe Eritrea : 84 për qind e mbërritjeve në Detin Mesdhe në 2015 erdhën. nga dhjetë vendet më të mëdha në botë që prodhojnë refugjatë.  Luftërat që nxisin krizën e emigrantëve janë Lufta Civile Siriane, Lufta në Irak, Lufta në Afganistan, Lufta në Somali dhe Lufta në Darfur . Refugjatët nga Eritrea, një nga shtetet më represive në botë, ikën nga rekrutimi i pacaktuar ushtarak dhe puna e detyruar .  

Më poshtë janë rajonet kryesore të konfliktit që kanë rezultuar në rritjen e azilkërkuesve në rajonin evropian.
+Kërkesat për azil sipas kombësisë në përqindje / vit Record number of over 1.2 million first time asylum seekers registered in 2015. (44/2016) 4.  Rendit Rajoni i origjinës 2015 2016 siriane Azia Perëndimore 29% 28% Të tjera 26% 28% Afganistani Azia Qendrore 14% 15% Iraku Azia Perëndimore 10% 11% shqiptare Evropën Juglindore 0 5% 0 2% Eritrea Afrika Lindore 0 3% 0 3% Irani Azia Perëndimore 0 2% 0 3% Kosova Evropën Juglindore 0 5% - Nigeria Afrika Perendimore 0 2% 0 4% Pakistani Azia Jugore 0 4% 0 4%

 Kosova 
Migrimi nga Kosova ka ndodhur në faza duke filluar nga gjysma e dytë e shekullit të 20-të. Lufta e Kosovës (shkurt 1998 – qershor 1999) krijoi një valë. Më 19 maj 2011, Kosova themeloi Ministrinë e Diasporës. Kosova gjithashtu themeloi Agjencinë Kosovare të Diasporës (AKD) për të mbështetur emigrantët.

Shkalla e papunësisë në Kosovë në vitin 2014 është vlerësuar në 30%, shumica e të papunëve janë të moshës 15-24.  Kjo u reflektua në grupmoshën e emigrantëve, afërsisht 50% e të cilëve ishin të rinj të moshës 15-24 vjeç.  Kalimet e paligjshme kufitare të zbuluara në Bashkimin Evropian nga Kosova ishin 22,069 në 2014 dhe 23,793 në 2015.  Protestat antiqeveritare të vitit 2015 përkoi me një rritje të numrit të emigrantëve. 

 Lufta Civile Siriane 
Lufta Civile Siriane filloi si përgjigje ndaj protestave të Pranverës Arabe të marsit 2011, e cila shpejt u përshkallëzua në një kryengritje civile . Deri në maj 2011, mijëra njerëz ishin larguar nga vendi dhe kampet e para të refugjatëve u hapën në Turqi. Në mars 2012, UNHCR caktoi një Koordinator Rajonal për Refugjatët Sirianë, duke njohur shqetësimet në rritje që rrethojnë krizën. Ndërsa konflikti u shndërrua në një luftë të plotë civile, fuqitë e jashtme, veçanërisht Irani, Turqia, Shtetet e Bashkuara dhe Rusia financuan dhe armatosën anët e ndryshme të konfliktit dhe ndonjëherë ndërhynë drejtpërdrejt.  Deri në mars 2013, numri i përgjithshëm i refugjatëve sirianë arriti në 1,000,000,  shumica dërrmuese e të cilëve ishin të zhvendosur brenda Sirisë ose kishin ikur në Turqi ose Liban ; një numër më i vogël kishin kërkuar strehim në Irak dhe Egjipt . 

 Lufta në Afganistan 
Refugjatët afganë përbëjnë popullsinë e dytë më të madhe të refugjatëve në botë.  Sipas UNHCR-së, janë pothuajse 2.5 milionë refugjatë të regjistruar nga Afganistani. Shumica e këtyre refugjatëve u larguan nga rajoni për shkak të luftës dhe persekutimit. Shumica janë zhvendosur në Pakistan dhe Iran, megjithëse u bë gjithnjë e më e zakonshme migrimi më në perëndim drejt Bashkimit Evropian. Afganistani u përball me mbi 40 vjet konflikt që daton që nga pushtimi sovjetik në vitin 1979 . Që atëherë, kombi u përball me nivele të luhatshme të luftës civile mes trazirave të pafundme. Rritja e numrit të refugjatëve i atribuohet kryesisht pranisë së talebanëve brenda Afganistanit. Tërheqja e tyre në 2001 çoi në kthimin e afro 6 milionë refugjatëve afganë në atdheun e tyre. Megjithatë, pas kryengritjes së talebanëve kundër forcave të udhëhequra nga NATO dhe rënies së Kabulit pasues, afro 2.5 milionë refugjatë u larguan nga Afganistani. 

 Kryengritja e Boko Haram 
Kryengritja e Boko Haram në Nigeri ka rezultuar në vdekjen e 20,000 njerëzve dhe zhvendosur të paktën 2 milionë që nga viti 2009.  Rreth 75,000 nigerianë kërkuan azil në Bashkimin Evropian në 2015 dhe 2016, rreth 3 për qind e totalit. 

 Kulmi i krizës 
Në gjysmën e parë të vitit 2015, rreth 230,000 njerëz hynë në BE. Pikat më të zakonshme të hyrjes ishin Italia dhe Greqia.  Nga atje, të ardhurit ose aplikuan për azil drejtpërdrejt ose tentuan të udhëtonin në vendet e Evropës Veriore dhe Perëndimore, kryesisht duke udhëtuar përmes Ballkanit dhe duke u rihyrë në Bashkimin Eevropian përmes Hungarisë ose Kroacisë .

Hungarisë i kërkohej nga ligji i BE-së që t'i regjistronte ata si azilkërkues dhe u përpoq t'i pengonte ata të udhëtonin në vende të tjera të BE-së. Në të njëjtën kohë, kryeministri hungarez Viktor Orbán filloi të përdorte frikën nga imigracioni si një çështje e fushatës së brendshme politike  "'People in Europe are full of fear' over refugee influx".  dhe deklaroi kundërshtimin e tij të ashpër ndaj pranimit afatgjatë të ndonjë refugjati.  Deri në gusht 2015, Hungaria strehoi rreth 150,000 refugjatë  në kampe të improvizuara.  Shumica kishin pak dëshirë për të qëndruar në Hungari; për shkak të qëndrimit jo mirëpritës të qeverisë, kushteve të mjera në kampe dhe perspektivës së tyre të dobët për t'u lejuar të qëndrojnë. 

Më 21 gusht 2015, Zyra Federale Gjermane për Migracionin dhe Refugjatët ishte e mbingarkuar. Kjo i atribuohej masës së madhe të kërkesave për azil, kompleksitetit të natyrshëm për të përcaktuar nëse aplikantët kishin kërkuar më parë azil në një vend tjetër të BE-së dhe se pothuajse të gjitha kërkesat për azil nga sirianë po pranoheshin gjithsesi. 

Për shkak të mungesës së kapacitetit të tyre për të përpunuar aplikimet , zyra gjermane pezulloi Rregulloren e Dublinit për Sirianët.   Duke e interpretuar këtë që do të thotë se Gjermania do të fillonte të pranonte një numër më të madh refugjatësh, shumë emigrantë u përpoqën të arrinin në Gjermani nga Hungaria dhe Evropa Juglindore.  Ata u pritën me një pritje të ngrohtë nga turmat gjermane. 

 Shtator-Nëntor 2015: kulmi i krizës 
parapamje| Refugjatët në stacionin e trenit Westbahnhof të Vjenës, 5 shtator 2015
Më 1 shtator, qeveria hungareze mbylli trafikun hekurudhor dalës nga stacioni Keleti i Budapestit, të cilin shumë refugjatë po e përdornin për të udhëtuar drejt Austrisë dhe Gjermanisë.  Brenda pak ditësh, një grumbullim masiv njerëzish ishte formuar në stacion. Më 4 shtator, disa mijëra u nisën për të bërë 150 km rrugë drejt Austrisë në këmbë, në atë moment qeveria hungareze u zbut dhe nuk u përpoq më t'i ndalonte. Në një përpjekje për të detyruar qeverinë austriake dhe gjermane, Hungaria lëshoi me qira autobusë për në kufirin austriak si për ata që ecnin ashtu edhe për ata që kishin qëndruar në stacion.  Të pavullnetshme për të përdorur dhunën për t'i mbajtur ata jashtë dhe duke u përballur me një krizë të mundshme humanitare nëse numri i madh do të zbehej në Hungari për një kohë të pacaktuar,   Gjermania dhe Austria së bashku njoftuan më 4 shtator se do të lejonin emigrantët në kufijtë e tyre dhe aplikoni për azil.   Në të gjithë Gjermaninë, turmat u formuan në stacionet e trenit për të duartrokitur dhe për të mirëpritur të ardhurit. 

Në tre muajt në vijim, rreth 550,000 njerëz hynë në Gjermani për të aplikuar për azil, rreth gjysma e totalit për të gjithë vitin.  Megjithëse nën presionin e politikanëve konservatorë, qeveria gjermane refuzoi të vendoste një kufi të sipërm për numrin e kërkesave për azil që do të pranonte, me Angela Merkel që argumentoi se " e drejta themelore për të kërkuar strehim ...nga ferri i luftës nuk njeh kufi. "  Ajo deklaroi në mënyrë të famshme besimin e saj se Gjermania mund të përballonte situatën me " wir schaffen das " (përafërsisht "ne mund ta menaxhojmë këtë"). Kjo frazë u bë shpejt një simbol i politikës së qeverisë së saj për refugjatët. 

 Mbyllja kaotike e kufijve në Evropën Qendrore 
Brenda dhjetë ditëve nga vendimi i Gjermanisë për të pranuar refugjatët në Hungari, fluksi i papritur kishte pushtuar shumë nga qendrat kryesore të përpunimit dhe strehimit të refugjatëve në Gjermani dhe vendi filloi të vendoste kontrolle kufitare  dhe t'i lejonte njerëzit të paraqisnin kërkesat për azil drejtpërdrejt në austriak. kufiri.  Megjithëse Austria pranoi gjithashtu disa azilkërkues, për një kohë vendi u bë efektivisht një qendër shpërndarjeje në Gjermani, duke ngadalësuar dhe rregulluar kalimin e tyre në Gjermani dhe duke siguruar strehim të përkohshëm, ushqim dhe kujdes shëndetësor.  Në disa ditë, Austria pranoi deri në 10,000 emigrantë të vendosur në Gjermani që vinin nga Sllovenia dhe Hungaria. 

Vendosja e kontrolleve kufitare nga Gjermania pati një efekt domino në vendet në juglindje të Gjermanisë, pasi Austria dhe Sllovakia vendosën me sukses kontrollet e tyre kufitare.   Hungaria mbylli tërësisht kufirin e saj me Serbinë me një gardh që kishte qenë në ndërtim prej disa muajsh, duke i detyruar emigrantët të kalonin përmes Kroacisë dhe Sllovenisë.  Kroacia u përpoq t'i detyronte ata të kthehen në Hungari, e cila u përgjigj me forcë ushtarake.  Udhëheqësit kroatë dhe hungarezë fajësuan njëri-tjetrin për situatën dhe u angazhuan në një diskutim të ashpër rreth asaj se çfarë të bënin me dhjetëra mijëra njerëz të bllokuar.  Tre ditë më vonë, Kroacia mbylli gjithashtu kufirin e saj me Serbinë për të mos u shndërruar në një vend tranzit.  Sllovenia i mbajti kufijtë e saj të hapur, megjithëse e kufizoi fluksin e njerëzve, duke rezultuar në përplasje të dhunshme herë pas here me policinë. 

Në tetor, Hungaria mbylli gjithashtu kufirin e saj me Kroacinë, duke e bërë Slloveninë të vetmen rrugë të mbetur për të arritur në Austri dhe Gjermani. Kroacia rihapi kufirin e saj me Serbinë  dhe së bashku me Slloveninë filloi të lejonte emigrantët të kalonin, duke siguruar autobusë dhe strehim të përkohshëm gjatë rrugës.  Sllovenia vendosi një kufi prej 2,500 personash në ditë, i cili fillimisht bllokoi mijëra emigrantë në Kroaci, Serbi dhe Maqedoninë e Veriut .   Në nëntor, Sllovenia filloi ngritjen e gardheve të përkohshme përgjatë kufirit për të drejtuar fluksin e njerëzve në vendkalimet zyrtare kufitare.  Disa vende, si Hungaria,  Sllovenia  dhe Austria,  autorizuan ushtritë e tyre për të siguruar kufijtë e tyre ose për të zmbrapsur emigrantët; disa miratuan legjislacion posaçërisht për t'u dhënë forcave të armatosura më shumë kompetenca. 

Zyrtarët e BE-së përgjithësisht reaguan me ankth për mbylljen e kufijve, duke paralajmëruar se ato minonin besimin reciprok dhe lirinë e lëvizjes mbi të cilën u themelua blloku dhe rrezikonin të ktheheshin në një rregullim të kontrolleve të kushtueshme kufitare dhe mosbesimit të para viteve 1990. Komisioni Evropian i paralajmëroi anëtarët e Bashkimit Evropian kundër hapave që bien ndesh me traktatet e BE-së dhe u kërkoi anëtarëve si Hungaria të gjejnë mënyra të tjera për të përballuar një fluks refugjatësh dhe emigrantësh. 

Me fillimin e dimrit, numri i refugjatëve u zvogëlua, megjithëse ato ishin ende shumë herë më të larta se një vit më parë. Në janar dhe shkurt 2016, mbi 123,000 emigrantë zbarkuan në Greqi, krahasuar me rreth 4,600 në të njëjtën periudhë të 2015. 

 Kushtet e banimit 
Pas inspektimit të një kampi refugjatësh në Traiskirchen, Austri, në gusht 2015, Amnesty International vuri në dukje se banorët po merrnin kujdes të pamjaftueshëm mjekësor dhe pretendoi se Austria "po shkelte të drejtat e njeriut". 

Në fund të nëntorit, qendrave të pritjes finlandeze po mbaronin hapësira, gjë që i detyroi autoritetet të përdorin kontejnerë të rinovuar transporti dhe tenda për të strehuar azilkërkues të rinj.  Zëvendëskryeministri Petteri Orpo njoftoi se do të krijohen qendra speciale riatdhesimi për të strehuar azilkërkuesit të cilëve u është mohuar. Ndërsa theksoi se këto kampe nuk do të ishin burgje, ai përshkroi se banorët do të ishin nën mbikëqyrje të rreptë. 

Shumë migrantë u përpoqën të hynin në Mbretërinë e Bashkuar, duke rezultuar në kampe emigrantësh rreth Calais ku ndodhet një nga hyrjet e Eurotunelit . Në verën e vitit 2015, të paktën nëntë persona vdiqën në përpjekje për të arritur në Britani, duke përfshirë rënien nga trenat, goditjen nga trenat ose mbytjen në një kanal në hyrje të Eurotunelit.  Si përgjigje, një gardh i financuar nga Mbretëria e Bashkuar u ndërtua përgjatë autostradës A-216 në Calais .   Në kampin afër Calais, i njohur si Xhungla, shpërthyen trazirat kur autoritetet filluan prishjen e kampingut të ndërtuar ilegalisht më 29 janar 2015.  Mes protestave, të cilat përfshinin greva urie, mijëra refugjatë që jetonin në kamp u zhvendosën në "kampin e parë të refugjatëve me standarde ndërkombëtare" të Francës në kampin e refugjatëve La Liniere në Grande-Synthe, i cili zëvendësoi kampin e mëparshëm të refugjatëve Basroch . 

Gjermania ka një sistem kuotash për shpërndarjen e azilkërkuesve në të gjitha shtetet gjermane, por në shtator 2015, shtetet federale, përgjegjëse për akomodimin, kritikuan qeverinë në Berlin për mungesën e ndihmës së mjaftueshme për ta.

Në Gjermani, e cila pranoi deri tani numrin më të madh të refugjatëve, qeveria federale i shpërndan refugjatët midis 16 shteteve në proporcion me të ardhurat e tyre tatimore dhe popullsinë;  nga vetë shtetet kërkohet të dalin me zgjidhje strehimi. Në vitin 2015, kjo marrëveshje u vu nën tension pasi shumë shtete u mbaruan nga akomodimi i dedikuar për refugjatët e ardhur.  Shumë u drejtuan për të strehuar përkohësisht refugjatët në tenda ose në ndërtesa boshe të ripërdorura. Fshati i vogël Sumte (popullsi 102), i cili përmbante një depo të madhe të papërdorur, pranoi 750 refugjatë.  Deri në vitin 2020, shumica e të ardhurve ishin zhvendosur në qytetet më të mëdha gjermane për punë ose studim; një numër i vogël janë vendosur përgjithmonë në Sumte.  Në Berlin, autoritetet i strehuan refugjatët në akomodime të përkohshme në vendin e aeroportit të çaktivizuar Tempelhof, më pas zhvilluan një program strehimi me kontejnerë të njohur si Tempohomes, i ndjekur nga Strehimi Modular për Refugjatët (Modulare Unterkünfte für Flüchtlinge); shumë nga Tempohomes dhe MUF janë ende në përdorim që nga viti 2022, dhe disa kanë filluar të strehojnë gjithashtu refugjatë ukrainas . 
parapamje| Emigrantët në kufirin Greqi-Maqedonia e Veriut pranë Gjevgjelisë, 24 gusht 2015

 Vdekja e Alan Kurdit 
Një foto e trupit të një djali sirian 3-vjeçar të quajtur Alan Kurdi (pasi u mbyt më 2 shtator 2015) u bë simbol i vuajtjes së refugjatëve që përpiqeshin të arrinin në Evropë.  Ndryshe nga shumë fotografi të refugjatëve të publikuara shpesh në mediat evropiane, në të cilat "azilkërkuesit tregohen përgjithësisht në grupe njerëzish, shpesh në varka, dhe jo si individë të vetëm", fotografia ishte e një fëmije viktimë të vetme, të identifikueshme dhe shkaktoi një valë dhembshurisë në të gjithë Evropën.  Udhëheqës të shumtë të BE-së iu drejtuan fotos dhe bënë thirrje për veprim të BE-së për të adresuar krizën.   Kurdi dhe familja e tij ishin refugjatë sirianë dhe Alan 3-vjeçar vdiq së bashku me vëllain dhe nënën e tij, vetëm babai i tij i mbijetoi udhëtimit, duke i thënë CNN-it “çdo gjë që ëndërroja është zhdukur. Unë dua t'i varros fëmijët e mi dhe të ulem pranë tyre derisa të vdes."  Trupi i Kurdit është fotografuar nga gazetarja turke Nilüfer Demir. "Angela Merkel's historic error on immigration". 

 Shih edhe 
 Emigrimi 
 Refugjatët
 Demografia e Evropës

 Referime 

Kategoria:Refugjatë
Kategoria:Kriza evropiane e refugjatëve
Kategoria:Kriza të migrantëve