Kultura e Finlandës

Kultura e Finlandës kombinon trashëgiminë indigjene, siç përfaqësohet për shembull nga gjuhët kombëtare të vendit, finlandisht (gjuhë uralike) dhe suedisht (gjuhë gjermanike), dhe sauna, me aspekte të përbashkëta kulturore nordike dhe evropiane. Për shkak të historisë dhe vendndodhjes së saj gjeografike, Finlanda është ndikuar nga zonat fqinje, nga popujt e ndryshëm finik dhe baltik, si dhe nga ish-fuqitë dominuese të Suedisë dhe Rusisë. Kultura finlandeze është ndërtuar mbi realitetet mjedisore relativisht asketike, mjetet e jetesës tradicionale dhe trashëgiminë e egalitarianizmit (p.sh. e drejta e çdo njeriu, e drejta e votës universale) dhe ideali tradicionalisht i përhapur i vetë-mjaftueshmërisë (p.sh. stilet e jetesës kryesisht rurale dhe vilat moderne verore).

Ka dallime kulturore midis rajoneve të ndryshme të Finlandës, veçanërisht dallime të vogla në dialekt. Pakicat, disa prej të cilave kanë një status të njohur nga shteti, si samët, finlandezët suedisht-folëse, karelianët, romët, hebrenjtë dhe tatarët, ruajnë identitetin e tyre kulturor brenda Finlandës. Shumë finlandez janë të lidhur emocionalisht me fshatin dhe natyrën, pasi urbanizimi në shkallë të gjerë është një fenomen relativisht i fundit.

Pasqyrë historike
parapamje|majtas|Arti shkëmbor prehistorik i pikturuar me okër të kuq të drerit, figurave njerëzore dhe varkave në Astuvansalmi, Finlandë, nga rreth. 3800–2200 pes

Shtresa e akullit skandinave mbuloi pjesën më të madhe të Evropës veriore. Pas recesionit të saj rreth vitit 8000 p.e.s., njerëzit filluan të mbërrinin në atë që është Finlanda e sotme, me një shumicë me sa duket udhëtonte nga jugu dhe lindja. Gjetjet e fundit arkeologjike tregojnë gjithashtu praninë e kulturës Komsa veriperëndimore të Finlandës veriore të vjetër sa zbulimet më të hershme në bregdetin norvegjez.PEOPLE, MATERIAL CULTURE AND ENVIRONMENT IN THE NORTH Proceedings of the 22nd Nordic Archaeological Conference, University of Oulu, 18–23 August 2004 Edited by Vesa-Pekka Herva GUMMERUS KIRJAPAINO  

Ajo që është sot Finlanda i përkiste kulturës Kunda verilindore deri rreth vitit 5000 pes dhe kulturës së qeramikës së krehrit nga rreth 4200–2000 pes. Kultura Kiukainen u shfaq në bregun jugperëndimor të Finlandës rreth vitit 1200 pes.

Nga viti 1100 deri në vitin 1200, kurora e Suedisë filloi të përfshijë Finlandën. Sidoqoftë, Novgorod gjithashtu u përpoq të fitonte kontrollin. Disa luftëra ndodhën midis viteve 1400 dhe 1700 ku Finlanda luftoi kundër Suedisë, Novgorodit, Dukatit të Madh të Moskës dhe Rusisë perandorake. Në vitin 1721, u nënshkrua Traktati i Paqes Nystad, duke i dhënë fund dominimit suedez në rajonin e Balltikut. Në vitin 1809, Finlanda u aneksua nga Rusia. Nga viti 1809 deri në 1917, Finlanda ishte një Dukat i Madh me carin rus si monark kushtetues. Në Finlandën juglindore, rajoni i Karelias, ku ndodhën shumica e konflikteve ruso-suedeze, u ndikua nga të dyja kulturat, ndërsa mbeti periferik për të dy epiqendrat e pushtetit. Vargjet në epikën kombëtare të Finlandës, Kalevala, e kanë origjinën kryesisht nga Karelia dhe Ingria.

Shekulli i 19-të solli një ndjenjë të romantizmit dhe nacionalizmit kombëtar në të gjithë Evropën. Nacionalizmi finlandez gjithashtu u rrit, duke formuar identitetin kulturor dhe duke e bërë kontrollin e tokës një përparësi. Shprehja e identitetit finlandez nga docenti i universitetit, A. I. Arwidsson (1791–1858), u bë një kredo e cituar shpesh e Fennoman: "Suedezë nuk jemi, rusë nuk duam të bëhemi, le të jemi, pra, finlandezë." Nacionalizmi u rrit dhe rezultoi në një shpallje të pavarësisë nga Rusia më 6 dhjetor 1917, Dita e Pavarësisë Finlandeze. Veçanërisht, nacionalistët nuk i konsideronin suedisht-folësit anëtarë të një kombi tjetër (suedez); në fakt, shumë fenomanë vinin nga familje që flisnin suedisht.

Feja

Përpara kristianizimit të Finlandës në shekullin e 11-të, paganizmi finlandez ishte feja kryesore. Magjia e këngës dhe adhurimi i ariut ishin shenja dalluese të fesë së lashtë. Ekziston një ringjallje bashkëkohore e sistemit të besimit, e quajtur suomenusko.

Krishterimi hyri në kulturën finlandeze në shekullin e 12-të.Finnish  Ashtu si në vitin 2016, 72.8% e finlandezëve i përkasin Kishës Ungjillore Luterane dhe 1.1% i përkasin Kishës Ortodokse Finlandeze.

Festat
parapamje|Një shtëpizë verore (mökki) në një ishull liqeni
Festat finlandeze janë të ngjashme me kalendarin e krishterë perëndimor dhe traditat protestante. Festat dhe traditat janë një përzierje e pranisë së krishterë mijëravjeçare dhe gjurmëve të traditave të vjetra pagane finlandeze.

I dukshëm ndër to është Juhannus, Midsummer finlandeze. Shumica e finlandezëve tërhiqen në vilat verore (mökki) në cilindo nga liqenet e shumtë të Finlandës. Në varësi të rajonit, një zjarr i madh në mesnatë feston solstikun e verës dhe në Åland, vërehet tradita me prejardhje suedeze e vallëzimit rreth shtyllës së madhe. Traditat e Midsummer përfshijnë gjithashtu versione të ndryshme të çiftëzimit të magjisë dhe folklorit në festime. Midsummer është gjithashtu Dita e Flamurit në Finlandë.
parapamje|majtas|Zjarr i madh gjatë Midsummer (kokko) në Mäntsälä
Krishtlindja finlandeze, Joulu, ndjek traditat e pemëve të Krishtlindjeve dhe kalendarët e Kreshmës. Pushimet fillojnë më 23 dhjetor. Dhënia e dhuratave bëhet në prag të Krishtlindjes me një vizitë nga Joulupukki (Ati i Krishtlindjeve, Babadimri). Ushqimet tradicionale zakonisht hahen vetëm në Krishtlindje, të ndjekura nga sauna. Dita e Krishtlindjes është e rezervuar për një "ditë të qetë" dhe festat mbarojnë pas datës 26, Dita e Shën Stefanit (tapaninpäivä).

Pashkët është një kombinim i zakoneve të krishtera dhe pagane. Ose të Dielën e Palmave ose të Shtunën e Shenjtë, fëmijët vishen si shtriga (noita) dhe shkojnë derë më derë, duke dhuruar degë shelgu të zbukuruara me narcise në këmbim të ëmbëlsirave. Kjo është e ngjashme me festimin e Halloween në disa vende (të tilla si Mbretëria e Bashkuar dhe Shtetet e Bashkuara). Djegia e zjarreve të Pashkëve është një zakon pagan që synon të mbajë larg shtrigat.
parapamje|Studentët në Esplanadi të Helsinkit të veshur me kapele në Vappu
Vappu, ose Dita e Majit është një festë kombëtare, një ngjarje për finlandezët që të mirëpresin në mënyrë të prerë pranverën pas disa muajsh pak dritë dite. Mund të krahasohet me Mardi Gras me parada dhe festa. Tradicionalisht, ngjarja fillon në prag të Vappu-së nga studentët e dikurshëm dhe aktualë që vendosin kapelet e tyre studentore (kapelë diplomimi).

Dita e Pavarësisë Finlandeze është 6 dhjetori dhe një festë kombëtare.

Festat publike

Të gjitha festat zyrtare në Finlandë përcaktohen me akte të Parlamentit. Festat zyrtare mund të ndahen në festa të krishtera dhe laike. Festat kryesore të krishtera janë Krishtlindjet, Epifania, Pashkët, Dita e Ngjitjes, Rrëshajët dhe Dita e Gjithë Shenjtorëve. Festat laike janë Dita e Vitit të Ri, Dita e Majit, Dita e Mesit të Verës dhe Dita e Pavarësisë. Krishtlindja është festa më e festuar: zakonisht të paktën 24 deri në 26 dhjetor janë pushime.

Sauna

parapamje|majtas|Një saunë e tymit në Enonkoski, Savonia Jugore
Sauna është një lloj banjosh me avull të thatë që praktikohet gjerësisht në Finlandë. Fjala është me prejardhje proto-finlandeze (që gjendet në gjuhët finlandeze dhe sàmi) që daton 7000 vjet më parë. Qëllimi i saunës është të lahet dhe nxehtësia (qoftë e thatë ose me avull) hap poret në lëkurë dhe pastron plotësisht trupin. Degët e kedrit ose thuprës mund të preken përgjatë trupit për të stimuluar qarkullimin e gjakut. Sauna qetëson dhimbjet dhe dhimbjet e muskujve. Finlandezët shpesh përdorin dhe kanë përdorur saunën për t'u rikuperuar nga puna e vështirë fizike. Kultura e saunës dikton të folurit e përmbajtur dhe kohë për të menduar për të qetësuar mendjen. Sauna nuk duhet nxituar pasi është thelbësore për jetën shpirtërore. Struktura e saunës filloi si një ndërtesë e vogël trungje e varrosur pjesërisht në tokë. Një "sauna tymi" është përdorur për të kuruar mishin në vitet para-industriale, si dhe për t'u larë ose një mjedis steril për lindjen e fëmijëve, por kjo traditë ka rënë në favor të një shpikjeje moderne, sauna e ngrohur vazhdimisht, e cila është më e nxehtë dhe më e pastër. dhe më shpejt për t'u ngrohur. Në saunat finlandeze, temperatura vendoset në rreth 60–100 °C (nganjëherë deri në 120 °C) dhe sasi të vogla uji të hedhura mbi shkëmbinjtë sipër sobës lëshojnë avull, i cili prodhon një ndjesi nxehtësie. Disa finlandezë preferojnë "saunën e thatë" duke përdorur shumë pak avull nëse ka. Sauna tradicionale përfshin procesin e djersitjes dhe ftohjes disa herë. Një pjesë e procesit të ftohjes është një not në liqen përpara se të ktheheni në saunë për një djersë shtesë.

Banjat me avull kanë qenë pjesë e traditës evropiane edhe gjetkë, por sauna ka mbijetuar më së miri në Finlandë, përveç Suedisë, shteteve baltike, Rusisë, Norvegjisë dhe pjesëve të Shteteve të Bashkuara dhe Kanadasë. Për më tepër, pothuajse të gjitha shtëpitë finlandeze kanë ose saunën e tyre ose në shtëpitë e apartamenteve shumëkatëshe, një sauna me qira. Saunat publike më parë ishin të zakonshme, por tradita ka rënë kur saunat janë ndërtuar pothuajse kudo (shtëpi private, sallat komunale të notit, hotelet, selitë e korporatave, palestrat, etj.).

Letërsia

[[Skeda:Kalevala1.jpg|parapamje|190px|Kalevala. Epika kombëtare finlandeze nga Elias Lönnrot. Botimi i parë, 1835.]]
Megjithëse gjuha e shkruar finlandeze mund të thuhet se ekziston që kur Mikael Agricola përktheu Testamentin e Ri në finlandisht në shekullin e 16-të si rezultat i reformimit protestant, pak vepra të shquara letrare u shkruan deri në shekullin e 19-të, i cili pa fillimin e një Lëvizjeje Romantike kombëtare finlandeze. Kjo e shtyu Elias Lönnrot të mblidhte poezi popullore finlandeze dhe kareliane dhe t'i rregullonte dhe botonte si Kalevala'', epika kombëtare finlandeze. Epoka pa një rritje të poetëve dhe romancierëve që shkruanin në finlandisht, veçanërisht Aleksis Kivi dhe Eino Leino. Juhani Aho u nominua për Çmimin Nobel për Letërsi dymbëdhjetë herë.

Pasi Finlanda u bë e pavarur, pati një rritje të shkrimtarëve modernistë, më i famshmi Mika Waltari. Frans Eemil Sillanpää u nderua me Çmimin Nobel për Letërsi në vitin 1939, deri tani i vetmi autor finlandez fitues i çmimit Nobel. Lufta e Dytë Botërore nxiti një kthim në më shumë interesa kombëtare në krahasim me një linjë mendimi më ndërkombëtare, të karakterizuar nga Väinö Linna. Letërsia në Finlandën moderne është në një gjendje të shëndetshme, me tregime detektive që gëzojnë një bum të veçantë popullariteti. Ilkka Remes, një autore finlandeze e trilerëve, është shumë e njohur. Juha Vuorinen ka marrë çmimin Kultapokkari ('Golden Paperback') për librat e tij humoristik, dhe gjithsej ka shitur mbi dy milionë libra në Finlandë.

Shënime

Referime