Italia e Re

Italia e Re (italisht: La Giovine Italia, ) ishte një lëvizje politike italiane e themeluar në vitin 1831 nga Giuseppe Mazzini. Pas disa muajsh largim nga Italia, në qershor 1831, Mazzini i shkroi një letër mbretit Charles Albert të Sardenjës, në të cilën i kërkonte të bashkonte Italinë dhe të drejtonte kombin. Një muaj më vonë, i bindur se kërkesat e tij nuk arritën te mbreti, ai themeloi lëvizjen në Marsejë. Më pas do të përhapej në vende të tjera anembanë Evropës. Qëllimi i lëvizjes ishte të krijonte një republikë të bashkuar italiane përmes promovimit të një kryengritjeje të përgjithshme në shtetet reaksionare italiane dhe në tokat e pushtuara nga Perandoria Austriake. Besimi i Mazzini ishte se një kryengritje popullore do të krijonte një Itali të bashkuar. Slogani që përcaktoi qëllimin e lëvizjes ishte "Bashkimi, Forca dhe Liria". Shprehja mund të gjendej në flamurin italian trengjyrësh, i cili përfaqësonte unitetin e vendit.

Pasqyrë
Giovine Italia u themelua në Francë, në korrik 1831 kur Mazzini ishte në mërgim. Anëtarët e saj morën pseudonime të marra nga figura të mesjetës italiane. Çdo anëtar i vëllazërisë duhej të recitonte një Betim, ku do të zotoheshin për ta bërë Italinë një komb të bashkuar, të lirë, të pavarur, republikan, ku çdo njeri do të konsiderohej i barabartë. Lëvizja mblodhi rreth 60,000 anëtarë rreth vitit 1833. Në të njëjtin vit, shumë nga anëtarët që po komplotonin një revoltë në Savoy dhe Piedmont u arrestuan dhe u ekzekutuan nga policia e Sardenjës. Në Austri, të kesh lidhje me lëvizjen shihej si tradhti. Krimi dënohej me vdekje.

Pas një revolte tjetër të dështuar Maziniane në Piedmont dhe Savoy të shkurtit 1834, lëvizja u zhduk për ca kohë, duke u rishfaqur më 1838 në Angli. Kryengritjet e mëtejshme në Siçili, Abruzzi, Toskanë, Lombardi-Venecia, Romagna (1841 dhe 1845), Bolonja (1843) dështuan. Gjithashtu jetëshkurtër ishte Republika Romake e viteve 1848–49, e cila u shtyp nga një ushtri franceze e thirrur për të ndihmuar nga Papa Piu IX. Papa fillimisht u përshëndet nga Mazzini si paladini më i mundshëm i një bashkimi liberal të Italisë, por ai u shndërrua në udhëheqësin e reaksionarëve.

Lëvizje të ngjashme u ngritën nëpër Evropë nga vetë Mazzini. La Giovine Italia u lidh me lëvizjen Giovine Europa (e krijuar në vitin 1835), një shoqatë e orientuar ndërkombëtarisht, së bashku me lëvizje të ngjashme si Junges Deutschland, Młoda Polska, Turqit e Rinj dhe Giovine Svizzera. Ai gjithashtu frymëzoi Mlada Bosna'', lëvizjen revolucionare serbe të fillimit të shekullit të 20-të në Bosnjën dhe Hercegovinën e pushtuar.

Lëvizja e Mazzini u dëbua në thelb pas një revolte të fundit të dështuar kundër Austrisë në Milano më 1853, duke shtypur shpresat e një Italie demokratike në favor të monarkisë piemonteze. Ajo arriti bashkimin kombëtar në 1860 nën udhëheqjen e Kontit Cavour.

Anëtari më i famshëm i Italisë së Re ishte Giuseppe Garibaldi (1807–1882). Ai iu bashkua lëvizjes rreth vitit 1833, pasi u takua me Mazzini përmes reformave sociale dhe politike në Gjenevë. Për më tepër, ai ishte pjesë e një revolte të dështuar të udhëhequr nga Mazzini në Piemonte. Si pasojë, ai u dënua me vdekje. Pasi mësoi fatin e tij, Garibaldi iku në Marsejë.

Më vonë, lëvizje të ngjashme nacionaliste për të rinjtë u shfaqën në kolonitë e Evropës në vende të ndryshme aziatike dhe afrikane nga mesi i shekullit të 19-të deri në periudhën e dekolonizimit në fund të shekullit të 20-të.Fabrizio De Donno and Neelam Srivastava. "Colonial and Postcolonial Italy". Interventions: International Journal of Postcolonial Studies (2006) 8#3: 371–379.

Shiko gjithashtu
Bashkimi i Italisë
Vincenzo Gioberti
Giuseppe Garibaldi
Attilio and Emilio Bandiera
Carlo Pisacane
Francesco Bentivegna
Raffaello Carboni

Referime

Lexim më tutje


Kategoria:Partitë nacionaliste të zhdukura në Itali
Kategoria:Bashkimi italian
Kategoria:Shoqëritë e fshehta në Itali
Kategoria:Partitë politike të shpërbëra më 1853