Beteja e Epidamnit

Beteja e Epidamnit e njohur edhe si Çështja e Epidamnit ose Çështja Epidamniane (436 - 433 p.e.s.) përmendet nga historiani i lashtë grek Thucydides si një nga shkaqet kryesore të menjëhershme të Luftës së Peloponezit .  Konflikti filloi si një grusht shteti i vogël nga një fraksion demokratik i qytet-shtetit të Epidamnusit (më vonë Dyrrachium romak, tani Durrësi i sotëm), por përfundimisht u përshkallëzua në një konflikt të madh midis qyteteve të Athinës dhe Korkyrës (Korfuzi modern ) nga njëra anë dhe qyteti i Korintit nga ana tjetër. Beteja kulmore e Sybotas më pas çoi në Çështjen Potidaean dhe Dekretin Megarian, të dy gjithashtu kontribues kryesorë në shpërthimin përfundimtar të armiqësive midis Athinës dhe Spartës, duke filluar Luftën e Peloponezit.

 Sfondi 
Epidamni ishte një qytet-shtet i vendosur në bregdetin e sotëm shqiptar përballë detit Adriatik në veri të ngushticës së Otrantos . Qyteti u themelua nga kolonistët nga qyteti i afërt i Corcyra.  Ashtu si shumë qytet-shtete të tjera greke, Epidamnos vuajti nga fraksionizmi i brendshëm midis oligarkëve dhe demokratëve . Sipas Tukididit, afërsia e saj me fiset barbare aty pranë çoi në luftëra, njëra prej të cilave përfundimisht dobësoi koalicionin oligarkik në pushtet, duke çuar në një grusht shteti që instaloi një regjim demokratik. Oligarkët dezertuan te fiset sulmuese ilire, të cilët nga ana e tyre vazhduan të plaçkisnin dhe plaçkisnin fshatrat e Epidamnit, ndërsa veçanërisht, kolonia e tyre nënë Corcyra refuzoi të ndërhynte.  Kjo bëri që demokratët dhe oligarkët epidamnias t'u drejtoheshin qyteteve të tjera për ndihmë.

 Përshkallëzimi 
Të rrethuar dhe të dëshpëruar, në vitin 435 pes, demokratët epidamnianë iu drejtuan kolonisë mëmë të Korintit në Korinth për ndihmë. Pavarësisht se fillimisht ishte një koloni e Korintit, Korkyra nuk u perceptua në mënyrë të favorshme nga qyteti i tyre amë. Duke cituar Tukididin, "[Korintasit] i urrenin korcyraeans për përbuzjen e tyre ndaj atdheut amë. Në vend që të takohej me nderimet e zakonshme që i jepen qytetit mëmë nga çdo koloni tjetër në asambletë publike, si përparësia në sakrifica, Korinthi e gjeti veten të trajtuar me përbuzje nga një fuqi që për nga pasuria mund të krahasohej me çdo komunitet edhe më të pasur. në Hellas."  Duke parë një mundësi për të minuar prestigjin e një prej kolonive të tyre rebele, Korinthi u premtoi ndihmë, trupa dhe madje edhe kolonistë për demokratët epidamnianë.  Në këtë pikë, korcyraeans nuk ishin të gatshëm të rrinin duarkryq ndërkohë që një nga rivalët e tyre kryesorë përzihej në punët e kolonisë së tyre, dhe ata gjithashtu u bashkuan në përleshje. Ata kërkuan që demokratët Epidamnian t'i linin pushtetin oligarkëve dhe të dëbonin korintasit. 

Korinti ishte një anëtar i Lidhjes më të madhe të Peloponezit të udhëhequr nga Spartanët, një nga dy rrjetet kryesore të aleancës pas Luftërave Greko-Persiane, tjetri ishte Lidhja Deliane e Athinës. Megjithëse Sparta hezitoi të ndërhynte në konflikt, korintasit arritën të siguronin mbështetjen materiale të anëtarëve të tjerë të Lidhjes si Megara dhe Theba .  Të frikësuar, udhëheqja korcyraeane u përpoq të pajtohej me Korintin nëpërmjet ndërmjetësimit spartan, peloponez ose delfi, por u penguan nga kokëfortësia korintike për këtë çështje.  Kur Korkyra kërcënoi se do të kërkonte ndihmë athinase, spartanët ushtronin presion mbi aleatët e tyre korintas që të pajtoheshin.  Megjithatë, Korintasve mund të ofronin vetëm kushtet e ashpra të tërheqjes totale të Korkyreas për të marrë në konsideratë një marrëveshje. Kur korcyraeans, duke kërkuar ende një zgjidhje paqësore, sugjeruan një armëpushim të ndërsjellë, Korintasit shpallën luftë dhe përgatitën një pushtim të Epidamnusit.  Kjo flotë pushtimi u kap nga një forcë superiore korcyraean dhe u mund në Betejën e Leucime, e cila më pas çoi në dorëzimin e demokratëve.

Të pashqetësuar dhe hakmarrës, korintasit kaluan dy vjet duke ndërtuar forcat e tyre detare në përgatitje për një tjetër përballje vendimtare.  Dëshmitë arkeologjike dëshmojnë për një zbavitje të madhe të prerjes së monedhave, ndërsa korintasit mblodhën burimet e tyre monetare.  Shpejtësia me të cilën Korinti e ktheu një poshtërim të plotë në një mundësi për të ndërtuar flotën e tretë më të madhe në Greqi, ka bërë që historiani Ronald Legon ta quajë atë një nga "zhvillimet më të rëndësishme ushtarake të shekullit të pestë" në analizën e tij të Bilanci i fuqisë detare para luftës.  Siç vë në dukje edhe Legon në të njëjtin dokument, Korinthi u shkëput gjeografikisht nga burimet e drurit si rezultat i humbjes, duke e bërë rikuperimin e tyre edhe më mbresëlënës. Ai arrin në përfundimin se duke pasur parasysh situatën gjeografike në atë kohë, korintasit mund të kishin ndërtuar flotën e tyre të re vetëm me mbështetjen e heshtur të fuqisë tregtare athinase, e cila i vuri në pikëpyetje pretendimet korkyreane se ishin në gjendje të thërrisnin athinasit, diçka që Donald Kagan vëren gjithashtu në analiza e tij.  Të frikësuar, korcyraeans më në fund e përmbushën premtimin e tyre dhe kërkuan ndihmë nga athinasit, ndërsa korintasit dërguan emisarë për t'i ndaluar ata. 

 Athinasit bashkohen 
Athinasit ishin në konflikt nëse do të bënin ose jo një aleancë me emisarët e ardhur të Korkyreas. Kagan përmbledh faktorët me të cilët përballen athinasit në Luftën e tij të Peloponezit . Nga njëra anë, një aleancë me Korkyrën garantonte praktikisht dominimin detar të Athinës, pasi do të bashkonte dy flotat më të mëdha në botën greke.  Tukididi citon emisarët korkyreanë të kenë thënë: "Mos harroni se ka vetëm tre fuqi të konsiderueshme detare në Hellas—Athina, Korkyra dhe Korinti—dhe se nëse lejoni që dy nga këto të tre të bëhen një, dhe Korinti të na sigurojë vetë, do t'ju duhet të mbani detin kundër flotës së bashkuar të Korkyrës dhe Peloponezit. Por, nëse na pranoni neve, do të keni anijet tona për të ju përforcuar në luftë."  Përveç kësaj, korintasit ishin qartësisht agresorët në konflikt, dhe megjithëse një aleancë e tillë dukej se shkelte frymën e Paqës tridhjetëvjeçare midis Spartës dhe Athinës pas Luftës së Parë të Peloponezit, ajo nuk u ndalua në mënyrë eksplicite  pasi Korkyra nuk i përkiste asnjërit nga blloku i pushtetit. në një konflikt më të madh me Korintin apo edhe me Lidhjen e Peloponezit. 

Përgjigja e Athinës ishte e paprecedentë në historinë e diplomacisë greke. Të udhëhequr nga burrështetasi i famshëm Perikliu, athinasit, në vend të një simmakie të plotë, ose aleancës mbrojtëse-sulmuese, do të krijonin vetëm një epimakinë mbrojtëse, duke rënë dakord të ndihmonin Korkyrën vetëm kur ajo sulmohej në mënyrë agresive nga Korinti së pari.  Vendimi ishte një kompromis midis atyre që e shihnin luftën me Lidhjen e Peloponezit si të pashmangshme dhe atyre që kërkuan të pengonin luftën me çdo mjet. Sipas Jetëve Paralele të Plutarkut, Perikliu "i këshilloi njerëzit që t'u dërgonin ndihmë korcyrianëve, të cilët u sulmuan nga korintasit, dhe të siguronin për vete një ishull me burime të mëdha detare, meqenëse Peloponezianët tashmë ishin në armiqësi të vërteta". kundër tyre”.  Fryma e kompromisit u demonstrua kur Athina vendosi të dërgonte vetëm një flotë të ulët prej vetëm dhjetë triremash në ndihmë të korcyraeans, me qëllim që të pengonte në vend se të provokonte korintasit duke demonstruar gatishmërinë e Athinës për të qëndruar pranë aleatit të tyre të sapogjetur. Për më tepër, kjo flotë ishte nën urdhra të rreptë për të mos u bashkuar me asnjë betejë, përveç nëse korintasit synonin të pushtonin territoret ose aleatët e Korkyresë. 

 Beteja e Sybota 

Athinasit shpresonin para së gjithash që t'i pengonin korintasit nga veprimet dhe të qetësonin krizën me praninë e tyre. Nëse kjo dështonte, ata të paktën shpresonin të qëndronin jashtë çdo angazhimi të mëvonshëm dhe të lejonin flotën e frikshme korkyreane, fuqia e së cilës tashmë ishte demonstruar mirë në Leucimme, të mundte përsëri Korintasit.  Korintasit filluan një pushtim të vetë Korkyrës,  duke takuar forcat armike pranë ishujve Sybota në grykën e kanalit të Korfuzit .  Këtë herë, korintasit, të përforcuar nga aleatët e Peloponezit, ishin numerikisht superiorë ndaj armiqve të tyre dhe arritën të shpartallonin forcat korkyreane në angazhimin fillestar, gjë që i shtyu athinasit të bashkoheshin me luftën ndërsa aleatët përgatiteshin të mbronin vetë Korkyrën.  Megjithatë, korintasit keqinterpretuan një flotë të vogël prej 20 përforcimesh athinase si një flotë masive dhe u tërhoqën, duke humbur iniciativën.  Kjo betejë, një ngërç e pakënaqshme për të dyja palët, mbahet mend në histori si Beteja e Sybota-s.

 Pasojat 
Armiqësitë midis aleancave athinase dhe korintike nuk mbaruan në Sybota. Ndjenja e pasigurisë pas disfatës së pjesshme e bëri Athinën të çmontonte paraprakisht muret rreth degës së saj Potidaea, duke filluar të ashtuquajturën Çështje Potidaean.  Rebelimi dhe beteja që rezultoi panë shkelje të drejtpërdrejta të Paqes Tridhjetëvjeçare nga të dyja palët. Kombinuar me tensionet e rritura të shkaktuara nga dekreti ndëshkues Megarian, për të cilin dokumenti i mëparshëm nga Legon pretendon se u shkaktua pjesërisht nga ndërtimi detar i Korintit përpara Sybota-s,  spartanët përfundimisht iu bashkuan vetë luftës, duke filluar zyrtarisht Luftën e Peloponezit.

 Historiciteti i konfliktit 
Ashtu si pjesa më e madhe e Luftës së Peloponezit, historianët e kësaj periudhe mbështeten në veprën monumentale të Tukididit, Historia e Luftës së Peloponezit, kapitulli i dytë i së cilës i kushtohet vetëm konflikteve në lidhje me Epidamnusin dhe Potidea. Ndërsa Tukididi është i detajuar në analizën e tij, ai nuk është një transmetues i përsosur. Një analizë e çështjes Epidamniane në veçanti nga Mabel Lang vuri në dukje momente të shumta në rrëfim ku Tukididi përfshin informacione në dukje të palidhura ose nuk shtjellon arsyet në dukje kryesore pas ngjarjeve të mëdha, ndonjëherë, duket, për të krijuar një narrative post fakto mbi agresionin korintik. dhe lidhje me konfliktin më të madh athino-spartan.  Ekzistojnë gjithashtu prova të pakundërshtueshme që ngjarje si Beteja e Leucimme ndodhën në një farë mase. Për shembull, një studim arkeologjik i prerjes së monedhave nga numizmatisti Jonathan Kagan vërtetoi dhe shtoi detaje në tregimin e Tukididit për mbështetjen e Athinës dhe Korkyresë për Epidamnusin. 

Datat janë gjithashtu një vështirësi në studimin e periudhës pasi kalendari Julian nuk ishte në përdorim në kohën e Tukididit. Studimi i Harry Mortimer Hubbell i vitit 1929 i ngjarjeve midis Leucimme dhe shpalljes së luftës të Spartës paraqet kronologjinë e përdorur në këtë artikull.  Ndërsa ka vështirësi në përcaktimin e rendit dhe marrëdhënies midis Betejës së Pontidaea dhe Dekretit Megarian, kronologjia e Çështjes Epidamnus është më e vërtetuar. 

 Trashëgimia 
Dramaturgu romak Plautus zgjodhi Epidamnusin si mjedis për dramën e tij Menaechmi, e cila më vonë u përshtat në Komedinë e Gabimeve të Uilliam Shekspirit . Megjithëse Shekspiri e ndryshoi mjedisin në Efes, ai la referenca për vendndodhjen origjinale gjatë gjithë shfaqjes, dhe një studiues ka shkuar aq larg sa të argumentojë zgjedhjen për të lënë përmendje të një ishulli ku keqkuptimet dhe bllofet çuan në një luftë shkatërruese nuk ishte gabim. pjesa e Shekspirit. 

 Shih edhe 
 Iliria
 Mbretëria e Ilirisë
 Lista e vendbanimeve ilire

 Literatura 











 Referime 

Kategoria:Beteja ku përfshihen ilirët
Kategoria:Beteja që përfshijnë Korinthin e lashtë
Kategoria:Lufta e Peloponezit