Seid ibn Zejd

Seid ibn Zejd, (arabisht: سعيد ابن زيد; rreth 593-671), i njohur gjithashtu nga kunja e tij Abūʾl-A'war, ishte një shok i profetit islam Muhamed.

 Konvertimi në Islam 
Seidi u bë mysliman jo më vonë se viti 614.Muhammad ibn Ishaq. Sirat Rasul Alalh. Translated by Guillaume, A. (1955). The Life of Muhammad. Oxford: Oxford University Press.Muhammad ibn Saad. Kitab al-Tabaqat al-Kabir vol. 3. Translated by Bewley, A. (2013). The Companions of Badr. London: Ta-Ha Publishers.Hughes, T. P. (1885/1999). "Sa'id ibn Zaid" in Dictionary of Islam, p. 555. New Delhi.

Gruaja e tij Fatimja ishte gjithashtu një konvertuar e hershme. Në fillim ata e mbajtën të fshehtë besimin e tyre, sepse vëllai i Fatimes, Omeri, ishte një persekutues i shquar i myslimanëve. Khabbab ibn al-Aratt shpesh vizitonte shtëpinë e tyre dhe ia lexonte Kuranin Fatimes.

Një ditë Omeri hyri në shtëpinë e tyre ndërsa Khabbab po lexonte dhe kërkoi të dinte se çfarë ishte "balderdash". Kur ata mohuan se ishte lexuar ndonjë gjë, Umeri e kapi Seidin dhe e rrëzoi në dysheme. Fatimeja u ngrit në këmbë për të mbrojtur burrin e saj dhe Omeri e goditi aq fort sa i doli gjak. Çifti pranoi se ishin myslimanë. Me shikimin e gjakut, Omeri u pendua për atë që kishte bërë dhe kërkoi të shihte se çfarë kishin lexuar. Ishte Ta-Ha, që më vonë u bë sureja e njëzetë e Kuranit. I impresionuar nga bukuria e fjalëve, Omeri vendosi të bëhej mysliman.

 Emigrimi në Medine 
Sa'idi iu bashkua emigrimit të përgjithshëm në Medine në vitin 622 dhe në fillim banoi në shtëpinë e Rifa'a ibn Abdul-Mundhir. Ai u bë vëlla në Islam i Rafi ibn Malikut nga fisi Zurejk; por një traditë alternative e emërton vëllain e tij në Islam si Talhah ibn Ubejdullah.

Seidi dhe Talha e humbën Betejën e Bedrit, sepse Muhamedi i dërgoi ata përpara si spiun për të raportuar mbi lëvizjet e karvanit të Ebu Sufjanit. Kur dëgjuan se e kishin humbur karvanin, u kthyen në Medine, vetëm për të parë se Muhamedi dhe ushtria e tij tashmë kishin arritur në Bedr. Ata u nisën për në Bedër dhe takuan ushtrinë fitimtare që po kthehej në Turban. Megjithatë, Muhamedi u dha atyre një pjesë të Maal e Ganimat (plaçkë lufte) sikur të kishin qenë të pranishëm.

Seidi mori pjesë në të gjitha betejat e tjera në të cilat Muhamedi personalisht luftoi. Ai shërbeu si sekretar i Muhamedit dhe regjistroi vargjet e Kuranit.

 Gjatë kohës së kalifëve 
Në kohën e Muavijes I (s. 661–680) ai ishte guvernator i Kufes.

 Vdekja 
Ai vdiq në vitin 671 të erës sonë (51 hixhri) gjatë sundimit të Muavijes I në el-Akik. Trupi i tij u transportua përsëri në Medine dhe u varros atje nga Saad ibn Ebi Vakkas dhe Abdullah ibn Omer.

Seidi tha se Muhamedi njëherë ua garantoi Xhenetin dhjetë burrave që ishin atëherë të pranishëm dhe i emëroi nëntë prej tyre. Pastaj ai la të kuptohet se njeriu i dhjetë kishte qenë ai vetë. Kjo histori e të dhjetëve të cilët u përgëzuan me Xhenet u vërtetua nga një tjetër prej të Dhjetëve, Abd el-Rahman ibn Avf.Tirmidhi 46:3747.

 Referime 

Kategoria:Lindje 593
Kategoria:Vdekje 671
Kategoria:Sahabë
Kategoria:Banu Adi