Neoguelfizmi

Neoguelfizmi ishte një lëvizje politike italiane e shekullit të 19-të, e filluar nga Vincenzo Gioberti, e cila donte të bashkonte Italinë në një mbretëri të vetme me Papën si mbret. Pavarësisht mbështetjes së vogël popullore, lëvizja ngriti interesat e intelektualëve, gazetarëve dhe politikanëve reformistë katolikë. Ato ishin gjithashtu të lidhura me ontologjinë, një lëvizje filozofike, dhe me teologjinë me prirje racionaliste.

Filozofia dhe platforma
Duke qenë se partitë moderne politike nuk ishin të pranishme në Itali në shekullin e 19-të, neo-Guelphs ishin vetëm qarqe intelektualësh, aristokratësh, gazetarësh dhe biznesmenësh me prirje katolike dhe unitare. Lëvizja nuk ishte shumë nacionaliste, duke preferuar një konfederatë midis disa shteteve italiane të udhëhequra nga Papa. Në çështjet sociale, Neoguelfët priren të mbështesin si politikat reformiste ashtu edhe ato të ligjit dhe rendit.

Shumë neoguelfistë menduan se Giovanni Mastai-Ferretti (i zgjedhur Papa Piu IX më 1846) do të nxiste kauzën e tyre, por ai e hodhi poshtë lëvizjen e tyre. Ky refuzim ishte dëshpërues për liberalët katolikë kudo, dhe e majta anti-klerikale e pa atë si provë se papati ishte në thelb reaksionar - i gatshëm të sakrifikonte vetë autonominë e tij dhe një shtet italian thjesht për të mbrojtur interesat e ngushta të përkohshme, siç janë interesat fisnike në shtetet papale. Papët në përgjithësi vinin nga kjo fisnikëri, për të mos thënë asgjë për curia dhe hierarkinë e Vatikanit në përgjithësi.

Në Piedmont-Sardenjë, lëvizja fitoi mjaft ndikime për të instaluar dy Neo-Guelphs në qeveri: Cesare Balbo, nga marsi deri në korrik 1848, dhe vetë Gioberti, nga dhjetori 1848 deri në shkurt 1849. Megjithatë, disfata përfundimtare në Luftën e Parë të Pavarësisë nga Austria shkaktoi rënien e Neoguelfizmit, i parë si tepër i moderuar dhe "papist", në favor të grupit parlamentar të krahut të djathtë, që synonte një përzierje lufte dhe diplomacie për të bashkuar Italinë nën Shtëpinë e Savojës.

Pas Luftës Franko-Austriake të vitit 1859, e cila i dha Piedmont-Sardenisë kontrollin mbi Italinë e Veriut (përveç Venetos), neo-Guelfizmi u konsiderua i vjetëruar dhe i paarritshëm. Në 1860, republikani Giuseppe Garibaldi udhëhoqi ekspeditën e tij në Italinë Jugore, e cila përfundimisht çoi në bashkimin italian nën Piedmont-Sardenjë, megjithatë, duke e lënë Papatin si shtetin e vet individual. Kjo lehtësoi frikën nga vendet katolike romake si Franca, të cilët besonin se një Itali e bashkuar mund të "korruptojë" Papatin.

Përkrahësit
 Kryeministri i Sardenjës Vincenzo Gioberti
 Kryeministri i Sardenjës Cesare Balbo (shkurtimisht)
 Kryeministri Papal Pellegrino Rossi
 Ministri i Punëve të Jashtme Papale Terenzio Mamiani della Rovere
 Shkrimtari Alessandro Manzoni
 Imzot Antonio Rosmini-Serbati
 Markezi Gino Capponi
 Fizikanti Carlo Matteucci
 Historiani Luigi Tosti

Bibliografia







Referime

Kategoria:Ideologji politike
Kategoria:Bashkimi italian