Krimi shtetëror

Krimet shtetërore janë krime të kryera në emër ose me marrëveshjen e qeverive. Hetimi dhe ndjekja penale e krimeve të tilla vështirësohet nga një sërë rrethanash.

 Kriminalistika 
Në kriminologji, krimi shtetëror është aktivitet ose dështim në veprime që shkelin ligjin penal të shtetit ose të drejtën ndërkombëtare publike. Për këto qëllime, Ross (2000b) përcakton një "shtet" si zyrtarët e zgjedhur dhe të emëruar, burokracia dhe institucionet, organet dhe organizatat që përbëjnë aparatin e qeverisë. Fillimisht, shteti ishte agjencia e parandalimit, duke përdorur kërcënimin e ndëshkimit si një mjet utilitar për të formësuar sjelljen e qytetarëve të tij. Më pas, ajo u bë ndërmjetësi, duke interpretuar dëshirat e shoqërisë për zgjidhjen e konflikteve. Më pas teoricienët identifikuan shtetin si "viktimë" në krimet pa viktima. Tani, teoricienët po shqyrtojnë rolin e shtetit si një nga autorët e mundshëm të krimit (Ross, 2000b) qoftë drejtpërdrejt apo në kontekstin e krimit shtetëror-korporativ.

Green & Ward (2004) miratojnë tezën e Max Weber-it për një “shtet” sovran si pretendim për një monopol mbi përdorimin legjitim të forcës. Kështu, kriteret për të përcaktuar nëse një shtet është "devijant" do të mbështeten në normat dhe standardet ndërkombëtare të sjelljes për arritjen e qëllimeve të zakonshme operative të shtetit. Një nga ato standarde do të jetë nëse shteti respekton të drejtat e njeriut në ushtrimin e kompetencave të tij. Por, një nga vështirësitë definitive është se vetë shtetet përcaktojnë se çfarë është kriminale brenda territoreve të tyre, dhe si fuqi sovrane, ato nuk janë përgjegjëse para bashkësisë ndërkombëtare nëse nuk i nënshtrohen juridiksionit ndërkombëtar në përgjithësi, ose juridiksionit penal në veçanti.

 E drejta penale e brendshme 
Kështu është edhe në shtetin e së drejtës. Një nga çështjet kyçe është shkalla në të cilën mund të kontrollohet, nëse fare, krimi shtetëror. Shpesh krimet shtetërore zbulohen nga një agjenci lajmesh investigative që rezultojnë në skandale, por, edhe midis shteteve demokratike të botës së parë, është e vështirë të ruhet një kontroll i vërtetë i pavarur mbi mekanizmat e zbatimit të krimit dhe pak zyrtarë të lartë të shtetit mbahen personalisht përgjegjës.

Kur qytetarët e vendeve të botës së dytë dhe të tretë, të cilat mund të jenë të një natyre më autoritare, kërkojnë të mbajnë përgjegjësi udhëheqësit e tyre, problemet bëhen më të mprehta. Opinioni publik, vëmendja e medias dhe protestat publike, qofshin të dhunshme apo jo të dhunshme, të gjitha mund të kriminalizohen si krime politike dhe të shtypen, ndërkohë që komentet kritike ndërkombëtare kanë pak vlerë reale.

Në diktaturat dhe shtetet që nuk plotësojnë kërkesat e shtetit ligjor, ka mundësi shumë më të mëdha për krimin shtetëror, pasi nuk ekzistojnë mekanizmat mbrojtës të shtetit ligjor. Prandaj, zakonisht ekziston vetëm mundësia e ndjekjes penale të këtyre krimeve kur ka pasur një ndryshim regjimi. Një problem i madh këtu është se krimet e qeverisë në diktatura zakonisht nuk kriminalizohen nga ligji penal kombëtar në fuqi në atë kohë (dhe i vendosur nga vetë diktatura): për këtë arsye, shpesh referohet për nxjerrjen jashtë ligjit të disa krimeve të rënda si gjenocidi ose krimet kundër njerëzimit sipas ligjit ndërkombëtar.

 E drejta penale ndërkombëtare 
Si krime ndërkombëtare, një shtet mund të përfshihet në terror dhe terrorizëm shtetëror, torturë, krime lufte dhe gjenocid. Si në nivel ndërkombëtar ashtu edhe në nivel kombëtar, mund të ketë korrupsion, krim shtetëror-korporativ dhe krim të organizuar.

Brenda kufijve të tij territorialë, disa krime janë ose rezultat i situatave ku shteti nuk është aktori i drejtpërdrejtë kriminal, p.sh. që lindin nga fatkeqësitë natyrore ose nëpërmjet agjencisë së organeve si policia. Më shpesh, shteti përfshihet drejtpërdrejt në fshehtësi dhe mbulime të tepruara, dezinformata dhe mospërgjegjësi (përfshirë evazionin fiskal nga zyrtarët) të cilat shpesh pasqyrojnë interesa të klasës së lartë dhe jo pluraliste dhe shkelin të drejtat e njeriut (Ross, 2000a).

 Efekt indirekt nga jashtë 
Barak (1991) shqyrton historinë e kohëve të fundit përmes Reaganizmit dhe Thatcherizmit që çoi në një rënie në ofrimin e shërbimeve sociale dhe një rritje të funksioneve të sigurisë publike: nga ana tjetër, kjo mund të kishte rritur mundësinë për padrejtësi dhe krime shtetërore që përfshijnë shtypjen e funksioneve demokratike. brenda shtetit. Siç vërejnë Johns dhe Johnson (1994), "shqetësimi i elitave të politikës së SHBA-së nuk është, pra, me vendosjen ose mbrojtjen e demokracisë; është me vendosjen e kapitalizmit në mbarë botën dhe me kontrollin e papenguar të burimeve dhe tregjeve". (p7) "Panama është një shembull veçanërisht i mirë se si strategjia e rikthimit përfshin përmbysjen ose përmbysjen jo vetëm të qeverive që janë socialiste ose të majta, por edhe qeverive të vendeve që kërkojnë pavarësi të plotë nga ndikimi ekonomik, politik ose ushtarak i Shteteve të Bashkuara. Shtetet" (fq 9/10) Por, për sa i përket llogaridhënies, ata argumentojnë se mbulimi i pushtimit tregoi "se sa e nënshtruar ishte media e korporatës ndaj elitës politike në Shtetet e Bashkuara" (fq63) Prandaj, edhe në vendet demokratike , mund të jetë e vështirë për t'i mbajtur liderët politikë përgjegjës, qoftë politikisht apo ligjërisht, sepse qasja në informacione të besueshme faktike mund të jetë e kufizuar.

Brenda kontekstit të krimit të korporatave shtetërore, Green dhe Ward (2004) shqyrtojnë se si skemat e ripagimit të borxhit në vendet në zhvillim vendosin një barrë të tillë financiare mbi shtetet saqë ato shpesh bashkëpunojnë me korporatat që ofrojnë perspektiva të rritjes së kapitalit. Një marrëveshje e tillë shpesh përfshin zbutjen e rregulloreve mjedisore dhe të tjera. Detyrimi për shërbimin e borxhit mund të përkeqësojë gjithashtu paqëndrueshmërinë politike në vendet ku legjitimiteti i pushtetit shtetëror vihet në pikëpyetje. Një paqëndrueshmëri e tillë politike i shtyn shtetet të adoptojnë modele klienteliste ose patrimonialiste të qeverisjes, duke nxitur krimin e organizuar, korrupsionin dhe autoritarizmin. Në disa vende të botës së tretë, kjo atmosferë politike ka nxitur represionin dhe përdorimin e torturës. Përjashtimisht, ka ndodhur gjenocidi.

 Bibliografi 

 Barak, G. (ed.). (1991). Crimes by the capitalist state: An introduction to state criminality. Albany: State University of New York Press.
 Chambliss, W. (1989). "State-organized crime". Criminology, 27, 183-208
 Cohen, S. (2002). "Human Rights and Crimes of the State: The Culture of Denial" in Criminological Perspectives, 2nd Edition. (E. McLaughlin, J. Muncie and G. Hughes eds.). London: Sage.
 Doig, A. (1996). "From Lynskey to Nolan: The Corruption of British Politics and Public Service", Journal of Law and Society, Vol.23, No.1, pp36-56.
 Green, Penny & Ward, Tony. (2004) State Crime: Governments, Violence and Corruption. London: Pluto Press.
 Johns, Christina Jacqueline & Johnson, P. Ward (1994). State Crime, The Media, And The Invasion of Panama. Westport, Connecticut: Praeger.
 Kramer, R. C. (1994). "State violence and violent crime". Peace Review, 6(2), pp171-175
 Ross, Jeffrey Ian (ed.). (2000a). Controlling State Crime, 2nd edition, New Brunswick, NJ: Transaction Publishers.
 Ross, Jeffrey Ian (ed.). (2000b). Varieties of State Crime and Its Control. Monsey, NJ: Criminal Justice Press.
 Transparency International. Global Corruption Report. 2003  

 Shiko edhe 

 Referimet 

Kategoria:Krime
Kategoria:Shteti