Mbretëria e Anglisë

Mbretëria e Anglisë ishte një shtet sovran në ishullin e Britanisë së Madhe rreth vitit 927, kur doli nga mbretëri të ndryshme anglo-saksone, deri më 1 maj 1707, kur u bashkua me Skocinë për të formuar Mbretërinë e Britanisë së Madhe, e cila më vonë do të bëhej Mbretëria e Bashkuar. Mbretëria e Anglisë ishte ndër shtetet më të fuqishme në Evropë gjatë periudhave mesjetare dhe të hershme moderne.

Në vitin 927, mbretër të ndryshëm anglo-saksone u betuan për besnikërinë e tyre ndaj Æthelstanit të Wessex (r. 924–939), duke bashkuar pjesën më të madhe të Anglisë moderne nën një mbret të vetëm. Në vitin 1016, mbretëria u bë pjesë e Perandorisë së Detit të Veriut të Cnut të Madh, një bashkim personal midis Anglisë, Danimarkës dhe Norvegjisë. Pushtimi norman i Anglisë në 1066 çoi në transferimin e kryeqytetit anglez dhe rezidencës kryesore mbretërore nga ajo anglo-saksone në Winchester në Westminster, dhe qyteti i Londrës u vendos shpejt si qendra tregtare më e madhe dhe kryesore e Anglisë.

Historitë e mbretërisë së Anglisë nga pushtimi norman i vitit 1066 dallojnë në mënyrë konvencionale periudhat e emërtuara sipas dinastive të njëpasnjëshme sunduese: Norman (1066–1154), Plantagenet (1154–1485), Tudor (1485–1603) dhe Stuart (1603–1707, ndërprerë nga 1603–1707, Interregnum i 1649-1660). Dinastikisht, të gjithë monarkët anglezë pas vitit 1066 pretendojnë përfundimisht prejardhjen nga normanët; dallimi i Plantagjenetëve është thjesht konvencional, duke filluar me Henrin II (r. 1154–1189) pasi që nga ajo kohë, mbretërit anzhevin u bënë "më shumë anglezë në natyrë"; shtëpitë e Lancasterit dhe Jorkut janë të dyja degët e kadetëve të Plantagenetit, dinastia Tudor pretendonte prejardhjen nga Edward III nëpërmjet John Beaufort dhe James VI dhe I i Shtëpisë së Stuart pretendoi prejardhjen nga Henry VII nëpërmjet Margaret Tudor.

Pas pushtimit të Anglisë, normanët gradualisht u përpoqën të zgjeronin pushtimet e tyre si në pjesën e mbetur të Ishujve Britanikë ashtu edhe në toka të tjera në kontinent, veçanërisht në Francën e sotme. Me kalimin e kohës, kjo do të evoluonte në një politikë të gjatë ekspansionizmi të ndjekur me ndërprerje me nivele në rritje të vazhdueshme të agresionit nga dinastitë e njëpasnjëshme, tashmë të quajtura "angleze". Duke filluar nga shekulli i 12-të, normanët filluan të bënin inkursione serioze në Irlandë. Përfundimi i pushtimit të Uellsit nga Eduardi I në 1284 e vuri Uellsin nën kontrollin e kurorës angleze, megjithëse përpjekjet e Eduardit për të nënshtruar plotësisht Irlandën patën sukses shumë të kufizuar ndërsa suksesi fillestar i pushtimit të tij të Skocisë u zhbë nga disfata ushtarake angleze nën djali i tij, Eduardi II. Eduardi III (r. 1327–1377) e transformoi Mbretërinë e Anglisë në një nga fuqitë ushtarake më të frikshme në Evropë; Mbretërimi i tij pa gjithashtu zhvillime jetike në legjislacion dhe qeverisje - në veçanti evolucionin e parlamentit anglez. Nga vitet 1340, mbretërit e Anglisë pretenduan gjithashtu për kurorën e Francës, por pas Luftës Njëqindvjeçare, anglezët humbën të gjithë tokën e tyre në kontinent, përveç Calais. Shpërthimi i mëvonshëm i Luftërave të Trëndafilave në 1455 do të siguronte që anglezët të mos ishin më kurrë në një pozicion për të ndjekur seriozisht pretendimet e tyre franceze.

Pas trazirave të Luftërave të Trëndafilave, dinastia Tudor sundoi gjatë Rilindjes Angleze dhe përsëri zgjeroi pushtetin monarkik anglez përtej Anglisë, në veçanti duke arritur bashkimin e plotë të Anglisë dhe Principatës së Uellsit në 1542. Tudorët gjithashtu siguruan kontrollin anglez të Irlandës, megjithëse do të vazhdonte të sundohej si një mbretëri më vete në bashkim personal me Anglinë për shekuj. Henri VIII shkaktoi Reformacionin Anglez duke prishur bashkësinë midis Kishës së Anglisë dhe Kishës Katolike Romake, megjithëse aspektet doktrinore të Reformimit që themeluan Kishën Angleze si protestante të njohur nuk do të ndiqeshin me zell deri në mbretërimin e shkurtër të djalit të tij të vogël. Eduardi VI. Pas një rikthimi në katolicizëm nën mbretërimin po aq të shkurtër të vajzës së madhe të Henrit, Marisë I, gjysmëmotra e Marisë, Elizabeth I (r. 1558–1603) rivendosi protestantizmin nën kushtet e Vendbanimit Fetar Elizabetian, ndërkohë duke vendosur Anglinë si një fuqi të madhe. dhe duke hedhur themelet e Perandorisë Britanike duke pretenduar zotërimet në Botën e Re. Ndërsa Henri ndoqi gjithashtu një politikë të jashtme agresive në veri të kufirit në një përpjekje për të nënshtruar Skocinë, Elizabeth miratoi një pozicion shumë më pajtues veçanërisht në dritën e zhvillimeve të tilla si vetë Reformimi i Skocisë dhe siguria eventuale se monarku skocez do të pasonte Elizabetën.

Që nga ardhja e James VI dhe I në 1603, dinastia Stuart sundoi Anglinë dhe Irlandën në bashkim personal me Skocinë. Nën sundimin e Stuartëve, mbretëria u zhyt në luftë civile, e cila kulmoi me ekzekutimin e Charles I në 1649. Monarkia u kthye në 1660, por Lufta Civile kishte krijuar precedentin që një monark anglez nuk mund të qeverisë pa pëlqimin e Parlamentit. Ky koncept u krijua ligjërisht si pjesë e Revolucionit të Lavdishëm të 1688. Që nga kjo kohë Mbretëria e Anglisë, si dhe shtetet pasardhëse të saj, Mbretëria e Britanisë së Madhe dhe Mbretëria e Bashkuar, kanë funksionuar në fuqi si një monarki kushtetuese. Më 1 maj 1707, sipas kushteve të Akteve të Bashkimit 1707, mbretëritë e Anglisë dhe Skocisë u bashkuan për të formuar Mbretërinë e lartpërmendur të Britanisë së Madhe.

 Shiko edhe 
 Lufta njëqindvjeçare

 Referime 

Kategoria:Shtete të shuara në Ishujt Britanike
Angli
Angi