Emrat e shqiptarëve dhe Shqipërisë

Shqiptarët dhe vendi i tyre Shqipëria janë identifikuar nga shumë etnonime. Endonimi amtarë është Shqiptar . Emri "Albanians" latinisht : Albanenses/Arbanenses ) u përdor në dokumentet mesjetare greke dhe latine që hynë gradualisht në gjuhët evropiane nga të cilat dolën emra të tjerë të ngjashëm derivatesh. . "Their traditional designation, based on a root *alban- and its rhotacized variants *arban-, *albar-, and *arbar-, appears from the eleventh century onwards in Byzantine chronicles (Albanoi, Arbanitai, Arbanites), and from the fourteenth century onwards in Latin and other Western documents (Albanenses, Arbanenses)." Gjuhëtarët besojnë se pjesa Alb në fjalën rrënjë e ka origjinën nga një term indo-evropian për një lloj topografie malore, që do të thotë "kodër, mal", gjithashtu i pranishëm në Alpe . . "Linguists believe that the ‘Alb-’ element comes from the Indo-European word for a type of mountainous terrain, from which the word ‘Alps’ is also derived." Nëpërmjet fjalës rrënjësore alban dhe ekuivalentëve të saj rotacizuar arban, albar dhe arbar, termi në shqip u përkthye si arbëreshë ( Gheg Albanian   ) për popullin dhe Arbërinë ( Gheg Albanian:   ) për vendin.  . "The Albanians of today call themselves shqiptarë, their country Shqipëri, and their language shqipe. These terms came into use between the end of the 17th and beginning of the 18th centuries. Foreigners call them albanesi (Italian), Albaner (German), Albanians (English), Alvanos (Greek), and Arbanasi (old Serbian), the country Albania, Albanie, Albanien, Alvania, and Albanija, and the language Albanese, Albanisch, Albanian, Alvaniki, and Arbanashki respectively. All these words are derived from the name Albanoi of an Illyrian tribe and their center Albanopolis, noted by the astronomer of Alexandria, Ptolemy, in the 2nd century AD. Alban could he a plural of alb- arb-, denoting the inhabitants of the plains (ÇABEJ 1976). The name passed over the boundaries of the Illyrian tribe in central Albania, and was generalised for all the Albanians. They called themselves arbënesh, arbëresh, the country Arbëni, Arbëri, and the language arbëneshe, arbëreshe. In the foreign languages, the Middle Ages denominations of these names survived, but for the Albanians they were substituted by shqiptarë, Shqipëri and shqipe. The primary root is the adverb shqip, meaning "clearly, intelligibly". There is a very close semantic parallel to this in the German noun Deutsche, "the Germans" and "the German language" (Lloshi 1984) Shqip spread out from the north to the south, and Shqipni/Shqipëri is probably a collective noun, following the common pattern of Arbëni, Arbëri. The change happened after the Ottoman conquest because of the conflict in the whole line of the political, social, economic, religious, and cultural spheres with a totally alien world of the Oriental type. A new and more generalised ethnic and linguistic consciousness of all these people responded to this."

Gjuha bashkëkohore shqipe përdor një etnonim tjetër, ku shqiptarët e sotëm i referohen vetes si Shqiptarë dhe vendit të tyre si Shqipëria .  Për këtë etnonim janë propozuar dy etimologji: njëra, emri e ka prejardhjen nga fjala shqipe për shqiponjë (shqiponjë). . "Prior to the emergence of the modern self-ethnonym Shqiptarë in the mid-16th century (for the first time it was recorded in 1555 by the Catholic Gheg, Gjon Buzuku, in his missal), North Albanians (Ghegs) referred to themselves as Arbën, and South Albanians (Tosks) Arbër. Hence, the self-ethnonym Arbëreshë of the present-day Italo-Albanians (numbering about 100,000) in southern Italy and Sicily, whose ancestors, in the wake of the Ottoman wars, emigrated from their homeland in the 14th century. These self-ethnonyms perhaps influenced the Byzantine Greek Arvanites for ‘Albanians,’ which was followed by similar ones in Bulgarian and Serbian (Arbanasi), Ottoman (Arnaut), Romanian (Arbănas), and Aromanian (Arbineş). It is clear that scholars and Albanians themselves agree that they do not agree on any single etymology of the ethnonym ‘Albanian.’ A similar predicament is faced by the self-ethnonym Shqiptarë. The most popular scholarly explanation is that it was formed by analogy to ‘Slavs’ (*Slovene), believed to be derived from slovo (‘word’), and by extension, from *sluti (‘to speak clearly.’) The last explanation semantically contrasts with Slavic Niemiec (‘mute,’‘stammering,’‘babbling’), and Greek ‘barbarian’ (from barbaros ‘those who stammer, babble’). Hence, Shqiptarë could be derived from Albanian shqipoi (from Latin excipere) for ‘to speak clearly, to understand.’ The Albanian public favors the belief that their self-ethnonym stems from shqipe (‘eagle’) found on the Albanian national flag." Shqiponja ishte një simbol heraldik i zakonshëm për shumë dinastitë shqiptare në mesjetën e vonë dhe u bë një simbol i shqiptarëve në përgjithësi, për shembull flamuri i Skënderbeut, simboli i familjes së të cilit ishte shqiponja e zezë dykrenare, siç shfaqet në Flamuri shqiptar . Elsie 2010, "Flag, Albanian", p. 140: "The eagle was a common heraldic symbol for many Albanian dynasties in the Late Middle Ages and came to be a symbol of the Albanians in general. It is also said to have been the flag of Skanderbeg...As a symbol of modern Albania, the flag began to be seen during the years of the national awakening and was in common use during the uprisings of 1909-1912. It was this flag that Ismail Qemal bey Vlora raised in Vlora on 28 November 1912 in proclaiming Albanian independence."     Tjetra brenda studimit e lidh atë me foljen 'shqiptoj' ( shqiptoj ), që rrjedh nga latinishtja excipere . Në këtë rast, endonimi i shqipes, si shumë të tjerë, fillimisht do të ishte një term që do të thoshte "ata që flasin [në mënyrë të kuptueshme, të njëjtën gjuhë]".  Vërtetuar që nga shekulli i 14-të e tutje, emri i vendit Shqipëria dhe demonimi etnik Shqiptarë zëvendësuan gradualisht Arbëria dhe Arbëreshë në mesin e folësve të shqipes nga fundi i shekullit të 17-të dhe fillimi i shekullit të 18-të.   Ajo epokë solli ndryshime fetare dhe të tjera sociopolitike.  Si një përgjigje e tillë e re dhe e përgjithësuar nga shqiptarët e bazuar në ndërgjegjen etnike dhe gjuhësore ndaj kësaj bote të re dhe të ndryshme osmane që u shfaq rreth tyre ishte një ndryshim në etnonim. 

 Arbënesh/Arbëresh (Arbërorë) 
Arbën, Arbëneshë, Arbënuer, Arbrorë (siç përkthehen në dialektet veriore gegë ) dhe arbër, arbëreshë, arbëror (siç përkthehen në dialektet e toskërishtes jugore) janë termat e vjetër vendas që tregojnë shqiptarët e lashtë dhe mesjetar të përdorur nga shqiptarët.  . "The ethnic name shqiptar has always been discussed together with the ethnic complex: (tosk) arbëresh, arbëror, arbër — (gheg) arbënesh, arbënu(e)r, arbën; i.e. [arbën/r(—)]. p.536. Among the neighbouring peoples and elsewhere the denomination of the Albanians is based upon the root arb/alb, cp. Greek ’Αλβανός, ’Αρβανός "Albanian", ‘Αρβανίτης "Arbëresh of Greece", Serbian Albanac, Arbanas, Bulg., Mac. албанец, Arom. arbinés (Papahagi 1963 135), Turk. arnaut, Ital. albanese, German Albaner etc. This basis is in use among the Arbëreshs of Italy and Greece as well; cp. arvanit, more rarely arbëror by the arbëreshs of Greece, as against arbëresh, arbëresh, bri(e)sh (beside gjegj — Altimari 1994 (1992) 53 s.). (Italy) (Kr. ?) árbanas, (Mandr.) allbanc, (Ukr.) allbanc(er) (Musliu — Dauti 1996) etj. For the various forms and uses of this or that variant see, inter alia, also Çabej SE II 6lss.; Demiraj 1999 175 ss. etj. "Ethnic Groups of Europe: An Encyclopedia" Jeffrey E. Cole - 2011, Page 15 Gjuha shqipe quhej arbërisht ( Gheg Albanian   ).  "Everyday Arberesh" Martin Di Maggio Ndërsa vendi quhej Arbëni, shquar : Arbënia dhe Arbëri, shquar: Arbëria nga shqiptarët.  Këta terma si endonim dhe si toponime amtare për vendin bazohen në të njëjtën rrënjë të përbashkët alban dhe ekuivalentët e saj të rotacizuar arban, albar dhe arbar . . "Their traditional designation, based on a root *alban- and its rhotacized variants *arban-, *albar-, and *arbar-, appears from the eleventh century onwards in Byzantine chronicles (Albanoi, Arbanitai, Arbanites), and from the fourteenth century onwards in Latin and other Western documents (Albanenses, Arbanenses)." Etnonimi kombëtar shqiptar rrjedh nga Albanoi, . . . një fis ilir i përmendur nga Ptolemeu me qendër qytetin e Albanopolis,  . "Albanian is an Indo-European language, but like modern Greek and Armenian, it does not have any other closely related living language. Within the Indo-European family, it forms a group of its own. In Albanian, the language is called shqip. Albania is called Shqipëri, and the Albanians call themselves shqiptarë. Until the fifteenth century the language was known as Arbërisht or Arbnisht, which is still the name used for the language in Italy and Greece. The Greeks refer to all the varieties of Albanian spoken in Greece as Arvanitika. In the second century AD, Ptolemy, the Alexandrian mathematician, astronomer and geographer, used the name Albanoi to refer to an Illyrian tribe that used to live in what is now central Albania. During the Middle Ages the population of that area was referred to as Arbanori or Albanon. It is clear that the words Arbëresh, Arvanitika, and even Albanian and Albania are all related to the older name of the language." që ndodhet në Shqipërinë e sotme qendrore, pranë qytetit. të Krujës . Malcolm 1998, p. 29. "Nor is there any mystery about the origin of this name. In the second century Ptolemy referred to a tribe called the 'Albanoi', and located their town, 'Albanopolis', somewhere to the east of Durres." Ramadan Marmullaku - 1975, Albania and the Albanians - Page 5 Pjesa Alb në fjalën rrënjësore për të gjitha këto terma besohet nga gjuhëtarët se është një fjalë indo-evropiane për një lloj topografie malore, që do të thotë "kodër, mal", e pranishme edhe në Alpe . . "Linguists believe that the ‘Alb-’ element comes from the Indo-European word for a type of mountainous terrain, from which the word ‘Alps’ is also derived." Lab, gjithashtu Labe, Labi ; Nëngrupi i shqipes dhe krahina gjeografike/etnografike e Labërisë, e përcaktuar: Labëria në Shqipëri janë edhe endonime të formuara nga rrënja Alb .  Këto rrjedhin nga grupi i rrokjeve alb që i nënshtrohet metatezës brenda sllavishtes në lab dhe rihuazohen në atë formë në shqipe. . "Die besondere ethnische Stellung der Labëri tritt auch in den Benennungen lab 'Labe', Labëri, Arbëri hervor, die von der Wurzel *alb-/*arb- gebildet sind und die alte Selbstbenennung der Albaner enthalten. Der Bewohner von Labëri wird auch jetzt lab, best. labi genannt, eig. ‘der Albaner’. Der Wandel *alb- > lab zeigt die für das Slawische typische metatheseerscheinung. [The particular ethnic position of Labëri emerges also in the names lab, 'Labe', Labëri, Arbëri that from the root *alb-/*arb- formed and included the old self-designation of the Albanians. The residents of Labëri is also now lab, spec. labi called proper 'the Albanians'. The change *alb>lab shows the typical metathesis for the Slavic.]"

Termat që rrjedhin nga të gjitha ato endonime si ekzonime shfaqen në burimet bizantine që nga shekulli i njëmbëdhjetë dhe përkthehen si Albanoi, Arbanitai dhe Arbanites dhe në latinisht dhe dokumente të tjera perëndimore si Albanenses dhe Arbanenses . . "Their traditional designation, based on a root *alban- and its rhotacized variants *arban-, *albar-, and *arbar-, appears from the eleventh century onwards in Byzantine chronicles (Albanoi, Arbanitai, Arbanites), and from the fourteenth century onwards in Latin and other Western documents (Albanenses, Arbanenses)." Malcolm, Noel. "Kosovo, a short history". London: Macmillan, 1998, p.29 "The name used in all these references is, allowing for linguistic variations, the same: 'Albanenses' or 'Arbanenses' in Latin, 'Albanoi' or 'Arbanitai' in Byzantine Greek. (The last of these, with an internal switching of consonants, gave rise to the Turkish form 'Arnavud', from which 'Arnaut' was later derived.)" Shkrimtarët e parë bizantinë që përmendin shqiptarët në kuptimin etnik janë Michael Attaliates (në librin Histori ) dhe Anna Comnena (në librin Alexiad ), duke iu referuar atyre si Albanoi dhe Arbanitai, në shekullin e 11-të. Michaelis Attaliotae: Historia, Bonn 1853, p. 8, 18, 297 Comnena, Anna. The Alexiad, Book IV, 7-8, Bonn 1836, p. 215‑221 and p. 293-294. Në përdorimin e mëvonshëm bizantin, termat "Arbanitai" dhe "Albanoi" me një sërë variantesh përdoreshin në mënyrë të ndërsjellë, ndërsa ndonjëherë të njëjtat grupe quheshin edhe me emrin klasicizues ilirë. Mazaris 1975, pp. 76–79. N. Gregoras (ed. Bonn) V, 6; XI, 6. . Referenca e parë për gjuhën shqipe daton në vitin 1285. 
djathtas|parapamje|280x280px| Vallje tradicionale arbëreshe .
Vendi në burimet bizantine njihej si Arbanon (Άρβανον) dhe në burimet latine si Arbanum .   Në burimet mesjetare serbe, etnonimi për vendin që rrjedh nga termi latin pasi i është nënshtruar metatezës gjuhësore përkthehej si Rabna (Рабна) dhe Raban (Рабан), ndërsa mbiemri ishte Rabanski (Rabanski). . "Die Albaner hatten im Verlauf des Mittelalters keinen eigenen Staat, doch besaßen sie ein kompaktes, mit einem Ethnonym versehenes Mutterland (Arbanon, Arbanum, Raban, Regnum Albaniae, Albania). [The Albanians had during the Middle Ages no state of their own, but they had a compact area, that provided with an ethnonym for the motherland (Arbanon, Arbanum, Raban, Regnum Albaniae, Albania).]" . "у наведеном цитату привлачи пажњу чињеница, да је Стефан Немања запосео ,,од Рабна оба Пилота’’. Назив ,,Рабна’’ или ,,Рабан’’, као што је већ у исторнографији истакнуто, изведен је метатезом од именнце ,,Арбаном’’ или ,,Арбанум’’, за које знају грчки и латински извори ис XI и XII века. [in the above quotation draws attention to the fact that Stefan Nemanja possessed ,,Rabna of both Pulats’’. The name ,,Rabna’’ or ,,Raban’’, as has already been pointed out in histriography, is derived from the metathesis of the term ,,Arbanom’’ or ,, Arbanum’’, which is known from Greek and Latin sources during the eleventh and twelfth century.] . "За време стварања српске државе Стефаном, сином Немањам, око 1215 год, област Arbanum (спр. Рабан), у којој је био и овај арбанашки Београд [During the creation of the Serbian state Stefan, son of Nemanja, around 1215, the area Arbanum (Sr. Raban), in which this Albanian Berat was]"; p.744. "Наши облици Рабан и рабански постали су без сумње од лат. Arbanum на исти начин као што је Rab постало од лат. Arba… [Our forms Raban and rabanski come without doubt from the Latin. Arbanum in the same manner as Rab came from the Lat. Arba...]" Nga këto etnonime, emrat e shqiptarëve janë nxjerrë edhe në gjuhë të tjera që kanë qenë ose janë ende në përdorim.    Në anglisht shqiptarët ; Italian Albanesi ; gjerman Albaner ; greqisht arvanitas, Alvanitis (Αλβανίτης) shumës: Alvanites (Αλβανίτες), Alvanos (Αλβανός) plural: Alvanoi (Αλβανοί); Arnaut turk, Arnavut ; Gjuhët sllave të jugut: Arbanasi (Arbanasi), Albanci (Albanci) e kështu me radhë. . "Among Greeks, the term "Alvanitis"—or "Arvanitis"—means a Christian of Albanian ancestry, one who speaks both Greek and Albanian, but possesses Greek "consciousness." Numerous "Arvanites" live in Greece today, although the ability to speak both languages is shrinking as the differences (due to technology and information access and vastly different economic bases) between Greece and Albania increase. The Greek communities of Elefsis, Marousi, Koropi, Keratea, and Markopoulo (all in the Attikan peninsula) once held significant Arvanite communities. "Arvanitis" is not necessarily a pejorative term; a recent Pan Hellenic socialist foreign minister spoke both Albanian and Greek (but not English). A former Greek foreign minister, Theodoros Pangalos, was an "Arvanite" from Elefsis."  . "The ethnic name shqiptar has always been discussed together with the ethnic complex: (tosk) arbëresh, arbëror, arbër — (gheg) arbënesh, arbënu(e)r, arbën; i.e. [arbën/r(—)]. p.536. Among the neighbouring peoples and elsewhere the denomination of the Albanians is based upon the root arb/alb, cp. Greek ’Αλβανός, ’Αρβανός "Albanian", ‘Αρβανίτης "Arbëresh of Greece", Serbian Albanac, Arbanas, Bulg., Mac. албанец, Arom. arbinés (Papahagi 1963 135), Turk. arnaut, Ital. albanese, German Albaner etc. This basis is in use among the Arbëreshs of Italy and Greece as well; cp. arvanit, more rarely arbëror by the arbëreshs of Greece, as against arbëresh, arbëresh, bri(e)sh (beside gjegj — Altimari 1994 (1992) 53 s.). (Italy) (Kr. ?) árbanas, (Mandr.) allbanc, (Ukr.) allbanc(er) (Musliu — Dauti 1996) etj. For the various forms and uses of this or that variant see, inter alia, also Çabej SE II 6lss.; Demiraj 1999 175 ss. etj.  . "emri etnik a nacional e shqiptarëve, përkundër trajtës së drejtë sllave Albanci, tash del të shqiptohet si Šiptari e Šipci me një konotacion përbuzës negativ, ashtu siç është përdorur në krye të herës te serbët edhe në kohën e Jugosllavisë së Vjetër bashkë dhe me formën Šiftari e Arnauti me po të njëtat konotacione pejorative. [ethnic name or the national one of Albanians, despite the right Slavic term Albanci, now appears to be pronounced as Šiptari of Šipci with a connotation that is contemptuously negative, as it is used in the very beginning of the Serbs era at the time of the old Yugoslavia together and the form Šiftari and Arnauti which have the same pejorative connotations.]" Termi arbëreshë përdoret ende si endonim dhe ekzonim për shqiptarët që emigruan në Itali gjatë mesjetës, arbëreshët .  "The Indo-European Languages"; Mate Kapović, Anna Giacalone Ramat, Paolo Ramat; 2017, page 554-555 Përdoret edhe si endonim nga arvanitasit në Greqi . Brenda Ballkanit, arumunët ende përdorin një term të ngjashëm,  , në gjuhën arumune për shqiptarët bashkëkohorë.  . . "The Vlachs call the Albanian-speaking Orthodox Christians Arbinéši, and it was under this name that the ancestors of the modern Albanians first appeared in the Middle Ages."

 Arbanasi 
Arbanas (Арбанас), shumës: Arbanasi (Арбанаси); është etnonimi i vjetër që sllavët e jugut si bullgarët dhe serbët përdornin për të treguar shqiptarët etnonim ky që daton në mesjetë .  Arbanaski (arbanisht), arbanski (arbanisht) dhe arbanaški (arbanisht) janë mbiemra që rrjedhin nga këto terma. . "Арбанас, арбанаски, арбански и арбанашки и све остале од исте основе изведене речи постала су од Arbanus. [Arbanas, arbanaski, arbanski and arbanaški and all of the same grounds derived words have come from Arbanus.]" Termi Arbănas përdorej edhe nga rumunët për shqiptarët.  Me këtë etnonim shfaqen për herë të parë në një dorëshkrim bullgar të viteve 1000-1018, gjatë mbretërimit të Car Samuelit, në të cilin Arbanasi (shqiptarët) përmenden si gjysmëbesimtarë (dmth. të krishterë joortodoksë). Robert Elsie Texts and Documents of Albanian History, "1000 — 1018 Anonymous: Fragment on the Origins of Nations" Termi ishte në përdorim në mesin e sllavëve të jugut deri në mesin e shekullit të 20-të. Emri Arbanasi përdoret ende si një ekzonim për një komunitet të vogël shqiptar në Kroaci në bregdetin dalmat që migroi atje gjatë shekullit të 18-të. . "Možemo reći da svi na neki način pripadamo nekoj vrsti etničke kategorije, a često i više nego jednoj. Kao primjer navodim slučaj zadarskih Arbanasa. Da bismo shvatili Arbanase i problem njihova etnojezičnog (etničkog i jezičnog) identiteta, potrebno je ići u povijest njihova doseljenja koje seže u početak 18. st., tj. točnije: razdoblje od prve seobe 1726., razdoblje druge seobe od 1733., pa sve do 1754. godine koja se smatra završnom godinom njihova doseljenja. Svi su se doselili iz tri sela s područja Skadarskog jezera - Briske, Šestana i Livara. Bježeći od Turaka, kuge i ostalih nevolja, generalni providur Nicola Erizzo II dozvolio im je da se nasele u područje današnjih Arbanasa i Zemunika. Jedan dio stanovništva u Zemuniku se asimilirao s ondašnjim stanovništvom zaboravivši svoj jezik. To su npr. današnji Prenđe, Šestani, Ćurkovići, Paleke itd. Drugi dio stanovništva je nastojao zadržati svoj etnički i jezični identitet tijekom ovih 280 godina. Dana 10. svibnja 2006. godine obilježena je 280. obljetnica njihova dolaska u predgrađe grada Zadra. Nije bilo lako, osobito u samom početku, jer nisu imali svoju crkvu, škole itd., pa je jedini način održavanja njihova identiteta i jezika bio usmenim putem. We can say that all in some way belong to a kind of ethnic category, and often more than one. As an example, I cite the case of Zadar Arbanasi. To understand the problem of the Albanians and their ethnolinguistic (ethnic and linguistic) identity, it is necessary to go into the history of their immigration that goes back to the beginning of the 18th century., etc more precisely: the period from the first migration of 1726, the period of the second migration of 1733, and until 1754, which is considered to be the final year of their immigration. All they moved from three villages from the area of Lake Scutari - Briska, Šestan and Livara. Fleeing from the Ottomans, plague and other troubles, the general provider Nicola Erizzo II allowed them to settle in the area of today's Arbanasa and Zemunik. One part of the population in Zemunik became assimilated with the local population, forgetting their language. These are for example, today's Prenda, Šestani, Ćurkovići, Paleke etc. The second part of the population tried to maintain their ethnic and linguistic identity during these 280 years. On May 10, 2006 marked the 280th anniversary of their arrival in the suburb of Zadar. It was not easy, especially in the beginning, because they did not have their own church, school, etc., and is the only way to maintain their identity and language was verbally." Në gjuhët moderne sllave të jugut termi është albanac . Mirdita, Zef (1969). "Iliri i etnogeneza Albanaca". Iz istorije Albanaca. Zbornik predavanja. Priručnik za nastavnike. Beograd: Zavod za izdavanje udžbenika Socijalističke Republike Srbije. pp. 13–14.

 Arvanitasit 
parapamje|280x280px| Shqiptarët në shek
Arvanitas (Αρβανίτης), shumës: arvanitas (Αρβανίτες); është një term që është përdorur historikisht në mesin e popullatës më të gjerë greqishtfolëse për të përshkruar një shqipfolës pavarësisht nga përkatësitë e tyre fetare deri në periudhën e ndërmjetme, së bashku me Alvanoi (Αλβανοί). . footnote. 9. "Until the Interwar period Arvanitis (plural Arvanitēs) was the term used by Greek speakers to describe an Albanian speaker regardless of his/hers religious background. In official language of that time the term Alvanos was used instead. The term Arvanitis coined for an Albanian speaker independently of religion and citizenship survives until today in Epirus (see Lambros Baltsiotis and Léonidas Embirikos, "De la formation d’un ethnonyme. Le terme Arvanitis et son evolution dans l’État hellénique", in G. Grivaud-S. Petmezas (eds.), Byzantina et Moderna, Alexandreia, Athens, 2006, pp. 417-448." Emri u krijua në gjuhën greke nga etnonimi origjinal Alvanitis (Άλβανίτης), i cili në kthim rrjedh nga Alvanos (Άλβάνος). . "Der ursprüngliche Name Άλβανίτης (abgeleitet von Άλβάνος) wurde im Neugriechischen zu Άρβανίτης… In türkischer Vermittlung erfuhr die Silbe -van- eine Metathese zu -nav-, so dass die türkische Form des Namens für die Albaner arnavut bzw. arnaut Lautet. In dieser Form gelangte das Wort ins Bulgarische (BER I/1971: 15). [The original name Άλβανίτης (derived from Άλβάνος) was established in Modern Greek to Άρβανίτης .... In Turkish the syllable was experienced and mediated as -van- and by metathesis to -nav- so that the Turkish form of the name for the Albanians became respectively Arnavut or Arnaut. In this form, the word came into Bulgarian (BER I / 1971: 15).]" Emri shfaqet si etnonim i shqiptarëve në burimet mesjetare bizantine, fillimisht si "Arbanitai", Malcolm, Noel. "Kosovo, a short history". London: Macmillan, 1998, p. 29 "The name used in all these references is, allowing for linguistic variations, the same: 'Albanenses' or 'Arbanenses' in Latin, 'Albanoi' or 'Arbanitai' in Byzantine Greek. (The last of these, with an internal switching of consonants, gave rise to the Turkish form 'Arnavud', from which 'Arnaut' was later derived.)"  "Their traditional designation, based on a root *alban- and its rhotacized variants *arban-, *albar-, and *arbar-, appears from the eleventh century onwards in Byzantine chronicles (Albanoi, Arbanitai, Arbanites), and from the fourteenth century onwards in Latin and other Western documents (Albanenses, Arbanenses)." (në gjuhën greke shkronja 'b' shqiptohet si 'v'; pra "Arvanitai") dhe është përkthyer në greqishtja moderne si “arvanitas”. 2006, Carl Waldman, Catherine Mason; "Encyclopedia of European Peoples" - Volume 2 - Page 38

Sot, termi arvanitas përdoret nga grekët për t'iu referuar pasardhësve të shqiptarëve ose arbëreshëve që migruan në Greqinë jugore gjatë epokës mesjetare dhe që aktualisht identifikohen si grekë, si rezultat i asimilimit. . "The term "Arvanite" is the medieval equivalent of "Albanian." it is retained today for the descendants of the Albanian tribes that migrated to the Greek lands during a period covering two centuries, from the thirteenth to the fifteenth." . "Among Greeks, the term "Alvanitis"—or "Arvanitis"—means a Christian of Albanian ancestry, one who speaks both Greek and Albanian, but possesses Greek "consciousness." Numerous "Arvanites" live in Greece today, although the ability to speak both languages is shrinking as the differences (due to technology and information access and vastly different economic bases) between Greece and Albania increase. The Greek communities of Elefsis, Marousi, Koropi, Keratea, and Markopoulo (all in the Attikan peninsula) once held significant Arvanite communities. "Arvanitis" is not necessarily a pejorative term; a recent Pan Hellenic socialist foreign minister spoke both Albanian and Greek (but not English). A former Greek foreign minister, Theodoros Pangalos, was an "Arvanite" from Elefsis."  Ndonjëherë varianti i tij Alvanites mund të përdoret në vend të tyre.  Në rajonin e Epirit brenda Greqisë sot, termi arvanitit përdoret ende për një shqipfolës pavarësisht nga shtetësia dhe feja e tyre. . footnote. 9. "Until the Interwar period Arvanitis (plural Arvanitēs) was the term used by Greek speakers to describe an Albanian speaker regardless of his/hers religious background. In official language of that time the term Alvanos was used instead. The term Arvanitis coined for an Albanian speaker independently of religion and citizenship survives until today in Epirus (see Lambros Baltsiotis and Léonidas Embirikos, "De la formation d’un ethnonyme. Le terme Arvanitis et son evolution dans l’État hellénique", in G. Grivaud-S. Petmezas (eds.), Byzantina et Moderna, Alexandreia, Athens, 2006, pp. 417-448." Ndërsa termi arvanitika (Αρβανίτικα) përdoret brenda Greqisë për të gjitha varietetet e gjuhës shqipe që flitet atje, ndërsa brenda akademisë perëndimore termi përdoret për gjuhën shqipe që flitet në Greqinë Jugore. . "Botsi's chapter on Arvanitika also gives much useful information but contains some unfortunate errors. The northern dialect of Albanian is Geg, not Gjeg (47 et passim), and the formulation "... Albanian does not constitute the direct descendent of an Indo-European language ..." is flat out wrong. While it is true that we are not certain which lndo-European language Albanian is directly descended from, it is as much the descendent of a single language as Greek or French. The claim that Greek and Latin are "at the origin of Albanian polygensis" (48) is mistaken. To be sure, Albanian was heavily influenced by Latin (much less by Greek, especially in the north), but the core grammar and vocabulary represent a distinct and different branch of Indo-European. The primary shape of the root alban- in deriving the various forms of the relevant name is not clearly presented and the forms Shqipëria (Geg Shqipnia) and Shqip(ë)tar are misspelled. The use of Arvanitika to cover all the Albanian-speakers of Greece no doubt reflects popular Greek usage, but in the North American academic community, this label is restricted to those dialects of Greece for which the term of self-ascription is Arbërisht rather than Shqip. This latter term, which apparently came into use in the 15th century and is derived from an adverb meaning ‘[speak] clearly,’ is used by the Çams as well as in the villages near Florina, Konitsa, in Thrace and, we can add, in Mandres near Kilkis (an enclave that arrived from Mandrica in what is now Bulgaria as a result of the Balkan Wars, although the dialect is now moribund or dead [Eric Hamp, p.c., see Hamp 1965 for more data]). From a strictly dialectological point of view, what we can call Arvanitika proper (Southern Arvanitika in Botsi's terms) represents the southernmost extension of the Albanian dialect continuum with a consistent and gradual development of isoglosses. Arbëresh, on the other hand, shows a diversity of Tosk dialects, the ancestors of whose speakers must have come from all along the western part of the Northern Tosk-Lab-Çam-Arvanitika continuum (Eric Hamp, p.c.). While Arvanitika proper broke off directly from southern cam, the non-cam dialects of Epirus., Macedonia and Thrace are all the results of later northern Tosk migrations." . "It is not too widely known that a majority of villages in the Athens area of Greece are inhabited by people of Albanian rather than Greek ethnic origin. These people are not recent immigrants, but the descendants of Albanians who entered the country at various times, for the most part between the 11th and 15th centuries. These Greek Albanians long retained a clearly separate ethnic identity, apparently, but gradually this identity has been eroded. Today they refer to themselves not as Albanians but as Arvanites, and call the language they speak not Albanian but Arvanitika. They are also very concerned to explain to outsiders that they are not only Arvanites but Greeks as well (see Trudgill and Tzavaras, forthcoming). The result of this development is that the main, perhaps only identifying characteristic of the Greek Albanians is now their language." Krahas këtyre etnonimeve termi Arvanitia (Αρβανιτιά) për vendin është përdorur edhe nga shoqëria greke në folklor, thënie, gjëegjëza, valle dhe toponime. . "Por edhe llojet e tjera folklorike, si p.sh. fjalët e urta, gojëdhënat, gjëagjëzat, vallet dhe toponimet na japin vetem trajtat Αρβανίτης, Αρβανιτιά, αρβανίτικος (arvanit, Arbëri, arvanit) [But other kinds of folklore, such as proverbs, legends, riddles, dances and toponyms which give us only the forms Αρβανίτης, Αρβανιτιά, αρβανίτικος (arvanit, Arber, arvanit)]." Për shembull, disa shkrimtarë grekë përdorën termin Arvanitia krahas termit më të vjetër grek Epirus për pjesë ose të gjithë Shqipërinë bashkëkohore dhe Epirin modern në Greqi deri në shekullin e 19-të. . "During the period of the Ottoman domination the geographic entity of Epirus was a matter of great study for the scholars and the geographers of the time. The way the subject was dealt with was mainly a matter of the ideological perspective of each scholar and of his academic and cultural background, a factor that differentiates both them and the definitions that each one gives. It can be observed that scholars who were influenced by the Ancient Greeks favoured an approach based on Ptolemy's theory that the boundaries of Epirus are the Akrokeravnia mountain range, while those inclined to Byzantine opinions added areas of what was once New Epirus such as Avlona and Dyrrachio. All of them, though, were obliged to determine the differences between the ancient term of Epirus and the new term Arvanitia or Albania, the area of which was similarly disputed. We will confine ourselves to the references of a few scholars of the period of Ottoman domination, particularly those that belong chronologically near the era we are studying. For A. Psalida, "Albania, (former Illyricon and Epirus) is bordered to the east by the lower parts of Macedonia and Thessaly, to the north by Bosnan and Serbia, to the west by the Ionian Sea and to the south by the Gulf of Amvrakia", a perception without any ethnological basis which reflects the literature of the period. The writer uses the word Albania, the scholars’ way of expressing the older Greek term Arvanitia, to refer to Epirus. "Albania consists of two toparchies or kingdoms, one of Epirus and one of Illyricon", the writer continues. With this revision he places the river Aoos as a border between Epirus and Illyricon - Ano Arvanitia (upper Arvanitia), a notion which his student Kosmas the Thesprotian also adopts to define Albania. "Albania to the west is bordered by the Adriatic Sea, to the east by the western parts of Macedonia, to the north by Bosnan, Dalmatia and Montenegro and to the south by Epirus, from which it is divided by the river Viosa or Vousa". In these descriptions it is obvious that Avlona is also included inside the borders of Epirus, although the ancient treatise clearly places it in Macedonia (Ptolemy). A few years later, at the time of the Greek revolution, Psalidas refutes, for obvious reasons, the term Arvanitia and comments: "Epirus is wrongly referred to as Arvanitia, since no one there knows how to speak Arvanitika (Albanian)". The Bishop of Athens, Meletios, in the old and new Geography (1728) defines two terms, Arvanitia which constitutes the western part of Macedonia, and the Old Epirus. The two regions are divided by the river Kelidno, which the writer identifies as a river in the area of Liapouria. We observe that this opinion coincides with Ptolemy’s scheme (Γ′, 12, 4.) to which the latest term, Arvanitia, is now added. As a subdivision of Arvanitia, Meletios newly introduces the old-Byzantine term of New Epirus in which he includes the lands between Hemmara and Dirrachio. In "Modern Geography", the Dimitries restore the boundary to Akrokeravnia mountain, which was the ancient Greeks line of demarcation for the lands of the area. They place the lower part of Arvanitia (Kato Arvanitia) in western Macedonia. All the rest of the geographical or ethnological approaches of the 18th and 19th century are theoretical texts that duplicate more or less the views mentioned above. It can be said that in general there is a tendency to identify the political transformations that occur over time with the determination of geographical boundaries and names."

 Arnaut/Arnavut 
parapamje|281x281px| Arnauti duke pirë duhan në Kajro - Jean-Léon Gérôme 1865
Arnaut (ارناود), arvanid (اروانيد), arnavud (آرناوود), shumës: Arnavudlar (آرناوودلار): turqishtja moderne : Arnavut, shumës: Arnavutlar ; janë etnonime të përdorura kryesisht nga turqit osmanë dhe bashkëkohorë për shqiptarët me emrin Arnavutça të gjuhës shqipe. . "Der ursprüngliche Name Άλβανίτης (abgeleitet von Άλβάνος) wurde im Neugriechischen zu Άρβανίτης… In türkischer Vermittlung erfuhr die Silbe -van- eine Metathese zu -nav-, so dass die türkische Form des Namens für die Albaner arnavut bzw. arnaut Lautet. In dieser Form gelangte das Wort ins Bulgarische (BER I/1971: 15). [The original name Άλβανίτης (derived from Άλβάνος) was established in Modern Greek to Άρβανίτης .... In Turkish the syllable was experienced and mediated as -van- and by metathesis to -nav- so that the Turkish form of the name for the Albanians became respectively Arnavut or Arnaut. In this form, the word came into Bulgarian (BER I / 1971: 15).]" . "This Albanian participation in brigandage is easier to track than for many other social groups in Ottoman lands, because Albanian (Arnavud) was one of the relatively few ethnic markers regularly added to the usual religious (Muslim-Zimmi) tags used to identify people in state records. These records show that the magnitude of banditry involving Albanians grew through the 1770s and 1780s to reach crisis proportions in the 1790s and 1800s."; p.107. "In light of the recent violent troubles in Kosovo and Macedonia and the strong emotions tied to them, readers are urged most emphatically not to draw either of two unwarranted conclusions from this article: that Albanians are somehow inherently inclined to banditry, or that the extent of Ottoman "Albania" or Arnavudluk (which included parts of present-day northern Greece, western Macedonia, southern Montenegro, Kosovo, and southern Serbia) gives any historical "justification" for the creation of a "Greater Albania" today." "Arnavudca". Osmanlıcayazılışı. Retrieved 16 January 2016. . Këto etnonime rrjedhin nga termi grek arvanitas dhe hynë në turqisht pasi grupi i rrokjes furgon u riorganizua përmes metatezës në nav duke dhënë format përfundimtare turke si Arnavut dhe Arnaut .  "Malcolm, Noel. "Kosovo, a short history". London: Macmillan, 1998, p.29 "The name used in all these references is, allowing for linguistic variations, the same: 'Albanenses' or 'Arbanenses' in Latin, 'Albanoi' or 'Arbanitai' in Byzantine Greek. (The last of these, with an internal switching of consonants, gave rise to the Turkish form 'Arnavud', from which 'Arnaut' was later derived.)" Ndërkohë, në greqisht emri Arvanitis rrjedh nga emri origjinal Alvanitis [Άλβανίτης] (në kthim rrjedh nga Alvanos [Άλβάνος]). 

Në fund të shekullit të tetëmbëdhjetë dhe në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë për shkak të trazirave socio-politike nga disa shqiptarë në Ballkan, termi u përdor si një shënues etnik për shqiptarët përveç terminologjisë së zakonshme fetare të miletit për të identifikuar njerëzit në të dhënat e shtetit osman.   Ndërsa termi i përdorur në burimet osmane për vendin ishte Arnavudluk (آرناوودلق) për zona si Shqipëria, Maqedonia Perëndimore, Serbia Jugore, Kosova, pjesë të Greqisë veriore dhe Mali i Zi jugor. . "This Albanian participation in brigandage is easier to track than for many other social groups in Ottoman lands, because Albanian (Arnavud) was one of the relatively few ethnic markers regularly added to the usual religious (Muslim-Zimmi) tags used to identify people in state records. These records show that the magnitude of banditry involving Albanians grew through the 1770s and 1780s to reach crisis proportions in the 1790s and 1800s."; p.107. "In light of the recent violent troubles in Kosovo and Macedonia and the strong emotions tied to them, readers are urged most emphatically not to draw either of two unwarranted conclusions from this article: that Albanians are somehow inherently inclined to banditry, or that the extent of Ottoman "Albania" or Arnavudluk (which included parts of present-day northern Greece, western Macedonia, southern Montenegro, Kosovo, and southern Serbia) gives any historical "justification" for the creation of a "Greater Albania" today." . "In this case, however, Ottoman records contain useful information about the ethnicities of the leading actors in the story. In comparison with ‘Serbs’, who were not a meaningful category to the Ottoman state, its records refer to ‘Albanians’ more frequently than to many other cultural or linguistic groups. The term ‘Arnavud’ was used to denote persons who spoke one of the dialects of Albanian, came from mountainous country in the western Balkans (referred to as ‘Arnavudluk’, and including not only the area now forming the state of Albania but also neighbouring parts of Greece, Macedonia, Kosovo, and Montenegro), organized society on the strength of blood ties (family, clan, tribe), engaged predominantly in a mix of settled agriculture and livestock herding, and were notable fighters — a group, in short, difficult to control. Other peoples, such as Georgians, Ahkhaz, Circassians, Tatars, Kurds, and Bedouin Arabs who were frequently identified by their ethnicity, shared similar cultural traits." . "Anscombe (ibid., 107 n. 3) notes that Ottoman "Albania" or Arnavudluk... included parts of present-day northern Greece, western Macedonia, southern Montenegro, Kosovo, and southern Serbia"; see also El2. s.v. "Arnawutluk. 6. History" (H. İnalcık) and Arsh, He Alvania. 31.33, 39-40. For the Byzantine period. see Psimouli, Souli. 28." Gjatë periudhës së vonë osmane, zyrtarët qeveritarë përdorën termat Arnavudlar (shqiptarët) dhe Arnavud kavmı (populli shqiptar) për grupin etnik, së bashku me termat gegë dhe toskë për nëngrupet etno-kulturore shqiptare veriore dhe jugore.  Në të njëjtën kohë, rajonet shqiptare brenda perandorisë quheshin Arnavudluk (Shqipëri) dhe termat gjeografikë Gegalık (Ghegland) dhe Toskalık (Toskland) përdoreshin gjithashtu në dokumentet qeveritare.  Në turqishten moderne Arnavutluk i referohet vetëm Republikës së Shqipërisë. .

Historikisht si ekzonim termi turk Arnaut është përdorur për shembull nga disa evropianoperëndimorë si sinonim për shqiptarët që ishin të punësuar si ushtarë në ushtrinë osmane. . "And a further complication is introduced by the term "Arnaut", which could he used as a synonym for "Albanian", hut tended to suggest those Albanians (in the ethnic-linguistic sense) who acted as soldiers for the Ottomans — though these, it should be noted, included Catholic Albanians as well as Muslim ones. (When early reports refer to the local Ottoman forces, such as the force led by Mahmut Begolli [Mehmet Beyoğlu], pasha of Peja, they usually state that they consisted largely of Arnauts. Those Serb historians who claim that the terms Arnaut and Albanian did not mean ethnic Albanians, when applied to the supporters of Piccolomini, seem to have no difficulty in accepting that they did have that meaning, when applied to those fighting against him.)" Termi Arnā'ūṭ (الأرناؤوط) hyri gjithashtu në gjuhën arabe si një ekzonim për komunitetet shqiptare që u vendosën në Levant gjatë epokës osmane e tutje, veçanërisht për ata që banonin në Siri.  Termi arnaut (Арнаут), shumës: Arnauti (Арнаути) është huazuar edhe në gjuhët sllave jugore ballkanike si bullgarishtja dhe brenda serbishtes fjala ka marrë edhe konotacione poshtëruese për shqiptarët. . "emri etnik a nacional e shqiptarëve, përkundër trajtës së drejtë sllave Albanci, tash del të shqiptohet si Šiptari e Šipci me një konotacion përbuzës negativ, ashtu siç është përdorur në krye të herës te serbët edhe në kohën e Jugosllavisë së Vjetër bashkë dhe me formën Šiftari e Arnauti me po të njëtat konotacione pejorative. [ethnic name or the national one of Albanians, despite the right Slavic term Albanci, now appears to be pronounced as Šiptari of Šipci with a connotation that is contemptuously negative, as it is used in the very beginning of the Serbs era at the time of the old Yugoslavia together and the form Šiftari and Arnauti which have the same pejorative connotations.]" . "Der ursprüngliche Name Άλβανίτης (abgeleitet von Άλβάνος) wurde im Neugriechischen zu Άρβανίτης… In türkischer Vermittlung erfuhr die Silbe -van- eine Metathese zu -nav-, so dass die türkische Form des Namens für die Albaner arnavut bzw. arnaut Lautet. In dieser Form gelangte das Wort ins Bulgarische (BER I/1971: 15). [The original name Άλβανίτης (derived from Άλβάνος) was established in Modern Greek to Άρβανίτης .... In Turkish the syllable was experienced and mediated as -van- and by metathesis to -nav- so that the Turkish form of the name for the Albanians became respectively Arnavut or Arnaut. In this form, the word came into Bulgarian (BER I / 1971: 15).]" . "зову Арнаут, Арнаутка, па од тог назива доцније им потомци прозову се Арнаутовићи. [...] Арнаучићи зли, пакосни и убојити." Gjatë epokës osmane, emri u përdor për shqiptarët etnikë pavarësisht nga përkatësitë e tyre fetare, ashtu si sot. 

 Albanese 
Albanese dhe Albanesi është një mbiemër italian që do të thotë "shqiptar", dhe që vihet në lidhje me popullin arbëresh (italo-shqiptar) të Italisë jugore .  Midis njerëzve që kanë këtë mbiemër, ai është i zakonshëm në Italinë Jugore dhe i rrallë në vende të tjera të vendit.  "Albanése, -i {comune nel Sud, raro altrove}: dall'etnico Albanése o, nel Sud, 'appartenente alle colonie albanesi' (in Abruzzo, Puglie, Campania, Calabria e Sicilia)." Në Venecia, termi albanesoti (njëjës, albanesoto ) u përdor në shekujt XV dhe XVI për ata shqiptarë dhe pasardhësit e tyre që kishin marrë nënshtetësinë veneciane dhe jetonin në territoret veneciane në veri të Italisë. 

Termi Albanesi u përdor për disa trupa ballkanike të rekrutuara (mesi i shekullit të 18-të - fillimi i shekullit të 19-të) nga Mbretëria e Napolit që tregonte origjinën e tyre të përgjithshme (pa nënkuptuar konotacione etnike) ose stilin e luftimit, për shkak të reputacionit që shqiptarët kishin se shërbenin si mercenarë në osmane. ushtritë.  "In the eighty odd years during which Naples employed light infantry from the Balkans, the troops of the regiment and its successors were known popularly under three names... the seemingly national names of Greci, Albanesi, and Macedoni. These names did not, however, have their later ethnic connotations but were instead stylized terms that described the soldiers’ general origins or mode of fighting... The term Albanesi was used because that nation had achieved fame for its style of fighting as mercenaries of the Ottoman Empire. Muslim Albanians had become a mainstay of the sultan’s armies and were given the nickname "the Swiss of the Near East” by Europeans."

 Epirot 
parapamje| Historia de vita et gestis Scanderbegi, Epirotarum principis ("Historia e jetës dhe e bëmave të Skënderbeut, Princit të Epirotëve") nga Marin Barleti, 1508.
Në mesjetën e vonë, gjatë periudhës së Humanizmit dhe Rilindjes Evropiane, termat epirot, Epir dhe gjuhë epirote ( latinisht : epirota, Epirus, lingua epirotica ) u preferuan në rrethet intelektuale, letrare dhe klerikale të kohës, të përdorura si sinonimet për arbën, Arbën, Dheu i Arbënit, Arbëní/rí, abënuer/arbëror, i arbënesh/arbëresh, e më vonë, përkatësisht për shqiptar, Shqipni/Shqipëri, (lingua) shqipe . Më pas, kjo lidhje etnike gjuhësore-historike u ndoq me besnikëri edhe nga intelektualët shqiptarë dhe klerikët katolikë gjatë mesjetës.  Në një letër dërguar princit të Tarantos Giovanni Orsini në vitin 1460, Zoti shqiptar Skënderbeu shkruante: “Se le nostre cronache non metono, noi ci chiamiamo Epiroti” (“Nëse kronikat tona nuk gënjejnë, ne e quajmë veten Epiroti”. ").  Botuar në Romë në vitin 1635 nga peshkopi dhe shkrimtari shqiptar Frang Bardhi, fjalori i parë i gjuhës shqipe titullohej: Dictionarium latino-epiroticum (“Fjalori latino-epirotan [shqip]”. 

 Shqiptar 
majtas|parapamje|230x230px| Sqipetari – Albanezul, gazeta e pakicës shqiptare në Rumani e vitit 1889.
Shqip(ë)tar dhe Shqyptar (në dialektet e shqipes veriore) është endonimi bashkëkohor i përdorur nga shqiptarët për veten e tyre, ndërsa Shqipëria dhe Shqypnia/Shqipnia janë toponime amtare që përdoren nga shqiptarët për të emërtuar vendin e tyre.  Të gjithë termat ndajnë të njëjtën rrënjë shqipe shqipoj që rrjedh nga latinishtja excipere me të dy termat që mbajnë kuptimin "të flasësh qartë, të kuptosh".  Ndërsa publiku shqiptar favorizon shpjegimin se vetëetnonimi rrjedh nga fjala shqipe shqiponja shqipe që shfaqet në flamurin kombëtar shqiptar. 

Fjalët Shqipëri dhe Shqiptar dëshmohen që nga shekulli i 14-të e tutje,  por vetëm në fund të shekullit të 17-të dhe fillimi i fillimit të shekullit të 18-të, emri i vendit Shqipëri dhe demonimi etnik Shqiptarë zëvendësuan gradualisht Arbëria dhe Arbëreshë në mesin e folësve shqip në shek. Ballkani.   Skipetar është një përkthim historik ose ekzonim i termit Shqiptar nga disa autorë evropianoperëndimorë në përdorim nga fundi i shekullit të 18-të deri në fillim të shekullit të 20-të.  Termi Šiptar (Шиптар), shumës: Šiptari (Шиптари) dhe gjithashtu Šiftari (Шифтари) është një prejardhje e përdorur nga popujt sllavë ballkanikë dhe ish-shtetet si Jugosllavia ; Shqiptarët e konsiderojnë këtë si nënçmuese për shkak të konotacioneve negative, duke preferuar Albancin . . "emri etnik a nacional e shqiptarëve, përkundër trajtës së drejtë sllave Albanci, tash del të shqiptohet si Šiptari e Šipci me një konotacion përbuzës negativ, ashtu siç është përdorur në krye të herës te serbët edhe në kohën e Jugosllavisë së Vjetër bashkë dhe me formën Šiftari e Arnauti me po të njëtat konotacione pejorative. [ethnic name or the national one of Albanians, despite the right Slavic term Albanci, now appears to be pronounced as Šiptari of Šipci with a connotation that is contemptuously negative, as it is used in the very beginning of the Serbs era at the time of the old Yugoslavia together and the form Šiftari and Arnauti which have the same pejorative connotations.]" . "There is similar terminological confusion over the name for the inhabitants of the region. After 1945, in pursuit of a policy of national equality, the Communist Party designated the Albanian community as ‘Šiptari’ (Shqiptare, in Albanian), the term used by Albanians themselves to mark the ethnic identity of any member of the Albanian nation, whether living in Albania or elsewhere.… However, with the increased territorial autonomy of Kosovo in the late 1960s, the Albanian leadership requested that the term ‘Albanians’ be used instead—thus stressing national, rather than ethnic, self-identification of the Kosovar population. The term ‘Albanians’ was accepted and included in the 1974 Yugoslav Constitution. In the process, however, the Serbian version of the Albanian term for ethnic Albanians—‘Šiptari’—had acquired an openly pejorative flavor, implying cultural and racial inferiority. Nowadays, even though in the documents of post- socialist Serbia the term ‘Albanians’ is accepted as official, many state and opposition party leaders use the term ‘Šiptari’ indiscriminately in an effort to relegate the Kosovo Albanians to the status of one among many minority groups in Serbia. Thus the quarrel over the terms used to identify the region and its inhabitants has acquired a powerful emotional and political significance for both communities. . "Because of their allegedly rampant aggression and concerted attempts to destroy national integrity, Albanians in Macedonia are stigmatized with the pejorative term Šiptar (singular)/Šiptari (plural) as an ethic Other. Especially important for the purposes of this paper, as I show below, is the ambivalent character of the stereotype Šiptar/i—after all, as Bhabha ([1994] 2004:95) reminds us "the stereotype [is] an ambivalent mode of knowledge and power," a "contradictory mode of representation, as anxious as it is assertive" (2004:100). In particular, the stereotype declares Albanians to be utterly incapable of participating in political and social life as Macedonian nationals who are committed to respecting and upholding state laws, and the territorial integrity and national sovereignty of Macedonia. In this sense, they are allegedly intrinsically "inferior"—"stupid," "dirty," "smelly," "uncultured," "backward," and so on. By the same token, however, and in the context of an ethnic-chauvinist and masculinist ideology (which I discuss in the next section), the stereotype also declares Albanians to be aggressive and capable of violating the territorial integrity of the Macedonian state and the moral integrity of Macedonian women. In this sense then, the stereotype invests Albanians with an excessive, disorderly energy that cannot be regulated and, hence, is dangerous (also see Lambevski 1997; for an analysis of the production and transgression of stereotypes, see Neofotistos 2004). .

 Shih edhe 

 Origjina e shqiptarëve
 Albania
 Albanët (ilirë)
 Historia e Shqipërisë
 Arbëreshët
 Emri shqip

 Referime 

Kategoria:Historia e shqiptarëve
Kategoria:Etnonime