Dinastia e Konstandinit

Dinastia e Kostandinit është një dinasti perandorake romake ( bizantine ) që sundoi Perandorinë Romake nga viti 293 . deri në 363. Paraardhësi i dinastisë ishte një nga sundimtarët e Dioklecianit , Konstanci I Klorus, dhe përfaqësuesi më i rëndësishëm i saj ishte Kostandini i Madh (306-337).

Termi Flavianët e Dytë ose të Rinj përdoret për të ndarë qartë dinastinë e Kostandinit nga dinastia Flaviane që sundoi Perandorinë Romake në shekullin e 1 të erës sonë nga viti 69 deri në 96.

 Origjina 
Sipas historianit Aurelius Victor, paraardhësi i dinastisë Constantius Chlorus ishte një vendas i Ilirikut. Konstanci ishte ndoshta me origjinë modeste, u dallua gjatë shërbimit të tij në ushtri dhe u bë roje perandorake në kohën e Aurelianit (270-275), dhe më pas komandant i ushtrisë romake ( dux ) në kohën e perandorit Probus (276- 282). Ai ndoshta u takua me qeverinë e Dioklecianit si guvernator i provincës së Dalmacisë . Meqë Kostandini lindi në vitin 271 . ose 273 . në Nais ( Nishi i sotëm), ka mundësi që vetë qyteti ose rrethina të ketë qenë vendlindja e familjes së Konstandinit.
majtas|parapamje|300x300px| Claudius Gotsky për para
Konstandini e trashëgoi fronin nga i ati në vitin 306 në kundërshtim me rregullat e kolegjiumit perandorak të tetrarkëve të hartuar nga Diokleciani. Megjithatë, kur në 310 hoqi vjehrrin e tij Maksimian, Kostandini theu parimet tetraarkike të origjinës së sundimit të tij dhe filloi të theksonte bazën dinastike. Ai shpalli një nga perandorët ushtarakë si paraardhës të tij, sundimtarin e parë nga familja, Klaudi II i Gotit (268-270). Në mbishkrime, Kostandini e quajti veten nipi i Klaudit. Në shekullin IV, historianë të shumtë u përpoqën të ndërtonin plotësisht prejardhjen e Konstandinit nga Klaudi II. Gjeneologjia më komplekse mund të gjendet në Kronikat Perandorake ( Historia Augusta ), autori anonim i së cilës, ndoshta një bashkëkohës i Theodosius I (379-395), e përshkroi Konstanc Klorin si djalin e mbesës së Klaudit, Klaudias dhe aristokratit dardan Eutropius.

 Familja sunduese dhe politika dinastike 
Constantius Chlorus është nga rreth 270. jetoi me Helenën, një grua me origjinë të ulët, e cila lindi djalin e tij Kostandinin. Ka shumë të ngjarë që prindërit e Konstandinit të jetonin në konkubina, një bashkim martese i rregulluar ligjërisht i rezervuar për njerëzit me status të papajtueshëm shoqëror. Për shkak të natyrës së marrëdhënies së Kostandinit dhe Helenës, mbetet pyetja nëse Kostandini ishte djali legjitim i Konstantit.
djathtas|parapamje|400x400px| Konstandini i Madh
Konstanci dhe Helena u ndanë në 289 . kur Konstanci, në atë kohë prefekti pretorian i Maksimianit, u martua me vajzën e perandorit (apo njerkën?) Teodorën. Pas kësaj Konstanci është 293 . u bë Cezar Augustus Maksimian dhe u dërgua në Gali. Konstandini, nga ana tjetër, u dërgua në lindje në oborrin e Dioklecianit dhe Konstanti themeloi një familje të re në rezidencën perandorake në Gali, Trier . Theodora i lindi tre djem dhe po aq vajza: Flavia Dalmacia, Julius Constancius dhe Hannibalian Plaku, Anastasia, Constancius dhe Eutropia.

Kur 306 . Kur Kostandini erdhi në pushtet, ai vuri nën vëzhgim gjysmëvëllezërit e tij dhe familjet e tyre dhe përdori gjysmë motrat e tij për të forcuar pozitën e tij përmes martesave dinastike. Ngjashëm me të atin, Konstandini pati të paktën dy martesa, e para me Minervinën, për të cilën nuk dimë praktikisht asgjë, dhe me Faustin, vajzën e Maksimianit dhe (gjysmë)motrën e njerkës së tij Teodorës. Me Minervinën, me të cilën u divorcua para vitit 307, Konstandini pati një djalë Krispin (lindur rreth vitit 305 ) dhe Fausta i lindi tre djem dhe dy vajza: Konstandinin II (l. 317), Konstantin II (l. ) dhe Konstansi I (i lindur midis 320 dhe 323) dhe Konstandini dhe Helena e Vogël.

Konstandini u martua me gjysmë motrat e tij me aleatë të rëndësishëm politikisht, Konstantia me perandorin Licinius (308-324), Eutropia me senatorin romak Virius Nepotianus dhe Anastasia me Cezarin e paditur Bassianus . Megjithatë, aleancat që bënte Kostandini ishin zakonisht jetëshkurtra, kështu që Bassianus u vra për një rebelim të supozuar në 316, dhe Licinius, së bashku me djalin e tij të mitur Licinius II, kushëriri i Kostandinit, u hoq në 325 . vjet. Nga pasardhësit e motrave të Konstandinit, vetëm Nepotianusi, uzurpuesi i vitit 350, mbijetoi dhe luajti një rol më të rëndësishëm në ngjarjet e mëvonshme politike.

Duke mundur Licinius në 324, Konstandini u bë perandori i vetëm i Perandorisë Romake. Duke filluar nga 317 . Ai promovoi djemtë e tij për t'u bërë Cezar, sundimtarë të një rangu më të ulët. Me fitoren në 324, anëtaret femra të dinastisë, si nëna Helena dhe gruaja Fausta, morën tituj perandorak dhe një vend simbolik në rendin e ri. Megjithatë, për arsye të panjohura, në vitin 326, Kostandini hoqi djalin e Cezarit, Krispin dhe gruan e tij Faustin në një periudhë të shkurtër kohore. Pas kësaj, meqenëse i madhi i djemve, Kostandini, ishte vetëm nëntë vjeç, perandori mblodhi shërbëtorët e tij dhe djemtë e tyre dhe u caktoi detyra në administrimin e perandorisë. Flavius i Dalmacisë është 333  mori titullin e lashtë të Cezarit dhe u dërgua në Antioki nga ku mbikëqyri kufirin lindor. Julius Constancius mori titullin e nderit të patricit në 335 . ai ishte konsull. Së fundi, përveç tre djemve të Konstandinit, nipi i Dalmacisë është 335 vjeç. shpallur Cezar. Vëllai i Dalmatianit Hannibalian ishte i martuar me motrën e tij Konstandinën dhe mori titullin e pazakontë të mbretit mbi mbretërit e fiseve pontike .

Kur Konstandini vdiq më 22 maj 337 . Perandoria Romake kishte katër Cezarë. Në shtator, në Kostandinopojë shpërtheu një rebelim i ushtarëve, i cili mori jetën e të gjithë të afërmve meshkuj të djemve të Kostandinit, me përjashtim të dy djemve, djemve të Julius Constancius, Gallus dhe Julianus . Burimet tjera më vonë ia vunë përgjegjësinë për masakrën e princave Konstandinit, i cili ishte i vetmi nga djemtë e Kostandinit që qëndroi në kryeqytetin lindor në kohën e rebelimit. Gjithsesi, Gallus dhe Julian u internuan fillimisht në Kostandinopojë dhe më pas në 341 . në një pasuri të largët perandorake në Kapadokia .
majtas|parapamje|300x300px| Kostandini II
Tre djemtë e Konstandinit, Konstandini II, Konstanci II dhe Konstanti I, e ndanë perandorinë mes tyre në tre pjesë. Kostandini, si më i madhi, u përpoq të afirmohej si kujdestar i Konstanit më të ri, por në vitin 340, gjatë një pushtimi në territorin e vëllait të tij, ai u vra. Konstansi më pas sundoi Perëndimin nga Hispania në Iliri, derisa u rrëzua nga gjenerali Magnentius në vitin 350. Ishte hera e parë që nga fitorja e Dioklecianit ndaj Karinës në 285 që një pretendues mundi dhe ekzekutoi një perandor legjitim. Konstanci, i cili ishte i zënë përkohësisht me luftën kundër Persisë, me sa duket shkaktoi një tjetër uzurpim nëpërmjet Konstandinit, kësaj here në Ballkan . Vetranion, një komandant i vjetër këmbësorie në Iliri, u shpall perandor nga ushtarët e tij më 1 mars 350 dhe ngritja e tij e pengoi Magnentin të pushtonte provincat ballkanike. Veç kësaj, në verën e vitit 350, vëllai i tezes së Konstansit, Nepotiani, mori pushtetin në Romë vetëm për 27 ditë (3-30 korrik 350). Vizita e Konstancit në Nais, djepin e dinastisë, në fund të vitit 350 përfundoi me rrëzimin e Vetranionit. Udhëheqësi i vjetër ushtarak u dërgua në pension politik në një pronë në Bitini. Para fillimit të fushatës kundër Magnentit, Konstanci ishte në Sirmi më 15 mars 351. shpalli të vëllanë nga xhaxhai i tij Konstanci Gallus si sundimtar të tij në rangun e Cezarit. Gallus u martua me Kostandinin dhe u dërgua në Antioki . Qëndrimi i tij në lindje ishte menduar të mobilizonte besnikërinë e faktorëve të ndryshëm politikë rreth anëtarëve të dinastisë legjitime.

Konstanti është deri në 353 mundi dhe detyroi rivalin e tij më të madh Magnentius të bënte vetëvrasje. Pas kësaj, Gala është 354 . mes një sërë ankesash nga guvernatorët lokalë dhe aristokracia e thirrur në Milano . Cezari u arrestua gjatë rrugës, u hoq shenjat e tij perandorake dhe u vra në Pula . Konstanci tani, për shkak të kërcënimit të një lufte të re me Persinë, duhej të shkonte në lindje. Ai përsëri aplikoi një recetë të ngjashme për të lënë një përfaqësues legjitim të dinastisë në perëndim, vëllain e mbetur të xhaxhait të tij Julian. Juliani vdiq më 6 nëntor 355 . bëri Cezarin dhe u martua me motrën e Konstancit, Helenën. Më pas, Juliani u dërgua për të mbrojtur kufirin e Rhein kundër barbarëve dhe Konstanci u kthye në lindje. Në shkurt 360, ushtarët e caktuar për fushatën në lindje u revoltuan dhe thirrën Julianin për Augustin. Konstanci nuk pranoi të njihte këtë ndryshim në gradën e sundimtarit të tij dhe filloi një fushatë të re në perëndim, por gjatë rrugës u sëmur dhe vdiq më 3 nëntor 361 . që shmangte një luftë civile.
parapamje|284x284px| Konstanci II
Me vdekjen e Konstancit, Perandoria Romake mori edhe një herë një August, Julian. Megjithëse ishte i ve pa trashëgimtar, Juliani filloi një fushatë të rrezikshme kundër persëve, gjatë së cilës vdiq nga plagët e marra më 26 qershor 363. Oficerët dhe ushtarët e mbledhur zgjodhën Jovianin si perandor, i cili i çoi ata të sigurtë jashtë territorit pers. Por edhe Joviani vdiq në vitin 364 . dhe perandori i ri u bë Valentiniani I, paraardhësi i dinastisë së re valentiniane.

Nga anëtarët e dinastisë së Konstandinit, mbetën vetëm e veja e Konstandinit, Faustina dhe vajza e tij e lindur e vdekur, Flavia. Trashëgimia e Flavianëve të Ri u thirr nga uzurpatori Prokopi (365-366), i cili, megjithatë, ishte vetëm një i afërm i Bazilinës, nënës së Julianit. Flavia më vonë u martua me djalin e Valentinianit, Gratian, kështu që dinastia e re donte të lidhej me të vjetrën.

 Sundimtarët: Augustët dhe Cezarët 
Sundimtarët nga dinastia e Kostandinit mbanin titujt e Cezarit dhe Augustit. Është e vështirë të bëhet dallimi midis këtyre dy termave pasi ato kanë ndryshuar kuptimin e tyre gjatë kësaj periudhe.

Flavius Valerius Constantius ( Flavius Valerius Constantius ), i njohur më mirë që nga viti 6 shekulli si Constantius Chlorus ( Constantius Chlorus ) filloi mbretërimin e tij si Cezar, d.m.th. sundimtari i rangut të ulët të Augustit të pjesës perëndimore të perandorisë së Maximian Herculius . Domethënë, Diokleciani është 293 . krijoi tetrarkinë, një sistem sundimi nga katër perandorë, dy Auguste ( Diokleciani dhe Maksimiani ) të cilët kishin sundimtarë dhe ndihmës në formën e dy Cezarëve ( Galeri dhe Konstanci Klorus). Diokleciani fillimisht eksperimentoi me diarkinë dhe kur uzurpatori Carausius mori përsipër Britaninë, ai krijoi një sistem tetrarkie. Detyra më e rëndësishme për Constancius ishte të kthente Britaninë dhe Galinë veriperëndimore nën sundimin qendror. Cezari së pari pushtoi portet galike në bregun e Kanalit Anglez, duke e privuar kështu Carausia nga fortesa të rëndësishme në kontinent, dhe në 296 . Konstanci pushtoi ishullin dhe e vuri nën kontrollin e tij. Pas kësaj, ai sundoi me sukses Britaninë dhe Galinë, duke zmbrapsur pushtimet e vazhdueshme të fiseve gjermane . Kur Diokleciani dhe Maksimiani u larguan nga pushteti në 305 . Constancius u bë Augustus i Perëndimit dhe Galerius i Lindjes. Megjithatë, të preferuarit e Galerius Severus II dhe Maximinus Daia u emëruan si Cezarët e rinj. Në një situatë të tillë, Konstanti kërkoi, duke përmendur shëndetin e tij të dobët, që t'i dërgonte djalin e tij Kostandinin tek ai. Ashtu si Augusti, Hispania iu shtua territoreve të tij. Babai dhe djali drejtuan një fushatë kundër Piktëve, pas së cilës Konstanti vdiq në York më 25 korrik 306 . vjet.

Flavius Valerius Constantinus ( Flavius Valerius Constantinus ), i njohur më mirë si Kostandini i Madh, u zgjodh perandor me rekomandimin e babait të tij që po vdiste dhe me ndihmën e ushtrisë së pranishme. Galerius e pranoi Kostandinin jo si August, por si Severus Cezar. Konstandini konsiderohej më i riu në gradë në kolegjiumin perandorak, por situata u ndërlikua kur djali i Maksimianit, Maxentius, u shpall gjithashtu perandor në Itali në vitin 306. Dhe Maksimiani u kthye në pushtet dhe Severus u vra në fushatën kundër Italisë. Galeriu nuk mundi të ndalonte zhvillimin e mëtejshëm të ngjarjeve, megjithëse në vitin 308 në Carnuntum afër Vjenës ai siguroi zgjedhjen e Licinius si August i Perëndimit. Kjo lëvizje mundësoi që sistemi origjinal i Dioklecianit të thyhej dhe 310 . të katër sundimtarët legjitimë mbanin titullin August. Shfaqja e tetrarkisë u ndërpre kur 311 . Galerius vdiq, gjë që filloi një seri luftërash civile. Kostandini është 312 . e hoqi Maxentius pas betejës së famshme në Urën Milvian dhe në 316 i vodhi aleatit të tij Licinius të gjitha territoret në Evropë përveç Thrakisë . Kostandini është 324 . mundi Licinius-in për herë të dytë dhe këtë herë e zbriti në jetën private, për ta ekzekutuar vitin e ardhshëm. Pas kësaj, Kostandini filloi stërvitjen e planifikuar të djemve të tij të vegjël për detyrat e ardhshme të pushtetit. Nën mbikëqyrjen e prefektëve pretorianë, ai i dërgoi ata në pjesë të ndryshme të perandorisë. Për më tepër, një nga arritjet më domethënëse të mbretërimit të Kostandinit ishte inaugurimi i Romës së Re ose të Dytë në Bosfor më 11 maj 330 . të cilin bashkëkohësit tashmë filluan ta quajnë Konstandinopojë ( Qyteti i Kostandinit ). Konstandini ia kushtoi vitet e fundit të jetës së tij luftërave në Danubin e poshtëm kundër gotëve dhe sarmatëve dhe përgatitjeve për një fushatë të madhe kundër Persisë. Gjatë atyre përgatitjeve, ai vdiq më 22 maj 337 . në Nikomedia .
djathtas|parapamje|300x300px| Imazhi i Krispit në një monedhë të lëshuar për të festuar fitoren e Kostandinit I mbi gotët në 323.
Flavius Julius Crispus (i lindur rreth vitit 305, Flavius Iulius Crispus ), i njohur më mirë vetëm si Cezar Crispus, ishte djali i madh i Kostandinit nga marrëdhënia me Minervinën dhe Cezarin nga viti 317 . deri në vdekjen e tij në fillim të vitit 326 . vjet. Crisp është 318 . u dërgua në Trier nga ku drejtoi tre fushata të suksesshme kundër Frankëve dhe Alamanëve deri në 323. Atje ai u martua me një farë Helena dhe pati një vajzë për nder të së cilës gjyshi i Konstandinit të djathtë shpalli amnisti në vitin 323. Më në fund, në luftën e dytë kundër Licinius, Krispus komandoi flotën e Konstandinit prej 200 anijesh dhe mundi anijet e armikut në ujërat e Bosforit. Ai gjithashtu mori pjesë si udhëheqës ushtarak në betejën përfundimtare pranë Krisopolit më 18 shtator 324. Në fillim të vitit 306 ai u vra për arsye të panjohura dhe me urdhër të babait të tij në Pula.

Flavius Claudius Constantine ( Flavius Claudius Constantinus ), i njohur më mirë si Konstandini II, ishte djali i madh i Konstandinit nga martesa e tij me Faustin, Cezarin nga 317 në 337 dhe Augustin nga shtatori 337 deri në vdekjen e tij në 340 . vjet. Kur Kostandini i Vogël ishte mezi dhjetë vjeç në 326, babai i tij e dërgoi atë në Gali. Më vonë, në vitin 332, Kostandini hyri në luftë me gotët dhe ndoshta pushtoi përkohësisht një pjesë të Dakisë. Pas vdekjes së babait të tij në 337, Konstandini i Riu sundoi Britaninë, Galinë dhe Hispaninë, ndërsa në të njëjtën kohë mbikëqyrte vëllain e tij më të vogël Konstansin, i cili ishte ende i mitur. Kur Konstansi erdhi në moshë në 340. Në vitin 1500, Konstandini bëri një depërtim në territorin e vëllait të tij për të rrëmbyer disa territore të tjera, por u vra pranë Aquileia në Itali.
majtas|parapamje|333x333px| Konstanci
Flavius Julius Constantius ( Flavius Iulius Constantius ), i njohur më mirë si Konstanti II, ishte djali i mesëm i Kostandinit dhe Faustës, Cezarit nga 324 në 337, dhe nga 337 deri në vdekjen e tij në 361 . gusht. Constancius u shpall Cezar më 8 nëntor 324, ditën kur filloi puna ndërtimore në Kostandinopojën e ardhshme. Ai u martua për herë të parë në vitin 336 . vajza e xhaxhait të tij Julio Konstanci . Pas kësaj, ai u dërgua në Antioki ku duhej të përgatiste fushatën e ardhshme të Kostandinit kundër Persisë. Konstandini, megjithatë, vdiq në Nikomedia në 337 qysh në fillim të fushatës, Konstanti e çoi trupin e tij në Kostandinopojë dhe e varrosi në mauzoleun pranë Kishës së Apostujve të Shenjtë. Pas kësaj, Konstanci pati njëfarë pjesëmarrjeje në rebelimin ushtarak në të cilin vdiqën rivalët e djemve të Kostandinit, me përjashtim të djemve të mitur Gallus dhe Julian. Që në fillim, Konstanci sundoi Trakinë me Kostandinopojën, provincat e Azisë së Vogël dhe Lindjes së Afërt të perandorisë. Preokupimi kryesor i pjesës së parë të mbretërimit të Kostandinit ishte zmbrapsja e sulmeve të mbretit pers Shapur II. Kulmi ishte Beteja e Sinagrës në të cilën ushtria romake i detyroi persët të thyenin rrethimin e qytetit dhe të tërhiqeshin. Konstanci ishte ende shumë i zënë me luftën me Persinë kur në fillim të vitit 350 mbërriti lajmi se vëllai i tij Konstansi u ekzekutua nga uzurpatori Magnentius . Konstanci bëri paqe me Shapurin II, perandoria e të cilit tani kërcënohej nga fise nomade nga Azia Qendrore, dhe u nis drejt perëndimit, duke refuzuar të bënte kompromis me vrasësin e vëllait të tij. Në fund të vitit 350, ai detyroi të tërhiqej Vetranioni, i cili u vetëshpall perandor në Ilirik dhe përpara se të marshonte më tej drejt perëndimit në pranverën e vitit 351 . shpalli si Cezarin e tij vëllanë e xhaxhait të tij , Konstanci Gallusin . Epërsia ndaj Magnencit u fitua me fitore në betejën e vështirë pranë Mursës ( Osijeku i sotëm) më 28 shtator . 351 Pas kësaj, Konstanci avancoi gradualisht duke pushtuar provincat perëndimore derisa pushteti i Magnentit ra në Gali, ku uzurpatori kreu vetëvrasje më 11 gusht 353 . vjet. Sundimi i dyshimtë i Cezar Gallus bëri që Konstanti ta spastronte dhe ta ekzekutonte në 354. Më në fund, më 11 gusht 355 . në Këln, komandanti suprem lokal i ushtrisë ( magister militum ) Silvanus e shpalli veten perandor. Perandori, i cili në atë kohë qëndronte në Milano, u përgjigj pa mëshirë dhe dërgoi Silvanus gjeneralin Ursicinus, i cili organizoi vrasjen e uzurpatorit më 7 shtator . Uzurpimi i Silvanit tregoi edhe një herë paqëndrueshmërinë e situatës politike në perëndim të perandorisë dhe Konstanci, me nxitjen e gruas së tij të dytë Eusebia, ftoi në oborrin e tij të vetëm të afërmin e tij mashkull Julian dhe e shpalli Cezarin e tij më 6 nëntor . Pas kësaj, Konstanci u kthye në lindje ku në 359. Shapuri II nisi një luftë të re kundër romakëve. Megjithatë, tani Persianët pushtuan Amidën dhe Singarën dhe Konstanci i kërkoi Julianit t'i dërgonte përforcime. Legjionarët në Paris u rebeluan dhe refuzuan të shkonin në lindje, kështu që ata bërtitën për Augustin e Cezarit të tyre të mëparshëm, Julian, në shkurt 361. vjet. Juliani refuzoi t'i bindej urdhrave të mëtejshëm nga Konstanci, por vdekja e Konstancit në Tarsus të Kilikisë i dha fund përgatitjeve për luftë civile. Në shtratin e vdekjes, Konstanci dyshohet se e njohu Julianin si pasuesin e tij.

Flavius Julius Constans ( Flavius Iulius Constans ), i njohur më mirë si Konstansi I, ishte djali më i vogël i Kostandinit dhe Faustës, Cezarit nga viti 333 . deri në 337 dhe gusht nga 337 deri në vdekjen e tij në 350. Pas vdekjes së të atit, Italia, Panonia, Iliriku dhe Afrika ishin nën administrimin e tij, por për shkak të moshës minore të Konstansit, Kostandini i sundoi ato krahina në emër të tij. Kur Konstansi hodhi poshtë tutelën e vëllait të tij në vitin 340, pati një luftë të shkurtër civile në të cilën u vra Konstansi. Konstansi më pas u bë Augusti i të gjithë Perëndimit Romak. Ne dimë pak për politikën e tij laike, përveç se ai udhëhoqi fushata të suksesshme kundër barbarëve në disa raste. Në fillim të vitit 343 ai vizitoi Britaninë romake kështu që sot konsiderohet të ketë qenë perandori i fundit legjitim romak që ka vizituar provincat më të largëta në veriperëndim. Konstansi humbi fronin dhe kokën e tij në fillim të vitit 350. në rebelimin e udhëhequr nga Magnentius. Ndër mëkatet e tij që u kthyen kundër tij nga publiku ishin neglizhenca e ushtrisë, korrupsioni i personaliteteve dhe prirjet e hapura homoseksuale ndaj pengjeve gjermanë.

Flavius Dalmacius, i njohur më mirë thjesht si Dalmacius ose Cezari i Dalmacisë, ishte djali i Flavius Dalmacius (Dalmatius Censor) dhe nipi i Kostandinit. Dalmati u shpall Cezar më 19 shtator 335 dhe xhaxhai i tij i besoi Trakinë, Maqedoninë dhe Akainë. Ka të ngjarë që detyra e tij të ishte të monitoronte kufirin në Danub nga Nais. Është e mundur që Kostandini i Madh të kishte planifikuar të pasohej nga një tetraarki e re perandorësh e përbërë nga tre djemtë e tij dhe Çezari i Dalmacisë. Sidoqoftë, Dalmacius vdiq në shtator 337. së bashku me të atin, vëllain Hanibalian dhe të afërm të tjerë në Kostandinopojë .

Flavius Claudius Constantius Gallus, i njohur më mirë si Constantius Gallus ose thjesht Cezar Gallus, ishte djali i vëllait të Kostandinit nga tezja e Julius Constantius dhe Galla. Në kohën e masakrës në shtator 337, ishte një djalë rreth dymbëdhjetë vjeç, i cili ishte i sëmurë rëndë, kështu që besohej se nuk do të jetonte më gjatë. Konstanci, i cili ishte i martuar me motrën e vetë Gallusit, dërgoi Gallusin dhe gjysmëvëllain e tij Julian në mërgim, fillimisht në arrest shtëpiak në Konstandinopojë, pastaj në pasurinë perandorake Macelum në Kapadoki. Kur në atë kohë Konstanti pa fëmijë në vitin 351 kishte nevojë për një përfaqësues të dinastisë në lindje, ai e ftoi Gallin në Sirmium dhe e shpalli Cezarin e tij. Pas kësaj, Cezari Constancius Gallus shkoi në Antioki me nusen e tij Kostandinin dhe Konstanci nisi një fushatë në perëndim kundër Magnentit. Megjithatë, përveç Konstandinit, Konstanci e rrethoi Cezarin e ri me njerëzit e tij të zgjedhur që supozohej ta kontrollonin. Sundimi i Galisë në Lindje filloi me sukses me shtypjen brutale të një kryengritjeje hebreje në 351 ose 352. Kur shpërtheu zija e bukës në Antioki, Gali arrestoi senatorët vendas dhe i dënoi me vdekje sepse manipulonin çmimet e grurit si pronarë tokash. Në fund, senatorët u kursyen, por këshilli i pakënaqur, me nxitjen e Gallus, vrau guvernatorin e Sirisë, Theophilus. Konstanci dërgoi më pas për të inspektuar prefektin pretorian Domitian, i cili e ftoi Gallin në Itali në emër të Augustit. Cezari u hakmor duke nxitur ushtarë që vranë gjithashtu Domitianin dhe disa zyrtarë të tjerë perandorakë. Kur një mantel i purpurt perandorak i përgatitur fshehurazi u zbulua në Tiro, Feniki, Galia organizoi një gjyq dhe ekzekutoi guvernatorin lokal. Pas një sërë ngjarjesh të dyshimta në lindje, Konstanci arriti të thërriste Cezar Gallusin në vitin 354 . vjet. Konstantina, e cila shkoi e para te vëllai i saj, vdiq rrugës dhe Galia i thelloi edhe më shumë dyshimet e gushtit, duke hyrë solemnisht në Konstandinopojë dhe duke organizuar atje gara me kuaj. Gjatë udhëtimit të ditës drejt perëndimit, Galit iu hoq gradualisht shoqërimi ushtarak dhe më pas u arrestua në Petovion (sot Ptuj në Slloveni ) dhe u vra në Pola. Sipas Libanius-it dhe John Zonara-s, fajtori kryesor për vdekjen e Gallus-it ishte djaloshi i keq dhe këshilltari i ngushtë i Konstancit, eunuku Eusebius.

Flavius Claudius Julian, i njohur më mirë si Julian Apostati, ishte djali i Julius Constantius, gjysmëvëllait të Kostandinit dhe gruas së tij të dytë Basilina.

 Galeria 

 Shih edhe 
 Iliria
 Perandorët ilirë
 Dinastia e Justinianit
 Lista e personaliteteve ilire

Kategoria:Perandoria Romake
Kategoria:Dinastia e Konstandinit