Lufta e Palestinës 1948

Lufta e Palestinës e vitit 1948 u zhvillua në territorin e asaj që kishte qenë, në fillim të luftës, Palestina e Detyrueshme e sunduar nga Britania. Ajo njihet në Izrael si Lufta e Pavarësisë (hebraisht: מלחמת העצמאות, Milkhemet Ha'Atzma'ut) dhe në arabisht si një komponent qendror i Nakba (arabisht: النَّكْبَة, fjalë-për-fjalë.''fatkeqësia). Është lufta e parë e konfliktit izraelito-palestinez dhe konflikti më i gjerë arabo-izraelit. Gjatë luftës, britanikët e ndërprenë mandatin dhe u tërhoqën, duke i dhënë fund një periudhe sundimi e cila filloi në 1917, gjatë Luftës së Parë Botërore. Më parë, zona kishte qenë pjesë e Perandorisë Osmane. Në maj 1948, shteti i Izraelit u krijua nga Judeu Yishuv, krijimi i tij u shpall në ditën e fundit të Mandatit. Gjatë luftës, rreth 700,000 arabë palestinezë u zhvendosën.

Pas luftës, territori i mëparshëm i mandatit u nda midis shtetit të Izraelit, i cili pushtoi rreth 78% të tij, Mbretërisë së Jordanisë (atëherë e njohur si Transjordania), e cila pushtoi dhe më vonë aneksoi zonën që u bë Bregu Perëndimor. dhe Egjipti, i cili pushtoi Rripin e Gazës, një territor bregdetar në brigjet e Detit Mesdhe, në të cilin Lidhja Arabe themeloi Qeverinë Gjithë Palestineze.

Lufta kishte dy faza kryesore, e para ishte lufta civile e viteve 1947-1948, e cila filloi më 30 nëntor 1947, një ditë pasi Kombet e Bashkuara votuan për miratimin e Planit të Ndarjes për Palestinën, i cili ndante territorin në shtete sovrane hebreje dhe arabe. dhe një Jerusalem ndërkombëtar (Rezoluta 181 e KB). Ndarja u pranua nga udhëheqja hebraike, por u refuzua nga udhëheqësit arabë palestinezë dhe shtetet arabe. Kjo fazë e luftës përshkruhet nga historianët si lufta "civile", "etnike" ose "ndërkomunale", pasi ajo u zhvillua kryesisht midis milicive arabe hebreje dhe palestineze, të mbështetur nga Ushtria Çlirimtare Arabe dhe shtetet arabe përreth. E karakterizuar nga lufta guerile dhe terrorizmi, ajo u përshkallëzua në fund të marsit 1948 kur hebrenjtë kaluan në ofensivë dhe përfunduan me mposhtjen e tyre ndaj palestinezëve në fushata dhe beteja të mëdha, duke krijuar vija të qarta të frontit. Gjatë kësaj periudhe britanikët mbanin ende një sundim në rënie mbi Palestinën dhe herë pas here ndërhynin në dhunë.

Britanikët e ndërprenë mandatin në mesnatën e 14 majit 1948. Atë ditë, trupat dhe personeli i fundit britanik u larguan nga qyteti i Haifës dhe udhëheqja hebreje në Palestinë shpalli krijimin e Shtetit të Izraelit. Kjo u pasua të nesërmen nga pushtimi i Palestinës nga ushtritë dhe forcat ekspeditare arabe përreth.

Pushtimi shënoi fillimin e fazës së dytë të luftës, Luftës Arabo-Izraelite të vitit 1948. Egjiptianët përparuan në brezin bregdetar jugor dhe u ndalën pranë Ashdodit; Legjioni Arab i Jordanisë dhe forcat irakiane pushtuan malësitë qendrore të Palestinës. Siria dhe Libani luftuan disa përleshje me forcat izraelite në veri. Milicitë hebreje, të organizuara në Forcat Mbrojtëse të Izraelit, arritën të ndalonin forcat arabe. Muajt në vijim panë luftime të ashpra midis IDF-së dhe ushtrive arabe, të cilat po zmbrapseshin ngadalë. Ushtritë jordaneze dhe irakiane arritën të mbanin kontrollin mbi shumicën e malësive qendrore të Palestinës dhe të kapnin Jeruzalemin Lindor, duke përfshirë Qytetin e Vjetër. Zona e pushtimit të Egjiptit ishte e kufizuar në Rripin e Gazës dhe një xhep të vogël të rrethuar nga forcat izraelite në Al-Faluja. Në tetor dhe dhjetor 1948, forcat izraelite kaluan në territorin libanez dhe u shtynë në Gadishullin Sinai të Egjiptit, duke rrethuar forcat egjiptiane pranë qytetit të Gazës. Aktiviteti i fundit ushtarak ndodhi në mars 1949, kur forcat izraelite pushtuan shkretëtirën e Negevit dhe arritën në Detin e Kuq. Në vitin 1949, Izraeli nënshkroi armëpushime të veçanta me Egjiptin më 24 shkurt, Libanin më 23 mars, Transjordaninë më 3 prill dhe Sirinë më 20 korrik. Gjatë kësaj periudhe vazhdoi ikja dhe dëbimi i arabëve palestinezë.

Gjatë luftës, rreth 700,000 arabë palestinezë u zhvendosën dhe shumica e zonave të tyre urbane u shkatërruan. Shumë arabë palestinezë përfunduan pa shtetësi, të zhvendosur ose në territoret palestineze të pushtuara nga Egjipti dhe Jordania ose në shtetet arabe përreth; shumë prej tyre, si dhe pasardhësit e tyre, mbeten pa shtetësi dhe në kampe refugjatësh.

Në tre vitet pas luftës, rreth 700,000 hebrenj emigruan në Izrael nga Evropa dhe vendet arabe, ku një e treta e tyre ishin larguar ose dëbuar nga vendet e tyre të banimit në Lindjen e Mesme. Këta refugjatë u zhytën në Izrael në Planin Një milion.

 Shiko edhe 

 Referimet 

Kategoria:Konflikti arabo-izraelit