Beteja e Hunejnit

Beteja e Hunejnit (arabisht: غَزْوَة حُنَيْن, romanizuar: Ghazwat Hunayn) ishte midis myslimanëve të Muhamedit dhe beduinëve të Qyas, duke përfshirë fiset e saj të Hawazin dhe Thaqif. Beteja u zhvillua në vitin 8 hixhri (rreth vitit 630), në luginën e Hunejnit, në rrugën nga Meka në Taif. Beteja përfundimisht përfundoi me një fitore vendimtare për myslimanët, të cilët morën plaçka të mëdha. Përmendet në suren et-Teube të Kuranit dhe është një nga betejat e pakta të përmendura me emër në Kuran.

Prapavija
Havazinët kishin qenë armiq të gjatë të mekasve. Ata ndodheshin në veri-lindje të Mekës dhe territori i tyre ndodhej pranë rrugës tregtare për në Al-Hirah në Irak. Havazinët ishin aleatë me Thaqif, të cilët ishin vendosur në Ta'if, një qytet në jug-lindje të Mekës, rrugët tregtare të të cilit kalonin nëpër territorin e Hawazinit. Aleanca ishte përfshirë në disa luftëra ndoshta në lidhje me rrugët tregtare midis Taifit dhe Mekës. Duke pasur parasysh këtë histori, ata e shihnin Muhamedin si një tjetër udhëheqës të fuqishëm kurejshi, i cili kishte ardhur për të udhëhequr popullin e tij. Ata mendonin mes tyre se një luftë me muslimanët ishte e pashmangshme dhe se pakica e dikur e persekutuar e muslimanëve kishte fituar dorën e parë kundër armiqve të tyre arabë jomuslimanë dhe mund të kenë dashur të përfitojnë nga kaosi i mundshëm në Mekë pas pushtimit të muslimanëve. Disa fise favorizuan luftën kundër tij dhe muslimanëve. Përpara tyre ishin fiset Hawazin dhe Thaqif. Sipas studiuesit musliman Safiur Rahman Mubarakpuri "Ata mendonin se ishin shumë të fuqishëm për të pranuar ose dorëzuar një fitore të tillë". Kështu, ata u takuan me Malik bin ‘Auf en-Nasriun dhe vendosën të vazhdojnë luftën kundër muslimanëve. Maliku i bindi fiset e tjera të luftojnë dhe i mblodhi para tij. Konfederata e fiseve të përbërë nga  Nasr, Jusham, Sa‘ad bin Bakr, Bani Hilal, Bani 'Amr bin Amir and Bani 'Awf bin Amir u mblodhën në Autas së bashku me Thaqif dhe Hawazin.The sealed nectar, By S.R. Al-Mubarakpuri, Pg356

Atë ditë Muhamedi kishte dymbëdhjetë mijë ushtarë të armatosur nën flamurin e tij. Dhjetë mijë prej tyre ishin ata që e kishin shoqëruar nga Medina dhe kishin marrë pjesë në pushtimin e Mekës, dhe dy mijë të tjerët ishin nga kurejshët, të cilët kishin përqafuar Islamin kohët e fundit. Komandanti i këtij grupi ishte me Ebu Sufjanin. Në atë kohë një ushtri e tillë pothuajse nuk gjendej askund dhe kjo forcë numerike e tyre u bë shkaku i disfatës së tyre fillestare. Kjo ndodhi sepse, ndryshe nga e kaluara, ata krenoheshin me numrin e madh të ushtarëve të tyre dhe injoronin taktikat ushtarake. Kur ushtarët myslimanë duke përfshirë edhe të konvertuarit e rinj mekas, të cilët panë një numër të madh burrash, thanë: "Ne nuk do të mposhtem fare, sepse ushtarët tanë janë shumë më të shumtë se ata të armikut. 

Spiunazhi
Havazinët dhe aleatët e tyre, Thaqif, filluan të mobilizonin forcat e tyre kur mësuan nga spiunët se Muhamedi dhe ushtria e tij ishin nisur nga Medina për të filluar një sulm në Mekë. Konfederatat me sa duket shpresonin të sulmonin ushtrinë muslimane ndërsa ajo rrethonte Mekën. Muhamedi, megjithatë, zbuloi qëllimet e tyre nëpërmjet spiunëve të tij në kampin e Hawazinëve dhe marshoi kundër Hawazinëve vetëm dy javë pas pushtimit të Mekës me një forcë prej 12,000 burrash.

Rrjedha e betejës
Të mërkurën në mbrëmje, më dhjetë të Shevalit, ushtria muslimane mbërriti në Hunejn. Malik bin ‘Auf, i cili më parë kishte hyrë në luginë natën, i dha urdhër ushtrisë së tij prej katër mijë burrash që të fshiheshin brenda luginës dhe të rrinin për muslimanët në rrugë, hyrje dhe vende të ngushta fshehjeje. Urdhërat e tij për njerëzit e tij ishin që t'i gjuanin muslimanët me gurë sa herë që t'i binin në sy dhe pastaj të bënin sulme të një personi kundër tyre. Kur muslimanët filluan kampingun, shigjetat filluan të binin fort mbi ta. Batalionet e armikut të tyre filluan një sulm të ashpër kundër muslimanëve, të cilëve iu desh të tërhiqeshin në çrregullim dhe konfuzion të plotë. Është raportuar se vetëm disa ushtarë qëndruan prapa dhe luftuan, duke përfshirë Ali bin Ebi Talib, flamurtarin, Abas bin Abdullah, Fadl ibn Abbas, Usame dhe Ebu Sufjan bin el-Harith.ln Mughazi, vol. III, page 602

Ibn Kethiri shkruan se sipas Ibn Is'hakut, Xhabir ibn Abdullahut, i cili ishte dëshmitar i betejës, ushtria muslimane u kap nga paniku nga një sulm i befasishëm i armikut dhe shumë burra u larguan nga fusha e betejës. Megjithatë, një grup muhaxhirunë qëndruan të vendosur dhe e mbrojtën Profetin në fushën e betejës. Ishin vetëm 8 burra që nuk u larguan nga fusha e betejës. Ali ibn Ebi Talib, Abdullah ibn Mesud, Abas ibn Abdylmutalib, Ebu Sufjan ibn el-Harith, Fadl ibn Abbas, Rabi' ibn el-Harith, Usame ibn Zejd dhe Ajman ibn Ubejd. Ajman ibn Ubejd u vra atë ditë duke mbrojtur Muhamedin. Ibn Kathir, The Battles of the Prophet, p. 175-176

"Ejani o njerëz! Unë jam i Dërguari i Allahut. Unë jam Muhamedi, i biri i Abdullahut." Pastaj Muhamedi tha: "O Allah, dërgoje ndihmën Tënde!", më vonë muslimanët u kthyen në fushën e betejës. Muhamedi, pastaj mori një grusht dheu, e hodhi atë në fytyrat e tyre duke thënë: "Fytyrat tuaja qofshin të turpshme!" Sytë e tyre ishin të trashë me pluhur dhe armiku filloi të tërhiqej në konfuzion të plotë, sipas dijetarit musliman Safi-ur-Rahman Mubarakpuri.

Pasi armiku u mund. Vetëm rreth shtatëdhjetë burra të Thaqif u vranë, dhe muslimanët zunë të gjithë devetë e tyre hipur, armët dhe bagëtinë. Ajeti kuranor 9:25 u shpall gjithashtu në këtë ngjarje sipas dijetarëve muslimanë:

Disa nga armiqtë ikën dhe Muhamedi i ndoqi pas tyre. Batalione të ngjashme u ndoqën pas armiqve të tjerë, Rabi'a bin Rafi' u kap me Duraid bin As-Simmah, i cili ishte një plak dhe e vrau atë. Durejdi ishte një pasuri e rëndësishme e forcave pagane për shkak të numrit të madh të përvojave të tij në betejë dhe njohurive të terrenit dhe taktikave të luftës. Kjo është përmendur nga juristi musliman Taberiu si vijon:

Pasojat
parapamje|Varreza e betejës afër Xhamisë Xharana, Hunejn

Për shkak se Malik ibn Auf en-Nasri kishte sjellë me vete familjet dhe kopetë e Havazinëve, muslimanët ishin në gjendje të kapnin plaçkë të madhe. 6,000 të burgosur dhe 24,000 deve u kapën. Disa beduinë ikën dhe u ndanë në dy grupe. Një grup u kthye prapa, duke rezultuar në Betejën e Autas, ndërsa grupi më i madh gjeti strehim në At-Ta'if, ku Muhamedi i rrethoi ata. William Montgomery Watt thekson se Muhamedi mori rolin si hero i mekasve duke u përballur me armiqtë e tyre beduinë, Hawazinët dhe Thaqif e qytetit të Taifit.

Burimet kryesore islame
Ngjarja përmendet në përmbledhjen e haditheve të Sahih Buhariut si vijon:

Ngjarja gjithashtu përmendet në Al-Muwatta të Imam Maliku si vijon:

Referime

Kategoria:Konflikte të viteve 630
Kategoria:Fushata të drejtuara nga Muhamedi
Kategoria:Betejat e Ebu Ubejde ibn el Xherrah
Kategoria:Betejat e Halid ibn Velidit