Mobilizimi

Mobilizimi është akti i grumbullimit dhe përgatitjes së trupave ushtarake dhe furnizimeve për luftë. Fjala mobilizim u përdor për herë të parë në një kontekst ushtarak në vitet 1850 për të përshkruar përgatitjen e Ushtrisë Prusiane. Teoritë dhe taktikat e mobilizimit kanë ndryshuar vazhdimisht që atëherë. E kundërta e mobilizimit është çmobilizimi.

Mobilizimi u bë problem me futjen e rekrutimit dhe futjen e hekurudhave në shekullin e 19-të. Mobilizimi institucionalizoi taksat masive të rekrutëve që u prezantua për herë të parë gjatë Revolucionit Francez. Një sërë ndryshimesh teknologjike dhe shoqërore promovuan lëvizjen drejt një mënyre më të organizuar të vendosjes. Këto përfshinin telegrafin për të siguruar komunikim të shpejtë, hekurudhat për të siguruar lëvizjen dhe përqendrimin e shpejtë të trupave dhe rekrutimin për të siguruar një rezervë të trajnuar ushtarësh në rast lufte.

Historia
Republika Romake
Republika Romake ishte në gjendje të mobilizonte në periudha të ndryshme midis 6% (81-83 pes) deri në 10% (210 pes) të popullsisë së përgjithshme romake, në raste urgjente dhe për periudha të shkurtra kohore. Kjo përfshinte milici të trajnuar dobët.

Epoka moderne
Shtetet e Konfederatës së Amerikës vlerësohen të kenë mobilizuar rreth 11% të popullsisë së lirë në Luftën Civile Amerikane (1861–1865). Mbretëria e Prusisë mobilizoi rreth 6–7% të popullsisë së saj të përgjithshme në vitet 1760 dhe 1813. Perandoria Suedeze mobilizoi 7.7% në 1709.

Ushtritë në shekullin e shtatëmbëdhjetë zotëronin mesatarisht 20,000 burra.Onorato, Massimiliano G., Kenneth Scheve, and David Stasavage. Technology and the Era of the Mass Army. Thesis. IMT Lucca, Stanford University, and New York University, 2013. Një forcë ushtarake e kësaj madhësie kërkon rreth 20 tonë ushqim në ditë, strehim, si dhe të gjitha municionet e nevojshme, transportin (zakonisht kuaj ose mushka), vegla dhe veshje përfaqësuese. Pa transport efikas, mobilizimi i këtyre forcave me përmasa mesatare ishte jashtëzakonisht i kushtueshëm, kërkonte kohë dhe potencialisht kërcënues për jetën. Ushtarët mund të kalonin terrenin për të shkuar në frontet e luftës, por ata duhej të mbanin furnizimet e tyre. Shumë ushtri vendosën të kërkonin ushqim për ushqim; megjithatë, kërkimi i ushqimit të kufizuar lëvizi sepse bazohet në supozimin se ushtria lëviz mbi tokë që zotëron prodhim të konsiderueshëm bujqësor.

Megjithatë, për shkak të politikave të reja (si rekrutimi), popullsive më të mëdha dhe pasurisë më të madhe kombëtare, ushtria e shekullit të nëntëmbëdhjetë përbëhej nga mesatarisht 100,000 burra. Për shembull, në 1812 Bonaparte udhëhoqi një ushtri prej 600,000 në Moskë, ndërsa ushqehej me produkte të bollshme bujqësore të prezantuara nga fundi i shekullit, të tilla si patatet.Vincennes, Archive de l’Armèe de Terre (AAT), 7N848, Gaston Bodart, “Die Starkeverhaltnisse in den bedeutesten Schlachten.” Craig, The Battle of Königgrätz. Pavarësisht nga avantazhet e ushtrive masive, mobilizimi i forcave të kësaj përmasash mori shumë më tepër kohë sesa në të kaluarën.Michael Howard, The Franco-Prussian War (1961; London: Granada, 1979), p. 23.

Lufta e Dytë për Pavarësi Italiane ilustroi të gjitha problemet në mobilizimin modern të ushtrisë. Prusia filloi të kuptojë të ardhmen e mobilizimit të ushtrive masive kur Napoleon III transportoi 130,000 ushtarë në Itali me hekurudha ushtarake në vitin 1859. Karvanët francezë që bartnin furnizimet për ushtritë franceze dhe piemontese ishin tepër të ngadaltë dhe armët brenda këtyre karvanëve ishin të organizuar në mënyrë të shkujdesur.Vincennes, AAT, MR 845, Anon., “Précis historique de la campagne d’Italie en 1859.” Wolf Schneider von Arno, “Der österreichisch-ungarische Generalstab,” (Kriegsarchiv Manuscript), vol. 7, pp. 18, 54, 55.  Këto ushtri ishin me fat, megjithatë, në atë që kundërshtarët e tyre austriakë përjetuan probleme të ngjashme me karvanët e ngadaltë të furnizimit (njëri prej të cilëve me sa duket mbulonte më pak se tre milje në ditë).

Jo vetëm që Prusia vuri në dukje problemet në transportin e furnizimeve për ushtritë, por gjithashtu vuri në dukje mungesën e komunikimit midis trupave, oficerëve dhe gjeneralëve. Ushtria e Austrisë ishte e përbërë kryesisht nga sllavët, por ajo përmbante edhe shumë etni të tjera.D. N., “Über die Truppensprachen unserer Armee,” Österreichische Militärische Zeitschrift (ÖMZ) 2 (1862), pp. 365-7. Mësimi ushtarak austriak gjatë kohës së paqes përdorte nëntë gjuhë të ndryshme, duke i mësuar ushtarët austriakë të merrnin urdhra vetëm në gjuhën e tyre amtare. Anasjelltas, në një përpjekje për të rritur efikasitetin e "pushkës së saktë" të re të zhvilluar nga monarkia, oficerët u detyruan të flisnin vetëm gjermanisht kur u jepnin urdhra njerëzve të tyre. Madje një oficer austriak komentoi në Solferino se trupat e tij nuk mund ta kuptonin as komandën, "Ndaloni". Kjo tregon problemet komunikuese që u ngritën shpejt me ardhjen e ushtrisë masive.

Mobilizimi në Luftën e Parë Botërore

Mobilizimi në Luftën e Dytë Botërore
Polonia mobilizoi pjesërisht trupat e saj më 24 gusht 1939 dhe mobilizoi plotësisht më 30 gusht 1939, pas konfrontimeve të shtuara me Gjermaninë që nga marsi 1939. Më 1 shtator 1939 Gjermania pushtoi Poloninë, gjë që bëri që Franca dhe Britania t'i shpallnin luftë Gjermanisë. Megjithatë, ata ishin të ngadaltë për t'u mobilizuar dhe në kohën kur Polonia ishte pushtuar nga Fuqitë e Boshtit, vetëm operacione të vogla ishin kryer nga francezët në lumin Saar.

Kanadaja në fakt kreu një mobilizim të pjesshëm më 25 gusht 1939, në pritje të krizës diplomatike në rritje. Më 1 shtator 1939, Forca Kanadeze Aktive e Shërbimit (një forcë sa trupi prej dy divizionesh) u mobilizua edhe pse lufta nuk u shpall nga Kanadaja deri më 10 shtator 1939. Vetëm një divizion shkoi jashtë shtetit në dhjetor 1939 dhe qeveria shpresonte për të ndjekur një politikë lufte "me përgjegjësi të kufizuar". Kur Franca u pushtua në maj 1940, qeveria kanadeze kuptoi se kjo nuk do të ishte e mundur dhe mobilizoi tre divizione të tjera, duke filluar punësimin e tyre jashtë shtetit në gusht 1940 me dërgimin e Divizionit të 2-të Kanadez (disa njësi të të cilit u vendosën në Islandë dhe Newfoundland për detyrë garnizoni përpara se të transferohej në MB). Kanadaja miratoi gjithashtu Aktin e Mobilizimit të Burimeve Kombëtare në vitin 1940, i cili ndër të tjera i detyronte burrat të shërbenin në ushtri, megjithëse rekrutët e mobilizuar nën NRMA nuk shërbenin jashtë shtetit deri në vitin 1944. Megjithatë, rekrutët shërbyen në fushatën e Ishujve Aleutian në 1943 mbrojtja e parashikuar japoneze nuk u materializua kurrë për shkak të evakuimit të garnizonit të armikut përpara zbarkimit. Shërbimi në Aleutians nuk konsiderohej "jashtë shtetit" pasi teknikisht ishujt ishin pjesë e Amerikës së Veriut.

Mbretëria e Bashkuar mobilizoi 22% të popullsisë së saj të përgjithshme për shërbimin e drejtpërdrejtë ushtarak, më shumë se çdo komb tjetër në epokën e Luftës së Dytë Botërore.

Pas Luftës së Dytë Botërore
Presidenti i Ukrainës, Volodimir Zelenski, nënshkroi një dekret më 24 shkurt 2022 për mobilizimin e përgjithshëm të popullsisë në pushtimin rus të Ukrainës në vitin 2022. Rekrutët dhe rezervistët u thirrën gjatë 90 ditëve të ardhshme për të "siguruar mbrojtjen e shtetit, duke ruajtur gatishmërinë luftarake dhe mobilizuese". Burrat e moshës 18-60 vjeç ishin të ndaluar të largoheshin nga vendi.

Vladimir Putin, Presidenti i Rusisë, njoftoi një mobilizim të pjesshëm më 21 shtator 2022 të rezervistëve ekzistues, veçanërisht atyre që kanë përvojë ushtarake. Sipas pretendimeve të ministrit rus të mbrojtjes Sergei Shoigu, do të mobilizoheshin 300.000 rezervistë.

Mobilizimi ekonomik
Mobilizimi ekonomik është përgatitja e burimeve për përdorim në raste urgjente kombëtare duke kryer ndryshime në organizimin e ekonomisë kombëtare.

Ai po riorganizon funksionimin e ekonomisë kombëtare për të përdorur burimet në mënyrë më efektive në mbështetje të përpjekjes së luftës totale. Në mënyrë tipike, burimet në dispozicion dhe aftësitë prodhuese të çdo kombi përcaktuan shkallën dhe intensitetin e mobilizimit ekonomik. Kështu, mobilizimi efektiv i burimeve ekonomike për të mbështetur përpjekjet e luftës është një proces kompleks, që kërkon koordinim superior dhe aftësi produktive në shkallë kombëtare.Harrison, Mark. The Economics of World War II: Six great powers in international comparison. New York: Cambridge University Press, 1998. E rëndësishmja, disa studiues kanë argumentuar se mobilizimi i tillë në shkallë të gjerë i shoqërisë dhe burimeve të saj për qëllime luftarake ka efektin e ndihmës në ndërtimin e shtetit. Herbst argumenton se kërkesat e reagimit ndaj një agresori të jashtëm ofrojnë një shtysë mjaft të fortë për të detyruar ndryshime strukturore dhe gjithashtu për të krijuar një identitet të përbashkët kombëtar.

Shiko gjithashtu
 Levée en masse
 Ekonomia e luftës

Shënime

References


 State, society, and mobilization in Europe during the First World War, edited by John Horne, Cambridge-New York : Cambridge University Press, 1997.

Further reading
 United States Department of the Army (1955): History of Military Mobilization in the United States Army, 1775-1945 (online)

External links

 Qeveria zvicerane PDF mbi mobilizimin (gjermanisht)) 
 Procedura e mobilizimit të Ushtrisë Federale Austriake (gjermanisht)
 Mobilizimi ekonomik që nga Lufta e Dytë Botërore
 Mobilizimi

Kategoria:Operacione ushtarake