Principata e Pindit

Principata e Pindit (italisht:Principato del Pindo) është një emër i dhënë për të përshkruar një subjekt politik arumun të vetëdeklaruar në territorin e Greqisë. Në vitin 1941, territori i Greqisë u pushtua nga Italia, Gjermania dhe Bullgaria gjatë Luftës së Dytë Botërore. Në atë kohë, Alcibiades Diamandi, një arumun me banim në Samarina, i cili më parë kishte qenë drejtuesi i Republikës së Samarinës, ishte aktiv me një organizatë të quajtur në literaturën e mëvonshme me emrin Legjioni Romak . Si pjesë e veprimtarisë së organizatës në zonat kryesisht të Thesalisë (dhe Epirit, dhe Maqedonisë Perëndimore ), u përmend si synim i Diamandit për të krijuar një ent gjysmë të pavarur me emrin "Principata e Pindit" ose "Shteti i Pavarur i Pindit” ose “Kantoni”. Legjioni Romak nuk ishte kurrë në gjendje të afirmohej mbi arumunët që supozohej se përfaqësonte, as mbi popullsinë vendase deri në shpërbërjen e tij de facto në 1943 për shkak të veprimtarisë së Rezistencës Greke dhe kapitullimit italian, duke i lënë ata pa mbështetje reale nga gjermanët.  Në burime të tjera, ngjarjeve të vitit 1917 në Pind nuk u është caktuar asnjë emër. The ethnicity of Aromanians after 1990: the Identity of a Minority that Behaves like a Majority, Thede Kahl, Ethnologia Balkanica, Vol. 6 (2002), σελ. 148 The Politics of Nation-Building: Making Co-Nationals, Refugees, and Minorities, Harris Mylonas, Cambridge University Press, 2013, σελ. 134

 Sfondi 
Që nga formimi i Rumanisë në 1859, ajo u përpoq të fitonte ndikim mbi popullsinë arumune (dhe gjithashtu megleno-rumune) të Perandorisë Osmane. Në vitet 1860, ajo financoi veprimtarinë e Apostolos Margaritis, i cili themeloi shkolla rumune në territoret osmane të Epirit dhe Maqedonisë, pasi gjuha arumune ka shumë të përbashkëta me gjuhën rumune. Rumania, me mbështetjen e Austro-Hungarisë, arriti të pranojë arumunët si një milet më vete me dekretin (irade) të 22 majit 1905 të Sulltan Abdulhamidit, kështu që Ullah Millet ("Mileti Vllah", për arumunët) sipas të cilit ata mund të kenë kishat dhe shkollat e tyre. The ethnicity of Aromanians after 1990: the Identity of a Minority that Behaves like a Majority, Thede Kahl, Ethnologia Balkanica, Vol. 6 (2002), σελ. 148 Ky ishte një sukses diplomatik i Rumanisë në Turqinë Evropiane në pjesën e fundit të shekullit të 19-të. 

Rumania më pas financoi ndërtimin dhe funksionimin e shumë shkollave në rajonin e gjerë të Maqedonisë dhe Epirit. Këto shkolla kanë vazhduar funksionimin e tyre edhe kur disa nga territoret e rajonit të Maqedonisë dhe Thrakisë i kaluan autoritetit grek në vitin 1912. Financimi i tyre nga Rumania vazhdoi në vitin 1913 me marrëveshjen e kryeministrit të atëhershëm Eleftherios Venizelos . The Politics of Nation-Building: Making Co-Nationals, Refugees, and Minorities, Harris Mylonas, Cambridge University Press, 2013, σελ. 134 Në shkolla të tilla rumune, kishte një përpjekje të koordinuar për të promovuar idenë e identitetit rumun tek arumunët. Maturantët e këtyre shkollave që dëshironin të vazhdonin shkollimin zakonisht shkonin në institucionet arsimore në Rumani.

Në vitin 1917, një shtet jetëshkurtër, i cili është përshkruar më pas si " Republika e Samarinës ", u shpall në 1917 gjatë Luftës së Parë Botërore, megjithëse do të shpërbëhej në të njëjtin vit.

 Historia 
djathtas|parapamje|184x184px| Harta e Greqisë së pushtuar nga boshti me shtetin e propozuar të Principatës së Pindit të theksuar me të verdhë
Arumunët ishin pjesë e projekteve për copëtimin e Greqisë të ngritur nga italianët. Kur ushtria e 11-të pushtoi zonat në vitin 1941, komandantët e tyre morën urdhra nga Palazzo Chigi (selia e Ministrisë së Jashtme Italiane në atë kohë) për të vëzhguar çdo fshat duke regjistruar përkatësinë e tyre etnike dhe qëndrimin e tij ndaj pushtuesve, duke zbuluar se shumica e arumunëve kishin përvetësuar gjuhën greke dhe ishin asimiluar në komunitetin grek me përjashtim të disa grupeve që u regjistruan si antibullgarë, antigrekë, proitalianë dhe prorumunë. Davide Rodogno. Fascism's European empire: Italian occupation during the Second World War. Cambridge University Press, 2006. p. 105. Një dosje e paraluftës për qeverinë italiane me temën e arumunëve promovoi idenë se ata ishin pasardhës të Romakëve të Lashtë dhe se arumunët ishin strehuar në malet e Pindit kundër pushtimeve barbare, për t'u përdorur në momentin e duhur. Davide Rodogno. Fascism's European empire: Italian occupation during the Second World War. Cambridge University Press, 2006. pp. 105-106.

Pas rënies së Greqisë nga gjermanët në pranverën e vitit 1941 dhe ndarjes së vendit midis fuqive të Boshtit, Alcibiades Diamandi krijoi një organizatë kolaboracioniste të njohur si Legjioni Romak, me mbështetjen e autoriteteve pushtuese italiane dhe promovoi idenë e një kantoni arumun. ose shtet gjysmë të pavarur, i quajtur disa dekada më vonë me emrin "Principata e Pindit" që do të përfshinte Greqinë veriperëndimore. Diamandi u takua gjithashtu me kryeministrin kolaboracionist grek, Georgios Tsolakoglou, por Tsolakoglou refuzoi të plotësonte kërkesat e tij. Në të vërtetë, "autoritetet ushtarake italiane refuzuan të lejojnë çdo formë të vetëadministrimit nga arumunët, duke qenë të vetëdijshëm se aspiratat e tyre irredentiste, apo thirrjet për aneksimin në Itali, ishin një maskaradë nga një lëvizje minoritare që kërkonte hakmarrje politike dhe ekonomike". 

Nga mesi i vitit 1942 e në vazhdim, Rezistenca e armatosur greke bëri të ndjeshme praninë e saj, duke luftuar kundër italianëve dhe bashkëpunëtorëve të tyre dhe udhëheqësi i Legjionit Romak, Diamandi, u nis për në Rumani në vitin 1942, për t'u ndjekur nga i dyti në komandë dhe pasardhësi i tij Nikolaos Matussis në vitin 1943. 

Çfarëdo autoriteti që të ushtronte Legjioni Romak, ai praktikisht pushoi së ekzistuari pas kapitullimit italian në shtator 1943, kur kontrolli i Greqisë Qendrore u mor nga ushtria gjermane.

 Shih edhe 
 Malet e Pindit
 Republika e Samarinës

 Literatura 
 Arseniou Lazaros, Η Θεσσαλία στην Αντίσταση
 Andreanu, José, Los secretos del Balkan
 Iatropoulos, Dimitri, Balkan Heraldry
 Toso, Fiorenzo, Frammenti d'Europa
 Zambounis, Michael, Kings and Princes of Greece, Athens 2001
 Papakonstantinou Michael, Το Χρονικό της μεγάλης νύχτας (The chronicle of big night)
 Divani, Lena, Το θνησιγενές πριγκιπάτο της Πίνδου. Γιατί δεν ανταποκρίθηκαν οι Κουτσόβλαχοι της Ελλάδας, στην Ιταλο-ρουμανική προπαγάνδα.
 Thornberry, Patrick and Miranda Bruce-Mitford, World Directory of Minorities. St. James Press 1990, page 131.
 Koliopoulos, Giannēs S. (a.k.a. John S. Koliopoulos), Plundered Loyalties: Axis Occupation and Civil Strife in Greek West Macedonia. C. Hurst & Co, 1990. page 86 ff.
 Poulto, Hugh, Who Are the Macedonians? C. Hurst & Co, 1995. page 111. (partly available online: )
 After the War Was Over: Reconstructing the Family, Nation, and State in Greece By Mark Mazower (partly available online: )
 Kalimniou, Dean, Alkiviadis Diamandi di Samarina (in Neos Kosmos English edition, Melbourne, 2006)
 Seidl-Bonitz-Hochegger, Zeitschrift für Niederösterreichischen Gymnasien XIV.

 Lidhjet e jashtme 
 (in Hungarian) A nemlétezők lázadása
 (in French) Open University of Calalonia: Le valaque/aromoune-aroumane en Grèce
 (in Greek) Η φωνή της γης

 Referime 

Kategoria:Historia e arumunëve