Pushtimi mysliman i Siçilisë

Pushtimi mysliman i Siçilisë filloi në qershor 827 dhe zgjati deri në vitin 902, kur ra bastioni i fundit i madh bizantin në ishull, Taormina. Kështjellat e izoluara mbetën në duart e bizantit deri në vitin 965, por ishulli tani e tutje ishte nën sundimin mysliman derisa u pushtua me radhë nga normanët në shekullin e 11-të.

Megjithëse Siçilia ishte sulmuar nga myslimanët që nga mesi i shekullit të 7-të, këto bastisje nuk kërcënuan kontrollin bizantin mbi ishullin, i cili mbeti një ujë i pasëm kryesisht paqësor. Mundësia për emirët Aghlabid të Ifriqiya erdhi në vitin 827, kur komandanti i flotës së ishullit, Euphemius, u ngrit në kryengritje kundër perandorit bizantin Michael II. I mundur nga forcat besnike dhe i dëbuar nga ishulli, Euphemius kërkoi ndihmën e Aghlabidëve. Këta të fundit e konsideruan këtë si një mundësi për zgjerim dhe për të devijuar energjitë e strukturës së tyre të përçarë ushtarake dhe për të zbutur kritikat e dijetarëve islamë duke përkrahur xhihadin dhe dërguan një ushtri për ta ndihmuar atë. Pas zbarkimit arab në ishull, Euphemius u mënjanua shpejt. Një sulm fillestar në kryeqytetin e ishullit, Sirakuzë, dështoi, por muslimanët ishin në gjendje të përballonin kundërsulmin pasues bizantin dhe të mbanin disa fortesa. Me ndihmën e përforcimeve nga Ifriqiya dhe al-Andalus, në vitin 831 ata morën Palermon, i cili u bë kryeqyteti i provincës së re myslimane.

Qeveria bizantine dërgoi disa ekspedita për të ndihmuar vendasit kundër myslimanëve, por e preokupuar me luftën kundër abasidëve në kufirin e tyre lindor dhe me saraçenët e Kretës në Detin Egje, ajo nuk ishte në gjendje të bënte një përpjekje të vazhdueshme për të zmbrapsur myslimanët, i cili gjatë tre dekadave të ardhshme bastisi zotërimet bizantine pothuajse të pakundërshtuar. Kalaja e fortë e Enës në qendër të ishullit ishte mburoja kryesore bizantine kundër përhapjes myslimane, deri në kapjen e saj në vitin 859. Pas rënies së saj, myslimanët shtuan presionin e tyre kundër pjesëve lindore të ishullit dhe, pas një rrethimi të gjatë, pushtuan Sirakuzën në vitin 878. Bizantinët mbajtën kontrollin e disa fortesave në cepin veri-lindor të ishullit për disa dekada më pas dhe filluan një sërë përpjekjesh për të rimarrë ishullin deri në shekullin e 11-të, por nuk ishin në gjendje të sfidonin seriozisht myslimanët kontrollin mbi Sicilinë. Rënia e kështjellës së fundit të madhe bizantine, Taormina, në vitin 902, mbahet për të shënuar përfundimin e pushtimit mysliman të Siçilisë.

Nën sundimin mysliman, Siçilia përparoi dhe përfundimisht u shkëput nga Ifriqiya për të formuar një emirat gjysmë të pavarur. Komuniteti mysliman i ishullit i mbijetoi pushtimit norman në vitet 1060 dhe madje përparoi nën mbretërit normanë, duke lindur një përzierje unike kulturore, derisa u deportua në Lucera në vitet 1220 pas një kryengritjeje të dështuar.


Kategoria:Evropa mesjetare
Kategoria:Shekulli i 9-të në Perandorinë Bizantine
Kategoria:Siçili
Kategoria:Historia e Italisë
Kategoria:Perandoria Bizantine
Siçili