Dhembja grupore e kokës

Dhimbja grupore e kokës (CH) është një çrregullim neurologjik i karakterizuar nga dhimbje koke të forta të përsëritura në njërën anë të kokës, zakonisht rreth syrit. Shpesh ka lotim të syve, kongjestion nazal ose ënjtje rreth syrit në anën e prekur. Këto simptoma zakonisht zgjasin 15 minuta deri në 3 orë. Sulmet shpesh ndodhin në grupe të cilat zakonisht zgjasin me javë ose muaj dhe herë pas here më shumë se një vit.

Shkaku nuk dihet. Faktorët e rrezikut përfshijnë një histori të ekspozimit ndaj tymit të duhanit dhe një histori familjare të gjendjes. Ekspozimet që mund të shkaktojnë sulme përfshijnë alkoolin, nitroglicerinën dhe histaminën. Ato janë një çrregullim primar i dhimbjes së kokës të tipit të cefalalgjive autonome trigeminale. Diagnoza bazohet në simptoma.

Menaxhimi i rekomanduar përfshin përshtatje të stilit të jetesës si shmangia e shkaktarëve të mundshëm. Trajtimet për sulmet akute përfshijnë oksigjen ose një triptan me veprim të shpejtë. Masat e rekomanduara për të ulur shpeshtësinë e sulmeve përfshijnë injeksione steroide, civamide ose verapamil. Stimulimi nervor ose operacioni mund të përdoret herë pas here nëse masat e tjera nuk janë efektive.

Gjendja prek rreth 0.1% të popullsisë së përgjithshme në një moment të jetës së tyre dhe 0.05% në çdo vit të caktuar. Gjendja zakonisht shfaqet fillimisht midis moshës 20 dhe 40 vjeç. Burrat preken rreth katër herë më shpesh se gratë. Dhimbjet e kokës grupore emërtohen për shfaqjen e grupeve të sulmeve të dhimbjes së kokës (grupe). Ata janë quajtur edhe si "dhimbje koke vetëvrasëse".

 Shenjat dhe simptomat 
Dhimbjet e kokës grupore janë periudha të përsëritura të sulmeve të rënda të njëanshme të dhimbjes së kokës. Kohëzgjatja e një sulmi tipik CH varion nga rreth 15 deri në 180 minuta. Rreth 75% e sulmeve të patrajtuara zgjasin më pak se 60 minuta. Megjithatë, femrat mund të kenë CH më të gjatë dhe më të rëndë.

Fillimi i një sulmi është i shpejtë dhe zakonisht pa një atmosferë. Ndjesitë paraprake të dhimbjes në zonën e përgjithshme të sulmit, të referuara si "hije", mund të sinjalizojnë një CH të afërt, ose këto simptoma mund të zgjasin pasi të ketë kaluar një sulm, ose midis sulmeve. Megjithëse CH është rreptësisht e njëanshme, ka disa raste të dokumentuara të "ndryshimit anësor" midis periudhave të grupimit, ose, rrallë, të njëkohshme (brenda të njëjtës periudhë grupore) dhimbje koke dypalëshe grupore.

 Dhimbja 
Dhimbja shfaqet vetëm në njërën anë të kokës, rreth syrit, veçanërisht pas ose sipër syrit, në tempull. Dhimbja është zakonisht më e madhe se në kushtet e tjera të dhimbjes së kokës, duke përfshirë migrenën, dhe zakonisht përshkruhet si djegie, therje, shpim ose shtrydhje. Ndërsa vetëvrasja është e rrallë, ata me dhimbje koke grupore mund të përjetojnë mendime vetëvrasëse (duke dhënë emrin alternativ "dhimbje koke vetëvrasëse" ose "dhimbje koke vetëvrasëse"). Termi "dhimbje koke" nuk e përcjell në mënyrë adekuate ashpërsinë e gjendjes; sëmundja mund të jetë gjendja më e dhimbshme e njohur për shkencën mjekësore.

Dr. Peter Goadsby, profesor i Neurologjisë Klinike në Kolegjin Universitar të Londrës, një studiues kryesor mbi gjendjen ka komentuar:"Dhimbja e kokës grupore është ndoshta dhimbja më e keqe që përjetojnë njerëzit. E di që është një vërejtje mjaft e fortë për t'u bërë, por nëse pyet një pacient me dhimbje koke grupore nëse ka pasur një përvojë më të keqe, ata do të thonë universalisht se nuk e kanë pasur. Gratë me dhimbje koke grupore do t'ju tregojë se një atak është më i keq se lindja. Kështu që ju mund të imagjinoni që këta njerëz të lindin pa anestezi një ose dy herë në ditë, për gjashtë, tetë ose dhjetë javë në të njëjtën kohë, dhe pastaj të kenë një pushim. Është thjesht e tmerrshme”.

 Simptoma të tjera 
Simptomat tipike të dhimbjes së kokës grupore përfshijnë shfaqjen e grupuar dhe përsëritjen (grup) të sulmit të dhimbjes së kokës, dhimbje të forta të njëanshme orbitale, supraorbitale dhe/ose të përkohshme. Nëse nuk trajtohet, frekuenca e sulmit mund të variojë nga një sulm çdo dy ditë në tetë sulme në ditë. Sulmi i dhimbjes së kokës në grup shoqërohet nga të paktën një nga simptomat autonome të mëposhtme: rënie e qepallës, shtrëngim i bebëzës, skuqje e konjuktivës, lot, rrjedhje hundësh dhe më rrallë, skuqje e fytyrës, ënjtje ose djersitje, që zakonisht shfaqen në të njëjtën anë të kokën si dhimbje. Ngjashëm me migrenën, ndjeshmëria ndaj dritës (fotofobia) ose zhurma (fonofobia) mund të ndodhë gjatë një CH. Nauzea është një simptomë e rrallë edhe pse është raportuar.

Mund të shfaqet shqetësim (për shembull, ritmi ose lëkundjet përpara dhe mbrapa). Efektet dytësore mund të përfshijnë paaftësinë për të organizuar mendime dhe plane, rraskapitje fizike, konfuzion, agjitacion, agresivitet, depresion dhe ankth.

Njerëzit me CH mund të kenë frikë të përballen me një dhimbje koke tjetër dhe të rregullojnë aktivitetet e tyre fizike ose sociale rreth një ndodhie të mundshme në të ardhmen. Po kështu ata mund të kërkojnë ndihmë për të përmbushur ato që përndryshe do të ishin detyra normale. Ata mund të hezitojnë të bëjnë plane për shkak të rregullsisë, ose anasjelltas, paparashikueshmërisë së orarit të dhimbjes. Këta faktorë mund të çojnë në çrregullime të përgjithësuara të ankthit, çrregullime paniku, çrregullime të rënda depresive, tërheqje sociale dhe izolim.

Dhimbjet e kokës grupore janë shoqëruar kohët e fundit me komorbiditetin e apneas obstruktive të gjumit.

 Përsëritjet 
Dhimbjet e kokës në grup herë pas here mund të quhen "dhimbje koke me orë me zile" për shkak të rregullsisë së përsëritjes së tyre. Sulmet CH shpesh zgjojnë individët nga gjumi. Si sulmet individuale ashtu edhe grupimi i grupimeve mund të kenë një rregullsi metronomike; sulmet zakonisht goditen në një kohë të saktë të ditës çdo mëngjes ose natë. Përsëritja e grupimit të grupimit të dhimbjeve të kokës mund të ndodhë më shpesh rreth solsticeve, ose ndryshimeve sezonale, ndonjëherë duke treguar periodicitet rrethanor. Në të kundërt, frekuenca e sulmit mund të jetë shumë e paparashikueshme, duke mos treguar fare periodicitet. Këto vëzhgime kanë nxitur studiuesit të spekulojnë një përfshirje ose mosfunksionim të hipotalamusit. Hipotalamusi kontrollon "orën biologjike" të trupit dhe ritmin cirkadian. Në dhimbje koke episodike grupore, sulmet ndodhin një ose më shumë në ditë, shpesh në të njëjtën kohë çdo ditë për një periudhë prej disa javësh, e ndjekur nga një periudhë pa dhimbje koke që zgjat javë, muaj ose vite. Përafërsisht 10-15% e dhimbjeve të kokës grupore janë kronike, me dhimbje koke të shumta që ndodhin çdo ditë për vite me rradhë, ndonjëherë pa ndonjë falje.

Në përputhje me kriteret e diagnostikimit të Shoqatës Ndërkombëtare të Dhimbjes së Kokës (IHS), dhimbjet e kokës grupore që ndodhin në dy ose më shumë periudha grupore, që zgjasin nga 7 deri në 365 ditë me një remision pa dhimbje prej një muaji ose më gjatë midis sulmeve të dhimbjes së kokës mund të klasifikohen si episodike. Nëse sulmet e dhimbjes së kokës ndodhin për më shumë se një vit pa remision pa dhimbje për të paktën një muaj, gjendja klasifikohet si kronike. CH kronike ndodh dhe përsëritet pa asnjë periudhë remisioni midis cikleve; mund të ketë ndryshime në cikle, që do të thotë se shpeshtësia dhe ashpërsia e sulmeve mund të ndryshojnë pa parashikueshmëri për një periudhë kohore. Frekuenca, ashpërsia dhe kohëzgjatja e sulmeve të dhimbjes së kokës të përjetuara nga njerëzit gjatë këtyre cikleve ndryshon midis individëve dhe nuk demonstron lehtësim të plotë të formës episodike. Gjendja mund të ndryshojë në mënyrë të paparashikueshme nga kronike në episodike dhe nga episodike në kronike.

 Shkaqet 
Shkaku i dhimbjes së kokës grupore është i panjohur. Dhimbjet e kokës grupore përshkruheshin historikisht si dhimbje koke vaskulare, me besimin se dhimbja intensive shkaktohej nga zgjerimi i enëve të gjakut, të cilat nga ana tjetër mendohej se krijonin presion mbi nervin trigeminal. Teoria vaskulare është vënë në pikëpyetje dhe po shqyrtohen mekanizma të tjerë. Edicioni i tretë i Klasifikimit Ndërkombëtar të Çrregullimeve të Dhimbjes së Kokës e klasifikon CH si pjesë e cefalalgjive autonome trigeminale.

 Nervat 
Dy nerva mendohet se luajnë një rol të rëndësishëm në CH: nervi trigeminal dhe nervi i fytyrës.

 Gjenetika 
Dhimbja e kokës grupore mund të shfaqet në disa familje në një model të trashëgimisë autosomale dominuese. Njerëzit me një të afërm të shkallës së parë me këtë gjendje kanë rreth 14-48 herë më shumë gjasa që ta zhvillojnë vetë atë dhe rreth 8 deri në 10% e personave me CH kanë një histori familjare pozitive. Disa studime kanë gjetur një numër më të madh të të afërmve të prekur tek femrat. Të tjerë kanë sugjeruar se këto vëzhgime mund të jenë për shkak të numrit më të ulët të femrave në këto studime. Faktorët e mundshëm gjenetikë kërkojnë kërkime të mëtejshme, provat aktuale për trashëgiminë gjenetike janë të kufizuara.

Gjenet që mendohet se luajnë një rol në sëmundje janë receptori i hipokretinës/oreksinës tip 2 (HCRTR2), dehidrogjenaza e alkoolit 4 (ADH4), proteina G beta 3 (GNB3), receptori polipeptid i tipit I që aktivizon adenilate ciklazën e hipofizës (ADCYAP1R1) , dhe gjenet e metalloendopeptidazës membranore (MME).

 Pirja e duhanit 
Rreth 65% e personave me CH janë ose kanë qenë duhanpirës të duhanit. Ndalimi i pirjes së duhanit nuk çon në përmirësimin e gjendjes dhe CH ndodh gjithashtu tek ata që nuk kanë pirë kurrë duhan (p.sh. fëmijët); mendohet se nuk ka gjasa që duhani të jetë shkak. Njerëzit me CH mund të jenë të predispozuar për disa tipare, duke përfshirë duhanin ose zakone të tjera të jetesës.

 Hipotalamusi 
Një rishikim sugjeron që bërthama suprakiazmatike e hipotalamusit, e cila është ora kryesore biologjike në trupin e njeriut, mund të përfshihet në dhimbje koke grupore, sepse CH ndodh me ritëm ditor dhe sezonal.

Skanimet e tomografisë me emetim pozitron (PET) tregojnë zonat e trurit të cilat aktivizohen vetëm gjatë sulmit, krahasuar me periudhat pa dhimbje. Këto fotografi tregojnë zonat e trurit që janë aktive gjatë dhimbjes me ngjyrë të verdhë/portokalli (e quajtur "matrica e dhimbjes"). Zona në qendër (në të tre pamjet) aktivizohet në mënyrë specifike vetëm gjatë CH. Morfometria e bazuar në voksele në rreshtin e poshtëm (VBM) tregon dallimet strukturore të trurit midis individëve me dhe pa CH; vetëm një pjesë e hipotalamusit është e ndryshme.

 Diagnoza 
Dhimbja e kokës e ngjashme me grupe mund të diagnostikohet si dhimbje koke dytësore dhe jo si dhimbje koke grupore.

Një histori e detajuar orale i ndihmon praktikuesit në diagnozën e saktë diferenciale, pasi nuk ka teste konfirmuese për CH. Një ditar i dhimbjes së kokës mund të jetë i dobishëm për të gjurmuar se kur dhe ku ndodh dhimbja, sa e fortë është dhe sa zgjat dhimbja. Një regjistrim i strategjive të përballimit të përdorura mund të ndihmojë në dallimin midis llojit të dhimbjes së kokës; Të dhënat për shpeshtësinë, ashpërsinë dhe kohëzgjatjen e sulmeve të dhimbjes së kokës janë një mjet i domosdoshëm për diagnozën fillestare dhe korrekte diferenciale në kushtet e dhimbjes së kokës.

Diagnoza e saktë paraqet një sfidë pasi sulmi i parë CH mund të paraqitet aty ku stafi nuk është i trajnuar në diagnostikimin e sëmundjeve kronike të rralla ose komplekse. Stafi me përvojë i ER-së ndonjëherë trajnohet për të zbuluar llojet e dhimbjeve të kokës. Ndërsa vetë sulmet CH nuk janë drejtpërdrejt kërcënuese për jetën, janë vërejtur ide për vetëvrasje.

Individët me CH zakonisht përjetojnë vonesë diagnostike përpara diagnozës së saktë. Njerëzit shpesh diagnostikohen gabimisht për shkak të simptomave të raportuara të qafës, dhëmbit, nofullës dhe sinusit dhe mund të durojnë pa nevojë referimin për shumë vite te specialistët e veshit, hundës dhe fytit (ENT) për hetimin e sinuseve; stomatologë për vlerësimin e dhëmbëve; kiropraktorë dhe terapistë manipulues për trajtim; ose psikiatër, psikologë dhe disiplina të tjera mjekësore përpara se dhimbjet e kokës të tyre të diagnostikohen saktë. Nënnjohja e CH nga profesionistët e kujdesit shëndetësor reflektohet në gjetjet e qëndrueshme në Evropë dhe Shtetet e Bashkuara se koha mesatare e diagnozës është rreth shtatë vjet.

 Diferenciali 
Dhimbja e kokës grupore mund të diagnostikohet gabimisht si migrenë ose sinusit. Llojet e tjera të dhimbjes së kokës nganjëherë gabohen për, ose mund të imitojnë nga afër, CH. Termat e pasaktë si "migrenë grupore" ngatërrojnë llojet e dhimbjeve të kokës, ngatërrojnë diagnozën diferenciale dhe shpesh janë shkaku i vonesës së panevojshme diagnostikuese, duke vonuar përfundimisht trajtimin e duhur specialist.

 Hemikrania paroksizmale kronike (CPH) është një gjendje e njëanshme e dhimbjes së kokës, pa mbizotërimin mashkullor që zakonisht shihet në CH. Hemicrania paroksizmale mund të jetë gjithashtu episodike, por episodet e dhimbjes që shihen në CPH janë zakonisht më të shkurtra se ato që shihen me dhimbje koke grupore. CPH zakonisht i përgjigjet "absolutisht" trajtimit me ilaçin anti-inflamator indometacin, ku në shumicën e rasteve CH zakonisht nuk tregon përgjigje pozitive të indometacinës, duke e bërë "përgjigjen e Indometacinës" një mjet të rëndësishëm diagnostikues për mjekët specialistë që kërkojnë diagnozën e saktë diferenciale midis kushteve.
 Hemicrania e vazhdueshme
 Dhimbja e kokës nevralgjiforme e njëanshme afatgjatë me injeksion dhe grisje konjuktivale (SUNCT) është një sindromë dhimbje koke që i përket grupit të TAC.
 Neuralgjia trigeminale është një sindromë e njëanshme e dhimbjes së kokës, ose dhimbje koke "si grup".

 Parandalimi 
Menaxhimi i dhimbjes së kokës grupore ndahet në tre kategori kryesore: abortive, kalimtare dhe parandaluese. Trajtimet parandaluese përdoren për të reduktuar ose eliminuar sulmet e dhimbjes së kokës grupore; ato përgjithësisht përdoren në kombinim me teknikat abortive dhe kalimtare.

 Verapamil 
Terapia parandaluese e rekomanduar e linjës së parë është verapamil, një bllokues i kanaleve të kalciumit. Verapamili ishte përdorur më parë te njerëzit me dhimbje koke grupore. Përmirësimi mund të shihet në një mesatare prej 1,7 javësh për CH episodike dhe 5 javë për CH kronike kur përdoret një dozë prej 160 dhe 720 mg (mesatarisht 240 mg/ditë). Terapia parandaluese me verapamil besohet se funksionon sepse ka një efekt në ritmin cirkadian dhe në CGRP. Meqenëse çlirimi i CGRP kontrollohet nga kanalet e kalciumit të mbyllura me tension.

 Glukokortikoidet 
Meqenëse këto komponime janë steroide, ka pak prova për të mbështetur përfitimet afatgjata nga glukokortikoidet, por ato mund të përdoren derisa ilaçet e tjera të hyjnë në fuqi pasi ato duket se janë efektive në tre ditë. Zakonisht ndërpriten pas 8-10 ditësh të trajtimit. Prednizoni jepet në një dozë fillestare prej 60-80 miligramë në ditë; atëherë zvogëlohet me 5 miligramë çdo ditë. Kortikosteroidet përdoren gjithashtu për të ndërprerë ciklet, veçanërisht në pacientët kronikë.

 Kirurgjia 
Stimuluesit nervorë mund të jenë një opsion në numrin e vogël të njerëzve që nuk përmirësohen me medikamente. Dy procedura, stimulimi i thellë i trurit ose stimulimi i nervit okupital, mund të jenë të dobishme; përvoja e hershme tregon një përfitim në rreth 60% të rasteve. Zakonisht duhen javë ose muaj që ky përfitim të shfaqet. Një metodë jo-invazive duke përdorur stimulimin elektrik nervor transkutan (TENS) është duke u studiuar.

Një sërë procedurash kirurgjikale, të tilla si rizotomia ose dekompresimi mikrovaskular, gjithashtu mund të merren parasysh, por provat për t'i mbështetur ato janë të kufizuara dhe ka raste të njerëzve, simptomat e të cilëve përkeqësohen pas këtyre procedurave.

 Të tjera 
Litium, methysergide dhe topiramat rekomandohen trajtime alternative, megjithëse ka pak prova që mbështesin përdorimin e topiramatit ose methysergide. Kjo është gjithashtu e vërtetë për tianeptinën, melatoninën dhe ergotaminën. Valproati, sumatriptani dhe oksigjeni nuk rekomandohen si masa parandaluese. Injeksionet e toksinës botulinum kanë treguar sukses të kufizuar. Dëshmitë për baclofen, toksina botulinum dhe kapsaicin janë të paqarta.

 Menaxhimi 
Ekzistojnë dy trajtime primare për CH akute: oksigjeni dhe triptanet, por ato përdoren më pak për shkak të diagnozës së gabuar të sindromës. Gjatë periudhave të dhimbjeve të kokës, duhet të shmangen shkaktarët si alkooli, nitroglicerina dhe dremitjet gjatë ditës.

 Oksigjen 
Terapia me oksigjen mund të ndihmojë në ndërprerjen e sulmeve, megjithëse nuk parandalon episodet e ardhshme. Zakonisht jepet nëpërmjet një maske jo-ripërtëritëse me 12-15 litra në minutë për 15-20 minuta. Një rishikim zbuloi se rreth 70% e pacientëve përmirësohen brenda 15 minutave. Megjithatë, provat për efektivitetin e oksigjenit 100% janë të dobëta. Oksigjeni hiperbarik në presione ~ 2 herë më të mëdha se presioni atmosferik mund të lehtësojë dhimbjet e kokës grupore.

 Triptanët 
Trajtimi tjetër i rekomanduar kryesisht i sulmeve akute është sumatriptani nënlëkuror ose intranazal. Sumatriptani dhe zolmitriptan të dy janë treguar se përmirësojnë simptomat gjatë një sulmi me sumatriptan që është superior. Për shkak të efektit anësor vazokonstriktiv të triptanëve, ato mund të kundërindikohen te njerëzit me sëmundje ishemike të zemrës. Komponimet vazokonstriktore ergot mund të jenë të dobishme, por nuk janë studiuar mirë në sulmet akute.

 Opioidet 
Përdorimi i ilaçeve opioid në trajtimin e CH nuk rekomandohet dhe mund të përkeqësojë sindromat e dhimbjes së kokës. Përdorimi afatgjatë i opioideve shoqërohet me sindroma të njohura të varësisë, varësisë dhe tërheqjes. Receta e ilaçeve opioid mund të çojë gjithashtu në vonesa të mëtejshme në diagnozën diferenciale, nëntrajtimin dhe keqmenaxhimin.

 Të tjera 
Lidokaina intranazale (e spërkatur në vrimën e hundës ipsilaterale) mund të jetë një trajtim efektiv me pacientët rezistent ndaj trajtimit më konvencional.

Oktreotidi i administruar në mënyrë subkutane është treguar të jetë më efektiv se placebo për trajtimin e sulmeve akute.

Injeksionet steroide sub-okcipitale kanë treguar dobi dhe rekomandohen për përdorim si një terapi kalimtare për të ofruar lehtësim të përkohshëm të dhimbjes së kokës, pasi janë vendosur terapi më afatgjatë profilaktike.

 Epidemiologji 
Dhimbja e kokës grupore prek rreth 0.1% të popullsisë së përgjithshme në një moment të jetës së tyre. Meshkujt preken rreth katër herë më shpesh se femrat. Gjendja zakonisht fillon midis moshës 20 dhe 50 vjeç, megjithëse mund të ndodhë në çdo moshë. Rreth një në pesë nga të rriturit raportojnë fillimin e dhimbjes së kokës grupore midis 10 dhe 19 vjeç.

 Histori 
Përshkrimi i parë i plotë i dhimbjes së kokës grupore u dha nga neurologu londinez Wilfred Harris në vitin 1926, i cili e quajti sëmundjen nevralgji migrenoze. Përshkrimet e CH datojnë në 1745 dhe ndoshta më herët.

Gjendja fillimisht u quajt cefalalgjia e Hortonit sipas Bayard Taylor Horton, një neurolog amerikan që postuloi teorinë e parë në lidhje me patogjenezën e tyre. Punimi i tij origjinal përshkruan ashpërsinë e dhimbjeve të kokës si të aftë për të marrë burra normalë dhe për t'i detyruar ata të tentojnë ose të vdesin nga vetëvrasja; letra e tij e vitit 1939 thoshte:"Pacientët tanë ishin të paaftë për shkak të çrregullimit dhe vuanin nga periudha dhimbjeje nga dy deri në njëzet herë në javë. Ata nuk kishin gjetur lehtësim nga metodat e zakonshme të trajtimit. Dhimbja e tyre ishte aq e rëndë sa disa prej tyre duhej të vëzhgoheshin vazhdimisht nga frika. të vetëvrasjes. Shumica e tyre ishin të gatshëm t'i nënshtroheshin çdo operacioni që mund të sillte lehtësim."CH është quajtur alternativisht, erythroprosopalgia e Bing, nevralgji ciliare, eritromelagjia e kokës, dhimbje koke Horton, cefalalgji histaminike, nevralgji petrosal, nevralgji sphenopalatine, nevralgji vidiane, nevralgji e Sluder, angioparalia dhe sindroma e Sluder-it.

 Shoqëri dhe kulturë 
Robert Shapiro, një profesor i neurologjisë, thotë se ndërsa dhimbjet e kokës grupore janë po aq të zakonshme sa skleroza e shumëfishtë me një nivel të ngjashëm paaftësie, që nga viti 2013, Instituti Kombëtar i Shëndetit i SHBA-së kishte shpenzuar 1.872 miliardë dollarë për kërkime mbi sklerozën e shumëfishtë në një dekadë, por më pak se 2 milion dollarë në kërkimin e CH në 25 vjet.

 Drejtime kërkimore 
Disa raporte të rasteve sugjerojnë se marrja e triptaminave të tilla si LSD, psilocybin (siç gjendet në kërpudhat halucinogjene) ose DMT mund të ndërpresë sulmet dhe të ndërpresë ciklet e dhimbjes së kokës. Halucinogen DMT ka një strukturë kimike që është e ngjashme me triptan sumatriptan, duke treguar një mekanizëm të mundshëm të përbashkët në parandalimin ose ndalimin e migrenës dhe TAC-ve. Në një studim të vitit 2006 me 53 individë, 18 nga 19 përdorues të psilocibinës raportuan periudha të zgjatura të faljes. Sondazhi nuk ishte një studim i verbër ose i kontrolluar dhe ishte "i kufizuar nga paragjykimi i kujtimit dhe përzgjedhjes". Siguria dhe efikasiteti i psilocibinës aktualisht po studiohet në dhimbje koke grupore.

Fremanezumab, një antitrup monoklonal i humanizuar i drejtuar kundër peptideve alfa dhe beta të lidhura me gjenet e kalcitoninës, është në provat klinike të fazës 3 për CH.

 Shiko edhe 

 Dhimbja e kokës
 Migrena

 Referimet 

Kategoria:Dhimbje koke
Kategoria:Sëmundje dhe çrregullime
Kategoria:Çrregullime neurologjike
Kategoria:Menaxhim i dhimbjes