Lufta e Libanit 2006

Lufta e Libanit e vitit 2006, e quajtur gjithashtu Lufta Izrael-Hezbollah 2006 dhe e njohur në Liban si Lufta e Korrikut (arabisht: حرب تموز, Ḥarb Tammūz) dhe në Izrael si Lufta e Dytë e Libanit (hebraisht: מלחמת לבנון השנייה, Milhemet Levanon HaShniya), ishte një konflikt ushtarak 34-ditor në Liban, Izraelin Verior dhe Lartësitë Golan. Palët kryesore ishin forcat paraushtarake të Hezbollahut dhe Forcat e Mbrojtjes së Izraelit (IDF). Konflikti filloi më 12 korrik 2006 dhe vazhdoi derisa një armëpushim i ndërmjetësuar nga Kombet e Bashkuara hyri në fuqi në mëngjes më 14 gusht 2006, megjithëse zyrtarisht përfundoi më 8 shtator 2006 kur Izraeli hoqi bllokadën detare të Libanit. Për shkak të mbështetjes së paprecedentë ushtarake iraniane ndaj Hezbollahut para dhe gjatë luftës, disa e konsiderojnë atë si raundin e parë të konfliktit ndërmjetësues Iran-Izrael, dhe jo një vazhdimësi të konfliktit arabo-izraelit.

Konflikti u përshpejtua nga sulmi ndërkufitar i Hezbollahut në vitin 2006. Më 12 korrik 2006, luftëtarët e Hezbollahut hodhën raketa në qytetet kufitare izraelite si një devijim për një sulm me raketa antitank mbi dy Humvee të blinduara që patrullonin anën izraelite të gardhit kufitar. Prita la të vdekur tre ushtarë. Dy ushtarë izraelitë u rrëmbyen dhe u dërguan nga Hezbollahu në Liban. Pesë të tjerë u vranë në Liban, në një përpjekje të dështuar shpëtimi. Hezbollahu kërkoi lirimin e të burgosurve libanezë të mbajtur nga Izraeli në këmbim të lirimit të ushtarëve të rrëmbyer. Izraeli refuzoi dhe u përgjigj me sulme ajrore dhe zjarr artilerie ndaj objektivave në Liban. Izraeli sulmoi objektivat ushtarake të Hezbollahut dhe infrastrukturën civile libaneze, duke përfshirë Aeroportin Ndërkombëtar Rafic Hariri të Bejrutit. IDF filloi një pushtim tokësor të Libanit Jugor. Izraeli vendosi gjithashtu një bllokadë ajrore dhe detare. Hezbollahu më pas lëshoi më shumë raketa në veri të Izraelit dhe përfshiu IDF-në në luftën guerile nga pozicione të ngurtësuara.

Konflikti besohet të ketë vrarë midis 1,191 dhe 1,300 libanezë dhe 165 izraelitë. Ajo dëmtoi rëndë infrastrukturën civile libaneze dhe zhvendosi rreth një milion libanezë dhe 300,000–500,000 izraelitë.

Më 11 gusht 2006, Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara miratoi njëzëri Rezolutën 1701 të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara (RKSKB 1701) në një përpjekje për t'i dhënë fund armiqësive. Rezoluta, e cila u miratua nga qeveria libaneze dhe izraelite ditët në vijim, bëri thirrje për çarmatimin e Hezbollahut, për tërheqjen e IDF nga Libani dhe për vendosjen e Forcave të Armatosura Libaneze dhe një Forcë të Përkohshme të Kombeve të Bashkuara të zgjeruar në Liban ( UNIFIL) në jug. UNIFIL-it iu dha një mandat i zgjeruar, duke përfshirë aftësinë për të përdorur forcën për të siguruar që zona e tyre e veprimit të mos përdorej për aktivitete armiqësore dhe për t'i rezistuar përpjekjeve me forcë për t'i penguar ata të kryenin detyrat e tyre. Ushtria Libaneze filloi dislokimin në Libanin Jugor më 17 gusht 2006. Bllokada u hoq më 8 shtator 2006. Më 1 tetor 2006, shumica e trupave izraelite u tërhoqën nga Libani, megjithëse trupat e fundit vazhduan të pushtojnë fshatin Ghajar të rrethuar nga kufiri. . Në kohën që nga miratimi i Rezolutës 1701, qeveria libaneze dhe UNIFIL kanë deklaruar se nuk do të çarmatosin Hezbollahun. Eshtrat e dy ushtarëve të kapur, fati i të cilëve nuk dihej, u kthyen në Izrael më 16 korrik 2008 si pjesë e një shkëmbimi të të burgosurve.

 Shiko edhe 

 Referimet 

Kategoria:Konflikti arabo-izraelit