Abuzimi i fëmijëve

Abuzimi i fëmijëve i quajtur edhe keqtrajtimi i fëmijëve është keqtrajtim fizik, seksual, emocional dhe/ose psikologjik ose edhe neglizhencë e një fëmije, veçanërisht nga një prind ose një kujdestar. Abuzimi i fëmijëve mund të përfshijë çdo veprim ose dështim për të vepruar nga një prind ose një kujdestar që rezulton në një dëmtim aktual ose të mundshëm për një fëmijë dhe mund të ndodhë në shtëpinë e një fëmije, ose në organizata, shkolla ose komunitete me të cilat fëmija mund të  ndërveprojë.

Termat abuzimi i fëmijëve dhe keqtrajtimi i fëmijëve shpesh përdoren në mënyrë të ndërsjellë, dhe megjithëse disa studiues bëjnë një dallim midis tyre, duke e trajtuar keqtrajtimin e fëmijëve si një term ombrellë për të mbuluar neglizhencën, shfrytëzimin dhe trafikimin.

Juridiksione të ndryshme kanë kërkesa të ndryshme për raportimin e detyrueshëm dhe e kanë zhvilluar përkufizime të ndryshme se çfarë përbën abuzimi ndaj fëmijëve,dhe për këtë arsye kanë kritere të ndryshme, për të larguar fëmijët nga familjet e tyre ose për të ndjekur penalisht një akuzë penale .

 Historia 
Në fund të shekullit të 19-të, mizoria ndaj fëmijëve, e kryer nga punëdhënësit dhe mësuesit, ishte e zakonshme dhe e përhapur, dhe ndëshkimi trupor ishte zakon në shumë vende. Por, në gjysmën e parë të shekullit të 19-të, patologët që studionin filicidin (vrasjen e fëmijëve nga prindërit) raportuan raste të vdekjes nga zemërimi i babait, Editorial (1848) Triple infanticide – suicide du meurtrier. Annales Médico-psycholiques 11: 108 only. keqtrajtim fizik të përsëritur, Leuret (1837) Suspicion de folie chez une femme reconnue coupable d'avoir, pendant sa grossesse fait des blessures mortelles a deux de ses enfans: affaire R. Annales d'Hygiène Publique et de Médecine Légale 17: 374–400. uria, Rothamel (1845) Eine Mutter führt durch allmälige Entziehung der Nahrungsmittel den Tod ihres ehelichen Kindes herbei. Henke's Zeitschrift für der Staatsarzneikunde 50: 139–156. dhe abuzimi seksual. Boys-de-Loury, Devergie, Ollivier (1843) Consultation medico-légale sur un cas de mort violente, chez un enfant de deux ans et demi. Annales d'Hygiène Publique et de Médecine Légale 29: 185–203. Në një punim të vitit 1860, eksperti francez i mjekësisë ligjore Auguste Ambroise Tardieu mblodhi së bashku një seri prej 32 rastesh të tilla, nga të cilat 18 ishin fatale, fëmijët që vdisnin nga uria dhe/ose abuzimi fizik i përsëritur; ai përfshinte rastin e Adeline Defert, e cila u kthye nga gjyshërit e saj në moshën 8-vjeçare dhe për 9 vjet e torturuar nga prindërit e saj - e rrahur çdo ditë, e varur nga gishtat e mëdhenj dhe e rrahur me një dërrasë të gozhduar, e djegur me thëngjij të nxehtë dhe plagët e saj u lanë me acid nitrik dhe shpërthyen me shkop. Tardieu A (1860) Étude médico-légale sur les sévices et mauvais traitements exercés sur des enfants. Annales d'Hygiène 15: 361–398. Tardieu bëri vizita në shtëpi dhe vëzhgoi efektin tek fëmijët; ai vuri re se trishtimi dhe frika në fytyrat e tyre u zhdukën kur u vunë nën mbrojtje. Ai komentoi, "Kur marrim parasysh moshën e butë të këtyre qenieve të gjora të pambrojtura, të nënshtruara çdo ditë dhe pothuajse çdo orë ndaj mizorive të egra, torturave të paimagjinueshme dhe mungesës së ashpër, jeta e tyre është një martirizim i gjatë - dhe kur përballemi me faktin se torturuesit e tyre janë vetë nënat. kush u dha jetë, përballemi me një nga problemet më të tmerrshme që mund të trazojë shpirtin e moralistit, apo ndërgjegjen e drejtësisë”. Brockington I F (1996) Motherhood and Mental Health. Oxford, Oxford University Press, page 396 – translation of a passage in Tardieu (1860). Vëzhgimet e tij u bënë jehonë nga Boileau de Castélnau (i cili prezantoi termin misopédie - urrejtje ndaj fëmijëve), Boileau de Castélnau P (1861) Misopédie ou lesion de l'amour de la progéniture. Annales Médico-psychologiques 3rd series 7: 553–568. dhe u konfirmuan nga Aubry Aubry P (1891) De l'Homicide Commis par la Femme. Paris, Storck, pp 1–38. dhe disa teza . Delcasse A (1885) Étude medico-légale sur les sévices de l'enfance. Thèse, Paris. Duval P (1892) Des sévices et mauvais traitements. Thèse, Lyon. Dumas E (1892) Du libéricide ou meurtre des enfants mineurs par leurs parents. Thèse, Lyon.

Këto vëzhgime të hershme franceze nuk arritën të kalonin barrierën gjuhësore dhe kombet e tjera mbetën injorante për shkakun e shumë lezioneve traumatike tek foshnjat dhe fëmijët e vegjël; do të kalonin gati njëqind vjet përpara se njerëzimi të fillonte të përballej sistematikisht me "problemin e tmerrshëm" të Tardieut. Në shekullin e 20-të, provat filluan të grumbullohen nga patologjia dhe radiologjia pediatrike, veçanërisht në lidhje me hematomën kronike subdurale dhe frakturat e gjymtyrëve: hematoma subdurale kishte një shpërndarje bimodale kurioze, idiopatike tek foshnjat dhe traumatike tek të rriturit, Sherwood D (1930) Chronic subdural haematoma in infants. American Journal of Diseases of Children 39: 980–1021. ndërsa periostiti osifikues i pashpjegueshëm i kockat e gjata ishin të ngjashme me ato që ndodhin pas nxjerrjes së këllkut. Snedecor S T, Knapp R E, Wilson H B (1935) Traumatic ossifying periostitis of the newborn. Surgery, Gynecology and Obstetrics 61: 385–387. Në vitin 1946, John Caffey, themeluesi amerikan i radiologjisë pediatrike, tërhoqi vëmendjen për lidhjen e frakturave të kockave të gjata dhe hematomës kronike subdurale, Caffey J (1946) Multiple fractures in long bones of infant suffering from chronic subdural haematoma. American Journal of Roentgenology 56: 163–173. dhe, në vitin 1955, u vu re se foshnjat largoheshin nga kujdesi për agresivët, të papjekurit dhe emocionalisht. Prindërit e sëmurë nuk zhvilluan lezione të reja. Woolley P V, Evans W A (1955) Significance of skeletal lesions in infants resembling those of traumatic origin. Journal of the American Medical Association 158: 539–543.

Si rezultat, hetimi profesional mbi këtë temë filloi përsëri në vitet 1960.  Publikimi i korrikut 1962 i punimit "The Battered Child-Syndrome" i autorizuar kryesisht nga pediatri C. Henry Kempe dhe i botuar në Journal of the American Medical Association përfaqëson momentin që keqtrajtimi i fëmijëve hyri në ndërgjegjësimin e zakonshëm. Përpara publikimit të artikullit, lëndimet e fëmijëve - madje edhe frakturat e përsëritura të kockave - nuk njiheshin zakonisht si rezultat i traumës së qëllimshme. Në vend të kësaj, mjekët shpesh kërkuan sëmundje të padiagnostikuara të kockave ose pranuan rrëfimet e prindërve për fatkeqësi aksidentale siç janë rrëzimet ose sulmet nga dhunuesit e lagjes.  

Studimi i abuzimit të fëmijëve u shfaq si një disiplinë akademike në fillim të viteve 1970 në Shtetet e Bashkuara. Elisabeth Young-Bruehl pohoi se pavarësisht numrit në rritje të avokatëve të fëmijëve dhe interesit për mbrojtjen e fëmijëve, grupimi i fëmijëve në "të abuzuar" dhe "të paabuzuar" krijoi një dallim artificial që ngushtoi konceptin e të drejtave të fëmijëve në thjesht mbrojtje nga keqtrajtimi dhe hetim i bllokuar se si fëmijët diskriminohen në shoqëri në përgjithësi. Një efekt tjetër i mënyrës se si është studiuar abuzimi dhe neglizhimi i fëmijëve, sipas Young-Bruehl, ishte mbyllja e shqyrtimit se si vetë fëmijët e perceptojnë keqtrajtimin dhe rëndësinë që ata i kushtojnë qëndrimeve të të rriturve ndaj tyre. Young-Bruehl shkroi se kur besimi në inferioritetin e natyrshëm të fëmijëve ndaj të rriturve është i pranishëm në shoqëri, të gjithë fëmijët vuajnë pavarësisht nëse trajtimi i tyre etiketohet apo jo si "abuzimi".  

 Përkufizimet 
Përkufizimet e asaj që përbën abuzimin e fëmijëve ndryshojnë midis profesionistëve, midis grupeve sociale dhe kulturore dhe në kohë.   Termat abuzim dhe keqtrajtim shpesh përdoren në mënyrë të ndërsjellë në literaturë.  Keqtrajtimi i fëmijëve mund të jetë gjithashtu një term ombrellë që mbulon të gjitha format e abuzimit të fëmijëve dhe neglizhencës së fëmijëve .  Përcaktimi i keqtrajtimit të fëmijëve varet nga vlerat kulturore mbizotëruese pasi ato lidhen me fëmijët, zhvillimin e fëmijëve dhe prindërimin .  Përkufizimet e keqtrajtimit të fëmijëve mund të ndryshojnë në të gjithë sektorët e shoqërisë që merren me këtë çështje,  si agjencitë e mbrojtjes së fëmijëve, komunitetet ligjore dhe mjekësore, zyrtarët e shëndetit publik, studiuesit, praktikuesit dhe avokatët e fëmijëve . Meqenëse anëtarët e këtyre fushave të ndryshme priren të përdorin përkufizimet e tyre, komunikimi ndërmjet disiplinave mund të jetë i kufizuar, duke penguar përpjekjet për të identifikuar, vlerësuar, gjurmuar, trajtuar dhe parandaluar keqtrajtimin e fëmijëve.  

Në përgjithësi, abuzimi i referohet akteve (zakonisht të qëllimshme) të kryerjes ndërsa neglizhenca i referohet akteve të mosveprimit.   Keqtrajtimi i fëmijëve përfshin si aktet e kryerjes ashtu edhe aktet e mosveprimit nga ana e prindërve ose kujdestarëve që shkaktojnë dëme reale ose të kërcënuara për një fëmijë.  Disa profesionistë shëndetësorë dhe autorë e konsiderojnë neglizhencën si pjesë të përkufizimit të abuzimit, ndërsa të tjerë jo; kjo është për shkak se dëmi mund të ketë qenë i paqëllimshëm, ose sepse kujdestarët nuk e kuptuan ashpërsinë e problemit, i cili mund të ketë qenë rezultat i bindjeve kulturore se si të rritet një fëmijë.   Efektet e vonuara të abuzimit dhe neglizhencës së fëmijëve, veçanërisht neglizhenca emocionale, dhe shumëllojshmëria e akteve që kualifikohen si abuzim me fëmijët, janë gjithashtu faktorë. 

Organizata Botërore e Shëndetësisë (OBSH) e përkufizon abuzimin e fëmijëve dhe keqtrajtimin e fëmijëve si "të gjitha format e keqtrajtimit fizik dhe/ose emocional, abuzimi seksual, neglizhenca ose trajtimi i pakujdesshëm ose shfrytëzimi komercial ose tjetër, që rezulton në dëmtim aktual ose të mundshëm për shëndetin e fëmijës., mbijetesën, zhvillimin ose dinjitetin në kontekstin e një marrëdhënieje përgjegjësie, besimi ose pushteti."  OBSH thotë gjithashtu, "Dhuna ndaj fëmijëve përfshin të gjitha format e dhunës ndaj njerëzve nën 18 vjeç, qofshin ato të kryera nga prindërit ose kujdestarët e tjerë, bashkëmoshatarët, partnerët romantikë ose të huajt."  Në Shtetet e Bashkuara, Qendrat për Kontrollin dhe Parandalimin e Sëmundjeve (CDC) përdor termin keqtrajtim i fëmijëve për t'iu referuar të dy akteve të kryerjes (abuzimit), të cilat përfshijnë "fjalë ose veprime të hapura që shkaktojnë dëm, dëm të mundshëm ose kërcënim e dëmtimit të një fëmije", dhe akteve të mospërfilljes (neglizhencës), që do të thotë "dështimi për të siguruar nevojat themelore fizike, emocionale ose arsimore të fëmijës ose për të mbrojtur një fëmijë nga dëmtimi ose dëmtimi i mundshëm".  Akti federal i Shteteve të Bashkuara për Parandalimin dhe Trajtimin e Abuzimit të Fëmijëve përcakton abuzimin dhe neglizhencën e fëmijëve si, së paku, "çdo veprim ose mosveprim të kohëve të fundit nga ana e një prindi ose kujdestari që rezulton në vdekje, dëmtim serioz fizik ose emocional, abuzim seksual ose shfrytëzim" ose "një veprim ose mosveprim i cili paraqet një rrezik të afërt të dëmtimit serioz".  

 Shih edhe 
 Fëmija
 Abuzimi
 Fëmijëria
 Puna e fëmijëve
 Fëmijët e rrugës
 Fëmijët refugjatë
 Fëmijët në ushtri
 Të drejtat e fëmijëve 

 Literatura 





 Miller, Alice (1990). "Thou Shalt Not Be Aware": Society's Betrayal of the Child, in series, Meridian Book[s]. Trans. by Heildegarde and Hunter Hannum. New York: Penguin. x, 329 p. Trans. from the German, titled .  pbk



 Referime 

Kategoria:Mirëqenia e fëmijëve
Kategoria:Abuzim i fëmijëve

Kategoria:Të drejtat e fëmijëve