Fëmijët refugjatë

Fëmijët refugjatë përfshijnë një numër të madh fëmijësh dhe që përbojnë pothuajse gjysmën e të gjithë refugjatëve  dhe pothuajse një në tre fëmijë që jeton jashtë vendit të tyre të lindjes është refugjat . Emily Garin, Jan Beise, Lucia Hug, and Danzhen You. 2016. “Uprooted: The Growing Crisis for Refugee and Migrant Children.” UNICEF. https://www.unicef.org/videoaudio/PDFs/Uprooted.pdf . Këto shifra përfshijnë fëmijët, statusi i refugjatit të të cilëve është konfirmuar zyrtarisht, si dhe fëmijët në situata të ngjashme me refugjatët.

 Hyrje 
Përveç përballjes me kërcënimin e drejtpërdrejtë të dhunës që vjen nga konflikti, fëmijët e zhvendosur me forcë përballen edhe me rreziqe të ndryshme shëndetësore, duke përfshirë: shpërthimet e sëmundjeve Toole, Michael J., and Ronald J. Waldman. "The public health aspects of complex emergencies and refugee situations." Annual review of public health 18, no. 1 (1997): 283-312. dhe traumat psikologjike afatgjatë, Kaplan, Ida. "Effects of trauma and the refugee experience on psychological assessment processes and interpretation." Australian Psychologist 44, no. 1 (2009): 6-15. aksesin e pamjaftueshëm në ujë dhe kanalizime, Schweitzer, Robert D., Mark Brough, Lyn Vromans, and Mary Asic-Kobe. "Mental health of newly arrived Burmese refugees in Australia: contributions of pre-migration and post-migration experience." Australian & New Zealand Journal of Psychiatry 45, no. 4 (2011): 299-307. lëndë ushqyese ushqimi, Hamilton, Carolyn, Kirsten Anderson, Ruth Barnes, and Kamena Dorling. "Administrative detention of children: a global report." Fondo de las Naciones Unidas para la Infancia, Nueva York (2011). kujdesi shëndetësor [6] dhe oraret e rregullta të vaksinimit.  Fëmijët refugjatë, veçanërisht ata pa dokumentacion dhe ata që udhëtojnë vetëm, janë gjithashtu të cenueshëm ndaj abuzimit dhe shfrytëzimit. Vandenhole, Wouter, Ellen Desmet, Didier Reynaert, and Sara Lembrechts, eds. Routledge international handbook of children’s rights studies. Routledge, 2015. Edhe pse shumë komunitete në mbarë botën i kanë mirëpritur ata, fëmijët e zhvendosur me forcë dhe familjet e tyre shpesh përballen me diskriminim, varfëri dhe margjinalizimin social në vendet e tyre të shtëpisë, tranzitit dhe destinacionit. Bush, Kenneth David, and Diana Saltarelli. "The two faces of education in ethnic conflict." (2000). Barrierat gjuhësore dhe barrierat ligjore në vendet e tranzitit dhe të destinacionit shpesh i pengojnë fëmijët refugjatë dhe familjet e tyre të kenë akses në arsim, kujdes shëndetësor, mbrojtje sociale dhe shërbime të tjera. Shumë vendeve të destinacionit gjithashtu u mungojnë mbështetjet dhe politikat ndërkulturore për integrimin social. Crock, Mary. Seeking asylum alone: A study of Australian law, policy and practice regarding unaccompanied and separated children. Federation Press, 2006. Kërcënime të tilla për sigurinë dhe mirëqenien përforcohen për fëmijët refugjatë me aftësi të kufizuara. Reilly, Rachael. "Disabilities among refugees and conflict-affected populations." Forced Migration Review 35 (2010): 8. Studimet e bëra nga Komisioneri i Lartë i OKB-së për Refugjatët tregojnë se vetëm gjysma e të gjithë fëmijëve refugjatë që janë të moshës së shkollës fillore janë në gjendje të hyjnë në shkollë. Në mënyrë të ngjashme, në mesin e fëmijëve të moshës së shkollës së mesme, vetëm 22 përqind e fëmijëve mund të hyjnë në shkollë. Fatkeqësisht, kjo kulmon me një shkallë të aksesit në arsimin e lartë prej vetëm një për qind në mesin e të gjithë refugjatëve.  Për më tepër, shkollat e Amerikës së Veriut shpesh nuk kanë burimet e nevojshme për të mbështetur fëmijët refugjatë. [103] Fëmijët refugjatë shpesh duhet të përballojnë diskriminimin, statusin e ulët socio-ekonomik, nuk kanë familje ose vijnë në një mjedis që bie ndesh me besimet e tyre kulturore që çojnë në çështje të sjelljes për të cilat mësuesit nuk janë gjithmonë të përgatitur. Burimet jashtëshkollore që u ofrohen fëmijëve refugjatë përfshijnë burime plotësuese të pasurimit të kurrikulës, video për qëllimin ose rritjen e ndërgjegjësimit të prindërve dhe shkollës, fletëpalosje dhe manuale informative, si dhe burime të bazuara në TIK, të cilat shërbejnë për të përfituar përfshirjen e refugjatëve në shkollë.

 Mbrojtja ligjore 
Konventa për të Drejtat e Fëmijës, traktati më i ratifikuar për të drejtat e njeriut në histori, përfshin katër nene që janë veçanërisht të rëndësishme për fëmijët e përfshirë ose të prekur nga zhvendosja e detyruar: UNICEF. "Convention on the Rights of the Child." Child Labor (1989): 8.

 parimi i mosdiskriminimit (neni 2)
 interesat më të mira të fëmijës (neni 3)
 e drejta për jetë, mbijetesë dhe zhvillim (neni 6)
 e drejta për pjesëmarrjen e fëmijëve (neni 12)

Shtetet Palë në Konventë janë të detyruara të respektojnë nenet e mësipërme, pavarësisht nga statusi i migrimit të fëmijës. UNICEF. "Convention on the Rights of the Child." Child Labor (1989): 8. Që nga nëntori 2005, gjithsej 192 vende janë bërë Shtete Palë të Konventës.  Somalia dhe Shtetet e Bashkuara janë dy vendet e vetme që nuk e kanë ratifikuar atë. 

Konventa e Kombeve të Bashkuara 1951 për Statusin e Refugjatëve është një kod ligjor gjithëpërfshirës dhe i ngurtë në lidhje me të drejtat e refugjatëve në nivel ndërkombëtar dhe përcakton gjithashtu se në cilat kushte një person duhet të konsiderohet si refugjat dhe në këtë mënyrë t'i jepen këto të drejta. Steinbock, Daniel J. "The refugee definition as law: issues of interpretation." Refugee Rights and Realities: Evolving International Concepts and Regimes (1999): 13-39. Konventa siguron mbrojtje për personat e zhvendosur me forcë që kanë përjetuar persekutim ose torturë në vendet e tyre të origjinës.  Për vendet që e kanë ratifikuar atë, Konventa shpesh shërben si bazë parësore për përcaktimin e statusit të refugjatit, por disa vende përdorin edhe përkufizime të tjera të refugjatit, kështu që kanë dhënë statusin e refugjatit jo të bazuar ekskluzivisht në persekutim. Për shembull, Bashkimi Afrikan ka rënë dakord për një përkufizim në Konventën e Refugjatëve të vitit 1969, i cili gjithashtu strehon njerëzit e prekur nga agresioni i jashtëm, okupimi, dominimi i huaj dhe ngjarjet që shqetësojnë seriozisht rendin publik. “Refugee Status Determination: Identifying Who Is a Refugee.” 2005. Geneva: United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR). Afrika e Jugut u ka dhënë statusin e refugjatit mozambikanëve dhe zimbabveasve pas rënies së ekonomive të vendeve të tyre. Bloch, Joanne. I am an African: stories of young refugees in South Africa. New Africa Books, 2007.

Mjete të tjera ligjore ndërkombëtare për mbrojtjen e fëmijëve refugjatë përfshijnë dy nga Protokollet që plotësojnë Konventën e Kombeve të Bashkuara kundër Krimit të Organizuar Transnacional, të cilat i referohen migrimit të fëmijëve:

 Protokolli për Parandalimin, Shtypjen dhe Ndëshkimin e Trafikimit të Njerëzve, veçanërisht Grave dhe Fëmijëve; UN General Assembly. "Protocol to prevent, suppress and punish trafficking in persons, especially women and children, supplementing the United Nations convention against transnational organized crime." GA res 55 (2000): 25.
 Protokolli kundër Kontrabandës së Emigrantëve nga Toka, Deti dhe Ajri. UN General Assembly. "Protocol against the Smuggling of Migrants by Land, Sea and Air, Supplementing the United Nations Convention against Transnational Organized Crime." (2000).

Përveç kësaj , Konventa Ndërkombëtare për Mbrojtjen e të Drejtave të të Gjithë Punëtorëve Migrantë dhe Anëtarëve të Familjeve të tyre mbulon të drejtat e fëmijëve të punëtorëve migrantë në situata të rregullta dhe të parregullta gjatë gjithë procesit të migrimit.

 Edukimi shëndetësor 

Sshoqata Botërore e Guides Girls dhe Girl Scouts (WAGGGS) dhe Family Health International (FHI) kanë hartuar dhe pilotuar një program edukimi të përqendruar te bashkëmoshatarët për vajzat adoleshente refugjate në Ugandë, Zambia dhe Egjipt. Qëllimi i programit ishte të arrinte vajza të reja që ishin të interesuara të informoheshin për çështjet e shëndetit riprodhues. Programi u nda në tre grupe specifike për moshën: vajzat e moshës shtatë deri në 10 vjeç mësuan për ndryshimet trupore dhe anatominë; vajzat e moshës 11 deri në 14 vjeç mësuan për sëmundjet seksualisht të transmetueshme; vajzat e moshës 15 vjeç e lart u përqendruan në këshilla për të siguruar një shtatzëni të shëndetshme dhe për t'u kujdesur siç duhet për një fëmijë. Sipas anketave cilësore, rritja e vetëvlerësimit dhe përdorimi më i madh i shërbimeve shëndetësore midis pjesëmarrësve të programit ishin përfitimet më të mëdha të programit. Speizer, Ilene S., Robert J. Magnani, and Charlotte E. Colvin. "The effectiveness of adolescent reproductive health interventions in developing countries: a review of the evidence." Journal of Adolescent Health 33, no. 5 (2003): 324-348.

 Arsimi 
Arsimi ndryshon me fazat e ndryshme të përvojës së refugjatëve. Raporti, "Mungesa: Arsimi i Refugjatëve në Krizë", krahason burimet dhe statistikat e UNHCR-së mbi arsimimin e refugjatëve me të dhënat mbi regjistrimin në shkolla në mbarë botën të ofruara nga UNESCO, Organizata e Kombeve të Bashkuara për Arsim, Shkencë dhe Kulturë. Raporti vë në dukje se, globalisht, 91 për qind e fëmijëve ndjekin shkollën fillore. Për të gjithë refugjatët, kjo shifër është 61 për qind. Në mënyrë të veçantë në vendet me të ardhura të ulëta, më pak se 50 për qind e refugjatëve janë në gjendje të ndjekin shkollën fillore.  Ndërsa fëmijët refugjatë rriten, normat e regjistrimit në shkollë bien: vetëm 23 përqind e adoleshentëve refugjatë janë të regjistruar në shkollën e mesme, kundrejt shifrës globale prej 84 përqind. Në vendet me të ardhura të ulëta, nëntë për qind e refugjatëve janë në gjendje të shkojnë në shkollën e mesme. Në të gjithë botën, regjistrimi në arsimin e lartë është 36 për qind. Për refugjatët, përqindja mbetet në një për qind. “Left Behind: Refugee Education in Crisis.” Geneva, Switzerland: UNHCR, September 12, 2017. http://www.unhcr.org/59b696f44.pdf. Në vitin 2016, në Samitin e Asamblesë së Përgjithshme për Refugjatët dhe Emigrantët, UNHCR bëri thirrje "për një partneritet të gjerë midis agjencive qeveritare humanitare, partnerëve të zhvillimit dhe sektorit privat për të adresuar boshllëqet e mëdha në ofrimin e arsimit cilësor për të gjithë refugjatët".  Pas këtij samiti, UNHCR-ja u takua me kompani, qeveri dhe filantropë në Samitin Botëror Humanitar 2016 në Turqi për të krijuar fondin "Edukimi nuk mund të presë, një nismë për të përmbushur nevojat arsimore të miliona fëmijëve dhe të rinjve të prekur nga krizat në mbarë botën".  Edhe pse ka pasur diskutime globale, UNHCR-ja ende beson se duhet të ndërmerren më shumë veprime për të adresuar plotësisht këtë çështje në nivel global.

Përshtatja me një mjedis të ri shkollor është një ndërmarrje e madhe për fëmijët refugjatë që mbërrijnë në një vend të ri ose në një kamp refugjatësh .  Arsimi është thelbësor për përshtatjen e mjaftueshme psikosociale dhe rritjen njohëse të fëmijëve refugjatë.  Për shkak të këtyre rrethanave, është e rëndësishme që edukatorët të marrin parasysh nevojat, pengesat dhe rrugët e suksesshme arsimore për fëmijët refugjatë. 

Graham, Minhas dhe Paxton (2016) vënë në dukje në studimin e tyre se keqkuptimet e prindërve në lidhje me stilet arsimore, pritshmëritë e ulëta të mësuesve dhe tendencat stereotipike, ngacmimi dhe diskriminimi racor, trauma para emigracionit dhe pas emigrimit, dhe ndalimi i detyruar të gjitha mund të jenë rrezik. faktorët për problemet e të mësuarit tek fëmijët refugjatë. Ata gjithashtu vënë në dukje se ambicia e lartë akademike dhe jetësore, përfshirja e prindërve në arsim, një mjedis mbështetës në shtëpi dhe shkollë, të kuptuarit e mësuesve për trashëgiminë gjuhësore dhe kulturore dhe marrëdhëniet e shëndetshme me bashkëmoshatarët mund të kontribuojnë të gjitha në suksesin e një fëmije refugjat në shkollë. Graham, Hamish R., Ripudaman S. Minhas, and Georgia Paxton. "Learning problems in children of refugee background: a systematic review." Pediatrics 137, no. 6 (2016): e20153994. Ndërsa qëllimi fillestar i edukimit të refugjatëve ishte përgatitja e studentëve për t'u kthyer në vendet e tyre të origjinës, tani fokusi i edukimit të refugjatëve amerikanë është tek integrimi. 

Në Shtetet e Bashkuara, ka shumë pak politikë që rregullon studentët refugjatë dhe integrimin e tyre në shkolla. Shumica e politikave dhe debateve për politikat fokusohen në vetë emigracionin dhe azilin. Kjo “padukshmëri e refugjatëve” në politikën e qeverisë është një pengesë serioze për statusin dhe stabilitetin e refugjatëve në shoqëri;  ndikon gjithashtu në aksesin e tyre në arsim dhe aftësinë e tyre për të pasur sukses në vendin pritës. Shërbimet arsimore për refugjatët dhe emigrantët në Shtetet e Bashkuara janë të pamjaftueshme. Një studim i fundit zbuloi se 54% e fëmijëve refugjatë në Shtetet e Bashkuara vuajnë nga probleme akademike.  Me mbështetje të dobët arsimore, refugjatët dhe emigrantët kanë pak fuqi sociale, ekonomike dhe politike dhe nuk janë në gjendje të mbrojnë veten. Edukimi akademik dhe social është integral për rritjen e fuqisë së tyre, sepse u siguron atyre mjete të tilla si aftësitë gjuhësore dhe komunikuese dhe të kuptuarit e shoqërisë së tyre pritëse.

 Roli i mësuesve 
Shkollat e Amerikës së Veriut janë agjentë të kulturimit, duke ndihmuar fëmijët refugjatë të integrohen në shoqërinë perëndimore.  Edukatorët e suksesshëm i ndihmojnë fëmijët të përpunojnë traumat që mund të kenë përjetuar në vendin e tyre të origjinës, ndërkohë që mbështesin përshtatjen e tyre akademike.  Fëmijët refugjatë përfitojnë nga komunikimi i krijuar dhe i inkurajuar ndërmjet nxënësit dhe mësuesit, si dhe ndërmjet nxënësve të ndryshëm në klasë.  Njohja me gjuhën e shenjave dhe strategjitë bazë të ESL përmirëson komunikimin midis mësuesve dhe fëmijëve refugjatë.  Gjithashtu, bashkëmoshatarët jo-refugjatë kanë nevojë për qasje në literaturë që i ndihmon ata t'i edukojnë mbi përvojat e shokëve të klasës refugjatë.  Materialet e kursit duhet të jenë të përshtatshme për nevojat specifike të të mësuarit të fëmijëve refugjatë dhe të ofrojnë një gamë të gjerë aftësish për t'u dhënë fëmijëve refugjatë mbështetje të fortë akademike. 

Edukatorët duhet të kalojnë kohë me familjet e refugjatëve duke diskutuar përvojat e mëparshme të fëmijës në mënyrë që ta vendosin fëmijën refugjat në nivelin e duhur të klasës dhe të ofrojnë çdo akomodim të nevojshëm  Politikat e shkollës, pritshmëritë dhe të drejtat e prindërve duhet të përkthehen në gjuhën amtare të prindërve, pasi shumë prindër nuk flasin anglisht me aftësi. Edukatorët duhet të kuptojnë kërkesat e shumta të vendosura ndaj prindërve (si puna dhe kujdesi për familjen) dhe të jenë të përgatitur për të ofruar fleksibilitet në oraret e takimeve me këto familje.  

Mësuesit në Shtetet e Bashkuara shpesh kanë pak përvojë me traumat që hasin shpesh refugjatët. Atyre u mungon gjithashtu trajnimi se si të trajtojnë studentët që kanë përjetuar trauma.  Ata shpesh i shohin studentët refugjatë si barrë dhe kulturat dhe gjuhët e tyre të ndryshme si barriera dhe jo si pasuri për arsimimin e tyre.  Ky lloj trajtimi i studentëve refugjatë që zvogëlon aftësitë e tyre ka pasoja të rënda si rezultate negative zhvillimore. 

Një broshurë e botuar në vitin 2000 e shkruar nga Dr. Sheila dhe Dr. Dick detajonte mënyrat se si mësuesit mund t'u qasen fëmijëve refugjatë në shkollë, si dhe problemet e zakonshme me të cilat fëmijët refugjatë paraqiten në shkollë.  Sipas broshurës, refugjatët mund të vijnë nga situata traumatizuese dhe kështu mund të kenë vështirësi me ndjekjen e shkollës, shkrim-leximin dhe identitetin e tyre kulturor.  Thuhet se problemet paraqiten si zemërim, tërheqje, probleme me autoritetin, përqendrimin, rregullat dhe sjellje të tjera të papërshtatshme.  Broshura sugjeron që mësuesit t'i trajtojnë ato çështje duke i ndihmuar fëmijët të menaxhojnë sjelljen dhe emocionet e tyre.  Sipas Dr. Sheila dhe Dr. Dick, mësuesit mund ta bëjnë këtë duke ditur se çfarë kanë nevojë fëmijët, duke u mbështetur dhe duke i drejtuar ata te specialistët nëse është e nevojshme. 

Studimi fokusohet në mënyrën se si mësuesit mund të edukojnë veten për situatat e nxënësve të tyre.  Një studim inkurajon mësuesit të jenë të vetëdijshëm për problemet e zakonshme të sjelljes që fëmijët refugjatë mund të shfaqin në klasë, si zemërimi, tërheqja, testimi i rregullave, problemet me autoritetin, paaftësia për t'u përqëndruar, sjellja e papërshtatshme, arritjet më të ulëta akademike.  Studimi gjithashtu vë në dukje se si fëmijët refugjatë shfaqin shpesh këtë sjellje, sepse ata vendosen në një kontekst tjetër kulturor, përballen me diskriminim, jetojnë me familje në rrethana të ulëta socio-ekonomike, nuk kanë familje dhe/ose kanë konflikte me besimet e tyre tradicionale kulturore.  Rrjeti Ndërkombëtar i Shkollave Publike është një model që mund të imitohet nga shkollat që u shërbejnë studentëve emigrantë ose nxënësve të gjuhës angleze. Këto shkolla përgatisin mësues veçanërisht për të punuar me nxënës refugjatë dhe emigrantë. Në një shembull, Strekalova shpjegon se "ngjarjet më të shpeshta stresuese që kanë përjetuar fëmijët refugjatë kroatë përpara se të vinin në Shtetet e Bashkuara përfshijnë: "humbja e shtëpisë (80%), humbja e sendeve personale (66.7%), ndarja nga anëtarët e familjes ( 66.7%), dëmtimi i pronës (48.9%), ekspozimi ndaj sulmeve të armikut (46.7%) dhe vdekja e një anëtari të familjes ose mikut (37.8%).  Përvoja të tilla formësojnë shumë aftësinë e të mësuarit dhe nevojat arsimore të studentit. Mësuesit duhet të pajisen jo vetëm me një trajnim të shtuar për t'iu adresuar nxënësve që përballen me këto probleme, por edhe me aftësinë për të rritur pjesëmarrjen e studentëve në mësimin e tyre dhe për të lejuar asimilimin në klasë të nxënësve me formim të kufizuar në arsimin formal  Sipas studimit, mësuesit që kuptojnë këto barriera me të cilat përballen fëmijët refugjatë dhe si rrjedhim sjellja e papërshtatshme që ata mund të shfaqin mund t'i ndihmojë nxënësit e tyre të kenë një përvojë më pozitive në shkollë. 

Një libër i botuar në vitin 2022 i shkruar nga Dr. Sarah Dryden-Peterson i titulluar Right Where We Beong: Si mësuesit dhe studentët refugjatë po ndryshojnë të ardhmen e arsimit, eksploron kontributet e mësuesve dhe studentëve refugjatë dhe çfarë po bëjnë ata për të mbështetur veten dhe komunitetet e tyre Rreth botës. Ai bazohet në mbi 600 intervista me mësues dhe studentë mbi 15 vjet punë në 23 vende.  

 Edukimi për paqen 
I zbatuar nga UNICEF nga viti 2012 deri në 2016 dhe i financuar nga Qeveria e Holandës, Ndërtimi i Paqes, Edukimi dhe Avokimi (PBEA) ishte një program arsimor që synonte të përmirësonte ndërtimin e paqes. Affolter, Friedrich W. "Indicators for Education for Peacebuilding in Fragile States UNICEF’s Peacebuilding, Education and Advocacy Program." Programi PBEA në kampin e refugjatëve Dadaab të Kenias synonte të forconte qëndrueshmërinë dhe kohezionin social në kamp, si dhe midis refugjatëve dhe komunitetit pritës. Dryden-Peterson, Sarah. "Refugee education in countries of first asylum: Breaking open the black box of pre-resettlement experiences." Theory and Research in Education 14, no. 2 (2016): 131-148. Nisma përbëhej nga dy pjesë: Programi i Edukimit për Paqe (PEP), një program brenda shkollës që mësohet në shkollat fillore të Dadaab dhe programi Sporti për Zhvillim dhe Paqe (SDP) për adoleshentët dhe të rinjtë refugjatë. Kishte dëshmi anekdotike të rritjes së niveleve të kohezionit social nga pjesëmarrja në PEP dhe elasticitetit të mundshëm nga pjesëmarrja në PSZH. 

Edukimi për paqen për fëmijët refugjatë mund të ketë gjithashtu kufizime dhe pjesën e tij të kundërshtarëve. Megjithëse edukimi i paqes nga programet e kaluara që përfshinte popullsi jo-refugjate raportohet të ketë pasur efekte pozitive, Arnon, Michal, and Yair Galily. "Monitoring the effects of an education for peace program: An Israeli perspective." Human Affairs 24, no. 4 (2014): 531-544. Levy, Gal. "Is there a place for peace education? Political education and citizenship activism in Israeli schools." Journal of Peace Education 11, no. 1 (2014): 101-119. studimet kanë zbuluar se qëndrimet e prindërve dhe mësuesve mund të kenë gjithashtu një ndikim të fortë në përvetësimin e vlerave të paqes nga nxënësit. Yahya, Siham, Zvi Bekerman, Shifra Sagy, and Simon Boag. "When education meets conflict: Palestinian and Jewish-Israeli parental attitudes towards peace promoting education." Journal of Peace Education 9, no. 3 (2012): 297-320. Mësuesit nga Qiproja i rezistuan gjithashtu një programi edukimi për paqen të nisur nga qeveria. Zembylas, Michalinos, Panayiota Charalambous, and Constadina Charalambous. "Manifestations of Greek-Cypriot teachers' discomfort toward a peace education initiative: Engaging with discomfort pedagogically." Teaching and Teacher Education 28, no. 8 (2012): 1071-1082. Një studim tjetër zbuloi se, ndërsa mësuesit mbështesnin perspektivën e pajtimit, shqetësimet ideologjike dhe praktike i bënë ata të pasigurt për zbatimin efektiv të një programi edukimi për paqen. Zembylas, Michalinos, Constadina Charalambous, Panayiota Charalambous, and Panayiota Kendeou. "Promoting peaceful coexistence in conflict-ridden Cyprus: Teachers’ difficulties and emotions towards a new policy initiative." Teaching and Teacher Education 27, no. 2 (2011): 332-341.

 Qasjet pedagogjike 
Refugjatët bien në një situatë unike ku shteti-komb mund të mos adresojë në mënyrë adekuate nevojat e tyre arsimore dhe sistemi ndërkombëtar i ndihmës ka për detyrë rolin e një "pseudo-shteti" në zhvillimin e një kurrikule dhe qasjeje pedagogjike.   Qasjet kritike pedagogjike ndaj edukimit të refugjatëve trajtojnë fenomenin e tjetërsimit me të cilin përballen studentët migrantë në shkollat jashtë vendeve të tyre të origjinës, ku pozicionimi i mësuesve të gjuhës angleze dhe nxënësve të tyre krijon dinamikë fuqie duke theksuar pamjaftueshmërinë e folësve në gjuhë të huaj, të intensifikuar nga përdorimi i programe kompensuese për t'u kujdesur për studentët 'në rrezik'.   Për të adresuar në mënyrë adekuate popullsinë migrante pa shtet, kurrikulat duhet të jenë relevante për përvojat e rinisë transnacionale.   Një mënyrë për të inkorporuar përvojat e rinisë transnacionale në klasë është përmes asaj që studiuesit e kanë përshkruar si Edukim Narrativ dhe Konstruktiv. Në Edukimin Narrativ dhe Konstruktiv, mësuesit janë shpesh vetë emigrantë dhe ata ndajnë përvojën e tyre personale për të "lidhur dhe frymëzuar studentët e tyre".  Kjo metodë e mësimdhënies ka rezultuar të jetë efektive në një rast studimi të shkollave që janë pjesë e Ednovate, një kompani e menaxhimit të shkollave charter e vendosur në Kaliforninë Jugore që përmban një shumicë emigrante etnike dhe popullsi të gjeneratës së parë.  Kur nxënësit "ndërveprojnë me mësues që vijnë nga një sfond i ngjashëm, interesi i tyre për shkollimin rritet".  Ky lloj udhëzimi mund të ndihmojë në motivimin e fëmijëve refugjatë për të avancuar arsimimin e tyre pasi ata janë në gjendje të identifikohen me figurat e tyre autoritare. Një qasje tjetër pedagogjike që mund të përfshihet është një qasje gjuhësore gjithëpërfshirëse. Në vitin 2005, studimi i Arnot dhe Pinson diskutoi "etosin e përfshirjes" si një karakteristikë e rëndësishme e shkollave që kanë nxënës refugjatë. Kjo qasje në klasë siguroi "mbështetje intensive të gjuhës dhe të të nxënit... përdori burime vizuale për të ofruar informacion" dhe zhvilloi "një kurrikulë gjithëpërfshirëse të përqendruar te nxënësi, e cila është krijuar për të ofruar një mjedis mësimi dhe strukturë të përshtatshme për një gamë të tërë studentësh".   Studiuesit pedagogjikë dhe politikëbërësit mund të përfitojnë nga mësimet e nxjerra përmes hulumtimit të veprimit pjesëmarrës në kampet e refugjatëve, ku studenti përmendi uljen e vetëvlerësimit të lidhur me mungesën e arsimit. 

 Shih edhe 
 UNHCR
 UNICEF
 Refugjatët
 Gratë refugjate
 Kamp refugjatësh
 Shëndeti i refugjatëve
 Arsimimi i refugjatëve

 Referime 

 Lidhjet e jashtme 
 Manual Edukativ për Prindërit Refugjatë  . Komiteti Ndërkombëtar i Shpëtimit.
Kategoria:Mirëqenia e fëmijëve
Kategoria:Refugjatë
Kategoria:Fëmijët refugjatë