Giuseppe Leonardo Albanese

Giuseppe Leonardo Albanese (Noci, 30 janar 1759 – Napoli, 28 nëntor 1799) ishte një patriot dhe oficer italian, midis njëzet e pesë anëtarëve të qeverisë së përkohshme të Republikës Napolitane. Ai ishte një nga pesë anëtarët e Komisionit Ekzekutiv, në të cilin luajti një rol të spikatur; ai mbajti për pak kohë postet e Ministrit të Luftës, Ministrit të Marinës dhe Ministrit të Punëve të Jashtme. Me fitoren e forcave sanfediste dhe përfundimin e Republikës, ai u dënua me varje.ALBANESE, Giuseppe Leonardo Maria da Dizionario Biografico degli Italiani, Volume 1 (1960), Istituto dell'Enciclopedia Italiana Treccani. 

 Biografia 
Ai lindi më 30 janar 1759 në Noci, universitas della Terra di Bari, djali i mjekut në utroque iure dhe arkëtarit mbretëror don Pietro Antonio dhe Maria Solome di Putignano ALBANESE, Giuseppe Leonardo Maria da Dizionario Biografico degli Italiani, Volume 1 (1960), Istituto dell'Enciclopedia Italiana Treccani, eksponent i një prej familjeve më të pasura dhe më të shquara të vendit, pronar i një trashëgimie të madhe toke dhe fermash të shumta. Në aktet noteriale, familja mban emrin "Castriota", për shkak të prejardhjes së lavdëruar nga princi shqiptar Giorgio Castriota Scanderbeg, një hero shqiptar i shekullit të 15-të.

Pasi kaloi fëmijërinë në qytetin e tij të lindjes, jetim (babai i tij vdiq në 1770) dhe nën kujdesin e vëllait të tij, ai u transferua në Napoli ku studioi në seminarin arkipeshkvnor. Në të njëzetat e hershme, pasi kishte ndërprerë studimet juridike, J. Mottola, Giuseppe Albanese, cit., p. 27. iu afrua ideve të iluminizmit dhe reformatorëve evropianë. Ai ndoqi juristin Mario Pagano, mjekun Domenico Cirillo, trajnim në shkollën reformuese të Antonio Genovesi dhe Gaetano Filangieri (trashëgimtarë të traditës antikuriale të Pietro Giannone ). Në Napoli, shqiptarët filluan të kuptojnë ndryshimet dhe risitë që Revolucioni Francez kishte rrezatuar në të gjithë Evropën. Vlerësues i atyre parimeve të lirisë, barazisë dhe vëllazërisë që kishin hyrë me forcë edhe në Itali .

Ai iu bashkua Frimasonerisë Napolitane në një moshë shumë të re, besnik ndaj Lozhës së Parë të Madhe të Anglisë, duke u bërë një dashnor i mendimit masoneri . Pas mbërritjes në Napoli të Friederich Münter ( 1785 ), eksponent i Urdhrit të Iluminatit të Bavarisë, me të cilin krijoi një lidhje të ngushtë, Albanese ndoqi gjurmët e tyre, duke mohuar anëtarësimin në lozhën e Londrës. Kështu, së bashku me eksponentë të tjerë të muraturës napolitane, lindi lozha e ndriçuar La Philantropia, ku Albanese ishte mbikëqyrësi i parë dhe mjeshtër i nderuar Pagano Nico Perrone, La Loggia della Philantropia. Un religioso danese a Napoli prima della rivoluzione. Con la corrispondenza massonica e altri documenti, Palermo, Sellerio, 2006, p. 70. .

Ai tani është një eksponent aktiv i qarqeve iluministe napolitane. Në perëndim të diellit është absolutizmi i ndritur i Ferdinandit IV, i iniciuar tashmë nga babai i tij Karli III dhe i ministrit të tij Bernardo Tanucci (ky i fundit gjithashtu në marrëdhëniet me Filangerin dhe Paganon).

Me shpërthimin e revolucionit ( 1789 ) në Francë u krijua një klimë alarmi në Mbretëri. Sovrani vendos të godasë qarqet e Masonëve dhe Iluminizmit duke filluar nga viti 1792 . Ardhja në Napoli e admiralit francez Latouche-Tréville përfshin një proces radikalizimi dhe acarimi të agjitacioneve masonike-progresive.

Albanese, një oficer i truprojës së sovranit, ndjek nga afër faktet dhe njeh mjedisin mbretëror (në fakt, ai jeton në Via Toledo, shumë afër Pallatit Mbretëror ). Truproja mbretërore bëhet në fakt një vatër e trazirave jakobine Solo nel 1795 essa verrà sciolta. . Albanese aderon në Shoqërinë Patriotike Napolitane të kryesuar nga Carlo Lauberg (lindur në 1793 pasi mbreti Louis u gijotinua në Francë në janar), një organizatë e modeluar sipas klubeve jakobine të Marsejës . Në fund të shekullit të tetëmbëdhjetë ai ishte një udhëheqës i lartë i lëvizjes napolitane Jakobine, objektivat e së cilës ishin përmbysja e monarkisë dhe vendosja e një qeverie demokratike.

 Revolucioni 
Lëvizja revolucionare u përhap në të gjithë gadishullin dhe midis 1796 dhe 1798 u ngritën republika të ndryshme. Ferdinand IV sulmon Republikën Romake në 1798, por francezët kundërsulmojnë dhe ia dalin të pushtojnë Mbretërinë e Napolit .

Në vitin 1798 në Napoli u formua një komitet qendror revolucionar, anëtar i të cilit ishte Albanese, me qëllim që të bashkërendonte agjitacionet revolucionare me lëvizjet e trupave franceze.

Pas fitores ushtarake të arritur mbi trupat Burbon të komanduara nga gjenerali Karl Mack në betejën e Civita Castellana, më 23 janar 1799, trupat franceze të komanduara nga gjenerali Jean Étienne Championnet hynë në Napoli dhe morën kontrollin e tij me marrjen e Castel Sant'Elmo . familja mbretërore tashmë ka ikur në Palermo në dhjetor). Dy ditë më parë në Sant'Elmo patriotët kishin shpallur Republikën Napolitane ose Partenopiane .

Pasi theu rezistencën e lazarëve besnikë ndaj Burbonëve, Championnet konfirmoi shpalljen e Republikës me ligjin e vitit të 4-të të shiut VII (23 janar 1799 ).

 Përvoja e qeverisë 
Më 27 janar, qeveria e përkohshme merr detyrën në Pallatin Kombëtar (ish-mbretëror) me dhënien e drejtpërdrejtë të Championnet. Albanese u thirr për t'u bashkuar me qeverinë e përkohshme të Republikës, e përbërë nga njëzet e pesë anëtarë, dhe fillimisht luajti një rol të rëndësishëm në Komitetin Legjislativ (ose Komisionin Legjislativ) me Pagano, Domenico Forges Davanzati dhe Giuseppe Logoteta . Ai ishte promotori i miratimit të masës që çoi në shtypjen e angazhimeve të besimit, të shpallur më 10 shkurt 1799 (22 viti VII me shi) dhe ishte autori i ligjit feudal (më radikal se propozimi i moderuar i Paganos), fillimisht kundërshtoi nga Macdonald (i cili mori drejtimin nga Championnet i shkarkuar më 25 shkurt) në versionin e erës së 17-të (7 mars), i miratuar përfundimisht nga komisioneri Abrial në lulen e 6-të (25 prill) që shtyp feudalizmin krejtësisht. ALBANESE, Giuseppe Leonardo Maria da Dizionario Biografico degli Italiani, Volume 1 (1960), Istituto dell'Enciclopedia Italiana Treccani

Pas reformës institucionale të 25 germile (14 prill) të dëshiruar nga Abrial e cila çon në ndarjen e ekzekutivit (Commissione escutiva) nga legjislativi (Commissione Legjislativa), Albanese u bë një nga pesë anëtarët e Komisionit Ekzekutiv (kabineti i qeverisë). ), në të cilën luajti një rol të spikatur; V. Cuoco, Saggio storico sulla rivoluzione napoletana, cit., p. 244. për një kohë të shkurtër ai mbajti postet e Ministrit të Luftës, Marinës dhe Punëve të Jashtme (në vend të Gabriele Manthoné ) In qualità di membro del governo emanò un proclama tributario (27 germile) che sanciva il principio della progressività delle imposte. . Në këtë pozicion si anëtar i qeverisë, ai negocioi me francezët për çështjen e kontributeve të kërkuara nga Drejtoria dhe menaxhimin e trashëgimisë mbretërore. I rapporti tra Governo provvisorio e Direttorio furono sempre tesi. Il 20 marzo 1799 i rappresentanti napoletani inviati a Parigi vengono rifiutati. Ai bashkëpunoi (në mënyrë indirekte, pasi tani ishte jashtë komisionit të legjislacionit) në hartimin e projekt Kushtetutës .

Megjithatë, Republika Napolitane, duke mos marrë pëlqimin popullor jashtë kryeqytetit, ishte jetëshkurtër: vetëm gjashtë muaj pas lindjes së saj, ajo pësoi pasojat e trazirave në kryeqytet dhe në provinca. Më 7 maj, ushtria franceze, e shtyrë nga urgjenca ushtarake në Italinë veriore, la Napolin vetëm për të menaxhuar rebelimin e provincave. Më 14 maj, Albanese është dëshmitar i betimit të një departamenti të kalorësisë prej 1200 burrash të destinuar për të menaxhuar trazirat në Pulia .

Ajo u përmbys edhe për shkak të disfatës nga ushtria sanfedista e kardinalit Fabrizio Ruffo (vikari i mbretit) i formuar nga masat popullore të animuara nga instinktet më të liga (të shpeshta edhe kriminelët e liruar) që mbronin mbretin Ferdinand IV dhe që ishin fajtorë për të urryer. aktet e gjakut (plaçkitja e Altamuras ). Më 15 qershor, bandat e Ruffos ishin tashmë në Napoli.

 Fundi 
Albanese dhe republikanët e tjerë, të bllokuar në Castel Nuovo, nuk arrijnë të arratisen drejt Francës, falë fytyrës së Orazio Nelson- it, i cili gris paktet, të nënshkruara fillimisht edhe nga Ruffo, duke bllokuar patriotët kur ata ishin tashmë në det.

Pasi Burbonët u kthyen në fron dhe monarkia u rivendos, u krye një shtypje e egër dhe sistematike. Pas tentativës së arratisjes, Albanese u arrestua, u burgos në Castel Nuovo me Pagano dhe Cirillo dhe më 20 tetor u dënua me vdekje me konfiskim të pasurisë familjare nga Këshilli i Shtetit: dënimi me vdekje u krye në Napoli në Piazza del Mercato më 28 nëntor. 1799 me varje (ora dy pasdite). Trupi u vendos në Sant'Eligio Maggiore .

 Familja 
Albanese kishte tre vëllezër: Francescantonio, Agostino dhe Giovanni Battista, një kanun, dhe tre motra murgesha benediktine . Këtyre iu shtuan një vëlla dhe një motër kur babai, i cili ishte i ve, u martua me Maria Teresa Martucci. Pietro Antonio vdiq në 1770. Rezidenca verore e familjes ishte shtëpia ferme Murgia Albanese, e cila ka marrë emrin e saj (të cilin ajo e ruan ende) nga familja.

Duke vdekur, Albanese la një djalë dy vjeçar të quajtur Fabio, i cili vdiq në moshën nëntë vjeçare, dhe gruan e tij Maddalena Vestini di Portici në pritje të një vajze të cilës i vunë emrin Silvia, si një vajzë tjetër që vdiq para kohe.

Një degë e familjes Albanese ishte e pranishme në Tolve (Basilicata) deri në vitet 1800, midis pasardhësve të së cilës është prifti dhe juristi don Oronzo Albanese, gjithashtu një mjek në utroque iure dhe mbështetës i Republikës Napolitane ; vikar i peshkopit të Potenzës, u dënua me vdekje në 1799.  Shtëpia ku ai jetoi (Via Albanese n. 8) ekziston ende në qytetin e vogël në Basilicata.

 Literatura 
 Giuseppe Albanese e la Repubblica napoletana, Catalogo della mostra documentaria, Noci, Liceo scientifico statale 24-28 novembre 1999, a cura di Vito Liuzzi, Giuseppe Basile, José Mottola, Comune di Noci (Ba), Biblioteca Comunale "Mons. Amatulli" 2002
 Benedetto Croce, La rivoluzione napoletana del 1799. Biografie, racconti e ricerche, Bari, Laterza, 1912, 1961
 Vincenzo Cuoco, Saggio storico sulla rivoluzione di Napoli, introd. Pasquale Villani, Rizzoli, Milano 1999
 Josè Mottola, Giuseppe Albanese. Libero Muratore e martire della rivoluzione napoletana del 1799, Pietro Lacaita Editore, Manduria 1999
 Nico Perrone, La Loggia della Philantropia. Un religioso danese a Napoli prima della rivoluzione. Con la corrispondenza massonica e altri documenti, Palermo, Sellerio, 2006.

 Referime 

Kategoria:Vdekje 1799
Kategoria:Lindje 1759
Kategoria:Italianë me prejardhje shqiptare