Rrethimi i Medinës

Medina, një qytet i shenjtë islam në Arabi, iu nënshtrua rrethimit më të gjatë gjatë Luftës së Parë Botërore. Medina në atë kohë ishte pjesë e Perandorisë Osmane. Në luftë, Perandoria Osmane ra në anën e Fuqive Qendrore. Sharif Huseini i Mekës u revoltua kundër kalifit dhe Perandorisë Osmane, e cila, nën udhëheqjen e turqëve të rinj nacionalistë, kishte shpërfillur dëshirat e kalifit dhe ishte në anën e Fuqive Qendrore. Hussain në vend të kësaj u anua me Perandorinë Britanike. T. E. Lawrence ishte i rëndësishëm në këtë revoltë. Husseini pushtoi Mekën dhe rrethoi Medinën. Ishte një nga rrethimet më të gjata në histori që zgjati deri edhe pas armëpushimit (10 janar 1919). Fahredin Pasha ishte mbrojtësi i Medinës. Disa e festuan atë si "Luani i Shkretëtirës" pavarësisht vuajtjeve të atyre që mbetën në Medine. Rrethimi zgjati dy vjet e shtatë muaj.

Ngjarja
Në qershor të vitit 1916, Sharif Hussain, sundimtari Hashemit i Mekës u rebelua kundër Perandorisë Osmane, e cila, nën sundimin e turqve të rinj, kishte filluar në atë kohë lëvizjen drejt nacionalizmit etnik dhe po margjinalizonte detyrën e kalifit. Hussain donte të lëvizte në veri dhe të krijonte një shtet arab nga Jemeni në Damask dhe të krijonte një kalifat Hashemite. Medina, në atë kohë, konsiderohej e rëndësishme në këtë drejtim dhe ishte e lidhur me Perandorinë Osmane përmes një linje hekurudhore. Forcat e Hussain rrethuan Medinën, duke filluar nga viti 1916 dhe zgjati deri në janar 1919.

Me mbështetjen britanike, një sulm fillestar i udhëhequr nga djali i Hussain, Feisal, filloi kundër Medinës në tetor 1916; megjithatë, arabët u zmbrapsën me humbje të mëdha nga turqit, të cilët ishin të ngulitur rëndë dhe të armatosur me artileri, gjë që u mungonte arabëve. Ndërsa Kryengritja Arabe u përhap ngadalë drejt veriut përgjatë Detit të Kuq (duke kulmuar përfundimisht me pushtimin e Akabës), strategjia britanike dhe arabe për pushtimin e Medinës ndryshoi dhe Feisali dhe këshilltarët e tij ishin të vendosur që arabët do të fitonin një avantazh duke e lënë Medinën të papushtuar; kjo do t'i detyronte turqit të mbanin trupa për të mbrojtur Medinën dhe për të mbrojtur Hekurudhën e Hexhazit, mjeti i vetëm për furnizimin e qytetit.

Për këtë qëllim, Nuri al-Said filloi të krijojë kampe stërvitore ushtarake në Mekë nën drejtimin e gjeneralit Aziz Ali al-Misri. Duke përdorur një përzierje të vullnetarëve beduinë, oficerëve arabë dhe dezertorëve osmanë arabë që donin të bashkoheshin me revoltën arabe, Aziz Ali krijoi tre brigada këmbësorie, një brigadë të montuar, një njësi inxhinierike dhe tre grupe të ndryshme artilerie të përbëra nga një lara-lara e ndryshme. top dhe mitralozë të kalibrit të rëndë. Nga forca e tij totale prej 30,000, Aziz Ali propozoi që ajo të ndahej në tre ushtri:

 Ushtria Lindore nën komandën e princit Abdullah bin Hussein do të ishte në krye të rrethimit të Medinës nga lindja.
 Ushtria Jugore, e komanduar nga Princi Ali bin Hussein, do të siguronte që të formohej një kordon rreth Medinës nga jugu.
 Ushtria Veriore, e komanduar nga Princi Feisal, do të formonte një kordon rreth Medinës nga veriu.

Këto ushtri kishin të bashkangjitur një përzierje oficerësh britanikë dhe francezë, të cilët jepnin këshilla teknike ushtarake. Një nga këta oficerë ishte T. E. Lawrence.

Komandanti mbrojtës i garnizonit osman në Medine Fahreddin Pasha u rrethua nga forcat arabe, por ai mbrojti me këmbëngulje qytetin e shenjtë. Fahreddin Pasha jo vetëm që duhej të mbronte Medinën, por edhe të mbronte hekurudhën e ngushtë të Hexhazit me një binar nga sulmet sabotuese të T. E. Lawrence dhe forcave të tij arabe, nga të cilat varej e gjithë logjistika e tij. Garnizonet turke të stacioneve të vogla të trenave të izoluara u rezistuan sulmeve të vazhdueshme të natës dhe siguruan shinat kundër numrit në rritje të sabotimeve (rreth 130 sulme të mëdha në 1917 dhe qindra në 1918 duke përfshirë shpërthimin e më shumë se 300 bombave më 30 prill 1918).Mesut Uyar, Edward J. Erickson: A Military History of the Ottomans: From Osman to Atatürk, ABC-CLIO, 2009, , page 253.

180px|thumb|right|Fahreddin Pasha

Me dorëheqjen e Perandorisë Osmane nga lufta me armëpushimin e Mudros ndërmjet Perandorisë Osmane dhe Antantës më 30 tetor 1918, pritej që edhe Fahreddin Pasha të dorëzohej. Ai refuzoi dhe nuk u dorëzua as pas përfundimit të luftës me gjithë lutjet e sulltanit osman. Ai e mbajti qytetin deri në 72 ditë pas përfundimit të luftës. Pas armëpushimit të Moudros, njësia më e afërt osmane ishte 1300 km (808 milje) larg Medinës.

Më në fund, britanikët arritën në përfundimin se nuk mund ta mposhtnin Fahreddin Pashën me fuqinë e tyre ushtarake. Në vend të kësaj, ata korruptuan disa nga ushtarët e ushtrisë së tij, të cilët më pas e arrestuan atë më 10 janar 1919.Francis E. Peters: Mecca: A Literary History of the Muslim Holy Land, Princeton University Press, 1994, , page 374. Abdullah I i Jordanisë dhe trupat e tij hynë në Medinë më 13 janar 1919. Pas dorëzimit, trupat arabe plaçkitën qytetin për 12 ditë. Gjithsej 4850 shtëpi të cilat u mbyllën dhe u vulosën nga Fahreddin Pasha u hapën me forcë dhe u plaçkitën.

Rreth 8,000 (519 oficerë dhe 7,545 ushtarë) burra të garnizonit turk u evakuuan në Egjipt pas dorëzimit të tyre. Përveç të evakuuarve, disa vdiqën nga sëmundjet dhe të tjerët u shpërndanë vetë në zona të ndryshme. Armët dhe municionet e garnizonit iu lanë rrethuesve.

Shënime

References
 (Sourced through the Wayback Machine)

Kategoria:Rrethime ku përfshihet Perandoria Osmane
Kategoria:Betejat e Revoltës Arabe
Kategoria:Historia e Medinës
Kategoria:Rrethimet e Luftës së Parë Botërore