Anna Freud

Anna Freud CBE (3 dhjetor 1895 – 9 tetor 1982) ishte një psikoanaliste britanike me origjinë austriako-hebreje .  Ajo lindi në Vjenë, fëmija i gjashtë dhe më i vogël i Sigmund Freud dhe Martha Bernays . Ajo ndoqi rrugën e babait të saj dhe kontribuoi në fushën e psikanalizës . Krahas Hermine Hug-Hellmuth dhe Melanie Klein, ajo mund të konsiderohet themeluese e psikologjisë psikoanalitike të fëmijëve . 

Krahasuar me babain e saj, puna e saj theksoi rëndësinë e egos dhe "linjave zhvillimore" të saj normale, si dhe përfshiu një theks të veçantë në punën bashkëpunuese në një sërë kontekstesh analitike dhe vëzhguese.

Pasi familja Frojd u detyrua të largohej nga Vjena në 1938 me ardhjen e regjimit nazist në Austri, ajo rifilloi praktikën e saj psikoanalitike dhe punën e saj pioniere në psikologjinë e fëmijëve në Londër, duke themeluar Kursin dhe Klinikën e Terapisë së Fëmijëve Hampstead në 1952 (tani Anna Qendra Kombëtare e Frojdit për Fëmijët dhe Familjet ) si qendër për terapi, trajnim dhe punë kërkimore.

 Biografia 
Anna Freud lindi në Vjenë, Austro-Hungari, më 3 dhjetor 1895. Ajo ishte vajza më e vogël e Sigmund Freud dhe Martha Bernays.  Ajo u rrit në "rrethana komode borgjeze". "Anna Freud, Psychoanalyst, Dies in London at 86" www.nytimes.com. Retrieved 2016-04-26. Anna Freud duket se ka pasur një fëmijëri relativisht të pakënaqur, në të cilën ajo "asnjëherë nuk ka bërë një marrëdhënie të ngushtë ose të këndshme me nënën e saj, dhe në vend të kësaj është ushqyer nga infermierja e tyre katolike Josephine".  Ajo e kishte veçanërisht të vështirë të shkonte mirë me motrën e saj më të madhe, Sophie, "dy Freudët e rinj zhvilluan versionin e tyre të një ndarjeje të përbashkët motrash të territoreve, 'bukurisë' dhe 'trurit', , quoted in  dhe babai i tyre foli dikur. për "xhelozinë e saj shekullore ndaj Sofisë."  Si dhe ky rivalitet midis dy motrave, Anna ishte bërë "një e re disi e trazuar që i ankohej babait të saj me letra të sinqerta se si e mundonin të gjitha llojet e mendimeve dhe ndjenjave të paarsyeshme. ".  Ajo mund të ketë pasur depresion që shkaktoi çrregullime të të ngrënit  dhe "ajo ... u dërgua në mënyrë të përsëritur në fermat shëndetësore për pushim të plotë, shëtitje të dobishme dhe disa kilogramë shtesë për të mbushur formën e saj shumë të hollë". 

Marrëdhënia e ngushtë mes Anës dhe babait të saj ishte ndryshe nga pjesa tjetër e familjes së saj . Ajo ishte një fëmijë i gjallë me një reputacion për të keqen. Frojdi i shkroi mikut të tij Wilhelm Fliess në 1899: "Ana është bërë krejtësisht e bukur nga keqdashja". Anna Freud: Her Life and Work. Freud Museum Publications (1993) p. 1 Në adoleshencë, ajo mori një interes të parakohshëm për punën e babait të saj dhe u lejua të merrte pjesë në mbledhjet e Shoqatës Psikoanalitike të Vjenës së sapokrijuar, të cilën Frojdi e mblodhi në shtëpinë e tij. 

Duke qenë e regjistruar në Liceun Cottage, një shkollë e mesme për vajza në Vjenë, Anna bëri përparim të mirë në shumicën e lëndëve. Rrjedha e vazhdueshme e vizitorëve të huaj në familjen e Frojdit e frymëzoi Anën të imitonte babanë e saj duke u bërë e aftë në gjuhë të ndryshme dhe shumë shpejt ajo zotëroi anglishten dhe frëngjishten dhe mësoi pak italishten bazë. Përvoja pozitive që pati në Lice çoi në zgjedhjen e saj fillestare të mësimdhënies si karrierë. Pasi u largua nga Liceu në vitin 1912, ajo bëri një pushim të zgjatur gjatë muajve të dimrit në Itali. Kjo doli të ishte, për një periudhë, një kohë dyshimi për veten, ankthi dhe pasiguria për të ardhmen e saj. Ajo i ndau këto shqetësime në korrespondencë me të atin, shkrimet e të cilit kishte filluar t'i lexonte. Si përgjigje, ai dha siguri dhe në pranverën e vitit 1913, ai u bashkua me të për një turne në Verona, Venecia dhe Trieste. 

Një vizitë në Britani në vjeshtën e vitit 1914, e drejtuar nga kolegu i babait të saj Ernest Jones, u bë shqetësuese për Frojdin kur mësoi për interesin romantik të këtij të fundit. Këshilla e tij për Jones, në një letër të 22 korrikut 1914, ishte se vajza e tij "... nuk pretendon të trajtohet si një grua, duke qenë ende larg dëshirave seksuale dhe më tepër duke refuzuar burrin. Ekziston një mirëkuptim i hapur mes meje dhe asaj se ajo nuk duhet të marrë parasysh martesën ose paraprakisht para se të bëhet dy ose tre vjet më e madhe”. Paskauskas, R. Andrew (Editor). The Complete Correspondence of Sigmund Freud and Ernest Jones, 1908–1939. Cambridge, Massachusetts/London: Belknap Press 1993.

Në vitin 1914 ajo kaloi provimin e saj të mësimdhënies dhe filloi të punojë si nxënëse mësimore në shkollën e saj të vjetër, Liceun Cottage. Nga viti 1915 deri në vitin 1917, ajo punoi si nxënëse mësimore për nxënësit e klasës së tretë, të katërt dhe të pestë. Për vitin shkollor 1917–18, ajo filloi "sipërmarrjen e saj të parë si Klassenlehrerin (drejtoreshë) për klasën e dytë".  Për performancën e saj gjatë viteve të shkollës 1915-1918 ajo u vlerësua shumë nga eprorja e saj, Salka Goldman e cila shkroi se ajo tregoi "zell të madh për të gjitha përgjegjësitë e saj", por ajo u vlerësua veçanërisht për "përgatitjet e saj të ndërgjegjshme" dhe për "dhurata e saj për mësimdhënien", duke qenë një sukses i tillë, saqë u ftua të qëndronte me një kontratë të rregullt katërvjeçare, duke filluar nga vjeshta e vitit 1918. 

Me inkurajimin dhe ndihmën e babait të saj ajo vazhdoi eksplorimin e saj të letërsisë psikoanalitike dhe në verën e vitit 1915 ajo ndërmori punën e saj të parë përkthimore për Shoqërinë Psikoanalitike të Vjenës, duke përkthyer punime nga James Jackson Putnam (në gjermanisht) dhe Hermine Hug-Hellmuth (në anglisht). Gjatë viteve 1916 dhe 1917 ajo ndoqi leksionet mbi psikanalizën e babait të saj në Universitetin e Vjenës . Nga 1918 ajo kishte fituar mbështetjen e tij për të ndjekur një trajnim në psikoanalizë dhe ajo shkoi në analizë me të në tetor të atij viti. Duke u prekur nga tuberkulozi gjatë vitit 1918, dhe më pas duke përjetuar episode të shumta sëmundjesh, ajo dha dorëheqjen nga posti i saj i mësimdhënies në vitin 1920. 

Si dhe në periudhat e analizave që ajo kishte me babain e saj (nga 1918 deri në 1921 dhe nga 1924 në 1929), lidhja e tyre birësore u forcua më tej pasi Frojdi u diagnostikua me kancer të nofullës në 1923, për të cilin do t'i duheshin operacione të shumta. dhe asistencën afatgjatë të infermierisë që Anna ofroi. Ajo gjithashtu veproi si sekretare dhe zëdhënëse e tij, veçanërisht në kongreset dy-vjeçare të Shoqatës Ndërkombëtare Psikoanalitike, në të cilat Frojdi nuk ishte në gjendje të merrte pjesë pas vitit 1922. 

Në fillim të praktikës së saj psikoanalitike, Anna gjeti një mik dhe mentor të rëndësishëm në personin e mikut dhe kolegut të babait të saj, Lou Andreas-Salome . Pasi ajo erdhi për të qëndruar me Frojdët në Vjenë në vitin 1921, ata filluan një sërë konsultimesh dhe diskutimesh që vazhduan si në Vjenë ashtu edhe në vizitat që Ana bëri në shtëpinë e Salomes në Gjermani. Si rezultat i marrëdhënies Anna fitoi besim edhe si teoricien dhe si praktikante. 

Në vitin 1938, pas Anschluss -it në të cilin Gjermania naziste pushtoi Austrinë, Anna u dërgua në selinë e Gestapos në Vjenë për t'u marrë në pyetje mbi aktivitetet e Shoqatës Ndërkombëtare Psikoanalitike. E panjohur për babain e saj, ajo dhe vëllai i saj Martin e kishin marrë Veronalin nga Max Schur, mjeku i familjes, në sasi të mjaftueshme për të kryer vetëvrasje nëse përballeshin me tortura ose internim. Megjithatë, ajo i mbijetoi kalvarit të saj të marrjes në pyetje dhe u kthye në shtëpinë e familjes. Pasi babai i saj kishte pranuar me ngurrim nevojën urgjente për t'u larguar nga Vjena, ajo u përpoq të organizonte procesin e ndërlikuar të emigracionit për familjen në ndërlidhje me Ernest Jones, Presidentin e atëhershëm të Shoqatës Ndërkombëtare Psikoanalitike, i cili siguroi lejet e emigracionit që përfundimisht çuan në familje. duke krijuar shtëpinë e tyre të re në Londër në 20 Maresfield Gardens, Hampstead . 

Në vitin 1941 Frojdi dhe Burlinghami bashkëpunuan në themelimin e çerdhes së luftës në Hampstead për fëmijët, jeta e të cilëve ishte ndërprerë nga lufta. Objektet u blenë në Hampstead, në Londrën Veriore dhe në Essex për të ofruar edukim dhe kujdes rezidencial me nënat që inkurajoheshin të vizitonin sa më shpesh që të ishte e mundur. Shumë për stafin u rekrutuan nga diaspora e mërguar austro- gjermane . Leksionet dhe seminaret mbi teorinë dhe praktikën psikoanalitike ishin tipare të rregullta të trajnimit të stafit. Freud dhe Burlingham vazhduan të botojnë një sërë studimesh vëzhguese mbi zhvillimin e fëmijëve bazuar në punën e Çerdhes me fokus në ndikimin e stresit tek fëmijët dhe aftësinë e tyre për të gjetur dashuri zëvendësuese midis bashkëmoshatarëve në mungesë të prindërve të tyre.  Shtëpia Bulldog Banks, e drejtuar në linja të ngjashme me Nursery, u krijua pas luftës për një grup fëmijësh që kishin mbijetuar nga kampet e përqendrimit. Duke u mbështetur dhe zhvilluar në punën e tyre në kohën e luftës me fëmijët, Freud dhe Burlingham themeluan Kursin dhe Klinikën e Terapisë së Fëmijëve Hampstead (tani Qendra Kombëtare për Fëmijët dhe Familjet Anna Freud ) në 1952 si një qendër për terapi, trajnim dhe punë kërkimore.

Gjatë viteve të luftës armiqësia midis Anna Freud dhe Melanie Klein dhe pasuesve të tyre përkatës në Shoqërinë Psikoanalitike Britanike (BPS) u rrit më intensive. Mosmarrëveshjet e tyre, të cilat datojnë në vitet 1920, u përqendruan rreth teorisë së gjenezës së super-egos dhe qasjes klinike pasuese ndaj fëmijës para-Edipal; Klein argumentoi për lojën si një ekuivalente me shoqërimin e lirë në analizat e të rriturve. Anna Freud kundërshtoi çdo ekuivalencë të tillë, duke propozuar një ndërhyrje edukative me fëmijën derisa të arrihet një nivel i duhur i zhvillimit të egos në fazën e Edipit. Klein e konsideroi këtë si një pengim të fshehtë të punës analitike me fëmijën. Për të shmangur një ndarje terminale në BPS, Ernest Jones, presidenti i saj, kryesoi një numër "takimesh të jashtëzakonshme biznesi" me qëllim të zbutjes së konfliktit, dhe këto vazhduan gjatë viteve të luftës. Takimet, të cilat u bënë të njohura si Diskutimet Kontroverse, u krijuan në një bazë më të rregullt që nga viti 1942. Në vitin 1944 më në fund doli një marrëveshje kompromisi, e cila krijoi kurse trajnimi paralele, duke ofruar mundësi për të kënaqur shqetësimet e grupeve rivale që ishin formuar, të cilat deri atëherë, përveç ndjekësve të Frojdit dhe Kleinit, përfshinin një grup të paangazhuar të Mesme ose Analistët e Grupit të Pavarur . Më tej u ra dakord që të gjitha komitetet kyçe të politikëbërjes së BPS-së të kenë përfaqësues nga të tre grupet. Baker, Ron 'The evolution of organisational and training procedures in psychoanalytic associations: a brief account of the unique British contribution' in Johns, J. and Steiner, R. (eds) Within Time and Beyond Time: A Festschrift for Pearl King, London: Karnac, 2001, pp. 66–78.

Nga vitet 1950 deri në fund të jetës së saj Frojdi udhëtoi rregullisht në Shtetet e Bashkuara për të dhënë leksione, për të dhënë mësim dhe për të vizituar miqtë. Gjatë viteve 1970, ajo ishte e shqetësuar me problemet e fëmijëve të privuar emocionalisht dhe në disavantazh social dhe studioi devijimet dhe vonesat në zhvillim. Në Shkollën Juridike të Yale, ajo dha seminare mbi krimin dhe familjen: kjo çoi në një bashkëpunim transatlantik me Joseph Goldstein dhe Albert J. Solnit mbi nevojat e fëmijëve dhe ligjin, botuar në tre vëllime si Përtej interesave më të mira të fëmijës (1973), Para interesit më të mirë të fëmijës (1979), dhe në interesin më të mirë të fëmijës (1986).

Vitet 1970 ishin gjithashtu një kohë stresi emocional për Frojdin pasi ajo duroi një sërë hallesh që përfshinin anëtarët e familjes dhe kolegët e ngushtë. Vëllai i saj i preferuar, Ernst, vdiq në prill të vitit 1970 ndërsa ajo ishte në Amerikë. Në muajt në vijim ajo humbi dy nga kushërinjtë e saj amerikanë, Henry Freud dhe Rosie Waldinger, dhe kolegët Heinz Hartmann dhe Max Schur . Ajo pati ankth të mëtejshëm pas vdekjes së djalit dhe vajzës së madhe të partnerit të saj Dorothy Burlingham, të cilët të dy kishin pasur një periudhë të gjatë analizash me të si fëmijë në Vjenë dhe si të rritur në Londër. Robert Burlingham vdiq në shkurt 1970 nga sëmundjet e zemrës pas një periudhe të gjatë depresioni.  Në vitin 1974, vajza e Burlingham, Mabbie, mbërriti në Londër nga shtëpia e saj në Nju Jork, duke kërkuar analiza të mëtejshme me Anën, pavarësisht këshillës së kësaj të fundit për të vazhduar analizën me analistin e saj në Nju Jork. Ndërsa ishte në shtëpinë e familjes në Hampstead, ajo mori një mbidozë me pilula gjumi dhe vdiq në spital tre ditë më vonë. 

Frojdi u natyralizua si subjekt britanik më 22 korrik 1946.  Ajo u zgjodh si Anëtare Nderi e Huaj e Akademisë Amerikane të Arteve dhe Shkencave në vitin 1959  dhe në vitin 1973 u bë Presidente Nderi e Shoqatës Ndërkombëtare Psikoanalitike .  Në vitin 1967 ajo u nderua me CBE . 

Ana Frojdi vdiq në Londër më 9 tetor 1982. Ajo u dogj në krematoriumin Golders Green dhe hiri i saj u vendos në "Këndin e Frojdit" pranë urnës funerale të lashtë greke të prindërve të saj. Eric T. Pengelley, Daphne M. Pengelley. A Traveler's Guide to the History of Biology and Medicine. Davis, Calif.: Trevor Hill Press, 1986, p. 86. Aty pushojnë edhe partnerja e saj e jetës Dorothy Burlingham dhe disa anëtarë të tjerë të familjes Frojd . Në vitin 1986, shtëpia e saj prej dyzet vjetësh në Londër u shndërrua, sipas dëshirës së saj, në Muzeun e Frojdit, kushtuar kujtimit të babait të saj.

 Kontributet në psikanalizë 
Në vitin 1922, Anna Frojdi prezantoi punimin e saj "Rrahja e fantazive dhe ëndrrave të diellit" në Shoqërinë Psikoanalitike të Vjenës dhe u bë anëtare e shoqërisë. Në vitin 1923, ajo filloi praktikën e saj psikoanalitike me fëmijët dhe deri në vitin 1925 ajo jepte mësim në Institutin e Trajnimit Psikoanalitik të Vjenës mbi teknikën e analizës së fëmijëve, qasjen e saj ndaj të cilës ajo e parashtronte në librin e saj të parë, Një hyrje në teknikën e analizës së fëmijëve., botuar në vitin 1927.

Ndër fëmijët e parë që Anna Freud mori në analizë ishin ata të Dorothy Burlingham . Në vitin 1925, Burlingham, trashëgimtare e shitësit të bizhuterive luksoze Tiffany, kishte mbërritur në Vjenë nga Nju Jorku me katër fëmijët e saj dhe kishte hyrë në analizë fillimisht me Theodore Reik dhe më pas, me synimin për të trajnuar në analizën e fëmijëve, me vetë Frojdin.  Anna dhe Dorothy shpejt zhvilluan "marrëdhënie intime që ngjanin shumë me ato të lezbikeve", megjithëse Anna "mohoi kategorikisht ekzistencën e një marrëdhënieje seksuale". Roudinesco (2016) Freud: In His Time and Ours. Cambridge, MA: Harvard University Press, p. 249 Pasi Burlinghams u zhvendos në të njëjtin bllok apartamentesh si Freuds në 1929, ajo u bë, në fakt, njerku i fëmijëve. 

Në 1927, Anna Freud dhe Burlingham krijuan një shkollë të re në bashkëpunim me një mikeshë të familjes, Eva Rosenfeld, e cila drejtonte një shtëpi kujdestarie në lagjen Hietzing të Vjenës. Rosenfeld siguroi hapësirën në truallin e shtëpisë së saj dhe Burlingham financoi ndërtimin dhe pajisjen e lokaleve. Objektivi ishte të ofronte një edukim të informuar psikoanalitik dhe Anna kontribuoi në mësimdhënie. Shumica e nxënësve ishin ose në analizë ose fëmijë të analistëve ose praktikuesve. Peter Blos dhe Erik Erikson iu bashkuan stafit të shkollës Hietzing në fillim të karrierës së tyre psikoanalitike, Erikson duke hyrë në një analizë trajnimi me Anën. Shkolla u mbyll në vitin 1932. 

Rasti i parë klinik i Anës ishte ai i nipit të saj Ernst, më i madhi nga dy djemtë e Sophie dhe Max Halberstadt. Sophie, motra e madhe e Anës, kishte vdekur nga gripi në vitin 1920 në shtëpinë e saj në Hamburg. Heinz (i njohur si Heinele), dy vjeç, u birësua në një marrëveshje joformale nga motra e madhe e Anës, Mathilde, dhe burri i saj Robert Hollitscher. Anna u përfshi shumë në kujdesin e tetëvjeçarit Ernst dhe gjithashtu mendoi të birësohej. Ajo u zhgënjye nga babai i saj për shqetësimet për shëndetin e gruas së tij. Anna bënte udhëtime të rregullta në Hamburg për punë analitike me Ernst, i cili ishte nën kujdesin e familjes së gjerë të babait të tij. Ajo gjithashtu organizoi transferimin e Ernst në një shkollë më të përshtatshme për nevojat e tij, siguroi pushim për familjen e kunatit të saj dhe organizoi që ai të bashkohej me familjen e gjerë Freud-Burlingham për pushimet e tyre verore. Përfundimisht, në vitin 1928, Anna i bindi palët e interesuara se një lëvizje e përhershme në Vjenë ishte në interesin më të mirë të Ernst-it, jo vetëm sepse ai mund të rifillonte analizat me të në një bazë më të rregullt. Ernst shkoi në kujdestarinë e Eva Rosenfeld, ndoqi shkollën Hietzing dhe u bë pjesë e familjes së gjerë Freud-Burlingham. Në 1930 ai kaloi një vit në Berggasse 19, ku Freuds dhe Burlinghams kishin apartamente, duke qëndruar me Burlinghams. Benveniste, Daniel (2015). The Interwoven Lives of Sigmund, Anna and W. Ernest Freud: Three Generations of Psychoanalysis. IPBooks.net. Kindle Edition. pp. 113-122 

Në vitin 1937 Freud dhe Burlingham filluan një projekt të ri, duke krijuar një çerdhe për fëmijët nën moshën dy vjeç. Qëllimi ishte plotësimi i nevojave sociale të fëmijëve nga familjet e varfra dhe rritja e kërkimit psikoanalitik në zhvillimin e fëmijërisë së hershme. Financimi u sigurua nga Edith Jackson, një analiste e pasur amerikane e babait të Anës, e cila gjithashtu ishte trajnuar në analizën e fëmijëve nga Anna në Institucionin e Vjenës. Megjithëse çerdhja e Jackson ishte jetëshkurtër, me Anschluss -in e afërt, mbajtja dhe raportimi sistematik i të dhënave siguroi modele të rëndësishme për punën e ardhshme të Anës me fëmijët e çerdheve. 

Nga viti 1925 deri në vitin 1934, Anna ishte Sekretare e Shoqatës Ndërkombëtare Psikoanalitike, ndërsa vazhdoi praktikën e saj të analizës së fëmijëve dhe kontribuoi në seminare dhe konferenca mbi këtë temë. Në vitin 1935, ajo u bë drejtoreshë e Institutit të Trajnimit Psikoanalitik të Vjenës dhe vitin e ardhshëm ajo botoi studimin e saj me ndikim mbi "mënyrat dhe mjetet me të cilat egoja largon depresionin, pakënaqësinë dhe ankthin", Egoja dhe Mekanizmat e Mbrojtjes . Ajo u bë një vepër themeluese e psikologjisë së egos dhe vendosi reputacionin e Frojdit si një teoricien pionier. 
Anna Freud ishte një shkrimtare pjellore, duke kontribuar me artikuj mbi psikanalizën në shumë botime të ndryshme gjatë gjithë jetës së saj. Botimi i saj i parë titullohej, Një hyrje në Psikoanalizën: Leksione për Analistët dhe Mësuesit e Fëmijëve 1922–1935,  dhe ishte rezultat i katër leksioneve të ndryshme që ajo po mbante në atë kohë, për mësuesit dhe kujdestarët e fëmijëve të vegjël në Vjenë. 

Artikulli i parë i Anna Freud-it Beating Fantazies and Daydreams (1922),  "u bazua pjesërisht në jetën e saj të brendshme, por ai [at] ... e dha kontributin e saj jo më pak shkencor".  Në të ajo shpjegoi se si, "Ëndërrimi i syve, i cili me vetëdije mund të jetë i dizajnuar për të shtypur masturbimin, është kryesisht një përpunim i pandërgjegjshëm i fantazive origjinale masturbuese".  Babai i saj, Sigmund Freud, kishte mbuluar më herët një terren shumë të ngjashëm në A Child is Be Beaten - "ata të dy përdorën materiale nga analiza e saj si ilustrim klinik në punimet e tyre ndonjëherë plotësuese"  - në të cilën ai theksoi një rast femër. ku "një superstrukturë e përpunuar e ëndrrave të ditës, e cila kishte një rëndësi të madhe për jetën e personit në fjalë, ishte rritur mbi rrahjen-fantazinë mazohiste ... [një] që pothuajse u ngrit në nivelin e një vepre arti" . Sigmund Freud, On Psychopathology (Middlesex 1987) p. 176-7

Pikëpamjet e saj mbi zhvillimin e fëmijës, të cilat ajo i shpjegoi në vitin 1927 në librin e saj të parë, Një hyrje në teknikën e analizës së fëmijëve, u përplasën me ato të Melanie Klein, "[e cila] po largohej nga plani i zhvillimit që Frojdi dhe vajza e tij analiste, u gjet më e besueshme”.  Në veçanti, besimi i Anna Frojdit se "Në analizën e fëmijëve, transferimi luan një rol të ndryshëm ... dhe analisti jo vetëm që 'përfaqëson nënën', por është ende një nënë e dytë origjinale në jetën e fëmijës".  u bë diçka si një ortodoksi mbi pjesën më të madhe të botës psikoanalitike.

Për veprën e saj tjetër madhore në vitin 1936, Egoja dhe Mekanizmat e Mbrojtjes, një monografi klasike mbi psikologjinë e egos dhe mekanizmat mbrojtës, Anna Freud u mbështet në përvojën e saj klinike, por u mbështet në shkrimet e babait të saj si burimi kryesor dhe autoritar i teorisë së saj. njohuri.  Këtu "katalogimi i saj i regresionit, shtypjes, formimit të reagimit, izolimit, zhbërjes, projeksionit, introjeksionit, kthimit kundër vetvetes, kthimit dhe sublimimit" Paul Brinich/Christopher Shelley, The Self and Personality (Buckingham 2002) p. 27 ndihmoi në përcaktimin e rëndësisë së funksioneve të egos dhe konceptit të mekanizmave mbrojtës . duke vazhduar theksin më të madh mbi egon sesa ai që mund të gjendet në veprën e babait të saj – “Dëshirojmë të mësojmë më shumë për egon” Sigmund Freud, On Metapsychology (Penguin 1987) p. 357 – gjatë dekadave të tij të fundit.

Vëmendje e veçantë iu kushtua në të zhvillimeve të mëvonshme të fëmijërisë dhe adoleshencës - "Gjithmonë më ka tërhequr më shumë periudha latente sesa fazat para-edipale" Anna Freud, quoted in  - duke theksuar se si "interesat intelektuale, shkencore dhe filozofike të kësaj periudhe janë rritur. përfaqësojnë përpjekje për të zotëruar disqet".  Problemi i paraqitur në adoleshencë nga maturimi fiziologjik është shprehur me forcë nga Anna Frojdi: “Impulset agresive intensifikohen deri në një çrregullim të plotë, uria shndërrohet në epsh. . . Formacionet reaksionale, të cilat dukej se ishin vendosur fort në strukturën e egos, kërcënojnë të copëtohen” cited in Erikson, Erik H. (1973) Childhood and Society. Harmondsworth: Penguin Books, p. 298

Homazhi i Selma Fraiberg i vitit 1959 se "Shkrimet e Anna Frojdit mbi psikologjinë e egos dhe studimet e saj në zhvillimin e hershëm të fëmijëve kanë ndriçuar botën e fëmijërisë për punëtorët në profesionet më të ndryshme dhe kanë qenë për mua prezantimi dhe udhëzuesi im më i vlefshëm" Fraiberg, Selma (1987) The Magic Years. New York. p. xii foli në atë kohë për pjesën më të madhe të psikanalizës jashtë zemrës së Kleinit.

Megjithatë, me gjasë, ishte në vitet e Londrës së Anna Frojdit "që ajo shkroi punimet e saj më të shquara psikoanalitike - duke përfshirë "Rreth humbjes dhe të qenit i humbur", të cilat të gjithë duhet t'i lexojnë pavarësisht nga interesimi i tyre për psikanalizën".  Përshkrimi i saj aty për "nxitja e njëkohshme për t'u qëndruar besnike të vdekurve dhe për t'u kthyer drejt lidhjeve të reja me të gjallët"  ndoshta mund të pasqyrojë procesin e saj të zisë pas vdekjes së fundit të babait të saj.

Duke u fokusuar më pas në kërkimin, vëzhgimin dhe trajtimin e fëmijëve, Anna Freud krijoi një grup analistësh të shquar të zhvillimit të fëmijëve (të cilët përfshinin Erik Erikson, Elisabeth Geleerd, Edith Jacobson dhe Margaret Mahler ) të cilët vunë re se simptomat e fëmijëve ishin përfundimisht analoge me çrregullimet e personalitetit dhe të rriturve. kështu që shpesh lidhen me fazat e zhvillimit. Libri i saj Normaliteti dhe Patologjia në Fëmijëri (1965) përmblodhi "përdorimin e linjave të zhvillimit që skicojnë rritjen normale teorike 'nga varësia në vetë-mbështetje emocionale'". Anna Freud: Her Life and Work. Freud Museum Publications (1993) p. 5 Nëpërmjet këtyre ideve të atëhershme revolucionare, Anna na ofroi një teori zhvillimi gjithëpërfshirëse dhe konceptin e linjave të zhvillimit, i cili kombinoi modelin e rëndësishëm të shtytjes së babait të saj me teoritë më të fundit të marrëdhënieve të objektit, duke theksuar rëndësinë e prindërve në proceset e zhvillimit të fëmijëve.

Megjithatë, besnikëria e saj themelore ndaj punës së babait të saj mbeti e paprekur dhe mund të thuhet vërtet se "ajo ia kushtoi jetën e saj mbrojtjes së trashëgimisë së të atit". Në punën e saj teorike do të kishte pak kritika ndaj tij dhe ajo do të jepte atë që është ende kontributi më i mirë në kuptimin psikoanalitik të pasivitetit,  ose atë që ajo e quajti "dorëzimi altruist, shqetësimi i tepruar dhe ankthi për jetën e dashurisë së tij. objekte”. 

Biografi i Sigmund Frojdit, Louis Breger, vërejti se botimet e Anna Frojdit "përmbajnë pak ide origjinale dhe janë, në pjesën më të madhe, një zbatim skllav i teorive të babait të saj". 

Jacques Lacan e quajti Anna Frojdin "pushtet e psikanalizës". Ai deklaroi se "linja e hidraulikës nuk bën një ndërtesë, [por] na lejon të vlerësojmë vertikalen e disa problemeve." 

Sipas biografit të saj kryesor, me psikanalizën që vazhdon të largohet nga frojdianizmi klasik drejt shqetësimeve të tjera, mund të jetë ende e dobishme t'i kushtohet vëmendje paralajmërimit të Anna Frojdit për humbjen e mundshme të "theksit të babait të saj në konfliktin brenda personit individual, qëllimet, idetë dhe idealet që luftojnë me shtysat për ta mbajtur individin brenda një komuniteti të qytetëruar. Është bërë moderne ta zbusësh këtë me dëshirën e çdo individi për unitet të përsosur me nënën e tij. . . Ka një sasi të madhe që humbet në këtë mënyrë." Anna Freud, in 

 Vepra të zgjedhura 
 Freud, Anna (1966–1980). The Writings of Anna Freud: 8 Volumes. New York: Indiana University of Pennsylvania
 Vol. 1. Introduction to Psychoanalysis: Lectures for Child Analysts and Teachers (1922–1935)
 Vol. 2. Ego and the Mechanisms of Defense (1936); (Revised edition: 1966 (US), 1968 (UK))
 Vol. 3. Infants Without Families Reports on the Hampstead Nurseries
 Vol. 4. Indications for Child Analysis and Other Papers (1945–1956)
 Vol. 5. Research at the Hampstead Child-Therapy Clinic and Other Papers (1956–1965)
 Vol. 6. Normality and Pathology in Childhood: Assessments of Development (1965)
 Vol. 7. Problems of Psychoanalytic Training, Diagnosis, and the Technique of Therapy (1966–1970)
 Vol. 8. Psychoanalytic Psychology of Normal Development
 Freud in collaboration with Sophie Dann: "An Experiment in Group Upbringing", in: The Psychoanalytic Study of the Child, VI, 1951.The Psychoanalytic Study of the Child Series , Yale University Press.
 Shih edhe 
 Psikoanaliza
 Sigmund Freud
 Psikanaliza e fëmijëve

 Referime 

Kategoria:Vdekje 1982
Kategoria:Lindje 1895
Kategoria:Psikanalistë
Kategoria:Frojdianë