Paul Goodman

Paul Goodman (1911–1972) ishte një shkrimtar dhe intelektual publik amerikan më i njohur për veprat e tij të kritikës sociale të viteve 1960. Goodman ishte pjellor në shumë zhanre letrare dhe tema jo-fiction, duke përfshirë artin, të drejtat civile, decentralizimin, demokracinë, arsimin, median, politikën, psikologjinë, teknologjinë, planifikimin urban dhe luftën. Si një njeri humanist dhe i vetëquajtur i letrave, veprat e tij shpesh trajtonin një temë të përbashkët të detyrave individuale të qytetarit në shoqërinë më të gjerë, dhe përgjegjësinë për të ushtruar autonominë, për të vepruar në mënyrë krijuese dhe për të realizuar natyrën e vet njerëzore .

Duke qenë i lindur në një familje hebreje në qytetin e Nju Jorkut, Goodman u rrit nga tezet dhe motra e tij dhe ndoqi City College të Nju Jorkut . Si një shkrimtar aspirues, ai shkroi dhe botoi poezi dhe trillime përpara se të merrte doktoraturën nga Universiteti i Çikagos . Ai iu kthye shkrimit në qytetin e Nju Jorkut dhe mori punë sporadike të shkrimit dhe mësimdhënies në revista, disa prej të cilave i humbi për shkak të biseksualitetit të tij të hapur dhe rezistencës ndaj draftit të Luftës së Dytë Botërore . Goodman zbuloi anarkizmin dhe shkroi për revista libertariane . Radikalizmi i tij ishte i rrënjosur në teorinë psikologjike. Ai bashkë-shkroi teorinë pas terapisë Gestalt bazuar në frojdianizmin radikal të Wilhelm Reich dhe mbajti seanca psikoanalitike gjatë viteve 1950, ndërsa vazhdoi të shkruante në mënyrë të frytshme.

Libri i tij i kritikës sociale i vitit 1960, Growing Up Absurd, vendosi rëndësinë e tij si një teoricien kulturor anti-establishment. Goodman u bë i njohur si "filozofi i së majtës së re " dhe prirja e tij anarkiste ishte me ndikim në kundërkulturën e viteve 1960 dhe lëvizjen e shkollës së lirë . Pavarësisht se ishte intelektuali më i shquar amerikan i radikalizmit jomarksist në kohën e tij, fama e tij nuk duroi shumë përtej jetës së tij. Goodman mbahet mend për propozimet e tij utopike dhe besimin parimor në potencialin njerëzor.

 Jeta 
Goodman lindi në New York City më 9 shtator 1911, nga Augusta dhe Barnette Goodman.  Paraardhësit e tij hebrenj sefardikë kishin emigruar në Nju Jork nga Gjermania  një shekull më parë, shumë përpara valës së Evropës Lindore .  Gjyshi i tij kishte luftuar në Luftën Civile Amerikane  dhe familja ishte "relativisht e begatë".  Babai i falimentuar i Goodman e braktisi familjen përpara lindjes së tij, duke e bërë Paulin fëmijën e tyre të katërt dhe të fundit, pas Alice (1902-1969) dhe Percival (1904-1989).   Nëna e tyre punonte si shitëse e rrobave për femra, gjë që e la Goodman të rritej kryesisht nga tezet dhe motra e tij në qytetin e Nju Jorkut  Washington Heights me vlera të vogla borgjeze .  Ai ndoqi shkollën hebraike dhe shkollat publike të qytetit, ku shkëlqeu dhe zhvilloi një lidhje të fortë me Manhatanin .  Goodman performoi mirë në letërsi dhe gjuhë  gjatë kohës së tij në shkollën e mesme Townsend Harris Hall dhe u diplomua në klasën e tij në vitin 1927.  Ai filloi në City College të Nju Jorkut në të njëjtin vit, ku u diplomua në filozofi., u ndikua nga filozofi Morris Raphael Cohen dhe gjeti miq të përjetshëm dhe rrethin e tij intelektual shoqëror .  Goodman u identifikua me "anarkizmin e komunitetit" që kur lexoi Peter Kropotkin si student, dhe e mbajti përkatësinë gjatë gjithë jetës së tij.  Ai u diplomua me një bachelor në 1931, në fillim të Depresionit të Madh . 

Si një shkrimtar aspirues, Goodman shkroi dhe botoi poema, ese, tregime dhe një shfaqje, ndërsa jetonte me motrën e tij Alice, e cila e mbështeti atë.  Vetëm disa u botuan.  Ai nuk mbajti një punë të rregullt,  por lexoi skenarë për Metro-Goldwyn-Mayer  dhe mësoi dramë në një kamp rinor sionist gjatë verës 1934 deri në 1936.  I paaftë për të përballuar shkollimin, Goodman auditoi klasat e diplomimit në Universitetin e Kolumbisë dhe udhëtoi në disa klasa në Universitetin e Harvardit .  Kur profesori i filozofisë së Kolumbisë, Richard McKeon u zhvendos në Universitetin e Çikagos, ai e ftoi Goodman të merrte pjesë dhe të jepte leksion. [12] Midis 1936 dhe 1940, Goodman ishte një student i diplomuar në letërsi dhe filozofi, një asistent kërkimor dhe instruktor me kohë të pjesshme. Ai mori provimet e tij paraprake në vitin 1940,  por u detyrua të largohej për "sjellje seksuale jokonformiste", një akuzë që do të përsëritej shumë herë në karrierën e tij të mësimdhënies.  Në këtë pikë të jetës së tij, Goodman ishte i martuar dhe vazhdoi të lundronte për të rinjtë, si një biseksual aktiv. 

I përmalluar për shtëpinë  dhe në mungesë të doktoraturës, Goodman iu kthye shkrimit në qytetin e Nju Jorkut,  ku ai ishte i lidhur me avangardën letrare. Goodman punoi në disertacionin e tij, megjithëse do të duheshin 14 vjet për t'u botuar. Në pamundësi për të gjetur punë si mësues,  ai rishikoi filma në Partizan Review dhe në dy vitet e ardhshme, botoi librin e tij të parë me poezi (1941) dhe romanin ( The Grand Piano, 1942).  Ai dha mësim në Manumit, një shkollë me konvikt progresiv, në 1943 dhe 1944, por u la i lirë për "sjellje homoseksuale".  Rishikimi Partizan gjithashtu hoqi Goodman për biseksualitetin e tij dhe avokimin e draftit të rezistencës .  (Vetë Goodman u shty dhe u refuzua nga drafti i Luftës së Dytë Botërore .  ) Lufta e Dytë Botërore e politizoi Goodmanin nga një autor avangardë në një pacifist dhe decentralist vokal.  Eksplorimi i tij i anarkizmit e bëri atë të botonte në revistat libertariane të Pse? Grupi dhe Politika e Dwight Macdonald .   Esetë anarkiste të mbledhura të Goodman nga kjo periudhë, " Pamfleti i majit ", nënshtrojnë kritikën sociale libertariane që ai do të ndiqte për pjesën tjetër të jetës së tij. 

 Terapia geshtaltiste 
Përveç anarkizmit, fundi i viteve 1940 shënoi zgjerimin e Goodman në terapi psikoanalitike dhe planifikim urban.  Në vitin 1945, Goodman filloi një martesë të dytë me ligj që do të zgjaste deri në vdekjen e tij.  Përveç mësimit të koncerteve në shkollën e natës të Universitetit të Nju Jorkut dhe një verë në Kolegjin Black Mountain, familja jetoi në varfëri me pagën e gruas së tij.  Deri në vitin 1946, Goodman ishte një figurë popullore por "margjinale" në boheminë e Nju Jorkut dhe ai filloi të merrte pjesë në terapinë psikoanalitike  me Alexander Lowen .  Nëpërmjet kontaktit me Wilhelm Reich, ai filloi një vetë-psikanalizë.  Rreth të njëjtës kohë, Goodman dhe vëllai i tij, arkitekti Percival, shkruan Communitas (1947). Ai argumentoi se jeta rurale dhe urbane nuk ishte integruar funksionalisht dhe u bë e njohur si një punë kryesore e planifikimit urban pas famës eventuale të Goodman. 

Fritz dhe Lore Perls kontaktuan Goodman pasi lexuan shkrimet e tij mbi Reich dhe filluan një miqësi që solli lëvizjen e terapisë Gestalt . Goodman shkroi kapitullin teorik të terapisë Gestalt (1951).  Në fillim të viteve 1950, ai vazhdoi me seancat e tij psikoanalitike dhe filloi praktikën e tij të rastësishme,  të palicencuar.  Ai vazhdoi në këtë profesion deri në vitin 1960,  duke marrë pacientë, grupe vrapimi dhe klasa drejtuese në Institutet e Terapisë Gestalt. 

Gjatë kësaj periudhe psikoanalitike, Goodman vazhdoi ta konsideronte veten më së shumti një artist dhe shkroi në mënyrë të frytshme, edhe pse mungesa e njohjes së tij më të gjerë e prishi vendosmërinë e tij.  Përpara se të fillonte me terapinë Gestalt, Goodman botoi romanin Gjendja e Natyrës, librin me ese anarkiste dhe estetike Arti dhe Natyra Sociale dhe monografia akademike Lutja e Kafkës . Ai i kaloi 1948 dhe 1949 duke shkruar në Nju Jork dhe botoi The Break-Up of Our Camp, një përmbledhje me tregime të shkurtra,  e ndjekur nga dy romane: 1950 The Dead of Pranvera dhe 1951 Prindërve Day .  Ai u kthye në praktikën e tij të shkrimit dhe terapisë në qytetin e Nju Jorkut në vitin 1951  dhe mori Ph.D. në vitin 1954 nga Universiteti i Çikagos, shtypi i të cilit botoi disertacionin e tij si Struktura e Letërsisë po atë vit.  Teatri i Gjallë vuri në skenë veprën e tij teatrale. 

Në mes të dekadës, Goodman hyri në një krizë jetësore kur botuesit nuk donin romanin e tij epik The Empire City, një ligj i ri për licencimin e terapistëve laikë përjashtonte Goodmanin dhe vajza e tij u sëmur nga poliomieliti . Ai u nis për në Evropë në vitin 1958, ku, përmes reflektimeve mbi sëmundjet sociale amerikane dhe respektit për patriotizmin zviceran, Goodman u interesua me zell për përmirësimin e Amerikës. Ai lexoi baballarët themelues dhe vendosi të shkruante kritika shoqërore patriotike që do t'u pëlqente bashkëqytetarëve të tij në vend që të kritikonte anash.  Përgjatë fundit të viteve 1950, Goodman vazhdoi të botonte në revista duke përfshirë Commentary, Dissent, Liberation (për të cilën ai u bë një redaktor jozyrtar  ), dhe The Kenyon Review . Qyteti i Perandorisë u botua në vitin 1959.  Puna e tij kishte sjellë pak para ose famë deri në këtë pikë.  Ishte një pikë e ulët e jetës së tij që së shpejti do të ndryshonte në mënyrë dramatike. 

 Kritika sociale 
Studimi i Goodman-it i vitit 1960 mbi rininë e tjetërsuar në Amerikë, Growing Up Absurd, vendosi rëndësinë e tij si një teoricien kulturor i zakonshëm dhe shtyllë e mendimit të majtë gjatë kundërkulturës .  I lëshuar me një vlerësim të moderuar, ai u bë libri kryesor me të cilin të rinjtë amerikanë të viteve 1960 e kuptuan veten.  Libri i kritikës sociale i siguroi të rinjtë se ata kishin të drejtë të ndiheshin të pakënaqur për t'u rritur në një shoqëri pa komunitet, shpirt, seks ose punë kuptimplotë.  Ai propozoi alternativa në tema në të gjithë spektrin humanist nga familja, shkolla dhe puna, përmes medias, aktivizmit politik, psikoterapisë, cilësisë së jetës, drejtësisë racore dhe fesë. Në kontrast me zakonet bashkëkohore, Goodman vlerësoi vlerat tradicionale, të thjeshta, si nderi, besimi dhe thirrja, dhe historinë humaniste të artit dhe heronjve, si sigurimin e shpresës për një shoqëri më kuptimplote. 

Shfajësimet e sinqerta të Goodman dhe kredencialet e të huajve rezonuan me të rinjtë. Gjatë gjithë viteve gjashtëdhjetë, Goodman do ta drejtonte punën e tij drejt tyre  si një figurë baba.  Të impresionuar nga integriteti i tij personal dhe sfida e hapur me të cilën ai jetoi jetën e tij,  ata arritën ta konsideronin atë si një model për jetën e lirë në një vend burokratik  dhe ai arriti ta konsideronte veten si xhaxhain e tyre holandez . .  Ai foli rregullisht në kampuset e kolegjit, duke diskutuar taktikat me studentët,  dhe duke kërkuar të kultivojë lëvizjet rinore, të tilla si Studentët për një Shoqëri Demokratike dhe Lëvizja e Fjalës së Lirë në Berkeley, që do të merrnin mesazhin e tij politik.   Si një aleat i hershëm, ai kishte një prirje të veçantë për lëvizjen Berkeley, të cilën ai e identifikoi si karakter anarkist.  Goodman u bë i njohur edhe si filozof i lëvizjes  dhe si "filozof i së majtës së re ". 

Ndërsa ai vazhdoi të shkruante për " revistat e vogla ", Goodman tani arriti audiencën kryesore dhe filloi të fitonte para. Botues të shumtë u angazhuan në ribotimin e librave të tij, për të rimarrë numrin e tij të mbetur të trillimeve të pabotuara dhe për të botuar komentin e tij të ri social. Ai vazhdoi të botojë të paktën një libër në vit për pjesën tjetër të jetës së tij,  duke përfshirë kritikat e arsimit ( Komuniteti i Studiuesve dhe Keq-Edukimi i Detyrueshëm ), një traktat mbi decentralizimin ( Njerëz ose personel ), një "roman me kujtime" ( Making Do ) dhe koleksione me poezi, skica dhe artikuj të mëparshëm.  Ai prodhoi një koleksion të transmetimeve kritike që kishte dhënë në Kanada si Si një provincë e pushtuar .  Librat e tij nga kjo periudhë ndikuan në universitetin e lirë dhe lëvizjet e shkollës së lirë .  Në qarkun e të folurit intelektual, Goodman ishte shumë i kërkuar. 

Goodman dha mësim në një sërë institucionesh akademike. Ai ishte studiuesi i parë vizitor i Institutit të Uashingtonit për Studime Politike përpara se të shërbente në takime të shumta universitare për një semestral  në Nju Jork, Londër dhe Hawaii.  Ai ishte studiuesi i shquar i Knapp në çështjet urbane në Universitetin e Wisconsin-Milwaukee dhe u bë profesori i parë i Kolegjit Shtetëror të San Franciskos që u punësua nga studentët, të paguar nga një taksë e vetëvendosur nga studenti.  Ndërsa vazhdonte të jepte leksione, Goodman mori pjesë në protestat e luftës kundër kulturës të viteve 1960 dhe në rezistencën e draftit,  duke përfshirë djegien e parë masive të draft-kartës .  Djali i Goodman, një student i Universitetit Cornell, ishte gjithashtu aktiv në rezistencën ndaj draftit dhe ishte nën hetim nga FBI para vdekjes së tij aksidentale në alpinizëm në 1967,  që e futi Goodman në një depresion të zgjatur. 

Nga fundi i dekadës, grupet pararojës u kthyen kundër Goodman, duke besuar se politika e tij do të mbyste entuziazmin e tyre revolucionar. Ata filluan ta shajnë dhe ta shajnë. Goodman, të cilit i pëlqenin polemika, nuk u pengua nga fjalët e tyre, por i dëshpëruar nga kthesa e lëvizjes drejt politikës kryengritëse.  Në fillim të viteve 70, Goodman shkroi vepra që përmblidhnin përvojën e tij, të tilla si Reformimi i Ri dhe Little Prayers &amp; Finite Experience .  Shëndeti i tij u përkeqësua për shkak të një sëmundjeje të zemrës dhe Goodman vdiq nga një atak në zemër në New Hampshire më 2 gusht 1972, në moshën 60 vjeçare. Veprat e tij në vazhdim ( Lutjet e vogla dhe poezitë e mbledhura ) u botuan pas vdekjes. 

 Psikologjia 
Radikalizmi i Goodman bazohej në teorinë psikologjike, pikëpamjet e tij mbi të cilat evoluan gjatë gjithë jetës së tij. Ai së pari adoptoi frojdianizmin radikal të bazuar në instinktet fikse njerëzore dhe politikën e Wilhelm Reich. Goodman besonte se instinkti natyror njerëzor (i ngjashëm me id-in e Frojdit) shërbente për t'i ndihmuar njerëzit t'i rezistonin tjetërsimit, reklamës, propagandës dhe vullnetit për t'u përshtatur.  Ai u largua nga psikologjia id individualiste Reichian drejt një këndvështrimi të vetes jokonformuese të integruar me shoqërinë. Disa faktorë nxitën këtë ndryshim. Së pari, Reich, një marksist, kritikoi interpretimin anarkist të Goodman për veprën e tij. Së dyti, si ndjekës i Aristotelit, besimi në një shpirt që ndjek telosin e tij të brendshëm i përshtatet idesë së Goodman-it për socializimin më mirë sesa modeli i konfliktit frojdian. Së treti, si ndjekës i Kantit, Goodman besonte në vetveten si një kombinim i sintetizuar i natyrës së brendshme njerëzore dhe botës së jashtme. Ndërsa zhvillonte këto mendime,  Goodman u takua me Fritz Perls në vitin 1946.  Çifti së bashku sfiduan Reich dhe zhvilluan teorinë e terapisë Gestalt në krye të tipareve të frojdianizmit radikal të Reich. 

Terapia Gestalt thekson të tashmen e gjallë mbi të kaluarën dhe aktivitetin e vetëdijshëm mbi pavetëdijen e ëndrrave. Terapia bazohet në gjetjen dhe përballjen e çështjeve të pazgjidhura në sjelljen e zakonshme dhe mjedisin shoqëror të dikujt për t'u bërë një version më i vërtetë dhe më i vetëdijshëm i vetvetes.  Ai inkurajon klientët të përqafojnë spontanitetin dhe angazhimin aktiv në jetën e tyre aktuale.  Ndryshe nga analisti i heshtur frojdian, Goodman luajti një rol aktiv, konfrontues si terapist. Ai besonte se roli i tij ishte më pak për të kuruar sëmundje sesa për t'i përshtatur klientët me realitetet e tyre në përputhje me dëshirat e tyre, duke zbuluar potencialin e tyre të bllokuar. Terapisti, për Goodman, duhet të veprojë si një "bashkëqytetar" me përgjegjësinë për të pasqyruar burimet e përbashkëta, shoqërore të këtyre bllokimeve. Këto tema, të angazhimit aktual dhe të detyrës për të identifikuar sëmundjet e përbashkëta, siguruan një teori të natyrës njerëzore dhe komunitetit që u bë baza politike e vizionit të New Left të Goodman dhe karrierës së mëvonshme në kritikën sociale.  Seancat e terapisë kolektive të Goodman funksionuan si kritikë reciproke në të njëjtin nivel me takimet komunale të vetë-përmirësimit të Komunitetit Oneida . 

 Arsimi dhe pedagogjia 
Mendimet e Goodman-it mbi arsimin erdhën nga interesi i tij për arsimin progresiv dhe përvoja e tij me Lëvizjen e Fjalës së Lirë në Berkeley dhe lëvizjen e universitetit të lirë. 

Goodman thërret "natyrën njerëzore" si të shumëanshme dhe të zbuluar nga kultura, institucionet dhe propozimet e reja. Ai nuk ofron një përkufizim të përbashkët të "natyrës njerëzore" dhe sugjeron se nuk nevojitet një përkufizim i përbashkët edhe kur pretendohet se disa veprime janë "kundër natyrës njerëzore".  Goodman pretendon se njerëzit janë kafshë me prirje dhe se një "natyrë njerëzore" formohet midis njeriut dhe një mjedisi që ai e sheh të përshtatshëm: një shoqëri "e lirë" e rishpikur vazhdimisht me një kulturë të zhvilluar nga dhe për kërkimin e fuqive njerëzore.  Kur mohohet kjo rritje e papenguar, natyra njerëzore është e prangosur, kultura pastrohet dhe edukimi i pamundur, pavarësisht nga institucioni fizik i shkollimit. 

Për Goodman, arsimi synon të formojë një njerëzim të përbashkët dhe, nga ana tjetër, të krijojë një botë "të vlefshme".  Ai mendoi se zhvillimi "natyror" njerëzor ka synime të ngjashme,  që do të thotë se edukimi dhe "rritja" janë identike.  "Keq-edukimi", në krahasim, ka më pak të bëjë me arsimimin ose rritjen, dhe është më tepër një proces shpëlarjeje truri i rrënjosjes së një botëkuptimi të veçantë që zvogëlon përvojën dhe ndjenjat personale, me frikën dhe pasigurinë ndaj botëkuptimeve të tjera.  Siç përshkruhet në Growing Up Absurd, mungesa e "mundësive të vlefshme" në një shoqëri përjashton arsimimin dhe rritjen.  Goodman pohoi se mungesa e komunitetit, patriotizmit dhe nderit pengon zhvillimin normal të natyrës njerëzore dhe çon në rini "të dorëhequr ose fataliste". Kjo dorëheqje i çon të rinjtë në "lojimin e roleve" në cilësitë që priten prej tyre. 

Librat e Goodman mbi arsimin lartësojnë universitetin mesjetar dhe mbrojnë institucione alternative të mësimdhënies.  Ai mbron zëvendësimin e shkollimit të detyrueshëm me forma të ndryshme arsimimi më specifike për interesat individuale, duke përfshirë zgjedhjen për të mos ndjekur asnjë shkollë. Ai argumenton se ngarkesa e shkollave të mesme amerikane dhe aktivitetet jashtëshkollore i pengojnë studentët të zhvillojnë interesat e tyre individuale dhe se studentët duhet të kalojnë vite larg shkollimit përpara se të punojnë drejt një diplome kolegji të arteve liberale. Goodman beson në çmontimin e institucioneve të mëdha arsimore për të krijuar federata të vogla kolegjesh.  Goodman e pa veten si vazhdimin e punës së filluar nga John Dewey . 

Veprat e tij mbi kritikën sociale të shkollave amerikane ishin ndër të parat në një literaturë të viteve 1960 që u bë e njohur si kritikët romantikë të arsimit.  Kritikët e shkollave publike i huazuan idetë e tij për vite pas publikimit të vitit 1960 të Growing Up Absurd, dhe idetë e Goodman-it mbi arsimin jehonë për dekada. 

 Trashëgimia 
Në kohën e tij, Goodman ishte intelektuali më i shquar amerikan brenda radikalizmit jomarksist, perëndimor, por ai nuk përshtatej mirë në kategori brenda komunitetit intelektual.  Edhe pse ai shkroi me mësim mbi tema që përfshinin 21 seksione të ndryshme të Bibliotekës Publike të Nju Jorkut deri në kohën e vdekjes së tij,  ai mbeti kryesisht i papranuar në këto disiplina, pjesërisht për shkak të rezistencës së tij për t'u specializuar,  mendjemprehtësisë së tij. personalitetin, [93] dhe cilësinë e tij të papërpunuar të të shkruarit.  [39] Puna e tij nuk u njoh në kanunin akademik.  Siç tha kritiku letrar Kingsley Widmer, Goodman nuk kishte prodhuar një kryevepër të veçantë. 

Duke shkruar për vdekjen e Goodman-it, Susan Sontag e përshkroi intelektin e tij si të nënvlerësuar  dhe zërin e tij letrar si më "bindësin, më të vërtetën, [dhe] më të veçantën" që nga DH Lawrence .  Ajo u ankua se si "Goodman u konsiderua gjithmonë si i mirëqenë edhe nga admiruesit e tij", vlerësoi gjerësinë e tij letrare dhe parashikoi se poezia e tij përfundimisht do të gjente vlerësim të gjerë.  Sontag e quajti Goodman "shkrimtaren më të rëndësishme amerikane" të njëzet viteve të saj të fundit.  Kritiku letrar Adam Kirsch më vonë shkroi se ky ishte një opinion i çuditshëm si për atë kohë ashtu edhe për vitin 2012.  Autori Kerry Howley, duke analizuar prozën e Goodman-it në kohën e ribotimeve të tij në shtypin PM 2010, dënoi mbrojtjen e Sontagut dhe të tjerëve për Goodman-in., duke shkruar se “rrallë në histori është bërë një listë kaq e gjatë e ndriçuesve të bashkuar për të kërkuar falje për një punë të vetme”. 

Disa nga idetë e Goodman janë asimiluar në mendimet kryesore: autonomia dhe decentralizimi i komunitetit lokal, ekuilibri më i mirë midis jetës rurale dhe urbane, përparimet teknologjike të udhëhequra nga morali, prishja e shkollimit të regjimit, arti në media dhe një kulturë më pak e fokusuar në standardi i kotë i jetesës.  Me kalimin e kohës, ideja e "sistemit" hyri në gjuhën e përbashkët dhe pushoi së qeni një thirrje grumbulluese.  Goodman lidhi epokën e viteve 1950 të konformitetit dhe represionit masiv në epokën e viteve 1960 të kundërkulturës rinore në inkurajimin e tij të mospajtimit.  Kritika e tij sistematike shoqërore u miratua nga radikalët e Majtë të Ri të viteve 1960,  dhe Absurdi i tij i Rritjes ndryshoi dialogun publik amerikan për t'u fokusuar "në pakënaqësinë e të rinjve dhe mungesën e vlerave humane në pjesën më të madhe të teknokracisë sonë". 

Ndikimi i tij nuk u shfaq kurrë në publikun e gjerë.  Interesi publik i Goodman arriti kulmin me lexuesit e tij të të rinjve në fund të viteve 1960  dhe u zbeh aq shpejt sa erdhi.  Brenda dekadave Goodman u harrua kryesisht nga vetëdija publike.  Errësimi i mëvonshëm i Goodman ishte vetë subjekt i një dokumentari të vitit 2011.  Ekzekutuesi i tij letrar shkroi se pjesa më e madhe e efektivitetit të Goodman-it mbështetej në praninë e tij elektrike dhe të çuditshme.  Si figurë, Goodman mbahet mend për propozimet e tij utopike dhe besimin parimor në potencialin njerëzor,  dhe mes studiuesve të Intelektualëve të Nju Jorkut.  Si individ, ai mbahet mend për anekdota të turpshme nga ata që e njihnin dhe nga ata që nuk e njihnin, pikëpamjet e tij sot lexohen si seksiste ose pederastike . 

Biblioteka Houghton e Universitetit të Harvardit i bleu letrat e Goodman-it në vitin 1989.  Megjithëse i njohur për kritikat e tij sociale në jetën e tij, ekzekutuesi letrar i Goodman-it, Taylor Stoehr, shkroi në vitet 1990 se brezat e ardhshëm ka të ngjarë ta vlerësojnë Goodman-in në radhë të parë për poezinë dhe letërsinë e tij, të cilat janë gjithashtu vepra për të cilat Goodman dëshironte të njihej.  Duke shkruar vite më vonë, Stoehr mendoi se poezitë, disa tregime dhe Qyteti i Perandorisë do të kishin monedhën më të madhe në të ardhmen. Megjithëse Stoehr e konsideroi komentin social të Goodman "po aq të freskët në vitet nëntëdhjetë sa ... në vitet gjashtëdhjetë", gjithçka përveç Communitas dhe Growing Up Absurd kishte dalë jashtë shtypjes .  Që nga vitet 2010, veprat krijuese të Goodman kishin pak lexues të qëndrueshëm. 

 Publikime 

 The May Pamphlet (1946)
 Kafka's Prayer (1947)
 Communitas (1947)
 Gestalt Therapy (1951)
 Parents' Day (1951)
 The Structure of Literature (1954)
 The Empire City (1959)
 Growing Up Absurd (1960)
 Utopian Essays and Practical Proposals (1962)
 The Community of Scholars (1962)

 Making Do (1963)
 Compulsory Miseducation (1964)
 People or Personnel (1965)
 Five Years (1966)
 Like a Conquered Province (1967)
 New Reformation (1970)
 Speaking and Language (1971)
 Little Prayers and Finite Experience (1972)
 Collected Poems (1973)

 Shih edhe 
 Arsimi
 Psikologjia
 Pedagogjia humaniste

 Referime 

Kategoria:Pedagogë amerikanë
Kategoria:Vdekje 1972
Kategoria:Lindje 1911
Kategoria:Pacifistë amerikanë