Theodoreti

Teodoreti i Kirit ose Kirros (    ;  393 pas Krishtit –  458/466) ishte një teolog me ndikim i Shkollës së Antiokisë, komentator biblik dhe peshkop i krishterë i Kirros (423–457). Ai luajti një rol kryesor në disa polemika të Kishës Bizantine të shekullit V që çuan në akte dhe përçarje të ndryshme ekumenike. Ai shkroi kundër Kirilit të Aleksandrisë 12 Anatemave që iu dërguan Nestorit dhe nuk e dënoi personalisht Nestorin deri në Këshillin e Kalqedonit. Shkrimet e tij kundër Kirilit u përfshinë në polemikën e tre kapitujve dhe u dënuan në Këshillin e Dytë të Konstandinopojës. Disa të krishterë kalqedonë dhe siriakë lindorë e konsiderojnë atë si një shenjtor "të plotë". Theodoreti është autor i shumë shkrimeve me përmbajtje fetare. Theodoreti përmes shkrimeve të tij angazhohet edhe kundër mësimeve të paganizmit. Në veprat e tij gjejmë të dhëna me vlerë përmbi veprimtarinë kishtare në Ilirik.

 Biografia 
Sipas Tillemont, ai lindi në Antioki në vitin 393 dhe vdiq ose në Cyrrhus ("gjatë një udhëtimi dy-ditor në lindje të Antiokisë " ose tetëdhjetë milje romake), ose në manastirin afër Apameas (pesëdhjetë e katër milje në jug-lindje të Antiokisë) rreth vitit 457.

Faktet e mëposhtme për jetën e tij janë mbledhur kryesisht nga Letrat e tij dhe Historia e tij Fetare ( Philotheos historia ). Ai ishte fëmija i një çifti të begatë antioken, të cilët kishin mbetur pa fëmijë për shumë vite. Të inkurajuar nga fakti se nëna e tij ishte shëruar nga një ankesë serioze e syrit dhe ishte kthyer në një jetë të matur nga Pjetri Galatasi, një asket që jetonte në një lokalitet të pabanuar, Theodoret, Historia Religiosa, 9 prindërit e Theodoretit kërkuan ndihmë të mëtejshme nga njerëzit e shenjtë vendas. pasi ajo kishte dymbëdhjetë vjet pa fëmijë. Për vite me radhë shpresat e tyre u ushqyen, por nuk u realizuan. Përfundimisht, lindja e Theodoretit u premtua nga një vetmitar i quajtur Macedonius Elbingrënës me kushtin e përkushtimit të tij ndaj Zotit, prej nga vjen emri Theodoret ("dhurata e Zotit"). Theodoret, Historia Religiosa, 13

Theodoreti mori një arsim të gjerë fetar dhe laik. Dëshmitë aktuale që na janë dhënë nga Theodoreti sugjerojnë se edukimi i tij ishte ekskluzivisht fetar. Ai i bëri vizita javore Pjetrit Galatas, u udhëzua nga Macedonius dhe asketikë të tjerë dhe në moshë të re u bë lektor midis klerit të Antiokisë. Megjithëse ai flet për Diodorin e Tarsusit dhe Teodorin e Mopsuestias si mësues të tij, kjo është e pamundur - megjithëse ishte sigurisht tradita e tyre teologjike në të cilën ai u rrit. Është e qartë se, megjithatë, ai mori një arsim të gjerë klasik, çuditërisht për fëmijën e prindërve të begatë në një qytet që kishte qenë prej kohësh një qendër e mësimit dhe kulturës laike. Korrespondentët e tij përfshinin sofistët Aerius dhe Isokasius. Ai kuptonte edhe sirianishten edhe greqishten, por nuk njihte as hebraisht, as latinisht. Baur, Chrysostom.  Në letrat e tij ai citon nga Homeri, Sofokliu, Euripidi, Aristofani, Demosteni dhe Tukididi .  Kur ai ishte 23 vjeç dhe të dy prindërit kishin vdekur, ai e ndau pasurinë e tij midis të varfërve (Epist. cxiii; PG, LXXXIII, 1316) dhe u bë murg në manastirin e Nicerte jo larg Apamea. This evidence is assumed because, when later deprived of his see, he begs permission to return to this monastery, explaining it is 75 miles from Antioch and 20 miles from his episcopal city.  Atje ai jetoi për rreth shtatë vjet.

Në vitin 423 ai u largua pasi kishte qenë i emëruar peshkop i Cyrrhus, mbi një dioqezë rreth dyzet milje katrore dhe përqafuar 800 famullitë, por me një qytet të parëndësishëm. Theodoreti, i mbështetur vetëm nga thirrjet e hermitëve intimë, vetë në rrezik personal, ruante me zell pastërtinë e doktrinës. Ai konvertoi më shumë se 1000 marcionitë në dioqezën e tij,  përveç shumë arianëve dhe maqedonasve ;  më shumë se 200 kopje të Taciani 's Diatessaron. Ai doli në pension nga kishat; dhe ngriti kisha të cilat edhe i furnizoi me relike .

Interesat e tij filantropike dhe ekonomike ishin të gjera dhe të ndryshme: ai u përpoq të siguronte lehtësim për njerëzit e shtypur nga taksat; ai e ndau trashëgiminë e tij midis të varfërve; nga të ardhurat e tij peshkopale ai ngriti banja, ura, salla dhe ujësjellës; ai thirri retorikët dhe mjekët dhe u kujtoi zyrtarëve detyrat e tyre. Të krishterëve të persekutuar të Armenisë Persiane ai u dërgoi letra inkurajimi dhe Celestiacusit Kartagjenas, i cili kishte ikur nga sundimi i vandalëve, ai i ofroi strehim.

 Veprat 

 Ekzegjike 
Veprat më domethënëse të Theodoretit janë ato të ekzegjezës .

Një kronologji e përbërjes së këtyre veprave mund të zhvillohet duke studiuar referencat në veprat e fundit për veprat e mëparshme. Komenti i Këngës së Këngëve, i shkruar kur ai ishte një peshkop i ri, megjithëse jo para vitit 430, i paraprin Psalmeve ; komentet e profetëve filluan me Danielin, pasuar nga Ezekieli dhe më pas Profetët e Vogël . Më tej ajo në Psalmet u përfundua para vitit 436; dhe ato mbi Isainë, Jereminë dhe Letrat e Palit (përfshirë Hebrenjtë ), përpara vitit 448. Punimet e fundit Eksegjetik Theodoret ishin interpretimet e pasazheve të vështira në Octateuch dhe Quaestiones që kanë të bëjnë me librat e Samuelit, Mbretërve dhe Kronikat, shkruar rreth 452 deri 453.

Me përjashtim të komentit mbi Isainë (fragmente të ruajtura në catenae ) dhe mbi Galatasve ii.6-13, shkrimet ekzegjetike të Theodoretit janë ruajtur. Materiali ekzegjetik mbi Ungjijtë me emrin e tij në katenae mund të ketë ardhur nga veprat e tij të tjera, dhe interpolime të huaja ndodhin në komentet e tij mbi Oktateukun .

Përfaqësimi i tij i doktrinës ortodokse përbëhet nga një përmbledhje e pasazheve të Shkrimit.

Autorët biblikë janë, për Theodoretin, thjesht zëdhënës të Frymës së Shenjtë, megjithëse ata nuk i humbasin veçoritë e tyre individuale. Nga papërsosmëria e pashmangshme e përkthimeve, thotë ai, kuptimi është i rënduar. I pa njohur me hebraishten, Theodoreti përdor përkthimin në gjuhën siriane, versionet greke dhe Septuagintën .

 Dogmatike 
Shumë prej veprave dogmatike të Theodoretit janë zhdukur; por pesë, megjithatë, kanë mbijetuar.

Vepra e tij kryesore kristologjike është Eranistes etoi polymorphos në tre dialogë, duke i përshkruar monofizitët si lypës që transmetojnë doktrinat e tyre të mbledhura nga copëza nga burime të ndryshme heretike dhe veten si ortodoks. Vepra është e ndërthurur me florilegji të gjata (antologji citatesh patristike), të cilat mund të jenë arsyeja e ruajtjes së saj. Këto florilegji ofrojnë dëshmi të mësimit të konsiderueshëm të Theodoretit, me 238 tekste të nxjerra nga 88 vepra, duke përfshirë shkrimtarë para-Nikeas si Ignatius, Irenaeus dhe Hippolytus, si dhe teologë si Athanasius dhe Etërit Kapadokianë. Ky përdorim i florilegjisë paralajmëron një fazë të re në zhvillimin doktrinor, në atë që krijon një autoritet të ri për teologjinë e krishterë: atë të 'Etërve'.  

Dy vepra, Mbi Trininë e Shenjtë dhe Jetëdhënëse dhe Mbi Mishërimin e Zotit, kanë mbijetuar nëpërmjet atribuimit të kundërshtarit të tij Kirilit të Aleksandrisë .  In the nineteenth century, A Ehrhard showed that these two works, though ascribed to Cyril, in fact present the doctrinal views of Theodoret; some fragments, quotations cited under Theodoret's name, prove that these are in fact works by Theodoret, not Cyril.  To the same belong chapters xiii-xv, xvii, and brief parts of other chapters of the fragments which Jean Garnier (Auctarium) included under the title, Pentology of Theodoret on the Incarnation as well as three of the five fragments referred by Marius Mercator to the fifth book of some writing of Theodoret. 

Një vepër tjetër e mbijetuar nga Theodoret është Përgënjeshtrimi i Anatemave, refuzimi i tij i dymbëdhjetë anatemave të shqiptuara ndaj tij nga Kirili i Aleksandrisë, i cili është ruajtur në mbrojtjen e Kirilit. PG, cxxvi. 392 sqq. Ai zbulon apolinarizmin në mësimet e Kirilit dhe refuzon një "kontraktim në një" nga dy natyrat e të vetëmlindurit, po aq sa një ndarje në dy bij ( Epist. Cxliii). Në vend të një "bashkimi sipas hipostazave ", ai do të pranonte vetëm një që "shfaq veçoritë ose mënyrat thelbësore të natyrave". Njeriu i bashkuar me Perëndinë lindi nga Maria ; midis Zotit Logos dhe formës së një shërbëtori duhet bërë një dallim.

Një vepër tjetër e mbijetuar është Expositio rectae fidei . Kjo u ruajt ndër shkrimet e Justin Martirit. Megjithatë, si Lebon (1930) dhe Sellers (1945) e njohën në mënyrë të pavarur atë si veprën e Theodoret, ndoshta para shpërthimit të polemikave kristologjike. 

Vetëm fragmente të vogla (krh. Epist. 16) nga mbrojtja e Theodoretit për Diodorin dhe Theodoren (438-444) janë ruajtur. Glubokovskij ii. 142

 Apologjetike, historike 
Në mesin e shkrimeve apologjetike ishte Ad Quaestiones magorum (429-436), tani ka humbur, në të cilën Theodoret arsyetuar të Dhiatës së Vjetër flijimet si alternativa në kundërshtim me egjiptian idhujtarisë,  1, Lev., PG, lxxx. 297 sqq. dhe ekspozuar fabulën e Magi që adhuronin elementet (Church Historia v. 38).

De providentia, ose Dhjetë Diskurset mbi Providencën, përbëhet nga diskurse apologjetike, që vërtetojnë providencën hyjnore nga rendi fizik (kapitulli i-iv) dhe nga rendi moral dhe shoqëror (kapitujt vi-x). Me shumë mundësi, ato iu dorëzuan kongregacionit të kulturuar grek të Antiokisë, diku midis viteve 431 dhe 435. Ndryshe nga shumica e predikimeve, ato janë argumente të arsyetuara, leksione dhe jo predikime mbi tekstet e shkrimeve të shenjta.

Graecarum Affectionum Curatio ose Kura e Sëmundjeve Greke, me nëntitull E vërteta e Ungjillit e vërtetuar nga Filozofia Greke, e renditur në dymbëdhjetë libra, ishte një përpjekje për të vërtetuar të vërtetën e krishterimit nga filozofia greke dhe në kontrast me idetë dhe praktikat pagane. Si e tillë, ajo përbën një nga Apologjitë e fundit të shkruara, pasi në një epokë kur krishterimi ishte mbizotërues, nevoja për falje u shua gradualisht. E vërteta është e qëndrueshme atje ku nuk errësohet me gabime dhe e miraton veten si fuqia e jetës; filozofia është vetëm një paraqitje e saj. Kjo vepër dallohet për pastërtinë e rregullimit dhe stilit. 

Historia kishtare e Teodoretit, e cila fillon me ngritjen e Arianizmit dhe mbyllet me vdekjen e Teodorit në vitin 429 (megjithëse u përfundua në 449–450) është shumë e ndryshme në stil nga ato të Socrates Scholasticus dhe Sozomen . Ai përmban shumë burime të humbura, veçanërisht letra mbi polemikën Ariane; megjithatë, libri është jashtëzakonisht partizan, heretikët vazhdimisht nxihen dhe përshkruhen si të prekur nga 'murtaja ariane'. Rrëfimi është më i ngjeshur se te historianët e tjerë, dhe Theodoret shpesh bashkon dokumentet së bashku, me vetëm komente të shkurtra ndërmjet tyre. Materiali origjinal i informacionit antiokian shfaqet kryesisht në librat e fundit.

Burimet e Theodoretit janë të diskutueshme. Sipas Valesius këta ishin kryesisht Sokrati dhe Sozomeni; Hulumtimi i plotë i Albert Guldenpenning e vendosi Rufinusin në radhë të parë, dhe pranë tij, Eusebius i Cezaresë, Athanasius, Sozomen, Sabinus, Philostorgius, Gregory Nazianzen dhe, më pak, Sokrati. N. Glubokovskij numëron Eusebius, Rufinus, Philostorgius dhe, ndoshta, Sabinus.

Historia Fetare, me një shtojcë mbi dashurinë hyjnore, përmban biografitë e tridhjetë (dhjetë të gjallë) asketëve, të paraqitur si modele fetare. Ai është një dokument me rëndësi të jashtëzakonshme për të kuptuar kompleksitetin e rolit të manastirit të hershëm, si në shoqëri ashtu edhe në kishë; është gjithashtu e shquar për paraqitjen e një modeli të autoritetit asketik që bie ndesh me Jetën e Antonit të Athanasit.

Me kërkesën e një zyrtari të lartë të quajtur Sporacius, Theodoreti përpiloi një Përmbledhje të Llogarive Heretike ( Haereticarum fabularum compendium ), duke përfshirë një hereziologji (libra i-iv) dhe një "përmbledhje dogmash hyjnore" (libri v), i cili, përveç Origjenit. De principiis dhe vepra teologjike e Gjonit të Damaskut, është i vetmi përfaqësim sistematik i teologjisë së Etërve Grekë .

 Letrat 
Krahasuar me më shumë se 500 letrat e njohura nga Nicephorus Callistus në shekullin e katërmbëdhjetë, vetëm rreth gjysma e këtij numri kishte mbijetuar deri në shekullin e njëzetë. Tre koleksione mbijetojnë, megjithëse ka disa mbivendosje mes tyre. 179 letra u redaktuan nga J Sirmond në shekullin e shtatëmbëdhjetë. Këtyre J. Sakkelion shtoi edhe 47 letra të tjera që botoi nga një dorëshkrim që gjeti në Manastirin e Patmos në 1855. M. Monica Wagner, "A Chapter in Byzantine Epistolography the Letters of Theodoret of Cyrus", Dumbarton Oaks Papers, 4 (1948), p. 126 36 letra janë ruajtur në të dhënat konciliare. Këto letra ofrojnë pamje të shkurtër të krishterimit rural në Sirinë veriore, si dhe një pasqyrë të marrëdhënieve episkopale; mund të shihen aludime të zhvillimit të çështjeve kristologjike midis Këshillave të Efesit dhe Kalqedonit; ka letra ngushëllimi dhe lavdërimi; kudo zbulohet shpirti bujar dhe i ndjeshëm i një pastori. 

Një përkthim në anglisht i letrave të mbijetuara është pjesë e Etërve Nicea dhe Post-Nicene (2 ser., iii. 250–348). 

 Përkthime 
 Përkthimet e disa prej shkrimeve të Theodoretit mund të gjenden në Nicene dhe Post-Nicene Fathers .
 Një botim dygjuhësh i Eranistes u botua nga Oxford University Press në 1974.
 Ettlinger, GH, 2003. Theodoret: Eranistes, FC, Uashington, DC: Shtypi i Universitetit Katolik të Amerikës.
 Petruccione, John F dhe RC Hill, 2007. Theodoreti i Kirit. Pyetjet mbi Oktateukun , Teksti grek dhe përkthimi anglisht, Washington, DC, Catholic University of America Press
 RC Hill ka botuar përkthime në anglisht të Komentimit të Psalmeve (2000, 2001), Komentimit të Këngëve të Këngëve (2001) dhe Komentimit të Letrave të Shën Palit (2001)
 István Pásztori-Kupán, Theodoret of Cyrus, (Routledge, 2006), përfshin përkthime të plota të On the Trinity, On the Incarnation, dhe fragmente nga Një kurë e sëmundjeve greke dhe Një përmbledhje e mitizimit heretik . 
 Botime dygjuhëshe (tekst greqisht me përkthim paralel në frëngjisht) të disa prej teksteve të përmendura më sipër janë botuar vitet e fundit në Sources Chrétiennes .
 Shih edhe 
 Iliriku
 Antikiteti i vonë
 Perandoria Romake

 Referime 

Kategoria:Etër të Kishës
Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara