Karriera ushtarake e Muhamedit

Karriera ushtarake e Muhamedit (rreth 570 – 8 qershor 632), profetit islam, përfshin disa ekspedita dhe beteja në të gjithë rajonin e Hixhazit në Gadishullin Arabik perëndimor, të cilat u zhvilluan në dhjetë vitet e fundit të jetës së tij, nga viti 622 deri në vitin 632. Fushata e tij kryesore ishte kundër fisit të tij në Mekë, Kurejshëve. Muhamedi deklaroi profetësinë rreth vitit 610 dhe më vonë migroi në Medinë pasi u persekutua nga kurejshët në vitin 622. Pas disa betejave kundër kurejshëve, Muhamedi pushtoi Mekën në vitin 629, duke i dhënë fund fushatës së tij kundër fisit.

Krahas fushatës së tij kundër Kurejshëve, Muhamedi udhëhoqi fushata kundër disa fiseve të tjera të Arabisë, më së shumti tri fiset hebreje arabe të Medinës dhe kështjellën hebraike në Hajber. Ai dëboi fisin Banu Kajnuka për shkelje të Kushtetutës së Medinës në vitin 624, pasuar nga Banu Nadir të cilët u dëbuan në maj 625 pasi u akuzuan për komplot për ta vrarë atë. Më në fund, në vitin 628, ai rrethoi dhe pushtoi kështjellën hebraike të Khaybar, e cila priti më shumë se 10,000 hebrenj, për të cilën burimet myslimane thonë se ishte hakmarrje për planifikimin e tyre për të bërë aleancë me fiset lokale pagane arabe.

Në vitet e fundit të jetës së tij, Muhamedi dërgoi disa ushtri kundër Perandorisë Bizantine dhe Ghasanidëve në Arabinë veriore dhe Levant, përpara se të pushtonte Mekën në vitin 630 dhe të drejtonte një fushatë kundër disa fiseve pagane arabe afër Mekës, veçanërisht në Taif. Ushtria e fundit e udhëhequr nga Muhamedi para vdekjes së tij ishte në Betejën e Tebukut në tetor 630. Me vdekjen e tij në vitin 632, Muhamedi kishte arritur të bashkonte pjesën më të madhe të Gadishullit Arabik, duke hedhur themelet për zgjerimin e mëvonshëm islam nën kalifatet dhe duke përcaktuar jurisprudencën ushtarake islame.

 Prapavija 
 Roli i Muhamedit në Luftërat Trushkyeze 
Në biografinë e tij profetike (arabisht: السيرة النبوية, romanizuar: as-Seerat un-Nabawiyyah) të titulluar Nektari i Vulosur (arabisht: الرحيق المختوم, romanizuar: ar-Rahiq al-Makhtum), Safiur Rahman Mubarakpuri citon Ibn Hishamin duke thënë se pjesë në Luftërat Trushkyeze, të cilat u zhvilluan midis një aleance të Kurejshëve dhe Kinanëve dhe Qays ʿAylān, kur ai ishte 15 vjeç, duke thënë se "përpjekjet e tij ishin të kufizuara në marrjen e shigjetave të armikut kur ato binin dhe në dorëzimin e ato ua kaloi xhaxhallarëve të tij”.
parapamje|majtas|upright=1.3|Arabia në kohën e Muhamedit|alt=

 Situata në Medinë 
Medina ishte e ndarë në pesë fise: dy prej tyre Hazrexh dhe Aws, ndërsa çifutët përfaqësoheshin nga, nga më i vogli tek më i madhi, Banu Kajnuka, Banu Nadir dhe Banu Kurajza. Pas mbërritjes së tij në Medinë, Muhamedi u përpoq të themelonte një pakt të njohur si Kushtetuta e Medinës, për të rregulluar çështjet e qeverisjes së qytetit, si dhe shtrirjen dhe natyrën e marrëdhënieve ndërmjet komuniteteve, dhe nënshkruesit e tij përfshinin myslimanët, ensarët dhe fiset hebreje të Medinës.Ibn Hisham, as-Seerat an-Nabawiyyah, Vol. I p. 501. Pika të rëndësishme të kushtetutës përfshinin ndihmën e ndërsjellë të njëri-tjetrit nëse një nënshkrues do të sulmohej nga një palë e tretë, rezolutën që muslimanët do të shpallnin fenë e tyre dhe hebrenjtë të tyren, si dhe emërimin e Muhamedit si udhëheqës të shtetial-Mubarakpuri (2002) p. 230.

 Historia 
 Fushata kundër hebrenjve të Medinës 
 Dëbimi i Banu Qaynuqa 

Në prill të vitit 624, pas Betejës së Bedrit, Banu Kajnuka shkelën Kushtetutën e Medinës duke turpëruar një grua muslimane duke e fiksuar dhe grisur rrobat e saj. Një musliman që e dëshmoi këtë, vrau hebreun përgjegjës për të si hakmarrje. Çifutët erdhën në grup kundër muslimanit dhe e vranë atë. Pas një zinxhiri të njëpasnjëshëm të vrasjeve të ngjashme hakmarrëse, armiqësia u rrit midis muslimanëve dhe Banu Qaynuqa', gjë që e bëri Muhamedin të rrethonte fortesën e tyre. Kajnukët kishin një forcë prej rreth 700 vetësh. Pasi u rrethuan për 14-15 ditë, fisi përfundimisht iu dorëzua Muhamedit, i cili fillimisht donte të kapte njerëzit e Banu Qaynuqa, por në fund iu dorëzua Abdullah ibn Ubejit dhe ra dakord të dëbohej. Kajnuqa'. Fisi përfundimisht shkoi drejt veriut drejt Der'aa në Sirinë e sotme dhe u asimilua në popullsinë lokale hebreje.

 Dëbimi i Banu Nadir 

Në maj të vitit 625, Muhamedi rrethoi Banu Nadir, pasi mori vesh se ata po komplotonin për ta vrarë. Rrethimi thuhet se ka zgjatur diku nga gjashtë deri në pesëmbëdhjetë ditë. Duke shijuar avantazhin e tyre strategjik për shkak të gjethit të trashë të palmave që rrethonin kështjellat e tyre, Banu Nadir i goditën muslimanët me gurë dhe u hodhën shigjeta mbi ta nga kështjellat e tyre. Në përgjigje, thuhet se Muhamedi ka urdhëruar djegien e palmave. Fisi përfundimisht u dorëzua dhe u dëbua, duke lëvizur në veri drejt Hajber, një qytet tjetër fortesë hebreje rreth 150 km (95 mi) në veri të Medinës dhe u kap përsëri gjatë Betejës së Hajberit. Ata u lejuan të jetonin rreth Hajberit derisa kalifi Rashidun, Omer ibën Hatabi, i dëboi ata për herë të dytë.

 Pushtimi i Banu Qurayza 

Gjatë Betejës së Hendekut në dhjetor 626 dhe janar 627, fisi hebre Banu Kurajza, kalatë e të cilit ndodheshin në Medinën jugore, u kapën duke komplotuar për t'u bërë aleat me konfederatat dhe u akuzuan për tradhti. Pas tërheqjes së koalicionit, muslimanët rrethuan kalatë e tyre dhe ata ishin të fundit nga fiset hebreje të Medinës. Banu Qurayza u dorëzuan dhe të gjithë burrave dhe një gruaje iu pre koka, përveç disa që u konvertuan në Islam, ndërsa të gjithë gratë dhe fëmijët e tjerë u skllavëruan.Peterson, Muhammad: the prophet of God, p. 126Tariq Ramadan, In the Footsteps of the Prophet, Oxford University Press, p. 141

Në trajtimin e trajtimit të Muhamedit ndaj hebrenjve të Medinës, përveç shpjegimeve politike, historianët dhe biografët perëndimorë e kanë shpjeguar atë si "ndëshkimi i hebrenjve medinazë, të cilët u ftuan të konvertoheshin dhe refuzuan, ilustron në mënyrë të përsosur tregimet e Kuranit për atë që ndodhi me ata. i cili refuzoi profetët e lashtë.”Francis Edward Peters (2003), p. 77 Francis Edward Peters shton se Muhamedi ndoshta ishte i guximshëm nga sukseset e tij ushtarake dhe gjithashtu donte të nxiste avantazhin e tij. Motivimet ekonomike sipas Peters ekzistonin gjithashtu pasi varfëria e migrantëve mekas ishte një burim shqetësimi për Muhamedin.F.E.Peters (2003), pp. 76–8. Peters argumenton se trajtimi i Muhamedit ndaj hebrenjve të Medinës ishte "mjaft i jashtëzakonshëm" dhe "është mjaft në kundërshtim me trajtimin e Muhamedit ndaj hebrenjve që ai takoi jashtë Medinës".Francis Edward Peters (2003), p. 194.

Sipas Welch, trajtimi i Muhamedit ndaj tre fiseve kryesore hebraike e afroi Muhamedin me qëllimin e tij për të organizuar një komunitet rreptësisht mbi baza fetare.Alford Welch, Muhammad, Encyclopedia of Islam

 Rrethimi i Hajberit 
parapamje|Pamje ajrore e shtëpive të shkreta në Hajber

Në mars të vitit 628, sipas burimeve myslimane, hebrenjtë e Hajber, së bashku me Banu Nadir, të cilët u dëbuan nga Medina nga Muhamedi për shkelje të Kushtetutës së Medinës, dhe Banu Gatafan, po planifikonin të sulmonin muslimanët. Kur Muhamedi mësoi për aleancën e tyre, ai mblodhi një ushtri prej 1500 ushtarësh dhe rrethoi kështjellën hebraike në Hajber. Historiani dhe orientalisti skocez, William Montgomery Watt pajtohet me këtë pikëpamje. Orientalistja italiane Laura Veccia Vaglieri pretendon se motive të tjera e shtynë Muhamedin të pushtonte kalatë e Hajberit.

Nga ana tjetër, Benu Ghatafanët kishin frikë se myslimanët do t'i sulmonin në çdo kohë, kështu që ata refuzuan t'i ndihmonin çifutët në Hajber. Pasi pushtuan gjashtë nga tetë kalatë hebreje në Medine, hebrenjtë e Hajberit më në fund u dorëzuan dhe u lejuan të jetonin në oaz me kusht që të jepnin gjysmën e prodhimeve të tyre muslimanëve. Dy komandantë hebrenj u vranë në rrethim.

Ata vazhduan të jetonin në oaz për disa vite të tjera derisa u dëbuan nga kalifi Omer ibën Hatabi. Vendosja e tributit ndaj hebrenjve të pushtuar shërbeu si një precedent për dispozitat në ligjin islam për xhizjen.

 Fushata bizantine 
Në vitet e fundit të jetës së tij, pasi shtypi dy fraksionet kryesore që drejtonin në opozitë kundër tij; mekasit dhe hebrenjtë, Muhamedi udhëhoqi një fushatë aktive kundër forcës kryesore në veri, Perandorisë Bizantine, e cila u përfshi në disa luftëra kundër Perandorisë Sasaniane, të njohura si Luftërat Romako-Persiane.

Pas një disfate në Betejën e Mu'tah në fushatën e Muhamedit kundër bizantinëve filloi me ekspeditën përfundimtare të udhëhequr nga vetë Muhamedi, ekspedita e Tebukut, e cila njihet edhe si ekspedita Usra. Muhamedi dëgjoi për mbledhjen e një aleance të madhe bizantine-gasanid kundër muslimanëve në Tebuk dhe udhëhoqi një forcë prej rreth 30,000 burrash për t'i kërkuar ata. Pasi priti dhe kërkoi armikun për njëzet ditë, Muhamedi u kthye në Medine.

 Referime 

 Lexim më tutje 



 Shënime 

Muhamedi
Kategoria:Betejat e Muhamedit
Kategoria:Jeta e Muhamedit