Fusha e Ohrit

Fusha e Ohrit ose Lugina e Ohrit  është një zonë gjeografike e cila ndodhet në brezin ekstrem të zonës së fortë të masiveve më të reja malore që mbushin Shqipërinë dhe Maqedoninë perëndimore dhe shtrihen në jug nga Mali Shar përmes Korabit, Bistras, Jabllanicës dhe Galicicës deri në Malet e Pindit në Epir, dhe më pas nga në jug në krye të Matapan në Peloponez dhe më tej në ishujt e Kretës dhe Rodos. Jovan Cvijiqi e ka shënuar këtë zonë malore si sistemi Sharo-Pind; ndërsa disa autorë të tjerë i referohen edhe si zonë e helenëve. Охридското езеро и неговиот жив свет, Култура, Скопје, 1959 Është pjesë e njësisë luginore të Luginës Ohër-Strugë .

 Formacioni i Luginës së Ohrit 
Me rëndësi thelbësore për krijimin e tij janë proceset tektonike që u shfaqën në formën e prishjes së kores së Tokës . Sipas hulumtimit të Jovan Cvijiqit, pellgu i Liqenit të Ohrit shtrihet në kufirin midis shpellave me përbërje të ndryshme petrografike: shpellat shpëlara me gëlqerorë serpentinë dhe kretak që formojnë Malin Mokra në bregun perëndimor; dhe shpella më të vjetra ( filitë, rreshpe dhe ranorë) me gëlqerorët triasik të Galicicës në bregun lindor, seria e të cilave duket qartë në të dy anët e pjerrëta të atij mali. Qysh në fund të shekullit të 19-të, Jovan Cviiq konstatoi se përgjatë brigjeve lindore dhe perëndimore të liqenit të Ohrit, dhe paralel me to, kishte linja thyerjeje, dislokimi nga drejtimi Veri-Jug, të cilat shtrihen shumë përtej zonës së Ohrit. . Kështu, thyerja lindore e shënuar si Kosel-Ljubanishtë, mund të ndiqet nga fshati Kosel në veri, deri në fshatin Ljubanishtë mbi Shën Nahum në jug. Ai shënohet nga bregu i drejtë lindor i liqenit, i cili kryqëzon shpatet e Galicicës, si dhe nga pjesa e lartë dhe e pjerrët nënlakustrike, shumë herë mjaft afër bregut, si për shembull në Shën Naum . Në pjesën veriore të saj, vija thyerje e buzës lindore të luginës karakterizohet nga fenomene të tjera. Në zonën ndërmjet fshatit Kosel, në veri të Ohrit, dhe fshatit Velgoshti, 4 km në jug, rrëzë Petrinës, shfaqen kone të vogla shpërthimi gri ose shumëngjyrëshe në formë krateri, të përbërë nga material vullkanik ose shpella të metamorfozuara. Këto kone, të cilat shpesh shfaqin depozitime squfuri, formojnë një sërë përrenjsh që rrjedhin në drejtim të vijës së thyerjes. Duket se anët e Malit të Petrinës, deri në lartësinë 150 m mbi këto kone, janë gërshetuar edhe me squfur . Gjithashtu, në afërsi të fshatit Kosel ka një hapje në formë krateri në tokë. Shpërthen një rrymë e fortë hidrogjeni squfuri (H2S), era e të cilit ndihet shumë larg. Fryrja është në fakt sulfati vullkanik, një formë e aktivitetit vullkanik që përfshin çlirimin e gazrave nga thellësitë, veçanërisht sulfid hidrogjeni, i cili oksidohet në ajër për të dhënë squfur kristalor si një precipitat. Shpërthime të ngjashme vullkanike ka edhe në vende të tjera rreth fshatrave Kosel dhe Velgoshti, ku gazrat shpërthejnë nga çarjet anësore të koneve të shpërthimit dhe vende të tjera. Të gjitha këto dukuri vullkanike sigurisht që lidhen me fidanët lindorë dhe e shënjojnë atë. Drejtimi Kosel-Ljubanishtë vazhdon në jug jashtë Luginës së Ohrit. Jovan Cviić e përcaktoi atë në skajin verilindor të Luginës së Korçës në Shqipëri, ku në atë anë mbi depozitat më të reja të liqenit ngrihet një pjesë e drejtë gëlqerore, 200-300 m e lartë, e cila pret shpatet e maleve Gora dhe Galicica . Më tutje mund të gjurmohet më tej përgjatë buzës veriore të Luginës së Bilishtanit. 

Përgjatë bregut perëndimor të liqenit të Ohrit rrjedh një thyerje tjetër e madhe gjatësore, ajo Strugë-Starovë, e cila gjithashtu shënohet nga një breg drejtvizor të liqenit, i cili i kryqëzon ato si shtresa shpellash, dhe seksioni i lartë nënujore, veçanërisht në Trepet. Gadishulli, ku sipas Jovan Cviic në një thellësi prej 1800 m nga bregu takohet një thellësi prej afro 250 m. Kjo linjë thyerjeje perëndimore e Luginës së Ohrit shtrihet shumë në veri, rrjedh përgjatë grykës së Drinit të Zi dhe shënohet, në zonën e Dibrës, nga squfuri Banja e Kosovratit. Përgjatë këtyre linjave të thyerjes, çarjeve në koren e Tokës, toka ka zbritur dhe një luginë e thellë dhe e gjerë është formuar në vendin e zbritjes. Ky depresion i tokës i krijuar nga ulja e një seksioni të terrenit midis dy thyerjeve paralele ose sistemeve të thyerjeve quhet një kanal tektonik, graben ose pellg tektonik. Megjithatë, duket e mundshme që rrëshqitja e dheut përgjatë thyerjeve gjatësore ka ndodhur njëkohësisht në zonën e Ohrit; Gorica dhe Lugina e Bilishtanës, si i vetmi pellg. Lugina e Ohrit u nda nga Lugina e Goricës ndoshta me zhvendosjen e mëvonshme të pjesës përkatëse të lumit. Në fakt, gjeologu francez Bourcart, duke konkluduar me shumë shenja, beson se lëvizjet tektonike të zbritjes në luginën e Ohrit nuk kanë përfunduar ende dhe se bregu perëndimor i liqenit ka zbritur pak edhe kohët e fundit. Këto lëvizje zbritëse rinovojnë në mënyrë të pavarur pellgun e Ohrit dhe i sigurojnë liqenit një jetë të gjatë. Kjo mënyrë e krijimit të luginave është shumë karakteristike për Maqedoninë dhe për gjithë Gadishullin Ballkanik në përgjithësi. Në zonën e dinaridëve dhe helenidëve, si dhe në zonën e masave të vjetra malore, Pellagonisë dhe Rodopit, si dhe veçanërisht në zonën e kontinentit të vjetër të Egjeut, aktiviteti i fortë tektonik zgjat që nga periudhën terciare deri më sot. Lëvizjet tektonike, veçanërisht vertikale ose radiale, në formën e uljes së blloqeve të tëra toke midis çarjeve të thyerjes, kanë rezultuar në krijimin e luginave të shumta të gjera, kryesisht në zonën e zonës së Egjeut. Pra, ato lugina janë gropa tektonike, pellgje tektonike siç është Ohri. Në të njëjtën mënyrë është krijuar edhe Lugina e Prespës, si dhe pjesa dërrmuese e luginave të tjera maqedonase, pavarësisht nëse ka liqene në to sot apo jo.

 Shih edhe 
 Ohri
 Struga
 Komuna e Ohrit
 Fusha e Strugës
 Bregliqeni i Ohrit
 Komuna e Strugës
 Lista e plazheve në bregliqenin e Ohrit
 Lista e vendbanimeve përreth Liqenit të Ohrit

 Referime 

Kategoria:Fusha
Kategoria:Gjeografia e Maqedonisë së Veriut
Kategoria:Ohër