Shtëpia "Kaligat" për të sëmurët rëndë

Kalighat, Shtëpia e Zemrës së Pastër (Nirmal Hriday)10 Years Later, Mother Teresa Remembered Washington Post, 4 September 2007. (më parë Shtëpia Kalighat e Nënë Terezës për Destitutët që Vdesin) është një bujtinë për të sëmurët, të varfërit dhe të vdekurit e krijuar nga Shën Nënë TerezaHer Legacy: Acceptance And Doubts Of a Miracle By David Rohde. New York Times, 20 October 2003.The house that Mother built The Telegraph, Sunday, 2 September 2007. në Kalighat, Kolkata, Indi. Përpara se Nënë Tereza të kërkonte leje për ta përdorur, ndërtesa ishte një tempull i vjetër i braktisur hindu i perëndeshës Kali,NIRMAL HRIDAY, KOLKATA: Home bodies India Today, 14 August 2008. perëndeshës hindu të kohës dhe ndryshimit. Ajo u themelua nga Shën Nënë Tereza në ditëlindjen e saj të 42 -të në 1952,SEEKER OF SOULS TIME, By SUBIR BHAUMIK AND MEENAKSHI GANGULY. CALCUTTA. 24 June 2001. dy vjet pasi themeloi Misionaret e Bamirësisë në Kalkuta.
djathtas|parapamje|200x200px| Reparti i burrave në Kalighat, Shtëpia e Zemrës së Pastër, Nirmal Hriday
Shën Nënë Tereza e hapi këtë bujtinë falas në vitin 1952, pranë Tempullit të famshëm Kalighat Kali në Kalighat Kalkuta.Mother Teresa of Calcutta  Frontline Vol. 14 :: No. 19 :: Sept.20 - 3 Oct. 1997. Me ndihmën e zyrtarëve indianë, ajo ndryshoi një ndërtesë të braktisur e cila më parë shërbente si tempull për perëndeshën hindu Kali në "shtëpinë e Kalighat për të vdekurit", një bujtinë falas për të varfërit. Më vonë ajo ndryshoi emrin në "Kalighat Shtëpia e Zemrës së Pastër (Nirmal Hriday)". Njerëzit që u sollën në shtëpi morën kujdes mjekësor nga Misionarët e Bamirësisë dhe iu dha mundësia të vdisnin me dinjitet, sipas ritualeve të besimit të tyre; Myslimanëve u lexohej Kurani, hindusët merrnin ujë nga Gangu dhe katolikët merrnin ritet e fundit. "Një vdekje e bukur," tha ajo, "është që njerëzit që jetuan si kafshë të vdesin si engjëj - të dashur dhe të kërkuar."

 Cilësia e kujdesit mjekësor 
Në vitin 1994, Robin Fox, redaktor i atëhershëm i revistës mjekësore britanike The Lancet , vizitoi Shtëpinë për Destitutët që Vdesin në Kalkuta (tani Kalkuta ) dhe e përshkroi kujdesin mjekësor që pacientët merrnin si "të rastësishëm".  Ai vuri re se motrat dhe vullnetarët, disa prej të cilëve nuk kishin njohuri mjekësore, shpesh merrnin vendime në lidhje me kujdesin ndaj pacientëve për shkak të mungesës së mjekëve në bujtinë: "Ka mjekë që telefonojnë herë pas here," shkroi Fox, "por zakonisht motrat dhe vullnetarët (disa prej të cilëve kanë njohuri mjekësore) marrin vendime sa më mirë që munden". Fox ishte dëshmitar i një pacienti me temperaturë të lartë duke u trajtuar me paracetamol dhe tetraciklin, një antibiotik, për t'u diagnostikuar më vonë me malarje nga një mjek vizitues, i cili përshkroi klorokinë. Fox e mbajti posaçërisht Terezën përgjegjëse për këto kushte, duke shkruar: "Nënë Tereza preferon providencën sesa planifikimin". Fox gjithashtu vuri re se stafi ose nuk pranoi të përdorte ose i mungonte aksesi në filmat e gjakut ose "algoritme të thjeshta që mund t'i ndihmojnë motrat të bëjnë dallimin" midis pacientëve të shërueshëm dhe të pashërueshëm : "Hetimet, më thanë, janë rrallë të lejueshme".

Fox pranoi se regjimi që ai vëzhgoi përfshinte "pastërtinë, trajtimin e plagëve dhe plagëve dhe mirësinë e dashur", por kritikoi "qasjen shpirtërore" të motrave për të menaxhuar dhimbjen: "Unë u shqetësova kur mësova se formula nuk përfshin analgjezikë të fortë. Së bashku me neglizhimin e diagnozës, mungesa e analgjezisë së mirë shënon qasjen e Nënë Terezës si të ndarë qartë nga lëvizja e bujtinës. Unë e di se cilën preferoj."

Mary Loudon, e cila doli vullnetare në të njëjtin objekt, vëzhgoi "shiringat që kalojnë nën ujë të ftohtë dhe ripërdoren, aspirinë që u jepet atyre me kancer terminal dhe banja të ftohta që u jepen të gjithëve" si dhe mbipopullim. Loudon gjithashtu kujtoi se kishte folur me një mjek vizitues, pacienti pesëmbëdhjetë vjeç i të cilit po vdiste sepse motrat nuk i kishin dhënë antibiotikë për një "ankesë relativisht të thjeshtë të veshkave" dhe refuzoi ta transferonte atë në një spital aty pranë për një operacion të nevojshëm.

Ka pasur një sërë raportesh të tjera që dokumentojnë pakujdesinë ndaj kujdesit mjekësor në objektet e porosisë. Pikëpamje të ngjashme janë shprehur edhe nga disa ish -vullnetarë që punuan për urdhrin e Terezës . Vetë Nënë Tereza iu referua objekteve si "Shtëpitë e të Vdekurve".; cf. "Mother Teresa's care for the dying," letters from David Jeffrey, Joseph O'Neill and Gilly Burns, The Lancet 344 (8929): 1098

Në vitin 2013, në një përmbledhje gjithëpërfshirëse që mbulonte 96% të literaturës për Nënë Terezën, një grup akademikësh të Université de Montréal përforcuan kritikat e mësipërme, duke detajuar, ndër çështje të tjera, praktikën e misionarit të "kujdesit për të sëmurët duke lavdëruar vuajtjet në vend që ta lehtësojnë, ... kontaktet e saj të diskutueshme politike, menaxhimin e saj të dyshimtë të shumave të mëdha të parave që ajo mori dhe pikëpamjet e saj tepër dogmatike lidhur me, në veçanti, abortin, kontracepsionin dhe divorcin ". Duke vënë në dyshim motivet e Vatikanit për të injoruar masën e kritikave, studimi arriti në përfundimin se "imazhi i shenjtëruar i Nënë Terezës - i cili nuk qëndron në analizën e fakteve - ishte ndërtuar dhe se lumturimi i saj ishte orkestruar nga një fushatë efektive e marrëdhënieve me median" e krijuar nga i konvertuari katolik dhe gazetari i BBC -së kundër abortit Malcolm Muggeridge.

 Pagëzimet e të vdekurve 
Shën Nënë Tereza inkurajoi anëtarët e urdhrit të saj për të pagëzuar pacientët që vdisnin, pa marrë parasysh fenë e individit. Në një fjalim në Klinikën Scripps në Kaliforni në janar 1992, ajo tha: "Diçka shumë e bukur ... asnjë nuk ka vdekur pa marrë biletën speciale për Shën Pjetrin, siç e quajmë ne. Ne e quajmë biletën e pagëzimit për Shën Pjetrin. Ne e pyesim personin, a doni një bekim me anë të të cilit do të falen mëkatet tuaja dhe ju merrni Perëndinë? Ata kurrë nuk kanë refuzuar. Pra, 29,000 kanë vdekur në atë shtëpi [në Kalighat] që nga koha kur filluam në 1952." 

Kritikët kanë argumentuar se pacientëve nuk u është dhënë informacion i mjaftueshëm për të marrë një vendim të informuar nëse duan të pagëzohen dhe rëndësinë teologjike të një pagëzimi të krishterë.

Disa nga mbrojtësit e Shën Nënë Terezës kanë argumentuar se pagëzimet janë ose shpëtuese për shpirtin ose të padëmshme dhe kështu kritikat do të ishin të pakuptimta (një variant i bastit të Paskalit ). Simon Leys, në një letër drejtuar The New York Review of Books, shkroi: "Ose besoni në efektin e mbinatyrshëm të këtij gjesti – dhe atëherë duhet ta dëshironi me dëshirë. Ose ju nuk besoni në të, dhe gjesti është po aq i pafajshëm dhe me kuptim të mirë i padëmshëm sa të ndiqni një mizë me një lëvizje të dorës."

 Referime 

 Lidhje të jashtme 

 Adresa e Papës Gjon Pali II në Nirmal Hriday, 3 shkurt 1986 në Vatikan
 Vullnetarët e Terezës  (Foto dokument mbi vullnetarët që punojnë në Nirmal Hriday nga fotografi Wim Klerkx, 1998)
 Nënë Tereza: Historia e patreguar - Edicioni 2016 i librit të njohur
Kategoria:Nënë Tereza
Kategoria:Organizata në Indi