Luna (mitologji)

Luna në mitologjinë romake është mishërimi hyjnor i Hënës (latinisht Lūna). Ajo shpesh paraqitet si plotësuesi femëror i perëndisë së Diellit, Soli, i konceptuar si një perëndi e kohës. Luna gjithashtu përfaqësohet ndonjëherë si një aspekt i perëndeshës së trefishtë romake (diva triformis), së bashku me Proserpina dhe Hecate . Luna nuk është gjithmonë një perëndeshë e veçantë, por ndonjëherë më tepër një epitet që paraqet një perëndeshë, pasi Diana dhe Juno gjithashtu identifikohen si perëndesha të hënës. C.M.C. Green, Roman Religion and the Cult of Diana at Aricia (Cambridge University Press, 2007), p. 73.

 Kulti 
Në artin romak, atributet e Lunës janë gjysmëhëna dhe qerrja me dy zgjedha (biga). Në veprën me titull Carmen Saeculare, nga viti 17 para Krishtit, Horaci e quan atë si "mbretëresha me dy brirë të yjeve" (siderum regina bicornis), duke e kërkuar që të dëgjojë vajzat që këndojnë ndërsa Apollo dëgjon djemtë. Horace, Carmen Saeculare, lines 33–36.

Varroni e kategorizoi Lunën dhe Solin midis perëndive të dukshme, për dallim nga perënditë e padukshme si Neptuni, si dhe hyjnizoi të vdekshmit si Herkuli. Varro, frg. 23 (Cardauns) = Tertullian, Ad nationes 2.2.14–2-; Attilio Mastrocinque, "Creating One's Own Religion: Intellectual Choices," in A Companion to Roman Religion, p. 383. Ajo ishte një nga hyjnitë që Macrobius propozoi si tutelare sekrete të Romës. Jörg Rüpke, Religion of the Romans, p. 133. Në kultin perandorak, Sol dhe Luna mund të përfaqësojnë shtrirjen e sundimit romak mbi botën, me synimin për të garantuar paqen . William Van Andringa, "Religion and the Integration of Cities in the Empire in the Second Century AD: The Creation of a Common Religious Language," in A Companion to Roman Religion (Blackwell, 2007), p. 94.

Homologu grek i Lunës ishte Selena. Në artin dhe letërsinë romake, mitet e Selenës janë përshtatur me emrin Luna. Miti i Endymionit, për shembull, ishte një temë popullore për pikturën e mureve romake. Annemarie Kaufmann-Heinimann, "Religion in the House", in A Companion to Roman Religion, p. 188.

Varro rendit Lunën midis dymbëdhjetë hyjnive që janë jetike për bujqësinë, Varro, De re rustica 1.1.4–6. siç bën Virgjili në një vepër në të cilën ai i referohet Lunës dhe Solit si clarissima mundi lumina, burimet më të qarta të dritës në botë. Vergil, Georgics 1.5–25. Varro gjithashtu rendit Lunën midis njëzet perëndive kryesore të Romës ( di selecti ). Varro, as preserved by Augustine of Hippo, De Civitate Dei 7.2. Në këtë listë, Luna dallohet si nga Diana ashtu edhe nga Juno, të cilët gjithashtu figurojnë në të.

 Shiko gjithashtu 
 Selena
 Mitologjia
 Gjysmëhëna
 Mitologjia ilire
 Mitologjia romake

 Referimet 

Kategoria:Mitologji romake
Kategoria:Perëndesha
Kategoria:Hyjni romake