Duka i madh

Duka i Madh (femërore: Dukesha e Madhe) është një titull trashëgues evropian, i përdorur ose nga disa monarkë ose nga anëtarë të familjeve të caktuara të monarkëve. Në status, një dukë i madh tradicionalisht renditet në rendin e përparësisë nën një perandor, si një i barabartë i përafërt me mbretin ose kryedukën dhe mbi një princ sovran ose dukë sovran. Titulli përdoret në disa monarki të pavarura aktuale dhe të mëparshme në Evropë, veçanërisht:

 në Dukatin e Madh të sotëm të Luksemburgut
 historikisht nga sovranët e ish-vendeve të pavarura, si Toskana (nga 1569 deri në 1860, tani pjesë e Italisë)
 në Baden, Hesse, Oldenburg, Mecklenburg-Schwerin, Mecklenburg-Strelitz dhe Saxe-Weimar – dukat madhështore nga 1815 deri në 1918, dhe të gjitha tani pjesë e Gjermanisë së sotme
 më parë edhe në disa vende në Evropën Lindore dhe Verilindore, si Dukati i Madh i Finlandës ose Dukati i Madh i Lituanisë

 Evropa Perëndimore dhe Qendrore 
Termi Duka i Madh si një monark që mbretëron mbi një shtet të pavarur ishte një shpikje e mëvonshme (në Evropën Perëndimore në fillim në 1569 për sundimtarin e Toskanës ) për të treguar ose një dukë veçanërisht të fuqishëm ose një monarki që luan një rol të rëndësishëm politik, ushtarak dhe/ose ekonomik. rol, por jo mjaftueshëm i madh për të qenë një mbretëri . Ajo u ngrit për shkak se titulli i dukës kishte humbur gradualisht statusin dhe përparësinë gjatë Mesjetës, duke iu dhënë sundimtarëve të feudeve relativisht të vogla (territoret feudale), në vend të rajoneve të mëdha fisnore apo edhe territoreve kombëtare, të cilave dikur iu bashkangjitej titulli.

Një nga shembujt e parë ndodhi kur konti Gonçalo I Mendes i Portucale (në Portugalinë veriperëndimore dhe i konsideruar si bërthama origjinale e atij vendi) mori, në 987, titullin personal të Magnus Dux Portucalensium ("Duka i Madh i Portugezëve") dhe u rebelua kundër tij. zotëri feudal, Mbreti Bermudo II i Leonit . Ai u mund nga ushtritë mbretërore, por megjithatë fitoi një autonomi të jashtëzakonshme si Magnus Dux (Duka i Madh), duke çuar përfundimisht në pavarësinë portugeze nga mbretëria spanjolle e Castille-León.

Një shembull tjetër ishte linja e dukave të vetëshpallur të mëdhenj (legalisht dukë)  të Burgundisë në shekullin e 15-të, kur ata sundonin pjesën më të madhe të Francës së sotme verilindore, si dhe pothuajse të gjithë vendet e ulëta. Ata u përpoqën - në fund të fundit pa sukses - të krijonin nga këto territore nën kontrollin e tyre një vend të ri të unifikuar midis Mbretërisë së Francës në perëndim dhe Perandorisë së Shenjtë Romake (kryesisht Gjermanisë së sotme) në lindje. Filipi III, Duka i Burgundisë (mbretëroi 1419-67) mori stilin e varur, ligjërisht të pavlefshëm dhe titullin e "Dukës së Madhe të Perëndimit" në 1435, pasi kishte sjellë më parë dukat e Brabant dhe Limburg, si dhe qarqet e Hollandës, Zeeland., Friesland, Hainaut dhe Namur në zotërimin e tij. Djali dhe pasardhësi i tij Charles the Bold (mbretëroi 1467–77) vazhdoi të përdorte të njëjtin stil dhe titull.

Titulli magnus dux ose i madhi dukë ( Kunigų kunigas, Didysis kunigaikštis në lituanisht) është përdorur nga sundimtarët e Lituanisë, të cilët pas Jagiello u bënë edhe mbretër të Polonisë . Nga 1573, si versioni latin ashtu edhe ekuivalenti i tij polak wielki ksiaze (fjalë për fjalë "princi i madh"), titulli monarkik i sundimtarëve të Lituanisë, si dhe të Rusisë (perëndimore), Prusisë, Mazovia, Samogithia, Kiev, Volhynia, Podolia, Podlachia, Livonia, Smolensk, Severia dhe Chernigov (përfshirë pretendimet e zbrazëta të ushqyera nga ambicia), u përdorën si pjesë e titujve të tyre të plotë zyrtar monarkik nga Mbretërit (polakisht: Krol ) të Polonisë gjatë Komonuelthit Polako-Lituanez .

Monarkët e parë të titulluar zyrtarisht Duka i Madh ishin sovranët Medici të Toskanës, duke filluar nga fundi i shekullit të 16-të. Ky titull zyrtar u dha nga Papa Piu V në 1569; ndoshta ishte një titull personal (Papal) i bashkangjitur thjesht një dukaje, sepse territori ishte nën vasalën e Perandorisë së Shenjtë Romake .

Napoleoni I dha titullin gjerësisht: gjatë epokës së tij, disa nga aleatët e tij (dhe vasalët de facto ) u lejuan të merrnin titullin e Dukës së Madhe, zakonisht në të njëjtën kohë kur feudat e tyre të trashëguara (ose feudet e dhëna nga Napoleoni) u zgjeruan nga territoret e aneksuara që më parë u përkisnin armiqve të mundur në fushën e betejës. Pas rënies së Napoleonit, fuqitë fitimtare që u mblodhën në Kongresin e Vjenës, i cili trajtoi pasojat politike të Luftërave Napoleonike, ranë dakord të shfuqizojnë Dukatet e Mëdha të krijuara nga Bonaparti dhe të krijojnë një grup monarkish me rëndësi të mesme me atë titull. Kështu, shekulli i 19-të pa një grup të ri monarkësh të titulluar Duka i Madh në Evropën Qendrore, veçanërisht në Gjermaninë e sotme.

Pas pushtimeve ruse, titulli vazhdoi të përdorej nga perandorët rusë në rolin e tyre si sundimtarë të Lituanisë ( de facto jo sovrane) (1793–1917) dhe Finlandës autonome (po aq josovrane) (1809–1917). . Perandoria e Shenjtë Romake nën Shtëpinë e Habsburgëve themeloi një Großfürstentum Siebenbürgen ( Principata e Madhe e Transilvanisë ) jo-sovrane të ngjashme në 1765.

 Ballkani 
Titulli latin dux (rrënja etimologjike e duke ), që u përkthye fonetikisht doux (δούξ) në greqisht, ishte një titull i zakonshëm për gjeneralët perandorakë në Perandorinë Romake të Vonë (perëndim dhe lindje), por vini re se ishte më i ulët në gradë se sa vjen . (rrënja etimologjike e Count ).

Sipas këtij të fundit, sistemi ekskluzivisht i temave bizantine, komandanti i një teme shpesh quhej një doux në vend të strategjive të mëparshme nga shekulli i 10-të e tutje. Titulli "Duka i Madh" ( megas doux ) u krijua nga Aleksi I Komneni dhe iu dha admiralit komandues të marinës bizantine . Si e tillë, ajo ishte një detyrë aktuale dhe jo një gradë gjyqësore (megjithëse u bë gjithashtu një notë në urdhrin e përparësisë së gjykatës nën perandorët Palaiologë ) dhe mbahej gjithmonë nga një individ.

Duka i madh i Bosnjës ()   ishte një titull gjyqësor në Mbretërinë e Bosnjës, i dhënë nga Mbreti komandantëve më të lartë ushtarakë, zakonisht i rezervuar për më me ndikim dhe më të aftë në mesin e fisnikërisë më të lartë boshnjake.     Për ta interpretuar atë si një post zyre dhe jo një gradë gjyqësore mund të ishte edhe më e saktë.   Ndryshe nga përdorimi në Evropën Perëndimore, Evropën Qendrore ose në vende të ndryshme sllave nga Evropa Qendrore në Verilindore, ku analogjia midis Dukës së Madhe dhe Princit të Madh ishte domethënëse, me të dy titujt që korrespondonin me sovranin më të ulët se Mbret, por më të lartë se Duka, në titullin e Bosnjës. Duka i Madh korrespondonte më shumë me titullin ushtarak bizantin megas doux .   Është e mundur të regjistrohen disa ngjashmëri me tituj ekuivalent në trojet fqinje sllave, si në Serbi, megjithatë, në vendet fqinje, titulli Duka, në sllavisht Vojvoda, kishte edhe rëndësi ushtarake, por në këtë kuptim "Duka i Madh" ishte konkretisht, madje. ekskluzivisht titull boshnjak. 

 Shih edhe 
 Duka
 Kryeduka
 Dukagjini
 Fisnikëria

 Referime 

Kategoria:Tituj fisnikë