Bashkëtingëllorja

Bashkëtingëllorja është një tingull i të folurit që përfitohet me mbyllje të plotë ose të pjesshme të traktit vokal, me përjashtih të tingullit h që artikulohet pa tkurrje të traktit vokal. Shembuj janë  dhe [b], të shqiptuara me buzë;  dhe [d], të shqiptuara me pjesën e përparme të gjuhës;  dhe [g], të shqiptuara me pjesën e pasme të gjuhës; , [v]

dhe , të shqiptuara duke shtyrë ajrin përmes një kanali të ngushtë; dhe  dhe , të cilat kanë ajër që rrjedh nëpër hundë (hundore). Në kundërvënie me bashkëtingëlloret janë zanoret.

Gjuha shqipe, për shembull, përmban 29 shkronja bashkëtingëllore: b, c, ç, d, dh, f, g, gj, h, j, k, l, Il, m, n, nj, p, q ,r, rr, s, sh, t, th, v, x, xh, z, zh.
Kategoria:Bashkëtingëllorja