Përshendetja romake

Përshëndetja romake, e quajtur ndryshe përshëndetja fashiste ose përshëndetja naziste, është një gjest në të cilin krahu i djathtë shtrihet plotësisht me fytyrë përpara me pëllëmbën poshtë dhe gishtat të prekur. Në disa versione krahu është ngritur lart në një kënd; në të tjerat ajo shtrihet paralelisht me tokën. Në kohët bashkëkohore i pari konsiderohet zakonisht një simbol i fashizmit që ishte bazuar në një zakon që i atribuohej gjerësisht Romës së lashtë. Megjithatë asnjë tekst romak nuk e jep këtë përshkrim dhe veprat romake të artit që shfaqin gjeste përshëndetëse kanë pak ngjashmëri me përshëndetjen moderne romake. 
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/70/Jacques-Louis_David_-_Oath_of_the_Horatii_-_Google_Art_Project.jpg/300px-Jacques-Louis_David_-_Oath_of_the_Horatii_-_Google_Art_Project.jpg|parapamje|300x300px|Betimi i Horatiit (1784), nga Jacques-Louis David

Duke filluar me pikturën e Jacques-Louis David Betimi i Horatiit (1784) u shfaq një lidhje e gjestit me kulturën republikane romake dhe perandorake. Gjesti dhe identifikimi i tij me kulturën romake u zhvilluan më tej në vepra të tjera arti neoklasike . Në Shtetet e Bashkuara një përshëndetje e ngjashme për Betimin e Besnikërisë e njohur si përshëndetja Bellamy u krijua nga Francis Bellamy në 1892. Gjesti u shtjellua më tej në kulturën popullore gjatë fundit të shekullit të 19të dhe fillimit të shekullit të 20të në shfaqje dhe filma që portretizuan përshëndetjen si një zakon të lashtë romak. Këtu përfshihej filmi italian i vitit 1914 Cabiria ndërtitujt e të cilit u shkruan nga poeti nacionalist Gabriele d'Annunzio . Në vitin 1919 d'Annunzio miratoi përshëndetjen e përshkruar kinematografikisht si një ritual neo-perandorak kur ai udhëhoqi pushtimin e Fiume .

Nëpërmjet ndikimit të d'Annunzio gjesti u bë shpejt pjesë e repertorit simbolik të lëvizjes fashiste italiane në rritje. Në vitin 1923 përshëndetja u miratua gradualisht nga regjimi fashist italian. Më pas u miratua dhe u bë i detyrueshëm brenda Partisë Naziste në vitin 1926 dhe fitoi rëndësi kombëtare në shtetin gjerman kur nazistët morën pushtetin në 1933. Ai u miratua gjithashtu nga lëvizje të tjera fashiste të djathta ekstreme dhe ultranacionaliste .

Që nga fundi i Luftës së Dytë Botërore shfaqja e variantit nazist të përshëndetjes ka qenë një vepër penale në Gjermani Austri Republikën Çeke Sllovaki dhe Poloni. Kufizimet ligjore për përdorimin e tij në Itali janë më të nuancuara dhe përdorimi atje ka krijuar polemika. Since the historicity of the salute has never been properly questioned, performing it is prosecutable only when "meant to exalt exponents, principles, events and methods" of the extinct National Fascist Party.  Gjesti dhe variacionet e tij vazhdojnë të përdoren në kontekste neofashiste, neo-naziste dhe falangiste.

 Burimet dhe imazhet e hershme romake 
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fc/062_Conrad_Cichorius%2C_Die_Reliefs_der_Traianss%C3%A4ule%2C_Tafel_LXII.jpg/220px-062_Conrad_Cichorius%2C_Die_Reliefs_der_Traianss%C3%A4ule%2C_Tafel_LXII.jpg|parapamje| Kolona e Trajanit, Pllaka LXII. Shikuesit ngrenë krahët për të vlerësuar perandorin
Gjesti modern konsiston në shtrirjen e fortë të krahut të djathtë përpara dhe ngritjen e tij afërsisht 135 gradë nga boshti vertikal i trupit me pëllëmbën e dorës përballë poshtë dhe gishtat e shtrirë dhe duke prekur njëri-tjetrin. Winkler (2009), p. 2 Sipas perceptimeve të zakonshme ky përshëndetje bazohej në një zakon të lashtë romak.  Megjithatë ky përshkrim është i panjohur në literaturën romake dhe nuk përmendet kurrë nga historianët e lashtë të Romës.  Asnjë vepër e vetme romake e artit nuk shfaq një përshëndetje të këtij lloji.  Gjesti i krahut ose dorës së djathtë të ngritur në kulturat romake dhe të tjera të lashta që ekziston në letërsinë dhe artin e mbijetuar në përgjithësi kishte një funksion dukshëm të ndryshëm dhe nuk është kurrë identik me përshëndetjen moderne me krahë të drejtë. 

Dora e djathtë (lat. dextera, dextra ; gr. djath – dexia ) përdorej rëndom në antikitet si simbol i premtimit të besimit miqësisë ose besnikërisë. K.E. Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, Leipzig, Hahn'sche Verlags-buchhandlung Lateinisch-deutscher theil. 1879–80. 2 v.--Deutsch-lateinischer theil 1882 2 v (reprint Berlin 2007), s.v. "dexter"; cf. Lewis-Short s.v. "dextera"; cf. LSJ s.v. "δεξιά". Për shembull Ciceroni raportoi se Oktaviani i bëri një betim Jul Cezarit duke i shtrirë dorën e djathtë: "Megjithëse ai i ri [cezari i ri Oktaviani] është i fuqishëm dhe e ka thënë bukur Antonin : megjithatë, në fund të fundit ne duhet të presim për të parë fundin. . Por çfarë fjalimi! Ai u betua me fjalët: “Ashtu i arrij nderet e babait tim!” dhe në të njëjtën kohë shtriu dorën e djathtë në drejtim të shtatores së tij.” It is unknown if Octavian's specific oath salute was a pre-existing Roman custom or if he modified a similar pledging gesture for his contio, but Cicero clearly disapproved of Octavian's performance, exclaiming: "I don't want to be saved by such a man"; cf. Cic. Att. 16.15.3.6: Quamquam enim †postea† in praesentia belle iste puer retundit Antonium, tamen exitum exspectare debemus. at quae contio! nam est missa mihi. iurat "ita sibi parentis honores consequi liceat" et simul dextram intendit ad statuam. μηδὲ σωθείην ὐπό γε τοιούτου! [Nec servatoribus istis!]
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/eb/Statue-Augustus.jpg/220px-Statue-Augustus.jpg|parapamje| Augusti i Prima Porta
Skulpturat që përkujtojnë fitoret ushtarake si ato në Harkun e Titit Harkun e Kostandinit ose në Kolonën e Trajanit janë shembujt më të njohur të armëve të ngritura në art nga kjo periudhë. Winkler (2009), pp. 17 Megjithatë këto monumente nuk shfaqin një imazh të vetëm të qartë të përshëndetjes romake. 

Imazhet më të afërta në dukje me një përshëndetje me krah të ngritur janë skena në skulpturën romake dhe monedha që tregojnë një adlocutio acclamatio adventus ose profectio . Winkler (2009), p. 20 Këto janë raste kur një zyrtar i lartë si gjenerali apo perandori, u drejtohet individëve ose grupeve shpesh edhe ushtarëve. Ndryshe nga zakoni modern, në të cilin lideri dhe njerëzit që ai i drejtohet ngrenë krahët, shumica e këtyre skenave tregojnë vetëm zyrtarin e lartë duke ngritur dorën. Winkler (2009), pp. 20–21 Herë pas here është një shenjë përshëndetjeje ose dashamirësie, por zakonisht përdoret si një tregues i fuqisë.  Një përshkrim i kundërt është përshëndetja e një diogmiti, një oficer policie ushtarake, i cili ngre krahun e djathtë për të përshëndetur komandantin e tij gjatë aventurës së tij në një reliev nga Efesi i shekullit të II-të. Probably as an acclamatio; note palm is perpendicular to the ground and thumb is sticking up cf. Graham Sumner, Roman military clothing: 100 BC – AD 200, Oxford 2002, p. 47, pl. G3 (Diogmitoi [sic! correct plural: diogmitai]).

Një shembull i një gjesti përshëndetës të fuqisë perandorake mund të shihet në statujën e Augustit të Prima Porta e cila ndjek disa udhëzime të përcaktuara nga studiues të oratorisë së kohës së tij.  Në Rhetorica ad Herennium autori anonim thotë se oratori "do të kontrollojë veten në të gjithë kuadrin e trupit të tij dhe në këndin burrëror të krahëve të tij me shtrirjen e krahut në momentet e pasionuara të të folurit dhe duke vizatuar në krah në humor të relaksuar”.  Quintilian thotë në Institutin e tij Oratoria  "Ekspertët nuk lejojnë që dora të ngrihet mbi nivelin e syve ose të ulet poshtë gjoksit; në një shkallë të tillë a është e vërtetë kjo që konsiderohet një gabim të drejtosh dorën mbi kokë ose uleni atë në pjesën e poshtme të barkut. Mund të shtrihet në të majtë brenda kufijve të shpatullës, por përtej kësaj nuk i përshtatet." 

 Franca e shekujve 18-19 
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6d/Le_Serment_du_Jeu_de_paume.jpg/220px-Le_Serment_du_Jeu_de_paume.jpg|parapamje| Betimi i fushës së tenisit (1791), nga Jacques-Louis David
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b0/Jacques_Louis_David-Serment_de_l%27arm%C3%A9e_fait_%C3%A0_l%27Empereur_apr%C3%A8s_la_distribution_des_aigles%2C_5_d%C3%A9cembre_1804.jpg/220px-Jacques_Louis_David-Serment_de_l%27arm%C3%A9e_fait_%C3%A0_l%27Empereur_apr%C3%A8s_la_distribution_des_aigles%2C_5_d%C3%A9cembre_1804.jpg|parapamje| The Distribution of the Eagle Standards (1810), gjithashtu nga Jacques-Louis David
Duke filluar me pikturën e Jacques-Louis David, Betimi i Horatiit (1784), u shfaq një lidhje e gjestit me kulturën republikane romake dhe perandorake. Winkler (2009), p. 55 The raised arm, first stretched out as a symbol of righteous fervor-as the Horatii evince it-and later as a symbol of political allegiance and religious-political unity between a people and its leader, becomes an important part of the iconography of new societies. In addition to its specific contemporary use the gesture comes to express, in a fashion that appears timeless and even mystical, an appeal to a higher being and to a heroic ancient past that had served as a model for most of Western civilization for centuries, although often in ways not supported by historical fact. David's Oath of the Horatii provided the starting point for an arresting gesture that progressed from oath-taking to what will become known as the Roman salute.  Piktura tregon se tre djemtë e Horatit betohen mbi shpatat e tyre të mbajtura nga babai i tyre se do ta mbrojnë Romën deri në vdekje.  Ai bazohet në një ngjarje historike të përshkruar nga Livy (Libri I, seksionet 24-6) dhe të përpunuar nga Dionisi në Antikitetet Romake (Libri III).  Megjithatë momenti i përshkruar në pikturën e Davidit është krijimi i tij. Winkler (2009), p. 44 As Livi dhe as Dionisi nuk përmendin ndonjë episod betimi.  Dionisi burimi më i detajuar, raporton se babai ua kishte lënë bijve të tij vendimin për të luftuar dhe më pas ngriti duart drejt qiellit për të falënderuar perënditë. 

Dominon qendra e Betimit të Horatiit është babai i vëllezërve me fytyrë nga e majta. Ai i ka të dyja duart ngritur. Winkler (2009), p. 44 Dora e majtë mban tre shpata, ndërsa e djathta është bosh me gishta të shtrirë por jo të prekur.  Vëllai më i afërt me shikuesin po e mban krahun pothuajse horizontalisht.  Vëllai në të majtë e mban krahun pak më lart, ndërsa vëllai i tretë e mban dorën akoma më lart.  Ndërsa vëllai i parë zgjat krahun e djathtë dy të tjerët po zgjasin krahët e majtë . Vazhdimi i krahëve të ngritur në mënyrë progresive më lart çon në një gjest që përafron nga afër stilin e përdorur nga fashistët në shekullin e 20-të në Itali, megjithëse me krahët "të gabuar". 

Pas Revolucionit Francez të vitit 1789 Davidi u ngarkua të përshkruante formimin e qeverisë revolucionare në një stil të ngjashëm. Në Betimin e Fushës së Tenisit (1792) Asambleja Kombëtare përshkruhen të gjithë me krahët e shtrirë, të bashkuar në një gjest përpjetë të krahasueshëm me atë të Horatii-ve, teksa ata betohen për të krijuar një kushtetutë të re. Parker (1990), p. 87 Piktura nuk u mbarua kurrë por një vizatim i madh u ekspozua në 1791 së bashku me Betimin e Horatii .  Ashtu si në Betimin e Horatiit, Davidi përcjell unitetin e mendjeve dhe trupave në shërbim të idealit patriotik.  Por në këtë vizatim, ai e çon temën më tej duke bashkuar njerëzit përtej lidhjeve të thjeshta familjare dhe mes klasave feve dhe opinioneve të ndryshme filozofike. 
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/Ave_Caesar_Morituri_te_Salutant_%28G%C3%A9r%C3%B4me%29_01.jpg/220px-Ave_Caesar_Morituri_te_Salutant_%28G%C3%A9r%C3%B4me%29_01.jpg|parapamje| Ave Caesar Morituri te Salutant, nga Jean-Léon Gérôme (1859)
Pasi qeveria republikane u zëvendësua nga regjimi perandorak i Napoleonit, Davidi vendosi më tej gjestin në Shpërndarja e standardeve të shqiponjës (1810). Winkler (2009), p. 51 Por ndryshe nga pikturat e tij të mëparshme që përfaqësonin idealet republikane në Eagle Standards betimi i besnikërisë i jepet një figure të autoritetit qendror dhe në mënyrë perandorake.  Boime e sheh serinë e fotografive të betimit si kodimin e zhvillimeve kryesore në historinë e Revolucionit dhe kulmin e tij në autoritarizmin Napoleonik. 

Betimi perandorak shihet në piktura të tjera si në Ave Caesar të Jean-Léon Gérôme ! Morituri te salutant (Tungjatjeta Cezar të përshëndesin ata që do të vdesin) i vitit 1859. Winkler (2009), p. 40 Në këtë pikturë gladiatorët janë të gjithë duke ngritur krahët e tyre të djathtë ose të majtë, duke mbajtur tridentë dhe armë të tjera.  Përshëndetja e tyre është një frazë e njohur latine e cituar në Suetonius, De Vita Caesarum ("Jeta e Cezarëve" ose "Dymbëdhjetë Cezarët"). Suetonius, De Vita Caesarum: Divus Claudius, 21.6 Pavarësisht se u bë gjerësisht i popullarizuar në kohët e mëvonshme fraza është e panjohur në historinë romake përveç këtij përdorimi të izoluar dhe është e diskutueshme nëse ka qenë ndonjëherë një përshëndetje e zakonshme, siç besohet shpesh.  Kishte më shumë gjasa të ishte një thirrje e izoluar nga robërit e dëshpëruar dhe kriminelët e dënuar me vdekje. 

 Shekujt 19-20 Shtetet e Bashkuara 
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/73/Students_pledging_allegiance_to_the_American_flag_with_the_Bellamy_salute.jpg/220px-Students_pledging_allegiance_to_the_American_flag_with_the_Bellamy_salute.jpg|majtas|parapamje| Fëmijët që përshëndesin Bellamy ndaj flamurit të Shteteve të Bashkuara
Më 12 tetor 1892 përshëndetja Bellamy u demonstrua si gjest i dorës për të shoqëruar Betimin e Besnikërisë në Shtetet e Bashkuara. Shpikësi i gjestit përshëndetës ishte James B. Upham partneri i vogël dhe redaktor i The Youth's Companion .  Bellamy kujtoi Uphamin, pasi lexoi zotimin erdhi në pozicionin e përshëndetjes, këputi thembrat dhe tha: "Tani atje lart është flamuri unë vij për të përshëndetur; ndërsa them "unë betohem për besnikëri ndaj flamurit tim shtrije dorën time të djathtë dhe mbaje lart, ndërsa unë them fjalët tronditëse që pasojnë." 

Ndërsa fashizmi u përhap në Evropë polemika u rrit mbi përdorimin e përshëndetjes Bellamy duke pasur parasysh ngjashmërinë e saj me përshëndetjen romake. Kur shpërtheu lufta në vitin 1939 polemika u intensifikua. Bordet e shkollave anembanë vendit e rishikuan përshëndetjen për të shmangur ngjashmërinë. Pati një kundërpërgjigje nga Shoqata e Flamurit të Shteteve të Bashkuara dhe Vajzat e Revolucionit Amerikan të cilët e konsideruan të papërshtatshme që amerikanët të ndryshonin përshëndetjen tradicionale, sepse alienët kishin adoptuar më vonë një gjest të ngjashëm. 

Më 22 qershor 1942 me nxitjen e Legjionit Amerikan dhe Veteranëve të Luftërave të Huaja Kongresi miratoi Ligjin Publik 77-623 i cili kodifikoi etikën e përdorur për të shfaqur dhe premtuar besnikëri ndaj flamurit. Kjo përfshinte përdorimin e përshëndetjes Bellamy, veçanërisht që zotimi "të jepet duke qëndruar me dorën e djathtë mbi zemër; duke shtrirë dorën e djathtë, pëllëmbën lart, drejt flamurit tek fjalët "tek flamuri" dhe duke mbajtur këtë pozicion. deri në fund, kur dora të bjerë anash”. Kongresi nuk diskutoi apo mori parasysh polemikat mbi përdorimin e përshëndetjes. Kongresi më vonë e ndryshoi kodin më 22 dhjetor 1942, kur miratoi Ligjin Publik 77-829 . Ndër ndryshimet e tjera ai eliminoi përshëndetjen e Bellamy-t dhe e zëvendësoi atë me kushtin që zotimi "të jepet duke qëndruar me dorën e djathtë mbi zemër". 

 Fillimi i shekullit të 20-të në teatër dhe film 
Gjesti, i vendosur tashmë në Shtetet e Bashkuara përmes përshëndetjes së Bellamy, është gjurmuar në prodhimin e Broadway të shfaqjes Ben-Hur . Winkler (2009), p. 70 Shfaqja, e bazuar në librin e Lew Wallace Ben-Hur: A Tale of the Christ u hap në Broadway në nëntor 1899 dhe doli të ishte një sukses i madh. Winkler (2009), p. 71 Fotografitë tregojnë disa skena duke përdorur gjestin duke përfshirë njërën nga Ben-Hur që përshëndet një sheik të ulur dhe një tjetër të një turme të vogël duke përshëndetur Ben-Hurin në karrocën e tij. Winkler (2009), p. 73 As romani i Wallace dhe as teksti për produksionin teatror nuk përmendin një përshëndetje me krahë të ngritur.  Përshëndetja u shtua dukshëm në përputhje me stilin e ekzagjeruar të aktrimit në teatrin e shekullit të 19-të i cili nga ana e tij ndikoi në aktrimin në kinemanë pa zë. Winkler (2009), p. 75

Përshëndetja ndodh shpesh në filmat e fillimit të shekullit të 20-të të vendosura në antikitet si ai amerikan <i id="mwASE">Ben-Hur</i> (1907) dhe ai italian Nerone (1908), megjithëse filma të tillë ende nuk e standardizojnë ose e bëjnë atë ekskluzivisht romak.  Në Spartaco (1914) edhe skllavi Spartacus e përdor atë.  Shembujt e mëvonshëm shfaqen në Ben-Hur (1925) dhe në Shenjën e Kryqit të Cecil B. DeMille (1932) dhe Kleopatra (1934) megjithëse ekzekutimi i gjestit është ende i ndryshueshëm. 

Vëmendje e veçantë është përdorimi në epikën kolosale të Giovanni Pastrone, Cabiria (1914). Winkler (2009), pp. 94–95 Ndërtitujt e tij emrat e personazheve dhe titulli i filmit i atribuoheshin nacionalistit italian Gabriele d'Annunzio i cili njihej si "poeti-luftëtar". Leeden (2001), p. 67 I frymëzuar nga Lufta Italo-Turke në të cilën Italia pushtoi provincën osmane të Tripolitanisë në Afrikën Veriore Pastrone ndoqi një çështje të paqëndrueshme politikisht.  Filmi nxjerr në pah të kaluarën romake të Italisë dhe natyrën "monstruoze" të shoqërisë kartagjenase, e cila është në kontrast me "fisnikërinë" e shoqërisë romake.  Cabiria ishte një nga disa filma të periudhës që "ndihmuan në ringjalljen e një historie të largët që legjitimoi të kaluarën e Italisë dhe frymëzoi ëndrrat e saj" dhe që "shpërndau frymën për pushtim që dukej se vinte nga e kaluara e largët", duke paralajmëruar kështu "ritualet politike të fashizëm" "faleminderit ... për përkrahësit dhe apostullin e saj kryesor, Gabriele d'Annunzio." 

Ndryshimet në përshëndetjen ndodhin në të gjithë Kabirinë nga ana e romakëve dhe afrikanëve. Winkler (2009), p. 99 Scipio përdor gjestin një herë.  Fulvius Axilla heroi fiktiv i historisë e përdor dy herë atë si një përshëndetje lamtumire për mikpritësit e tij.  Mbreti numidian Massinissa, i ftuar i Hasdrubalit Kartagjenas, ngre dorën e djathtë dhe përshëndetet kështu në kthim, një herë nga i forti Maciste .  Princesha Sophonisba dhe mbreti Syphax përshëndesin njëri-tjetrin duke ngritur duart dhe duke ulur trupat e tyre.  Shumëllojshmëria e gjestit dhe shumëllojshmëria e kombësive që e përdorin atë në Kabria shihet si dëshmi e mëtejshme se përshëndetja është një shpikje moderne e përdorur në film për të nxjerrë në pah natyrën ekzotike të antikitetit. 

 Birësimi gjatë shekullit të 20-të 

 Italia 
D'Annunzio i cili kishte shkruar titrat për epikën e filmit pa zë Cabiria përvetësoi përshëndetjen kur pushtoi Fiume në 1919. Falasca-Zamponi (2000), p. 110 D'Annunzio është përshkruar si Gjon Pagëzori i Fashizmit Italian Leeden (2001), p. xiii pasi praktikisht i gjithë rituali i fashizmit u shpik nga D'Annunzio gjatë pushtimit të tij të Fiume dhe udhëheqjes së tij të " Regjencës Italiane të Carnaro ".  Përveç përshëndetjes romake këto përfshinin adresën e ballkonit, thirrjet e " Eia, eia, eia! Alalà !" dialogët dramatikë dhe retorikë me turmën dhe përdorimi i simboleve fetare në mjediset e reja laike. 

Ashtu si ritualet e tjera neo-Perandorake të përdorura nga D'Annunzio përshëndetja u bë pjesë e repertorit simbolik të lëvizjes fashiste italiane . Falasca-Zamponi (2000), p. 110 Më 31 janar 1923 Ministria e Arsimit vendosi një ritual për nderimin e flamurit në shkolla duke përdorur përshëndetjen romake.  Në vitin 1925, kur Musolini filloi fashitizimin e shtetit, përshëndetja u miratua gradualisht nga regjimi dhe deri më 1 dhjetor 1925, të gjithë administratorët civilë shtetërorë iu kërkua ta përdornin atë. 

Achille Starace sekretari i Partisë Fashiste Italiane, kërkoi masa për ta bërë përgjithësisht të detyrueshëm përdorimin e përshëndetjes romake duke denoncuar shtrëngimin e duarve si borgjeze . Më tej ai e lartësoi përshëndetjen si “më higjienike, më estetike dhe më të shkurtër”. Ai sugjeroi gjithashtu se përshëndetja romake nuk nënkuptonte domosdoshmërinë e heqjes së kapelës nëse dikush nuk ishte brenda. Në vitin 1932, përshëndetja u miratua si zëvendësim për shtrëngimin e duarve. Falasca-Zamponi (2000), p. 110 Më 19 gusht 1933 ushtria u urdhërua të përdorte përshëndetjen sa herë që thirrej një detashment i paarmatosur ushtarësh për të bërë nderime ushtarake për Mbretin ose Musolinin. 

Vlera simbolike e gjestit u rrit dhe u ndie se përshëndetja e duhur "pasi efektin e shfaqjes së shpirtit vendimtar të njeriut fashist i cili ishte i afërt me atë të Romës së lashtë". Falasca-Zamponi (2000), pp. 110–111 Përshëndetja u pa se demonstronte "shpirtin vendimtar, vendosmërinë seriozitetin dhe njohjen dhe pranimin e strukturës hierarkike të regjimit" të fashistit. Falasca-Zamponi (2000), pp. 112–113 Më tej u ndje se gjesti i saktë fizik solli një ndryshim në karakter. Falasca-Zamponi110 (2000), pp. 113 Megjithatë një shaka pretendonte se përshëndetja fashiste përdorte njërën dorë sepse italianët ishin lodhur duke ngritur të dyja duart për t'u dorëzuar gjatë Luftës së Parë Botërore . 

Shtrëngimi i duarve duhej të zhdukej nga pamja e italianëve dhe të mos kontaminonte jetën e tyre të përditshme. Në vitin 1938 partia shfuqizoi shtrëngimin e duarve në filma dhe teatër, dhe më 21 nëntor 1938 Ministria e Kulturës Popullore nxori urdhra për ndalimin e publikimit të fotografive që tregonin njerëzit duke shtrënguar duart. Edhe fotografitë zyrtare të personaliteteve të vizituara u retushuan për të hequr imazhin e shtrëngimit të duarve të tyre. Falasca-Zamponi110 (2000), pp. 113

 Gjermania 
Në Gjermani përshëndetja e përdorur në mënyrë sporadike nga Partia Naziste (NSDAP) që nga viti 1923 u bë e detyrueshme brenda lëvizjes në vitin 1926. Kershaw (2001), p. 26 E quajtur përshëndetja e Hitlerit ( Hitlergruß ), ajo funksionoi si një shprehje e angazhimit brenda partisë dhe si një deklaratë demonstrative për botën e jashtme. Tilman (2009), p. 55 Megjithatë, përkundër kësaj kërkese për shfaqjen e jashtme të bindjes, nxitja për të fituar pranim nuk mbeti e pakundërshtuar, madje edhe brenda lëvizjes.  Kundërshtimet e hershme u përqëndruan në ngjashmërinë e saj me përshëndetjen romake të përdorur nga Italia fashiste, dhe për rrjedhojë në mos qenë gjermanike .  Si përgjigje u bënë përpjekje për të krijuar origjinën e saj dhe për të shpikur një traditë të duhur pas faktit. 

Përdorimi i detyrueshëm i përshëndetjes së Hitlerit për të gjithë punonjësit publik ndoqi një direktivë të lëshuar nga Ministri i Brendshëm i Rajhut Wilhelm Frick më 13 korrik 1933 një ditë përpara ndalimit të të gjitha partive jo-naziste. Kershaw (2001), p. 60 Wehrmacht refuzoi të miratonte përshëndetjen e Hitlerit dhe ishte në gjendje për një kohë të ruante zakonet e veta. Tilman (2009), pp. 80–82 Ushtrisë iu kërkua të përdorte përshëndetjen e Hitlerit vetëm kur këndonte Horst Wessel Lied dhe himnin kombëtar gjerman dhe në takime joushtarake si p.sh. përshëndetja e anëtarëve të qeverisë civile.  Vetëm pas Komplotit të 20 korrikut në 1944 forcat ushtarake të Rajhut të Tretë u urdhëruan të zëvendësonin përshëndetjen standarde ushtarake me përshëndetjen e Hitlerit. Tilman (2009), p. 82
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/12/Metaxas-regime-greek-fascism.png/220px-Metaxas-regime-greek-fascism.png|majtas|parapamje| Përshëndetje në Parlamentin Grek, 1938
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4f/Estonian_League_of_Freedom_Fighters_-_Vaps_Movement_-_Roman_salute_1.jpg/220px-Estonian_League_of_Freedom_Fighters_-_Vaps_Movement_-_Roman_salute_1.jpg|parapamje| Lëvizja e Estonisë Vaps, 1933
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/db/Francoist_demonstration_in_Salamanca.jpg/220px-Francoist_demonstration_in_Salamanca.jpg|majtas|parapamje| Demonstrata frankoiste në Salamanca, Spanjë
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/51/Ante_Pavelic_Parlament.jpg/220px-Ante_Pavelic_Parlament.jpg|djathtas|parapamje| Ante Pavelić përshëndet parlamentin kroat në shkurt 1943
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/05/SaudacaoIntegralista1935.jpg/220px-SaudacaoIntegralista1935.jpg|parapamje| Integralistët në Brazil, 1935

 Diku tjetër 
Forma të ngjashme të përshëndetjeve u miratuan nga grupe të ndryshme. Përdorimi i tij në Francë daton që nga revolucioni. Do të përdoret gjithashtu nga Jeunesses Patriotes (Rinia Patriotike), një lëvizje e udhëhequr nga Pierre Taittinger që do të jepte përshëndetjen fashiste në mbledhje duke thirrur "Diktaturë!" . Soucy (1997), p. 40 Lëvizja Franciste e Marcel Bucard e themeluar në shtator 1933, miratoi përshëndetjen, si dhe veshi këmisha blu dhe bereta blu. Soucy (1997), p. 38–39 Solidarité Française përdori gjithashtu përshëndetjen megjithëse drejtuesit e saj mohuan se lëvizja ishte fashiste. Soucy (1997), p. 71 Deri në vitin 1937 rivaliteti midis partive të krahut të djathtë francez ndonjëherë shkaktonte konfuzion mbi përshëndetjet. Soucy (1997), p. 142 Partia Populaire Français, e konsideruar përgjithësisht si partia më pro-naziste e partive kolaboracioniste të Francës miratoi një variant të përshëndetjes që dallohej nga të tjerët duke përkulur pak dorën dhe duke e mbajtur atë në nivelin e fytyrës. Soucy (1997), p. 217

Në fillim të viteve 1930, përshëndetja u përdor nga anëtarët e krahut të djathtë nacionalist estonez Lëvizja Vaps  si dhe Aksioni Integralist Brazilian të cilët përshëndesnin duke ngritur njërin krah. Forma braziliane e Përshëndetjes quhej "Anauê" - një fjalë e përdorur si përshëndetje dhe si thirrje nga populli indigjen brazilian Tupi që do të thotë "ti je vëllai im". 

Në Greqi në vitin 1936 kur Ioannis Metaxas dhe regjimi i tij i 4 gushtit morën pushtetin, një përshëndetje pothuajse identike u miratua - fillimisht nga Organizata Kombëtare e Rinisë dhe më vonë nga qeveria si dhe njerëzit e thjeshtë - dhe u përdor edhe gjatë luftimeve kundër Italisë dhe Gjermanisë në Luftën e Dytë Botërore.

Në Spanjë në fillim të viteve 1930, CEDA Confederación Española de Derechas Autónomas ("Konfederata spanjolle e grupeve autonome të krahut të djathtë") miratoi një formë të përshëndetjes romake.  Më pas, më 27 prill 1937 pasi gjenerali Francisco Franco mori në dorë partinë fashiste Falange Española de las JONS dhe e bashkoi atë me Komunitetin Tradicionalist Karlist, monarkist dhe ultrakatolik, duke krijuar FET y de las JONS ( Falange Española de las JONS Juntas de Ofensiva Nacional Sindicalista lit. "Falanga tradicionaliste spanjolle e këshillave të ofensivës kombëtare sindikaliste") ai miratoi zyrtarisht përshëndetjen në një dekret që e bëri atë përshëndetjen zyrtare që do të përdorej nga të gjithë përveç ushtarakëve, të cilët do të vazhdonin të përdornin përshëndetjet tradicionale ushtarake  Kjo u shfuqizua në shtator 1945. Decreto de la Presidencia del Consejo de Ministros derogando la obligatoriedad del saludo brazo en alto, de fecha 11 de septiembre de 1945, publicado en el B.O.E. núm, 257 con fecha 14 de septiembre de 1945. Kur regjimi i Frankos rivendosi " Marcha Real " si himnin kombëtar spanjoll në 1942 dhe vendosi tekste të reja jozyrtare për të, strofa e parë iu referua përshëndetjes fashiste: "Alzad los brazos, hijos del pueblo español" ("Ngrini krahët bij të popullit spanjoll"). Këto tekste mbetën pjesë e himnit kombëtar spanjoll deri në vitin 1978. 

Pas një takimi me Musolinin në dhjetor 1937 kryeministri jugosllav Milan Stojadinoviç dhe kryetari i Unionit Radikal Jugosllav miratuan një version të përshëndetjes teksa ai e quajti veten si Vođa (Udhëheqës) .  

Më 4 janar 1939 përshëndetja duke ngritur një krah u miratua në Rumani nën një statut që shpall Frontin e Rilindjes Kombëtare .  Në Sllovaki Garda Hlinka është Na stráž (Në roje!) përbëhej nga një kompromis me gjysmë zemre midis një valë miqësore dhe një përshëndetjeje me një krah të ngritur drejt. 

 Pas Luftës së Dytë Botërore 

 Italia 
Përshëndetja është përdorur shumë herë nga individë të shquar si dhe grupe njerëzish që nga lufta. Poeti i famshëm Ezra Pound përdori përshëndetjen në lavdërim të vendit të tij të adoptuar të Italisë kur u kthye në vitin 1958 pasi u lirua nga një azil i çmendurve në Shtetet e Bashkuara.  Përshëndetja u shfaq në funeralin e vitit 1968 për vajzën më të vogël të Musolinit Anna Maria Mussolini Negri.  Kur Lëvizja Sociale Italiane pati fitimet më të mëdha elektorale që nga Lufta e Dytë Botërore në qershor 1971 turmat në selinë e partisë brohorisnin dhe përshëndesnin krahun e shtrirë.  Më 29 korrik 1983 në 100-vjetorin e lindjes së Musolinit, mijëra mbështetës me këmisha të zeza brohoritën "Duce! Duce!" me krahët e tyre të ngritura në përshëndetjen fashiste në një marshim nga fshati i tij i lindjes Predappio në Romagna drejt varrezave ku u varros.  Në prag të fitores zgjedhore të Silvio Berlusconit në 1994 mbështetësit e rinj të Gianfranco Finit bënë përshëndetjen fashiste duke brohoritur "Duce! Duce!" 

Në vitin 2005 futbollisti italian Paolo Di Canio krijoi polemika duke përdorur dy herë gjestin për të përshëndetur tifozët e SS Lazio fillimisht në një ndeshje kundër rivalëve AS Roma dhe më pas kundër AS Livorno Calcio (një klub i prirur ndaj politikës së majtë).  Di Canio u dënua me një ndeshje pas ndeshjes së dytë dhe u gjobit me 7,000 euro pas së cilës ai u citua të thoshte "Unë gjithmonë do të përshëndes siç bëra sepse më jep një ndjenjë se i përkas popullit tim [. . . E përshëndeta popullin tim me atë që për mua është shenjë e përkatësisë në një grup që mban vlera të vërteta vlera qytetarie kundër standardizimit që kjo shoqëri na imponon.”  Përshëndetja e tij u shfaq në mallrat jozyrtare të shitura jashtë Stadio Olimpico pas ndalimit.  Edhe Di Canio ka shprehur admirim për Musolinin .  

Në qershor 2009 Michela Vittoria Brambilla një politikane dhe biznesmene italiane e përshkruar zakonisht si një pasardhëse e mundshme e Silvio Berlusconit për udhëheqjen e së djathtës italiane u kap në një polemikë rreth përdorimit të supozuar të saj të përshëndetjes romake me thirrje që ajo të largohej. .  Ajo e mohoi akuzën, duke thënë se “asnjëherë nuk kam bërë dhe as kam menduar të bëj ndonjë gjest që është një apologji e fashizmit, diçka ndaj së cilës nuk kam shfaqur kurrë ndonjë indulgjencë e lëre më simpati. Dhe pse duhet të kisha bërë një shfaqje publike të një gjesti kaq të neveritshëm menjëherë pasi u bëra ministër?”  Një video e ngjarjes u postua në faqen e internetit të gazetës La Repubblica që tregonte Brambilla duke zgjatur krahun e djathtë lart në atë që duket të jetë një përshëndetje fashiste.  Brambilla tha se ajo ishte vetëm duke përshëndetur turmën. 

 Gjermania 
Përdorimi i përshëndetjes dhe frazave shoqëruese është ndaluar me ligj në Gjermani që nga fundi i Luftës së Dytë Botërore. Seksioni 86a i Kodit Penal Gjerman parashikon dënim deri në tre vjet burg për këdo që përdor përshëndetjen përveç nëse përdoret për qëllime artistike  shkencore ose edukative. Tilman (2009), p. 94–95

 Greqia 
Partia nacionaliste greke Agimi i Artë përdori jozyrtarisht përshëndetjen romake. Agimi i Artë u akuzua nga kundërshtarët e tij si neo nazist por partia e mohon këtë dhe pretendon se përshëndetja ishte greke ose romake e lashtë dhe se u përdor si një haraç për Joannis Metaxas dhe regjimin e tij të 4 gushtit që e çoi Greqinë kundër Forcat e huaja pushtuese në Luftën e Dytë Botërore.       

 Levanti 
Përshëndetja e përdorur nga grupe të caktuara dhe mbështetësit e tyre, si Hezbollahu NDF pro-Assad YouTube dhe mbështetësit e Asadit  Partia Social Nacionaliste Siriane dhe Partia Kataeb  shpesh janë ngatërruar me atë romake/naziste. përshëndetje, edhe pse në shumë raste përshëndetja kryhet me grusht të mbyllur dhe jo me pëllëmbë të zgjatur romake naziste. Luftëtarët e opozitës në Siri gjithashtu janë filmuar dhe dokumentuar duke e përdorur atë ose një ndryshim të saj në shumë raste. Rocklandtimes.com  ] Megjithatë, betimi i besnikërisë nga ushtria libaneze dhe përshëndetja ndaj flamurit përdor përshëndetjen romake – e ndikuar ndoshta nga Franca Vichy pak përpara se të fitohej zyrtarisht pavarësia në 1943 – vazhdon të përdoret nga shteti edhe sot. Archived at Ghostarchive and the : 

 Portugalia 
Në Portugali përshëndetja përdoret ende sot nga ushtria për të bërë betimin e tyre në flamurin kombëtar kur ata përfundojnë me sukses fazën e parë të mësimit ushtarak. Të formuar përballë simbolit më të lartë të sovranitetit kombëtar ushtarakët ngrenë krahun e djathtë drejt flamurit dhe bëjnë betimin.  Archived at Ghostarchive and the Wayback Machine:  Archived at Ghostarchive and the : 

 Afrika e Jugut 
Afrikaner Weerstandsbeweging një parti politike neo-naziste dhe forcë paraushtarake e njohur për mbrojtjen e saj të një Afrikaner Volkstaat krejtësisht të bardhë "Separation, even after apartheid; Many whites fear for life after Mandela," (June 21, 2013) National Post, Ontario "Extremists Steal Guns for S. Africa War" (May 30, 1990), Elyria Chronicle Telegram ka përdorur uniforma të stilit nazist flamuj shenja dhe përshëndetje në takime dhe mitingje publike. "Eugene Terre'Blanche's Afrikaner Resistance Movement – Rally," youtube. See 0:40 for salutes. Qindra mbështetës në vitin 2010 dhanë përshëndetje me krahë drejt jashtë funeralit për themeluesin dhe ish-udhëheqësin e saj Eugène Terre'Blanche i cili u vra nga dy punëtorë me ngjyrë të fermës për një mosmarrëveshje të supozuar për pagat.  

 Përshëndetja e Dorës së Kuqe të Ulsterit 
Dora e Kuqe e Ulsterit është një version i modifikuar i Përshëndetjes Romake në të cilën dora ngrihet vertikalisht për të simbolizuar Dorën e Kuqe të Ulsterit. Përdoret nga disa tifozë të Rangers FC për të treguar një afinitet me kauzën Loyalist . Ngjashmëria e tij me përshëndetjen naziste ka shkaktuar ofendim dhe klubi i futbollit dhe shoqata e mbështetësve të tij u kanë kërkuar atyre që të mos e përdorin atë.    

 Në kulturën popullore 
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c4/11-04-06-LSJUMB-004.jpg/400px-11-04-06-LSJUMB-004.jpg|parapamje| Anëtarët e grupit të Stanfordit duke bërë përshëndetje romake për grupin marshues të rivalit USC.
Një numër i madh filmash të realizuar pas Luftës së Dytë Botërore e bënë përshëndetjen romake një stereotip vizual të një shoqërie të lashtë romake proto-fashiste. Winkler (2009), p. 151 Në filmin e vitit 1951 Quo Vadis përdorimi i përsëritur i përshëndetjes nga Neroni në mitingje masive e paraqet në mënyrë eksplicite Perandorinë Romake si një shtet ushtarak fashist. Winkler (2009), p. 143–145 Filmi u dha regjisorëve të tjerë të kohës një model  me shembuj të dukshëm duke përfshirë Ben-Hur Winkler (2009), p. 155 Spartacus Winkler (2009), p.158 Kleopatra, Winkler (2009), p. 159 dhe Caligula . Jo derisa Gladiatori u kthye në kinema epika romake. Winkler (2009), p. 164 Në këtë film përshëndetja mungon dukshëm në shumicën e skenave për shembull kur Commodus hyn në Romë ose kur Senati përshëndet Perandorin duke përkulur kokën. 

Variacionet e përshëndetjes shfaqen edhe në kontekste neofashiste . Për shembull Partia Kristiane Falangiste e themeluar në vitin 1985, përdor një " përshëndetje gjoksi " në të cilën krahu i djathtë i përkulur në bërryl, shtrihet nga zemra, pëllëmbët poshtë. Winkler (2009), p. 6 Ky gjest u përdor në filmin e François Truffaut të vitit 1966 Fahrenheit 451 . Winkler (2009), p. 176 Filmi portretizon një shoqëri totalitare futuriste të modeluar sipas shtetit fashist duke përfshirë uniformat e zeza, djegien e librave dhe kontrollin e mendimit.  Në episodin e Star Trek " Pasqyrë, Pasqyrë ", përshëndetja fillon me vendosjen e grushtit të djathtë mbi zemër, si në një përshëndetje gjoksi, dhe më pas krahu shtrihet (zakonisht lart) përpara trupit, me pëllëmbën e hapur poshtë, si në një përshëndetje tradicionale romake. Winkler (2009), p. 169 Në episod, kapiteni Kirk dhe anëtarët e ekuipazhit të tij transportohen në një univers paralel në të cilin Federata e Bashkuar e Planeteve është zëvendësuar nga një perandori e karakterizuar nga dhuna dhe tortura sadiste, gjenocidi dhe bindja e padiskutueshme ndaj autoritetit.  Një përshëndetje romake e modifikuar përdoret zakonisht në serialin britaniko-amerikan Rome . Winkler (2009), p. 174 Këtu përshëndetja shmang ngjashmërinë me përshëndetjen fashiste pasi seriali kërkon të mos i përshkruajë këta romakë si pushtues stereotipikë.  Prandaj, përshëndetja nuk është përshëndetja e njohur drejt krahut por më tepër i ngjan një përshëndetjeje gjoksore me dorën e djathtë vendoset mbi zemër dhe më pas shtrihet në pjesën e përparme të trupit. 

 Linqe te jashtme 
 Presidenti i Republikës së Kinës (Tajvan) Ma Ying Jeou duke dhënë përshëndetje romake
 Ish-presidenti i Republikës së Kinës (Tajvan) Chen Shui Bian duke dhënë përshëndetje romake
 Zyrtarët në Republikën e Kinës (Tajvan) duke u betuar me përshëndetje romake
 Fotografi  dhe shpjegim "pamje vizatimore" e kolonës së Trajanit, nga departamenti i Shkencave Humane të Universitetit McMaster
 Poster nga Olimpiada e vitit 1924 që përshkruan përshëndetjen olimpike.

 Referime 

Kategoria:Kultura Romake
Kategoria:Fashizëm