Pushtimi ushtarak

Pushtimi ushtarak është kontrolli efektiv ushtarak nga një fuqi sunduese mbi një territor që është jashtë territorit sovran të asaj fuqie. Territori njihet atëherë si territori i pushtuar dhe fuqia sunduese okupatori. Pushtimi dallohet nga aneksimi dhe kolonializmi për nga kohëzgjatja e përkohshme e synuar. Ndërsa një okupator mund të krijojë një qeveri ushtarake në territorin e pushtuar për të lehtësuar administrimin e tij, ai nuk është një parakusht i domosdoshëm për okupim.

Rregullat e pushtimit janë të përcaktuara në marrëveshje të ndryshme ndërkombëtare, kryesisht në Konventën e Hagës të vitit 1907, Konventat e Gjenevës të vitit 1949, si dhe në praktikën e vendosur shtetërore. Konventat ndërkombëtare përkatëse, komentet e Komitetit Ndërkombëtar të Kryqit të Kuq (KNKK) dhe traktate të tjera nga studiues ushtarakë ofrojnë udhëzime për tema të tilla si të drejtat dhe detyrat e pushtetit pushtues, mbrojtja e civilëve, trajtimi i të burgosurve të luftës, koordinimi i ndihmës përpjekjet, lëshimi i dokumenteve të udhëtimit, të drejtat pronësore të popullatës, trajtimi i objekteve kulturore dhe artistike, menaxhimi i refugjatëve dhe shqetësime të tjera që janë shumë të rëndësishme si para ashtu edhe pas ndërprerjes së armiqësive. Një vend që vendos një okupim dhe shkel normat e dakorduara ndërkombëtarisht, ka rrezikun e censurës, kritikës ose dënimit. Në epokën aktuale, praktikat e pushtimeve janë bërë kryesisht pjesë e së drejtës zakonore ndërkombëtare dhe janë pjesë e ligjeve të luftës.

Referime


.
Kategoria:Sociologji ushtarake