Dhëmbi

Një dhëmb (shumës: dhëmbët) është një strukturë e fortë, e kalcifikuar që gjendet në nofullat (ose gojët) e shumë kurrizorëve dhe përdoret për të zbërthyer ushqimin. Disa kafshë, veçanërisht mishngrënësit dhe omnivorët, përdorin gjithashtu dhëmbët për të ndihmuar në kapjen ose plagosjen e gjahut, grisjen e ushqimit, për qëllime mbrojtëse, për të frikësuar kafshët e tjera, shpesh duke përfshirë edhe të tyren, ose për të mbajtur gjahun ose të vegjlit e tyre. Rrënjët e dhëmbëve janë të mbuluara nga mishrat e dhëmbëve. Dhëmbët nuk përbëhen nga kocka, por nga inde të shumta me densitet dhe fortësi të ndryshme që burojnë nga shtresa embrionale e embrionit, ektoderma.

Struktura e përgjithshme e dhëmbëve është e ngjashme te vertebrorët, megjithëse ka ndryshime të konsiderueshme në formën dhe pozicionin e tyre. Dhëmbët e gjitarëve kanë rrënjë të thella dhe ky model gjendet edhe te disa peshq dhe te krokodilët. Në shumicën e peshqve teleost, megjithatë, dhëmbët janë ngjitur në sipërfaqen e jashtme të kockës, ndërsa te hardhucat ata janë ngjitur në sipërfaqen e brendshme të nofullës nga njëra anë. Në peshqit kërcorë, të tillë si peshkaqenët, dhëmbët janë ngjitur me ligamente të forta në rrathët e kërcit që formojnë nofullën.

Disa kafshë zhvillojnë vetëm një grup dhëmbësh (monofiodontë) ndërsa të tjerat janë difiodontë, d.m.th. kanë një grup të hershëm dhëmbësh të qumështit dhe një grup të mëvonshëm dhëmbësh të përhershëm ose "të rritur". Të tjerë akoma zhvillojnë shumë grupe (polifiodontë). Peshkaqenët, për shembull, rritin një grup të ri dhëmbësh çdo dy javë për të zëvendësuar dhëmbët e konsumuar. Shumica e gjitarëve ekzistues, duke përfshirë njerëzit, janë difiodontë, por ka përjashtime duke përfshirë elefantët, kangurët dhe manatet, të cilët të gjithë janë polifiodontë.

Prerëset e brejtësve rriten dhe konsumohen vazhdimisht përmes gërryerjes, gjë që ndihmon në ruajtjen e gjatësisë relativisht konstante. Industria e kastorit i detyrohet pjesërisht këtij kualifikimi. Shumë brejtës të tillë si volat dhe derrat gini, por jo minjtë, si dhe leporidat si lepujt, kanë dhëmballë në rritje të vazhdueshme përveç prerësve. Gjithashtu, tufat (te gjitarët me tufë) rriten pothuajse gjatë gjithë jetës.

Dhëmbët nuk janë gjithmonë të ngjitur me nofullën, siç janë te gjitarët. Në shumë zvarranikë dhe peshq, dhëmbët janë ngjitur në qiellzën ose në dyshemenë e gojës, duke formuar rreshta shtesë brenda atyre në nofullat e duhura. Disa teleosta madje kanë dhëmbë në faring. Megjithëse dhëmbët nuk janë të vërtetë në kuptimin e zakonshëm, dhëmbët e lëkurës së peshkaqenëve janë pothuajse identikë në strukturë dhe ka të ngjarë të kenë të njëjtën origjinë evolucionare. Në të vërtetë, dhëmbët duket se kanë evoluar fillimisht te peshkaqenët dhe nuk gjenden te peshqit më primitivë pa nofulla - ndërsa llambat kanë struktura të ngjashme me dhëmbët në gjuhë, këto janë në fakt, të përbëra nga keratin, jo nga dentina ose smalti, dhe nuk kanë asnjë lidhje me dhëmbët e vërtetë. Megjithëse strukturat "moderne" të ngjashme me dhëmbët me dentinë dhe smalt janë gjetur në konodontët e vonshëm, ata tani supozohet se kanë evoluar në mënyrë të pavarur nga dhëmbët e vertebrorëve të mëvonshëm.

Amfibët e gjallë zakonisht kanë dhëmbë të vegjël ose aspak, pasi zakonisht ushqehen vetëm me ushqime të buta. Tek zvarranikët, dhëmbët janë përgjithësisht të thjeshtë dhe në formë konike, megjithëse ka disa ndryshime midis specieve, veçanërisht këpurdhët e gjarpërinjve që injektojnë helm. Modeli i prerësve, qenve, premolarëve dhe molarëve gjendet vetëm tek gjitarët, dhe në përmasa të ndryshme, tek paraardhësit e tyre evolucionarë. Numri i këtyre llojeve të dhëmbëve ndryshon shumë midis specieve; zoologët përdorin një formulë të standardizuar dentare për të përshkruar modelin e saktë në çdo grup të caktuar.

 Shiko edhe 

 Dhëmbi i njeriut
 Dhëmbi i gjatë

 Referime 
__PATP__

Kategoria:Anatomi e kafshëve
Kategoria:Dhëmbë