Giorgia Meloni

Giorgia Meloni  është një politikane italiane që shërben si kryeministre e Italisë që prej 22 tetorit 2022, gruaja e parë që mban këtë post. Anëtare e Dhomës së Deputetëve që nga viti 2006, ajo ka udhëhequr partinë politike Vëllezërit e Italisë  që nga viti 2014 dhe ka qenë kryetare e Partisë Konservatore dhe Reformiste Evropiane që nga viti 2020.

Në vitin 1992, Meloni u bashkua me Frontin Rinor, krahu rinor i Lëvizjes Sociale Italiane , një parti politike neo-fashiste e themeluar në vitin 1946 . Ajo më vonë u bë udhëheqësja kombëtare e Aksionit Studentor, lëvizjes studentore të Aleancës Kombëtare , një parti post-fashiste që u bë pasardhëse ligjore e MSI në 1995 dhe u zhvendos drejt konservatorizmit kombëtar . Në vitin 2008, ajo u emërua ministre italiane e Rinisë në kabinetin Berlusconi IV, një rol të cilin e mbajti deri në vitin 2011. Në vitin 2012, ajo bashkëthemeloi FdI, një pasardhëse ligjore e AN, dhe u bë presidente e saj në 2014. Ajo mori pjesë pa sukses në zgjedhjet e Parlamentit Evropian 2014 dhe në zgjedhjet komunale të Romës 2016 . Pas zgjedhjeve të përgjithshme italiane 2018, ajo udhëhoqi FdI në opozitë gjatë gjithë legjislaturës së 18-të italiane . Pas rënies së qeverisë Draghi, IHD fitoi zgjedhjet e përgjithshme italiane të vitit 2022 .

Një populiste dhe nacionaliste e krahut të djathtë, pozicionet e saj politike janë përshkruar si të djathta ekstreme, të cilat ajo i refuzon. Ajo e përshkruan veten si të krishterë dhe konservatore dhe pretendon se mbron "Zotin, atdheun dhe familjen". Diskursi i saj përfshin retorikën femonacionaliste dhe kritikën e globalizmit . Kundër pritjes së emigrantëve jo të krishterë dhe multikulturalizmit, Meloni mbështet një bllokadë detare për të ndalur emigracionin dhe ajo është akuzuar për ksenofobinë dhe islamofobinë ; ajo ka fajësuar neo-kolonializmin si shkakun e krizës evropiane të emigrantëve .

Meloni ka shprehur pikëpamje të diskutueshme të tilla si lavdërimi i Musolinit kur ajo ishte 19 vjeç. Në vitin 2020, ajo vlerësoi Giorgio Almirante, një ministër civil në Republikën Sociale Italiane të Musolinit, i cili prodhoi propagandë raciste dhe bashkëthemeloi MSI.

 Jeta e hershme 

Giorgia Meloni lindi në Romë më 15 janar 1977.   Babai i saj ishte nga Sardenja dhe nëna e saj nga Siçilia . Babai i saj ishte  këshilltar tatimor, la familjen kur ajo ishte një vjeç në 1978, duke u transferuar në Ishujt Kanarie ;  17 vjet më vonë, ai u denua me burg  për trafik droge dhe u dënua me 9 vjet në një burg spanjoll në 1995.Ajo u rrit në lagjen e klasës punëtore të Garbatella gjithashtu ka një motër me emrin Arianna, e cila ka lindur në 1975 dhe është e martuar me Francesco Lolobrigida.Ministër Italian i Bujqësisë që nga 22 tetori 2022. Ajo u riemërua Ministrja Italiane e Bujqësisë dhe Sovranitetit të Ushqimit nën Kabinetin Meloni. 

Në vitin 1992, në moshën 15-vjeçare, Meloni iu bashkua Frontit Rinor, krahu rinor i Lëvizjes Sociale Italiane (MSI), një parti politike neofashiste që u shpërbë në 1995.  Gjatë kësaj kohe, ajo themeloi koordinimin studentor  (Paraardhësit), të cilët morën pjesë në protestën kundër reformës së arsimit publik të promovuar nga ministrja Rosa Russo Iervolino .

Në vitin 1998, ajo fitoi zgjedhjet praktike.Meloni i u zgjodh këshilltar i provincës së Romës, duke mbajtur këtë detyrë deri në vitin 2002. Ajo u zgjodh drejtore kombëtare në 2000 dhe u bë presidentja e parë grua e Youth Action, krahu rinor AN, në 2004.  Gjatë këtyre viteve, ajo punoi si dado, kameriere dhe banakiere në , një nga klubet e natës më të famshme në Romë.  

Meloni u diplomua në Institutin Amerigo Vespucci të Romës (AVI) në 1996.   Kjo krijoi disa polemika, pasi AVI nuk ishte një shkollë e mesme e gjuhëve të huaja dhe nuk ishte e kualifikuar për të lëshuar një diplomë në gjuhë.Në vend të kësaj, ajo ishte një shkollë e mesme teknike e specializuar në industrinë turistike,  për të cilën ajo sqaroi më vonë. 

Në zgjedhjet e përgjithshme italiane të vitit 2006,ajo u zgjodh në Dhomën e Deputetëve si anëtare e Aleancës Kombëtare [AN], ku u bë nënkryetarja më e re e saj ndonjëherë.  Në të njëjtin vit, ajo filloi të punojë si gazetare.  Në vitin 2006, gjithashtu ajo  mbrojti ligjet e miratuara nga Kabineti Berlusconi III që përfitonin kompanitë e kryeministrit dhe manjatit të medias Silvio Berlusconi dhe gjithashtu vonoi gjyqet e vazhdueshme që përfshinin atë.

Në vitin 2008, në moshën 31-vjeçare, ajo u emërua ministre italiane e Rinisë në kabinetin Berlusconi IV, post që e mbajti deri më 16 nëntor 2011, kur Berlusconi u detyrua të jepte dorëheqjen si kryeministër mes një krize financiare dhe protestave publike.  Ajo ishte ministrja e dytë më e re në historinë e Italisë së bashkuar.  Në gusht 2008, ajo ftoi atletët italianë të bojkotojnë ceremoninë e hapjes së Lojërave Olimpike të Pekinit në kundërshtim me politikën kineze të zbatuar ndaj Tibetit ; Kjo deklaratë u kritikua nga 

Kategoria:Njerëz që jetojnë
Kategoria:Lindje 1977
Kategoria:Kryeministra të Italisë