Papagalli i Fisherit

Papagalli i Fisherit (Agapornis fischeri) është një specie e vogël papagalli e gjinisë Agapornis. Ato u zbuluan fillimisht në fund të shekullit të 19-të dhe u edukuan për herë të parë në Shtetet e Bashkuara në 1926. Ata janë emëruar pas eksploruesit gjerman Gustav Fischer.

Përshkrim

Zogu i dashurisë së Fischer ka shpinë, gjoks dhe krahë të gjelbër. Qafa e tyre është e verdhë e artë dhe ndërsa përparon lart bëhet portokalli më e errët. Pjesa e sipërme e kokës është e gjelbër ulliri, dhe sqepi është i kuq i ndezur. Sipërfaqja e sipërme e bishtit ka disa pupla të purpurta ose blu. Rreth syve ka një rreth të bardhë të lëkurës së zhveshur (unaza e syrit[3]). Zogjtë e rinj janë shumë të ngjashëm me të rriturit, përveç faktit se janë më të shurdhër dhe baza e mandibulës së tyre ka shenja kafe. Ata janë një nga zogjtë më të vegjël të dashurisë, rreth 14 cm (5,5 in)[4] në gjatësi dhe 43-58 g peshë. Ndërsa shumica e zogjve të dashurisë së Fischer janë jeshile, disa variacione ngjyrash janë edukuar. Variacioni blu është mbizotërues; me mungesë të verdhë, ka një shpinë, bisht dhe gjoks blu të ndezur, një qafë të bardhë, një kokë gri të zbehtë dhe një sqep rozë të zbehtë. Ky mutacion u edukua për herë të parë nga R. Horsham në Afrikën e Jugut në vitin 1957. Ekziston një mutacion i verdhë lutino, i cili u shfaq për herë të parë në Francë. Këta zogj janë zakonisht të verdhë të zbehtë me një fytyrë portokalli dhe një sqep të kuq. Mutacionet e mëtejshme janë mutacione pied, me sy të zi ose të errët të bardhë, kanellë, të bardhë dhe mutacione albino që janë edukuar gjithashtu.

 Morfizmi seksual 
Papagallët i Fisherit nuk tregojnë dimorfizëm seksual; prandaj, është e pamundur të thuhet nëse një individ është mashkull apo femër vetëm përmes pendës.

Gjinitë e Agapornis fischeri duken të njëjta, dhe dallohen me siguri përmes testimit të ADN-së, dhe më pak sigurisht nga zakonet e tyre në ulje. Në përgjithësi, femrat ulen me këmbët e tyre më larg se meshkujt, sepse legeni i femrës është më i gjerë.

 Shpërndarja dhe habitati 
parapamje| Kope në pemë në Serengeti, Tanzania.
Papagalli i Fisherit është vendas në një zonë të vogël të Afrikës lindore-qendrore, në jug dhe juglindje të Liqenit Victoria në Tanzaninë veriore. Në vitet e thatësirës, disa zogj lëvizin në perëndim në Ruandë dhe Burundi duke kërkuar kushte më të lagështa. Ata jetojnë në lartësitë 1,100-2,200 m në tufa të vogla. Ata jetojnë në tufa të izoluara pemësh me rrafshina bari mes tyre. Popullsia vlerësohet të jetë midis 290,000 dhe 1,000,000, me dendësi të ulët jashtë zonave të mbrojtura për shkak të kapjes për tregtinë e kafshëve shtëpiake; licencat e eksportit u pezulluan në 1992 për të ndaluar çdo rënie të mëtejshme të specieve. Edhe pse ato janë vërejtur në të egra në Porto Riko dhe Florida, ato ndoshta janë rezultat i kafshëve shtëpiake të arratisura dhe asnjë riprodhim nuk është regjistruar. Rreth 100 çifte çiftëzimi mund të gjenden në natyrë midis Porches dhe Armacao de Pera dhe zonës Lagoa në rajonin Algarve të Portugalisë. Ato janë vërejtur edhe në Ishujt e Virgjër të Shteteve të Bashkuara.

 Sjellje 
parapamje| Pas banjës, atyre u pëlqen të bëjnë diellin vetë.
Papagalli i Fisherit ka një fluturim të shpejtë dhe zhurma e krahëve të tyre ndërsa fluturojnë mund të dëgjohet. Si të gjithë të afërmit e tij, ata janë shumë të zëshëm dhe kur bëjnë zhurmë ata kanë një cicërimë të lartë dhe mund të jenë shumë të zhurmshme.

 Ushqimi dhe ushqyerja 
Papagalli i Fisherit hanë një larmi të madhe ushqimesh, përfshirë farërat dhe frutat. Ata ndonjëherë janë dëmtues për fermerët, pasi hanë të lashtat e tyre si misri dhe mileti.

 Mbarështimi 
parapamje| Agapornis fischeri - MHNT.
Papagalli i Fisherit, si të afërmit e tij në gjininë Agapornis, bashkohen për jetën. Termi shpend i dashurisë lindi nga lidhjet e forta që bashkëshortët krijojnë me njëri-tjetrin. Kur ndahen, shëndeti fizik i secilit individ do të ulet.Forshaw 2006 Fry et al 1988 Rauzon 2001 Soderburg 1977 Bashkëshortëve u pëlqen të jenë në kontakt fizik sa më shumë që të jetë e mundur. Sezoni i shumimit është nga janari në prill dhe qershori deri në korrik. Foleja është në një vrimë në një pemë 2 deri në 15 metra mbi tokë. Vezët janë të bardha dhe zakonisht ka katër ose pesë në një tufë, por mund të ketë deri në tre ose më shumë se tetë. Femra inkubon vezët për 23 ditë, dhe zogjtë fluturojnë nga foleja rreth 38-42 ditë pas çeljes.{{cite web| publisher =BirdLife International (2008) |url = http://www.birdlife.org/datazone/species/index.html?action=SpcHTMDetails.asp&sid=1511&m=0  |title = Species factsheet: Agapornis fischeri |accessdate =28 shtator 2021 }}

 Blegtori 
djathtas|parapamje| Zogjtë e dashuruar janë shumë aktivë dhe duan të përtypin gjëra.
Papagalli i Fisherit janë zogj të vështirë për tu mbajtur të shëndetshëm në robëri. Ata janë zogj aktivë që kanë nevojë për shumë hapësirë. Kur kufizohen në një kafaz, shëndeti i tyre tenton të ulet.https://animaldiversity.org/accounts/Agapornis_fischeri/

 Referime 

 del Hoyo et al. (1997). Handbook of the birds of the World 4: 410. BirdLife International / Lynx Edicions.
 Papagalli i Fisherit, botimi i dytë. Nga Matthew M. Shokët

 Linqe te jashtme 

 Papagalli i Fisherit  Agapornis personata fischeri 
Kategoria:Papagallët