Kultura e Deçanit

Kultura e qytetit të Deçanit dhe rrethinës së tij është një pjesë e rëndësishme e kulturës tradicionale rurale shqiptare në Kosovë.
 Ritet e jetës 

 Dasma 
djathtas|parapamje| Dasma tradicionale shqiptare
Në të kaluarën, dasma zgjati tre ditë; megjithatë, ato filluan në kuptimin e fillimit të përgatitjeve të nevojshme. Disa ditë më parë do të fillonte larja dhe pastrimi së bashku me përgatitjet e ngjashme. Ato përfshinin zbardhjen e mureve të shtëpisë, prerjen e drurit dhe gatimin e të gjitha gjërave të nevojshme. Tre ditë para dasmës, burri i shtëpisë ( zoti shpisë ) ftonte të afërmit e tij për të diskutuar se kush duhej të ftohej në dasmë. Përveç njerëzve që do të bënin ftesat, u caktuan të tjerë për të shërbyer në dasmë. Të nesërmen, personat e përfshirë, ku përfshiheshin miqtë, familjarët, të afërmit dhe gratë në shtëpi do të vazhdonin përgatitjet e pjatave të ndryshme si pastrimi i grurit për " qyshkek " (kokërr të zier në sheqer), që shënonte fillimin e Dasma. Gratë dhe vajzat nga fshati ndihmonin në shtrimin e tavolinave të ngrënies në oborr dhe fillonin të pastronin grurin në to herët në mëngjes për tre ditë të vazhdueshme. Gjatë këtyre ditëve do të fillonin festimet; femrat merrnin dajre ose tepsi për pjekje, së bashku me këngën dhe vallëzimin, ndërsa gruri pastrohej kokërr për kokërr. Në ditën e dasmës, njerëzit vinin për të uruar familjen herët në mëngjes, ndërsa në mbrëmje vetëm ata që ishin të ftuar në dasmë. Të ftuarit do të sillnin me vete dhurata për çiftin; zakonisht gratë sillnin byrekë, kurse burrat dy kilogramë sheqer. Në mesin e burrave këndoheshin këngë të ndryshme me çifteli dhe lahutë (vegla tradicionale shqiptare), ndërsa aktet komike i luanin njëri-tjetrit. Në mesin e grave, dy dajrexhinj këndonin këngë ritmike me të cilat gratë kërcenin. Pasi darka që do të ishte përgatitur nga një kuzhinier do të ishte shërbyer dhe ngrënë, të ftuarit do të dërgoheshin për të fjetur.

Në ditën e dasmës, të ftuarve u shërbehej një drekë herët, në mënyrë që ata të ishin gati në kohë për të marrë nusen nga shtëpia e saj. Të parët që do të shkonin për në dasmë do të ishin gratë dhe karroca e prikës dhe burrat do të niseshin gjysmë ore më vonë. Gjatë udhëtimit për në shtëpinë e nuses dhe kthimin në shtëpinë e dhëndrit, të ftuarit u hidhnin cigare njerëzve që takonin në shenjë respekti. Të ftuarit vinin në çifte, të ardhur nga drejtime të kundërta; megjithatë, zakoni i mëparshëm ishte që njëra palë të ndalonte dhe t'i frenonte kuajt së pari për të lënë hapësirë që të kalonte pala tjetër, e cila të gjithë do të udhëhiqej nga mbajtësi i flamurit. Individi që mbante banderolën zakonisht ishte nga ana e dhëndrit të të afërmve të ngushtë. Ndërsa nusja largohej nga fshati i saj, ajo mbante fytyrën poshtë në shenjë dhimbjeje që po largohej nga fshati i saj i lindjes. Ndërsa nusja dhe të ftuarit i afroheshin shtëpisë së dasmës (shtëpisë së dhëndrit), pala e dhëndrit i priste me dajre. E para që do të hynte në oborr do të ishte makina e nuses, e cila do të ndalonte aty që ajo të dilte, e ndjekur nga makina e pajës dhe të ftuarit e tjerë në fund. Ndërsa kjo do të ndodhte, një burrë i moshuar hidhte misër dhe kokrra të përziera me fasule, monedha dhe sheshe sheqeri mbi makinën e nuses dhe të ftuarit. Ky ritual do të bëhej që nusja të hynte në oborr me “bollëk”. Burri i shtëpisë e kapte nusen nga supi, e zbriste nga karroca dhe e çonte në këmbë. Nusja duhej të shkelte fillimisht me këmbën e djathtë dhe të ecte mbi kokërr gruri, sende metalike dhe monedha që i përkisnin burrit të shtëpisë dhe të cilat ishin vendosur të gjitha para ardhjes së saj. Dhëndri qëndronte përballë nuses, ndërsa ata përpiqeshin të shikonin njëri-tjetrin. Mirëpo, para hyrjes së nuses, gishtat e saj lyheshin me mjaltë dhe sherbet dhe, me të hyrë, lagte me gishta pragun e sipërm të derës, për të pasur një jetë të këndshme në shtëpinë e re. Pas darkës, gratë zgjidhnin sendet më të mira nga paja që kishte sjellë nusja me vete, në mënyrë që ato të viheshin për dhëndrin. Më në fund, dhëndri hynte në dhomën e gjumit, ndërsa nusja qëndronte në këmbë dhe e priste. Para se të hynte në dhomë, dhëndri përshëndeste prindërit e tij dhe ndiqej nga të rinjtë, të cilët e shpërblenin me rrahje në shpinë.

Të nesërmen, nuses e lidhën kokën me mbështjellës dhe e nxorën në oborr, ndërsa një djalë e çoi te pusi. Nusja merrte një kovë me ujë nga pusi me djalin dhe ndihmonin njëri-tjetrin të lanin duart. Pas dasmës, nusja bëhej pjesë e familjes dhe brenda javës vjehrri e merrte dhe shkonte të kalonte një natë në shtëpinë e prindërve. Pas një muaji, familja e nuses e merrte për të kaluar një javë me ta ku ajo u sillte ushqime të përbërë nga dy bukë dhe byrekë; i njëjti ushqim do të sillet përsëri në shtëpinë e dhëndrit dhe byreku ndahet me të gjithë në rrugë. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, pg.92

 Fejesa 
parapamje| Një ditë dasme tradicionale në shtëpinë e nuses
Fejesa është një akt i rëndësishëm që çon në jetën martesore. Martesa tek shqiptarët konsiderohej gjithmonë e shenjtë dhe për rrjedhojë dëshira për një jetë të lumtur bashkëshortore ishte e madhe. Që në moshë të vogël, ninullat i nxisnin fëmijët të martoheshin dhe të bënin një dasmë të madhe me një nuse të bukur ose me një burrë të mirë. Fejesat sot ndodhin kur dy të rinj e njohin dhe e duan njëri-tjetrin. Kur vendosin të fejohen, ceremonia zhvillohet sipas traditës. Në të kaluarën, fejesat bëheshin në moshë shumë të re ose bëheshin para lindjes; kjo u shkaktua nga arsimimi i dobët dhe jeta patriarkale. Mosha e partnerëve nuk kishte asnjë rëndësi dhe as që merrej parasysh lidhja e mëparshme mes të fejuarve. Fejesa u bë me anë të një ndërmjetësi, i cili shpesh, pasi kishte vendosur fejesën, largohej me një çmim nga familja e dhëndrit. Nga ajo ditë, familja e vajzës fillon të interesohet për dhëndrin dhe familjen e tij; të dyja pjesët janë të interesuara për të afërmit e vajzës dhe djalit. Nëse babai nuk dëshiron ta angazhojë vajzën e tij në atë shtëpi, ai argumenton se vajza e tij është ende e re ose se ajo nuk është e përshtatshme për të, pasi familja e djalit është më e pasur ose më e guximshme; por, në një mënyrë që nuk ul autoritetin e pyetësit. Nëse babai i vajzës vendos t'ia japë vajzën familjes kërkuese, ai i bën të ditur familjes se duhet të presin deri të nesërmen pasi vajzat u jepen vetëm në mëngjes. Ndërmjetësi duhet të pijë kafe dhe duhan, kështu që gjatë asaj nate ata do t'i konsumojnë ato mallra sikur të ishin dërguar nga djali. Kur i jepet dora vajzës, ndërmjetësi e çon “fjalën” në shtëpinë e dhëndrit. Në kohët e mëparshme, zakoni ishte që të gjuhej me armë në mënyrë që të afërmit dhe fshati të njoftoheshin se personi është i mbyllur në lidhje martesore me një tjetër të rëndësishëm. Ndërmjetësi caktoi edhe ditën e festës. Atë ditë bëhet një festë për të ftuarit dhe zgjat nga darka deri në drekën e të nesërmes. Në festë janë të ftuar burri i shtëpisë së vajzës dhe të afërmit e tyre dhe sapo hyjnë në dhomë mysafirit i serviret kafe dhe duhan. I pari që do të marrë kafenë do të presë derisa të tjerëve t'u jepet kafeja dhe më pas i përgëzon për vajzën dhe miqësinë mes dy pjesëve. Darka dhe dreka kalojnë me humor të gëzueshëm dhe në varësi të gjendjes ekonomike të shtëpisë së dhëndrit janë të ftuar edhe këngëtarë. Që nga ajo ditë, burri i shtëpisë duhet të kujdeset për pajën e nuses, sepse që nga ajo kohë, asaj i duhej të sigurohej një bazë që të mund të kujdeset për veshjen e burrit, fëmijëve dhe prindërve të burrit në të ardhmen. Meqenëse burri i shtëpisë së dhëndrit ia dërgon nuses gjithë pajën, ai shkon te vjehrri për të caktuar datën e dasmës. Babai i vajzës e kupton qëllimin e ardhjes së mysafirëve të tij, por gjithsesi babai i djalit e pyet si ritual: "Mik, ku e kemi llogarinë?" Nëse babai i vajzës është i përgatitur atëherë ata do të caktojnë datën e dasmës dhe ndërkohë babai i vajzës i jep një fije sa gjatësia e vajzës si simbol konfirmimi. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, p. 85

 Vdekja 
Ceremonia e vdekjes kishte edhe tiparet e veta tradicionale në këtë zonë. Kur dikush vdes, të gjithë mblidhen në shtëpinë e të ndjerit. Fillimisht njoftohen të afërmit më të afërt dhe vendosin se kujt t'i dërgohet lajmi dhe përcaktojnë orën e varrimit. Kufomën e përgatit kushëriri më i afërt, nëse është burrë që e bëjnë burrat, e nëse është grua gratë. Nëse i ndjeri ka vdekur vonë gjatë ditës dhe varrimi i tij nuk mund të bëhet në të njëjtën ditë, atëherë ai do të ruhet nga të afërmit dhe familjarët e të njëjtit zhanër si ai. Kufoma merret midis grave dhe në ditën e varrimit zonjat vajtuese dhe në mungesë të tyre motra, nëna ose ndonjë femër e afërt vajtojnë të vdekurin duke i treguar virtytin, veprat e mira dhe dhimbjen e madhe që ka ndjerë humbja e tij. Është e rëndësishme të theksohet se deri vonë gratë nuk merrnin pjesë në ceremoninë e varrimit, por ato vizituan varrin e të ndjerit të nesërmen. Pas vdekjes në dhomën e burrave priten ata që erdhën për të shprehur ngushëllimet dhe për të kryer varrimin. Ngushëllimet pranuan nga familjarët e të ndjerit (djali, babai, vëllai), daja dhe disa kushërinj të tij. Pas ditës së varrimit, 'shikimi' (zgjimi) vazhdoi për një periudhë, e cila kohët e fundit është zvogëluar, duke zgjatur deri në tre muaj. Miqtë dhe dashamirësit që erdhën për ngushëllime lanë një shumë parash në tabaka si ndihmë për familjen. Pas përfundimit të ceremonisë së zgjimit dhe pasi të ftuarve u shërbehet kafe dhe cigare, nikoqiri u jep fjalën për të thënë fjalimet e tyre. Ata që vijnë për të shprehur ngushëllime zakonisht kanë fjalë të mira për të thënë për të ndjerin, pastaj lavdërojnë familjen e tij duke i kërkuar që të përballojë dhimbjen. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, p. 99

 Kuvendi 
Mbajtja e një kuvendi, që është një formë e lashtë e mbledhjeve të rregulluara parlamentare në shoqërinë shqiptare, brenda Verrave të Llukës, afër Deçanit, është një tregues i besimeve pagane ballkanike të pranishme në kulturën shqiptare. Kjo lidhet me zhvillimin e besimeve animiste dhe pagane në faza të caktuara të kulturës së lashtë ballkanike, të cilat rezultuan në formimin e kulteve malore - veçanërisht kulteve pyjore - që mbijetuan në aspekte të shoqërisë shqiptare. 

 Besa 
Besa në fillim kishte karakter të thjeshtë juridik por me kalimin e kohës u shndërrua në një institucion shpirtëror e moral të Shqipërisë. Zbatimi i besës ka filluar me siguri shumë herët, ndonjëherë në fillimet e organizimit fisnor të shqiptarëve, dhe vazhdon të ekzistojë edhe sot në formën e një institucioni moral. Gjeçovi duke folur për besën thotë se besa po siguron një 'armëpushim' mes dy familjeve në gjakmarrje'. Kanuni Besa aplikohet veçanërisht në rastet e vrasjeve pas të cilave familja e vrasësit është detyruar në izolim. Për të kryer punimet, veçanërisht në terren, familja e vrasësit kërkon besën përmes një ndërmjetësi të tretë familjar. Sipas Kodit të Lekë Dukagjinit, besa e dhënë zgjati 30 ditë. Megjithatë, me marrëveshje shtesë, ajo mund të zgjatet. Përveç karakterit juridik te shqiptarët, besa ka marrë edhe karakter psikologjik dhe shpirtëror. Për shqiptarët, dhënia e besës do të thotë se qëllimi për të cilin është dhënë është arritur, dhe nëse merret me një sekret do të thotë se nuk do të zbulohet kurrë. Ndodhi që një herë e dhënë, besa nuk duhet shkelur asnjëherë edhe në rastet kur njerëzit rrezikonin jetën e tyre. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, p.102

 Veshje popullore 
djathtas|parapamje| Veshje tradicionale shqiptare femra dhe meshkuj
majtas|parapamje| Veshje femrash tradicionale shqiptare
Veshjet popullore përfaqësojnë një element thelbësor dhe simbol etnik të popullit shqiptar. Njerëzit e këtij vendi vlerësojnë dhe vlerësojnë këtë fushë tradicionale. Pothuajse çdo zonë etnografike ka karakteristika të ndryshme të veçanta të veshjeve popullore. Veshjet popullore ndryshojnë edhe brenda zonës' nuancat ndryshojnë fshat më fshat. Kostumet popullore visheshin në fund të viteve 1950. Në ditët e sotme vetëm të moshuarit i preferojnë këto veshje tradicionale sidomos ato të meshkujve. Është e rëndësishme të përmendet se në fshatra të rejat dhe të moshuarit ende i mbajnë këto fustane. Veshjet e të rejave nuk ndryshojnë shumë nga ato të grave të moshuara, por janë dukshëm më modeste. Këmisha dhe çorapet janë prej kanavacë. Këmisha është pak e hapur dhe kjo hapje bëhet me gjilpërë thurjeje. Çorapet arrijnë deri te gjuri dhe në fund rrethohen me "rruaza". Veç këmishës, jeleku është i veshur edhe, por është dekoruar vetëm në bazë të gjendjes ekonomike. Të rejat mbanin një shall pa thekë në kokë. Më parë, të rejat mbanin një fund me bel të rrumbullakët, por shumë më të thjeshtë dhe më të vogël se ai i grave të moshuara. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, p.111 Më vonë vihej përparëse e cila bëhej në tezgjah dhe zbukurohej me qëndisje të punuar me gjilpërë thurjeje dhe zakonisht ishte e zezë. Kjo përparëse zakonisht vishej mbi gju. Vajzat mbanin çorape që arrinin deri në gju dhe këpucë lëkure. Këto të fundit ishin prej lëkure dhe lidhëse, por më vonë u bënë me fije gome, liri, fije pambuku. Të rejat nuk përdornin të njëjtin dekorim si gratë e moshuara. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, p.110 Deri vonë burrat e rajonit të Deçanit mbanin dollakë (tirq) të bardhë ose të errët (të zinj) me gërsheta dhe jelek edhe ne me gërsheta. Fustana e dollakës ishte prej leshi dhe thuhej nga gratë në tezgjah. Më vonë ajo u shtyp në një mulli të plotë. Gratë gjithashtu i bënin gërshetat me fije të zeza. Rrobaqepësit bënin qepjen e dollakave dhe jelekëve. Dollakët mbilleshin me 2 deri në 12 shirita gërshetash dhe pjesa e sipërme dhe e poshtme e tyre mbuloheshin me lëkurë. Përveç dollakave u mboll edhe një pardesy leshi. Dollakët i lidhnin në bark me rrip dhe një shirit të gjatë e shumëngjyrësh të punuar nga gratë në tezgjah. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, p.112

 Ushqimi 
djathtas|parapamje| Ushqimi tradicional kosovar
majtas|parapamje| Ushqimi i cili përgatitet për gosti
djathtas|parapamje| Kuzhina shqiptare
majtas|parapamje| Një recetë shqiptare
Ushqimi dhe pijet e Kosovës  Pjatat me mish të pjekur në skarë janë të njohura dhe një bast i mirë. Shumë pjata përdorin peshk të ujërave të ëmbla. Zgjedhjet vegjetariane janë të kufizuara. Specialitetet: • Flija (byrek me shtresa me mbushje jogurti). • Raznjici (mish me hell). • Hajvar (pastë paprika). • Qebab (mish i grirë i pjekur në qymyr). • Sarma ose japrak (gjethe hardhi ose lakre të mbushura me mish dhe oriz). • Pliskavica (pishkat e mishit të viçit dhe qengjit). Pijet kombëtare: • Vera kosovare, • Kafe Turke (kafe turke) • Rakija (prodhuar zakonisht nga rrushi). • Reçeli.

 Bakllavaja është një nga ëmbëlsirat tradicionale të kuzhinës kosovare. Edhe pse me origjinë turke, përgatitja dhe receta e bakllavasë është një trashëgimi e vogël që përcillet brez pas brezi edhe në Kosovë. Ka disa mënyra të ndryshme për të bërë bakllava, (ndryshojnë nga mënyra e rrotullimit të saj) ose çfarë lloj arra dhe frutash përmban.
 Një mënyrë e shijshme për të shijuar drekën ose darkën tuaj është të gatuani një meze, dhe kjo zhytje tradicionale mund të jetë vetëm përgjigja. Me një recetë shumë të lehtë për t'u ndjekur, "lëng me speca" (lit. dip me speca) është një meze tipike kosovare. Ky dip pikant shërbehet me bukë (tradicionalisht) 
 Byrek (gjithashtu burekas, börek, burak, boereg, piroq dhe variante të tjera të emrit). Ky është një lloj pastiçerie i mbushur në furrë ose i skuqur, i njohur në botën arabe, në disa vende rreth Detit Mesdhe, kuzhinat sllave, në të gjithë Ballkanin dhe ish-Perandorinë Osmane. Ato janë bërë nga një brumë i hollë me flakë i njohur si brumë phyllo (ose brumë yufka) dhe janë të mbushura me djathë të kripur (shpesh feta), mish të grirë, patate ose perime të tjera. Bureku mund të përgatitet në një tavë të madhe dhe të pritet në pjesë pas pjekjes, ose si pasta individuale. Pjesa e sipërme e Burekut shpesh spërkatet me farat e susamit. 
 Llokuma  janë relativisht të lehta për t'u përgatitur, me përbërës që ka të ngjarë të duhet t'i dorëzoni në kuzhinën tuaj, por të shërbyera për ta bërë një ditë të veçantë; për shembull një mëngjes i përsosur i së dielës i shërbyer me kos dhe hudhër, ato janë gjithashtu kura perfekte e hangover. Në dasmat tradicionale kosovare, kur festa e dhëndrit e miqve meshkuj (pa dhëndrin) është nisur për të marrë nusen nga shtëpia e saj, besëtytnia thotë se ata duhet të kthehen në një rrugë tjetër nga rruga që kanë marrë për në shtëpinë e saj. Në udhëtimin e tyre, ata ndalen tek një mik i cili do t'u shërbejë atyre llokuma. Llokumat bëhen edhe kur lind një fëmijë.

 Lojërat popullore 
Lojërat tradicionale janë shumë të njohura dhe një pjesë e rëndësishme e trashëgimisë sonë kulturore të ruajtur brez pas brezi. Me synimin për të mbushur kohën e lirë të grupmoshave, të dyja gjinitë kanë lojërat e tyre të preferuara. Këto lojëra nuk kishin rregulla të shkruara, por megjithatë respektoheshin rregulla. Këto lojëra mund t'i ndajmë tani sipas grupmoshave dhe kohës kur luheshin zakonisht. Ata mund të ndahen në dy lojëra për fëmijë të të rriturve. Lojërat për fëmijë përfshijnë lojëra me vajza dhe djem. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, pg.132

 Lojë me shkop 
Barinjtë në male zakonisht e luajnë këtë lojë. Në lojë, pjesëmarrësit janë një numër i pacaktuar lojtarësh. Ata ulen të gjithë në një vijë të drejtë dhe hedhin në një kallam duke rrahur në tokë një degë të hollë përkulëse. Ai që i hedh më afër bastunit ndjek shërbimin. Lojtari që bën shërbimin zgjeron degën e tij dhe linjën e lojtarit. Lojtarët do të hedhin në të njëjtën mënyrë si kur matin se ku dega prek tokën dhe ajo që fluturon më larg serveri vendos degën e tij. Loja vazhdon në këtë mënyrë derisa të preket dega e serverit. Personi që shërben është ai që sjell të gjitha degët për një hedhje të re. Kur lojtari nuk mund të prekë degën e tij, ai mblidhet dhe ulet mes lojtarëve. Ai i vendos të gjitha degët mbi kokë dhe me këtë do të zgjedhë degën që synon të hedhë. Nëse ai prek njërën me ndonjë nga degët, atëherë pronari i saj do të shërbejë. Por nëse nuk e bën, ai vazhdon të shërbejë si humbës. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, pg.134

 Ngile (Prek dhe ik) 
Është një lojë që zakonisht luhet nga vajzat, por ku shpeshherë përfshiheshin edhe djemtë. Duke numëruar caktohej ai që do të ndjekë lojën. Pastaj ai vrapon të prekë dikë tjetër dhe ta lërë “ngile” (prekja). Lojtarët ikin për të shmangur prekjen. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, pg.135

 Loja me kapela 
Ndërsa të rinjtë dhe fëmijët luanin lojërat e sipërpërmendura si në natyrë ashtu edhe në ambiente të mbyllura, të gjitha grupmoshat, veçanërisht nga të moshuarit në dhomën e burrave luanin lojën me kapelë. Në dhomën e burrave mblodheshin një numër burrash nga fshati ose fshatrat fqinjë. Fillimisht formohej një ekip prej tre lojtarësh secili dhe pritësi do të sillte pesë palë çorape dhe një sferë të vogël metalike. Ekipet u ulën përballë njëra-tjetrës dhe rreshtuan shkopinjtë në dy rreshta me nga pesë secili. Më pas njëri prej drejtuesve të skuadrave fsheh duart pas dhe më pas i shtrin përpara duke i ofruar rivalit të përzgjedhë. Nëse ata gjejnë sferën, ata do të fillojnë lojën i pari nëse jo, atëherë ai që hodhi bastin do të fshehë sferën i pari. Ai e mban sferën në grusht dhe e vendos shpejt dorën poshtë çdo çorape, duke e lënë të pavëmendur më pak se njërën prej tyre. Nëse e vëren kundërshtari, do ta kapin në rrugë dhe do të fitojnë dhjetë pikë. Por nëse sfera fshihet pa u vënë re në rrugën e saj, rivali duhet ta kërkojë atë. Udhëheqësi konsultohet me anëtarët e ekipit të tij nëse ata kanë një objektiv ose nëse dyshojnë për ndonjë nga objektivat. Pastaj ai fillon të zbërthejë çorapet. Kur e zbërthen të parën, thotë: “Për ty”, domethënë për rivalin e tij. Nëse sfera është nën çorapin e caktuar, rivali do ta fshehë atë përsëri. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, pg.138

 Lojë me sy qorr 
Ishte loja më e përhapur mes fëmijëve pa dallim seksi. Ai që do të fillonte lojën caktohej duke numëruar ose duke kënduar si më poshtë:

Elem, belem| Belbasiqi Sara, piqi, gramatiqi Hiq, piq, krasniq Qeto mere, qeta hiq (lojë fjalësh pa kuptim të veçantë).

Ai që u numërua i fundit e filloi lojën duke mbyllur sytë. Pasi mbyllen sytë ai/ajo numëron deri në njëzet. Gjatë kësaj kohe të gjithë fshihen. Më në fund, ai që mbylli sytë thërret: "Gati apo jo, hap sytë!" Pastaj ai/ajo fillon të kërkojë të fshehtat. Ai që gjendet i pari, siç është rënë dakord, do të jetë i pari që do të mbyllë sytë. Nëse të gjithë arrijnë ta “pështyjnë” atë, ai/ajo do të vazhdojë të mbyllë sytë. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, pg.135

 Ritet e përvjetorit 
Ritet e përvjetorit kanë një vazhdimësi në këtë trevë, që në kohët e lashta. Brenda këtyre riteve, bien ritet e ditëve të verës, ritet e Shën Gjergjit, ato të ngjitjes së maleve, prerjes, këputjes, zbritjes, darkës së korrjes, darkës së pastramisë etj. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, pg.105

 Ditët e verës 

Ditët e verës janë më 11, 12 dhe 13 mars dhe karakterizohen nga djegia e dëllinjës. Fëmijët, disa ditë para ditës së pranverës, sjellin dëllinjë nga malet, i mbledhin në oborr dhe në natën e 11-të, anëtarët e familjes mblidhen përreth zjarrit dhe hidhen mbi zjarrin duke uruar që të gjitha të këqijat dhe ethet e verës të mbesin të djegura. Secila familje i djeg dëllinjat në oborrin e vet. Të gjitha gratë dhe vajzat e familjes në këtë ditë nuk bëjnë asnjë punë pas darkës dhe për darkë përgatiten këmbët e pastërmës së tymosur. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, pg.105

 Shën Gjergji 
Dita e Shën Gjergjit festohet më 6 maj, por festimi fillon shumë më herët duke pastruar dhe zbardhur shtëpinë. Natën e Shën Gjergjit fëmijët mbledhin lule dhe degë shelgu me gjethe që zbukurojnë shtëpinë dhe oborrin. Atë natë mbi shtretër vendosen lule, gjethe dhe hithra. Në ditën e Shën Gjergjit të gjithë zgjohen herët në mëngjes dhe gratë i lajnë fëmijët e tyre me ujë në të cilin janë derdhur hithra, lule dhe bar. Më herët edhe bari i furuncles përzihej për t'u dhënë bagëtive që të mos sëmureshin gjatë verës. Në ditën e Shën Gjergjit as gratë nuk punojnë. Barinjtë i ndajnë qengjat nga delet në ditën e Shën Gjergjit dhe e gjithë familja ha pap qumësht. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, pg.106

 Ngjitja në male 
Rajoni i Dukagjinit, duke përfshirë edhe Deçanin, janë blegtorë të mirë dhe kohën e verës e kalojnë nëpër male me bagëti. Ngjitja në male përgatitet javë më parë duke blerë gjërat e nevojshme. Transporti bëhet me kuaj dhe gomarë. Pas përgatitjes bashkohen dy-tre barinj dhe me ngarkesat e tyre marrin rrugën për në mal. Ditë më parë, bagëtitë ngjyrosen në të kuqe dhe u viheshin këmbanat në qafë. Kur kopeja niset, portat e oborrit hapen gjerësisht dhe hidhen sëpata. Artikujt e tezgjahut, një dorë hithrash, një gjilpërë e madhe, janë ndër sendet që ngarkohen së bashku. Për të bërë një udhëtim pa një magji të syrit të keq, gruaja e shtëpisë e dërgon kopenë duke e parë nga një sobë për bukë, në mënyrë që bagëtia të mos bjerë dëm dhe ato të mbahen të sigurta. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, pg.107

 Qethja 
djathtas|parapamje| Kjo është traditë e banorëve të Deçanit.
majtas|parapamje| Lloji i qethjes që aplikojnë shqiptarët e zonës për delet e tyre
Riti tradicional i qethjeve deri më tani është mbajtur në malet e Roshkodolit, në Zllonopojë në malet e Prilepit, në malet e Lumbardhit etj. Tradita e prerjes u ruajt me sfida të mëdha. Disa qethëse që kanë filluar që nga fëmijëria të njohin 12 llojet e prera duke filluar nga forma e rrumbullakët, me sekuencën, hënën, yllin, në formën e një gjarpri, me një kurth .... e shumë forma të tjera. Dele e cila mban terrkaqen - ose gjunjëz dele për t'u prerë në mënyrë që të jetë e veçantë sepse tufat e deleve duhet të dallohen. Por vini re se kjo lidhet me rregullimin e veçantë të qethësve, qethës duke filluar nga më i vjetri, qethësi më i mirë, qethësi që qeth deshtë dhe qethësi që qeth delet Këmbanën. “Ogiqet” nuk qethen, sepse nuk llogariten me vite apo fyell, por llogariten me vite nuk janë rruar. Ky ritual është ndër ritet më të vjetra. Edhe kjo është një punë arti. Për një kohë të gjatë, leshi ishte lënda e parë e përdorur nga familja për të siguruar veshje për të gjithë vitin. Qethja e deleve bëhej në mënyrë rituale. Periudha e prerjes filloi në mes të verës, kur thuajse kishin përfunduar të gjitha punët e shtëpisë së verës. Bariu ftonte qethësit dhe njerëz të tjerë për t'i nderuar. Për këtë ditë, përveç një deleje të prerë për mishin e mysafirëve, u përgatitën edhe gatime të tjera tradicionale. Mëngjesi shërbehej zakonisht me bukë misri dhe qumësht të trashur, kurse për drekë, përveç ushqimeve të tjera, shërbehej krem i zier; një ushqim i veçantë për malësorët. Në bjeshkët e Deçanit dhentë zakonisht qethen në rreshta, në mënyrë të rastësishme në katër ose pesë rreshta. Qethësi më i mirë ndau delen e errët. Ekziston edhe një element tradicional që nuk duhet lënë pas dore: atij që qeth deshin në darkë i serviret koka e deles dhe mysafirit më të dashur i serviret koka. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, pg.108

 Zbritja 
Në Bjeshkët e Nemuna “zbritja” është nga ritet më karakteristike. Kur flasim për Deçanin, kohën e zbritjes nga malet e ka caktuar këshilli i fshatit që merret me malet dhe pyjet. Zbritja përbëhet nga dy faza. Dy javë para “Karvajve” (kështu quhej karvani i njerëzve që zbrisnin në male) filloi të vërshonte. Bulmeti i mbledhur gjatë verës përgatitej për t'u zbritur para fëmijëve. Kremi përzihej (një proces me gjalpë u nda nga buza) dhe në buzë mbeti gjiza. Edhe fëmijët dhe të rriturit e presin me gëzim këtë moment, pasi prej saj përgatitej pureja e shijshme. Një ditë para se të shkojnë të marrin borë, kështu që atë natë e shtojnë kremin në mënyrë që ta bëjnë atë më të freskët. Gratë e vilës (baqica) janë shumë të zëna në atë kohë. Fëmijët, në ato ditë, kur u kthyen nga mbledhja e boronicave, këndonin me gëzim:

Tuna, Tuna, vaja-vaja Sot dy javë vinë karvaja vinë karvajat varg e vi na vinë teshat me shami. . .

(Tuna, ton, vaja-vaja Për dy javë do të vijë "karvaja" Karvanët vijnë një nga një Rrobat tona vijnë në një. . . )

Kjo këngë këndohet me gëzim nga fëmijët, sepse zbritja nënkuptonte që si zakon u jepeshin veshje të reja, p.sh. këpucë lëkure, këmisha, pantallona leshi, jelek, shalle, rruaza etj. Më vonë, kur u zhvillua tregtia, këto gjëra mund të bliheshin në treg. Zbritja u bë në të njëjtën ditë për të gjithë pronarët e vilës. Ai që kishte kuajt më të mirë e udhëheq karvanin. Në një vend të caktuar karvani ndaloi për drekë. Për shkak të kësaj në Grykën e Deçanit ekziston mikrotoponimi Burimi i byrekut. Në mbrëmje, pasi të gjithë arritën në shtëpi, të ftuarit u ftuan për "darkën e zbritjes". Mysafirët shprehën mirëseardhjen dhe u shprehën të lumtur për ardhjen e tyre të sigurt nga malet. Darka u shtrua me ushqime tradicionale, ndër të tjera me krem të zier. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, pg.109

 Darkat e korrjes dhe pastërmës 

Janë dy darka që pasurojnë ritet e përvjetorit. E para shërbehet kur familja ka përfunduar të gjitha punimet në terren dhe quhet darka e shirjes. Në të janë të ftuar të gjithë të afërmit e burrit të shtëpisë që i urojnë të korrat e shëndetshme. Darka e pastramisë është në fillim të dimrit kur është vrarë një bagëti dhe me këtë rast burrat e shtëpisë ftojnë mysafirin për darkë. Shqiptarët kanë trashëguar zakonet dhe traditat e sakrificës, kujtimit, gëzimit dhe paqes.  Një prej tyre është tradita e “Darkës Lama” dhe variacionet e saj gjuhësore të njohura si “Nata e fushës”, “Nata e të mbjellave” etj. “Darka e të korrave” është një festë tradicionale shqiptare e cila zakonisht mbahet në fund të tetorit, korr përfitimet kur puna verore. Lama e thirrur për "llama" ka qenë tokë e rrafshët në fshatrat e malësisë, ku shihen të mbjellat, kryesisht misri. Ndërsa fusha quhet “darka e arës” pasi është korrur të mirat e saj, kryesisht gruri. Edhe Lama po gravitonte në vend të solidaritetit dhe reciprocitetit mes fshatarëve shqiptarë, duke ndihmuar njëri-tjetrin me fuqi punëtore. Duke qenë se zona e shqiptarëve bënte pjesë bukësore zbehje të ndjeshme të etikës, “dhënia e bukës” ka qenë një aspekt thelbësor i marrëdhënieve tradicionale shoqërore. Dëshmitë etnografike tregojnë se grumbullimi i produkteve dhe përfundimi i punimeve në zona të ndryshme të Kosovës, organizohet gjithmonë një darkë e madhe e përbashkët për të falënderuar njerëzit që kanë ndihmuar në përfundimin e punëve blegtorale dhe bujqësore. Kjo dëshmohet vitet e fundit në fshatra të ndryshme. Rexhep Maksutaj, Isniq Through Centuries, Shtepia Botuese Libri Shkollor, Prishtine, 2002, p.110

 Shih edhe 
 Kultura në Kosovë

 Referime 

Kategoria:Mitologji shqiptare
Kategoria:Kultura e Shqipërisë
Kategoria:Kultura e Kosovës
Kategoria:Deçan