Shkollat romake

Shkolla Romake Në historinë e muzikës, Shkolla Romake ishte një grup kompozitorësh të muzikës kryesisht kishtare, në Romë, gjatë shekujve të 16-të dhe të 17-të, duke përfshirë epokën e vonë të Rilindjes dhe epokën e hershme të barokut . Termi gjithashtu i referohet muzikës që ata prodhuan. Shumë nga kompozitorët kishin një lidhje të drejtpërdrejtë me Vatikanin dhe kishën papale, megjithëse ata punonin në disa kisha nga ana stilistike ato shpesh kontrastohen me shkollën veneciane të kompozitorëve, një lëvizje e njëkohshme e cila ishte shumë më progresive. Deri tani kompozitori më i famshëm i Shkollës Romake është Giovanni Pierluigi da Palestrina emri i të cilit është lidhur për katërqind vjet me përsosmërinë e qetë të qartë polifonike . Megjithatë kishte kompozitorë të tjerë që punonin në Romë dhe në një larmi stilesh dhe formash.

 Historia dhe karakteristikat 
Ndërsa kompozitorët kishin pothuajse me siguri që punonin në Romë vazhdimisht për një mijë vjet që nga koha e Gregorit të Madh, zhvillimi i një stili të qëndrueshëm rreth mesit të shekullit të 16-të pjesërisht për shkak të kërkesave muzikore të kundërreformimit, çoi për t'u grupuar së bashku nga historianët e muzikës nën këtë etiketë të vetme.

Muzika e Shkollës Romake mund të shihet si kulmi i një zhvillimi të polifonisë përmes infuzionit të muzikës së shkollës franko-holandeze gjatë njëqind viteve të fundit. Kompozitorët franko holandezë kishin ardhur prej kohësh në Itali për të jetuar dhe punuar  Josquin, Obrecht, Arcadelt dhe shumë të tjerë bënë një udhëtim të gjatë dhe stili i tyre muzikor ishte vendimtar në formimin e stileve italiane. Nën drejtimin e Vatikanit dhe me korin e Kapelës Sistine që ishte një nga më të mirët e kohës ndoshta ishte e pashmangshme që qendra stilistike e polifonisë së shenjtë të ishte Roma.

Këshilli i Trentit i cili u mblodh nga 1545 deri në 1563, pati një ndikim të rëndësishëm në muzikën e Shkollës Romake: në të vërtetë mund të argumentohet se këto reforma në Kishen Katolike Romake, të cilat ishin pjesë e Kundër-Reformimit përcaktuan muzikën të shkollës romake. Këshilli i Trentit rekomandoi që muzika e shenjtë, veçanërisht për përdorim në kishë të shkruhej në një stil dinjitoz dhe serioz. Këshilli e lejoi polifoninë — një keqkuptim i zakonshëm është se ata e ndaluan atë plotësisht, por kjo është e rreme — megjithatë ata kërkuan që teksti që u këndua të ishte qartësisht i kuptueshëm. Përveç kësaj, ndërsa ata nuk e ndaluan përdorimin e melodive laike si material burimor për masat dhe motetet, një përdorim i tillë u dekurajua.

Kombinimi i reformave të Këshillit të Trentit me praninë e kompozitorëve jashtëzakonisht të talentuar që trashëguan stilin franko-holandez ishte prodhimi i një trupi muzikor që nganjëherë është mbajtur të përfaqësojë kulmin e përsosmërisë së qartësisë polifonike të Rilindjes . Tema e " Kundërpunës së shekullit të 16-të" ose "Polifonisë së Rilindjes", siç mësohet në kurrikulat bashkëkohore të muzikës së kolegjit është pa ndryshim stili i kodifikuar i Shkollës Romake siç u kuptua nga Johann Fux në fillim të shekullit të 18-të. Megjithatë është e rëndësishme të pranohet se " stili i Palestrines " nuk ishte i vetmi stil polifonik i kohës, megjithëse mund të ketë qenë më i qëndrueshëm nga brenda. Stili polifonik i Palestrinës mund të ketë qenë kulmi i njëqind viteve të zhvillimit të stilit franko-holandez por ishte një nga rrymat e shumta në fund të shekullit të 16-të dhe në mënyrë të konsiderueshme bie në kontrast me muzikën e shkollës veneciane në veri si dhe muzika që prodhohet në të njëjtën kohë në Francë dhe Angli.

Kompozitorë të tjerë që jetonin dhe punonin në Romë megjithëse nuk konsideroheshin anëtarë të Shkollës Romake sigurisht që ndikuan tek ata. Më i famshmi prej tyre është ndoshta Luca Marenzio madrigalët e të cilit ishin jashtëzakonisht të njohura në Itali dhe në Evropë disa nga kompozitorët e Shkollës Romake huazuan teknikat e tij shprehëse, për shembull pikturën e fjalëve, për përdorim të rastësishëm në një mjedis liturgjik.

Ndërsa Shkolla Romake konsiderohet të jetë një lëvizje muzikore konservatore, ka përjashtime të rëndësishme. Roma ishte vendlindja e oratoriumit, në veprën e Giovanni Francesco Anerio dhe Emilio de' Cavalieri  Partitura për Rappresentatione di Anima, et di Corpo të Cavalieri është partitura më e hershme e printuar që përdor një bas me figura . Stili është i ngjashëm me stilin e monodisë që zhvillohet në Firence afërsisht në të njëjtën kohë, në të vërtetë kishte një konkurrencë të konsiderueshme midis kompozitorëve në ato dy qendra muzikore. Suksesi i Rappresentatione ishte i tillë që stili monodik u bë i zakonshëm në shumë muzikë romake në disa dekadat e para të shekullit të 17-të.

Kompozitorët e mëvonshëm të Shkollës Romake përfshinin Gregorio Allegri, kompozitor i të famshmit Miserere (rreth 1630). Kjo pjesë ruhej nga afër nga kapela papale; konsiderohej aq e bukur sa nuk lejohej të qarkullonin kopje. Një histori e preferuar përfshin 14-vjeçarin Mozart, i cili bëri kopjen e parë të paligjshme duke e transkriptuar atë nga kujtesa pasi e kishte dëgjuar vetëm dy herë. Shumë nga kompozitorët e mëvonshëm të shkollës romake vazhduan të shkruanin në stilin polifonik të shekullit të 16-të i njohur atëherë si stile antico ose prima pratica në dallim nga stilet më të reja të shkrimit monodi dhe koncertat që përcaktuan fillimet e shek. Epoka barok .

 Kompozitorë 
Anëtarët e Shkollës Romake, duke përfshirë disa që ishin aktivë në Romë vetëm për një pjesë të karrierës së tyre, janë si më poshtë:

 Giovanni Pierluigi da Palestrina (c1525–1594)
 Tomás Luis de Victoria (1548-1611)
 Giovanni Animuccia (c1520–1571)
 Felice Anerio (c1564–1614)
 Giovanni Francesco Anerio (c1567–1630) (Vëllai më i vogël i Felice)
 Gregorio Allegri (1582–1652) (Kompozitor i të famshmit Miserere )
 Paolo Bellasio (1554–1594)
 Antonio Cifra (1584–1629)
 Domenico Allegri (c1585–1629)
 Marc'Antonio Ingegneri (c1545–1592)
 Giovanni Maria Nanino (1543–1607)
 Emilio de' Cavalieri (c1550–1602)
 Annibale Stabile (c1535–1595)
 Giovanni Dragoni (c1540–1598)
 Francesco Soriano (c1548–1621)
 Paolo Quagliati (c1555–1628)
 Ruggiero Giovannelli (c1560–1625)
 Giovanni Bernardino Nanino (1560–1623)
 Stefano Landi (1587–1639)
 Domenico Mazzocchi (1592-1665)
 Luigi Rossi (c1597-1653)
 Virgilio Mazzocchi (1597–1646)
 Michelangelo Rossi (c1600-1656)
 Francesco Foggia (1604–1688)
 Annibale Zoilo (c1537–1592)
 Bartolomeo Roy (c1530–1599)
 Giovanni de Macque (c1550–1614)
 Johannes Matelart (para 1538-1607)
 Rinaldo del Mel (c1554–1598)
 Marco Marazzoli (c1602-1662)
 Giacomo Carissimi (1605–1674)

 Shih edhe 
 Roma e lashtë
 Perandoria Romake

 Referencat 

 Artikuj të ndryshëm, duke përfshirë "Romën" dhe artikuj mbi kompozitorët individualë, në Fjalori i Muzikës dhe Muzikantëve New Grove, ed. Stanli Sadi. 20 vëll. Londër, Macmillan Publishers Ltd., 1980.  .
 Gustave Reese, Muzika në Rilindje . Nju Jork, WW Norton & Co., 1954. ISBN 0-393-09530-4 .
 Manfred Bukofzer, Muzika në epokën barok . Nju Jork, WW Norton & Co., 1947. ISBN 0-393-09745-5 .
 Harold Gleason dhe Warren Becker, Muzika në Mesjetë dhe Rilindja (Music Literature Outlines Series I). Bloomington, Indiana. Shtypi Frangipani, 1986. ISBN 0-89917-034-X .
 Lamla, Michael: Kanonkünste im barocken Italien, insbesondere in Rom, Berlin 2003.

Kategoria:Muzikë