Skampa

Scampa ose Scampis është një vendbanim i lashtë iliro - romak në Iliri, një stacion në Via Egnatia. Sot në vendin e tij qëndron qyteti i Elbasanit në Shqipërinë e mesme.

 Emri i tij 
Në kohën romake, stacioni ( mansio ), vendbanimi i mëvonshëm ( vicus ) i ndërtuar në Via Egnatia quhej Scampis [1] ose Scampa [2], por disa burime përdoret edhe Hiscampis, [3] Scampinus, [4] Scampin(i), [5], trajtat Scampium [6] dhe Escampenus [7] përmenden edhe në lidhje me Antikitetin e Vonë. Sipas Elsie, i cili preferon versionin Scampa, Scampis (ose Skampeisz në greqisht) ishte emri latin bashkëkohor i lumit Shkumbin . [8] Kjo kundërshtohet nga fakti se veprat arkeologjike i referohen lumit vetëm si Genusus, [9] përveç Hebrusit [10], dhe shikoni burimin etimologjik të emrit të lumit modern Shkumbin në emrin e vendbanimit të lashtë Scampis/Scampa . [11] Në tekstet moderne shqipe, vendbanimi antik më së shumti shfaqet si Skampë / Skampa, më rrallë si Skampin / Skampini ; ndër të tjera, vjen edhe nga emri i Teatrit lokal Skampa (Teatri Skampa). Në një burim bizantin të shekullit të 6-të, emri i qytetit të fortifikuar nga Justiniani I u shfaq në formën e Skeminitëve . [12]

 Historia e tij 

 Antikiteti 
Në shekujt para epokës së lashtë, rajoni i Scampis-it të mëvonshëm, lugina e Shkumbinit (e njohur në atë kohë si Genuszos ), shënonte kufirin midis dasaretëve ilirë dhe parthinëve që jetonin më në veri. [13] Me luftën e tretë romako-ilire në vitin 168, Republika Romake nënshtroi Mbretërinë Ilire (wd) , dhe në territoret e sapo pushtuara në gjysmën e të shekullit II p.e.s. filloi ndërtimi i rrugës që lidh bregdetin e detit Adriatik me Bizantin, Via Egnatia . [14] Vendbanimi i parë i madh i Via Egnatia duke filluar nga Dyrrhachium dhe Apollonia ishte Lychnidus (tani Ohri ) në brigjet e liqenit të Ohrit të sotëm; [15] rreth gjysmës së rrugës, në vendin e Elbasanit të sotëm, u krijua një rezidencë, pra një stacion i vogël i quajtur Scampis ose Scampa . [16] Nuk dihet saktësisht se kur është ndërtuar Scampis. Edhe pse historiani Tajar Zavalani (wd) vëren atributin Scampis. Ai e renditi atë ndër gjashtë kolonitë ilire të shekullit 1 p.e.s, [17] gjë që bie ndesh me faktin se Straboni, i cili dha një përshkrim të hollësishëm të rrugës Via Egnatia, nuk përmendi një vendbanim të quajtur Scampis ose Scampa. [18]

Në bazë të gërmimeve arkeologjike, duket e sigurt se pallati është i shekullit 1 pes. Ai kishte një popullsi të banuar tashmë në shekullin I dhe ishte administrativisht një vicus që i përkiste Dyrrhachium. [19] Si rezultat i gërmimeve, dolën në dritë disa gurë varresh të shekullit I, disa prej të cilëve ishin shkruar me emra të romanizuar me origjinë ilire (p.sh. Marcus Linius Plator, shih Platori; Lupus Parthinus, shih Parthins), dhe të ndjerit u paraqitën me veshje tradicionale ilire. [20] Përveç këtyre, u gjet një monument mermeri i ngritur për nder të veteranit Marcus Sabidius, si dhe një gdhendje guri e shekullit të II nga një mjeshtër vendas. [21] Bazuar në veprën gjeografike të Claudius Ptolemeut, në shekullin e 2-të Scampis sigurisht që ishte rritur në një vendbanim të rëndësishëm, të cilin Itinerarium Antonini (wd) të shekullit të III-të tregohet gjithashtu. [22] Anëtarët e gjinisë Aemilia me origjinë nga Dyrrhachium luajtën një rol udhëheqës në qytet. Atraktiviteti i Scampis tregohet nga fakti se, sipas një mbishkrimi në një nga gurët e varreve të zbuluara, duumviri i Dyrrhachiumit, Quintus Mussius Clementus, u vendos në qytet pasi kreu shërbimin e tij. [23]

Zhvillimi i vicusit solli nevojën për të forcuar vendbanimin në fushën e hapur të luginës, nga e cila Genusus ( Shkumbin ) dhe Eordaicus ( Devolli (wd) ) ishte gjithashtu e mundur të kontrollohej lugina e saj. [24] Prandaj romakët ndërtuan një castrum në Scampis rreth vitit 320, por patjetër në shekullin e 4-të. [25] Kastrumi, i ndërtuar posaçërisht për qëllime ushtarake, ishte i përshtatshëm për stacionimin e një legjioni të tërë, dhe fillimisht popullsia civile u shty jashtë kastrumit, por në shekujt 4 dhe 5, popullsia ushtarake dhe civile u përzien gjithnjë e më shumë brenda mureve. Këtë e vërtetojnë varret e varrezave të qytetit, të cilat ndodhen jashtë portës perëndimore, në të dy anët e Via Egnatia. [26] Nga shekulli i 4-të e tutje, qyteti u përshkrua në harta të tilla si Itinerarium Burdigalense (wd) (Scampis) dhe Tabula Peutingeriana (Hiscampis) . [27]

 Mesjeta 
Pas rënies së Perandorisë Romake, Scampis, i cili ra nën sundimin bizantin, ndoshta u bë selia e peshkopit në shekullin e 5-të. [28] Në perëndim të kastrumit, në shekullin IV u ndërtua bazilika e Tepes, kisha më e hershme e njohur e krishterë në qytet, në të cilën në shekullin e 6 u krijua një mozaik dekorativ dyshemeje dhe një fron peshkopi . Kjo sugjeron se ajo mund të ketë qenë kisha kryesore e selisë episkopale. [29] Bazilika e Bezistanit, e cila gjithashtu ka një dysheme të zbukuruar me mozaik, u ndërtua disi më vonë dhe studiuesit e identifikojnë atë me Katedralen e Shën Pjetrit të Scampis të shekullit të 6-të. [30] Kastrumi romak u forcua gjatë kohës së perandorit bizantin Justiniani I (r. 527–565), [31] pas shekullit të 6-të, megjithatë, si rezultat i bastisjeve të përsëritura të ostrogotëve, sllavëve dhe bullgarëve që nga shekulli i 5-të, vendbanimi u shpopullua gradualisht. [32] Në vitin 1466, sundimtari i Perandorisë Osmane në zgjerim, II. Mehmeti ndërtoi një kala, paraardhësi i Elbasanit modern . [33]

 Përshkrimi arkeologjik 
Muret e kalasë antike me planimetri të rregullta katrore ishin 300 metra të gjata nga njëra anë dhe rrethonin një sipërfaqe prej 10 hektarësh. Muri ndahej me kulla gjysmërrethore çdo 40-50 metra, tetë prej të cilave mund të shihen edhe sot në lartësinë e plotë prej 9 metrash: dy në atë jugor dhe gjashtë në murin perëndimor të qytetit. Via Egnatia kalonte qytetin në drejtim lindje-perëndim, kjo përcaktoi edhe pozicionin e portave të qytetit të mbrojtura nga kulla. Fillimisht, muri i qytetit ishte i rrethuar nga një hendek i gjerë dhe një mur mbrojtës më i ngushtë (proteichisma). Zona brenda mureve të qytetit ishte ndërtuar dendur në epokën moderne, kështu që gërmimet arkeologjike u kryen vetëm në këndin jugperëndimor të zonës së rrethuar me mure. Këtu janë gërmuar themelet e një bazilike të hershme kristiane, por më domethënëse janë shekujt V dhe VI të zbuluara jashtë murit jugor në zonën e parkut Aqif Pasha në vitin 2008. rrënojat e bazilikës së shekullit. Përveç gdhendjeve të mermerit dhe gurit të punuara në mënyrë të shkëlqyer, bien në sy edhe mbetjet e pikturës së mureve dekorative që gjenden këtu.

Një bazilikë e tretë e hershme e krishterë u gërmua në kodrën e afërt të tepes, pikëzimi i mozaikut të së cilës ishte i hapur në dysheme . Fillimisht ishte një bazilikë me një nef kryesor dhe dy nefet anësore, me një shenjtërore të mbyllur me absidë, ku hyhej përmes një narteksi me bosht pingul me nefin kryesor. Në një fazë të mëvonshme ndërtimi, një kishëz më e vogël varrezash u ndërtua në fund të nefit verior drejt shenjtërores, ndër të tjera, këtu u zbulua edhe vendi i prehjes së fundit të një prej peshkopëve të Scampis, Stephanos. Në shekullin e 6-të, narteksit iu shtua një ekzonarteks më i madh, nga i cili u gjetën disa sarkofagë guri, ndërsa varre me tulla u gjetën në koritë. Pavarësisht varrit episkopal dhe një dokumenti bashkëkohor që dokumenton vizitën e të dërguarve papalë në vitin 519, i cili i referohet një farë Bazilike të Shën Pjetrit jashtë mureve të qytetit, bazilika e tepes nuk është identifikuar si kisha kryesore e peshkopatës së Scampis deri më sot. .

Po ashtu aty pranë, afër Topçisë, gjenden mbetjet e urës së luginës së ndërtuar dikur nga romakët si pjesë e Via Egnatia. Trupi i urës fillimisht mbështetej nga pesë shtylla, të cilat u zgjatën me dhjetë shtylla shtesë në shekujt e vonë të antikitetit, në lidhje me shpërnguljen e Shkumbinit. Mbetjet e shtyllave origjinale, ndonjëherë të zbukuruara me gdhendje helenistike, mund të shihen edhe sot.

Pranë Elbasanit ndodhen rrënojat e një stacioni tjetër në Via Egnatia, si dhe banja e Ad Quintum. 
 Shih edhe 
 Elbasani
 Rrethi i Elbasanit
 Qarku i Elbasanit

 Literatura 
 Cabanes, Pierre 1988:Les illyriens de Bardulis à Genthios (IVe–IIe siècles avant J.-C.). Paris: SEDES. 1988. = Regard sur l’histoire, 65. ISBN 2718138416
 Ceka, Neritan 2013:The Illyrians to the Albanians. Tirana: Migjeni. 2013. ISBN 9789928407467
 Csaplár, Degovics, K. 2010:Az albán nemzettéválás kezdetei (1878–1913): A Rilindja és az államalapítás korszaka. Budapest: ELTE BTK Történelemtudományok Doktori Iskola. 2010. ISBN 978-963-284-176-2
 Dienes, Tibor 2017:Albánia: Útikönyv. 4. kiadás. Budapest: Hibernia. [2017]. = Varázslatos Tájak, ISBN 9789637617638
 Durham, Edith 2001:Albania and the Albanians: Selected articles and letters 1903–1944. Ed. by Bejtullah Destani. London: Centre for Albanian Studies. 2001. ISBN 1903616093
 Elsie, Robert 2010:Historical dictionary of Albania. 2nd ed. Lanham: Scarecrow Press. 2010. = European Historical Dictionaries, 75. ISBN 9780810861886
 Elsie, Robert 2013:A biographical dictionary of Albanian history. London; New York: Tauris. 2013. ISBN 978-1-78076-431-3
 Gilkes, Oliver 2013:Albania: An archaeological guide. London; New York: I. B. Tauris. 2013. ISBN 9781780760698
 Hammond. N.G.L. 1966: The kingdoms of Illyria circa 400–167 B.C.  The Annual of the British School at Athens,   LXI. évf.   (1966)   239–253. o.
 Hammond: N.G.L. 1974: The western part of the Via Egnatia.  The Journal of Roman Studies,   LXIV. évf.   (1974)   185–194. o.
 Métais. Serge 2006: Histoire des albanais: Des illyriens à l’indépendance du Kosovo. Paris: Fayard. 2006.  ISBN 2213628947  
 Pasmaqi. Ornela & Hasekiu. Juliana 2014: The caracteristics of urban and architectural development in Elbasan in the beginning of the 20th century.  Mediterranean Journal of Social Sciences,   V. évf.  13. sz. (2014. jún.)   555–559. o. Hozzáférés: 2018. aug. 27.
 Pollo. Stefanaq & Puto. Arben 1981: The history of Albania from its origins to the present day. Ass. by Kristo Frasheri, Skënder Anamali; transl. by Carol Wiseman, Ginni Hole. London: Routledge & Kegan. 1981.  ISBN 071000365X  
 Réti. György 1991: Albánia. Budapest: Panoráma. 1991.  = Panoráma Külföldi Útikönyvek,  ISBN 9632433890  
 Shpuza. Samir 2006: The Roman colonies of south Illyria: A review. In  New directions in Albanian archaeology: Studies presented to Muzafer Korkuti. Ed. by Lorenc Bejko and Richard Hodges. Tirana: International Centre for Albanian Archaeology. 2006.   164–168. o. = International Centre for Albanian Archaeology Monograph Series,  1. ISBN 9994392301  
 Wilkes, John 1992: The Illyrians. Oxford;  Cambridge: Blackwell. 1992.  = The Peoples of Europe,  ISBN 0631146717  
 Wilkes, John 2006: The significance of road-stations for the archaeology of Albania in the Roman era. In  New directions in Albanian archaeology: Studies presented to Muzafer Korkuti. Ed. by Lorenc Bejko and Richard Hodges. Tirana: International Centre for Albanian Archaeology. 2006.   169–176. o. = International Centre for Albanian Archaeology Monograph Series,  1. ISBN 9994392301  
 Zavalani, Tajar 2015: History of Albania. Ed. by Robert Elsie, Bejtullah Destani. London: Centre for Albanian Studies. 2015.  = Albanian Studies,  ISBN 9781507595671  

 Referime 

Kategoria:Elbasan