Traktati i Sèvres

Traktati i Sèvres (frëngjisht: Traité de Sèvres) ishte një traktat i vitit 1920 i nënshkruar midis Aleatëve të Luftës së Parë Botërore dhe Perandorisë Osmane. Traktati i dorëzoi pjesë të mëdha të territorit osman Francës, Mbretërisë së Bashkuar, Greqisë dhe Italisë, si dhe krijoi zona të mëdha pushtimi brenda Perandorisë Osmane. Ishte një nga një seri traktatesh që Fuqitë Qendrore nënshkruan me Fuqitë Aleate pas disfatës së tyre në Luftën e Parë Botërore. Armiqësitë kishin përfunduar tashmë me armëpushimin e Mudros.

Traktati u nënshkrua më 10 gusht 1920 në një dhomë ekspozite në fabrikën e porcelanit Manufacture nationale de Sèvres në Sèvres, Francë.

Traktati i Sèvres shënoi fillimin e ndarjes së Perandorisë Osmane. Kushtet e traktatit përfshinin heqjen dorë nga shumica e territoreve të pabanuara nga populli turk dhe kalimin e tyre në administratën aleate.

Dorëzimi i tokave të Mesdheut Lindor solli prezantimin e politikave të reja, duke përfshirë Mandatin për Palestinën dhe Mandatin për Sirinë dhe Libanin.Shih: Marrëveshja Sykes-Picot

Termat nxitën armiqësi dhe nacionalizëm turk. Nënshkruesve të traktatit iu hoq shtetësia nga Asambleja e Madhe Kombëtare, e udhëhequr nga Mustafa Kemal Atatürk,, e cila ndezi Luftën për Pavarësi Turke. Atatürk udhëhoqi nacionalistët turq në luftën për të mposhtur ushtritë e bashkuara të nënshkruesve të Traktatit të Sèvres. Traktati i Lozanës i vitit 1923, i cili zëvendësoi Traktatin e Sèvres, i dha fund konfliktit dhe pa themelimin e Republikës së Turqisë.

Përmbledhja
+Nënshkruar ndërmjet Fuqive Aleate dhe të Asociuara dhe Perandorisë Osmane në SèvresPjesëtNenetIBesëlidhja e Lidhjes së Kombeve1-26IIKufijtë e Turqisë27-35IIIArtikuj politike36-139IVMbrojtja e Pakicave140-151VArtikuj ushtarak, detar dhe ajror152-207VITë burgosurit e luftës dhe të varreve208-225VIIDënimet226-230VIIIArtikuj financiar231-260IXArtikuj ekonomik261-317XNavigimi ajror318-327XIPortet, rrugët ujore dhe hekurudhat328-373XIIPuna (Pjesa XIII e Traktatit të Versajës)374-414XIIIDispozita të ndryshme415-433

Palët
George Dixon Grahame nënshkroi për Mbretërinë e Bashkuar, Alexandre Millerand për Francën dhe Konti Lelio Longare për Italinë. Një fuqi aleate, Greqia, nuk i pranoi kufijtë si të vizatuar, kryesisht për shkak të ndryshimit politik pas zgjedhjeve legjislative greke të vitit 1920 dhe kështu nuk e ratifikoi kurrë traktatin. Kishte tre nënshkrues për Perandorinë Osmane:

 Ish-ambasadori Hadi Pasha,
 Ish-Ministri i Arsimit Rıza Tevfik Bölükbaşı,
 Sekretari i dytë i ambasadës osmane në Bernë, Reşad Halis.

Republika Socialiste Federale Sovjetike e Rusisë nuk ishte palë në traktat sepse kishte negociuar Traktatin e Brest-Litovsk me Perandorinë Osmane në 1918.

Traktati i Versajës u nënshkrua me Perandorinë Gjermane përpara Traktatit të Sèvres dhe anuloi koncesionet gjermane në sferën osmane, duke përfshirë të drejtat ekonomike dhe ndërmarrjet.

Gjithashtu, Franca, Britania dhe Italia nënshkruan një marrëveshje trepalëshe në të njëjtën datë.The Times (London), 27. Idem., Jan. 30, 1928, Editorial. Ai konfirmoi koncesionet e Britanisë për naftën dhe tregtinë dhe i kaloi ish-ndërmarrjet gjermane në Perandorinë Osmane në një korporatë trepalëshe.

Shtetet e Bashkuara, pasi refuzuan në Senat të marrin mandatin e Lidhjes së Kombeve mbi Armeninë, vendosën të mos marrin pjesë në ndarjen e Perandorisë Osmane. SHBA donte një paqe të përhershme sa më shpejt të ishte e mundur, me kompensim financiar për shpenzimet e saj ushtarake. Megjithatë, pasi Senati refuzoi mandatin armen, shpresa e vetme e SHBA-së ishte përfshirja e tij në traktat nga kryeministri grek me ndikim, Eleftherios Venizelos.

Braktisja
Traktati i Sèvres imponoi kushte për Perandorinë Osmane që ishin shumë më të rënda se ato të vendosura në Perandorinë Gjermane nga Traktati i Versajës.Isaiah Friedman: British Miscalculations: The Rise of Muslim Nationalism, 1918–1925, Transaction Publishers, 2012, , page 217.Michael Mandelbaum: The Fate of Nations: The Search for National Security in the Nineteenth and Twentieth Centuries, Cambridge University Press, 1988, , page 61 (footnote 55). Franca, Italia dhe Britania kishin filluar fshehurazi planifikimin e ndarjes së Perandorisë Osmane që në vitin 1915. Negociatat e hapura mbuluan një periudhë prej më shumë se 15 muajsh, të nisura në Konferencën e Paqes në Paris të vitit 1919 dhe vazhduan në Konferencën e Londrës të shkurtit 1920. dhe mori formë të caktuar vetëm pas Konferencës së San Remos në prill 1920. Vonesa ndodhi sepse fuqitë nuk arritën të arrinin një marrëveshje, e cila, nga ana tjetër, varej nga rezultati i Lëvizjes Kombëtare Turke. Traktati i Sèvres nuk u ratifikua kurrë dhe pas Luftës për Pavarësi Turke, shumica e nënshkruesve të Traktatit të Sèvres nënshkruan dhe ratifikuan Traktatin e Lozanës më 1923 dhe 1924.

Ndërsa Traktati i Sèvres ishte ende në diskutim, lëvizja kombëtare turke nën Mustafa Kemal Pashën u nda me monarkinë, me qendër në Kostandinopojë,Finkel, Caroline, Osman's Dream, (Basic Books, 2005), 57; "Istanbul was only adopted as the city's official name in 1930.". dhe ngriti një Asamble të Madhe Kombëtare Turke në Ankara në prill 1920. Ai kërkoi që turqit të luftë kundër grekëve, të cilët po përpiqeshin të merrnin tokën që ishte mbajtur nga Perandoria Osmane dhe që i ishte dhënë Greqisë në traktat. Kjo nisi Luftën Greko-Turke (1919–1922), e cila rezultoi në një fitore turke.

Më 18 tetor, qeveria e Damat Ferid Pashës u zëvendësua nga një qeveri e përkohshme nën Ahmed Tevfik Pashën si Vezir i Madh, i cili shpalli synimin për të mbledhur Senatin për të ratifikuar Traktatin e Sèvres nëse arrihet bashkimi kombëtar. Kjo kërkonte të kërkonte bashkëpunimin e Mustafa Kemalit, i cili shprehu mospërfillje për traktatin dhe filloi një sulm ushtarak. Si rezultat, qeveria turke lëshoi ​​një notë për Antantën se ratifikimi i traktatit ishte i pamundur në atë kohë.Current History, Volume 13, New York Times Co., 1921, "Dividing the Former Turkish Empire" pp. 441-444 (retrieved October 26, 2010)

Përfundimisht, Mustafa Kemal pati sukses në Luftën e tij për pavarësi dhe detyroi shumicën e ish-aleatëve të kohës së luftës të ktheheshin në tryezën e bisedimeve.

Përveç kundërshtimit të armatosur të Mustafa Kemalit ndaj traktatit në Anadoll, arabët në Siri nuk ishin të gatshëm të pranonin sundimin francez, turqit rreth Mosulit sulmuan britanikët dhe arabët ishin ngritur në armë kundër sundimit britanik në Bagdad. Ka pasur edhe trazira në Egjipt.

Traktatet pasuese
Gjatë Luftës për Pavarësi Turke, ushtria turke luftoi me sukses forcat greke, armene dhe franceze dhe siguroi pavarësinë e një territori të ngjashëm me atë të Turqisë së sotme, siç synohej nga Misak-ı Millî.

Lëvizja kombëtare turke zhvilloi marrëdhëniet e veta ndërkombëtare me Traktatin e Moskës me Rusinë Sovjetike më 16 mars 1921, Marrëveshjen e Ankarasë me Francën që i dha fund Luftës Franko-Turke, Traktatin e Aleksandropolit me armenët dhe Traktatin e Karsit për të rregulluar kufijtë lindorë.

Armiqësitë me Britaninë mbi zonën neutrale të Ngushticës u shmangën ngushtë në krizën e Çanakut të shtatorit 1922, kur armëpushimi i Mudanya u përfundua më 11 tetor, duke bërë që ish-Aleatët e Luftës së Parë Botërore të kthehen në tryezën e bisedimeve me turqit në nëntor 1922. Kjo kulmoi në vitin 1923 me Traktatin e Lozanës, i cili zëvendësoi Traktatin e Sèvres dhe ua ktheu turqve një territor të madh në Anadoll dhe Traki. Sipas Traktatit të Lozanës, Franca dhe Italia kishin vetëm zona të ndërveprimit ekonomik, në vend të zonave të ndikimit. Konstandinopoja nuk u bë qytet ndërkombëtar dhe u krijua një zonë e çmilitarizuar midis Turqisë dhe Bullgarisë.Bendeck, Whitney. "Pyrrhic Victory Achieved." Lecture, Europe in the Total Age of War, Florida State University, Tallahassee, October 11, 2016.

Referime
 Treaty of Peace between the British Empire and Allied Powers and Turkey UK Treaty Series No. 11 of 1920; Command paper Cmd.964

Shënime

Lidhje të jashtme
 Teksti i Traktatit të Sèvres
 Kufijtë e Traktatit të Sèvres

Sèvres