Gjermania e Vogël

Termi Gjermania e Vogël (gjermanisht: Kleindeutschland) ose zgjidhja Gjermane e Vogël (gjermanisht: Kleindeutsche Lösung) nënkuptonte në thelb përjashtimin e Austrisë shumëkombëshe të Habsburgëve nga bashkimi i planifikuar gjerman si një opsion për zgjidhjen e çështjes gjermane, në kundërshtim me atë të "Gjermanisë së Madhe").

Në shekullin e 19-të, një pjesë e Perandorisë Austriake i përkiste Konfederatës Gjermane. Në epokën revolucionare të 1848-1850, u diskutua nëse Austria ose një pjesë e Austrisë mund t'i përkiste një shteti të ri federal gjerman. Në 1867-1871, "Gjermania e Vogël" u bë realitet: një shtet federal nën udhëheqjen e Prusisë dhe pa Austrinë. Pas kësaj, termi humbi domethënien e tij sepse që atëherë 'Gjermania' zakonisht identifikohet si Gjermania e Vogël.

Termi tjetër, Gjermania e Madhe, mbeti në përdorim për ata që kërkuan të përfshinin Austrinë ose pjesët gjermanishtfolëse të Austrisë në Gjermani. Kjo u bë një çështje politike pas Luftës së Parë Botërore dhe më pas përsëri në 1938-1945. Gjatë Luftës së Ftohtë, kur Gjermania u nda, një Gjermani e bashkuar quhej 'Gesamtdeutschland'.

 Evolucioni në epokën revolucionare 
parapamje|Harta e Konfederatës Gjermane, 1815-1848 dhe 1851-1866
Që nga viti 1815, shtetet gjermane i përkisnin Konfederatës Gjermane. Territori i saj u përcaktua në thelb pas Perandorisë së Shenjtë Romake. Si pasojë, dy shtetet anëtare dominuese i përkisnin konfederatës vetëm pjesërisht, duke lënë territoret e tyre të gjera si Prusia origjinale (e riemërtuar Prusia Lindore), aksionet prusiane dhe austriake të Polonisë së ndarë, ose pjesën hungareze të Perandorisë Austriake. jashtë Konfederatës. Territori brenda konfederatës quhej bundeszugehörig (që i përket konfederatës), tjetri bundesfremd (i huaj i konfederatës). Vetëm Bundesgebiet (territori federal = territor brenda kufijve të konfederatës) mbrohej nga dispozitat ushtarake të Konfederatës Gjermane.

Në mars 1848, shpërtheu revolucioni në Gjermani dhe vende të tjera evropiane. Asambleja Federale, i vetmi organ i Konfederatës Gjermane, zgjodhi një Asamble Kombëtare për të hartuar një kushtetutë për një shtet federal gjerman. Asambleja Kombëtare Gjermane vendosi gjithashtu një kryetar të përkohshëm shteti (xhaxhai i perandorit austriak) dhe një qeveri. Fillimisht, u pranua botërisht që territori federal i Austrisë të ishte pjesë e shtetit të ri gjerman.

Gjatë vitit 1848, u bë e qartë se qeveria austriake nuk ishte e gatshme të jetonte me pasojat e një shteti federal gjerman. Asambleja Kombëtare Gjermane refuzoi të pranonte të gjithë Austrinë, pasi kjo do ta rëndonte shtetin e ri me konfliktet e nacionalitetit të Austrisë. Vetëm pjesa e Austrisë që tashmë ishte territor federal ishte e mirëpritur, edhe nëse përfshinte një pakicë të madhe etnike (çekët). Pjesa hungareze e Monarkisë së Habsburgëve do të duhej të ishte e ndarë për sa i përket kushtetutës, qeverisë dhe administratës. Perandori austriak do të kishte qenë kreu i të dy pjesëve, të formuara si shtete të veçanta vetëm në një bashkim personal.

Austria hodhi poshtë kërkesat për një ndarje të tillë të territorit të saj perandorak, pasi e shihte një bashkim personal si të pamjaftueshëm për të siguruar integritetin e monarkisë. Në mars 1849, perandori austriak nxori një kushtetutë të re austriake e cila e përcaktoi Austrinë si një shtet i qendërzuar. Në atë kohë, Asambleja Kombëtare Gjermane ishte tashmë e ndarë në 'gjermanët e mëdhenj' (shpesh katolikë) dhe 'gjermanët e vegjël'. Tendenca e fundit u bë shumicë në mars 1849.Wolfram Siemann: Die deutsche Revolution von 1848/49. Suhrkamp Verlag, Frankfurt 1985, pp. 195-197. Ajo votoi për një kushtetutë gjermane që la të hapur pranimin e Austrisë, por zgjodhi mbretin prusian perandor gjerman. Ai gjithashtu bëri për herë të parë një përpjekje të dështuar në atë kohë për të zgjeruar kufijtë e Konfederatës përmes përfshirjes së bërthamës origjinale të shtetësisë prusiane (Prusia Lindore), si dhe përmes aneksimit në Konfederatë të pjesës së sunduar nga Prusia të shtetit polak të copëtuar, që gëzon një shkallë autonomie dhe përbëhet nga Pomerelia (e riemërtuar Prusia Perëndimore), Lande Lauenburg und Bütow, si dhe Polonia e Madhe (e riemërtuar Dukati i Madh i Posenit). Përpjekjet për të aneksuar territoret e populluara me polakë bazoheshin në një vlerësim se gjermanizimi i suksesshëm i ardhshëm i këtyre tokave do të ishte i realizueshëm, në kontrast me tokat hungareze. Aneksimet e planifikuara shkaktuan një përgjigje të menjëhershme të armatosur të polakëve në formën e kryengritjes së Polonisë së Madhe (1848) dhe si rezultat u braktisën për momentin. Megjithë dështimin e tyre në atë kohë, asambleja pati sukses, megjithatë, në uljen e Dukatit të Madh në një provincë të zakonshme të Posenit.

Në një kthesë të papritur të ngjarjeve, mbreti prusian refuzoi, megjithatë, të pranonte në prill kurorën e ofruar të Perandorisë Gjermane (1848-49) të sapolindur, kryesisht për shkak të perceptimit të tij negativ të formës së perandorisë së planifikuar siç ishte projektuar nga Frankfurt. Kushtetuta, duke shkaktuar kështu abortin e përpjekjeve për krijimin e shtetit. Megjithatë, ai ndoqi menjëherë pas hapat e mëtejshëm për bashkimin e Gjermanisë, por me kushtet e tij absolutiste, fillimisht përmes një projekti që më vonë u quajt 'Bashkimi Erfurt'. Austria nuk u ftua të bëhej pjesë e këtij versioni të Gjermanisë së Vogël. Joseph von Radowitz, këshilltar i mbretit prusian dhe udhëheqësi aktual i projektit, u përpoq të lidhte Austrinë dhe Bashkimin së bashku në një konfederatë.

 Evolucioni pas vitit 1850 
parapamje|Gjermania që nga viti 1871: Në fund të vitit 1870, shtetet e Gjermanisë jugore iu bashkuan Konfederatës së Gjermanisë së Veriut e cila ndryshoi emrin e saj në Deutsches Reich. 'Gjermania e Vogël' u bë realitet.
Austria i hodhi poshtë këto përpjekje dhe bëri që Prusia të hiqte dorë për momentin nga planet e saj të bashkimit në fund të vitit 1850. Përveç Hungarisë, Perandoria Austriake mbeti pjesë e Konfederatës së rivendosur Gjermane, ndërsa Prusia ende përpiqej të përmirësonte pozicionin e saj brenda konfederatës dhe madje i çmonte planet e saj sindikaliste. Rreth vitit 1860, çështja gjermane u bë përsëri dinamike. Austria doli e dobësuar nga Lufta Italiane e vitit të kaluar, ndërsa Prusia kërkoi të fitonte miratimin e lëvizjes kombëtare. U bënë disa propozime për të reformuar Konfederatën Gjermane, veçanërisht në 1863 në Frankfurter Fürstentag. Në këtë moment, rrjetet e elitave politike në Gjermaninë e Vogël ishin tashmë mjaft të ndara nga ato austriake.

Në prill dhe qershor 1866, Prusia propozoi konvertimin e Konfederatës Gjermane në një shtet federal pa Austrinë. Bavaria refuzoi të bëhej partneri i vogël i Prusisë në këtë projekt. Por megjithatë Prusia kërkoi konfrontimin me Austrinë që nuk ishte e gatshme ta pranonte Prusinë si të barabartë brenda konfederatës. Lufta Austro-Prusiane e verës së vitit 1866 përfundoi me një fitore prusiane dhe shpërbërjen e Konfederatës Gjermane.

Prusia krijoi një shtet federal në Gjermaninë Veriore, të quajtur Konfederata e Gjermanisë së Veriut, u zgjerua përmes shtimit të bërthamës origjinale prusiane (Prusia Lindore), si dhe duke aneksuar në të pjesën e Polonisë të zotëruar nga prusianishtja kryesisht polakishtfolëse, përkatësisht territoret e Provincës Posen, Prusia Perëndimore dhe Lande Lauenburg und Bütow, të cilat nuk ishin përfshirë në paraardhësin e saj, Konfederatën Gjermane. Ndonëse në atë kohë u përshëndetën si një sukses gjerman, aneksimet ishin në fakt një fitore pirrike, sepse së bashku me gjermanizimin që pasoi, Kulturkampf dhe dëbimet prusiane, ata tjetërsuan në mënyrë të vendosur dhe të pakthyeshme shumicën polake që jetonte në këto territore nga Hohenzollern gjithashtu. pasi gërryen çdo besim apo besnikëri të polakëve ndaj shtetit të Prusisë.

Në traktatin e paqes me Austrinë, dhe tashmë më parë me Francën, Prusia premtoi të mos zgjeronte shtetin e Gjermanisë së Veriut në Gjermaninë Jugore. Austria ende u përpoq të ishte një lojtar në çështjen gjermane. Në verën e vitit 1870, shpërtheu lufta midis Francës dhe Konfederatës së Gjermanisë së Veriut. Shtetet e Gjermanisë jugore ishin besnike ndaj konventave të tyre ushtarake me Veriun. Austria nuk guxoi të mbështeste Francën për shkak të pozitës së saj të dobët pas luftës së 1866 dhe për shkak të banorëve gjermanishtfolës që simpatizojnë çështjen gjermane. Më në fund, qeveria austriake pranoi evolucionin dhe krijimin e Gjermanisë së Vogël në dhjetor 1870.Michael Kotulla: Deutsche Verfassungsgeschichte. Vom Alten Reich bis Weimar (1495–1934). Springer, Berlin 2008, p. 527.

 Referime 

Kategoria:Historia e Gjermanisë