Zarfi

Një zarf është një artikull i zakonshëm paketimi, i bërë zakonisht nga materiali i hollë dhe i sheshtë. Është projektuar që të përmbajë një objekt të sheshtë, të tillë si një letër ose kartë.

Zarfet tradicionale janë bërë nga fletë letre të prera në një nga tre format: një rhombus, një kryq me krahë të shkurtër ose një katana. Këto forma lejojnë që struktura e zarfit të bëhet duke palosur anët e fletës rreth një zone qendrore drejtkëndore. Në këtë mënyrë, formohet një mbyllje me fytyrë drejtkëndëshe me një rregullim prej katër përplasjesh në anën e pasme.

Historia
Zarfi i parë i njohur nuk ishte aspak i ngjashëm me zarfin e letrës së sotme. Mund të datohet rreth viteve 3500 deri në 3200 p.e.r. në Lindjen e Mesme të lashtë. Sferat e zbrazëta prej balte u formuan rreth argumenteve financiare dhe u përdorën në transaksione private. Dy personat që zbuluan këto zarfe të parë ishin Jacques de Morgan, më 1901, dhe Roland de Mecquenem, më 1907.

Zarfat e letrës u zhvilluan në Kinë, ku letra u shpik në shekullin e 2-të p.e.r..Tsien, Tsuen-Hsuin (1985). "Paper and Printing". Joseph Needham, Science and Civilisation in China, Chemistry and Chemical Technology. 5 part 1. Cambridge University Press: 38. Zarfat e letrës, të njohura si chih poh, përdoreshin për të ruajtur dhuratat e parave. Në dinastinë Southern Song, gjykata perandorake kineze përdorte zarfe letre për të shpërndarë dhurata monetare për zyrtarët e qeverisë.

Në historinë perëndimore, që nga koha kur materiali fleksibël i shkrimit u bë më i disponueshëm në shekullin e 13-të deri në mesin e shekullit të 19-të, korrespodenca zakonisht sigurohej nga një proces i palosjes dhe vulosjes së shkronjave, i cili ndonjëherë përdorte teknika të hollësishme të mbylljes së shkronjave për të treguar ngatërrimin ose vërtetojnë vërtetësinë. Disa nga këto teknika, të cilat mund të përfshijnë qepje ose vula dylli, u përdorën gjithashtu për të siguruar zarfet e bëra me dorë.

Përpara vitit 1840, zarfet e bëra me dorë ishin të gjitha ato që ishin në dispozicion për përdorim, si komercial ashtu edhe shtëpiak. Në 1840, George Wilson nga Londra iu dha një patentë për një makinë për prerjen e zarfeve (patentë: "një makinë e përmirësuar për prerjen e letrës"),The Repertory of Patent Inventions, and other Discoveries & Improvements in Arts, Manufactures and Agriculture; being a continuation, on an enlarged plan of the Repertory of Arts & Manufactures. New Series. - VOL. XIII, January-June, 1840. London: Published by the Proprietor, J. S. Hodson. 112, Flett Street. (p. 107) Patent of January 21, 1840 (This is page 107 under the heading "List of New Patents" por zarfet duhej ende të paloseshin me dorë.The Royal Commission (1851). Great Exhibition of the Works of Industry of all Nations, 1851. Official Descriptive and Illustrated Catalogue. London: William Clowes and Sons (s. 542-543)Practical Mechanic's Journal and Patent Office (1850). The Practical Mechanics Journal, Volume II - April 1849 - March 1850. Glasgow, London and New York (p.169-170) Në vitin 1845, Edwin Hill and Warren De La Rue iu dha një patentë britanike për makinën e parë të palosjes së zarfeve.

“Zarfet” e prodhuara nga makina Hill/De La Rue nuk ishin si ato që përdoren sot. Ato ishin fletë të sheshta në formë diamanti, loze (ose rhombus) ose "boshllëqe" që ishin prerë paraprakisht në formë përpara se të futeshin në makinë për t'u rrudhur dhe të bëheshin gati për palosje për të formuar një mbyllje drejtkëndëshe. Skajet e fletëve të mbivendosura të trajtuara me një paste ose ngjitës dhe mënyra e sigurimit të zarfit ose mbështjellësit ishte një zgjedhje e përdoruesit. Rregullimi simetrik i përplasjes nënkuptonte që ai mund të mbahej së bashku me një vulë të vetme dylli në majën e përplasjes më të lartë.

Kaluan afro 50 vjet përpara se të shfaqej një makinë e suksesshme komerciale për prodhimin e zarfeve të gomuara paraprakisht, si ato që përdoren sot.

Shënimet

 Referime