Pagesat e shkollimit

Pagesat e shkollimit, të njohura edhe si tarifa shkollimi   janë tarifa të ngarkuara nga institucionet arsimore për mësimdhënie ose shërbime të tjera. Përveç shpenzimeve publike (nga qeveritë dhe organet e tjera publike), shpenzimet private nëpërmjet pagesave të shkollimit janë burimet më të mëdha të të ardhurave për institucionet arsimore në disa vende. Në shumicën e vendeve të zhvilluara, veçanërisht në vendet e Skandinavisë dhe Evropës Kontinentale, nuk ka ose ka vetëm tarifa nominale të shkollimit për të gjitha format e arsimit, duke përfshirë universitetin dhe arsimin tjetër të lartë. Garritzmann, Julian L., 2016. The Political Economy of Higher Education Finance. The Politics of Tuition Fees and Subsidies in OECD countries, 1945-2015. Basingstoke: Palgrave Macmillan.

 Përmbledhje 
Një numër vendesh, si Afrika e Jugut, Shtetet e Bashkuara dhe Mbretëria e Bashkuar, kanë "politika të pagesave të shkollimit". Marcucci, Pamela N. and D. Bruce Johnstone, "Tuition Fee Policies in a Comparative Perspective: Theoretical and Political Rationales", Journal of Higher Education Policy and Management, Volume 29, Number 1 (2007), pp. 25-40. (Taylor & Francis Online, retrieved 13 March 2012) Këto politika përgjithësisht përfshijnë një tarifë shkollimi që është mjaft e madhe për t'u dhënë prindërve ose kujdestarëve "një përgjegjësi për të mbuluar një pjesë të kostove të arsimit të lartë të fëmijëve të tyre".  Kjo përgjegjësi mund ta bëjë të vështirë për një student me të ardhura të ulëta që të ndjekë kolegj pa kërkuar një grant ose një ose më shumë kredi .

Shkollimi i kolegjit në Shtetet e Bashkuara është një nga kostot e një arsimi pas të mesëm . Kostoja totale e kolegjit quhet kosto e frekuentimit (ose, joformalisht, "çmimi i ngjitjes") dhe, përveç shkollimit, mund të përfshijë dhomën dhe bordin, si dhe tarifat për objekte të tilla si librat, transportin ose udhëtimet e ofruara nga kolegji. .

Në Evropë cikli i parë është falas në disa vende: Austri, Qipro, Republikën Çeke, Danimarkë, Estoni, Finlandë, Gjermani, Greqi, Maltë, Mal të Zi, Norvegji, Poloni, Skoci, Sllovaki, Slloveni, Suedi, Turqi. 

Në Hungari, shkollimi vjetor në një universitet publik mund të kalojë 15,000 euro. Vetëm 32 për qind e studentëve paguajnë shkollimin që mesatarisht është 1,428 euro për një vit në nivelin e shkallës së parë dhe 1,552 për një vit në nivelin e shkallës së dytë. Është e rëndësishme të theksohet se një student në Hungari ka një mundësi për të marrë një bursë deri në 3,000 euro për shpenzimet e jetesës dhe rreth 4,000 euro për notat e mira. 

Në Lituani shkollimi më i lartë është afro 12,000 euro dhe 37 për qind e studentëve paguajnë. 

Tarifat e shkollimit në Mbretërinë e Bashkuar u prezantuan në vitin 1998, me një tarifë maksimale të lejuar prej 1000 £. Që atëherë, ky maksimum është rritur në 9,000 £ (më shumë se 10,000 €) në pjesën më të madhe të Mbretërisë së Bashkuar, megjithatë, vetëm ata që arrijnë një prag të caktuar pagash e paguajnë këtë tarifë përmes taksimit të përgjithshëm. Shteti i Mbretërisë së Bashkuar paguan për të ardhurat më të varfëra ose të ulëta për të hyrë në një universitet, kështu që frekuentimi i universitetit mbetet i lartë. Ka nivele rekord të njerëzve të pafavorizuar që hyjnë në universitet. Skocia dhe Uellsi kanë hequr shkollimin. Nuk ka bursa dhe ndihma e vetme është një kredi e mundshme nga qeveria. 

Tarifat franceze të shkollimit janë të kufizuara në bazë të nivelit të arsimit të ndjekur, nga 183 Euro në vit për universitare deri në 388 për doktoraturë. Disa universitete publike kanë status autonom, që do të thotë se ato mund të paguajnë tarifa shumë më të larta, dhe të gjitha universitetet private paguajnë shkollimin.

Në sistemin arsimor gjerman pothuajse të gjitha universitetet dhe shumica e universiteteve të shkencave të aplikuara financohen nga shteti dhe nuk paguajnë tarifa shkollimi. Në raste të jashtëzakonshme, universitetet mund të ofrojnë kurse për profesionistët (p.sh. programe ekzekutive MBA), të cilat mund të kërkojnë pagesën e shkollimit. Disa qeveri vendore kanë vendosur kohët e fundit që studentët nga vendet jo anëtare të BE-së mund të tarifohen, megjithëse studentët ERASMUS, studentët nga vendet në zhvillim dhe grupe të tjera të veçanta janë të përjashtuar.   Përveç kësaj, disa institucione private të arsimit të lartë funksionojnë sipas një modeli të bazuar në shkollimin.

Të gjitha vendet nordike ofrojnë arsim të lartë falas për qytetarët e tyre. Sistemet arsimore nordike janë pothuajse tërësisht të financuara nga publiku. Në vendet nordike arsimi shihet si një e drejtë civile dhe një shërbim publik dhe jo si një mall. Çështja e arsimit në këto vende shihet si çështje barazie. Kjo është pjesërisht sepse nivelet e larta të arsimit janë një përfitim për zhvillimin e shoqërisë, duke përfshirë biznesin dhe industrinë. 

Në Greqi nuk ka tarifa shkollimi pasi arsimi i lartë i nivelit Bachelor dhe një pjesë e arsimit pasuniversitar të nivelit Master ofrohet falas për të gjithë qytetarët helen (grekë) si përfitim i shtetësisë që paguhet nga taksat. Universitetet pranojnë studentë të shkëlqyer në shkollën e mesme, ku përzgjedhja bëhet përmes Provimeve Panhelenike, një sistem provimesh të administruara nga shteti. Për më tepër, është e vështirë për studentët e pjekur të pranohen në universitete. Arsimi i lartë i nivelit të doktoraturës shpesh ofrohet gjithashtu falas, por disa universitete mund të paguajnë tarifa për gradën e doktoraturës. Studentët mund të drejtohen për t'u regjistruar në universitete private (të quajtura kolegje, κολέγια), të cilat paguajnë tarifa shkollimi, ose të emigrojnë në vende të tjera për të marrë një arsim.

 Mënyra pagese 
Disa nga metodat e përdorura për të paguar shkollimin përfshijnë:

 Bursa
 Sponsorizimi ose financimi i kompanisë
 Grante
 Kredi studentore nga qeveria
 Paratë e familjes (prindërve).
 Kursimet

 Shih edhe 
 Arsimi
 Arsimi fillor
 Arsimi i lartë
 Arsimi i mesëm 

 Referime