Parimet humanitare

Ekzistojnë një numër kuptimesh për termin humanitar. Këtu humaniteti i përket praktikës së shpëtimit të jetës dhe lehtësimit të vuajtjeve. Zakonisht lidhet me reagimin emergjent (i quajtur edhe përgjigje humanitare) qoftë në rast të një fatkeqësie natyrore ose një fatkeqësie të krijuar nga njeriu, siç është lufta ose konfliktet e tjera të armatosura. Parimet humanitare qeverisin mënyrën se si kryhet reagimi humanitar.

Parimet humanitare janë një grup parimesh që qeverisin mënyrën e kryerjes së reagimit humanitar. Parimi është thelbësor për krijimin dhe ruajtjen e aksesit tek popullatat e prekura në fatkeqësi natyrore ose situata komplekse emergjente. Në menaxhimin e fatkeqësive, pajtueshmëria me parimet janë elemente thelbësore të koordinimit humanitar. Parimet kryesore humanitare janë miratuar nga Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara. Katër parimet udhëzuese janë Njerëzimi, Asnjanësia, Paanësia dhe Pavarësia.

 Përcaktimi i parimeve 
Parimet kryesore janë përcaktimi i karakteristikave, kushtet e nevojshme për reagimin humanitar. Organizata të tilla si forcat ushtarake dhe kompanitë fitimprurëse mund të ofrojnë ndihmë për komunitetet e prekura nga fatkeqësitë në mënyrë që të shpëtojnë jetë dhe të lehtësojnë vuajtjet, por ato nuk konsiderohen nga sektori humanitar si agjenci humanitare pasi përgjigja e tyre nuk bazohet në parimet kryesore.

 Parimet kryesore humanitare 

 Njerëzimi 
Parimi i njerëzimit do të thotë që i gjithë njerëzimi të trajtohet në mënyrë njerëzore dhe të barabartë në të gjitha rrethanat duke shpëtuar jetë dhe duke lehtësuar vuajtjet, duke siguruar respekt për individin. Principleshtë parimi themelor i reagimit humanitar.Pictet (1979) Humanity . Pictet's commentary is focused on the Red Cross use of the principle of humanity, but includes more general comments relevant to the whole humanitarian sector.

Qëllimi i veprimit humanitar është mbrojtja e jetës dhe shëndetit dhe sigurimi i respektit për qeniet njerëzore. Gjithashtu promovon mirëkuptimin reciprok, miqësinë e paqen mes të gjithë njerëzve. Sipas Federatës Ndërkombëtare të Kryqit të Kuq dhe Gjysmëhënës së Kuqe, parimi i njerëzimit përfshin: 

• Ai kujton origjinën e lëvizjes: një dëshirë për të ndihmuar pa diskriminim të plagosurit gjatë konfliktit. 

• Ajo kujton dimensionin e dyfishtë të lëvizjes: atë kombëtar dhe ndërkombëtar. 

• Për të mbrojtur jetën dhe shëndetin • Përcaktimin e qëllimit të lëvizjes

 Imperativi Humanitar 
Kodi i Sjelljes për Lëvizjen Ndërkombëtare të Kryqit të Kuq dhe Gjysmëhënës së Kuqe dhe OJQ -të në Ndihmën e Fatkeqësive (Kodi RC/OJQ) paraqet konceptin e imperativit humanitar i cili zgjeron parimin e njerëzimit për të përfshirë të drejtën për të marrë dhe për të dhënë ndihmë humanitare. Ai deklaron detyrimin e bashkësisë ndërkombëtare "për të ofruar ndihmë humanitare kudo që është e nevojshme".For a critical view see: Hugo Slim, "Relief agencies and moral standing in war: principles of humanity, neutrality, impartiality and solidarity, Development in Practice, Volume 10, Numbers 3-4/August 1, 2000

 Paanshmëria 
Sigurimi i ndihmës humanitare duhet të jetë i paanshëm dhe pa diskriminim në bazë të kombësisë, racës, gjinisë, fesë, opinionit politik ose klasës. Duhet të bazohet vetëm në nevojë. Prioritet duhet t'i jepet rasteve më urgjente të shqetësimit.

Të trajtosh të gjithë në të njëjtën mënyrë pa marrë parasysh nivelin e vuajtjes ose urgjencën nuk do të ishte e barabartë. Paanshmëria do të thotë që përparësia e vetme që mund të vendoset në trajtimin e njerëzve që kanë nevojë për ndihmë duhet të bazohet në nevojë dhe rendi i ndihmës duhet të korrespondojë me urgjencën.

Për shumicën e agjencive humanitare joqeveritare (NGHA), parimi i paanësisë është i paqartë edhe nëse ndonjëherë është i vështirë të zbatohet, veçanërisht në situata që ndryshojnë me shpejtësi. Sidoqoftë, nuk është më e qartë se cilat organizata mund të pretendojnë se janë humanitare. Për shembull, kompanitë si PADCO, një nënkontraktore e USAID -it, ndonjëherë shihen si një OJQ humanitare.

 Neutraliteti 
Për Lëvizjen Ndërkombëtare të Kryqit të Kuq dhe Gjysmëhënës së Kuqe, neutraliteti do të thotë të mos marrësh anë në armiqësi ose të përfshihesh në çdo kohë në polemika të një natyre politike, racore, fetare ose ideologjike.

Parimi i neutralitetit iu drejtua në mënyrë specifike Lëvizjes së Kryqit të Kuq për ta parandaluar atë që jo vetëm të marrë anë në një konflikt, por të mos "përfshihet në çdo kohë në polemika të një natyre politike, racore, fetare ose ideologjike". Asnjanësia mund të zbatohet edhe për veprimet humanitare të një shteti. "Neutraliteti mbetet i lidhur ngushtë me përkufizimin që futi konceptin në të drejtën ndërkombëtare për të përcaktuar statusin e një shteti i cili vendosi të qëndrojë larg një konflikti të armatosur. Rrjedhimisht, aplikimet e tij sipas ligjit pozitiv ende varen nga kriteret e abstenimit dhe paanësisë të cilat kanë karakterizuar neutralitetin që në fillim."

Zbatimi i fjalës neutralitet ndaj ndihmës humanitare të ofruar nga agjencitë e OKB -së apo edhe qeveritë mund të jetë konfuze. Rezoluta GA 46/182 shpall parimin e neutralitetit, megjithatë si një organizatë politike ndërqeveritare, OKB-ja shpesh është e përfshirë në polemika të natyrës politike. Sipas këtij interpretimi, agjencia e OKB -së ose një qeveri mund të ofrojë ndihmë humanitare neutrale për sa kohë që e bën atë në mënyrë të paanshme, bazuar vetëm në nevojë.(For a discussion of the concept of neutrality with respect to humanitarian response see: Denise Plattner )

Sot, fjala neutralitet përdoret gjerësisht brenda komunitetit humanitar, zakonisht për të nënkuptuar ofrimin e ndihmës humanitare në mënyrë të paanshme dhe të pavarur, bazuar vetëm në nevojë. Disa OJQ ndërkombëtare e kanë kufizuar punën në çështjet e drejtësisë ose të drejtave të njeriut për shkak të angazhimit të tyre ndaj asnjanësisë.

 Polemika mbi Asnjanësinë 
Ndërsa neutraliteti është një parim i rëndësishëm në punën e Ndihmës Humanitare, ekziston një polemikë e gjatë në terren se si duhet zbatuar.

Parimi humanitar i neutralitetit u vendos zyrtarisht në 1991 me rezolutën e Asamblesë së Përgjithshme të OKB -së 46/182. Parimet u zhvilluan nga parimet kryesore të përdorura nga Komiteti Ndërkombëtar i Kryqit të Kuq dhe Shoqëritë Kombëtare të Kryqit të Kuq/Gjysmëhënës së Kuqe. OCHA, Zyra e Kombeve të Bashkuara për Koordinimin e Çështjeve Humanitare, përcakton neutralitetin si: "Aktorët humanitarë nuk duhet të marrin anën në armiqësi ose të përfshihen në polemika të një natyre politike, racore, fetare ose ideologjike". Kjo do të thotë që punonjësit humanitarë nuk duhet të marrin anë në një konflikt. Në një interpretim konservator, do të thotë gjithashtu se punonjësit humanitarë nuk flasin për atë që shohin, edhe në rastin e shkeljeve të rënda të të drejtave të njeriut, përfshirë gjenocidin. Ka arsye që disa preferojnë dhe përdorin interpretimin më konservator të neutralitetit. Përndryshe, udhëheqësit në zonat e konfliktit nuk mund të lejojnë që punonjësit humanitarë të kenë akses për të ofruar ndihmë. Qëndrimi i heshtur gjithashtu mund të veprojë si një masë mbrojtjeje për punonjësit e ndihmës, duke siguruar më tej që ndihma t'u ofrohet atyre që kanë më shumë nevojë. Së fundmi, disa argumentojnë se heshtja është një mënyrë për të siguruar asnjë diskriminim në ndihmën humanitare. Për këtë argument, zgjedhja e palëve gjatë një konflikti përbën diskriminim dhe punon kundër parimeve themelore të ndihmës humanitare.

Ana tjetër e debatit nxjerr në pah imperativin moral për të folur kundër shkeljeve të rënda të të drejtave të njeriut. Organizatat nga kjo anë kanë tendencë të promovojnë gjithashtu një kuptim të ndryshimit midis neutralitetit dhe paanësisë, një parim tjetër humanitar. MSF, për shembull, shpjegon se paanësia siguron që punonjësit e ndihmës të marrin parasysh vetëm nevojën e një personi për të dhënë ndihmë dhe të mos diskriminojnë dikë për shkak të "kombësisë, racës, gjinisë, identitetit, besimeve fetare, klasës ose opinioneve politike". Nga ana tjetër, neutraliteti "do të thotë të mos marrësh anë". Sidoqoftë, MSF shprehet shprehimisht se ata do të flasin për shkelje masive të të drejtave të njeriut, përfshirë gjenocidin. Ata argumentojnë se nevojat e njerëzve që përjetojnë dhunë masive vijnë mbi parimin e neutralitetit. Në këtë, ata nuk shkelin paanësinë dhe vazhdojnë të ofrojnë ndihmë humanitare për individët që kanë më shumë nevojë, pavarësisht nga palët.

Dy nga lojtarët kryesorë në këtë debat janë Komiteti Ndërkombëtar i Shoqërive të Kryqit të Kuq/Gjysmëhënës së Kuqe (ICRC) dhe Mjekët pa Kufij (MSF) (të njohur edhe si Mjekë pa Kufij). Historikisht, ICRC ka qenë krejtësisht neutrale, nuk ka dashur të flasë për atë që po shihte, me shpresën për të ruajtur aftësinë e tyre për të ofruar ndihmë. Një shembull i mirë i kësaj është Lufta e Dytë Botërore, ku ICRC nuk arriti të publikojë dhe dënojë gjenocidin nazist. Kjo është pjesë e asaj që nxiti debatin e vazhdueshëm. Megjithatë, që nga vitet 1990, ICRC ka ndryshuar interpretimin e saj të neutralitetit dhe ka promovuar denoncimin publik të shkeljeve serioze të ligjit humanitar. MSF, nga ana tjetër, kurrë nuk miratoi politikën e konfidencialitetit absolut dhe e konsideron "'dhënien e dëshmisë' për gjendjen e rëndë të viktimave si një masë shtesë mbrojtjeje". Ndërsa ata mbrojnë parimin e neutralitetit, ata deklarojnë se, "paanshmëria dhe neutraliteti nuk janë sinonim i heshtjes".

Kjo çështje është ende e kontestuar gjerësisht në fushën humanitare. Në një artikull të opinionit të vitit 2020, Hugo Slim argumenton se ligjërisht, operacionalisht dhe moralisht, është e pranueshme që humanitarët të marrin anën. Ai shprehet: “Humanitarizmi neutral nuk është domosdoshmërisht etikisht i dëshirueshëm kur i shohim njerëzit si armiq për arsye të mira. A është e arsyeshme të presësh që një punonjëse e ndihmës siriane të jetë neutrale ndërsa komuniteti i saj po bombardohet? A është morale që humanitarët të qëndrojnë neutralë përballë padrejtësisë apo gjenocidit? ”

Të tjerë argumentojnë, "neutraliteti është shumë i rëndësishëm në ofrimin e ndihmës humanitare pasi u siguron aktorëve humanitarë, siç është ICRC, hapësirën humanitare të nevojshme për të ofruar ndihmë sa më shumë viktimave të krizës të jetë e mundur pa diskriminim, ndërsa gjithashtu lejon punonjësit e ndihmës të të kryejnë detyrat e tyre në mënyrë të sigurt dhe në maksimumin e aftësive të tyre."

Ndërsa fusha e ndihmës humanitare vazhdon të profesionalizohet, kështu përkufizohen dhe zbatohen parimet e saj.

 Pavarësia 
Agjencitë humanitare duhet të formulojnë dhe zbatojnë politikat e tyre në mënyrë të pavarur nga politikat ose veprimet e qeverisë. Agjencitë humanitare, edhe pse ka ndihmës në shërbimet humanitare dhe i nënshtrohen ligjeve të vendeve të tyre, duhet të ruajnë autonominë e tyre nga politika, ekonomia, ushtria ose çdo tjetër dhe të jenë në gjendje në çdo kohë të veprojnë në përputhje me parimet humanitare.

Problemet mund të shfaqen sepse shumica e NGHA -ve mbështeten në shkallë të ndryshme tek donatorët qeveritarë. Kështu për disa organizata është e vështirë të ruhet pavarësia nga donatorët e tyre dhe të mos ngatërrohet në terren me qeveritë që mund të përfshihen në armiqësitë. ICRC, ka dhënë shembullin për ruajtjen e pavarësisë (dhe neutralitetit) duke mbledhur fonde nga qeveritë përmes përdorimit të apelimeve të veçanta vjetore për kostot e selisë dhe operacionet në terren.(see: Joanna Macrae: NGOs: Has the 'N' gone missing?  Randolph Kent: Footing the aid bill )

 Parime shtesë humanitare 
Përveç parimeve bazë, ka edhe parime të tjera që qeverisin reagimin humanitar për lloje të veçanta të agjencive humanitare siç janë agjencitë e OKB -së, Lëvizja e Kryqit të Kuq dhe Gjysmëhënës së Kuqe dhe OJQ -të.

 Prozelitizmi 
Sigurimi i ndihmës nuk duhet të shfrytëzojë cenueshmërinë e viktimave dhe të përdoret për besime të mëtejshme politike ose fetare. Të gjitha agjencitë kryesore humanitare joqeveritare (NGHA) duke u regjistruar në Kodin e Sjelljes të RC/OJQ-ve janë zotuar se nuk do të përdorin përgjigje humanitare ndaj besimeve të tjera politike ose fetare.

 Universaliteti 
Statusi i barabartë dhe ndarja e përgjegjësive dhe detyrave për të ndihmuar njëri -tjetrin. Solidariteti në lidhje me vendimmarrjen pavarësisht nga madhësia ose pasuria e tyre.

 Origjina e parimeve humanitare 
Parimet humanitare buruan nga puna e Komitetit Ndërkombëtar të Kryqit të Kuq dhe Shoqërive Kombëtare të Kryqit të Kuq/Gjysmëhënës së Kuqe. Parimet kryesore drejtuan punën e këtyre organizatave para se të miratohej nga Kombet e Bashkuara. Në 1991, tre parimet e para (njerëzimi, neutraliteti dhe paanësia) u miratuan dhe u miratuan në rezolutën e Asamblesë së Përgjithshme 46/182. Rezoluta e Asamblesë së Përgjithshme e vitit 1991 çoi gjithashtu në krijimin e rolit të Koordinatorit të Ndihmës së Urgjencës (ERC). Në 2004, rezoluta e Asamblesë së Përgjithshme 58/114 shtoi pavarësinë si parimi i katërt thelbësor për veprimet humanitare. Parimi i katërt ishte si rezultat i kooptimit të ndihmës humanitare në kontekst shumë të politizuar për të adresuar sfidat e hasura në ruajtjen e pavarësisë për partnerët lokalë dhe në lidhje me shënjestrimin e përfituesve dhe ofrimin e shërbimeve të bazuara në nevoja në zonat e prekura. Këto parime janë miratuar nga shumë organizata humanitare ndërkombëtare që punojnë me popullatat e prekura në krizën e katastrofave.

Komiteti i Përhershëm Ndër Agjencia ka përgjegjësinë për të mbështetur parimet humanitare në nivel global. Ky është organi përgjegjës për bashkimin e agjencive të OKB -së, Lëvizjes së Kryqit të Kuq dhe OJQ -ve që punojnë në aksione humanitare.

 Parime të bazuara në përvojën në terren në raste urgjente 
Të gjitha parimet e mësipërme janë kërkesa të rëndësishme për operacione efektive në terren. Ato bazohen në përvojën e përhapur në terren të agjencive të angazhuara në përgjigje humanitare. Në situata konflikti, shkelja e tyre mund të ndikojë në mënyrë drastike në aftësinë e agjencive për t'iu përgjigjur nevojave të viktimave.

Nëse një palë ndërluftuese beson, për shembull, se një agjenci po favorizon palën tjetër, ose se është një agjent i armikut, qasja tek viktimat mund të bllokohet dhe jeta e punonjësve humanitarë mund të vihet në rrezik. Nëse njëra nga palët percepton se një agjenci po përpiqet të përhapë një besim tjetër fetar, mund të ketë një reagim armiqësor ndaj aktiviteteve të tyre.

 Referime 
Parimet kryesore, të gjetura në Kodin e Sjelljes të Kryqit të Kuq/OJQ -ve dhe në Rezolutën 46/182 të GA rrjedhin nga Parimet Themelore të Kryqit të Kuq, veçanërisht parimet I (njerëzimi), II (paanësia), III (neutraliteti - në rastin e OKB -së), dhe IV (pavarësia).(For a discussion of their background and a commentary on the principles see: Jean Pictet 1979 ) Një koment dhe analizë e plotë e të dhjetë parimeve në Kodin e Sjelljes të Gjysmëhënës së Kuqe të Kryqit të Kuq mund të shihet në librin e Etikës Humanitare të Hugo Slim.

 Përgjegjshmëria humanitare 
Përgjegjshmëria është përcaktuar si: "proceset përmes të cilave një organizatë merr një angazhim për t'iu përgjigjur dhe balancuar nevojave të palëve të interesuara në proceset dhe aktivitetet e saj vendimmarrëse, dhe jep kundër këtij angazhimi." Partneriteti Ndërkombëtar i Kontabilitetit Humanitar shton: "Përgjegjshmëria ka të bëjë me përdorimin e pushtetit me përgjegjësi".

Neni 9 i Kodit të Sjelljes për Lëvizjen Ndërkombëtare të Kryqit të Kuq dhe Gjysmëhënës së Kuqe dhe OJQ -të në Ndihmën ndaj Katastrofave thotë: "Ne mbajmë përgjegjësi si për ata që kërkojmë të ndihmojmë ashtu edhe për ata prej të cilëve pranojmë burime;" dhe kështu identifikon dy mbajtësit kryesorë të aksioneve: donatorët dhe përfituesit. Megjithatë, agjencitë tradicionalisht humanitare kanë tentuar të praktikojnë kryesisht "llogaridhënie në rritje", pra ndaj donatorëve të tyre.Mary Anderson:  p.2

Përvoja e shumë agjencive humanitare gjatë Gjenocidit në Ruandë, çoi në një numër nismash të dizajnuara për të përmirësuar ndihmën dhe llogaridhënien humanitare, veçanërisht në lidhje me përfituesit. Shembujt përfshijnë Projektin Sfera, ALNAP, Compas, People in Aid Code of Praktika e Mirë, dhe Humanitare Accountability Partnership International, e cila drejton një "skemë të sigurimit të cilësisë globale për agjencitë humanitare".

 Parime shtesë 
Kodi RC/OJQ gjithashtu liston një numër parimesh më aspiruese të cilat rrjedhin nga përvoja me ndihmën e zhvillimit.

 Agjencitë duhet të veprojnë në lidhje me kulturën dhe zakonet
 Përgjigja humanitare duhet të përdorë burimet dhe kapacitetet lokale sa më shumë që të jetë e mundur
 Pjesëmarrja e përfituesve duhet të inkurajohet
 Reagimi emergjent duhet të përpiqet të zvogëlojë dobësitë e ardhshme
 Agjencitë duhet të japin llogari si para donatorëve ashtu edhe përfituesve
 Agjencitë humanitare duhet të përdorin aktivitetet e informacionit për të portretizuar viktimat si qenie njerëzore dinjitoze, jo objekte të pashpresë

 E drejta për jetë me dinjitet 
Projekti Sfera Karta Humanitare përdor gjuhën e të drejtave të njeriut për të kujtuar se e drejta për jetën e shpallur si në Deklaratën Universale të të Drejtave të Njeriut ashtu edhe në Konventën Ndërkombëtare për të Drejtat Civile dhe Politike lidhet me dinjitetin njerëzor .

 Cenueshmëria dhe çështjet e sjelljes 
Parimet humanitare janë përqendruar kryesisht në sjelljen e organizatave. Sidoqoftë, një përgjigje humane nënkupton që punonjësit humanitarë nuk duhet të përfitojnë nga dobësitë e atyre që preken nga lufta dhe dhuna. Agjencitë kanë përgjegjësinë për zhvillimin e rregullave të sjelljes së stafit të cilat parandalojnë abuzimin e përfituesve.

 Shfrytëzimi dhe abuzimi seksual 
Një nga fushat më problematike lidhet me çështjen e shfrytëzimit seksual dhe abuzimit të përfituesve nga punonjësit humanitarë. Në një emergjencë ku viktimat kanë humbur gjithçka, gratë dhe vajzat janë veçanërisht të prekshme nga abuzimi seksual.

Një numër raportesh që identifikuan shfrytëzimin seksual të refugjatëve në Afrikën perëndimore nxitën komunitetin humanitar të punojë së bashku në shqyrtimin e problemit dhe të marrë masa për të parandaluar abuzimet. Në korrik 2002, Komiteti i Përhershëm Ndërinstitucional i OKB -së (IASC) miratoi një plan veprimi i cili deklaroi: Shfrytëzimi dhe abuzimi seksual nga punonjësit humanitarë përbëjnë akte të sjelljes së keqe të rëndë dhe për këtë arsye janë arsye për ndërprerjen e punësimit. Plani ndaloi në mënyrë eksplicite "Shkëmbimin e parave, punësimit, mallrave ose shërbimeve për seks, duke përfshirë favore seksuale ose forma të tjera të sjelljes poshtëruese, poshtëruese ose shfrytëzuese". NGHA -të kryesore si dhe agjencitë e OKB -së të angazhuara në përgjigje humanitare u angazhuan për ngritjen e strukturave të brendshme për të parandaluar shfrytëzimin dhe abuzimin seksual të përfituesve.

 Pajtueshmëria 
Janë bërë përpjekje të konsiderueshme në sektorin humanitar për të monitoruar pajtueshmërinë me parimet humanitare. Përpjekje të tilla përfshijnë Kodin e Praktikës së Mirë të Njerëzve në Ndihmë, një mjet menaxhimi i njohur ndërkombëtarisht që ndihmon organizatat humanitare dhe të zhvillimit të rrisin cilësinë e menaxhimit të burimeve njerëzore. OJQ -ja, Humanitare Accountability Partnership International, po punon gjithashtu për t'i bërë organizatat humanitare më të përgjegjshme, veçanërisht ndaj përfituesve.

Strukturat e brendshme të Lëvizjes së Kryqit të Kuq monitorojnë pajtueshmërinë me Parimet Themelore të Kryqit të Kuq.

Kodi i RC/OJQ-ve po zbatohet vetë. SCHR kryen rishikime nga kolegët në mesin e anëtarëve të tij të cilët shikojnë pjesërisht çështjen e pajtueshmërisë me parimet e përcaktuara në Kodin RC/OJQ

 Shiko edhe 

 Neutraliteti i Degradimit të Tokës i UNCCD - Kombeve të Bashkuara - Konventa për të Luftuar Shkretëtirëzimin

 Referime 

 Literatura 

Kategoria:Parime
Kategoria:Ndihmë humanitare
Kategoria:Katastrofa natyrore