Humbaba

"Kur ai shikon dikë është shikimi i vdekjes."[1]
"Ulërima e Humbabas është një përmbytje,
goja e tij është vdekje dhe fryma e tij është zjarr!
Njëqind liga larg ai mund të dëgjojë ndonjë [shëshpërimë?] në pyllin e tij!
Kush do të zbriste në pyllin e tij!"[b]
Në shembuj të ndryshëm, fytyra e tij është e shkruar në një vijë të vetme mbështjellëse si ajo e të brendshmeve të mbështjella të njerëzve dhe kafshëve, nga e cila mund të lexohen shenjat.[3][4]

Një tjetër përshkrim nga përkthimi i Georg Burckhardt për Eposin e Gilgameshit thotë:

"Ai kishte putrat e një luani dhe
trup i mbuluar me luspa me gjemba;
këmbët e tij kishin kthetrat e shkabës dhe
mbi kokën e tij ishin brirët e një demi të egër;
bishti dhe falusi i tij përfundonin secila në kokën e një gjarpri.”[5]
Megjithatë, një përshkrim tjetër në një tabletë të shitur në një muze në Sulaymaniyah në 2011 është më pozitiv për Humbaba:

"Aty ku Humbaba erdhi dhe shkoi, kishte një pistë,
shtigjet ishin në rregull dhe rruga ishte e shkelur mirë ...
Nëpër gjithë pyllin një zog filloi të këndojë:
Një pëllumb druri po ankonte, një turtull po thërriste si përgjigje.
Nënat majmune këndojnë me zë të lartë, një majmun i ri bërtet:
Si një grup muzikantësh dhe bateristësh çdo ditë
ata lëshojnë një ritëm në praninë e Humbabas."
Në këtë version të tregimit, Humbaba është i dashur për perënditë dhe një lloj mbreti në pallatin e pyllit. Majmunët janë lajmëtarët e tij, zogjtë oborrtarët e tij dhe e gjithë dhoma e tij e fronit fryn me aromën e rrëshirës së kedrit. Tableta vazhdon të portretizojë Gilgameshin si një agresor që shkatërron një pyll pa nevojë, dhe Enkidu vajton vdekjen e Humbabas.[6]

Kategoria:Personazhe në Eposin e Gilgameshit
Kategoria:Demonë
Kategoria:Ogërë
Kategoria:Gjigantë