Kultura e Estonisë

Kultura e Estonisë kombinon një trashëgimi indigjene, e përfaqësuar nga gjuha kombëtare finlandeze e vendit, estonishtja, me aspektet kulturore nordike dhe gjermane . Kultura e Estonisë konsiderohet të jetë e ndikuar ndjeshëm nga ajo e botës gjermanishtfolëse .  Për shkak të historisë dhe gjeografisë së saj, kultura e Estonisë është ndikuar gjithashtu nga traditat e popujve të tjerë finlandezë në zonat fqinje, gjithashtu gjermanët baltikë, baltët dhe sllavët, si dhe nga zhvillimet kulturore në ish-fuqitë dominuese, Suedi, Danimarkë. dhe Rusia . Tradicionalisht, Estonia është parë si një zonë rivaliteti midis Evropës Perëndimore dhe Lindore në shumë nivele. Një shembull i kësaj trashëgimie gjeopolitike është një kombinim i jashtëzakonshëm i traditave të shumta të krishtera të njohura në nivel kombëtar: Krishterimi Perëndimor ( Kisha Katolike dhe Kisha Ungjillore Estoneze Luterane ) dhe Krishterimi Lindor ( Kisha Ortodokse ( Kisha Ortodokse Apostolike Estoneze )). Simbolika e kufirit ose e takimit të lindjes dhe perëndimit në Estoni ishte ilustruar mirë në anën e pasme të notës 5 krooni . Ashtu si kulturat kryesore në vendet e tjera nordike, kultura estoneze mund të shihet se ndërtohet mbi realitetet mjedisore asketike dhe mjetet e jetesës tradicionale, një trashëgimi të barazisë relativisht të përhapur që lind nga arsye praktike (shih lirinë për të bredhur dhe votën universale ) dhe idealet e afërsia me natyrën dhe vetë-mjaftueshmëria .

 Artet 
parapamje| Monument për Friedrich Reinhold Kreutzwald, kompozitor i epikës kombëtare të Estonisë Kalevipoeg .

 Letërsia 
Megjithëse gjuha e shkruar estoneze mund të thuhet se ka ekzistuar që kur Jacob Johann Köhler përktheu Dhiatën e Re në Estonisht në shekullin e 18-të, pak vepra të dukshme letrare u shkruan deri në shekullin e 19-të, i cili pa fillimin e një lëvizjeje romantike kombëtare estoneze. Kjo e shtyu Friedrich Robert Faehlmann të mblidhte poezi popullore estoneze dhe Friedrich Reinhold Kreutzwald t'i rregullonte dhe t'i botonte ato si Kalevipoeg, epika kombëtare e Estonisë. Ajo epokë pa gjithashtu ngritjen e poetëve dhe romancierëve të tjerë që shkruanin në Estonisht, veçanërisht Lydia Koidula .

Pasi Estonia u bë e pavarur, pati një lëvizje të shkrimtarëve modernistë, më i famshmi Jaan Kross . Lufta e Dytë Botërore shkaktoi një shtypje të interesave kombëtare. Letërsia në Estoninë moderne është në një gjendje të shëndoshë, me tregime detektive në veçanti që gëzojnë një bum në popullaritet.

 Muzika 
parapamje| Një moment përpara hapjes së Festivalit të 25-të të Këngës Estoneze (2009) në ambientet e Festivalit të Këngës në Talin.
Pavarësisht nga historia e saj relativisht e shkurtër e muzikës artistike, Estonia sot respektohet mirë për muzikantët e saj, me arsimimin cilësor të muzikantëve klasikë që ka prodhuar një përqindje të lartë dirigjentësh dhe këngëtarësh të klasit botëror. Muzika e artit estonez doli në plan të parë si pjesë e lëvizjes romantike kombëtare.

Muzika popullore moderne estoneze ka marrë gjithashtu vëmendje jashtë vendit, veçanërisht në skenat e rock dhe metal, me grupe si Vanilla Ninja dhe Metsatöll, Kerli dhe kompozitorë si Arvo Pärt, duke fituar famë ndërkombëtare.

 Artet pamore 
Muzeu i Artit i Estonisë është muzeu kryesor kombëtar i arteve pamore dhe ka një koleksion të madh të artit estonez në ekspozim të përhershëm. Ajo u themelua më 17 nëntor 1919, por vetëm në vitin 1921 mori ndërtesën e saj të parë të përhershme - Pallati Kadriorg, i ndërtuar në shekullin e 18-të. Sot pallati përdoret për të shfaqur artin e huaj ndërsa një muze i ri i ndërtuar me qëllim strehon degën kryesore të muzeut, të quajtur Kumu .

Disa nga piktorët më të famshëm estonezë përfshijnë Adamson-Eric, Johann Köler, Ants Laikmaa, Paul Raud, Evald Okas, Kristjan Raud dhe Konrad Mägi . 

 Teatri 
Teatri i Estonisë daton në 1784, kur August von Kotzebue themeloi një kompani teatrore amatore në Talin . Shumica e shfaqjeve në atë kohë ishin komedi për argëtimin e fisnikërisë vendase gjermane baltike . Në 1809, u krijua një kompani teatrore profesionale me ndërtesën e saj në Talin. Repertori ishte kryesisht në gjermanisht, por u luajtën edhe pjesë në Estonisht dhe Rusisht. 

Pas shekujsh të robërisë në të cilën kishte rënë popullsia vendase estoneze që nga kryqëzata e Livonisë, skllavëria u shfuqizua përfundimisht në Estoni në 1816. Shoqëria e parë muzikore e Estonisë, Vanemuine u krijua në 1865. " Kushëriri nga Saaremaa" i Lydia Koidula në 1870, i vënë në skenë nga shoqëria Vanemuine, shënon lindjen e teatrit vendas estonez.

Shoqëria Vanemuine u drejtua nga August Wiera nga 1878 deri në 1903. Në vitin 1906, një ndërtesë e re u ngrit për shoqërinë dhe Karl Menning u bë drejtor i kompanisë teatrore. U vunë në skenë drama nga shkrimtarë perëndimorë si Henrik Ibsen, Gerhart Hauptmann, rus Maksim Gorky dhe estonezët August Kitzberg, Oskar Luts dhe Eduard Vilde .

Teatri Estonia është një shtëpi opere dhe sallë koncertesh në Talin, Estoni. Ajo u ndërtua si një përpjekje kombëtare e udhëhequr nga shoqëria estoneze në vitin 1913 dhe u hap për publikun më 24 gusht. Në atë kohë, ajo ishte ndërtesa më e madhe në Talin.

Në vitin 2004. në Estoni kishte 20 teatro.  46% e popullsisë urbane dhe 40% e popullsisë rurale vizituan teatrot në 2009. 

 Kinema dhe transmetim 
Industria e filmit në Estoni filloi në vitin 1896, kur u shfaqën "fotografitë e para" në Talin .  Kinemaja e parë u hap në vitin 1908.  Dokumentari i parë vendor u realizua në vitin 1908 me prodhimin e një filmi lajmesh për vizitën e mbretit suedez Gustav V në Talin.  Dokumentari i parë estonez u krijua nga Johannes Pääsuke në 1912, i ndjekur nga filmi i shkurtër Karujaht Pärnumaal (Gjuetia e Ariut në Pärnumaa) në 1914.

Filmi i parë me metrazh të gjatë u realizua në vitin 1924, Shadow of the Past me regji të Konstantin Märska . Theodor Luts, Noored kotkad ( Shqiponjat e reja ) (1927) përgjithësisht konsiderohet si gurthemeli i kinemasë estoneze. 

Në vitet 1960, historia e Princit Gabriel, nga shkrimtari estonez Eduard Bornhöhe, u shndërrua në një skenar filmi nga Arvo Valton . Grigori Kromanov u emërua si regjisor i Viimne reliikvia (Relikti i fundit), i publikuar në vitin 1969 nga Tallinnfilm.

Në vitin 1997, u themelua Fondacioni i Filmit Estonez nga Ministria e Kulturës e Estonisë . Në vitin 2007, rreth 10 filma artistikë u realizuan në Estoni, veçanërisht Sügisball (2007) nga Veiko Õunpuu, duke marrë, ndër të tjera çmime, regjisorin më të mirë në Festivalin e Filmit të Selanikut dhe Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Bratislavë, dhe Çmimin Venice Horizons në Venecia e 64-të Ndërkombëtare. Festivali i Filmit . Georg (2007), nga Peeter Simm, është një film për jetën e këngëtarit legjendar estonez Georg Ots .

Regjisori më i suksesshëm estonez i animacionit ka qenë Priit Pärn,  fitues i Çmimit të Madh në Festivalin Ndërkombëtar të Animacionit të Otavës në 1998, për Porgandite öö (Nata e Karotave).

Televizioni Estonez ( Eesti Televisioon ose ETV) është stacioni televiziv publik kombëtar i Estonisë. Transmetimi i tij i parë ishte më 19 korrik 1955 dhe festoi 50 vjetorin e tij më 19 korrik 2005.

 Arkitektura 
Historia arkitekturore e Estonisë pasqyron kryesisht zhvillimin e saj bashkëkohor në Evropën veriore. Vlen të përmendet veçanërisht ansambli arkitektonik që dallon qytetin e vjetër mesjetar të Talinit, i cili është në Listën e Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s . Për më tepër, vendi ka disa kalatë kodrinore unike, pak a shumë të ruajtura që datojnë nga kohët parakristiane, një numër të madh kështjellash dhe kishash mesjetare ende të paprekura, ndërsa fshati është ende i formuar nga prania e një numri të madh shtëpish feudali nga shekujt e mëparshëm.

 Arsimi 
parapamje| Universiteti i Tartusë
Historia e arsimit formal në Estoni daton në shekujt 13-14, kur u themeluan shkollat e para monastike dhe katedrale . Abetarja e parë në gjuhën estoneze u botua në 1575. Universiteti më i vjetër është Universiteti i Tartu, një anëtar i Grupit Coimbra, i cili u krijua nga mbreti suedez Gustav II Adolf në 1632. Në vitin 1919, kurset universitare u mësuan për herë të parë në gjuhën estoneze.

Sot, arsimi në Estoni është i ndarë në arsim të përgjithshëm, profesional dhe hobi. Sistemi arsimor ka katër nivele, të cilat përfshijnë arsimin parashkollor, bazë, të mesëm dhe të lartë.  Është krijuar një rrjet i gjerë shkollash dhe institucionesh arsimore mbështetëse. Sistemi arsimor estonez përbëhet nga institucione arsimore shtetërore dhe komunale, publike dhe private. Aktualisht ka 589 shkolla në Estoni. 

Bengt Gottfried Forselius (rreth 1660–1688) ishte themeluesi i arsimit publik në Estoni, autor i librit të parë ABC në gjuhën estoneze dhe krijuesi i një sistemi drejtshkrimor që e bëri më të lehtë mësimin dhe mësimin e Estonishtes.

 Menyra e jetës 
 Aspekte historike 
Zona e Estonisë moderne ka qenë historikisht e banuar nga të njëjtët njerëz si sot, kryesisht folës të Estonishtes, por disa pakica, si rusët, kanë emigruar kohët e fundit. Para Luftës së Madhe Veriore, Estonia konsiderohej si në periferi të perandorisë suedeze, më pas ajo u përfshi në Perandorinë Ruse (dhe më vonë Bashkimin Sovjetik ). Edhe pse ndonjëherë sundohej nga Suedia dhe Rusia, dhe ndërsa gjermanët baltik që qeverisnin Estoninë gëzonin autonomi të konsiderueshme me gjuhën administrative gjermane, popullsia indigjene ruajti gjuhën dhe kulturën e tyre amtare.

Formimi i një identiteti kulturor më të përcaktuar estonez në kuptimin modern u përshpejtua në shekullin e 19-të, gjatë periudhës së romantizmit dhe nacionalizmit të përgjithshëm kombëtar në Evropë. Mbështetja nga estofilët gjermanishtfolës në shtresat e larta të shoqërisë estoneze për një identitet të veçantë estonez çoi në Epokën e Zgjimit të Estonisë .

 Njerëzit 
Sot, shoqëria estoneze inkurajon barazinë dhe liberalizmin, me përkushtimin popullor ndaj idealeve të shtetit të mirëqenies, duke dekurajuar pabarazinë e pasurisë dhe ndarjen në klasa shoqërore. Etika protestante e punës mbetet një element kryesor i rëndësishëm kulturor, pavarësisht nga rënia e saj gjatë epokës së Bashkimit Sovjetik, dhe arsimi falas është një institucion shumë i çmuar.

Pushtimi tradicional i estonezëve, si shumica e evropianëve, ka qenë bujqësia . Deri në gjysmën e parë të shekullit të 20-të, Estonia ishte një shoqëri agrare, por në kohët moderne, estonezët kanë përqafuar gjithnjë e më shumë një mënyrë jetese urbane. Në vitin 2013 eksporti kryesor i qytetit të dytë më të madh të Estonisë, Tartu, është softueri. Megjithatë, shumë estonezë kanë një dashuri për një mënyrë jetese rurale pranë natyrës dhe është një zakon i zakonshëm të vizitosh një vilë verore në fshat gjatë pushimeve.

 Struktura e familjes 
Jeta familjare estoneze sot përqendrohet rreth çdo gjëje përveç familjes bërthamore . Anëtarët e një familjeje të gjerë zakonisht jetojnë të ndarë dhe të rinjtë kërkojnë pavarësinë dhe zakonisht lëvizin nga vendbanimi i prindërve të tyre rreth moshës njëzet vjeç.

Shkalla e divorcit është afër 60%. Estonia ka një nga përqindjet më të mëdha të prindërve të vetëm në Evropë. Përqindja mesatare e prindërve të vetëm në Evropë është 13% (2009),  ndërsa në Estoni në vitin 2000, 19% e familjeve me fëmijë nën 18 vjeç kishin vetëm një prind. Në vitin 2006, përqindja ra në 16%. Rënia mund të ndikohet nga rënia e përgjithshme e natalitetit. 

Marrëdhëniet e së njëjtës gjini janë të ligjshme, por legjislacioni nuk i mbështet martesat mes gjinive. Në Bashkimin Sovjetik, marrëdhëniet me të njëjtën gjini ishin të paligjshme, duke rezultuar në një qëndrim jotolerant ndaj homoseksualëve në shumicën e njerëzve që kishin lindur në Bashkimin Sovjetik. Në vitin 2019, të rinjtë priren të jenë më tolerantë ndaj marrëdhënieve të së njëjtës gjini sesa prindërit e tyre.

 Festat dhe traditat 
parapamje| Vallëzimi popullor në Estoni. Valltarët e Ansamblit të Artit Popullor të Universitetit të Tartu .
Festat estoneze bazohen kryesisht në kalendarin e krishterë perëndimor dhe traditat protestante .

Më i njohuri midis tyre është Jaanipäev, Mesi i verës estoneze, i cili përfshin kërkimin e rrugës për në mjedise jourbane, djegien e zjarreve të mëdha (" jaanituli ") dhe pjesëmarrjen në argëtimin e dehur të jaaniõhtu .

Një pjesë e traditës "jaaniõhtu" është se pothuajse afër mëngjesit, kur zjarri ("jaanilõke") është djegur dhe vetëm hiri po shkëlqen, një përbërës i ushqimit tradicional estonez, patatet, gërmohen në tokë, pikërisht nën hi., në mbetjet e zjarrit. Pas disa orësh, kur patatet janë gatuar nën hirin e ndezur, patatet gërmohen, qërohen dhe hahen, ndërsa janë ende të nxehta.

Traditat e mesit të verës përfshijnë gjithashtu versione të ndryshme të magjisë së çiftëzimit, të tilla si mbledhja e një numri të llojeve të ndryshme të luleve dhe vendosja e tyre nën jastëk, pas së cilës njeriu është menduar të shohë bashkëshortin e ardhshëm në ëndrrat e tij. Një tjetër traditë e lidhur me "jaaniõhtu" është kërkimi i insekteve të quajtura "jaaniuss".

Krishtlindja e Estonisë, Jõulud, në përgjithësi është në përputhje me traditat e Evropës Veriore dhe Qendrore të pemëve të Krishtlindjeve, kalendarëve të Ardhjes dhe vakteve tradicionale, që përfshijnë një numër pjatash që zakonisht hahen vetëm në Krishtlindje. Krishtlindja është festa më e gjerë, më e vlerësuar dhe e komercializuar në Estoni. Pushimet fillojnë nga 23 dhjetori dhe vazhdojnë deri në prag të Krishtlindjeve (24) dhe ditën e Krishtlindjeve (25). Në shkolla dhe në shumë vende pune, pushimet vazhdojnë deri në festën e Vitit të Ri.

Dita e Pavarësisë së Estonisë është 24 shkurti dhe një festë kombëtare.

 Ushqimi dhe pijet 
parapamje| Pije e kuqe estoneze.
Historikisht, kuzhina e Estonisë ka qenë ushqim i thjeshtë fshatar, i cili sot është i ndikuar nga shumë vende, duke përfshirë kështu shumë ushqime tipike ndërkombëtare. Ushqimet më tipike në Estoni janë buka e zezë, harenga dhe kosi, mishi i derrit, patatet dhe produktet e lidhura me qumështin . Vetë estonezët e kanë konsideruar salsiçen e gjakut ( verivorst ) dhe lakër turshi ( hapukapsas ) si "ushqimet tipike estoneze", por këto hahen kryesisht gjatë Krishtlindjeve . 

 Estonia si një vend nordik 
Shumë estonezë e konsiderojnë veten si nordikë dhe jo balltikë.  Si një grup etnik, estonezët nuk janë baltikë; gjuha estoneze është e lidhur ngushtë me gjuhën finlandeze, më tepër me gjuhët baltike, dhe estonezët janë një popull finlandez . Pjesa veriore e Estonisë ishte pjesë e Danimarkës mesjetare gjatë shekujve 13-14, duke iu shitur Urdhrit Teutonik pas Kryengritjes së Natës së Shën Gjergjit në 1346. Emri i kryeqytetit të Estonisë, Talin, mendohet se rrjedh nga fjala estoneze taani linn, që do të thotë 'qytet danez' (shih flamurin e Danimarkës për detaje). Pjesë të Estonisë ishin përsëri nën sundimin danez në shekujt 16-17, përpara se të transferoheshin në Suedi në 1645. Estonia ishte pjesë e Perandorisë Suedeze nga 1561 deri në 1721. Epoka suedeze u bë e njohur në mënyrë të folur në Estoni si "kohët e vjetra të mira suedeze". Fjalimi i ambasadorit suedez, z. Dag Hartelius në ditën e Pavarësisë së Estonisë, 24 shkurt 2009, ku ai e konsideroi Estoninë "një vend nordik" mblodhi shumë vëmendje në vend dhe u konsiderua gjerësisht si një kompliment i madh. Për më tepër, ministri i tregtisë së jashtme të Finlandës, Alexander Stubb, është cituar të ketë thënë se Estonia është një "vend i veçantë nordik". 

Duke filluar nga shekulli i 14-të, pjesë të bregut veriperëndimor të Estonisë dhe ishujve u kolonizuan nga suedezët etnikë, të cilët më vonë u bënë të njohur si suedezët estonezë . Shumica e popullsisë suedeze në Estoni iku në Suedi në vitin 1944, duke i shpëtuar Ushtrisë Sovjetike që përparonte.

Ka shumë fjalë në finlandisht dhe estonez që shkruhen saktësisht njësoj dhe shqiptohen pothuajse në të njëjtën mënyrë, por kanë kuptime krejtësisht të ndryshme. Shumë shaka, duke përfshirë edhe ato nënçmuese, bazohen në dallimet e kuptimeve të fjalëve. Të dy, finlandezët dhe estonezët, priren t'i kenë, krijojnë dhe kuptojnë ato shaka. Megjithatë, finlandishtja dhe Estonishtja janë gjuhë mjaft të ndryshme, saqë nuk është e mundur që një folës amtare i njërës prej gjuhëve të flasë dhe as ta kuptojë mjaftueshëm gjuhën tjetër pa mësuar në mënyrë eksplicite gjuhën tjetër. Finlandezët priren të kenë vështirësi në shqiptimin e shkronjës estoneze "õ" dhe estonezët priren t'u "zbulohen" finlandezëve nga theksi i tyre estonez. Për disa arsye, ndoshta për shkak të sasisë më të madhe të fjalëve dhe shprehjeve të huazuara nga gjuhët e tjera, estonezët vendas, të cilët nuk kanë mësuar finlandisht, priren të kuptojnë dhe të përvetësojnë finlandisht më lehtë sesa finlandezët vendas që kuptojnë Estonishten.

Në vitin 2005, Estonia iu bashkua Grupit të Betejave Nordike të Bashkimit Evropian.

 Shih edhe 
 Estonia
 Arsimi në Estoni
 Historia e Estonisë
 Universiteti i Talinit

 Referime 

Kategoria:Kultura e Estonisë