Stilografi

parapamje| Stilolapsa të ndryshme bashkëkohore dhe të cilësisë së mirë 
Stilografi ose penkalla është një instrument shkrimi i cili përdor një majë metalike për të aplikuar një bojë me bazë uji në letër. Ai dallohet nga stilolapsat e mëparshëm duke përdorur një rezervuar të brendshëm për të mbajtur bojën, duke eliminuar nevojën për të zhytur vazhdimisht stilolapsin në një gropë boje gjatë përdorimit. Stilolapsi tërheq bojën nga rezervuari përmes një futjeje në majë dhe e depoziton bojën në letër nëpërmjet një kombinimi të gravitetit dhe veprimit kapilar . Mbushja e rezervuarit me bojë mund të arrihet me dorë, nëpërmjet përdorimit të një pikatore ose shiringe, ose nëpërmjet një mekanizmi të brendshëm mbushës që krijon thithje (për shembull, përmes një mekanizmi pistoni) ose një vakum për të transferuar bojën direkt përmes majës në rezervuar. . Disa stilolapsa përdorin rezervuarë të lëvizshëm në formën e fishekëve të bojës të mbushur paraprakisht. 

 Historia 
parapamje| Detaje e një nyje dhe ushqimi prej çeliku të pandryshkshëm Visconti me një strukturë tampon boje me fund në gjysmën e saj të pasme
parapamje| Fishekë të pronarit (nga e majta në të djathtë): Pilot, Parker, Lamy, standarde të shkurtra ndërkombëtare (bërë nga Kaweco)
Sipas Kadi al-Nu'man al-Tamimi (v. 974) në Kitab al-Majalis ue 'l-musayarat, kalifi fatimid Al-Mu'izz li-Din Allah në Egjiptin arab kërkoi një stilolaps që nuk do të njollosë. duart ose rrobat e tij dhe ishte pajisur me një stilolaps që mbante bojë në një rezervuar, duke e lejuar atë të mbahej me kokë poshtë pa i rrjedhur. 

Ka prova bindëse që një stilolaps i punës është ndërtuar dhe përdorur gjatë Rilindjes nga artisti dhe shpikësi Leonardo da Vinci . Ditarët e Leonardos përmbajnë vizatime me seksione tërthore të asaj që duket të jetë një stilolaps rezervuari që funksionon si nga graviteti ashtu edhe nga veprimi kapilar. Historianët morën parasysh gjithashtu faktin se shkrimi i dorës në ditarët e mbijetuar të shpikësit ka një kontrast të qëndrueshëm në të gjithë, në vend që të shfaqë modelin karakteristik të zbehjes tipike të një stilolapsi të shkaktuar nga shpenzimi dhe ri-zhytja. Ndërsa asnjë send fizik nuk mbijeton, disa modele pune u rindërtuan në vitin 2011 nga artisti Amerigo Bombara që që atëherë janë ekspozuar në muzetë kushtuar Leonardos. 

Stilolapsi ishte i disponueshëm në Evropë në shekullin e 17-të dhe tregohet nga referencat bashkëkohore. Në "Deliciae Physico-Mathematicae" (një revistë e vitit 1636), shpikësi gjerman Daniel Schwenter përshkroi një stilolaps të bërë nga dy gunga . Një kupë shërbeu si rezervuar për bojë brenda tepsisë tjetër. Bojëja mbyllej brenda kutisë me tapë . Bojëja u shtrydh përmes një vrime të vogël deri në pikën e shkrimit. Schwenter, Daniel, Deliciae physico-mathematicae … (Nürnberg, (Germany): Jeremias Dümler, 1636), vol. 1, pp. 519–520 "Die III Auffgab. Ein schön Secret, eine Feder zu zurichten, welche Dinten hält, und so viel lässet als man bedürfftig." (The third exercise. A nice secret: to prepare a pen which holds ink and lets [flow] as much as one requires. [with illustration]) Në 1663 Samuel Pepys iu referua një stilolapsi metalik "për të mbajtur bojë".  Historiani i njohur i Maryland, Hester Dorsey Richardson (1862–1933) dokumentoi një referencë për "tre stilolapsa prej argjendi, me vlerë 15 shilinga" në Angli gjatë mbretërimit të Charles II, shek. 1649–1685.  Në fillim të shekullit të 18-të, stilolapsa të tillë njiheshin tashmë zakonisht si "stilolapsa shatërvan". Matthew Henry, Commentary on the Whole Bible, Zechariah iv. 2 (1710), describing a type of self-replenishing oil lamp: "Without any further Care they [i.e. the lamps] received Oil as fast as they wasted it, ('as in those which we call Fountain Inkhorns, or Fountain Pens')". Hester Dorsey Richardson gjeti gjithashtu një shënim të vitit 1734 të bërë nga Robert Morris i madhi në librin e shpenzimeve të Robert Morris të riut, i cili ishte në atë kohë në Filadelfia, për "një stilolaps".  Megjithatë, ndoshta referenca më e njohur është ajo e Nicholas Bion (1652-1733), përshkrimi i ilustruar i të cilit i një "pendë sans fin" u botua në 1709 në traktatin e tij të botuar në anglisht në 1723 si "Ndërtimi dhe përdorimet kryesore të Instrumente Matematikore”. Stilolapsi më i hershëm i të dhënave të formës së përshkruar nga Bion është mbishkruar në vitin 1702, ndërsa shembuj të tjerë mbajnë shenja dalluese franceze deri në fillim të shekullit të 19-të.

Përparimi në zhvillimin e një stilolapsi të besueshëm ishte i ngadaltë deri në mesin e shekullit të 19-të për shkak të një kuptimi të papërsosur të rolit që luan presioni i ajrit në funksionimin e stilolapsave. Për më tepër, shumica e bojërave ishin shumë gërryese dhe plot përfshirje sedimentare. Patenta e parë angleze për një stilolaps u lëshua në maj 1809 për Frederick Fölsch, me një patentë që mbulonte (ndër të tjera) një ushqim të përmirësuar të stilolapsit të lëshuar për Joseph Bramah në shtator 1809.  Patenta e John Scheffer e 1819 ishte dizajni i parë që pa sukses komercial, me një numër shembujsh të mbijetuar të "Penografisë" së tij të njohur. Një tjetër dizajn pionier i rëndësishëm ishte ai i John Jacob Parker, i patentuar në 1832 - një vetëmbushës me një piston që funksionon me vidë.  Shpikësi rumun Petrache Poenaru mori një patentë franceze më 25 maj 1827, për shpikjen e një stilolapsi me një fuçi të bërë nga një kuti e madhe mjellmë. 

Në vitin 1828, Josiah Mason përmirësoi një gisht të lirë dhe efikas me rrëshqitje në Birmingham, Angli, i cili mund të shtohej në një stilolaps dhe në 1830, me shpikjen e një makinerie të re, William Joseph Gillott, William Mitchell dhe James Stephen Perry. shpiku një mënyrë për të prodhuar në masë majat e stilolapsit prej çeliku të fortë dhe të lirë ( Perry &amp; Co. ).  Kjo nxiti tregtinë e stilolapsave në Birmingham dhe deri në vitet 1850, më shumë se gjysma e stilolapsave me majë çeliku të prodhuara në botë u bënë në Birmingham. Mijëra zejtarë të aftë u punësuan në industri.  Shumë teknika të reja prodhimi u përsosën, duke u mundësuar fabrikave të qytetit të prodhonin në masë stilolapsat e tyre me çmim të lirë dhe efikas. Këto u shitën në mbarë botën për shumë njerëz që më parë nuk kishin mundësi të shkruanin, duke inkurajuar kështu zhvillimin e arsimit dhe shkrim-leximit. 

Në vitin 1848, shpikësi amerikan Azel Storrs Lyman patentoi një stilolaps me "një mbajtëse dhe majë të kombinuar". The Times (London, England), 15 September 1885, p. 6: Obituary Nga vitet 1850, pati një rrjedhë të vazhdueshme të përshpejtimit të patentave dhe stilolapsave të stilolapsave në prodhim. Megjithatë, vetëm pasi u bënë tri shpikje kryesore, stilolapsi u bë një instrument shkrimi gjerësisht i popullarizuar. Ato ishin maja prej ari me majë iridiumi, goma e fortë dhe boja me rrjedhje të lirë. 

Stilolapsat e parë të shatërvanit që përdorin të gjithë këta përbërës kryesorë u shfaqën në vitet 1850. Në vitet 1870, Duncan MacKinnon, një kanadez që jetonte në qytetin e Nju Jorkut, dhe Alonzo T. Cross of Providence, Rhode Island, krijuan stilolapsa stilografikë me një majë të zbrazët, tuba dhe një tel që vepron si valvul.   Lapsat stilografikë tani përdoren kryesisht për hartim dhe vizatim teknik, por ishin shumë të njohura në dekadën që filloi në 1875. Në vitet 1880 më në fund filloi epoka e stilolapsit të prodhuar në masë . Prodhuesit dominues amerikanë në këtë epokë pioniere ishin Waterman, nga New York City, dhe Wirt, me qendër në Bloomsburg, Pensilvani . Waterman shpejt ia kaloi Wirt-it, së bashku me shumë kompani që u ngritën për të mbushur tregun e ri dhe në rritje të stilolapsave. Waterman mbeti lider i tregut deri në fillim të viteve 1920. 

Në këtë kohë, stilolapsat mbusheshin pothuajse të gjithë duke hequr një pjesë të fuçisë së zbrazët ose mbajtëse dhe duke futur bojën me anë të një pikatore - një procedurë e ngadaltë dhe e çrregullt. Stilolapsat gjithashtu prireshin të rridhnin brenda kapakut të tyre dhe në nyjen ku fuçi hapej për mbushje.  Tani që problemet e materialeve ishin kapërcyer dhe rrjedha e bojës gjatë shkrimit ishte rregulluar, problemet e radhës që do të zgjidheshin ishin krijimi i një vetëmbushëse të thjeshtë e të përshtatshme dhe problemi i rrjedhjes. Në 1890, WB Purvis patentoi një vetëmbushës. Vetëmbushësit filluan të vinin rreth fundit të shekullit; më i suksesshmi prej tyre ishte ndoshta mbushësi i gjysmëhënës Conklin, i ndjekur nga mbushësi i përdredhur i AA Waterman.   Pika kulmore, megjithatë, ishte suksesi i arratisur i mbushësit të levës së Walter A. Sheaffer, i prezantuar në 1912,  paralel me mbushësin e butonave afërsisht bashkëkohor të Parker-it.

Ndërkohë, shumë shpikës e kthyen vëmendjen te problemi i rrjedhjes.  Disa nga zgjidhjet më të hershme për këtë problem erdhën në formën e një stilolapsi "sigurie" me një pikë të tërhequr që lejonte rezervuarin e bojës të mbyllej si një shishe. Më të suksesshmit prej tyre erdhën nga Francis C. Brown i Caw's Pen and Ink Co. dhe nga Morris W. Moore i Bostonit. 

Në 1898, George Safford Parker lëshoi Parker Jointless, të quajtur kështu sepse tyta e saj ishte një copë për të parandaluar rrjedhjen. Asambleja e seksionit përshtatet në skajin e stilolapsit si një tapë tape; çdo bojë e rrjedhur mbahej brenda majës. 

Në Evropë, kompania gjermane e furnizimeve e cila u bë e njohur si Pelikan u krijua në 1838, dhe ata prezantuan për herë të parë stilolapsin e tyre në 1929.  Kjo u bazua në blerjen e patentave për stilolapsat me bojë të fortë nga fabrika e Slavoljub Penkala nga Kroacia (e patentuar në vitin 1907, në prodhim masiv që nga viti 1911), dhe patentën e hungarezit Theodor Kovacs për mbushësin modern të pistonit deri në vitin 1925 

Dekadat që pasuan panë shumë risi teknologjike në prodhimin e stilolapsave. Celuloid gradualisht zëvendësoi gomën e fortë, e cila mundësoi prodhimin në një gamë shumë më të gjerë ngjyrash dhe dizajnesh.  Në të njëjtën kohë, prodhuesit eksperimentuan me sisteme të reja mbushjeje. Periudha ndërmjet luftës pa prezantimin e disa prej modeleve më të shquara, të tilla si Parker Duofold  dhe Vacumatic,  seritë Sheaffer's Lifetime Balance,  dhe Pelikan 100. 

Gjatë viteve 1940 dhe 1950, stilografët ruajtën dominimin e tyre: stilolapsat e hershëm ishin të shtrenjtë, ishin të prirur ndaj rrjedhjeve dhe kishin rrjedhje të parregullt të bojës, ndërsa stilolapsi vazhdoi të përfitonte nga kombinimi i prodhimit masiv dhe mjeshtërisë. (Patenta e Bíró-s dhe patentat e tjera të hershme për stilolapsat me top shpesh përdorin termin "stilolaps me majë", sepse në atë kohë stilolapsi me top konsiderohej një lloj stilolapsi; domethënë një stilolaps që mbante bojë në një rezervuar të mbyllur. )  Kjo periudhë pa lançimin e modeleve inovative si Parker 51, Aurora 88, Sheaffer Snorkel dhe Eversharp Skyline dhe (më vonë) Skyliner, ndërsa seria Esterbrook J e modeleve të mbushjes me leva me majë çeliku të këmbyeshme ofroi besueshmëri të lirë për masat.  

 Shih edhe 
 Lapsi
 Stilolapsi
 Lapsi kimik
 Lapsi mbledhës

 Literatura 


 Referime 

Kategoria:Vegla të shkrimit