Tavani

Tavani është një sipërfaqe e brendshme e sipërme që mbulon kufijtë e sipërm të një dhome. Në përgjithësi nuk konsiderohet një element strukturor, por një sipërfaqe e përfunduar që fsheh pjesën e poshtme të strukturës së çatisë ose dyshemenë e një kate sipër. Tavanet mund të dekorohen sipas shijes, dhe ka shumë shembuj të shkëlqyer të afreskeve dhe veprave artistike në tavane, veçanërisht në ndërtesat fetare. Tavani mund të jetë gjithashtu kufiri i sipërm i një tuneli.

Lloji më i zakonshëm i tavanit është tavani i rënë, i cili është i varur nga elementët strukturorë lart. Panelet e murit të thatë fiksohen ose drejtpërdrejt në trarët e tavanit ose në disa shtresa kompensatë rezistente ndaj lagështirës, ​​të cilat më pas ngjiten në trarët. Tubacionet ose kanalet mund të futen në hendekun mbi tavan, dhe këtu mund të vendosen materiale izoluese dhe izoluese. Përndryshe, tavanet mund të lyhen me spërkatje, duke i lënë tubacionet dhe kanalet të ekspozuara, por të lyera, dhe duke përdorur shkumë me spërkatje.

Një nëngrup i tavanit të rënë është tavani i varur, ku një rrjet mbështetësesh alumini, në krahasim me murin e thatë, janë ngjitur në trarët, duke formuar një sërë hapësirash drejtkëndore. Pjesët individuale të kartonit vendosen më pas në pjesën e poshtme të atyre hapësirave në mënyrë që ana e jashtme e kartonit, e ndërthurur me shina alumini, të shihet si tavan nga poshtë. Kjo e bën relativisht të lehtë riparimin e tubave dhe izolimit pas tavanit, pasi gjithçka që nevojitet është të hiqni kartonin, në vend që të gërmoni nëpër murin e tharjes dhe më pas ta zëvendësoni atë.

Llojet e tjera të tavanit përfshijnë tavanin e katedrales, tavanin konkav ose në formë fuçi, tavanin e shtrirë dhe tavanin me arkë. Mbulimi shpesh lidh tavanin me muret rrethuese. Qeprat mund të luajnë një rol në reduktimin e rrezikut nga zjarri dhe disponohet një sistem për vlerësimin e rezistencës ndaj zjarrit të tavaneve të rënë.

Llojet
Tavanet klasifikohen sipas pamjes ose ndërtimit të tyre. Një tavan i katedrales është çdo zonë e lartë e tavanit e ngjashme me ato në një kishë. Një tavan i rënë është ai në të cilin sipërfaqja e përfunduar është ndërtuar diku nga disa inç ose centimetra deri në disa metra nën strukturën mbi të. Kjo mund të bëhet për qëllime estetike, të tilla si arritja e një lartësie të dëshirueshme tavani; ose qëllime praktike të tilla si amortizimi akustik ose sigurimi i një hapësire për NVK ose tubacione. Një e kundërt e kësaj do të ishte një dysheme e ngritur. Një tavan konkav ose në formë fuçi është i lakuar ose i rrumbullakosur lart, zakonisht për vlerë vizuale ose akustike, ndërsa një tavan me arkë ndahet në një rrjet panelesh katrore ose tetëkëndëshe të zhytura, të quajtur edhe "tavan lakunar". Një tavan i gjirit përdor një kalim të lakuar suvaje midis murit dhe tavanit; është emërtuar për formimin e limanit, një derdhje me një kurbë konkave. Një tavan i shtrirë përdor një numër panelesh individuale duke përdorur materiale të tilla si PVC të fiksuar në një hekurudhë rrethuese.

Elementet
Tavanet janë zbukuruar shpesh me pikturë afreske, pllaka mozaiku dhe trajtime të tjera sipërfaqësore. Ndërsa i vështirë për t'u ekzekutuar (të paktën në vend), një tavan i dekoruar ka avantazhin se mbrohet kryesisht nga dëmtimet nga gishtat dhe pluhuri. Megjithatë, në të kaluarën, kjo kompensohej më shumë nga dëmtimi i tymit nga qirinjtë ose një oxhak. Shumë ndërtesa historike kanë tavane të festuara. Ndoshta më i famshmi është Tavani i Kishëzës Sistine nga Mikelanxhelo.

Lartësia e tavanit mund të ketë ndikime psikologjike.

 Referime