Teknologjia ushtarake

Teknologjia ushtarake është aplikimi i teknologjisë për përdorim në luftë. Ai përfshin llojet e teknologjisë që janë qartësisht në natyrë ushtarake dhe jo civile në aplikim, zakonisht sepse atyre u mungojnë aplikacionet civile të dobishme ose ligjore, ose janë të rrezikshme për t'u përdorur pa trajnimin e duhur ushtarak.

Linja është poroze; shpikjet ushtarake janë sjellë në përdorim civil gjatë historisë, ndonjëherë me modifikime të vogla nëse ka, dhe inovacionet civile janë vënë në mënyrë të ngjashme në përdorim ushtarak.

Teknologjia ushtarake zakonisht hulumtohet dhe zhvillohet nga shkencëtarë dhe inxhinierë posaçërisht për t'u përdorur në betejë nga forcat e armatosura. Shumë teknologji të reja erdhën si rezultat i financimit ushtarak të shkencës.

Inxhinieria e armatimit është projektimi, zhvillimi, testimi dhe menaxhimi i ciklit jetësor të armëve dhe sistemeve ushtarake. Ai mbështetet në njohuritë e disa disiplinave tradicionale të inxhinierisë, duke përfshirë inxhinierinë mekanike, inxhinierinë elektrike, mekatronikën, elektro-optikën, inxhinierinë e hapësirës ajrore, inxhinierinë e materialeve dhe inxhinierinë kimike.

Historia
Ky seksion ndahet në zhvillimet e gjera kulturore që prekën teknologjinë ushtarake.

Teknologji e lashtë
Përdorimi i parë i veglave prej guri mund të ketë filluar gjatë periudhës paleolitike. Veglat më të hershme prej guri janë nga vendi i Lomekwi, Turkana, që datojnë 3.3 milion vjet më parë. Veglat prej guri u diversifikuan gjatë periudhës së pleistocenit, e cila përfundoi ~ 12,000 vjet më parë. Dëshmia më e hershme e luftës midis dy grupeve është regjistruar në vendin e Nataruk në Turkana, Kenia, ku prova janë skelete njerëzore me lëndime të mëdha traumatike në kokë, qafë, brinjë, gjunjë dhe duar, duke përfshirë një teh obsidiani të ngulitur në një kafkë. e konfliktit ndër-grupor midis grupeve të gjuetarëve-mbledhësve nomadë 10,000 vjet më parë.

Njerëzit hynë në epokën e bronzit pasi mësuan të shkrinin bakrin në një aliazh me kallaj për të bërë armë. Në Azi, ku xehet e kallajit të bakrit janë të rralla, ky zhvillim u vonua derisa tregtimi i bronzit filloi në mijëvjeçarin e tretë pes. Në rajonet e Lindjes së Mesme dhe Evropës Jugore, epoka e bronzit ndjek periudhën neolitike, por në pjesë të tjera të botës, epoka e bakrit është një kalim nga neoliti në epokën e bronzit. Edhe pse epoka e hekurit në përgjithësi ndjek epokën e bronzit, në disa zona epoka e hekurit ndërhyn drejtpërdrejt në neolitin nga jashtë rajonit, me përjashtim të Afrikës Nën-Sahariane ku ajo u zhvillua në mënyrë të pavarur.Iron In Africa: Revising The History : Unesco. UNESCO. Retrieved 20 November 2014.

Përdorimi i parë në shkallë të gjerë i armëve prej hekuri filloi në Azinë e Vogël rreth shekullit të 14-të para Krishtit dhe në Evropën Qendrore rreth shekullit të 11-të pes, e ndjekur nga Lindja e Mesme (rreth 1000 pes) dhe India dhe Kina.

Asirianët janë merita për futjen e kalorësisë së kuajve në luftë dhe përdorimin e gjerë të armëve prej hekuri deri në vitin 1100 pes. Asirianët ishin gjithashtu të parët që përdorën shigjeta me majë hekuri.

Teknologjia pas-klasike
parapamje|djathtas|Një illustrim e një katapulte trebuchet, siç përshkruhet në Wujing Zongyao.
Wujing Zongyao (Esencialet e Arteve Ushtarake), shkruar nga Zeng Gongliang, Ding Du dhe të tjerë me urdhër të Perandorit Renzong rreth vitit 1043 gjatë dinastisë Song ilustrojnë fokusin e epokave në avancimin e çështjeve intelektuale dhe teknologjisë ushtarake për shkak të rëndësisë së luftës. midis Song dhe Liao, Jin dhe Yuan në veri të tyre. Libri mbulon tema të strategjisë ushtarake, trajnimit dhe prodhimit dhe punësimit të armatimit të avancuar.

parapamje|djathtas|Një flakahedhës kinez nga dorëshkrimi i Wujing Zongyao të vitit 1044 pes, dinastia Song.

Përparimet në teknologjinë ushtarake e ndihmuan dinastinë Song në mbrojtjen e saj kundër fqinjëve armiqësorë në veri. Flakahedhësi e gjeti origjinën e tij në Greqinë e epokës bizantine, duke përdorur zjarrin grek (një lëng kimikisht kompleks, shumë i ndezshëm benzine) në një pajisje me një zorrë sifon në shekullin e 7-të. Në vitin 919, pompa e projektorit të sifonit u përdor për të përhapur 'vajin e zjarrtë flakërues' që nuk mund të laget me ujë, siç është regjistruar nga Lin Yu në Wuyue Beishi, prandaj referenca e parë e besueshme kineze për flakëhedhësin që përdor zgjidhjen kimike të zjarrit grek. Lin Yu përmendi gjithashtu se 'vaji i zjarrit flakërues' rrjedh përfundimisht nga një prej kontakteve detare të Kinës në 'detet e jugut', Arabia Dashiguo. Në Betejën e Langshan Jiang në vitin 919, flota detare e Mbretit Wenmu nga Wuyue mundi një ushtri Huainan nga shteti Wu; Suksesi i Wenmu u lehtësua nga përdorimi i 'vajit të zjarrit' ('huoyou') për të djegur flotën e tyre, duke nënkuptuar përdorimin e parë kinez të barutit në një betejë. Kinezët aplikuan përdorimin e shakullave me dy pistoni për të pompuar benzinë nga një cilindër i vetëm (me një goditje lart dhe poshtë), e ndezur në fund nga një shkrepës baruti me djegie të ngadaltë për të ndezur një rrymë flake të vazhdueshme. Kjo pajisje u paraqit në përshkrimin dhe ilustrimin e Dorëshkrim ushtarak Wujing Zongyao i vitit 1044. Në shtypjen e shtetit të Tangut Jugor nga viti 976, forcat e hershme detare Song u përballën me ta në lumin Yangtze në vitin 975. Forcat e Tang jugor u përpoqën të përdornin flakëhedhës kundër marinës Song, por ishin të konsumuar aksidentalisht nga zjarri i tyre, kur erërat e forta hynë në drejtim të tyre.

Megjithëse efektet shkatërruese të barutit u përshkruan në dinastinë e hershme Tang nga një alkimist daoist, zhvillimet më të hershme të tytës së armës dhe topit me predhë u gjetën në fund të Kinës Song. Përshkrimi i parë i artit i 'shtitës së zjarrit' kinez (një kombinim i një flakëhedhësi me zjarr të përkohshëm dhe armë) ishte nga një pikturë murale budiste e Dunhuang, e datës rreth vitit 950.ref name="needham volume 5 part 7 224 225">Needham, Volume 5, Part 7, 224–225.</ref> Këto 'shtiza zjarri' u përdorën gjerësisht në fillim të shekullit të 12-të, duke shfaqur shtylla të zbrazëta bambuje si tuba për të ndezur grimcat e rërës (për të verbëruar dhe mbytur), fishekë plumbi, copa metali të mprehtë dhe copa qeramike dhe së fundi me shtytje të mëdha baruti. shigjeta dhe armë raketash. Përfundimisht, bambuja që prishej u zëvendësua me tuba të zbrazët prej gize, dhe po ashtu ndryshoi terminologjia e kësaj arme të re, nga 'shtiza e zjarrit' huo qiang në 'tub zjarri' huo tong. Ky paraardhës i armës u plotësua nga paraardhësi i topit, atë që kinezët e quanin që nga shekulli i 13-të si 'shpërthimi i karikatorit të shumëfishtë plumbash' bai zu lian zhu pao, një tub prej bronzi. ose gize që ishte mbushur me rreth 100 topa plumbi.

Përshkrimi më i hershëm i njohur i një arme është një skulpturë nga një shpellë në Sichuan, që daton në vitin 1128, që portretizon një figurë që mbante një bombardim në formë vazoje, duke gjuajtur flakë dhe një top. Megjithatë, zbulimi më i vjetër arkeologjik ekzistues i një pistolete metalike është nga gërmimi kinez në Heilongjiang, i datës 1288. Kinezët zbuluan gjithashtu potencialin shpërthyes të paketimit të predhave të gropave të topave me barut. I shkruar më vonë nga Jiao Yu në Huolongjing e tij (mesi i shekullit të 14-të), ky dorëshkrim regjistroi një top prej gize të epokës së Këngës, i njohur si 'shpërthimi i bubullimave të reve fluturuese' (fei yun pi-li pao). Në dorëshkrim thuhej se:

Siç u përmend më parë, ndryshimi i terminologjisë për këto armë të reja gjatë periudhës së Song ishte gradual. Topat e hershëm Song në fillim u quajtën në të njëjtën mënyrë si katapulta kineze me trebuchet. Një studiues i mëvonshëm i dinastisë Ming i njohur si Mao Yuanyi do të shpjegonte këtë përdorim të terminologjisë dhe origjinën e vërtetë të topit në tekstin e tij të Wubei Zhi, shkruar në vitin 1628.

Teknologjia moderne
Armët
Perandoritë islamike të barutit prezantuan një sërë armësh zjarri të zhvilluara, topa dhe armë të vogla. Gjatë periudhës së Proto-industrializimit, armët e reja të shpikura u panë të përdoreshin në Indinë Mogule.

Zhvillimi i shpejtë në teknologjinë ushtarake pati një ndikim dramatik në ushtritë dhe marinat në botën e industrializuar në 1740-1914.Max Boot, War made new: technology, warfare, and the course of history, 1500 to today (Penguin, 2006). Për luftën tokësore, kalorësia u zbeh në rëndësi, ndërsa këmbësoria u transformua nga përdorimi i pushkëve shumë të sakta me ngarkim më të shpejtë dhe përdorimi i pluhurit pa tym. Mitralozët u zhvilluan në vitet 1860 në Evropë. Artileri raketore dhe raketat mysorean, të dyja të pioniere nga muslimani indian Tipu Sultan, u bënë më të fuqishme kur eksplozivët e rinj të lartë (të bazuar në nitroglicerin) arritën gjatë Luftërave Anglo-Mysore dhe francezët prezantuan artileri shumë më të sakta në terren me zjarr të shpejtë. Mbështetja e logjistikës dhe komunikimit për luftën tokësore u përmirësua në mënyrë dramatike me përdorimin e hekurudhave dhe telegrafëve. Industrializimi siguroi një bazë fabrikash që mund të konvertoheshin për të prodhuar municione, si dhe uniforma, tenda, vagona dhe furnizime thelbësore. Objektet mjekësore u zgjeruan dhe u riorganizuan në bazë të spitaleve të përmirësuara dhe krijimit të infermierisë moderne, të tipizuara nga Florence Nightingale në Britani gjatë Luftës së Krimesë të 1854–56.B.H. Liddell Hart, "Armed Forces in the Art of War: Armies", in J.P.T. Bury, ed., The New Cambridge Modern History: volume X: The Zenith of European Power 1830–70 (1967), 302–330.

Detare
Lufta detare u transformua nga shumë risi,Michael Lewis, "Armed Forces in the Art of War: Navies", in J.P.T. Bury, ed., The New Cambridge Modern History: Volume X: The Zenith of European Power 1830–70 (1967), 274–301. më së shumti nga motori me avull i bazuar në qymyr, armët detare me rreze të gjatë veprimi të lartë, forca të blinduara të rënda prej çeliku për luftanijet, minat dhe futja e silurëve, e ndjekur nga varka me silur dhe shkatërrues. Qymyri pas vitit 1900 u zhvendos përfundimisht nga nafta më efikase, por ndërkohë marinat me një shtrirje ndërkombëtare duhej të vareshin nga një rrjet stacionesh thëngjilli për t'u furnizuar me karburant. Perandoria Britanike i siguroi ato me bollëk, ashtu si edhe Perandoria Franceze në një masë më të vogël. Kolegjet e luftës u zhvilluan, pasi teoria ushtarake u bë një specialitet; kadetëve dhe komandantëve të lartë iu mësuan teoritë e Jomini, Clausewitz dhe Mahan dhe u angazhuan në lojëra luftarake në tavolinë. Rreth vitit 1900, u shfaqën inovacione krejtësisht të reja si nëndetëset dhe aeroplanët dhe u përshtatën shpejt me luftën deri në vitin 1914. HMS Dreadnought (1906) britanike inkorporoi aq shumë nga teknologjitë më të fundit në armë, shtytje dhe forca të blinduara, saqë me një goditje bëri gjithçka tjetër. luftanije të vjetruaraDavid K. Brown, Warrior to Dreadnought: Warship Development 1860–1905(2003).

Organizimi dhe financa
Mjete të reja financiare u zhvilluan për të financuar kostot në rritje të shpejtë të luftës, të tilla si shitjet e bonove popullore dhe taksat mbi të ardhurat, dhe financimi i qendrave të përhershme kërkimore.Michael Howard, "The armed forces." In F.H. Hinsley, ed. ‘’The new Cambridge modern history: volume XI: 1870–1898" (1962) pp 204–42.John Sumida, In Defence of Naval Supremacy: Finance, Technology, and British Naval Policy 1889–1914 Naval Institute Press, 2014. Shumë risi të shekullit të 19-të u shpikën dhe u promovuan kryesisht nga individë të vetëm me ekipe të vogla asistentësh, si David Bushnell dhe nëndetësja, John Ericsson dhe luftanija, Hiram Maxim dhe mitralozi, dhe Alfred Nobel dhe eksplozivët e lartë. Nga viti 1900, ushtria filloi të kuptonte se duhej të mbështeteshin shumë më tepër në qendrat kërkimore në shkallë të gjerë, të cilat kishin nevojë për financim nga qeveria. Ata sollën udhëheqës të inovacionit të organizuar si Thomas Edison në SHBA dhe kimistin Fritz Haber i Institutit Kaiser Wilhelm në GjermaniL.F. Haber, The poisonous cloud: chemical warfare in the First World War (Oxford UP, 1986).

Referime


Kategoria:Pajisje ushtarake
Kategoria:Ushtri
Kategoria:Industri
Kategoria:Teknologji