Kroacia e kuqe

Kroacia e kuqe (    ;    ) është një term historik i përdorur për pjesët juglindore të Dalmacisë Romake dhe disa territore të tjera, duke përfshirë pjesë të Malit të Zi të sotëm, Shqipërinë, rajonin e Hercegovinës të Bosnjë-Hercegovinës dhe Kroacinë juglindore, që shtrihen përgjatë detit Adriatik .

Termi u përdor për herë të parë në një version të Kronikës së Priftit të Diokleas, i cili në tërësi daton të jetë shkruar në 1298–1300. Ajo u përmend në vitet e mëvonshme nga një sërë burimesh në gjuhë të ndryshme dhe nga një numër njerëzish me prejardhje të ndryshme. Në shekullin e 19-të, gjatë epokës së nacionalizmit romantik, ai u bë një pikë qendrore diskutimi dhe kërkimi, shpesh pjesë përbërëse e nacionalizmit kroat, në të cilin Kroacia e Kuqe nganjëherë popullarizohej si një shtet historik i popullit kroat dhe kështu duhet të bëhej pjesë. të një Kroacie të Madhe .

 Etimologjia 
Kroacia e Kuqe u përmend për herë të parë në Kronikën e Priftit të Diokleas, një vepër fiktive e cila u shkrua nga një prift katolik romak në Doclea . Vepra e tij nuk ruhet në origjinal, por vetëm në kopje që nga shekulli i 16-të dhe i 17-të, dhe është datuar nga fundi i shekullit të 13-të deri në shekullin e 15-të. Ka shumë mundësi që të jetë shkruar shek. 1300. Kishte shumë supozime të gabuara dhe gabime të tjera të qarta në lidhje me identitetin e shkrimtarit, më të njohurat që i referoheshin atij si "Kryepeshkëv Gregori" i një Kryepeshkopate inekzistente.

Hulumtimet më të fundit dhe të hollësishme e identifikojnë atë si një anëtar të urdhrit cistercian me emrin Rudger, me origjinë etnike bohemiane, që punonte në Kryepeshkopatën e Splitit dhe për kroatin Ban Paul Šubić i cili ishte nga viti 1298 deri në 1301 Kryepeshkop i Tivarit . Nëse prifti i Doclea-s nuk e mori termin nga ndonjë burim i panjohur dhe i paruajtur gjatë rishkrimit të veprës së tij për një botim të dytë dhe ai është shpikësi i saj, besohet se ai bëri pjesërisht në aspiratat politike të familjes Šubiq mbi të gjitha trojet kroate, gjë që do të shpjegonte edhe mungesën e Kroacisë së Kuqe në versionin e parë, i cili kishte në qendër Bosnjën, i dyti u shkrua pasi Pali kishte marrë titullin "Zoti i Bosnjës".

Gjuhëtari kroat Petar Skok ka përcaktuar se ky keqinterpretim nga ana e Priftit është rezultat i transliterimit të zonës së Crmnicës ose Crvnicës në Mal të Zi, që përkthehet edhe në "Toka e Kuqe".

Sipas priftit dioklean, mbretëria imagjinare e sllavëve ndahej në dy rajone: Maritima (Litoral) midis maleve dinarik dhe detit Adriatik, i cili u përcaktua gjithashtu si zona ku "lumenjtë nga malet derdhen në jug në det" dhe Serbinë që përfshinte gjithçka midis maleve dinarike dhe lumit Danub ose siç përcaktohet në kronikë si "rajoni ku lumenjtë rrjedhin nga malet në veri në lumin e fuqishëm të Danubit". Kështu Maritima përfshinte vetëm zonat në pellgun e kullimit të detit Adriatik ndërsa Serbia përfshinte zonat në pellgun e Detit të Zi (Danub). Maritima u nda më tej në dy zona: Kroacia e Bardhë dhe e Kuqe, ku kjo e fundit përfshin Hercegovinën e sotme, pjesën jugore të Malit të Zi dhe Shqipërinë veriore. Nga ana tjetër, Serbia e Diokleanit do të përfshinte pjesën më të madhe të Serbisë së sotme, pjesën veriore të Malit të Zi, pjesën më të madhe të Bosnjës dhe Kroacisë në veri të maleve Dinarike. T.Živković, Regum Slavorum, V.1, Belgrade 2009, 54-58

 Referencat origjinale 
djathtas|parapamje| Harta e mbretërisë fiktive sllave të mbretit Svetopelek në Ballkanin Perëndimor siç është përshkruar në kronikën Kronika e Priftit të Dukljes .
Versioni latin i Kronikës së Priftit të Dioklesë, i njohur si Gesta regum Sclavorum, u përkthye nga historiani kroato- latin Ioannes Lucius (Ivan Lucić, babai i historiografisë kroate) në 1666 dhe u shtyp me emrin De Regno Dalmatiae et Croatiae . Mbi Mbretërinë e Dalmacisë dhe Kroacisë ). Më poshtë është një fragment (në latinisht):

 Post haec secundum continentiam priuiligiorum, quae lecta coram populo fuerant, scripsit priuilegia, diisit prouincias et regiones regni sui ac terminos dhe gjobat earum hoc modo: secundum cursum akuarum, quae a inmontanis fluint mario ; aquas uero, quae a montanis fluunt contra septentrionalem plagam dhe intrant në luminum flumen Donaui, uocauit Surbia. Deinde Maritima në duas diuisit prouincias: a loco Dalmae, ubi rex tunc manebat et synodus tunc facta est, usque ad Ualdeuino uocauit Croatium Album, quae et inferior Dalmace dicitur. . . Item ab eodem loco Dalmae usque Bambalonam ciuitatem, quae nunc dicitur Dyrachium, Croatiam Rubeam. . . Presbyter Diocleas: De Regno Sclavorum; Ioannes Lucius: De Regno Dalmatie et Croatiae (Amsterdam 1666) 287-302; Schwandtner Scriptores rerum hungaricarum III (Vienna) 174; Sl. Mijušković: Letopis Popa Dukljanina (Titograd 1967)

Më poshtë është përkthimi në shqip dhe anglisht :

 Dhe nga fusha Dalmae (Duvno) në qytetin e Dyrrachium ( Durrës ) është Kroacia e Kuqe.  And from the field of Dalmae (Duvno) to the city of Dyrrachium (Durrës) is Red Croatia

 Referenca në kronikën e Dandolos 
Andrea Dandolo (1300–1354), autori venecian i Kronikës së Dalmacisë, i cili shkruan për tokat kroate (Mbretëria Dalmatiane), përsëriti kufijtë e Kroacisë së Kuqe:

 Svethopolis rex Dalmacie... in plano Dalme coronatus est et regnum suum Dalmacie in IIIIor partes divisit. . . A plano intaque Dalme usque Ystriam, Chroaciam Albam, vocavit, et a dicto plano usque Duracium, Chroaciam Rubeam, et versus montana, a flumine Drino usque Maceodoniam, Rasiam; et a dikto flumine citra Bosnam nominavit. . . Moderni autem maritimam totam vocant Dalmaciam, montana autem Chroatiam. . .

Përkthimi:

 Svatopluk, Mbreti i Dalmacisë... në fushën e Duvnos u kurorëzua dhe mbretëria e tij e Dalmacisë shtrihet në 4 rajone: Nga fusha e quajtur Duvno (Tomislavgrad), deri në Istria quhet Kroacia e Bardhë... dhe nga ajo fushë deri në Durrës. quajtur Kroacia e Kuqe ; kurse ana malore nga lumi Drina deri në Maqedoni quhet Rascia dhe atij lumi deri këtu quhet Bosnje. I gjithë bregu i detit quhet Dalmaci dhe malet e tij janë Kroacia. . .

 Referencat nga Flavio Biondo 
Një shkrimtar tjetër konfirmon dietën e Duvno-s dhe shpërndarjen e tokave kroate si dhe ekzistencën e Kroacisë së Kuqe. Flavio Biondo (1388-1463) ishte një humanist italian. Në librin e tij të mirënjohur Historiarum ab inclinatione Romani imperii decades, ai fjalë për fjalë konfirmon atë që shkruan Dandolo për dietën Duvno dhe Kroacinë e bardhë dhe e kuqe. Flavius Blondus: Historiarum ab inclinatione Romani imperii, dec II, lib II (Venetiae 1483, f. 115 r; ed Basilea 1559) 177.

 Përdorimi në shekullin 19 dhe 20 
Crvena Hrvatska ishte emri i një gazete javore politike të Partisë Kroate të të Drejtave që përhapi ideologjinë e Ante Starçeviç në Dubrovnik, Dalmaci dhe që ekzistonte midis viteve 1890 dhe 1899 në Austro-Hungari, botuar nga Frano Supilo.

Termi është shfaqur në diskutimin e historisë së Malit të Zi . Historiani kroat Ivo Pilar mendonte se Duklja lindi nga trojet e "Kroatisë së Kuqe" në shekullin e 10-të.   Historiani serb Slavenko Terziq kritikoi Savić Marković Štedimlija për referencat e tij për Kroacinë e Kuqe" që përdoret për ndarjen e malazezëve nga serbët .  

 Shih edhe 
 Duklja
 Travunia
 Zahumle
 Kroacia e bardhë
 Historia e Dalmacise

 Referime 

Kategoria:Kroacia mesjetare