Dialekti Lengodocian

Category:Language articles with invalid population dates
Category:Dialects of languages with ISO 639-3 code
Category:Languages without ISO 639-3 code but with Glottolog code

Languedocien (emri francez, ), Lengodociania ose lengadociane ( shqiptimi Occitan: [ˌleŋɡɔðuˈsja] ), është një dialekt ocitan i folur në pjesët rurale të Francës jugore si Lengodok , Rouergue, Quercy, Agenais dhe Perigordin Jugor. Nganjëherë quhet edhe Languedocien-Guyennais.  Për shkak të pozicionit të saj qendror midis dialekteve të ocitanishtes, shpesh përdoret si bazë për ocitanishten standarde. Claudi Balaguer, "Languedocian: A Central and Interface Dialect within Occitan", in John Partridge (ed.

Rreth 10% e popullsisë së Lengodokut janë folës të rrjedhshëm të gjuhës (rreth 300,000), dhe 20% e tjerë (600,000) "kanë njohuri" të gjuhës. Të gjithë flasin frëngjisht si gjuhën e tyre të parë ose të dytë.

 Shpërndarja gjeografike 
Languedocien flitet në pjesë të caktuara të tre rajoneve franceze.

 Ocitani : Avejron, Olt, Tarn, Tarn-dhe-Garonë përveç Lomagne, Ariezhës (përveç një pjese perëndimore), Garonës së Sipërme (përveç komunave të Saint-Gaudens dhe Muret), Audës, Heraultit, Lozerrës, pjesët perëndimore dhe veriore të Gardës dhe Fenouillèdes.
 Akuitani-të-Re : në jug të Dordonjës, në lindje të Girondës, veri-lindore dy të tretat e Olt-dhe-Garonës, skaji jugor i Korrezës.
 Auvernjë-Ronë-Alpeve : zona e Bas-Vivarois, Lengodocien-Veri-Cévenol

Dialekte dhe gjuhë të tjera të folura në këto zona përfshijnë: Gaskon, Katalanisht, Limuzin, Bask dhe Auvernjat .

 Karakteristikat 
Më poshtë janë karakteristikat kryesore të dialektit Languedocien:

 okluzivët kanë qendruar në fund të fjalës: cantat [kanˈtat] (në Provençal : [kãnˈta]);
 ruajtja e s -ve fundore të një fjale: los òmes [luˈzɔmes] (në Limuzin: [luzɔˈmej]);
 n-ja e fundit e një fjale hidhet: occitan [utsiˈta] (në Provençal: [usiˈtãn]);
 mungesa e palatalizimit të grupeve CA dhe GA: cantar, gal (në Auvernjat: chantar, jal );
 ruajtja e l-së fundore të një fjale (dmth. jo e zëshme): provençale (në Provençal dhe në Gaskon: provençau );
 mungesa e dallimit midis tingujve b dhe v ( betacizmi ): vin [bi] (në Auvernjat, Limuzin dhe Provençal: [vji], [vi], [vin]).

Asnjë nga këto karakteristika nuk është unike për Lengodocianen; shumë ndahen me një ose më shumë dialekte të tjera ocitane . Lengodocieni është një dialekt qendror dhe konservator . Për këto arsye, disa gjuhëtarë janë në favor të një standardizimi të ocitanishtes duke përdorur këtë dialekt si bazë. 

 Variacionet 
parapamje|317x317px| Dialektet dhe nëndialektet e ocitanishtes sipas D. Sumien 
Lengodocieni përfshin një sërë variacionesh, klasifikimi i të cilëve është ende në vazhdim.

 Përdorimi 
Në mungesë të një regjistrimi gjuhësor, është e vështirë të merren shifra të sakta për numrin e folësve. Studimet më të fundit globale mbi ocitanishten thonë se numri i folësve varion nga 500,000 në 700,000 për gjuhën në tërësi. Philippe Martel, "Qui parle occitan ?" in Langues et cité Archived 16 March 2012 at the Wayback Machine n°10, December 2007. UNESCO, e cila është e vetmja organizatë që trajton Lengodocienin në mënyrë të pavarur, e vlerëson numrin në rreth 500,000 dhe e konsideron gjuhën nën kërcënim serioz. 

 Shiko gjithashtu 

 Zgjedhimi oksitan
 Gjuhët e Francës
 Gjuha e oc-ut
 Émile Mazuc, studiues i gjuhës Languedocien
Kategoria:Gjuhët e Francës