Lufta kundër-tank

Lufta antitank e ka origjinën nga nevoja për të zhvilluar teknologji dhe taktika për të shkatërruar tanket gjatë Luftës së Parë Botërore. Që kur Antanta e Trefishtë vendosi tanket e para në 1916, Perandoria Gjermane zhvilloi armët e para antitank. Arma e parë antitank e zhvilluar ishte një pushkë e shkallëzuar me bulona, Mauser 1918 T-Gewehr, që gjuante një fishek 13 mm me një plumb të fortë që mund të depërtonte në armaturën e hollë të tankeve të kohës dhe të shkatërronte motorin ose rikoshetin. brenda, duke vrarë operatorët. Për shkak se tanket përfaqësojnë projeksionin e forcës së fortë të armikut në tokë, strategët ushtarakë kanë përfshirë luftën antitank në doktrinën e pothuajse çdo shërbimi luftarak që atëherë. Armët më mbizotëruese antitank në fillimin e Luftës së Dytë Botërore në 1939 përfshinin armët e montuara në tank, armët antitank dhe granatat antitank të përdorura nga këmbësoria dhe avionët e sulmit tokësor.

Që nga fundi i Luftës së Ftohtë në 1992, kërcënimet kryesore të reja për tanket dhe automjetet e tjera të blinduara janë shpërthyer në distancë nga pajisjet shpërthyese të improvizuara (IED) të përdorura në luftën asimetrike dhe sistemet e armëve si RPG-29 dhe FGM-148 Javelin, të cilat mund të mposhtin armaturën reaktive ose armaturën e predhave. Të dy këto sisteme armësh përdorin një kokë luftarake tandem ku faza e parë e kokës së bashku aktivizon forca të blinduara reaktive dhe faza e dytë e kokës së njëpasnjëshme mposht armaturën e predhës me anë të një ngarkese në formë antitank (HEAT) me eksploziv të lartë.

 Shiko edhe 
RPG-7

RPG-29

 Referime 

Kategoria:Lufta sipas llojit