Islami dhe shkenca

parapamje|Punoni në observatoriumi i Taqi al-Din

Përveç kontributeve të myslimanëve në matematikë, astronomi, mjekësi, optikë, kimi dhe filozofi natyrore, disa kanë argumentuar një lidhje shumë të ndryshme midis fesë islame dhe disiplinës së shkencës. Disa shkrimtarë myslimanë kanë pohuar se Kurani ka bërë deklarata paraprake rreth fenomeneve shkencore që më vonë u konfirmuan nga kërkimet shkencore për shembull në lidhje me strukturën e embrionit, sistemin diellor dhe zhvillimin e universit.Cook, Michael, The Koran: A Very Short Introduction, Oxford University Press, (2000), p. 30see also: Ruthven, Malise. A Fury For God. London; New York: Granta (2002), p. 126.

 Terminologjia 
Shkenca shpesh përkufizohet si kërkimi i njohjes dhe të kuptuarit të botës natyrore dhe shoqërore duke ndjekur një metodologji sistematike të bazuar në prova."What is science?", ScienceCouncil.Org Ai është një sistem përvetësimi i njohurive i bazuar në empirizëm, eksperimentim dhe natyralizëm metodologjik, si dhe në grupin e organizuar të njohurive që qeniet njerëzore kanë marrë nga një kërkim i tillë. Shkencëtarët pohojnë se hetimi shkencor duhet t'i përmbahet metodës shkencore, një proces për vlerësimin e njohurive empirike që shpjegon ngjarjet e vëzhgueshme pa iu drejtuar nocioneve të mbinatyrshme.

Sipas Toby Huff, nuk ka asnjë fjalë të vërtetë për shkencën në arabisht (gjuha e Islamit) siç përcaktohet zakonisht në anglisht dhe gjuhë të tjera. Në arabisht, "shkencë" mund të nënkuptojë thjesht forma të ndryshme të dijes. Kjo pikëpamje është kritikuar nga studiues të tjerë. Për shembull, sipas Muzaffar Iqbal, kuadri i kërkimit të Huff-it "bazohet në modelin sintetik të Robert Mertonit, i cili nuk kishte përdorur asnjë burim apo koncept islamik që kishte të bënte me teorinë e dijes ose organizimin shoqëror". Çdo degë e shkencës ka emrin e vet, por të gjitha degët e shkencës kanë një parashtesë të përbashkët, ilm. Për shembull, fizika përkthehet më fjalë për fjalë nga arabishtja si "shkenca e natyrës", علم الطبيعة ‘ilm aṭ-ṭabī‘a; aritmetika si "shkenca e llogarive" علم الحساب ilm al-hisab.https://giftsofknowledge.files.wordpress.com/2016/01/hans-wehr-searchable-pdf.pdf Searcheable PDF of the Hans Wehr Dictionary (if that doesn't work check https://archive.org/details/HansWehrEnglishArabicDctionarySearchableFormat/page/n607/mode/2up ) Studimi fetar i Islamit (përmes shkencave islame si shpjegimi kuranor, studimet e hadithit, etj.) quhet العلم الديني "shkenca e fesë" (al-ilm ad-dinniy), duke përdorur të njëjtën fjalë për shkencën si "shkenca e natyrës". Sipas fjalorit Hans Wehr të Arabishtes, ndërsa علم’ ilm përkufizohet si "dije, mësim" etj. Fjala për "shkencë" është forma e shumësit علوم’ ulūm. (Kështu, për shembull, Fakulteti i Shkencave i Universitetit Egjiptian është fjalë për fjalë "Fakulteti i Shkencave ...")

 Historia 

Një nga rrëfimet më të hershme të përdorimit të shkencës në botën islame është gjatë shekujve të tetë dhe të gjashtëmbëdhjetë, i njohur si Epoka e Artë Islame. Njihet gjithashtu si "shkenca arabe" për shkak të shumicës së teksteve që janë përkthyer nga greqishtja në arabisht. Lëvizja masive e përkthimit, që ndodhi në shekullin e nëntë, lejoi integrimin e shkencës në botën islame. Mësimet nga grekët tani u përkthyen dhe njohuritë e tyre shkencore tani u përcollën në botën arabe. Pavarësisht këtyre termave, jo të gjithë shkencëtarët gjatë kësaj periudhe ishin myslimanë ose arabë, pasi kishte një numër shkencëtarësh të shquar jo-arabë (më së shumti persianë), si dhe disa shkencëtarë jomyslimanë, të cilët kontribuan në studimet shkencore në botën myslimane. Lëvizja masive e përkthimit në shekullin e nëntë lejoi integrimin e shkencës në botën islame.

Një sërë studiuesish modernë si Fielding H. Garrison, Sultan Bashir Mahmood, Hossein Nasr e konsiderojnë shkencën moderne dhe metodën shkencore të jetë frymëzuar shumë nga shkencëtarët myslimanë të cilët prezantuan një qasje moderne empirike, eksperimentale dhe sasiore ndaj kërkimit shkencor. Disa përparime të bëra nga astronomët, gjeografët dhe matematikanët myslimanë mesjetarë u motivuan nga problemet e paraqitura në shkrimet e shenjta islame, të tilla si zhvillimi i algjebrës nga el-Khuarizmi (rreth 780–850) për të zgjidhur ligjet e trashëgimisë islame, dhe zhvillimet. në astronomi, gjeografi, gjeometri sferike dhe trigonometri sferike për të përcaktuar drejtimin e Kiblës, kohët e namazeve dhe datat e kalendarit islam. Këto studime të reja të matematikës dhe shkencës do të lejonin që bota islame të kalonte përpara pjesës tjetër të botës. Me këto frymëzime në punë, matematikanët dhe astronomët myslimanë kontribuan në mënyrë të konsiderueshme në zhvillimin pothuajse në çdo fushë të matematikës midis tetë dhe astronomëve. shekulli i pesëmbëdhjetë”.

Rritja e përdorimit të diseksionit në mjekësinë islame gjatë shekujve 12 dhe 13 u ndikua nga shkrimet e teologut islam, al-Gazali, i cili inkurajoi studimin e anatomisë dhe përdorimin e diseksioneve si një metodë për të fituar njohuri për krijimin e Zotit. Në përmbledhjen e haditheve të Sahih Buhariut dhe Muslimit thuhet: "Nuk ka sëmundje që Zoti e ka krijuar, përveç se Ai ka krijuar edhe trajtimin e saj." (Buhariu 7-71:582). Kjo arriti kulmin në punën e Ibën Nefisit (1213-1288), i cili zbuloi qarkullimin pulmonar në 1242 dhe e përdori zbulimin e tij si dëshmi për doktrinën ortodokse islame të ringjalljes trupore. Ibën Nefisi gjithashtu përdori shkrimet e shenjta islame si justifikim për refuzimin e tij të verës si vetë-mjekim. Kritikat kundër alkimisë dhe astrologjisë ishin gjithashtu të motivuara nga feja, pasi teologët ortodoksë islamikë i shihnin besimet e alkimistëve dhe astrologëve si bestytni.

Fahredin er-Razi (1149–1209), duke u marrë me konceptin e tij të fizikës dhe botës fizike në Matalib-in e tij, diskuton kozmologjinë islame, kritikon nocionin aristotelian të qendrës së Tokës brenda universit dhe "eksploron nocionin e ekzistenca e një multiversi në kontekstin e komentimit të tij”, bazuar në ajetin kuranor, “I gjithë lavdërimi i takon Zotit, Zotit të botëve”. Ai ngre pyetjen nëse termi "botë" në këtë varg i referohet "botëve të shumëfishta brenda këtij universi të vetëm ose kozmosit, ose shumë universeve të tjera ose një multiversi përtej këtij universi të njohur." Në bazë të këtij ajeti, ai argumenton se Zoti ka krijuar më shumë se "një mijë botë (alfa alfi 'awalim) përtej kësaj bote në mënyrë që secila prej atyre botëve të jetë më e madhe dhe më masive se kjo botë, si dhe të ketë të ngjashme e asaj që ka kjo botë." Mbështetja e Ali Kushçu (1403–1474) për rrotullimin e Tokës dhe refuzimi i tij i kozmologjisë aristoteliane (e cila mbron një Tokë të palëvizshme) u motivua nga kundërshtimi fetar ndaj Aristotelit nga teologët islamikë ortodoksë, si al-Ghazali.F. Jamil Ragep (2001), "Freeing Astronomy from Philosophy: An Aspect of Islamic Influence on Science", Osiris, 2nd Series, , Science in Theistic Contexts: Cognitive Dimensions, , 66–71.

Sipas shumë historianëve, shkenca në qytetërimin mysliman lulëzoi gjatë Mesjetës, por filloi të bjerë në njëfarë kohe rreth shekujve 14Islam by Alnoor Dhanani in Science and Religion, 2002, . deri në shekujt 16.Ahmad Y Hassan, Factors Behind the Decline of Islamic Science After the Sixteenth Century  Të paktën disa studiues fajësojnë për këtë "ngritjen e një fraksioni klerik që ngriu të njëjtën shkencë dhe thau përparimin e saj".Islamic Technology: An Illustrated History  by Ahmad Y. al-Hassan and Donald Hill, Cambridge University Press, 1986, . Shembuj të konflikteve me interpretimet mbizotëruese të Islamit dhe shkencës - ose të paktën frytet e shkencës - përfshijnë më pas prishjen e observatorit të madh të Kostandinopojës të Taqi al-Din në Galata, "të krahasueshëm në pajisjet e tij teknike dhe personelin e tij të specializuar me atë të bashkëkohësit të tij të famshëm. , astronomi danez Tycho Brahe." Por ndërsa observatori i Brahe "hapi rrugën për një zhvillim të ri të madh të shkencës astronomike", ai i Taqi al-Din u shkatërrua nga një skuadër jeniçerësh, "me urdhër të sulltanit, me rekomandimin e kryemyftiut", diku pas vitit 1577 të e.s..Aydin Sayili, The Observatory in Islam and its place in the General History of the Observatory (Ankara: 1960), .

 Shkenca dhe praktika fetare 
Historikisht janë aplikuar metoda shkencore për të gjetur zgjidhje për nevojat teknike të ritualeve fetare islame, që është një karakteristikë e Islamit që e dallon atë nga fetë e tjera. Këto konsiderata rituale përfshijnë një kalendar hënor, përcaktimin e kohërave të lutjes bazuar në pozicionin e diellit dhe një drejtim lutjeje të vendosur në një vend të caktuar. Metodat shkencore janë zbatuar edhe në ligjet islame që rregullojnë shpërndarjen e trashëgimisë dhe në artet dekorative islame. Disa nga këto probleme u trajtuan nga shkencëtarët mesjetarë të botës islame dhe studiuesit e ligjit islam. Ndonëse këto dy grupe në përgjithësi përdornin metoda të ndryshme, ka pak prova për polemika serioze mes tyre për këto tema, me përjashtim të kritikave të bëra nga studiuesit fetarë ndaj metodave të astronomisë për shkak të lidhjes së saj me astrologjinë.

 Laureatët myslimanë të Nobelit 
Që nga viti 2018, tre shkencëtarë myslimanë kanë fituar një çmim Nobel për shkencën (Abdus Salam nga Pakistani në fizikë, Ahmed Zewail nga Egjipti dhe Aziz Sancar nga Turqia në Kimi). Sipas Mustafa Akyol, mungesa relative e laureatëve myslimanë të Nobelit në shkenca për frymë mund t'i atribuohet interpretimeve më të fshehta të fesë sesa në epokën e artë të zbulimit dhe zhvillimit islam, kur shoqëria dhe intelektualët islamikë ishin më të hapur ndaj ideve të huaja.

Ahmed Zewail i cili fitoi Çmimin Nobel në Kimi dhe njihet si babai i femtokimisë tha se "Nuk ka asgjë themelore në Islam kundër shkencës."

 Referime