Mendimi praktik

Mendimi praktik apo mendja e shëndoshë është gjykim i shëndoshë, praktik në lidhje me çështjet e përditshme, ose një aftësi bazë për të perceptuar, kuptuar dhe gjykuar në një mënyrë që ndahet (d.m.th. e përbashkët për) pothuajse të gjithë njerëzit.

Kuptimi i përditshëm i sensit të përbashkët rrjedh nga diskutimi historik filozofik që përfshin disa gjuhë evropiane. Termat e lidhur në gjuhë të tjera përfshijnë latinisht sensus communis, greqisht αἴσθησις κοινὴ (aísthēsis koinḕ) dhe frëngjisht bon sens, por këto nuk janë përkthime të drejtpërdrejta në të gjitha kontekstet. Në mënyrë të ngjashme në anglisht, ka nuanca të ndryshme kuptimi, që nënkuptojnë pak a shumë edukim dhe mençuri: "ndjenja e mirë" ndonjëherë shihet si ekuivalente me "sensitetin e shëndoshë" dhe ndonjëherë jo.

"Mënyra e shëndoshë" ka të paktën dy kuptime specifike filozofike. Njëra është si aftësi e shpirtit të kafshëve (ψῡχή, psūkhḗ) e propozuar nga Aristoteli për të shpjeguar se si shqisat e ndryshme bashkohen dhe mundësojnë diskriminimin e objekteve të veçanta nga njerëzit dhe kafshët e tjera. Ky sens i përbashkët është i ndryshëm nga perceptimi bazë shqisor dhe nga mendimi racional njerëzor, por bashkëpunon me të dyja.

Një përdorim i dytë filozofik i termit është i ndikuar nga romakët dhe përdoret për ndjeshmërinë natyrore njerëzore për njerëzit e tjerë dhe komunitetin. Ashtu si kuptimi i përditshëm, të dyja këto i referohen një lloji të vetëdijes dhe aftësisë bazë për të gjykuar që shumica e njerëzve pritet të ndajnë natyrshëm, edhe nëse nuk mund të shpjegojnë pse. Të gjitha këto kuptime të "mendimit të shëndoshë", duke përfshirë ato të përditshme, janë të ndërlidhura në një histori komplekse dhe kanë evoluar gjatë debateve të rëndësishme politike dhe filozofike në qytetërimin modern perëndimor, veçanërisht në lidhje me shkencën, politikën dhe ekonominë. Ndërveprimi midis kuptimeve është bërë veçanërisht i dukshëm në anglisht, në krahasim me gjuhët e tjera evropiane perëndimore, dhe termi anglisht është bërë ndërkombëtar.

Që nga Epoka e Iluminizmit, termi "mendje e shëndoshë" është përdorur për efekt retorik, si në aspektin miratues, si një standard për shije të mirë dhe burim aksiomash shkencore dhe logjike, ashtu edhe në mënyrë mosmiratuese, si ekuivalent me paragjykimet dhe bestytnitë vulgare. Ishte në fillim të shekullit të 18-të që ky term i vjetër filozofik fitoi për herë të parë kuptimin e tij modern në anglisht: "Ato të vërteta të qarta, të vetëkuptueshme ose mençuri konvencionale që nuk kishte nevojë për sofistikim për t'i kuptuar dhe asnjë provë për t'i pranuar pikërisht sepse i përputheshin aq mirë. me kapacitetet dhe përvojat themelore intelektuale (arsyes të shëndoshë) të të gjithë trupit shoqëror”. Kjo filloi me kritikën e Dekartit ndaj saj, dhe ajo që u bë e njohur si mosmarrëveshja midis "racionalizmit" dhe "empirizmit". Në rreshtin hapës të një prej librave të tij më të famshëm, Diskursi mbi metodën, Dekarti vendosi kuptimin më të zakonshëm modern dhe polemikat e tij, kur deklaroi se të gjithë kanë një sasi të ngjashme dhe të mjaftueshme të sensit të përbashkët (bon sens), por është përdoret rrallë mirë. Prandaj, një metodë logjike skeptike e përshkruar nga Dekarti duhet të ndiqet dhe nuk duhet të mbështetet tepër tek sensi i shëndoshë. Në iluminizmin pasues të shekullit të 18-të, sensi i përbashkët u pa më pozitivisht si bazë për të menduarit modern. Ajo ishte në kontrast me metafizikën, e cila ishte, si kartezianizmi, e lidhur me regjimin e lashtë. Pamfleti polemik i Thomas Paine, Common Sense (1776) është përshkruar si broshura politike më me ndikim të shekullit të 18-të, duke ndikuar si në revolucionin amerikan ashtu edhe atë francez. Sot, koncepti i sensit të përbashkët dhe mënyra se si duhet të përdoret më së miri, mbetet i lidhur me shumë nga temat më të përhershme në epistemologji dhe etikë, me fokus të veçantë shpesh të drejtuar në filozofinë e shkencave sociale moderne.

 Shiko edhe 

 Referime 

Kategoria:Sjellje njerëzore