Luftërat romako-maqedonase

Luftërat maqedono-romake (214–148 pes) ishin një seri konfliktesh të zhvilluara mes Republikës Romake dhe aleatët e saj grekë në Mesdheun lindor kundër Maqedonisë antike dhe disa mbretërive të ndryshme të greke. Ato rezultuan në kontrollin ose ndikimin romak mbi Maqedoninë e lashtë, Greqinë dhe pjesën tjetër të pellgut lindor të Mesdheut, përveç hegjemonisë së tyre në Mesdheun perëndimor pas Luftërave Punike . Tradicionalisht, "Luftërat maqedono-romake" përfshijnë katër luftërat me Maqedoninë, përveç një lufte me Perandorinë Seleukide, dhe një luftë të vogël të fundit me Lidhjen Akeane (e cila shpesh konsiderohet të jetë faza e fundit e luftës përfundimtare romako-maqedonase). Lufta më domethënëse u zhvillua me Perandorinë Seleukide, ndërsa lufta me Maqedoninë ishte e dyta, dhe të dyja këto luftëra shënuan efektivisht fundin e këtyre perandorive si fuqi të mëdha botërore, edhe pse asnjëra prej tyre nuk rezultoi menjëherë në dominimin e hapur romak.  Katër luftëra të veçanta u zhvilluan kundër fuqisë më të dobët, Maqedonisë antike, për shkak të afërsisë së saj gjeografike me Romën, megjithëse dy të fundit nga këto luftëra ishin kundër kryengritjeve të rastësishme dhe jo kundër ushtrive të fuqishme.  Ndikimi romak gradualisht shpërndau pavarësinë maqedonase dhe e treti atë në atë që po bëhej një perandori udhëheqëse. Rezultati i luftës me Perandorinë Seleukide tashmë të përkeqësuar ishte përfundimisht fatale edhe për të, megjithëse ndikimi në rritje i Partisë dhe Pontusit parandaloi çdo konflikt shtesë midis saj dhe Romës. 
 Hyrje 
Që nga mbyllja e Luftërave Romako-Maqedonase deri në Perandorinë e hershme Romake, Mesdheu Lindor mbeti një rrjet gjithnjë në ndryshim i politikave me nivele të ndryshme pavarësie, varësie ose kontroll të plotë ushtarak nga Roma.  Sipas Polibit,  i cili kërkonte të gjurmonte se si Roma arriti të dominonte lindjen greke në më pak se një shekull, luftërat e Romës me Maqedoninë dhe Greqinë u vunë në lëvizje pasi disa qytet-shtete greke kërkuan mbrojtjen romake kundër Mbretërisë së lashtë Maqedonase dhe Perandorisë Seleukide përballë një situate destabilizuese të krijuar nga dobësimi i Egjiptit Ptolemeik . 

Ndryshe nga perëndimi, lindja greke kishte qenë e dominuar nga perandori të mëdha për shekuj me radhë, kështu që ndikimi romak dhe kërkimi i aleancës çuan në luftëra me këto perandori që i dobësuan më tej dhe për këtë arsye krijuan një vakum të paqëndrueshëm pushteti që vetëm Roma ishte në gjendje ta qetësonte.  Kjo kishte disa ngjashmëri dhe dallime të rëndësishme me atë që kishte ndodhur në Itali shekuj më parë, por këtë herë ishte në një shkallë kontinentale. Historianët   shohin ndikimin në rritje të Perandorisë Romake mbi lindjen, si në perëndim, jo si një çështje ndërtimi të qëllimshëm perandorie, por menaxhim i vazhdueshëm i krizës, i fokusuar ngushtë në përmbushjen e qëllimeve afatshkurtra brenda kushteve shumë të paqëndrueshme, të paparashikueshme dhe rrjetit të varur të aleancave dhe varësive.  Me disa përjashtime të mëdha të sundimit të drejtpërdrejtë ushtarak (të tilla si pjesë të Greqisë kontinentale), bota lindore e Mesdheut mbeti një aleancë qytet-shtetesh dhe mbretërish të pavarura (me shkallë të ndryshme pavarësie, si de jure ashtu edhe de facto ) deri sa kaloi në Perandorinë Romake.  Vetëm në kohën e Perandorisë Romake, Mesdheu lindor, së bashku me të gjithë botën romake, u organizuan në provinca nën kontrollin e qartë romak. 

 Lufta e Parë Romako-Maqedonase (214-205 p.e.s.) 
Gjatë Luftës së Dytë Punike, Filipi V i Maqedonisë u bashkua me Haniblin .   Nga frika e përforcimit të mundshëm të Hanibalit nga Maqedonia, senati dërgoi një pretor me forca përtej Adriatikut . Maniplat romake (të ndihmuar nga aleatët e Lidhjes Etolike dhe Pergamonit pas vitit 211 p.e.s.) bënë pak më shumë se përleshje me forcat maqedonase dhe pushtuan territore të vogla përgjatë vijës bregdetare të Adriatikut për të "luftuar piraterinë". Interesi i Romës nuk ishte në pushtimin, por në mbajtjen e Maqedonisë të zënë gjatë kohës që Roma po luftonte Hannibalin. Lufta përfundoi në mënyrë të pavendosur në vitin 205 para Krishtit me Traktatin e Fenikisë . Ndërsa ishte një konflikt i vogël, ai hapi rrugën për ndërhyrjen ushtarake romake në Maqedoni. Ky konflikt, megjithëse u zhvillua midis Romës dhe Maqedonisë, ishte kryesisht i pavarur nga luftërat romako-maqedonase që pasuan (të cilat filluan me Luftën e Dytë Romako-Maqedonase dhe ishin kryesisht të varura nga njëra-tjetra) në shekullin e ardhshëm. 

 Lufta e Dytë Romako-Maqedonase (200-196 p.e.s.) 
Shekulli i kaluar kishte parë botën greke të dominuar nga tre mbretëritë kryesore pasardhëse të perandorisë së Aleksandrit të Madh : Egjipti Ptolemeik, Maqedonia antike dhe Perandoria Seleukid . Ambiciet perandorake të seleukidëve pas vitit 230 p.e.s. ishin veçanërisht destabilizuese. Seleukidët u nisën për të pushtuar Egjiptin dhe Egjipti u përgjigj përmes një fushate të madhe mobilizimi. Kjo fushatë çoi në fitoren ushtarake kundër inkursioneve seleukide, por në vitin 205 para Krishtit, kur Ptolemeu IV u pasua nga Ptolemeu V pesëvjeçar (ose më mirë, nga regjentët e tij), egjiptianët e sapoarmatosur u kthyen kundër njëri-tjetrit. Rezultati ishte një luftë e madhe civile midis veriut dhe jugut. Duke parë se i gjithë Egjipti tani mund të pushtohej lehtësisht, maqedonasit dhe seleukidët lidhën një aleancë për të pushtuar dhe ndarë Egjiptin mes tyre. 

Ky përfaqësonte kërcënimin më të rëndësishëm për rendin politik shekullor që e kishte mbajtur botën greke në stabilitet relativ dhe në veçanti përfaqësonte një kërcënim të madh për mbretëritë më të vogla greke që kishin mbetur të pavarura. Meqenëse Maqedonia dhe Perandoria Seleukide ishin problemi, dhe Egjipti shkaku i problemit, i vetmi vend për t'u kthyer ishte Roma. Ky përfaqësonte një ndryshim të madh, pasi grekët kohët e fundit kishin treguar pak më shumë se përbuzje ndaj Romës dhe Roma pak më shumë se apati ndaj Greqisë. Ambasadorët nga Pergamoni dhe Rodosi sollën prova përpara Senatit Romak se Filipi V i Maqedonisë dhe Antioku III i Perandorisë Seleukide kishin nënshkruar paktin e mossulmimit. Megjithëse natyra e saktë e këtij traktati është e paqartë dhe arsyeja e saktë romake për t'u përfshirë pavarësisht dekadave të apatisë ndaj Greqisë (pasazhet përkatëse për këtë nga burimi ynë parësor, Polibi, kanë humbur), delegacioni grek ishte i suksesshëm.  Fillimisht, Roma nuk kishte ndërmend të bënte një luftë kundër Maqedonisë, por më tepër të ndërhynte në emër të tyre diplomatikisht. 

Roma i dha Filipit një ultimatum që ai duhet të pushonte në fushatat e tij kundër aleatëve të rinj grekë të Romës. Duke dyshuar në forcën e Romës (jo një besim i pabazuar duke pasur parasysh performancën e Romës në Luftën e Parë Romako-Maqedonase) Filipi e shpërfilli kërkesën, gjë që i befasoi romakët. Duke besuar nderin dhe reputacionin e tyre në linjë, Roma e përshkallëzoi konfliktin duke dërguar një ushtri romake dhe aleatë grekë për të detyruar çështjen, duke filluar Luftën e Dytë Maqedonase .  Çuditërisht (duke pasur parasysh sukseset e tij të fundit kundër grekëve dhe sukseset e mëparshme kundër Romës), ushtria e Filipit u përkul nën presionin e ushtrisë romako-greke. Trupat romake të udhëhequra nga konsulli i atëhershëm Titus Quinctius Flamininus arritën në fushën e Thesalisë në vitin 198 para Krishtit.  Në vitin 197 para Krishtit, romakët e mundën me vendosmëri Filipin në Betejën e Kynoskefalait, dhe ai i paditi për paqe.  Në Traktatin e Tempeas që rezultoi, Filipit V iu ndalua të ndërhynte në punët jashtë kufijve të tij dhe iu kërkua të hiqte dorë nga pushtimet e tij të fundit greke. Në Olimpiadën e vitit 196 para Krishtit Roma shpalli "Lirinë e Grekëve", e cila përbënte politikën e re (ndoshta të gabuar) të Romës ndaj Greqisë. Kjo ishte se Greqia tani ishte e qëndrueshme dhe Roma mund të largohej plotësisht nga punët greke pa rrezikuar më shumë destabilitet.  Dukej se Roma nuk kishte asnjë interes të mëtejshëm në rajon, pasi ato tërhoqën të gjitha forcat ushtarake pa u përpjekur as të konsolidonin ndonjë përfitim, dhe më pas u kthyen në apatinë e tyre të mëparshme edhe kur aleatët e tyre grekë shpërfillën kërkesat e mëvonshme romake. 

 Lufta e Seleukidëve (192-188 para Krishtit) 
Me Egjiptin dhe Maqedoninë të dobësuar tani, Perandoria Seleukide u bë gjithnjë e më agresive dhe e suksesshme në përpjekjet e saj për të pushtuar të gjithë botën greke.  Kur Roma u tërhoq nga Greqia në fund të Luftës së Dytë Romako-Maqedonase, ata (dhe aleatët e tyre) menduan se kishin lënë pas një paqe të qëndrueshme. Megjithatë, duke dobësuar kontrollin e fundit të mbetur mbi zgjerimin Seleukid, ata lanë pas të kundërtën. Tani jo vetëm që aleatët e Romës kundër Filipit kërkuan një aleancë romake kundër Seleukidëve, por edhe vetë Filipi kërkoi një aleancë me Romën.  Situata u përkeqësua nga fakti që Hanibali ishte tani një këshilltar kryesor ushtarak i perandorit Seleukid dhe të dy besohej se po planifikonin një pushtim të drejtpërdrejtë jo vetëm të Greqisë, por edhe të Romës.  Seleukidët ishin shumë më të fortë se sa që maqedonasit kishin qenë ndonjëherë, duke pasur parasysh se ata kontrollonin pjesën më të madhe të ish Perandorisë Persiane, dhe deri në këtë pikë kishin ribashkuar pothuajse tërësisht ish-perandorinë e Aleksandrit të Madh.  Duke u frikësuar nga më e keqja, romakët filluan një mobilizim të madh, duke u tërhequr të gjithë nga Spanja dhe Galia e paqësuar së fundmi.  Ata madje krijuan një garnizon të madh në Siçili në rast se Seleukidët pushtonin ndonjëherë Italinë .  Këtë frikë e kishin edhe aleatët grekë të Romës, të cilët e kishin injoruar kryesisht Romën në vitet pas Luftës së Dytë Romako-Maqedonase, por tani e ndoqën sërish Romën për herë të parë që nga ajo luftë.  Një forcë e madhe romako-greke u mobilizua nën komandën e heroit të madh të Luftës së Dytë Punike, Scipio Africanus, dhe u nis për në Greqi, duke filluar Luftën Romako-Siriane . Pas luftimeve fillestare që zbuluan dobësi serioze seleukide, seleukidët u përpoqën të kthenin forcën romake kundër tyre në Betejën e Termopileve (siç besonin se 300 spartanët i kishin bërë shekuj më parë Perandorisë së fuqishme Persiane).  Ashtu si spartanët, Seleukidët e humbën betejën dhe u detyruan të evakuojnë Greqinë.  Romakët i ndoqën seleukidët duke kaluar Hellespontin, që shënoi herën e parë që një ushtri romake kishte hyrë ndonjëherë në Azi .  Angazhimi vendimtar u bë në Betejën e Magnezisë, duke rezultuar në një fitore të plotë romake.   Seleukidët paditën për paqe dhe Roma i detyroi ata të hiqnin dorë nga pushtimet e tyre të fundit greke. Megjithëse ata ende kontrollonin një pjesë të madhe të territorit, kjo disfatë shënoi fillimin e fundit të perandorisë seleukide, pasi ata do të fillonin të përballeshin me subjekte gjithnjë e më agresive në lindje ( parthianët ) dhe perëndim (grekët), si dhe Judea në jug. Perandoria e tyre u shpërbë gjatë shekullit të ardhshëm, kur u eklipsua nga Pontusi . Pas Magnezisë, Roma u tërhoq përsëri nga Greqia, duke supozuar (ose duke shpresuar) se mungesa e një fuqie të madhe greke do të siguronte një paqe të qëndrueshme, megjithëse bëri të kundërtën. 

 Lufta e Tretë Romako-Maqedonase (172-168 p.e.s.) 
Pas vdekjes së Filipit në Maqedoni (179 para Krishtit), djali i tij, Perseu i Maqedonisë, u përpoq të rivendoste ndikimin ndërkombëtar të Maqedonisë dhe lëvizi në mënyrë agresive kundër fqinjëve të tij.  Kur Perseu u implikua në një komplot vrasjeje kundër një aleati të Romës, Senati shpalli Luftën e tretë kundër maqedonasve. Fillimisht, Roma nuk ia doli mirë kundër forcave maqedonase, por në vitin 168 para Krishtit, legjionet romake thyen falangën maqedonase në Betejën e Pydnas .  E bindur tani se grekët (dhe për rrjedhojë pjesa tjetër e botës) nuk do të kishin kurrë paqe nëse Greqia do të mbetej sërish vetëm, Roma vendosi të vendoste pikën e saj të parë të përhershme në botën greke. Mbretëria e Maqedonisë u nda nga romakët në katër republika kliente. Edhe kjo rezultoi e pamjaftueshme për të siguruar paqen, pasi agjitacioni maqedonas vazhdoi.

 Lufta e Katërt Romako-Maqedonase (150-148 p.e.s.) 
Lufta e Katërt Romako-Maqedonase, e zhvilluar nga viti 150 para Krishtit deri në vitin 148 para Krishtit, u zhvillua kundër një pretenduesi maqedonas për fron, të quajtur Andriscus, i cili po destabilizonte përsëri Greqinë duke u përpjekur të rivendoste Mbretërinë e vjetër.  Romakët mundën me shpejtësi maqedonasit në betejën e dytë të Pydnas . Si përgjigje, Lidhja Akeane në vitin 146 para Krishtit u mobilizua për një luftë të re kundër Romës. Kjo nganjëherë përmendet si Lufta Akeane, dhe u vu re për kohëzgjatjen e saj të shkurtër dhe kohën e saj menjëherë pas rënies së Maqedonisë. Deri në këtë kohë, Roma kishte bërë vetëm fushatë në Greqi për të luftuar kalatë, aleatët ose klientët maqedonas. Supremacia ushtarake e Romës ishte e vendosur mirë, pasi kishte mposhtur Maqedoninë dhe falangën e saj të lavdëruar tashmë në 3 raste, dhe duke mundur numrat superiorë kundër seleukidëve në Azi. Udhëheqësit akeas pothuajse me siguri e dinin se kjo shpallje lufte kundër Romës ishte e pashpresë, pasi Roma kishte triumfuar kundër kundërshtarëve shumë më të fortë dhe më të mëdhenj, pasi legjioni romak kishte dëshmuar supremacinë e tij ndaj falangës maqedonase. Polibiu fajëson demagogët e qyteteve të ligës për frymëzimin e popullsisë në një luftë vetëvrasëse. Përleshjet nacionaliste dhe ideja për të triumfuar kundër gjasave superiore e motivuan ligën në këtë vendim të nxituar. Lidhja Akeane u mund me shpejtësi dhe, si një mësim objekti, Roma shkatërroi plotësisht qytetin e Korintit në vitin 146 para Krishtit, të njëjtin vit që u shkatërrua Kartagjena . History of Rome – The republic, Isaac Asimov. Pas gati një shekulli të menaxhimit të vazhdueshëm të krizës në Greqi, i cili gjithmonë çoi në paqëndrueshmëri të brendshme dhe luftë kur Roma u tërhoq, Roma vendosi të ndante Maqedoninë në dy provinca të reja romake, Achaea dhe Epiri. 

Pasojat e luftërave romako-maqedone për Ilirinë

Luftërat që u zhvilluan në truallin ilir gjatë çerekut të fundit të shek. III p.e.sonë patën pasoja të rënda për Ilirinë.
Mbretëria e cunguar dhe e dobësuar ilire, pasi kishte dështuar në përpjekjet e saj për të dalë nga gjendja e krijuar prej dy luftërave të mëparshme, u gjend këtë radhë në një aleancë të detyruar me Romën. Si e tillë asaj i takoi të mbante një pjesë të peshës së luftës në dobi të Republikës. Krahinat në jug, që ishin shkëputur nga mbretëria prej kohësh, u kthyen në rezerva strategjike të Romës; qytetet e parthinëve dhe të atintanëve qenë detyruar të kontribuojnë në këto luftëra pushtuese të Romës me trupa ndihmëse dhe të strehojnë e të furnizojnë ushtritë pushtuese. Duke u kthyer në fushë lufte, këto krahina kaluan herë në duar të romakëve, herë të maqedonëve dhe më se një herë u grabitën dhe u shkretuan.

Gjatë luftës së dytë maqedone u dëmtua në mënyrë të veçantë Dasaretia. Qytetet e saj u plaçkitën e u rrënuan; Antipatrean e shkatërruan nga themelet dhe popullsia e saj u masakrua; Pelioni u plaçkit dhe i morën skllevër banorët e qytetit që përbënin forcën prodhuese kryesore; fshatarësia dasarete u detyrua të braktiste vatrat e saj dhe të merrte malet në kohën kur ushtritë pushtuese romake grabisnin hambaret e saj.

Luftërat e vazhdueshme ndikuan rëndë edhe mbi gjendjen ekonomike të Dyrrahut dhe të Apolonisë. Si aleatë të Romës këto qytete qenë detyruar të përballonin një varg detyrimesh ushtarake dhe ekonomike. Dyrrahu, i cili mbeti pak i mënjanuar nga teatri kryesor i veprimeve luftarake, duket se i përballoi më me lehtësi këto detyrime. Ruajtja e standardeve dhe e simboleve tradicionale në prerjet e tij monetare dëshmon për një farë stabiliteti në jetën ekonomike e politike të qytetit. Por Apolonia, e cila shërbeu si kryeura e zbarkimit të trupave romake në Iliri dhe si pika më e synuar e maqedonëve në kundërveprimet e tyre ndaj Romës, e ndjeu më shumë peshën e luftës. Barra e rëndë e detyrimeve që rridhnin nga aleanca me Romën dhe shkretimi i tokave nga sulmet e Filipit V e rënduan shumë gjendjen ekonomike të këtij qyteti. Për ta përballuar këtë gjendje apoloniatët u detyruan të intensifikojnë prerjen e monedhave prej bronzi dhe të hidhnin në treg variante të reja monedhash që ndryshojnë herë pas here simbolet e tyre. Me detyrime të rënda ngarkuan romakët edhe qytetet e afërta me Apoloninë: Bylisin, Orikun dhe Amantien. Është për t’u shënuar se në këtë kohë monedhat e këtyre qyteteve huazojnë simbolet e prerjeve apoloniate, gjë që u imponohet me dashje ose pa dashje, nga nevoja për të përballuar së bashku peshën e luftës.

Kështu, paqja e vitit 196 e gjeti Ilirinë të raskapitur nga luftërat e gjata dhe të dobësuar ekonomikisht e politikisht.
 Shih edhe 
 Iliria
 Maqedonia e lashtë
 Perandoria Romake

 Literatura 








 Referime 
Kategoria:Luftëra që përfshijnë Perandorinë Romake
Kategoria:Luftëra që përfshijnë Maqedoninë e lashtë