Historia e Vojvodinës

Vojvodina është një krahinë autonome që përfshin Serbinë veriore. Përbëhet nga pjesa jugore e Rrafshit Panonian, e vendosur kryesisht në veri nga lumenjtë Danub dhe Sava (pjesë e rajonit Maçva që i përket Vojvodinës ndodhet në jug të Savës).

Sa i përket emrave të tre rajoneve historike dhe gjeografike nga të cilat përbëhet Vojvodina, Syrmia u emërua sipas qytetit të lashtë romak Sirmium, Bačka u emërua sipas qytetit Baç dhe Banat u emërua sipas titullit sundues Ban .

 Territori i Vojvodinës së sotme gjatë historisë 
Banat, Baçka dhe Syrmia: gjatë historisë, territori i Vojvodinës së sotme (duke përfshirë rajonet e Banatit, Baçkës dhe Syrmias) ka qenë (plotësisht ose pjesërisht) pjesë e:

 Shteti i Skordisqëve (shek. III para Krishtit – shekulli I pas Krishtit), me kryeqytet në Singidunum ( Beogradi i sotëm), Skordisci: istorija i kultura, Jovan Todorović, Institut za izučavanje istorije Vojvodine, 1974, page 268.   
 Dacia (shekulli I p.e.s.),     
 Perandoria Romake (shek. I-V),
 Perandoria Hun (shek. V),
 Mbretëria Ostrogot (shek. V),
 Mbretëria Gepid (shek. V-VI),
 shteti Langobard (shekulli VI),
 Perandoria Bizantine (shek. VI; shekulli 11-12),
 Khanate Avar (shek. 6-8),
 Mbretëria Frankike (shekulli 8-9),
 Principata e Kroacisë Panoniane (shekulli IX), 
 Principata e Panonisë së Poshtme (shekulli IX), 
 Moravia e Madhe (shek. IX) – sipas burimeve të ndryshme, Moravia e Madhe përfshinte territorin e Vojvodinës së sotme.    Sipas teorisë alternative të paraqitur nga Peter Püspöki Nagy, Moravia e Madhe ishte e përqendruar në Serbinë e sotme: rreth lumit Velika Morava dhe në Vojvodinën e sotme, 
 Perandoria Bullgare (shek. 9-11),
 Voivodeshipi i Salanit (shekulli IX), 
 Voivodeship of Glad (shekulli IX), 
 Mbretëria e Hungarisë (shek. 10-16),
 Voivodeship i Ahtum (shek. XI),
 Voivodeship i Predikimit (shek. XI),
 Mbretëria e Syrmia e mbretit serb Stefan Dragutin (shek. 13-14) - fillimisht Stefan Dragutin ishte vasal i mbretit hungarez, por më vonë u bë një sundimtar i pavarur,
 Mbretëria e Ugrin Csák (shek. 13-14) - fillimisht, Ugrin Csák ishte një fisnik hungarez, por më vonë u bë një sundimtar i pavarur,
 shteti serb i Jovan Nenadit (1526–1527),     
 Perandoria Osmane (shek. 16-18),
 Dukati vasal osman i Radoslav Čelnik (1527–1530),
 monarkia e Habsburgëve (nga 1699 deri në 1804), duke përfshirë:
 Kufi Ushtarak, Farrow's military encyclopedia: a dictionary of military knowledge, Edward Samuel Farrow, Military-Naval Publishing Company, 1895, page 345. Encyclopædia Britannica: a dictionary of arts, sciences, and general literature, Том 12, William Harrison De Puy, R.S. Peale, 1891, page 361. The World's History: South-eastern and eastern Europe, Viscount James Bryce Bryce, William Heinemann, 1907, page 303. The Catholic encyclopedia: an international work of reference on the constitution, doctrine, discipline, and history of the Catholic church, Том 4, Charles George Herbermann, The Catholic Encyclopedia Inc., 1913, page 512.
 Banati i Temeswarit (deri në 1778),
 Mbretëria Habsburge e Hungarisë (e cila përfshinte Mbretërinë Habsburge të Kroacisë dhe Mbretërinë Habsburge të Sllavonisë ),
 Perandoria Austriake (nga 1804 deri në 1867), duke përfshirë:
 Vojvodina Serbe (1848–49),
 Voivodeship i Serbisë dhe Banat i Temeschwar (1849–60),
 Kufi Ushtarak ,
 Mbretëria Habsburge e Hungarisë (e cila përfshinte Mbretërinë Habsburge të Kroacisë dhe Mbretërinë Habsburge të Sllavonisë  ) – pas vitit 1849, Mbretëria e Sllavonisë ishte një kurorë e veçantë e Habsburgëve,
 Austro-Hungaria (nga 1867 deri në 1918), duke përfshirë:
 Kufi Ushtarak (deri në 1882), 
 Mbretëria e Sllavonisë (deri në 1868),
 Mbretëria Habsburge e Hungarisë (e cila përfshinte Mbretërinë Habsburge të Kroacisë-Sllavonisë  ),
 shteti i sllovenëve, kroatëve dhe serbëve (1918),
 Republika e Banatit (1918),
 Mbretëria e Serbisë (1918),
 Mbretëria e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve (1918–1929),
 Mbretëria e Jugosllavisë (1929–41, gjithashtu gjatë Luftës Botërore – nga 1941 deri në 1944: zona e qeverisur nga Administrata Ushtarake në Serbi ( Banati Perëndimor ishte nën sundimin e pakicës gjermane, nga “ Volksdeutsche ”), Shteti i Pavarur i Kroacisë dhe Horthy's Hungaria ),
 Republika Socialiste Federative e Jugosllavisë (1944–92),
 Republika Federale e Jugosllavisë (1992–2003),
 Serbia dhe Mali i Zi (2003–06), dhe,
 Serbia (2006-njëkohësisht, krahina autonome e Vojvodinës në Serbi)

 Historia e hershme 
majtas|parapamje| Popujt e lashtë ( ilirët, dakët, keltët, sarmatët dhe të tjerë) në territorin e Vojvodinës moderne.

Territori i Vojvodinës së sotme ka qenë i banuar që nga periudha paleolitike . Popujt indo-evropianë u shpërngulën në këtë zonë gjatë tre valëve të migrimit, në vitin 4200 para Krishtit, 3300 para Krishtit dhe 2800 para Krishtit.

Para pushtimit romak në shekullin I p.e.s., popujt indo-evropianë me origjinë ilire, trake dhe kelte banonin në rajon. Disa nga fiset e rëndësishme që jetonin në territorin e Vojvodinës së sotme ishin: Agatirsët, Dakët (fiset trake), Amantini, Breuci, Panonianët (fiset ilire) dhe Skordiskët (fisi Kelt). Provinca e mëvonshme romake e Panonisë u emërua sipas njërit prej fiseve ilire nga rajoni - Panoniasve.

 Romakët 

Romakët e pushtuan këtë rajon në shekullin I para Krishtit. Duke kundërshtuar sundimin romak, fiset ilire filluan një kryengritje në vitin 6 pas Krishtit. Udhëheqësit e kësaj kryengritjeje ishin Baton dhe Pines, individët e parë me emër që dihet se janë nga territori i sotëm i Vojvodinës. Rajoni i Banatit ishte pjesë e provincës romake të Dakisë, ndërsa rajoni i Syrmias ishte pjesë e provincës së Panonisë .

Sirmium (sot Sremska Mitrovica ) ishte një qytet i rëndësishëm romak . Ai u zhvillua në kryeqytetin ekonomik të Panonisë Romake dhe më vonë u bë një nga katër kryeqytetet e Perandorisë Romake gjatë Tetrarkisë . Gjashtë perandorë romakë kanë lindur në këtë qytet ose në rrethinat e tij: Decius Traian (249–251), Aurelian (270–275), Probus (276–282), Maximianus Herculius (285–310), Konstanci II (337–361) dhe Gratian (367–383). Këta perandorë ishin kryesisht ilirë të romanizuar nga origjina.

Megjithëse pjesët jugore dhe lindore të Vojvodinës së sotme (Syrmia dhe Banat) ishin pjesë e Perandorisë Romake, pjesët veriperëndimore (Baçka) ishin të banuara dhe të sunduara nga Iazyges, një fis iranian.

 Migrimet 
Hunët i dëbuan romakët nga Panonia pas vitit 395 pas Krishtit. Sundimi i Hunëve zgjati pak më shumë se gjysmë shekulli, dhe rajoni më pas u bë pjesë e Perandorisë Bizantine . Pjesa më e madhe e Syrmia -s ishte pjesë e provincës bizantine të Panonisë në shekullin e 6-të; kryeqyteti i saj ishte Sirmium. Zona më vonë u pushtua nga Gepidët dhe, për një kohë të shkurtër, Sirmium u bë kryeqyteti i Mbretërisë Gepid. Në 567, Gepidët u mundën nga Avarët që vendosën sundimin e tyre mbi rajonin.

 Sllavët 
majtas|parapamje|250x250px| Voivodship (dukati) i Salanit, shekulli IX.
Sllavët ( Severans, Abodrites, Braničevci, Timoçani dhe Serbët ) u vendosën në territorin e Vojvodinës së sotme në shekujt VI dhe VII pas Krishtit, por xhepat e popullsisë së romanizuar mbetën në zonë. Serbët janë regjistruar në Banatin verior që nga viti 567. Në fillim të shekullit të 9-të, Syrmia ishte për një kohë të shkurtër pjesë e shtetit të Ljudevit Posavskit (Dukati Panonian ose Kroacia Panoniane) dhe pas pushtimit frank të rajonit, Perandoria Bullgare pushtoi pjesën lindore të tij.

Në shekullin e IX, territori i Vojvodinës së sotme u bë pjesë e Perandorisë Bullgare . Salan, një voivod ( duk ) bullgar sundonte territorin e Baçkës dhe kryeqyteti i tij ishte Titel . Një voivod tjetër bullgar, Glad, sundoi në Banat . Pasardhësi i tij ishte Ahtum, një voivod i Banatit, sundimtari i fundit që kundërshtoi krijimin e Mbretërisë së Hungarisë . Ahtum ishte një i krishterë ortodoks .

Në shekullin e 11-të, sundimtar i Syrmias ishte Sermon, një vasal i perandorit bullgar Samuil, i cili sundonte nga Ohri. Predikimi prodhoi monedhat e tij të arta në Sremska Mitrovica e sotme. Pasi Perandoria Bullgare u mund nga Perandoria Bizantine, Predikimi u kap dhe u vra sepse zgjodhi të mos bashkëpunonte me autoritetet e reja.

 Mbretëria e Hungarisë dhe serbët mesjetarë 
Hungarezët (ose Magjarët ) mbërritën në Rrafshin Panonian gjatë dekadës së fundit të shekullit të 9-të. Sundimi hungarez u vendos në pjesë të territorit të Vojvodinës së sotme, duke filluar nga shekulli i 10-të. Baçka ra nën sundimin hungarez në shekullin e 10-të pasi hungarezët mundën Salanin. Banati ra nën sundimin hungarez në shekullin e 11-të pas disfatës së Ahtum -it, ndërsa Syrmia ra nën sundimin hungarez në shekullin e 12-të pasi Mbretëria e Hungarisë e pushtoi atë nga Bizantinët. Para pushtimit hungarez, në territorin e Syrmia-s ekzistonte një provincë e Perandorisë Bizantine e quajtur Theme Sirmium .

Në shekullin e 13-të, territori i Vojvodinës së sotme u nda në disa qarqe: Baç (Bacsensis) dhe Bodrog (Bodrogiensis), të dyja në rajonin e Baçkës, Syrmia (Sirmiensis) dhe Vukovar (Vukovariensis), të dyja në rajonin e Syrmia dhe Kovin (Covinum) në rajonin e Banatit .

 Mbretëria e Syrmisë 
Midis viteve 1282 dhe 1316 mbreti serb Stefan Dragutin sundoi Mbretërinë e Syrmia, e cila përbëhej nga pjesët veriperëndimore të Serbisë Qendrore të sotme (përfshirë Maçvën, Braniçevën, Podrinjen, etj.), pjesën jugperëndimore të Vojvodinës së sotme. (pjesa veriore e rajonit të Maçvës),  si dhe Usora dhe Soli në Bosnje dhe Hercegovinën e sotme . Kryeqytetet e tij ishin Debrci (midis Beogradit dhe Shabacit ) dhe Beogradi . Në atë kohë, emri Syrmia ishte një emërtim për dy territore: Syrmia e Epërme (Syrmia e sotme) dhe Syrmia e Poshtme ( Maçva e sotme). Mbretëria e Syrmias nën sundimin e Stefan Dragutinit ndodhej në Sirminë e Poshtme. Një tjetër sundimtar vendas, Ugrin Çak, sundonte mbi Sirminë e Epërme, Sllavoninë, Baçkën dhe Banatin, dhe rezidenca e tij ishte në Ilok . Në fillim, Stefan Dragutin ishte një vasal i mbretit hungarez, por pasi pushteti qendror në Mbretërinë e Hungarisë u shemb, të dy, Stefan Dragutin dhe Ugrin Çak u bënë de facto sundimtarë të pavarur. Stefan Dragutin vdiq në 1316 dhe u pasua nga djali i tij, Mbreti Vladislav II , ndërsa Ugrin Čak vdiq në 1311. Vladislav II u mund nga mbreti i Serbisë, Stefan Deçanski, në vitin 1324, dhe pas kësaj, Syrmia e Poshtme u bë objekt mosmarrëveshjesh midis Mbretërisë së Serbisë dhe Mbretërisë së Hungarisë. Pas vdekjes së Ugrin Çakut, Syrmia e Epërme, Baçka jugore dhe Banati jugperëndimor u vunë nën autoritetin e mbretit hungarez.

 Despotët serbë 
Megjithëse serbët ishin pjesë e popullsisë sllave aborigjene në territorin e Vojvodinës së sotme (veçanërisht në Syrmia), një numër në rritje i serbëve filloi të vendoset që nga shekulli i 14-të e tutje. Despotët serbë Stefan Lazarević dhe Đurađ Branković kishin gjithashtu zotërimet e tyre personale në territorin e Vojvodinës së sotme (dhe pjesën panoniane të Beogradit të sotëm), që përfshinte Zemunin, Slankamenin, Kupinikun, Mitrovicën, Beçejn dhe Veliki Bečkerek . te despoti Stefan Lazarević (i cili ishte një vasal terciar ose një majordomo i Sigismundit) në 1404 nga mbreti hungarez Sigismund .  Në 1417, Apatin përmendet gjithashtu ndër pasuritë e tij personale. Më vonë në shekullin e 15-të, despoti serb Đurađ Branković u bë pronari i vetëm më i madh i tokave në Mbretërinë e Hungarisë, duke zotëruar prona deri në largësi në Banat, Transilvani dhe rajonin përreth Debrecen. Për këtë ai mori titullin baron në Mbretërinë e Hungarisë . Megjithatë, pasi marrëdhëniet e Brankoviqit me turqit u zbuluan në vitin 1455 (duke çuar ndër të tjera në humbjen e Huniadit në betejën e Kosovës), pronat e tij u konfiskuan dhe u vendosën nën kujdestarinë e Huniadit (i cili ishte regjent në atë kohë).

Pasi Perandoria Osmane pushtoi Despotatin Serb (në 1459), despotët titullarë të Serbisë morën nga mbretërit hungarez territorin e Gjuragj Brankoviqit të vonë dhe ata kanë vazhduar të kontrollojnë pjesë të territorit të Vojvodinës së sotme deri në pushtimin osman në 1526. Vendbanimi i despotëve ishte Kupinik (sot Kupinovo) në Syrmia, ndërsa vende të tjera të rëndësishme që zotëronin despotët përfshinin Slankamen, Berkasovo, Bečkerek etj. Despotët serbë në Syrmia ishin: Vuk Grgurević (1471–85), Gjorgje Branković (1486–96), Jovan Branković (1496–1502), Ivaniš Berislav (1504–14) dhe Stevan Berislav (1520–1523). Dy despotët e fundit titullarë të Serbisë, Radiç Božić (1527–28) dhe Pavle Bakić (1537) nuk sunduan në territorin e Vojvodinës së sotme, por kishin zotërime në territoret e Rumanisë dhe Hungarisë së sotme. Sipas traditës popullore, Stefan Shtiljanoviq ka qenë edhe despot (jozyrtar) serb (nga viti 1537 deri në vitin 1540). Vendbanimi i tij ishte në qytetin e Moroviqit në Syrmia. Fakti që despotët titullarë të Serbisë kontrollonin territorin e Vojvodinës së sotme, por edhe prania e popullatës së madhe serbe, janë arsyet sepse në shumë shënime dhe harta historike, të cilat janë shkruar dhe vizatuar midis shekujve 15 dhe 18, territori i sotëm. Dita e Vojvodinës u quajt Rascia ( Serbi ) dhe Rascia e Vogël (Serbia e Vogël). Shihni gjithashtu Rascianët . 

 Perandoria Osmane 
parapamje|333x333px| Monument i perandorit Jovan Nenad në Suboticë .
Perandoria Osmane mori kontrollin e territorit të Vojvodinës së sotme pas Betejës së Mohács të vitit 1526 dhe pushtimit të Banatit në 1552. Kjo periudhë e trazuar shkaktoi një shpopullim masiv të këtij rajoni, ku shumica e hungarezëve dhe kroatëve katolikë ( Šokci ) u larguan në veri dhe u zëvendësuan nga banorë serbë dhe myslimanë.

Gjatë sundimit osman, shumica e banorëve të territorit të rajonit të sotëm të Vojvodinës ishin serbë. Gjatë asaj kohe, fshatrat ishin të populluar kryesisht me serbë, ndërsa qytetet ishin kryesisht të përziera me popullsi të ndryshme myslimane duke përfshirë serbët e islamizuar. citation needed Ejaleti i Temeşvarit (krahinë turke) ekzistonte në Banat pas vitit 1552, ndërsa sanxhaku i Syrmia -s dhe sanxhaku i Szeged-it ekzistonin në Syrmia dhe Baçka . Në vitin 1594 serbët në Banat organizuan një kryengritje kundër sundimit osman. Kjo ishte një nga tre kryengritjet më të mëdha serbe në histori, dhe më e madhja para Kryengritjes së Parë Serbe të udhëhequr nga Karagjorgje .

 Sundimi i Habsburgëve 

 Toka e Kurorës Hungareze (1860-1918) 
Monarkia e Habsburgëve mori nën kontroll territorin e Vojvodinës së sotme, ndër tokat e tjera, me traktatet e Karlovcit (1699) dhe Pozharevcit (1718). Zonat ngjitur me territorin osman (e gjithë Syrmia dhe Baçka lindore) u përfshinë në Kufirin Ushtarak (seksionet e tij sllave, Tisa dhe Danub ), ndërsa Baçka perëndimore u përfshi në Mbretërinë Habsburge të Hungarisë. Banati i Temeswarit u krijua si një provincë e veçantë ushtarake e monarkisë Habsburge në 1718 dhe mbeti nën administrimin ushtarak deri në vitin 1751, kur Maria Tereza prezantoi një administratë civile. Provinca e Banatit u shfuqizua në 1778. Pjesa jugore e Banatit mbeti brenda Kufirit Ushtarak ( Banat Krajina ) derisa u shfuqizua në 1871. Në 1745, Syrmia veriore u përfshi në Mbretërinë e Sllavonisë, një tokë Habsburge, e banuar kryesisht nga serbët dhe kroatët. (Sipas të dhënave të vitit 1790, popullsia e Mbretërisë së Sllavonisë përbëhej nga: serbët (46,8%), kroatët (45,7%), hungarezët (6,8%), etj. ) Pjesët juglindore të Syrmias mbetën brenda Kufirit Ushtarak.

Fundi i sundimit osman ndryshoi në mënyrë dramatike karakterin demografik të territorit të rajonit të sotëm të Vojvodinës, pasi një pjesë e madhe e popullsisë etnike serbe ishte shkatërruar nga lufta. Popullsia myslimane gjithashtu iku nga rajoni dhe disa prej tyre gjetën refugjatë në Bosnjën Osmane. Patriarku serb, Arsenije III Čarnojević, nga frika e hakmarrjes së osmanëve për rebelimin serb, emigroi në dekadën e fundit të shekullit të 17-të në monarkinë Habsburge me rreth 60-70,000 refugjatë serbë, por ata kryesisht u vendosën në territorin e tani Republika e Hungarisë dhe vetëm një pjesë e vogël e tyre u vendosën në Baçkën perëndimore në Vojvodinën e sotme. Megjithatë, për shkak të kësaj ngjarjeje, perandori Habsburg u premtoi lirinë fetare të gjithë serbëve në Monarkinë Habsburge, si dhe të drejtën për të zgjedhur " voivodin " e tyre (guvernatorin ushtarak dhe civil). Pjesa më e madhe e territorit të Vojvodinës së sotme ku jetonin serbët ishte përfshirë në kufirin ushtarak.

Gjatë Luftës së Kurucit (1703–1711) të Francis II Rakoczi, territori i Vojvodinës së sotme ishte një fushë beteje midis rebelëve hungarezë dhe serbëve vendas që luftuan në anën e Perandorit Habsburg. Serbët në Baçka pësuan humbjet më të mëdha. Rebelët hungarezë dogjën fshatrat serbe dhe shumë serbë u dëbuan nga Baçka.  Darvas, komandanti kryesor ushtarak i rebelëve hungarezë, të cilët luftuan kundër serbëve në Baçka, shkroi: "Ne dogjëm të gjitha vendet e mëdha të Rascias, në të dy brigjet e lumenjve Danub dhe Tisa ". Gjatë sundimit të Habsburgëve, shumë kolonë joserbë u vendosën gjithashtu në territorin e Vojvodinës së sotme. Ata ishin kryesisht ( katolikë ) gjermanë dhe hungarezë, por edhe ruthenë, sllovakë, rumunë dhe të tjerë. Donauschwaben, ose suabët e Danubit krijuan shumë vendbanime në zonë gjatë mbretërimit të Maria Terezës .

" Shekulli i gjatë i 19-të " (1789-1914) u shënua nga shtimi i shpejtë i popullsisë, prosperiteti, zhvillimi i qëndrueshëm ekonomik, zgjerimi i infrastrukturës së transportit dhe pavarësisht nga lindja e lëvizjeve të ndryshme kombëtare dhe reformuese, gjithashtu me marrëdhënie relativisht paqësore ndëretnike dhe rindërtimi i sistemit arsimor. Ishte një periudhë integrimi në Evropë, si ekonomikisht ashtu edhe shpirtërisht.

Midis shekujve 16 dhe 19, territori i Vojvodinës së sotme ishte qendra kulturore e popullit serb. Qendra të rëndësishme kulturore ishin: Novi Sadi, Sremski Karlovci dhe manastiret e Frushka Gorës . Në gjysmën e parë të shekullit të 19-të, Novi Sadi ishte qyteti më i madh serb; në vitin 1820 ky qytet kishte rreth 20.000 banorë, prej të cilëve dy të tretat ishin serbë. Novi Sadi kishte një kryetar bashkie të zgjedhur në mënyrë alternative gjermane ose serbe. Matica Srpska u zhvendos në atë qytet nga Budapesti në 1864. Gjimnazet serbe të Novi Sadit dhe Sremski Karlovcit konsideroheshin në atë kohë si ndër më të mirat në Mbretërinë Habsburge të Hungarisë. Novi Sadi është përmendur si " Athina serbe" për këtë arsye.

Zhvillimi ekonomik dhe kulturor u ndërpre vetëm nga Revolucionet në 1848-49. Humbjet njerëzore dhe materiale në rajonet e Baçkës dhe Banatit ishin më të mëdhatë në të gjithë Perandorinë Austriake . Gjatë Revolucionit, hungarezët kërkuan të drejta kombëtare dhe autonomi brenda Perandorisë Austriake. Megjithatë, ata nuk njihnin të drejtat kombëtare të kombësive të tjera që jetonin në Mbretërinë e Hungarisë në atë kohë; Sipas të dhënave të vitit 1842, vetëm 38% e banorëve të Mbretërisë së Hungarisë ishin hungarezë, me pjesën tjetër të popullsisë sllavë, rumunë dhe gjermanë.

Qeveria hungareze u përgjigj me përdorimin e forcës: më 12 qershor 1848 filloi një luftë midis serbëve dhe hungarezëve. Austria fillimisht mori anën e Hungarisë, duke kërkuar nga serbët që të "kthehen të jenë të bindur". Serbët u ndihmuan nga vullnetarë nga Serbia . Si pasojë e kësaj lufte, ishte zgjerimi i fraksioneve konservatore. Meqenëse gjykata austriake u kthye kundër hungarezëve në fazën e mëvonshme të revolucionit, qarqet feudale dhe klerikale të Voivodship formuan një aleancë me Austrinë dhe u bënë një mjet i qeverisë vjeneze . Trupat serbe nga Voivodship më pas iu bashkuan ushtrisë Habsburge dhe ndihmuan në shtypjen e revolucionit në Mbretërinë e Hungarisë. Me ndihmën e Rusisë Perandorake, forcat e reaksionit mbytën revolucionin në verën e vitit 1849, duke mposhtur të gjitha lëvizjet kombëtare dhe shoqërore në Monarkinë Habsburge.

 Toka e Kurorës Austriake (1849-1860) 
Pas humbjes së revolucionit, me një vendim të perandorit austriak, në nëntor 1849, një tokë e veçantë e kurorës austriake e njohur si Voivodship i Serbisë dhe Tamiš Banat u formua si pasardhës politik i Voivodship Serb. Toka e kurorës përbëhej nga pjesët e rajonit të Banatit, Baçkës dhe Syrmias . Një guvernator austriak i ulur në Temeswar sundonte zonën dhe titulli i voivodit (duka) i përkiste vetë perandorit. Titulli i plotë i perandorit ishte " Vojvodi i Madh i Voivodshipit të Serbisë" (gjermanisht: Großwoiwode der Woiwodschaft Serbien ). Edhe pasi kjo tokë e kurorës u shfuqizua, perandori e mbajti këtë titull deri në fund të monarkisë së Habsburgëve në 1918. Dy gjuhët zyrtare të Voivodship u bënë gjermanishtja dhe "ilirishtja" (çfarë do të bëhej serbo-kroate ), por në praktikë ishte kryesisht gjermanishtja.

Përbërja etnike e Voivodship dukej si më poshtë:

 Serbët, Bunjevci, Šokci dhe Kroatët = 386.906
 Vetëm serbë = 321.110
 Bunjevci dhe Šokci = 62.936
 Kroatë = 2860
 rumunë = 347 459
 Gjermanët = 335.080
 Hungarez = 221.845
 Rusyns = 39,914
 Sllovakë = 25607
 bullgarë = 22.780
 hebrenj = 15.507
 Romë (të njohur zakonisht si Ciganë) = 11,440
 Çekët = 7530
 Grekët dhe Cincarët = 2820

Voivodshipi ishte etnikisht shumë i përzier, pasi pjesët jugore të Syrmia, Banat dhe Baçka me vendbanime kompakte serbe nuk ishin përfshirë në të, ndërsa Banati lindor, me shumicë rumune, iu shtua. Disa serbë e panë këtë si një taktikë përçaj e sundo nga Vjena për të zbehur serbët në Voivodship dhe për të krijuar një rajon autonom serb vetëm në emër, pikërisht duke lënë jashtë rajonet me përqendrim më serb. Megjithatë, gjuha serbe (ilire) ishte zyrtare në Voivodship dhe serbët morën pjesë në një numër të madh në administratën rajonale. Pas shfuqizimit të Voivodship-it, serbët dhe rumunët protestuan kundër këtij akti, ndërsa hungarezët dhe gjermanët e mbështetën shfuqizimin. Vojvodina mbeti tokë e kurorës austriake deri në vitin 1860, kur perandori Franz Joseph vendosi që ajo të ishte përsëri një tokë e kurorës hungareze. 

Në vitin 1860, Voivodshipi i Serbisë dhe Tamiš Banat u shfuqizua dhe pjesa më e madhe e territorit të saj (Banat dhe Bačka) u përfshi në Mbretërinë Habsburge të Hungarisë, megjithëse sundimi i drejtpërdrejtë hungarez filloi vetëm në 1867, kur Mbretëria e Hungarisë fitoi autonominë brenda formoi Austro-Hungarinë . Ndryshe nga Banati dhe Baçka, rajoni i Syrmia-s u inkorporua në 1860 në Mbretërinë e Sllavonisë, një tjetër tokë e veçantë kurore e Habsburgëve. Sidoqoftë, Mbretëria e Sllavonisë u inkorporua shumë në Mbretërinë e Hungarisë në 1868. Deri në vitin 1881, territori i ish-voivodshipit të Serbisë dhe Tamiš Banat u nda administrativisht në pesë qarqe: Bačka-Bodrog (Bács-Bodrog), Syrmia (Szerém), Torontal (Torontál), Tamiš (Temes) dhe Karaš-Severin (Krassó). -Szörény). Qarku Syrmia ishte pjesë e rajonit autonom Kroaci-Sllavoni .

Pas shfuqizimit të Voivodship-it, një politikan serb, Svetozar Miletić, u shfaq në sferën politike. Ai kërkoi të drejta kombëtare për serbët dhe popujt e tjerë johungarezë të Mbretërisë së Hungarisë, por u arrestua dhe u burgos për shkak të kërkesave të tij politike.

Gjatë gjysmës së dytë të shekullit të 19-të fermerët serbë, hungarezë, gjermanë, kroatë dhe sllovakë të rajonit e kthyen atë në rajonin bujqësor më produktiv të Mbretërisë; produktet e saj ushqimore eksportoheshin në të gjithë Evropën.

 Jugosllavia 
Në fund të Luftës së Parë Botërore, Perandoria Austro-Hungareze u shemb. Më 29 tetor 1918, Syrmia u bë pjesë e shtetit të sapoformuar të sllovenëve, kroatëve dhe serbëve . Më 31 tetor 1918, Republika e Banatit u shpall në Timisoara dhe qeveria e Hungarisë njohu pavarësinë e saj. Kjo republikë ishte jetëshkurtër; pas disa ditësh, trupat serbe hynë në Banat dhe dërrmuan Republikën.

Më 25 nëntor 1918, Kuvendi i serbëve, Bunjevcit dhe sllavëve të tjerë të Vojvodinës në Novi Sad shpalli bashkimin e Vojvodinës ( Banat, Baçka dhe Baranja ) me Mbretërinë e Serbisë (Kuvendi numëronte 757 deputetë, nga të cilët 578 ishin serbë ., 84 Bunjevci, 62 sllovakë, 21 rusë, 6 gjermanë, 3 Šokci, 2 kroatë dhe 1 hungarez ). Shumica e deputetëve të kuvendit ishin serbë dhe sllavë të tjerë vendas, pasi ata kryesisht vinin nga pjesët e banuara me sllavë të Banatit, Baçkës dhe Baranjës, dhe jo nga zonat me popullsi josllave (rumune, gjermane apo hungareze). Asambleja formoi gjithashtu një qeveri provinciale lokale (Administrata Popullore) dhe parlament (Këshilli i Madh Popullor), i cili administroi Banatin, Baçkën dhe Baranjën deri më 11 mars 1919. Një ditë para Kuvendit të serbëve, Bunjevcit dhe sllavëve të tjerë të Banatit, Baçkës dhe Baranjës, më 24 nëntor, Kuvendi i Syrmias shpalli bashkimin e Syrmias me Serbinë. Më 1 dhjetor 1918, Vojvodina u bë pjesë e Mbretërisë së Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve, e cila më vonë u quajt Mbretëria e Jugosllavisë .

Traktati i Versajës i vitit 1919 dhe Traktati i Trianonit i vitit 1920 përcaktuan kufijtë e Mbretërisë me Rumaninë dhe Hungarinë. Vetë Vojvodina u njoh ndërkombëtarisht si pjesë e Mbretërisë së Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve me Traktatin e Saint-Germain më 10 shtator 1919. Sipas këtyre traktateve, rajoni i Banatit ndahej midis Rumanisë, Mbretërisë SCS dhe Hungarisë, ndërsa Baçka dhe Baranja ndaheshin midis Mbretërisë SCS dhe Hungarisë. Këto marrëveshje paqeje do të caktonin pjesën më të madhe të banuar nga hungarezët dhe pjesën më të banuar nga rumunët të Banatit, Baçkës dhe Baranjës përkatësisht Hungarisë dhe Rumanisë. Në vitin 1921, të pakënaqur me vendimin e traktatit të paqes të vitit 1920 për t'ia caktuar këto territore Hungarisë, popullsia sllave e jugut e Baranjës dhe Baçkës veriperëndimore shpallën Republikën jetëshkurtër Baranya-Baja .

Midis 1929 dhe 1941, rajoni njihej si Banovina e Danubit, një provincë e Mbretërisë së Jugosllavisë . Kryeqyteti ishte Novi Sadi . Banovina e Danubit përbëhej nga rajonet Syrmia, Bačka, Banat, Baranja, Šumadija dhe Braničevo . Popullsia e kësaj krahine përbëhej nga: serbët dhe kroatët (56,9%), hungarezët (18,2%), gjermanët (16,3%), e të tjerë.

 Lufta e Dytë Botërore 
Fuqitë e Boshtit pushtuan rajonin midis 1941 dhe 1944. Baçka dhe Baranja ishin të lidhur me Hungarinë e Horthy-t, ndërsa Syrmia ishte bashkuar me Shtetin e Pavarur të Kroacisë . Një Banovinë më e vogël e Danubit (përfshirë Banatin, Šumadija dhe Braniçevo) ekzistonte si pjesë e Serbisë midis 1941 dhe 1944. Qendra administrative e kësaj krahine më të vogël ishte Smedereva . Vetë Banati ishte një rajon më vete autonom i sunduar nga pakica gjermane. Fuqitë pushtuese kryen krime të shumta kundër popullatës civile, veçanërisht kundër serbëve, hebrenjve dhe romëve; popullsia hebreje e Vojvodinës u vra pothuajse tërësisht ose u dëbua. Gjatë katër viteve të okupimit, rreth 50,000 njerëz në Vojvodinë u vranë, ndërsa më shumë se 280,000 njerëz u internuan, arrestuan, dhunuan ose torturuan. Shumica e tyre ishin civilë dhe nuk ishin anëtarë të lëvizjes së rezistencës. Për shkak të ndjenjave antigjermane të shkaktuara nga krimet e luftës të ushtrisë gjermane në Jugosllavi gjatë luftës, shumica e gjermanëve etnikë u dëbuan nga vendi (përfshirë Vojvodinën) pas përfundimit të luftës.

 Periudha e pasluftës 
majtas|parapamje|250x250px| Harta e Vojvodinës .
Rajoni u rivendos politikisht në 1944 (duke përfshirë Syrmia, Banat, Bačka dhe Baranja) dhe u bë një krahinë autonome e Serbisë në 1945. Në vend të emrit të mëparshëm (Danub Banovina), rajoni rifitoi emrin e tij historik të Vojvodinës, ndërsa kryeqyteti i tij mbeti Novi Sad . Kur u përcaktuan kufijtë përfundimtarë të Vojvodinës, Baranja iu caktua Kroacisë, ndërsa pjesa veriore e rajonit të Maçvës iu caktua Vojvodinës.

Në fillim, provinca gëzonte vetëm një sasi të vogël autonomie brenda Serbisë, por ajo fitoi të drejta të gjera të vetëqeverisjes sipas kushtetutës së vitit 1974, e cila e përcaktoi Vojvodinën si një nga subjektet e federatës jugosllave dhe gjithashtu i dha asaj të drejta votimi të barasvlefshme me Vetë Serbia në presidencën kolektive të vendit.

Nën sundimin e presidentit serb Slobodan Millosheviç, Vojvodina dhe Kosova humbën pjesën më të madhe të autonomisë së tyre në shtator 1990. Pas kësaj, Vojvodina nuk ishte më subjekt i federatës jugosllave, por përsëri vetëm krahina autonome e Serbisë, me autonomi të kufizuar. Shpërthimi i luftërave jugosllave kontribuoi në rritjen e tensioneve etnike, ku shumë refugjatë serbë, romë dhe ashkali, të cilët u dëbuan nga Kroacia, Bosnja dhe Kosova, u zhvendosën në Vojvodinë.

Më 13 maj 2000, Boshko Perosheviç, Presidenti i Këshillit Ekzekutiv Krahinor të Vojvodinës, u vra në Novi Sad nga Milivoje Gutović, një roje sigurie e supozuar me sëmundje mendore në një panair bujqësor Perosheviç që po hapej atë ditë. Meqë Gutoviqi ishte gjoja anëtar i organizatës anti-Millosheviq Otpor!, u bë pretekst për një goditje nga qeveria ndaj organizatës.

Rënia e Millosheviçit në vitin 2000 krijoi një klimë të re për reforma në Vojvodinë, me pakicat etnike të provincës që mbështesin fuqishëm qeverinë e re në Beograd. Pas bisedimeve midis palëve, krahinës iu dha autonomia e shtuar me ligjin omnibus në 2002. Vojvodina miratoi një flamur të ri në 2004.

 Shih edhe 
 Vojvodina
 Historia e Ballkanit
 Turizmi në Vojvodinë
 Autonomia Rajonale e Hungarezëve  

 Referime 

 Lidhje të jashtme 
 Historia e Vojvodinës (harta)
 Atlas – harta historike të Vojvodinës (Wikimedia Commons)

Kategoria:Historia e Vojvodinës
Kategoria:Vojvodinë