Sistemi kuvendor

Një sistem kuvendor ose demokraci kuvendore është një sistem i qeverisjes demokratike të një shteti ku zbatuesi e merr legjitimitetin e tij demokratik nga aftësia e tij për të komanduar mbështetjen ("besimin") e legjislativit, zakonisht një kuvend, të cilit ai është i përgjegjshëm. Në një sistem kuvendor, kreu i shtetit është zakonisht një person i ndryshëm nga kreu i qeverisë. Kjo është në kontrast me një sistem presidencial, ku kreu i shtetit shpesh është edhe kreu i qeverisë dhe, më e rëndësishmja, ku zbatuesi nuk e merr legjitimitetin e tij demokratik nga legjislativi.

Vendet me sisteme kuvendore mund të jenë monarki kushtetuese, ku një monark është kreu i shtetit ndërsa kreu i qeverisë është pothuajse gjithmonë një anëtar i kuvendit, ose republikat kuvendore, ku një president kryesisht ceremonial është kreu i shtetit ndërsa kreu i qeverisë është rregullisht nga legjislativi. Në disa republika kuvendore, ndër disa të tjera, kreu i qeverisë është gjithashtu kreu i shtetit, por zgjidhet dhe i përgjigjet kuvendit. Në kuvendet me dy dhoma, kreu i qeverisë është përgjithësisht, por jo gjithmonë, anëtar i dhomës së ulët.

Kuvendësia është forma mbizotëruese e qeverisjes në Evropë, ku 32 nga 50 shtetet e saj anëtare janë kuvendore. Është gjithashtu e zakonshme në Karaibe, duke qenë forma e qeverisjes së 10 nga 13 shtetet ishullore të saj dhe në Oqeani. Diku tjetër në botë, vendet kuvendore janë më pak të zakonshme, por ato janë të shpërndara nëpër të gjitha kontinentet, më shpesh në ish-kolonitë e Perandorisë Britanike që pajtohen me një markë të veçantë kuvendësie të njohur si sistemi Westminster .

 Historia 
Që nga lashtësia, kur shoqëritë ishin fisnore, kishte këshilla ose një kryetar, vendimet e të cilëve vlerësoheshin nga pleqtë e fshatit. Përfundimisht, këto këshilla janë zhvilluar ngadalë në sistemin bashkëkohor kuvendor.

Kuvendet e para datojnë në Evropë në mesjetë: veçantarisht në 1188 Alfonso IX, Mbreti i Leonit (Spanjë) mblodhi të tre shtetet në Korte të Leonit .  John Keane: The Life and Death of Democracy, London 2009, 169–176. Një shembull i hershëm i qeverisjes kuvendore u zhvillua në Holandën dhe Belgjikën e sotme gjatë kryengritjes holandeze (1581), kur pushtetet sovrane, legjislative dhe zbatuese u morën nga shtetet e përgjithshme të Holandës nga monarku, Mbreti Filip II i Spanjës. Kuptimi bashkëkohor i qeverisjes kuvendore u shfaq në Mbretërinë e Britanisë së Madhe midis 1707 dhe 1800 dhe bashkëkohësi i tij, sistemi kuvendor në Suedi midis 1721 dhe 1772 .

Në Angli, Simon de Montfort mbahet mend si një nga baballarët e qeverisë përfaqësuese për mbledhjen e dy kuvendeve të famshëm.    E para, në 1258, i hoqi mbretit të drejtën e pakufizuar dhe e dyta, në 1265, përfshinte qytetarë të thjeshtë nga qytetet .  Më vonë, në shekullin e 17-të, kuvendi i Anglisë ishte pionier i disa prej ideve dhe sistemeve të demokracisë liberale që kulmuan me Revolucionin e Lavdishëm dhe miratimin e Ligjit të të Drejtave të vitit 1689 .  

Në Mbretërinë e Britanisë së Madhe, mbreti, në teori, kryesonte kabinetin dhe zgjidhte ministrat. Në praktikë, paaftësia e mbretit George I për të folur anglisht bëri që përgjegjësia për kryesimin e kabinetit t'i kalonte ministrit kryesor, fjalë për fjalë kryeministrit ose ministrit të parë, Robert Walpole. Demokratizimi shkallëzor i kuvendit me zgjerimin e ekskluzivitetit të votimit rriti rolin e kuvendit në kontrollin e qeverisë dhe në vendosjen se kujt mund t'i kërkonte mbretit të formonte një qeveri. Në shekullin e 19-të, Akti i Reformës së Madhe i 1832 çoi në mbizotërimin kuvendor, me zgjedhjen e tij që vendoste pa ndryshim se kush ishte kryeministër dhe çehre e qeverisë.  

Pas Luftës së Dytë Botërore, fuqitë e mundura fashiste të Boshtit u pushtuan nga Aleatët fitimtarë. Në ato vende të pushtuara nga demokracitë aleate (Shtetet e Bashkuara, Mbretëria e Bashkuar dhe Franca) u zbatuan kushtetutat kuvendore, duke rezultuar në kushtetutat kuvendore të Italisë dhe Gjermanisë Perëndimore (tani e gjithë Gjermanisë) dhe Kushtetuta e Japonisë e vitit 1947. Përvojat e luftës në vendet e pushtuara, ku qeveritë legjitime demokratike u lejuan të ktheheshin, forcuan përkushtimin publik ndaj parimeve kuvendore; në Danimarkë, një kushtetutë e re u shkrua në vitin 1953, ndërsa një debat i gjatë dhe i ashpër në Norvegji rezultoi në asnjë ndryshim në kushtetutën demokratike të rrënjosur fort të atij vendi.

 Karakteristikat 
Një sistem kuvendor mund të jetë ose dydhomësh, me dy dhoma kuvendi ose njëdhomësh, me vetëm një dhomë kuvendi. Një kuvend me dy dhoma zakonisht përbëhet nga një dhomë e ulët e zgjedhur drejtpërdrejt me fuqinë për të përcaktuar qeverinë zbatuese, dhe një dhomë e sipërme e cila mund të emërohet ose zgjidhet përmes një mekanizmi të ndryshëm nga dhoma e ulët.

 Llojet 
Studiuesit e demokracisë si Arend Lijphart dallojnë dy lloje të demokracive kuvendore: sistemet Westminster dhe Konsensus. 

 Sistemi Westminster 

 Sistemi Westminster zakonisht gjendet në Komonuelthin e Kombeve dhe në vendet të cilat u ndikuan nga zakoni politik britanik.    Këto kuvende priren të kenë një stil më kundërshtues debati dhe seanca plenare e parlamentit është më e rëndësishme se komisionet. Disa kuvende në këtë model zgjidhen duke përdorur një sistem votimi pluraliteti (së pari pas postit), si Mbretëria e Bashkuar, Kanadaja, India dhe Malajzia, ndërsa të tjerët përdorin një formë të përfaqësimit proporcional, si Irlanda dhe Zelanda e Re. Dhoma e Përfaqësuesve Australianë zgjidhet duke përdorur votim të menjëhershëm të balotazhit, ndërsa Senati zgjidhet duke përdorur përfaqësimin proporcional përmes votës së vetme të transferueshme. Pavarësisht se cili sistem përdoret, sistemet e votimit priren të lejojnë votuesin të votojë për një kandidat të emëruar dhe jo për një listë të mbyllur .

 Sistemi Konsesus 

 Modeli kuvendor i Evropës Perëndimore (p.sh. Spanja, Gjermania) tenton të ketë një sistem debati më konsensual dhe zakonisht ka dhoma debati gjysmë rrethore. Sistemet e konsensusit kanë më shumë tendencë për të përdorur përfaqësim proporcional me lista të hapura partiake sesa legjislaturat e Modelit Westminster. Komisionet e këtyre kuvendeve priren të jenë më të rëndësishme se sa dhoma plenare. Disa kuvende të vendeve të Evropës Perëndimore (p.sh. në Holanda, Luksemburgu dhe Suedia) zbatojnë parimin e dualizmit si një formë e ndarjes së pushteteve. Në vendet që përdorin këtë sistem, deputetët duhet të japin dorëheqjen nga vendi i tyre në kuvend pasi të emërohen (ose zgjidhen) ministër. Ministrat në këto vende zakonisht marrin pjesë aktive në debatet kuvendore, por nuk kanë të drejtë vote.

 Zgjedhja e kreut të qeverisë 
Zbatimet e sistemit kuvendor gjithashtu mund të ndryshojnë për sa i përket mënyrës se si emërohen kryeministri dhe qeveria dhe nëse qeveria ka nevojë për miratimin e qartë të kuvendit, dhe jo vetëm mungesën e mosmiratimit të saj. Disa vende si India gjithashtu kërkojnë që kryeministri të jetë anëtar i legjislaturës, megjithëse në vende të tjera kjo ekziston vetëm si një konventë.

 Kreu i shtetit emëron një kryeministër që ka të ngjarë të ketë mbështetjen e shumicës në kuvend. Ndërsa në praktikë shumica e kryeministrave nën sistemin Westminster (përfshirë Australinë, Kanadanë, Malajzinë, Zelandën e Re dhe Mbretërinë e Bashkuar) janë udhëheqësit e partisë më të madhe në kuvend, teknikisht emërimi i kryeministrit është një prerogativë e ushtruar nga monarku, guvernatori i përgjithshëm ose presidenti.
 Kreu i shtetit emëron një kryeministër i cili duhet të fitojë votëbesimin brenda një kohe të caktuar. Shembuj: Itali, Tajlandë.
 Kreu i shtetit emëron si kryeministër udhëheqësin e partisë politike që mban një numër të madh vendesh në parlament. Për shembull, në Greqi, nëse asnjë parti nuk ka shumicën, udhëheqësit të partisë me shumë mandate i jepet një mandat shqyrtues për të marrë besimin e kuvendit brenda tre ditëve. Nëse kjo nuk është e mundur, atëherë udhëheqësi i partisë me numrin e dytë më të madh të mandatit i jepet mandati shqyrtues. Nëse kjo dështon, atëherë udhëheqësit të partisë së tretë më të madhe i jepet, e kështu me radhë.
 Zgjedhja e drejtpërdrejtë me votë popullore. Shembull: Izraeli, 1996–2001, ku kryeministri u zgjodh në një zgjedhje të përgjithshme, pa marrë parasysh përkatësinë politike, dhe procedura e të cilit mund të përshkruhet gjithashtu si një sistem gjysmë kuvendor.

 Shtetet 

 Afrikë 
ShtetiLidhja midis legjislativit dhe zbatuesit BotsvanaKuvendi i Botsvanës zgjedh Presidentin i cili emëron kabinetin EtiopiaAsambleja Kuvendore Federale emëron Këshillin e Ministrave LesotoAsambleja Kombëtare e Lesotos përcakton Kryeministrin e Lesotos MauritiusiAsambleja Kombëtare emëron Kabinetin e Mauritius SomaliaKuvendi Federal i Somalisë zgjedh Presidentin i cili emëron Kryeministrin Afrika e JugutKuvendi i Afrikës së Jugut zgjedh Presidentin i cili emëron kabinetin

 Amerikat 
ShtetiLidhja midis legjislativit dhe zbatuesit Antigua 
dhe BarbudaUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Dhomën e Përfaqësuesve të Antigua dhe Barbudës emërohet Kryeministër i Antigua dhe Barbudës nga Guvernatori i Përgjithshëm i Antigua dhe Barbudës, i cili më pas emëron Kabinetin e Antigua dhe Barbudës në këshillat e Kryeministrit BahametUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Dhomën e Asamblesë së Bahamas emërohet Kryeministër i Bahamas nga Guvernatori i Përgjithshëm i Bahamas, i cili më pas emëron kabinetin e Bahamas me këshillën e Kryeministrit BarbadosiUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Dhomën e Asamblesë së Barbados emërohet Kryeministër i Barbados nga Presidenti i Barbados, i cili më pas emëron Kabinetin e Barbados me këshillën e Kryeministrit BelizaUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Dhomën e Përfaqësuesve të Belizes emërohet Kryeministër i Belizes nga Guvernatori i Përgjithshëm i Belizes, i cili më pas emëron kabinetin e Belizes me këshillën e kryeministrit. KanadajaUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Dhomën e Komunave të Kanadasë emërohet Kryeministër i Kanadasë nga Guvernatori i Përgjithshëm i Kanadasë, i cili më pas emëron Kabinetin e Kanadasë me këshillën e Kryeministrit. DominikaDhoma e Kuvendit të Dominikës miraton Kabinetin e Dominikës GrenadaUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Dhomën e Përfaqësuesve të Grenadës emërohet Kryeministër i Grenadës nga Guvernatori i Përgjithshëm i Grenadës, i cili më pas emëron Qeverinë e Grenadës me këshillën e Kryeministrit. XhamajkaUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Dhomën e Përfaqësuesve të Xhamajkës emërohet Kryeministër i Xhamajkës nga Guvernatori i Përgjithshëm i Xhamajkës, i cili më pas emëron kabinetin e Xhamajkës me këshillën e Kryeministrit. Shën Kits 
dhe NevisUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Asamblenë Kombëtare të Shën Kits dhe Nevis emërohet Kryeministër i Shën Kits dhe Nevis nga Guvernatori i Përgjithshëm i Shën Kits dhe Nevis, i cili më pas emëron Qeverinë e Shën Kits dhe Nevisit me këshillën e kryeministrit Shën LuçiaUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Dhomën e Asamblesë së Shën Luçia emërohet Kryeministër i Shën Lucia nga Guvernatori i Përgjithshëm i Shën Luçia, i cili më pas emëron Qeverinë e Shën Luçia me këshillën e Kryeministrit Shën Vincenti 
dhe Grenadinet       Udhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Dhomën e Asamblesë së Shën Vincentit dhe Grenadineve emërohet Kryeministër i Shën Vincentit dhe Grenadineve nga Guvernatori i Përgjithshëm i Shën Vincentit dhe Grenadineve, i cili më pas emëron Qeverinë. të Shën Vincentit dhe Grenadineve me këshillën e Kryeministrit SurinamiAsambleja Kombëtare zgjedh Presidentin e Surinamit, i cili emëron Qeverinë e Surinamit Trinidadi dhe TobagojaUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Dhomën e Përfaqësuesve të Trinidad dhe Tobago emërohet Kryeministër i Trinidad dhe Tobago nga Presidenti i Trinidad dhe Tobago, i cili më pas emëron kabinetin e Trinidad dhe Tobago me këshillën e Kryeministrit

 Azi 
ShtetiLidhja midis legjislativit dhe zbatuesit BangladeshiJatiya Sangsad miraton kabinetin e Bangladeshit ButaniKuvendi i Butanit miraton Lhengye Zhungtshog KamboxhiaKuvendi i Kamboxhias miraton Këshillin e Ministrave Kina• Kushtetuta e 1947: Juani Legjislativ miraton Juanin Ekzekutiv në të cilin kryeministri emërohet dhe emërohet nga presidenti, me pëlqimin e Juanit Legjislativ.

• Ndryshimet 2005: Juani Legjislativ miraton Juanin Ekzekutiv në të cilin kryeministri emërohet nga presidenti. Juani legjislativ mund të votojë për mocionin e mosbesimit. IndiaPresidenti i Indisë emëron udhëheqësin e partisë politike ose aleancës që ka mbështetjen e shumicës në Dhomën e Popullit si Kryeministër të Indisë, i cili më pas formon Këshillin e Ministrave të Bashkimit IrakuKëshilli i Përfaqësuesve miraton Kabinetin e Irakut IzraeliNjë anëtari i Knesset-it që ka shanset më të mira për të formuar një koalicion i jepet një mandat për ta bërë këtë nga Presidenti i Izraelit. Me sukses, ata emërohen si Kryeministër i Izraelit. Kryeministri më pas emëron kabinetin e Izraelit JaponiaDieta Kombëtare emëron Kryeministrin që emëron Kabinetin e Japonisë KuvajtiAsambleja Kombëtare miraton Princin e Kurorës që emëron Kryeministrin që emëron Kabinetin e Kuvajtit LaosiAsambleja Kombëtare zgjedh Presidentin i cili emëron Kryeministrin LibaniPresidenti i krishterë maronit zgjidhet nga Parlamenti i Libanit. Ai emëron Kryeministrin (një mysliman sunit) dhe kabinetin. Më pas, Parlamenti miraton Kabinetin e Libanit me një votë besimi (një shumicë e thjeshtë) MalajziaUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Dewan Rakyat emërohet Kryeministër i Malajzisë nga Yang di-Pertuan Agong, i cili më pas emëron Kabinetin e Malajzisë me këshillën e Kryeministrit BirmaniaAsambleja e Unionit, nga një kolegj zgjedhor, zgjedh Presidentin që formon kabinetin e Birmanisë NepaliKuvendi i Nepalit zgjedh Kryeministrin i cili, nga ana tjetër, emëron kabinetin e Nepalit PakistaniKuvendi i Pakistanit emëron kabinetin e Pakistanit SingaporiUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Parlamentin e Singaporit emërohet Kryeministër i Singaporit nga Presidenti i Singaporit, i cili më pas emëron Kabinetin e Singaporit me këshillën e Kryeministrit TajlandaMbreti emëron deputetin ose personin e emëruar nga Dhoma e Përfaqësuesve (zakonisht lideri i partisë ose koalicionit më të madh) si Kryeministër, i cili formon kabinetin e Tajlandës VietnamiAsambleja Kombëtare zgjedh Presidentin dhe Kryeministrin që formon kabinetin

 Evropë 
ShtetiLidhja midis legjislativit dhe zbatuesit ShqipëriaKuvendi i Shqipërisë miraton Këshillin e Ministrave të Shqipërisë ArmeniaAsambleja Kombëtare emëron dhe (jo më shpejt se një vit) mund të shkarkojë me votë konstruktive të mosbesimit Qeverinë e Armenisë AustriaNë teori, kancelari dhe ministrat emërohen nga Presidenti. Praktikisht, ata nuk janë në gjendje të qeverisin pa mbështetjen (ose të paktën tolerimin) e shumicës në Këshillin Kombëtar. Kabineti i përgjigjet politikisht Këshillit Kombëtar dhe mund të shkarkohet nga Këshilli Kombëtar me mocion mosbesimi. BelgjikaKuvendi Federal miraton Kabinetin e Belgjikës BullgariaAsambleja Kombëtare emëron Këshillin e Ministrave të Bullgarisë KroaciaKuvendi kroat miraton Presidentin e Qeverisë dhe kabinetin e emëruar prej tij/saj. ÇekiaPresidenti i Republikës Çeke zakonisht emëron udhëheqësin e partisë ose koalicionit më të madh në Dhomën e Deputetëve të Kuvendit si Kryeministër, i cili formon kabinetin. Kryeministri duhet të marrë një votëbesim nga Dhoma e Deputetëve. DanimarkaMonarku emëron, bazuar në rekomandimet e liderëve të partive në Folketinget, udhëheqësin e kabinetit i cili ka më shumë gjasa të mbledhë me sukses një Kabinet i cili nuk do të mos miratohet nga shumica në Folketinget. EstoniaRiigikogu zgjedh kandidatin për kryeministër të propozuar nga Presidenti i Republikës (normalisht ky kandidat është lider i koalicionit kuvendor të partive). Qeveria e Republikës së Estonisë emërohet më vonë nga Presidenti i Republikës me propozimin e kandidatit të miratuar për Kryeministër. Riigikogu mund të shkarkojë Kryeministrin dhe çdo anëtar tjetër të qeverisë me mocion mosbesimi. FinlandaKuvendi i Finlandës emëron Kabinetin e Finlandës GjeorgjiaKryeministri emërohet nga një parti politike që ka siguruar rezultatet më të mira në zgjedhjet parlamentare. I nominuari duhet të fitojë votëbesimin e Kuvendit dhe më pas të emërohet nga Presidenti i Gjeorgjisë. GjermaniaBundestagu zgjedh Kancelarin Federal (pas emërimit nga Presidenti i Gjermanisë), i cili formon kabinetin GreqiaParlamenti helen miraton kabinetin e Greqisë HungariaAsambleja Kombëtare miraton Kabinetin e Hungarisë IslandaPresidenti i Islandës emëron dhe shkarkon Kabinetin e Islandës. Ministrat nuk mund të japin dorëheqjen edhe pa u shkarkuar me dekret presidencial. IrlandaDáil Éireann emëron Taoiseach, i cili më pas emërohet nga Presidenti i Irlandës ItaliaKuvendi italian i jep dhe i revokon besimin Kabinetit të Italisë, të emëruar nga Presidenti i Italisë KosovaKuvendi i Kosovës emëron Qeverinë e Kosovës LetoniaSaeima emëron Kabinetin e Ministrave të Republikës së Letonisë Luksemburgu                        Dhoma e Deputetëve emëron Kabinetin e Luksemburgut MaltaDhoma e Përfaqësuesve emëron Kabinetin e Maltës MoldaviaKuvendi i Moldavisë emëron kabinetin e Moldavisë Mali i ZiParlamenti i Malit të Zi emëron Qeverinë e Malit të Zi HolandaDhoma e Dytë e Shteteve të Përgjithshme mund të shkarkojë Kabinetin e Holandës përmes një mocioni mosbesimiKuvendi miraton Qeverinë e Maqedonisë së Veriut NorvegjiaMonarku emëron deputetin që udhëheq partinë ose koalicionin më të madh në Stortinget si Kryeministër, i cili formon kabinetin PoloniaKreu i shtetit i Polonisë dhe partia qeverisëse në Sejm zgjidhen me votim popullor. Kreu i shtetit emëron Kryeministrin nga partia apo koalicioni më i madh në krye të qeverisë. Megjithatë, sistemi polak shpesh konsiderohet si de facto gjysmë-presidencial – Kreu i shtetit i Polonisë ka fuqinë për të vënë veton ndaj legjislacionit të miratuar nga kuvendi dhe mund të shpërndajë kuvendin në kushte të caktuara. Kushtetuta e Polonisë e përcakton sistemin e vendit si republikë parlamentare de jure. SerbiaKuvendi Kombëtar emëron Qeverinë e Serbisë SllovakiaKëshilli Kombëtar miraton Qeverinë e Sllovakisë SlloveniaKuvendi Kombëtar emëron Qeverinë e Sllovenisë SpanjaKongresi i Deputetëve zgjedh Kreun e Qeverisë, i cili formon Kabinetin SuediaRiksdag zgjedh Kryeministrin, i cili nga ana e tij emëron anëtarët e tjerë të qeverisë ZvicraKuvendi i Bashkuar Federal zgjedh anëtarët e Këshillit Federal të Zvicrës Mbretëria e BashkuarUdhëheqësi, pothuajse gjithmonë një anëtar i kuvendit (deputet) dhe i partisë politike që komandon ose ka të ngjarë të ketë besimin e shumicës së Dhomës së Komunave, emërohet Kryeministër nga sovrani britanik, i cili më pas emëron anëtarët e Kabineti me emërimin dhe këshillën e Kryeministrit.

 Oqeani 
ShtetiLidhja midis legjislativit dhe zbatuesit AustraliaUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Dhomën e Përfaqësuesve Australian emërohet Kryeministër i Australisë nga Guvernatori i Përgjithshëm i Australisë, i cili më pas emëron Kabinetin e Australisë me këshillën e Kryeministrit. Zelanda e ReUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Dhomën e Përfaqësuesve të Zelandës së Re emërohet Kryeministër i Zelandës së Re nga Guvernatori i Përgjithshëm i Zelandës së Re, i cili më pas emëron kabinetin e Zelandës së Re me këshillën e Kryeministrit. Papua Guinea e ReUdhëheqësi i partisë politike që ka mbështetjen e shumicës në Parlamentin Kombëtar emërohet Kryeministër i Papua Guinesë së Re nga Guvernatori i Përgjithshëm i Papua Guinesë së Re, i cili më pas emëron kabinetin e Papua Guinesë së Re me këshillën e Kryeministrit. SamoaAsambleja Legjislative emëron Kabinetin e Samoas VanuatuKuvendi i Vanuatu-s emëron kabinetin e Vanuatu-s

 Referime 

Kategoria:Politikë