Arkitektura osmane

Arkitektura osmane është arkitektura e Perandorisë Osmane, e cila u shfaq në Anadollin veriperëndimor në shekullin e 13-të. Arkitektura e perandorisë u zhvillua nga arkitektura e hershme turke selxhuke, me ndikime nga arkitektura bizantine dhe iraniane së bashku me traditat arkitekturore të Ballkanit dhe pjesëve të tjera të Lindjes së Mesme. Arkitektura e hershme osmane eksperimentoi me lloje të shumta ndërtesash gjatë shekujve 13-15, duke u evoluar gradualisht në stilin klasik osman të shekujve 16 dhe 17, një përzierje e traditës vendase turke dhe ndikimeve nga Ajasofja.: "The mosques of the classical period are more elaborate than those of earlier times. They derive from a fusion of a native Turkish tradition with certain elements of the plan of Haghia Sophia, the former cathedral of Constantinople, converted into a mosque in 1453 by Mehmet the Conqueror.": "The grand tradition of Ottoman architecture, established in the 16th century, differed markedly from that of the earlier Moors. It was derived from both the Byzantine Christian tradition, outlined above, and native Middle Eastern forms used by the Islamic Seljuk Turks, who preceded the Ottomans. The Byzantine tradition, particularly as embodied in Hagia Sophia, was perhaps the major source of inspiration." Një nga përfaqësuesit më të mirë të periudhës klasike është Mimar Sinani, veprat kryesore të të cilit përfshijnë Xhaminë Shehzade, Xhaminë e Sylejmanies dhe Xhaminë e Selimit.

Duke filluar nga shekulli i 18-të, arkitektura osmane u ndikua nga arkitektura baroke në Evropën Perëndimore, duke rezultuar në stilin barok osman. Xhamia Nuruosmanije është një nga shembujt më të rëndësishëm të kësaj periudhe. Periudha e fundit osmane pa më shumë ndikime nga Evropa Perëndimore, të sjella nga arkitektë të tillë si ata nga familja Baljan. U prezantuan stili i perandorisë dhe motivet neoklasike dhe një prirje drejt eklekticizmit ishte e dukshme në shumë lloje ndërtesash, si në Pallatin Dolmabaçe. Dekadat e fundit të Perandorisë Osmane panë gjithashtu zhvillimin e një stili të ri arkitekturor të quajtur ringjallje neo-osmane ose osman, i njohur gjithashtu si Lëvizja e Parë Kombëtare Arkitekturore, nga arkitektë si Mimar Kemaleddin dhe Vedat Tek.

 Referime 

 Bibliografia 




Kategoria:Arkitektura mesjetare
Osmane
Kategoria:Arkitektura islame