Ministria e Luftës (Perandoria Osmane)

E themeluar në vitin 1826 pas Incidentit Fatkeq, 'Ministria e Luftës zgjati deri në shpërbërjen e Perandorisë Osmane. Në kuadër të ministrisë kishte zyra për prokurim, armë luftarake, punë ushtarake në kohë paqeje, mobilizim dhe promovime.

Lista e ministrave të luftës që nga viti 1908

Këshilli i Luftës

Misioni Detar Britanik
Misioni Detar Britanik u drejtua nga:
 Admiral Douglas Gamble (shkurt 1909 – mars 1910)
 Admiral Hugh Pigot Williams (prill 1910 – prill 1912)
 Admiral Arthur Limpus (prill 1912 – shtator 1914)

Misioni i Xhandarmërisë Franceze
Misioni i Xhandarmërisë Franceze drejtohej nga General Moujen.

Misioni i Ushtrisë Gjermane
Që nga përpjekjet e para të Sulltan Selimit III për të modernizuar ushtrinë osmane, Prusia i ka dhënë asaj njohuri ushtarake. Koloneli von Götze, negociator sekret i mbretit prusian dhe atasheut ushtarak, erdhi tashmë në 1798 me ftesë nga Sulltani për të inspektuar njësitë turke.Edip Öncü,  The Beginnings of Ottoman-German Partnership:  Diplomatic and Military Relations Between Germany and the Ottoman Empire Before the First World War. A Master’s Thesis. Department of History, Bilkent University, Ankara. Orientalismus, Kolonialismus und Moderne: Zum Bild des Orients in der deutschsprachigen Kultur 1900, Springer-Verlag, p. 59, footnote 30, M&P Schriftenreihe, 2016, . Pasi Sulltan Mahmud II (1808-1839), për të njëjtin qëllim, shfuqizoi trupat e jeniçerëve të modës së vjetër në vitin 1826, ishte përsëri Prusia ajo që ndihmoi në reformimin e ushtrisë: Marshalli i flotës sëë ardhshëm Helmuth von Moltke, në atë kohë kapiten i shtabit të përgjithshëm prusian, dhe togeri von Berg nga Regjimenti i Parë Special, u shkëputën në Stamboll në 1835, ku Moltke qëndroi deri në vitin 1839. Fama e Moltke çoi në krijimin e një miti rreth rolit të tij në vendosjen e një marrëdhënieje historike midis Turqisë në Gjermani, ku në fakt roli i tij ishte shumë i vogël, vlera e tij kryesore ishte në kujtimet që shkroi dhe që u bë ligjërata kryesore për të gjithë. Oficerët prusianë dhe gjermanë që e ndoqën atë në Perandorinë Osmane.[2] Në 1844, koloneli prusian Kuczkonski [ndoshta një gabim shtypi në burim, në fakt kolonel Fritz von Kuczkowski] mbërriti në Stamboll, ku ai ndihmoi në zbatimin e planeve sekrete të hartuara nga Sulltani dhe që synonin reformimin e policisë në kryeqytetin turk. Sulltanët Abdylmexhiti I (1839-1861) dhe Abdulaziz (1861-1876) vazhduan reformimin e ushtrisë me ndihmën e njohurive prusiane, por ata preferuan të punësonin oficerë në pension që stërvitnin dhe komandonin njësitë turke, kryesisht gjatë Luftës së Krimesë (1853-1856). Më në fund, Sulltan Abdul Hamid II (1876-1908) prezantoi komitetet zyrtare ushtarake prusiane (gjermane) në Perandorinë Osmane. Në kohën e tij dhe të Bismarkut, Gjermania dukej të ishte e vetmja fuqi evropiane që nuk ishte e interesuar të zgjerohej në territorin osman. Pas vitit 1880, Abdulhamidi filloi një politikë të qëndrueshme të sjelljes së oficerëve ushtarakë dhe civilë gjermanë në mbretërinë e tij, dhe për t'i vënë ata në një pozitë udhëheqëse në përpjekjet për reformimin e Ushtrisë. Si rezultat, disa oficerë gjermanë mbërritën midis viteve 1882-83, duke përfshirë kolonelin Kähler si Kryetar i Komisionit, i ndjekur në këtë pozicion midis 1883-1895 nga Major Baron Colmar von der Goltz, i cili do të qëndronte në Perandorinë Osmane pothuajse pa ndërprerje deri në vdekjen e tij në prill 1916 në Bagdad. Kähler, si ndihmës i Sulltanit, si dhe gjermanët e tjerë u bënë oficerë osmanë shumë të paguar, por organi që paguante pagat e tyre kontrollohej nga bankierët evropianë dhe ata shërbyen pa ndërprerë lidhjet e tyre me ushtrinë gjermane. Von der Goltz ishte më me ndikim duke riorganizuar arsimin dhe infrastrukturën ushtarake. Ai ishte i vetmi oficer gjerman që arriti të ndikojë te gjeneralët turq, të cilët e panë me pakënaqësi qëndrimin e përmbajtur të grupit të Kähler. Von der Goltz gjithashtu arriti të ndikojë në vendimet e osmanëve kur bëhej fjalë për marrëveshjet e armëve për blerjen e armëve gjermane dhe jo britanike.

Kontakti fillestar u vendos gjatë Luftërave Ballkanike nga Veziri i Madh Said Halim Pasha dhe Ministri i Luftës Ahmed Izzet Pasha. Kaiser Wilhelm II dërgoi misionin e gjeneralit Colmar Freiherr von der Goltz, i cili shërbeu dy periudha në Turqi brenda dy viteve (gjithsej 8 muaj).

Misioni gjerman u akreditua nga 27 tetor 1913 deri në 1918. Gjenerali Otto Liman von Sanders, më parë komandant i Divizionit të 22-të, u caktua nga Kaiser Wilhelm II në Kostandinopojë. Gjermania e konsideronte një luftë osmano-ruse si të afërt dhe Liman von Sanders ishte një gjeneral me njohuri të shkëlqyera për Ushtrinë Perandorake Ruse.

Perandoria Osmane ishte e pavendosur se cilën anë të merrte në një luftë të ardhshme që përfshin Perandorinë Gjermane, Perandorinë Britanike, Republikën e Tretë Franceze dhe Perandorinë Ruse, duke u bashkuar përfundimisht me Fuqitë Qendrore të udhëhequra nga Perandoria Gjermane.

Referime

Kategoria:Qeverisja e Perandorisë Osmane
Kategoria:Ushtria e Perandorisë Osmane