Shteti kombëtar

Shteti kombëtar është një njësi politike ku shteti dhe kombi janë kongruentë.     Ky është një koncept më i saktë se "vend-shtet", pasi një vend nuk ka nevojë të ketë një grup etnik mbizotërues.

 Hyrje 
Një komb, në kuptimin e një etnie të përbashkët, mund të përfshijë një diasporë ose refugjatë që jetojnë jashtë shtetit kombëtar; disa kombe të këtij kuptimi nuk kanë një shtet ku mbizotëron ajo etni. Në një kuptim më të përgjithshëm, një shtet kombëtar është thjesht një vend ose territor administrativ i madh politikisht sovran. Një shtet kombëtar mund të krahasohet me:

 Një shtet shumëkombësh, ku asnjë grup etnik nuk dominon (një shtet i tillë mund të konsiderohet gjithashtu një shtet multikulturor në varësi të shkallës së asimilimit kulturor të grupeve të ndryshme).
 Një qytet-shtet që është edhe më i vogël se një "komb" në kuptimin e "vendit të madh sovran" dhe që mund ose nuk mund të dominohet nga i gjithë ose një pjesë e një "kombi" të vetëm në kuptimin e një etnie të përbashkët.   
 Një perandori, e cila përbëhet nga shumë vende (ndoshta shtete jo sovrane) dhe kombe nën një monark të vetëm ose qeveri shtetërore.
 Një konfederatë, një ligë shtetesh sovrane, e cila mund të përfshijë ose jo shtete-kombe.
 Një shtet i federuar i cili mund të jetë ose jo një shtet-komb, dhe i cili është vetëm pjesërisht i vetëqeverisur brenda një federate më të madhe (për shembull, kufijtë shtetërorë të Bosnjës dhe Hercegovinës janë tërhequr përgjatë vijave etnike, por ato të Shteteve të Bashkuara nuk janë).

 Kompleksiteti 
Marrëdhënia midis një kombi (në kuptimin etnik) dhe një shteti mund të jetë komplekse. Prania e një shteti mund të inkurajojë etnogjenezën, dhe një grup me një identitet etnik paraekzistues mund të ndikojë në përcaktimin e kufijve territorialë ose të argumentojë për legjitimitet politik .

Ky përkufizim i "shtet-komb" nuk është i pranuar botërisht. "Të gjitha përpjekjet për të zhvilluar konsensus terminologjik rreth "kombit" rezultuan në dështim", përfundon akademiku Valery Tishkov . 

Walker Connor  diskuton përshtypjet që rrethojnë personazhet e " kombit ", " shtetit (sovran) ", "shtetit kombëtar" dhe " nacionalizmit ". Connor, i cili i dha termit " etnonacionalizëm " një kuptim të gjerë, diskuton gjithashtu tendencën për të ngatërruar kombin dhe shtetin dhe trajtimin e të gjitha shteteve sikur shtetet kombëtare.

 Historia dhe origjina 
Origjina dhe historia e hershme e shteteve kombëtare janë të diskutueshme. Një pyetje kryesore teorike është: "Cili erdhi i pari, kombi apo shteti kombëtar?" Studiues të tillë si Steven Weber, David Woodward, Michel Foucault dhe Jeremy Black Jeremy Black Maps and Politics pp.59–98 1998 Maps and Politics pp.100–147 1998  Michel Foucault Lectures at the Collège de France Security, Territory, Population 2007 kanë ngritur hipotezën se shteti kombëtar nuk u ngrit nga zgjuarsia politike ose një burim i panjohur i papërcaktuar, as nuk ishte një shpikje politike; por është një nënprodukt i paqëllimtë i zbulimeve intelektuale të shekullit XV në ekonominë politike, kapitalizëm, merkantilizëm, gjeografi politike dhe gjeografi International Archives of the Photogrammetry, Remote Sensing and Spatial Information Sciences. Direct Georeferencing : A New Standard in Photogrammetry for High Accuracy Mapping Volume XXXIX pp.5–9 2012 International Archives of the Photogrammetry On Borders:From Ancient to Postmodern Times Volume 40 pp.1–7 2013 e kombinuar me hartografinë International Archives of the Photogrammetry Borderlines: Maps and the spread of the Westphalian state from Europe to Asia Part One –The European Context Volume 40 pp.111–116 2013 International Archives of the Photogrammetry Appearance and Appliance of the Twin-Cities Concept on the Russian-Chinese Border Volume 40 pp.105–110 2013 dhe përparimet në teknologjitë e krijimit të hartave .   Me këto zbulime intelektuale dhe përparime teknologjike u ngrit shteti kombëtar. Për të tjerët, së pari ekzistonte kombi, më pas u ngritën lëvizjet nacionaliste për sovranitet dhe shteti kombëtar u krijua për të përmbushur këtë kërkesë. Disa " teori modernizimi " të nacionalizmit e shohin atë si produkt të politikave të qeverisë për të unifikuar dhe modernizuar një shtet tashmë ekzistues. Shumica e teorive e shohin shtetin kombëtar si një fenomen evropian të shekullit XIX, i lehtësuar nga zhvillime të tilla si arsimi i mandatuar nga shteti, shkrim-leximi masiv dhe masmedia . Megjithatë, historianët vinin re gjithashtu shfaqjen e hershme të një shteti dhe identiteti relativisht të unifikuar në Portugali dhe Republikën Hollandeze . 

Në Francë, argumenton Eric Hobsbawm, shteti francez i parapriu formimit të popullit francez . Hobsbawm konsideron se shteti e bëri kombin francez, jo nacionalizmin francez, i cili u shfaq në fund të shekullit XIX, në kohën e Çështjes Dreyfus. Në kohën e Revolucionit Francez të vitit 1789, vetëm gjysma e popullit francez flisnin paksa frëngjisht dhe 12–13% flisnin versionin e tij që do të gjendej në letërsi dhe në objektet arsimore, sipas Hobsbawm. 

Gjatë bashkimit italian, numri i njerëzve që flisnin gjuhën italiane ishte edhe më i ulët. Shteti francez promovoi zëvendësimin e dialekteve dhe gjuhëve të ndryshme rajonale me një gjuhë të centralizuar frënge . Futja e rekrutimit dhe ligjet e Republikës së Tretë të viteve 1880 mbi arsimin publik lehtësuan krijimin e një identiteti kombëtar sipas kësaj teorie. 
parapamje| Revolucionet e vitit 1848 ishin të natyrës demokratike dhe liberale, me qëllim heqjen e strukturave të vjetra monarkike dhe krijimin e shteteve kombëtare të pavarura.
Disa shtete kombëtare, si Gjermania dhe Italia, u krijuan të paktën pjesërisht si rezultat i fushatave politike të nacionalistëve, gjatë shekullit XIX. Në të dyja rastet, territori më parë ishte i ndarë midis shteteve të tjera, disa prej tyre shumë të vogla. Ndjenja e identitetit të përbashkët në fillim ishte një lëvizje kulturore, si në lëvizjen Völkisch në shtetet gjermanishtfolëse, e cila fitoi me shpejtësi një rëndësi politike. Në këto raste, ndjenja nacionaliste dhe lëvizja nacionaliste i paraprijnë qartë bashkimit të shteteve kombëtare gjermane dhe italiane. 

Historianët Hans Kohn, Liah Greenfeld, Philip White dhe të tjerë kanë klasifikuar kombe si Gjermania ose Italia, ku bashkimi kulturor i parapriu bashkimit të shtetit, si kombe etnike ose kombësi etnike . Megjithatë, bashkimet kombëtare "të drejtuara nga shteti", si në Francë, Angli apo Kinë, kanë më shumë gjasa të lulëzojnë në shoqëritë multietnike, duke prodhuar një trashëgimi kombëtare tradicionale të kombeve qytetare ose të kombësive të bazuara në territor . Kohn, Hans (1955). Nationalism: Its Meaning & History Greenfeld, Liah (1992). Nationalism: Five Roads to Modernity White, Philip L. (2006). 'Globalization and the Mythology of the Nation State', In A.G. Hopkins, ed. Global History: Interactions Between the Universal and the Local Palgrave Macmillan, pp. 257–284 Disa autorë dekonstruktojnë dallimin ndërmjet nacionalizmit etnik dhe nacionalizmit qytetar për shkak të paqartësisë së koncepteve. Ata argumentojnë se rasti paradigmatik i Ernest Renanit është një idealizim dhe duhet interpretuar brenda traditës gjermane dhe jo në kundërshtim me të. Për shembull, ata argumentojnë se argumentet e përdorura nga Renan në konferencën Çfarë është një komb? nuk janë në përputhje me mendimin e tij. Ky konceptim i pretenduar qytetar i kombit do të përcaktohej vetëm nga rasti i humbjes që jep Alsace dhe Lorraine në Luftën Franko-Prusiane . 

Ideja e një shteti kombëtar ishte dhe lidhet me ngritjen e sistemit modern të shteteve, i quajtur shpesh " sistemi Westfalian " në lidhje me Traktatin e Vestfalisë (1648). Bilanci i fuqisë, që karakterizonte atë sistem, varej nga efektiviteti i tij nga entitete të pavarura të përcaktuara qartë, të kontrolluara nga qendra, qofshin perandori apo shtete kombëtare, të cilat njohin sovranitetin dhe territorin e njëri-tjetrit. Sistemi Vestfalian nuk e krijoi shtetin kombëtar, por shteti kombëtar përmbush kriteret për shtetet përbërëse të tij (duke supozuar se nuk ka territor të diskutueshëm). 

Shteti kombëtar mori një bazë filozofike në epokën e romantizmit, në fillim si shprehje "natyrore" e popujve individualë ( nacionalizmi romantik : shih konceptin e Johann Gottlieb Fichte për Volk, i kundërshtuar më vonë nga Ernest Renan ). Theksi në rritje gjatë shekullit XIX mbi origjinën etnike dhe racore të kombit, çoi në një ripërcaktim të shtetit kombëtar në këto terma. White, Philip L. (2006). 'Globalization and the Mythology of the Nation State', In A.G. Hopkins, ed. Global History: Interactions Between the Universal and the Local Palgrave Macmillan, pp. 257–284 Racizmi, i cili në teoritë e Boulainvilliers ishte në thelb antipatriotik dhe antinacionalist, u bashkua me imperializmin kolonialist dhe "imperializmin kontinental", veçanërisht në lëvizjet pan-gjermanike dhe pan-sllave . See Hannah Arendt's The Origins of Totalitarianism (1951)

Marrëdhënia midis racizmit dhe nacionalizmit etnik arriti kulmin e saj në fashizmin dhe nazizmin e shekullit XX. Kombinimi specifik i "kombit" ("popullit") dhe "shtetit" i shprehur në terma të tillë si Völkische Staat dhe i zbatuar në ligje të tilla si ligjet e Nurembergut të vitit 1935, i bëri shtetet fashiste si Gjermania e hershme naziste, cilësisht të ndryshme nga shtetet kombëtare jofashiste. Pakicat nuk konsideroheshin si pjesë e popullit ( Volk ), dhe si rrjedhim iu mohua të kishin një rol autentik ose legjitim në një shtet të tillë. Në Gjermani, as hebrenjtë dhe as romët nuk konsideroheshin pjesë e popullit dhe të dy ishin në shënjestër të veçantë për persekutim. Ligji i kombësisë gjermane përcaktonte "gjermanishten" në bazë të prejardhjes gjermane, duke përjashtuar të gjithë jogjermanët nga populli. 

Vitet e fundit, pretendimi i një shteti kombëtar për sovranitet absolut brenda kufijve të tij është kritikuar. White, Philip L. (2006). 'Globalization and the Mythology of the Nation State', In A.G. Hopkins, ed. Global History: Interactions Between the Universal and the Local Palgrave Macmillan, pp. 257–284 Një sistem politik global i bazuar në marrëveshje ndërkombëtare dhe blloqe mbikombëtare karakterizoi epokën e pasluftës. Aktorët joshtetërorë, si korporatat ndërkombëtare dhe organizatat joqeveritare, shihen gjerësisht si gërryerje të fuqisë ekonomike dhe politike të shteteve kombëtare.

Sipas Andreas Wimmer dhe Yuval Feinstein, shtetet-kombe prireshin të shfaqeshin kur ndërrimet e pushtetit lejuan nacionalistët të përmbysnin regjimet ekzistuese ose të thithnin njësitë administrative ekzistuese.  Xue Li dhe Alexander Hicks e lidhin frekuencën e krijimit të shteteve kombëtare me proceset e përhapjes që burojnë nga organizatat ndërkombëtare. 

 Shih edhe 
 Etnia
 Shteti
 Kombi
 Kalifati
 Nacionalizmi

 Bibliografia 
 Anderson, Benedict. 1991. Imagined Communities. .
 Colomer, Josep M. 2007. Great Empires, Small Nations: The Uncertain Future of the Sovereign State. .
 Gellner, Ernest (1983). Nations and Nationalism. Ithaca: Cornell University Press. .
 Hobsbawm, Eric J. (1992). Nations and Nationalism Since 1780: Programme, Myth, Reality. 2nd ed. Cambridge University Press. .

 Khan, Ali (1992). "The Extinction of Nation States".
 Renan, Ernest. 1882. "Qu'est-ce qu'une nation?" ("What Is a Nation?")
 Malesevic, Sinisa (2006). Identity as Ideology: Understanding Ethnicity and Nationalism. New York: Palgrave.
 Smith, Anthony D. (1986). The Ethnic Origins of Nations. London: Basil Blackwell. pp 6–18. .
 White, Philip L. (2006). "Globalization and the Mythology of the Nation State" . In A. G. Hopkins, ed. Global History: Interactions Between the Universal and the Local. Palgrave Macmillan, pp. 257–284.

 Referime