Plani i mësimit

Plani i mësimit është një përshkrim i detajuar i një mësuesi të rrjedhës së orës mësimore ose "trajektores së të mësuarit" për një mësim . Një plan ditor mësimor zhvillohet nga një mësues për të udhëhequr mësimin në klasë . Detajet do të ndryshojnë në varësi të preferencës së mësuesit, lëndës që mbulohet dhe nevojave të studentëve . Mund të ketë kërkesa të mandatuara nga sistemi shkollor në lidhje me planin.  Një plan mësimi është udhëzues i mësuesit për drejtimin e një mësimi të caktuar, dhe ai përfshin qëllimin (çfarë duhet të mësojnë nxënësit), si do të arrihet qëllimi (metoda, procedura) dhe një mënyrë për të matur se sa mirë ishte qëllimi. arritur ( test, fletë pune, detyra shtëpie etj. ). 

 Klasat kryesore të marrëdhënieve simbiotike 
alt=A diagram of the three stages for the "Triple A" model of lesson planning.|parapamje| Modeli "Triple A" për planifikimin e një ore mësimore në një sekuencë të aktivizimit të të mësuarit, përvetësimit të mësimit të ri dhe zbatimit të mësimit.
Ndërsa ka shumë formate për një plan mësimi, shumica e planeve mësimore përmbajnë disa ose të gjitha këto elemente, zakonisht në këtë renditje:

 Titulli i mësimit
 Koha e nevojshme për të përfunduar mësimin
 Lista e materialeve të nevojshme
 Lista e objektivave, të cilat mund të jenë objektiva të sjelljes (çfarë mund të bëjë studenti në përfundim të mësimit) ose objektiva njohurish (ajo që studenti di në përfundim të mësimit)
 Kompleti (ose fillimi, ose urë lidhëse) që i fokuson studentët në aftësitë ose konceptet e mësimit — këto përfshijnë shfaqjen e figurave ose modeleve, bërjen e pyetjeve kryesore ose rishikimin e mësimeve të mëparshme
 Një komponent udhëzues që përshkruan sekuencën e ngjarjeve që përbëjnë mësimin, duke përfshirë kontributin udhëzues të mësuesit dhe, kur është e përshtatshme, praktikën e udhëhequr nga studentët për të konsoliduar aftësi dhe ide të reja
 Praktikë e pavarur që u lejon studentëve të zgjerojnë aftësitë ose njohuritë vetë
 Një përmbledhje, ku mësuesi përfundon diskutimin dhe u përgjigjet pyetjeve
 Një komponent vlerësimi, një test për zotërimin e aftësive ose koncepteve të udhëzuara, të tilla si një grup pyetjesh për t'iu përgjigjur ose një grup udhëzimesh që duhen ndjekur
 Një vlerësim rreziku ku dokumentohen rreziqet e mësimit dhe hapat e ndërmarrë për t'i minimizuar ato
 Një komponent analize që mësuesi përdor për të reflektuar mbi vetë mësimin, si për shembull çfarë funksionoi dhe çfarë duhet të përmirësohet
 Një komponent i vazhdimësisë rishikon dhe reflekton mbi përmbajtjen nga mësimi i mëparshëm 

 Qasja herbartiane: Johan F. Herbart (1776-1841) 
Sipas Herbartit, ekzistojnë tetë faza të planit mësimor që janë krijuar për të ofruar "shumë mundësi për mësuesit për të njohur dhe korrigjuar keqkuptimet e nxënësve duke zgjeruar të kuptuarit për mësimet e ardhshme". Këto faza janë: Hyrja, Themelimi, Aktivizimi i trurit, Trupi i informacionit të ri, Sqarimi, Praktika dhe rishikimi, Praktika e Pavarur dhe Mbyllja. 

 Përgatitja/Udhëzimi: Ka të bëjë me përgatitjen dhe motivimin e fëmijëve për përmbajtjen e mësimit duke e lidhur atë me njohuritë e mëparshme të nxënësit, duke ngjallur kureshtjen e fëmijëve dhe duke u bërë thirrje shqisave të tyre. Kjo përgatit mendjen e fëmijës për të marrë njohuri të reja. "Të dish se ku janë nxënësit dhe ku duhet të përpiqen të jenë janë dy elementet thelbësore të mësimdhënies së mirë." Mësimet mund të fillojnë në këtë mënyrë: a. Dy ose tre pyetje interesante por relevante b. Paraqitja e një fotografie/ve, një grafiku ose një modeli c. Një situatë Deklarata e qëllimit: Njoftimi i fokusit të mësimit në një deklaratë të qartë, koncize si "Sot, ne do të studiojmë. . ."
 Prezantimi/Zhvillimi: Mësimi aktual fillon këtu. Ky hap duhet të përfshijë një aktivitet të mirë nga ana e studentëve. Mësuesi/ja do të marrë në ndihmë mjete të ndryshme, p.sh., pyetje, ilustrime, shpjegime, ekspozita, mjete demonstruese dhe shqisore, etj. Informacioni dhe njohuria mund të jepen, shpjegohen, zbulohen ose sugjerohen. Duhet të kihen parasysh parimet e mëposhtme. a. Parimi i përzgjedhjes dhe ndarjes: Kjo lëndë duhet të ndahet në seksione të ndryshme. Mësuesi duhet gjithashtu të vendosë se sa duhet të tregojë dhe sa duhet të zbulojnë vetë nxënësit. b. Parimi i sekuencës së njëpasnjëshme: Mësuesi duhet të sigurojë që njohuritë pasuese dhe ato paraardhëse të jenë të qarta për nxënësit. c. Parimi i përthithjes dhe integrimit: Në fund ndarja e pjesëve duhet të pasohet nga kombinimi i tyre për të nxitur të kuptuarit e së tërës.
 Krahasimi i shoqërimit: Është gjithmonë e dëshirueshme që idetë ose njohuritë e reja të lidhen me situatat e jetës së përditshme duke përmendur shembuj të përshtatshëm dhe duke bërë krahasime me konceptet përkatëse. Ky hap është i rëndësishëm kur vendosim parime ose përgjithësojmë përkufizime.
 Përgjithësimi: Ky koncept ka të bëjë me sistemimin e njohurive të mësuara. Krahasimi dhe kontrasti çojnë në përgjithësim. Duhet bërë një përpjekje për të siguruar që studentët të nxjerrin vetë përfundimet. Ai duhet të rezultojë në të menduarit, reflektimin dhe përvojën e vetë nxënësve.
 Zbatimi: Kërkon një aktivitet të mirë mendor për të menduar dhe zbatuar parimet e mësuara në situata të reja. Dija, kur vihet në përdorim dhe verifikohet, bëhet e qartë dhe bëhet pjesë e përbërjes mendore të nxënësit.
 Përmbledhje: Hapi i fundit i planit të mësimit, mësuesi përpiqet të konstatojë nëse nxënësit e kanë kuptuar apo kuptuar lëndën apo jo. Kjo përdoret për të vlerësuar/vlerësuar efektivitetin e mësimit duke u bërë pyetje nxënësve për përmbajtjen e mësimit ose duke dhënë objektiva të shkurtra për të testuar nivelin e të kuptuarit të nxënësit; për shembull, për të etiketuar pjesë të ndryshme në një diagram, etj.

 Planet e mësimit dhe planet e njësive 
Një plan mësimor i zhvilluar mirë pasqyron interesat dhe nevojat e nxënësve. Ai përfshin praktikat më të mira për fushën arsimore. Plani i mësimit lidhet me filozofinë e edukimit të mësuesit, që është ajo që mësuesi mendon se është qëllimi i edukimit të nxënësve. Mitchell, Diana, and Stephen Tchudi, "Exploring and Teaching the English Language Arts" (4th Ed.). Boston, MA: Allyn & Bacon, 1999.

Planet e mësimit të programit të anglishtes dytësore, për shembull, zakonisht përqendrohen rreth katër temave. Ato janë temë letrare, elemente të gjuhës dhe kompozicionit, histori letrare dhe gjini letrare . Preferohet një plan i gjerë mësimor tematik, sepse i mundëson mësuesit të krijojë detyra të ndryshme kërkimore, me shkrim, të folur dhe lexim. Ai ndihmon një instruktor të mësojë zhanre të ndryshme të letërsisë dhe të përfshijë videokaseta, filma dhe programe televizive . Gjithashtu, lehtëson mësimin e letërsisë dhe anglishtes së bashku. Mitchell, Diana, and Stephen Tchudi, "Exploring and Teaching the English Language Arts" (4th Ed.). Boston, MA: Allyn & Bacon, 1999. Në mënyrë të ngjashme, planet e mësimit të historisë përqendrohen në përmbajtje (saktësia historike dhe informacioni i sfondit), të menduarit analitik, skela dhe praktika e strukturës së mësimit dhe përmbushja e qëllimeve arsimore. Lesson Plan Reviews Introduction. Teachinghistory.org. Accessed 15 June 2011. Kërkesat e shkollës dhe shijet personale të një mësuesi, sipas kësaj radhe, përcaktojnë kërkesat e sakta për një plan mësimor.

Planet e njësive ndjekin pothuajse të njëjtin format si një plan mësimi, por mbulojnë një njësi të tërë pune, e cila mund të zgjasë disa ditë ose javë. Stilet moderne të mësimdhënies konstruktiviste mund të mos kërkojnë plane mësimore individuale. Plani i njësisë mund të përfshijë objektiva dhe afate kohore specifike, por planet e mësimit mund të jenë më të rrjedhshme pasi ato përshtaten me nevojat e studentëve dhe stilet e të nxënit .

Planifikimi i njësive është përzgjedhja e duhur e aktiviteteve mësimore e cila paraqet një pamje të plotë. Planifikimi i njësisë është një rregullim sistematik i lëndës. "Një plan njësi është ai që përfshin një sërë përvojash të të mësuarit që janë të lidhura për të arritur qëllimet e përbëra nga metodologjia dhe përmbajtja," (Samford). "Një njësi është një organizim i aktiviteteve, përvojave dhe llojeve të ndryshme të të mësuarit rreth një problemi ose qëllimi qendror të zhvilluar në bashkëpunim nga një grup nxënësish nën udhëheqjen e mësuesit që përfshin planifikimin, zbatimin e planeve dhe vlerësimin e rezultateve," (Fjalori i Arsimit).

Kriteret e një plani njësie

 Duhet të merren parasysh nevojat, aftësitë, interesi i nxënësit.
 Përgatitur mbi njohuritë e shëndosha psikologjike të nxënësit.
 Ofroni një përvojë të re mësimore; sistematike por fleksibël.
 Mbajeni vëmendjen e nxënësit deri në fund.
 Lidhur me mjedisin social dhe fizik të nxënësit.
 Zhvillimi i personalitetit të nxënësit.

Është e rëndësishme të theksohet se planifikimi i mësimit është një proces i të menduarit, jo plotësimi i një modeli të planit mësimor. Një plan mësimi është parashikuar si një printim blu, një hartë udhëzuese për veprim, një tabelë gjithëpërfshirëse e aktiviteteve mësimore-mësimore në klasë, një qasje elastike por sistematike për mësimin e koncepteve, aftësive dhe qëndrimeve.   

Gjëja e parë për përcaktimin e një plani mësimor është krijimi i një objektivi, domethënë një deklaratë qëllimi për të gjithë mësimin. Një deklaratë objektive në vetvete duhet të përgjigjet se çfarë do të jenë në gjendje të bëjnë studentët deri në fund të mësimit. Objektivi drejton të gjithë planin e mësimit; është arsyeja pse ekziston plani i mësimit. Mësuesi duhet të sigurojë që qëllimet e planit mësimor të jenë në përputhje me nivelin e zhvillimit të nxënësve. Mësuesi gjithashtu siguron që pritshmëritë e tyre për arritjet e nxënësve të jenë të arsyeshme. Mitchell, Diana, and Stephen Tchudi, "Exploring and Teaching the English Language Arts" (4th Ed.). Boston, MA: Allyn & Bacon, 1999.

 Dorëzimi i planeve mësimore 
Udhëzimet e mëposhtme u vendosën nga Këshilli Kanadez mbi Mësimin për të rritur efektivitetin e procesit të mësimdhënies:

 Në fillim të mësimdhënies, jepuni studentëve një pasqyrë të përgjithshme të materialit që do të prezantohet. Gjatë prezantimit të materialit, përdorni sa më shumë mjete pamore dhe një sërë shembujsh të njohur. Organizoni materialin në mënyrë që të paraqitet në mënyrë logjike dhe në njësi kuptimplote. Mundohuni të përdorni terma dhe koncepte që tashmë janë të njohura për studentët.

 Maksimizoni ngjashmërinë midis situatës së të mësuarit dhe situatës së vlerësimit dhe siguroni praktikën e duhur të trajnimit. Jepuni studentëve mundësinë që të përdorin aftësitë e tyre të reja menjëherë pas kthimit në shtëpi përmes detyrave. Komunikoni mesazhin për rëndësinë e mësimit, rrisni nivelin e tyre të motivimit dhe kontrolloni sjelljet anashkaluese duke planifikuar shpërblime për studentët që përfundojnë dhe integrojnë me sukses përmbajtjen e re. Për të mbështetur performancën mësimore, vlerësimet duhet të jenë të drejta dhe të arritshme.

 Motivimi ndikon në rezultatet e mësimdhënies pavarësisht nga çdo rritje e aftësisë njohëse. Motivimi i të nxënit ndikohet nga karakteristikat individuale si ndërgjegjja dhe nga klima e të mësuarit. Prandaj, është e rëndësishme të përpiqeni të jepni detyra sa më realiste që të jetë e mundur. Nxënësit mësojnë më së miri me ritmin e tyre dhe kur përgjigjet e sakta përforcohen menjëherë, ndoshta me një "bravo". Për shumë studentë të Gjeneratës Z, përdorimi i teknologjisë mund të motivojë të mësuarit. Simulimet, lojërat, botët virtuale dhe rrjetet në internet tashmë po revolucionarizojnë mënyrën se si nxënësit mësojnë dhe si dizajnohen dhe shpërndahen përvojat e të mësuarit. Nxënësit që janë të zhytur në të mësuarit e thellë eksperimental në mjedise shumë vizuale dhe ndërvepruese, përfshihen intelektualisht në përvojë.

 Hulumtimet tregojnë se është e rëndësishme të krijohet një nevojë e perceptuar për të mësuar (Pse duhet të mësoj, objektivi realist i lidhur) në mendjet e studentëve. Atëherë vetëm studentët mund të perceptojnë pjesën e transferuar "si dhe çfarë të mësojnë" nga edukatori. Gjithashtu, jepni informacion të bollshëm që do të ndihmojë në vendosjen e pritshmërive të nxënësve për ngjarjet dhe pasojat e veprimeve që ka të ngjarë të ndodhin në mjedisin mësimor. Për shembull, studentët që mësojnë të bëhen të aftë në ekuacionet diferenciale mund të përballen me situata stresuese, ngarkesa të larta studimi dhe një mjedis të vështirë. Studimet sugjerojnë se ndikimi negativ i kushteve të tilla mund të reduktohet duke u bërë të ditur studentëve paraprakisht se çfarë mund të ndodhë dhe duke i pajisur ata me aftësi për të menaxhuar.

 Planet e mësimit dhe menaxhimi i klasës 
Krijimi i një plani mësimor të besueshëm është një pjesë e rëndësishme e menaxhimit të klasës. Të bësh këtë kërkon aftësinë për të inkorporuar strategji efektive në klasë, studentët dhe mjedisin e përgjithshëm. Ka shumë lloje të ndryshme planesh mësimore dhe mënyra për t'i krijuar ato. Mësuesit mund të inkurajojnë të menduarit kritik në një mjedis grupor duke krijuar plane që përfshijnë studentët që marrin pjesë kolektivisht. Strategjitë vizuale janë një tjetër komponent i lidhur në planet e mësimit që ndihmojnë me menaxhimin e klasës. Këto strategji vizuale ndihmojnë një shumëllojshmëri të gjerë të studentëve për të rritur strukturën e tyre të të mësuarit dhe ndoshta të kuptuarit e tyre të përgjithshëm të materialit ose të asaj që është në vetë planin e mësimit. Këto strategji gjithashtu u japin studentëve me aftësi të kufizuara mundësinë për të mësuar në një mënyrë të mundshme më efikase. Mësuesit duhet të kuptojnë gamën e gjerë të strategjive që mund të përdoren për të ruajtur menaxhimin e klasës dhe studentët. Ata duhet të gjejnë strategjitë më të mira për t'i përfshirë në planifikimin e mësimit për klasën e tyre specifike, llojin e nxënësit, stilin e mësimdhënies etj. dhe t'i përdorin ato në avantazhin e tyre. Klasa priret të rrjedhë më mirë kur mësuesi ka planifikuar një mësim të duhur, pasi siguron strukturë për studentët. Aftësia për të shfrytëzuar kohën e klasës në mënyrë efikase vjen me krijimin e planeve mësimore në thelb të tyre. 

 Detyrat 
Detyrat janë ose brenda klasës ose detyra në shtëpi që do të kryhen për periudhën e ardhshme të klasës.  Këto detyra janë të rëndësishme sepse ato ndihmojnë për t'u siguruar që mësimi u siguron studentëve një qëllim, fuqinë për të arritur atje dhe interesin për t'u përfshirë në kontekste rigoroze akademike ndërsa fitojnë përmbajtje dhe aftësi të nevojshme për të qenë në gjendje të marrin pjesë në lëndët akademike. 

Ekspertët citojnë se, për të qenë efektive dhe për të arritur objektivat, zhvillimi i këtyre detyrave duhet të marrë parasysh perceptimet e nxënësve, sepse ato janë të ndryshme nga ato të mësuesit.  Kjo sfidë mund të trajtohet duke ofruar shembuj në vend të koncepteve apo udhëzimeve abstrakte . Një strategji tjetër përfshin zhvillimin e detyrave që lidhen veçanërisht me nevojat, interesat dhe grupmoshat e nxënësve.  Ka gjithashtu ekspertë që përmendin rëndësinë e mësimdhënies së nxënësve rreth planifikimit të detyrave.  Kjo thuhet se lehtëson angazhimin dhe interesimin e studentëve në detyrën e tyre. Disa strategji përfshijnë stuhi mendimesh rreth procesit të dhënies së detyrës dhe krijimit të një mjedisi mësimor ku studentët ndihen të angazhuar dhe të gatshëm për të reflektuar mbi mësimin e tyre të mëparshëm dhe për të diskutuar tema specifike ose të reja. 

Ekzistojnë disa lloje të detyrave, kështu që mësuesi duhet të vendosë nëse detyrat e klasës janë të tëra klasës, grupe të vogla, seminare, punë të pavarura, të mësuarit nga bashkëmoshatarët ose kontraktuale:

 E gjithë klasa, mësuesi i jep mësim klasës në tërësi dhe e bën klasën të marrë pjesë kolektivisht në diskutimet në klasë.
 Grupe të vogla, nxënësit punojnë në detyra në grupe prej tre ose katër.
 Punëtori, studentët kryejnë detyra të ndryshme në të njëjtën kohë. Aktivitetet e seminarit duhet t'i përshtaten planit të mësimit.
 Punë e pavarur, nxënësit i kryejnë detyrat individualisht.
 Të mësuarit nga bashkëmoshatarët, studentët punojnë së bashku, ballë për ballë, në mënyrë që të mund të mësojnë nga njëri-tjetri.
 Puna kontraktuale, mësuesi dhe studenti vendosin një marrëveshje që studenti duhet të kryejë një sasi të caktuar pune brenda një afati. Mitchell, Diana, and Stephen Tchudi, "Exploring and Teaching the English Language Arts" (4th Ed.). Boston, MA: Allyn & Bacon, 1999.

Këto kategori detyrash (p.sh. të mësuarit nga bashkëmoshatarët, grupet e pavarura, të vogla) mund të përdoren gjithashtu për të udhëhequr zgjedhjen e instruktorit të masave të vlerësimit që mund të ofrojnë informacion rreth të kuptuarit të materialit nga nxënësi dhe nga klasa. Siç u diskutua nga Biggs (1999), ka pyetje shtesë që një instruktor mund të marrë në konsideratë kur zgjedh se cili lloj i detyrës do të ofronte përfitimin më të madh për studentët. Kjo perfshin:

 Çfarë niveli të të nxënit duhet të arrijnë studentët përpara se të zgjedhin detyra me nivele të ndryshme vështirësie?
 Sa është koha që mësuesi dëshiron që studentët të përdorin për të përfunduar detyrën?
 Sa kohë dhe përpjekje ka instruktori për t'u dhënë studentëve vlerësimin dhe komentet?
 Cili është qëllimi i detyrës? (p.sh. për të gjurmuar të nxënit e studentëve; për t'u dhënë studentëve kohë për të praktikuar konceptet; për të praktikuar aftësi të rastësishme si procesi në grup ose kërkimi i pavarur)
 Si përshtatet detyra me pjesën tjetër të planit mësimor? A teston detyra njohuri për përmbajtjen apo kërkon aplikim në një kontekst të ri? Biggs, J. (1999) Teaching Learning at University (pp. 165-203). Buckingham, UK: SRHE and Open University Press.
 A përshtatet plani i mësimit me një kornizë të caktuar? Për shembull, një plan mësimor bazë të përbashkët  .

 Shih edhe 
 Mësimi
 Kurrikula
 Ora mësimore
 Programi mësimor
 Materialet mësimore
 Taksonomia e Bloom-it

 Literatura 
 Ahrenfelt, Johannes, and Neal Watkin. 100 Ideas for Essential Teaching Skills (Continuum One Hundred). New York: Continuum, 2006.



 Serdyukov, Peter, and Ryan, Mark. Writing Effective Lesson Plans: The 5-Star Approach. Boston: Allyn & Bacon, 2008.
 Salsbury, Denise E., and Melinda Schoenfeldt. Lesson Planning: A Research-Based Model for K-12 Classrooms. Alexandria, VA: Prentice Hall, 2008.
 Skowron, Janice. Powerful Lesson Planning: Every Teachers Guide to Effective Instruction. Thousand Oaks, CA: Corwin Press, 2006.
 Thompson, Julia G. First Year Teacher's Survival Guide: Ready-To-Use Strategies, Tools & Activities For Meeting The Challenges Of Each School Day (J-B Ed:Survival Guides). San Francisco: Jossey-Bass, 2007.
 Tileston, Donna E. Walker. What Every Teacher Should Know About Instructional Planning Thousand Oaks, CA: Corwin Press, 2003.
 Wolfe, Shoshana. Your Best Year Yet! A Guide to Purposeful Planning and Effective Classroom Organization (Teaching Strategies). New York: Teaching Strategies, 2006.

 Referime 

Kategoria:Mësimdhënie
Kategoria:Pedagogji
Kategoria:Pedagogji shkollore
Kategoria:Didaktikë
Kategoria:Metodikë