Erotizmi lesbik

Erotizmi lesbik merret me përshkrimin në artet pamore të lezbizmit, që është tërheqja seksuale e një femre nga një femër tjetër. Lezbizmi ka qenë një temë në artin erotik që të paktën që nga koha e Romës së lashtë, dhe shumë i konsiderojnë përshkrimet e lesbizmit (si për seksualitetin në përgjithësi) si erotike .

Për pjesën më të madhe të historisë së kinematografisë dhe të televizionit, lezbizmi konsiderohej tabu, megjithëse që nga vitet 1960 është bërë gjithnjë e më shumë një zhanër më vete. Të gjetura për herë të parë në filmat e butë dhe thrillerët erotikë, përshkrimet e lezbizmit hynë në kinemanë kryesore në vitet 1980. Në pornografi, përshkrimet e seksit të lezbikeve formojnë një nënzhanër popullor, të drejtuar drejt audiencës heteroseksuale mashkullore, audiencës lesbike dhe audiencës biseksuale të çdo gjinie.

 Sfondi kulturor 
Marrëdhëniet seksuale midis grave janë ilustruar dhe rrëfyer, por shumica e materialit të shkruar nga periudha e hershme moderne është shkatërruar.  Ajo që duket qartazi nga të dhënat historike është se pjesa më e madhe e materialit të lezbikeve në tekstet pornografike ishte menduar për lexues meshkuj. 

 Artet pamore 
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/Fran%C3%A7ois_Boucher_-_La_Nymphe_Callisto%2C_s%C3%A9duite_par_Jupiter_sous_les_traits_de_Diane_%281759%29.jpg/180px-Fran%C3%A7ois_Boucher_-_La_Nymphe_Callisto%2C_s%C3%A9duite_par_Jupiter_sous_les_traits_de_Diane_%281759%29.jpg|djathtas|parapamje|180x180px| Boucher, Nimfa Callisto, e joshur nga Jupiteri në formën e Dianës (1759).
Përshkrimet e lezbikeve gjenden midis afreskeve erotike të Pompeit . Pasi u zhdukën gjatë Mesjetës, ata u rikthyen pas Rilindjes . François Boucher dhe JMW Turner ishin ndër pararendësit e artistëve të shekullit të 19-të që shfaqën erotizmin mes grave në punën e tyre. Ashtu si piktorë të tjerë (si Jean-Honoré Fragonard ), Boucher gjeti frymëzim në mitologjinë klasike. Ai ishte nga artistët e shumtë që përdori mite të ndryshme rreth perëndeshës Diana, duke përfshirë historinë e përshkruar shpesh të Callisto, nimfës së Dianës e cila u josh nga Jupiteri, me perëndinë që mori formën e Dianës pasi Callisto ishte betuar për dëlirësinë. 

 Zhvillimet e shekullit të 19-të 
Në shekullin e 19-të, lesbizmi u diskutua më hapur dhe gjeti rrugën e saj në shumë fusha të artit. Në Francë, ndikimi i Charles Baudelaire konsiderohet vendimtar, në letërsi, si dhe në artet pamore,  edhe pse sipas Dorothy Kosinski, kjo nuk ishte një çështje për artet e larta, por kryesisht për erotizmin popullor.  Ilustrimet e Auguste Rodin për Les Fleurs du Mal të Baudelaire-it përfshinin skena lezbike.  Le Sommeil i Gustave Courbet (1866) ilustron një skenë nga tregimi i 1835 "Mademoiselle de Maupin" nga Théophile Gautier (megjithëse "Delphine et Hippolyte" i Baudelaire nga Les fleurs citohet gjithashtu si një frymëzim  ), duke përshkruar dy gra pas bërjes së dashurisë.   Tema e saj lesbike ishte mjaft e diskutueshme për t'u bërë objekt i një raporti policor në 1872,  por piktura e Courbet vlerësohet me frymëzimin e të tjerëve për të përshkruar "çiftet safike", gjë që nga ana tjetër çoi në "zbutjen e tabuve". duke zbuluar dashurinë mes grave dhe duke e detyruar shoqërinë t'i shohë ata që i konsideronte si të devijuar dhe mëkatarë".  Megjithatë, audienca për vepra të tilla artistike ishte kryesisht meshkuj (piktura e Courbet ishte porositur nga një diplomat shtegtar turk), prandaj "termi lesbik duhet të jepet ndoshta me thonjëza, për aq sa kemi të bëjmë me imazhe të bëra nga burrat, sepse burrat, dhe në të cilën vetë disponimi i trupave të grave deklaron se ato janë rregulluar më shumë për sytë e shikuesit sesa për sytë e njëri-tjetrit."  Në shekullin e njëzetë, sensualiteti i imazhit do të tërhiqte edhe shikueset lesbike. 
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e3/OttomanCunnilingusOrientalism.jpg/200px-OttomanCunnilingusOrientalism.jpg|djathtas|parapamje|280x280px| Një përshkrim orientalist (cunnilingus si ekzotica)
Në pikturën franceze të shekullit të 19-të, lezbizmi shpesh përshkruhej brenda kontekstit të orientalizmit, dhe kështu ishte i prirur të ndikohej nga kolonializmi dhe imperializmi i epokës; si rezultat, supozimet në lidhje me racën dhe klasën informuan imazhet, veçanërisht kur lezbizmi ishte i lidhur me skenat e haremit dhe bordellove. Përshkrimet e mëvonshme të lezbikeve në artin perëndimor mund të reflektojnë si zakone kulturore, ose thjesht të huazojnë nga konventat formale pikturale.

Në gjysmën e dytë të shekullit të 19-të, tema e lesbikeve ishte e vendosur mirë dhe artistët e saj përfshijnë Henri de Toulouse-Lautrec,  Constantin Guys, Edgar Degas, dhe Jean-Louis Forain. Artistët e mëvonshëm përfshijnë Gustav Klimt, Egon Schiele, Christian Schad,  Albert Marquet, Balthus dhe Leonor Fini . Përshkrimet më të qarta ishin një pjesë e rëndësishme e punës së ilustruesve erotikë si Édouard-Henri Avril, Franz von Bayros, Martin van Maële, Rojan, Gerda Wegener dhe Tom Poulton . Përshkrimet e qarta të të bërit dashuri mes grave ishin gjithashtu një temë e rëndësishme në shunga erotike japoneze, duke përfshirë punën e mjeshtrave të tillë si Utamaro, Hokusai, Katsukawa Shunchō, Utagawa Kunisada, Utagawa Kuniyoshi, Yanagawa Shigenobu, Keisai Kywanabeō. 

Në fotografinë e artit dhe fetishzmit, artistë të shquar që punojnë me tema lezbike përfshijnë David Hamilton, Steve Diet Goedde dhe Bob Carlos Clarke . Kohët e fundit, fotografet lezbike dhe biseksuale si Nan Goldin, Tee Corinne dhe Judy Francesconi janë fokusuar në tema erotike, duke rifituar një temë që tradicionalisht është trajtuar kryesisht me syrin e artistëve meshkuj.

 Kinemaja dhe televizioni 
Temat e lesbizmit dhe erotizmit ishin të përmbajtura ose të koduara në kinemanë e hershme. Edhe skenat që sugjeronin lezbike ishin të diskutueshme, si paraqitja e grave që kërcenin së bashku në Kutinë e Pandorës (1929) dhe Shenjën e Kryqit (1932). Kutia e Pandorës shquhet për nënkomplotin e saj lezbik me konteshën ( Alice Roberts ) që përcaktohet nga pamja e saj mashkullore dhe për shkak se ajo vesh një kostum. Temat lezbike u gjetën në filmat evropianë si Mädchen in Uniform (1931). Nga mesi i viteve 1930, Kodi i Hays ndaloi çdo temë gej në filmat e Hollywood-it dhe disa filma të para-Kodit duhej të priten për t'u rishfaqur. Për shembull, Shenja e Kryqit fillimisht përfshinte erotizmin  "Dance of the Naked Moon",   (kërcimi i Hënës së Zhveshur), por kërcimi u konsiderua një "kërcim lezbik" dhe u ndërpre për një ribotim të vitit 1938. Edhe sugjerimet për një tërheqje romantike mes grave ishin të rralla, dhe "fjala L" ishte tabu. Lezbizmi nuk u trajtua në kinemanë amerikane deri në publikimin e vitit 1962 të " Walk on the Wild Side", në të cilin ekziston një marrëdhënie lezbike e nënkuptuar në mënyrë delikate midis Jo dhe Hallie. Përshkrimet e dashurisë midis grave u shfaqën për herë të parë në disa filma të fundit të viteve 1960 - The Fox (1967), Vrasja e Motrës George (1968) dhe Therese and Isabelle (1968).

Gjatë viteve 1970, përshkrimet e seksit midis grave u kufizuan kryesisht në filma gjysmë pornografikë të butë dhe për shfrytëzim seksual, si Cherry, Harry &amp; Raquel! (1970), Score (1974), Emmanuelle (1974) dhe Bilitis (1977). Edhe pse skenat gjysmë eksplicite të seksit heteroseksual kishin qenë pjesë e kinemasë kryesore që nga fundi i viteve 1960, përshkrimet ekuivalente të grave që bënin seks filluan të shfaqeshin vetëm në filmat e zakonshëm gjatë viteve 1980. Këto ishin zakonisht në kontekstin e një filmi me temë specifike lezbike, si Personal Best (1982), Lianna (1983) dhe Desert Hearts (1985). Filmi me vampir The Hunger (1983) përmbante gjithashtu një skenë joshjeje dhe seksi midis Catherine Deneuve dhe Susan Sarandon . Filmi i Jacques Saurel "Joy et Joan" (1985) gjithashtu i përket kësaj shfaqjeje të re filmike më shumë se të butë.

Henry & June (1990) kishte disa skena lezbike, duke përfshirë një që u konsiderua mjaft e qartë për t'i dhënë filmit një vlerësim NC-17. (Kishte disa polemika nëse MPAA i kishte dhënë filmit një vlerësim më kufizues sesa do të kishte normalisht për shkak të natyrës lezbike të skenës në fjalë). temë në zhanrin e thrillerit erotik. Më vonë, në vitet 1990, thrillerët erotikë si Wild Side (1995) dhe Bound (1996) eksploruan marrëdhëniet lezbike dhe përmbanin skena të qarta seksuale lezbike.

Nga vitet 1990, përshkrimet e seksit midis grave u bënë mjaft të zakonshme në kinemanë kryesore. Puthja e femrave është shfaqur gjithnjë e më shumë në filma dhe në televizion, shpesh si një mënyrë për të përfshirë një element ngjallës seksual në një film pa pasur në fakt filmin të fitojë një vlerësim më kufizues duke përshkruar seksin ose lakuriqësinë.

Seriali dramatik Showtime The L Word (2004–2009) eksploron marrëdhëniet lezbike, biseksuale dhe transgjinore dhe përmban shumë skena të qarta seksuale lezbike.
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/04/Liza_Del_Sierra_Sharon_Lee.jpg/220px-Liza_Del_Sierra_Sharon_Lee.jpg|parapamje| Interpretuesit pornografikë francezë Liza Del Sierra dhe Sharon Lee duke xhiruar një video.
Lezbikeizmi është një temë e rëndësishme si në pornografinë e fortë ashtu edhe në atë të butë, me shumë tituj videosh për të rritur, faqe interneti dhe studio të tëra (të tilla si Girlfriends Films dhe Sweetheart Video ) të kushtuara tërësisht përshkrimeve të aktivitetit seksual lezbike .  Pornografia lezbike zakonisht synon kryesisht një audiencë mashkullore, me një audiencë më të vogël femërore, dhe shumë video heteroseksuale për të rritur përfshijnë një skenë seksi lezbike. Megjithatë, në videot japoneze për të rritur, lezbizmi konsiderohet një fetish dhe përfshihet vetëm herë pas here në video heteroseksuale. Videoja Rezu (レズ—lesbike) është një zhanër i specializuar, megjithëse prodhohen një numër i madh videosh të tilla. 

 Audienca 
Erotika dhe pornografia që përfshin seksin mes grave janë prodhuar kryesisht nga burrat për një audiencë mashkullore dhe femërore. Një studim i vitit 1996 nga Henry E. Adams, Lester W. Wright, Jr., dhe Bethany A. Lohr, i botuar në Journal of Abnormal Psychology, zbuloi se burrat heteroseksualë kanë zgjimin më të lartë gjenital dhe subjektiv ndaj pornografisë që përshkruan aktivitetin heteroseksual, në vend të aktivitetit te lezbikeve.  Një studim tjetër tregoi se burrat heteroseksualë zgjohen më shumë nga përshkrimet që përfshijnë seksin lezbike sesa nga përshkrimet e aktivitetit heteroseksual, ndërsa gratë heteroseksuale dhe lezbike zgjoheshin nga një gamë e gjerë stimujsh seksualë.  Seksi lezbike në ekran (si në pornografinë perëndimore ashtu edhe në atë japoneze), ndonëse zakonisht synon një audiencë mashkullore, ka zhvilluar gjithashtu një audiencë të vogël lezbike, por ende është në kontrast me pornografinë e meshkujve homoseksualë, e cila konsiderohet një zhanër më vete.

Deborah Swedberg, në një analizë të botuar në NWSA Journal në 1989, argumenton se është e mundur që shikuesit lezbike të ripërvetësojnë pornografinë lezbike. Swedberg vëren se, në mënyrë tipike, filmat vetëm për femra ndryshojnë nga pornografia e përzier (me meshkuj dhe femra), ndër të tjera, në mjediset (më pak anonime dhe më intime) dhe në vetë aktet e kryera (më realiste dhe të përfshira emocionalisht, dhe me një fokusohu në të gjithë trupin dhe jo vetëm në organet gjenitale): "tema e videove të prodhuara në mënyrë heteroseksuale vetëm për gratë është kënaqësia femërore". Ajo argumenton (kundër filmit "Visual Pleasure and Narrative Cineman" të Laura Mulvey dhe Pornografisë dhe Përfaqësimit të Susanne Kappeler, për shembull) se filma të tillë lejojnë subjektivitetin femëror pasi gratë janë më shumë se thjesht objekte shkëmbimi.  Përvetësimi i erotikës lezbike nga meshkujt nga gratë (si nga David Hamilton) u sinjalizua edhe nga Tee Corinne . 

Një pjesë e pornografisë është bërë nga lezbiket, siç është revista erotike lezbike që nuk funksionon, On Our Backs ; video nga Fatale Media, SIR Video, Pink and White Productions dhe BLEU Productions; dhe faqet e internetit të tilla si Rrjeti CyberDyke.

Një raport i PornHub tregon se "lesbike", "orgi", "BDSM" janë kategoria më e njohur për shikuesit femra të portalit të saj porno. Kategoria ishte 151% më e popullarizuar tek femrat sesa tek meshkujt. 

 Paautenticiteti i zakonshëm 
Pornografia e zakonshme lezbike kritikohet nga disa anëtarë të komunitetit lezbike për joautenticitetin e saj.  Sipas autores Elizabeth Whitney, "lesbikeizmi nuk njihet si legjitim" në pornografinë lezbike për shkak të përhapjes së "grave heteronormative femërore", natyrës eksperimentale dhe kujdesit të vazhdueshëm ndaj shikimit mashkullor, të cilat të gjitha kundërshtojnë lesbismit e jetës reale. 

Një studim i kryer nga Valerie Webber zbuloi se shumica e aktorëve në pornon lesbike e konsiderojnë seksin e tyre pornografik diku në një spektër midis seksit të vërtetë dhe atij të rremë, në varësi të disa faktorëve.  Ata kishin më shumë gjasa ta konsideronin atë autentik nëse kishte një tërheqje të vërtetë midis tyre dhe aktorit(ve) tjetër në skenë dhe nëse ndjenin respekt të ndërsjellë mes tyre dhe producentëve. 

Autenticiteti në pornografi është i diskutueshëm sepse disa pohojnë se seksi i vetëm autentik nuk ka motiv tjetër përveç seksit në vetvete. Seksi pornografik, duke u xhiruar për një aparat fotografik, automatikisht ka motive të tjera përveç vetë seksit. Nga ana tjetër, disa pohojnë se i gjithë seksi pornografik është autentik pasi seksi është një dukuri që ka ndodhur dhe kjo është gjithçka që nevojitet për ta klasifikuar atë si autentik. 

Në lidhje me vërtetësinë e performancës së tyre, disa aktore lezbike porno e përshkruajnë performancën e tyre si një version të ekzagjeruar, të ndryshuar te personalitetit të tyre të vërtetë, duke i dhënë njëfarë autenticiteti performancës. Autenticiteti varet nga përvojat e jetës reale, kështu që disa aktorë lezbike porno ndiejnë nevojën për të krijuar një person krejtësisht të ndryshëm në mënyrë që të ndjehen të sigurt. Webber shkruan për Agatha-n, një aktore queer në pornografi lezbike, e cila "preferon që aktiviteti dhe ambienti i shfaqjeve të saj të jenë shumë joautentike, sepse përndryshe ndihet 'shumë afër shtëpisë ' , duke iu referuar shtypjes dhe abuzimit verbal ndaj të cilit i nënshtrohet. Meshkujt homofobikë në jetën e saj të përditshme. 

 Penetrimi 
Ashtu si në pornografinë e meshkujve të heteroseksual dhe homoseksual, ka një theks te penetrimi në pornografinë e lezbikeve.  Edhe pse studimet kanë zbuluar se dildot kanë përdorim minimal në aktivitetin seksual të lezbikeve në jetën reale,   pornografia lezbike shfaq dukshëm me dildo. Sipas Lydon, aftësia për të arritur orgazmën në mënyrë klitoriale, në krahasim me depërtimin, eliminon nevojën për një dildo dhe, si rrjedhojë, për një mashkull. Për këtë arsye, prodhuesit meshkuj vazhdojnë të përfshijnë, dhe shikuesit meshkuj vazhdojnë të kërkojnë, një dildo si një tipar qendror në pornografinë lezbike. 

 Pikëpamjet mbi lezbiket në erotikë 
lidhja=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/de/Cream_%28Lesbian_show_V%29.jpg/250px-Cream_%28Lesbian_show_V%29.jpg|majtas|parapamje|356x356px| Shfaqje seksuale drejtpërdrejt "vajza me vajzë" në Granada, Spanjë .

 Efektet tek meshkujt heteroseksualë 
Disa studime të pletismografisë së penisit kanë treguar nivele të larta zgjimi te burrat heteroseksualë ndaj pornografisë që tregon aktivitete seksuale midis grave.   Një studim zbuloi se burrat heteroseksualë kanë ngjalljen më të lartë gjenitale dhe subjektive ndaj pornografisë që përshkruan aktivitetin heteroseksual, në vend të aktivitetit lezbike,  ndërsa një studim tjetër raportoi se mesatarisht burrat heteroseksualë eksitohen më shumë nga pornografia që tregon aktivitet seksual midis grave sesa nga përshkrimet e aktivitetit heteroseksual.  Këto gjetje korrespondojnë me raportet në disa studime të mëparshme (të përmbledhura në Whitley et al. (1999);  shih gjithashtu raporte anekdotike në Loftus (2002)).  Perceptimi mashkullor i lezbikeizmit si erotik është treguar se korrespondon me ekspozimin e fundit ndaj pornografisë lezbike; megjithatë, burrat që kanë parë së fundmi pornografi lezbike nuk kanë më shumë gjasa se të tjerët t'i perceptojnë lezbiket si hiperseksuale dhe/ose biseksuale . Bernard E. Whitley, Jr., et al. hodhi hipotezën, me arritjen e këtij përfundimi, se "pornografia mund t'i shtyjë burrat heteroseksualë që ta shohin lezbikeizmin si erotik me anë të një lidhjeje të përgjithësuar të aktivitetit seksual femër-femër me zgjimin seksual", por vuri në dukje se "duhen më shumë kërkime për të të qartësojë marrëdhënien midis ekspozimit ndaj pornografisë dhe vlerës së perceptuar erotike të lezbikeizmit."

Kënaqësia e pornografisë lezbike mund të ketë pak lidhje me ndjenjat ndaj homoseksualëve në jetën reale. Një burrë heteroseksual mund të ngjallet nga përshkrimet pornografike të lezbikeve, por të ketë pikëpamje homofobike . Megjithatë, disa studime sugjerojnë se meshkujt që e perceptojnë lezbikeizmin si erotik, mund të kenë qëndrime më pak negative ndaj lezbikeve sesa ndaj meshkujve homoseksualë.   Studimet kanë treguar më tej se, ndërsa burrat priren të lidhin lezbike me erotizmin më shpesh sesa gratë, gratë e perceptojnë homoseksualitetin mashkullor si erotik jo më shpesh sesa burrat. 

 Pikëpamjet feministe 
Pikëpamjet lezbike për seksin mes grave në erotikë janë komplekse. Historikisht, gratë kanë qenë më pak të përfshira në prodhimin dhe konsumimin e erotikës në përgjithësi dhe pornografisë vizuale në veçanti sesa burrat. Që nga fundi i viteve 1960, kundërshtimet radikale feministe ndaj pornografisë dhe objektivizimi seksual i grave kanë ndikuar në komunitetin lezbike, me disa feministe që kundërshtojnë të gjithë pornografinë. Megjithatë, që nga fundi i viteve 1980 " Luftërat e seksit feminist " dhe fillimi i lëvizjes " erotika e grave ", pikëpamjet feministe mbi pornografinë, si lezbike ashtu edhe heteroseksuale, janë zhvendosur.  Disa lezbike janë madje konsumatorë të pornografisë kryesore, por shumë nuk e pëlqejnë atë që ata e perceptojnë si përshkrime të pasakta dhe stereotipe të grave dhe lezbikeve në pornografinë kryesore. Disa janë gjithashtu të pakëndshme me interesin e meshkujve për lezbiket.  Që nga fillimi i viteve 2000, ekziston një lëvizje shumë e fortë e letërsisë erotike lezbike, si dhe një zhanër i vogël pornografie i bërë nga lezbiket për një audiencë lezbike.

Një sasi në rritje e literaturës erotike queer është lëshuar në dekadat e fundit, e shkruar nga gratë dhe zakonisht për gratë. Ekziston një nën-kategori e madhe e kësaj erotike që përfshin marrëdhënie të ndryshme queer, duke përfshirë gjithashtu biseksualitetin dhe personazhet transgjinorë në shkrim. Duke prezantuar identitete dhe seksualitete të tjera të ndryshme, ajo hap botën erotike ndaj më shumë rrjedhshmërisë gjinore dhe pranimit të seksualiteteve të tjera queer ose joheteronormative. 

 Referime