Arvanitaqi

Arvanitakit ose Arvanitachi është një degë kadetësh e familjes Drakos. Familja Arvanitachi e ka origjinën në Kretë, por më së shumti gjendet në Ishujt Jon dhe gjetkë në Greqi, të cilët kanë pasur një rol të rëndësishëm në themelimin e shtetit modern grek. Familja është veçanërisht e famshme për brezat e shumtë të priftërinjve-ikonografë që prodhoi. Anëtarët e tjerë të familjes ishin ushtarë, shtetarë, tregtarë, mjekë dhe avokatë.

 Origjina 
Emri 'Arvanitakis' (ose 'Arvanitachi' në veneciane) është një pseudonim që do të thotë 'arvanit i vogël', i cili daton nga ditët e shërbimit venedikas dhe u adoptua në Kretë në shekullin e 15-të.  Anëtari i parë i familjes që mori mbiemrin ishte Giannaris Drakos-Arvanitakis, anëtar i familjes Drakos nga Suli, i cili u bë kapiten mercenar stratiot në Republikën e Venedikut.  Atij iu dha tokë në Vleroma të Kretës në këmbim të shërbimit ushtarak dhe hyri në fisnikërinë venedikase të njohur me pseudonimin e tij 'Arvanitakis', e cila gradualisht u italianizua si 'Arvanitachi'.  Dictionnaire historique et généalogique des grandes familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople, Paris: L'Auteur, 1983

Familja luftoi për Republikën e Venedikut gjatë të gjitha luftërave osmano-venedikase deri në pushtimin osman të Kretës në 1669. Disa anëtarë të familjes mbetën në Kretë, ku njiheshin si komandant (kapiten) të ashpër lufte.  Anëtarët e tjerë të familjes u shpërngulën diku tjetër për të vazhduar shërbimin e tyre në Republikën e Venedikut. Në vitin 1671 Arvanitachi i parë mbërriti në Zantë, me anëtarët e tjerë të familjes që u vendosën në Paxos dhe Korfuz, që të gjitha ishin territore venedikase.  Familja u fut në Libro d'Oro të Paxos në shekullin e 17-të.   Ata u futën në Libro d'Oro të Korfuzit në 1803.  Ata u futën në Libro d'Oro të Zantes më 25 shtator 1785.  Dega e Cefalonisë, me prejardhje nga kapiteni Spiridon Arvanitachi, statusi i tyre fisnik u konfirmua nga britanikët më 10 shkurt 1841. Gjatë epokave venedikase dhe britanike, familja u arsimua në universitetet italiane si Padova dhe Piza dhe kështu ishin kulturalisht më shumë italiane se greke deri në ribashkimin e Ishujve Jonianë me Mbretërinë e Greqisë në 1862.

 Historia Moderne 
Në vitin 1904, Ludwig Salvator shkruan se Arvanitachi ishin ndër 16 familjet më të rëndësishme në ishullin Zante.  Familja Arvanitachi kishte vreshta në Agrilia në Zante dhe ishte një nga prodhuesit më të mëdhenj të verërave në ishull në fund të shekullit të 19-të. 

 Palazzo Arvanitachi 
Sipas zakonit të venecianëve, arvanitaçët ishin një familje fisnike urbane dhe e kishin selinë në qytetin kryesor të Zantës. Ky u shkatërrua në tërmetin e vitit 1953, por ishte një nga pallatet më të mëdha në qytet. Është ndërtuar në shekullin e 18-të në stilin venecian palladian me pesë kolona dorike në katin e parë, lozhë me hark dhe triglife sipër.  Dy katet e sipërme ishin planifikuar në një stil 'gjigant' me kolona të mëdha që shtriheshin mbi dy katet e sipërme. Në atriumin e shtëpisë ishte një bust i perandorit romak Vitellius, i cili i mbijetoi tërmetit të vitit 1953 dhe iu dhurua nga Dr Giovanni Arvanitachi Muzeut të Zakinthos. 

 Ikonografia 
Dega Zante e familjes është e famshme për prodhimin e shumë ikonografëve. Shumë nga këto ikona, të cilat janë prodhuar në Shkollën Heptane, mbeten ndër shembujt më të mirë të ikonave të shekullit 17-18 në ishull. Anëtarët e famshëm përfshijnë: Don Pancratio Arvanitachi (fl. 1635); Don Niccolo Arvanitachi (fl. 1718); Don Eustacchio Arvanitachi (fl. 1732–43); Don Pancratio Arvanitachi (shek. XVIII) dhe Don Niccolo Arvanitachi (fl. 1784–87). 

 Anëtarë të shquar 

 Kapiten Zorzi Arvanitachi (Shekulli XVII), kapiten stradiot venedikas në Kretë
 Kapiten Spiridone Arvanitachi i Zantes (fl. 1820–44), i biri i Don Zorzi Arvanitachi, revolucionar grek i cili u anëtarësua në Filiki Eteria në 1820 dhe udhëhoqi një kompani qefalinësh në Kryengritjen e Vllahisë të 1821 dhe më pas kërkoi azil në Rusi në Odesa. Më 1826 hyri në shërbimin civil grek ku shërbeu në Nafplion () dhe më vonë ishte Mbikqyrës i Amaliapolit në 1844. 
 Dr Demetrio Arvanitachi i Zantes (fl. 1780–1823), i biri i Giovanni Arvanitachi, nënshkrues i kushtetutës së 1817 të Shteteve të Bashkuara të Ishujve Jon dhe Senatori i parë i Zantes. Ai ishte prefekt i Zantes në 1823 dhe thuhet se ishte një bashkëpunëtor i ngushtë i Sir Thomas Maitland.  
 Dionysio Arvanitachi deputet i Zantes (fl. 1795–1809), i biri i Giovanni Arvanitachi, President i Kolegjit të Juristëve në Zante dhe Guvernator i Përkohshëm i Zantes 1805–1809. Nga viti 1809 ishte deputet i Zantes. 
 Elena Arvanitachi (l. 1802), e bija e Dr Demetrio Arvanitachi dhe gruaja e Kontit Dimitri Solomos GCMG, Zëvendës President i Parlamentit Jon, dhe vëllai i madh i poetit kombëtar të Greqisë Dionisios Solomos. Drama e tij Gruaja e Zakynthos (1826-9) thuhet se bazohet në pabesitë e Elenës. 
 Dr Spiridone Arvanitachi Deputet i Korfuzit (1802-1880), i biri i deputetit Niccolo Arvanitachi, ai ishte profesor i mjekësisë në Akademinë Jon 1844-1865, i cili bëri leksione në greqisht (që më parë kishte qenë vetëm në italisht). Ai ishte një anëtar themelues i Shoqërisë Letrare të Korfuzit dhe anëtar i Shoqatës Phrénologique de Paris. Më 1852 u zgjodh deputet i Parlamentit të Jonit dhe ishte anëtar i Partisë së Radikalëve që bëri fushatë për bashkimin e Ishujve Jon me Mbretërinë e Greqisë. Një nga rrugët kryesore të qytetit të Korfuzit mban emrin e tij. 
 Kapitenët Dimitrio dhe Kristo Arvanitachi (fl. 1870), dy vëllezër që drejtuan një bandë hajdutësh në shekullin e 19-të dhe luftuan në Betejën e Muzakit. 
 Leandro Arvanitachi (1823-1892), profesor i latinishtes dhe greqishtes në Seminarin Halki. 
 George Arvanitachi (1872-1946), i biri i lart, profesor i shkencave në Universitetin e Athinës. 
 Deputet Evangelos Arvanitachi (1907-1971), Ministër i Komunikimeve në Qeverinë Greke, i arrestuar gjatë Juntës së viteve 1967-1974. 

 Referime 

Kategoria:Familje shqiptare
Kategoria:Familje fisnike shqiptare