Partneriteti për Paqe

Partneriteti për Paqe (PfP; frëngjisht: Partenariat pour la paix) është një program i Organizatës së Traktatit të Atlantikut të Veriut (NATO) që synon krijimin e besimit midis shteteve anëtare të NATO-s dhe shteteve të tjera kryesisht në Evropë, duke përfshirë shtetet post-sovjetike; 20 shtete janë anëtare. Programi përmban gjashtë fusha bashkëpunimi, të cilat synojnë të ndërtojnë marrëdhënie me partnerët përmes bashkëpunimit ushtarak në ushtri për trajnime, stërvitje, planifikim dhe reagim ndaj fatkeqësive, çështje shkencore dhe mjedisore, profesionalizim, planifikim politikash dhe marrëdhënie me qeverinë civile.

Mes shqetësimeve të sigurisë në Evropën Lindore pas Luftës së Ftohtë dhe shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik, si dhe për shkak të dështimit të Këshillit të Bashkëpunimit të Atlantikut të Veriut (NACC), programi u lançua gjatë samitit në Bruksel, Belgjikë midis 10 dhe 11 janarit. 1994. Në këtë proces, vendet neutrale u përballën gjithashtu me një situatë në të cilën u duhej të rishikonin ruajtjen e neutralitetit ushtarak; Prandaj, vende të tilla si Finlanda, Suedia dhe Austria iu bashkuan aktiviteteve në terren të Partneritetit për Paqe në 1997.

Në dekadën e ardhshme, gjatë viteve 2000, PfP ka bërë përparim të madh. Në vitin 2002, ajo filloi Planin e Veprimit të Partneritetit Individual për t'u ofruar anëtarëve një mundësi për t'u dhënë ndihmë të mëtejshme nga NATO pa pasur nevojë të angazhohen për t'u bërë anëtarë të plotë të NATO-s. Programi gjithashtu ka filluar një iniciativë për arsimin, veçanërisht arsimin ushtarak. Gjatë rrjedhës së krijimit të tij, programi ka pasur vështirësi me financimin për shkak të formimit të anëtarëve në ndryshim të vazhdueshëm.

 Shiko edhe 

 NATO
 Këshilli i Partneritetit Evro-Atlantik

 Referime 

Kategoria:NATO