Letërsia për fëmijë

parapamje| Një nënë u lexon fëmijëve të saj, të përshkruar nga Jessie Willcox Smith në një ilustrim kopertinë të një vëllimi përrallash të shkruara në fundin e shekullit të 19-të.
parapamje| Aventurat e Pinokut (1883) është një pjesë kanonike e letërsisë për fëmijë dhe një nga librat më të shitur të botuar ndonjëherë. ...remains the most translated Italian book and, after the Bible, the most widely read... by Francelia Butler, Children's Literature, Yale University Press, 1972.
Letërsia për fëmijë ose letërsia për të mitur përfshin tregime, libra, revista dhe poezi që janë krijuar për fëmijë. Letërsia moderne për fëmijë klasifikohet në dy mënyra të ndryshme: zhanri ose mosha e synuar e lexuesit.

Letërsia për fëmijë i ka rrënjë në tregimet tradicionale, si përrallat dhe këngët, të cilat ishin pjesë e një tradite gojore që të rriturit ua përcillnin fëmijëve shumë kohë para lindjes së botimeve. Përrallat u njohën si letërsi për fëmijë vetëm në shekullin e tetëmbëdhjetë. Zhvillimi i letërsisë së hershme për fëmijë, përpara se të shpikej shtypshkronja, është i vështirë të identifikohej. Edhe pasi shtypja e librave u përhap, shumë nga përrallat që sot konsiderohen përralla klasike "për fëmijë" u krijuan fillimisht për të rritur dhe më vonë u përshtatën për një audiencë më të re. Prej shekullit pesëmbëdhjetë e tutje, shumë vepra letrare u janë shkruar veçanërisht për fëmijë, shpesh me një mesazh moral ose fetar. Letërsia për fëmijë është formuar nga burime fetare, si traditat puritane, ose nga këndvështrime më filozofike dhe shkencore me ndikimet filozofike të John Locke dhe teorisë evolucionare të Charles Darwin.  Fundi i shekullit të nëntëmbëdhjetë dhe fillimi i shekullit të njëzetë njihen si "Epoka e Artë e Letërsisë për Fëmijë", sepse atëherë u botuan shumë libra klasikë për fëmijë.

 Përkufizimi 
Ende nuk ka një përkufizim të vetëm ose të përdorur gjerësisht për letërsinë për fëmijë.   Mund të përkufizohet gjerësisht si tërësia e veprave të shkruara dhe ilustrimeve shoqëruese të prodhuara për të argëtuar ose udhëzuar të rinjtë. Zhanri përfshin një gamë të gjerë veprash, duke përfshirë klasikë të njohur të letërsisë botërore, libra me figura dhe tregime të lexueshme të shkruara ekskluzivisht për fëmijë, dhe përralla, ninulla, fabula, këngë popullore dhe materiale të tjera kryesisht të transmetuara gojarisht ose më konkretisht. përkufizohet si trillim, jofiction, poezi ose dramë të destinuara dhe të përdorura nga fëmijët dhe të rinjtë.    Një shkrimtar i letërsisë për fëmijë e përkufizon atë si "të gjithë librat e shkruar për fëmijë, duke përjashtuar vepra të tilla si libra komike, libra për shaka, libra vizatimorë dhe vepra jo-fiction që nuk synohen të lexohen nga përpara në mbrapa, të tilla si fjalorë, enciklopedi, dhe materiale të tjera referuese".  Megjithatë, të tjerë do të argumentonin se duhet të përfshihen edhe komiket për fëmijë: "Studimet e letërsisë për fëmijë i kanë trajtuar tradicionalisht komiket në mënyrë të pahijshme dhe sipërfaqësore, pavarësisht nga rëndësia e komikeve si një fenomen global i lidhur me fëmijët". Hatfield, C. "Abstract":, "Comic Art, Children's Literature, and the New Comic Studies." The Lion and the Unicorn, vol. 30 no. 3, 2006, pp. 360–382. Project MUSE, doi:10.1353/uni.2006.0031 

Encyclopedia International Companion of Children's Literature vëren se "kufijtë e zhanrit ... nuk janë të fiksuar, por të paqartë".   Ndonjëherë, nuk mund të arrihet marrëveshje nëse një vepër e caktuar klasifikohet më mirë si letërsi për të rritur apo fëmijë. Disa vepra kundërshtojnë kategorizimin e lehtë. Seriali Harry Potter i JK Rowling u shkrua dhe u tregtua për fëmijë, por është gjithashtu i popullarizuar në mesin e të rriturve. Popullariteti ekstrem i serialit bëri që New York Times të krijonte një listë të veçantë bestseller për librat për fëmijë. 

Megjithë lidhjen e përhapur të letërsisë për fëmijë me librat me figura, tregimet verbale ekzistonin përpara shtypjes dhe rrënja e shumë përrallave për fëmijë shkon prapa tek tregimtarët e lashtë.   Seth Lerer, në hapjen e Literaturës për Fëmijë: Historia e një lexuesi nga Ezopi te Harry Potter, thotë: "Ky libër paraqet një histori të asaj që fëmijët kanë dëgjuar dhe lexuar . . . . Historia për të cilën shkruaj është një histori pritjeje."  

 Historia 
Letërsia e hershme për fëmijë përbëhej nga tregime, këngë dhe poezi të gjuhës së folur, të përdorura për të edukuar, udhëzuar dhe argëtuar fëmijët.  Vetëm në shekullin e tetëmbëdhjetë, me zhvillimin e konceptit të fëmijërisë, filloi të shfaqej një zhanër i veçantë i letërsisë për fëmijë, me ndarjet, pritshmëritë dhe kanunin e vet.   Më të hershmet prej këtyre librave ishin libra edukativë, libra mbi sjelljen dhe ABC të thjeshta - shpesh të zbukuruara me kafshë, bimë dhe shkronja antropomorfe. •Lyons, Martyn. 2011. Books: a living history. Los Angeles: J. Paul Getty Museum.

Në vitin 1962, historiani francez Philippe Ariès argumenton në librin e tij Centuries of Childhood se koncepti modern i fëmijërisë u shfaq vetëm në kohët e fundit. Ai shpjegon se fëmijët në të kaluarën nuk konsideroheshin si shumë të ndryshëm nga të rriturit dhe nuk iu është dhënë trajtim shumë i ndryshëm.   Si dëshmi për këtë pozicion, ai vë në dukje se, përveç teksteve mësimore dhe didaktike për fëmijë të shkruara nga klerikët si Beda i nderuar dhe Ælfric i Eynshamit, kishte mungesë të ndonjë literaturë të mirëfilltë që synonte veçanërisht fëmijët para shekullit të 18-të.   

Studiues të tjerë e kanë cilësuar këtë këndvështrim duke vënë në dukje se ekzistonte një literaturë e krijuar për të përcjellë vlerat, qëndrimet dhe informacionin e nevojshëm për fëmijët brenda kulturave të tyre,  siç është Loja e Danielit nga shekulli i dymbëdhjetë.    Letërsia paramoderne për fëmijë, pra, prirej të ishte e natyrës didaktike dhe moraliste, me qëllim të përcjelljes së mësimeve të sjelljes, edukative dhe fetare.  

 Evropa e hershme-moderne 
parapamje|Një tabelë alfabetike meksikane e paraqitur në Historinë e Tuer-it të Horn-Book, 1896.
Gjatë shekullit të shtatëmbëdhjetë, koncepti i fëmijërisë filloi të shfaqej në Evropë. Të rriturit i shihnin fëmijët si qenie të veçanta, të pafajshme dhe në nevojë për mbrojtje dhe trajnim nga të rriturit përreth tyre.    Filozofi anglez John Locke zhvilloi teorinë e tij të tabula rasa në veprën e tij të vitit 1690 me titull Një ese në lidhje me kuptimin njerëzor . Në filozofinë e Locke, tabula rasa ishte teoria se mendja (njerëzore) në lindje është një "fletë e zbrazët" pa rregulla për përpunimin e të dhënave, dhe se të dhënat shtohen dhe rregullat për përpunim formohen vetëm nga përvojat shqisore të dikujt. Një pasojë e kësaj doktrine ishte se mendja e fëmijës lindte bosh dhe se ishte detyra e prindërve që ta mbushnin fëmijën me nocione të sakta. Vetë Locke theksoi rëndësinë e sigurimit të fëmijëve me "libra të lehtë të këndshëm" për të zhvilluar mendjen e tyre në vend që të përdorin forcën për t'i detyruar ata: "Fëmijët mund të jenë të prirur në njohuritë e shkronjave; të mësohen të lexojnë, pa e perceptuar atë. çdo gjë përveç një sporti, dhe luajnë veten në atë për të cilën të tjerët janë të fshikulluar." Ai sugjeroi gjithashtu që të krijohen libra me figura për fëmijët.

Në shekullin e nëntëmbëdhjetë, disa tituj për fëmijë u bënë të famshëm si tekste leximi në klasë. Midis tyre ishin fabulat e Esopit dhe Jean de la Fontaine dhe Charles Perraults të vitit 1697 Tales of Mother Goose . Lyons, Martyn. 2011. Books: a living history. Los Angeles: J. Paul Getty Museum. Popullariteti i këtyre teksteve çoi në krijimin e një numri fantazish dhe përrallash të shekullit të nëntëmbëdhjetë për fëmijë, të cilat shfaqnin objekte magjike dhe kafshë që flisnin. 

Një ndikim tjetër në këtë ndryshim në qëndrimet erdhi nga puritanizmi, i cili theksoi rëndësinë e shpëtimit individual. Puritanët ishin të shqetësuar për mirëqenien shpirtërore të fëmijëve të tyre dhe pati një rritje të madhe në botimin e "librave të mirë të perëndishëm" që synonin drejtpërdrejt fëmijët.  Disa nga veprat më të njohura ishin të James Janeway, por libri më i qëndrueshëm nga kjo lëvizje, i lexuar ende sot, veçanërisht në versionet e modernizuara, është Përparimi i Pilgrimit (1678) nga John Bunyan . e. g. The New Amplified Pilgrim's Progress (both book and dramatized audio) – as retold by James Pappas. Published by Orion's Gate (1999) and The Evergreen Wood: An Adaptation of the "Pilgrim's Progress" for Children written by Linda Perry, illustrated by Alan Perry. Published by Hunt & Thorpe, 1997. The Pilgrim's Progress.

Librat e librave, broshurat me madhësi xhepi që shpesh paloseshin në vend që të qepeshin,  u botuan në Britani; të ilustruara nga shtypja e blloqeve të drurit, këto broshura të lira ribotonin baladat popullore, ritregime historike dhe përralla popullore. Ndonëse në këtë kohë nuk u botuan posaçërisht për fëmijët, të rinjtë gjithashtu i shijuan broshurat.  Johanna Bradley thotë, në " From Chapbooks to Plum Cake", se librat e librave nuk i humbën historitë imagjinative për lexuesit nën ndikimin e rreptë puritan të asaj kohe.  
parapamje| The New England Primer
Gjatë kësaj kohe në Angli u shfaqën gjithashtu tabelat alfabetike, duke u mësuar fëmijëve informacione bazë si alfabeti dhe Lutja e Zotit .  Këto u sollën nga Anglia në kolonitë amerikane në mesin e shekullit të shtatëmbëdhjetë.

Libri i parë i tillë ishte një katekizëm për fëmijë, i shkruar në vargje nga puritani John Cotton . I njohur si Qumështi Shpirtëror për Boston Babes, ai u botua në 1646, duke u shfaqur si në Angli ashtu edhe në Boston . Një libër tjetër i hershëm, The New England Primer, u shtyp në vitin 1691 dhe u përdor në shkolla për 100 vjet. Abetarja fillon me "Namazi i mëngjesit i foshnjës ose fëmijës së vogël" dhe lutjes së mbrëmjes. Më pas tregon alfabetin, zanoret, bashkëtingëlloret, shkronjat e dyfishta dhe rrokjet përpara se të japë një rimë fetare të alfabetit, duke filluar "Në rënien e Adamit Ne mëkatuam të gjithë..." dhe vazhdon përmes alfabetit.  Ai gjithashtu përmbante maksima fetare, akronime, ndihmë drejtshkrimore dhe sende të tjera edukative, të gjitha të zbukuruara me prerje druri .  

Në vitin 1634, Pentamerone nga Italia u bë koleksioni i parë i madh i botuar i tregimeve popullore evropiane. Charles Perrault filloi regjistrimin e përrallave në Francë, duke botuar koleksionin e tij të parë në 1697. Ata nuk u pritën mirë në shoqërinë letrare franceze, e cila i shihte si të përshtatshme vetëm për të moshuarit dhe fëmijët. Në vitin 1658, John Amos Comenius në Bohemi publikoi ilustrimin informativ Orbis Pictus, për fëmijët nën gjashtë vjeç që mësojnë të lexojnë. Konsiderohet të jetë libri i parë me figura i prodhuar posaçërisht për fëmijë.  

Libri i parë danez për fëmijë ishte The Child's Mirror nga Niels Bredal në 1568, një përshtatje e një libri kortezie nga prifti holandez Erasmus. A Pretty and Splendid Maiden's Mirror, një përshtatje e një libri gjerman për të rejat, u bë libri i parë suedez për fëmijë pas botimit të tij në vitin 1591.   Suedia filloi të botoi përralla dhe një revistë për fëmijë që në vitin 1766.

Në Itali, Giovanni Francesco Straparola publikoi Netët e shëmtuara të Straparolës në vitet 1550. I quajtur libri i parë evropian me tregime që përmban përralla, ai përfundimisht kishte 75 tregime të veçanta dhe të shkruara për një audiencë të rritur.  Giulio Cesare Croce gjithashtu huazoi nga disa tregime që fëmijët shijuan për librat e tij.  

Librat më të hershëm të Rusisë për fëmijë, abetare, u shfaqën në fund të shekullit të gjashtëmbëdhjetë. Një shembull i hershëm është ABC-Book, një libër alfabeti i botuar nga Ivan Fyodorov në 1571.   Libri i parë me figura i botuar në Rusi, Abetarja e ilustruar e Karion Istomin, u shfaq në 1694.   Interesi i Pjetrit të Madh për modernizimin e vendit të tij nëpërmjet perëndimorizimit ndihmoi letërsinë perëndimore për fëmijë të dominonte fushën gjatë shekullit të tetëmbëdhjetë.   Katerina e Madhe shkroi alegori për fëmijë dhe gjatë mbretërimit të saj, Nikolai Novikov filloi revistën e parë për të mitur në Rusi.  

 Origjina e zhanrit modern 
parapamje| Newbery's A Little Pretty Pocket-Book, botuar fillimisht në 1744
Libri modern për fëmijë u shfaq në Anglinë e mesit të shekullit të 18-të.  Një klasë e mesme e sjellshme në rritje dhe ndikimi i teorive Lockean të pafajësisë së fëmijërisë u kombinuan për të krijuar fillimet e fëmijërisë si koncept. Në një artikull për Bibliotekën Britanike, profesori M.O. Grenby shkruan, "në vitet 1740, një grup botuesish londinez filluan të prodhonin libra të rinj të krijuar për të udhëzuar dhe kënaqur lexuesit e rinj. Thomas Boreman ishte një. Një tjetër ishte Mary Cooper, dy vëllimet e së cilës Tommy Thumb's Pretty Song Book (1744) është koleksioni i parë i njohur i rimave për fëmijë. Por më i famshmi prej këtyre pionierëve është John Newbery, libri i parë i të cilit për argëtimin e fëmijëve ishte A Little Pretty Pocket-Book." 

Libri i parë modern për fëmijë konsiderohet gjerësisht libri me titull, A Little Pretty Pocket-Book që ishte botimi i parë për fëmijë që synonte t'u jepte kënaqësi fëmijëve,  që përmbante një përzierje rimash, tregimesh me figura dhe lojëra për kënaqësi.  Newbery besonte se loja ishte një joshje më e mirë për sjelljen e mirë të fëmijëve sesa disiplina fizike,  dhe fëmija duhej të regjistronte sjelljen e tij ose të saj çdo ditë. Libri ishte i madhësisë së fëmijës me një kopertinë me ngjyra të ndezura që tërhiqte fëmijët - diçka e re në industrinë botuese. Të njohur si libra dhuratash, këta libra të hershëm u bënë pararendësit e librave të lodrave të njohura në shekullin e nëntëmbëdhjetë.  Newbery ishte gjithashtu i aftë në marketingun e këtij zhanri të ri. Sipas revistës The Lion and the Unicorn, "Gjeniu i Newbery ishte në zhvillimin e kategorisë mjaft të re të produkteve, librave për fëmijë, përmes reklamave të tij të shpeshta... dhe dredhisë së tij të zgjuar për të futur tituj dhe produkte shtesë në trupin e librave të tij për fëmijë. "   Profesor Grenby shkruan, "Newbery është bërë i njohur si "babai i letërsisë për fëmijë" kryesisht sepse ai ishte në gjendje të tregonte se botimi i librave për fëmijë mund të ishte një sukses komercial." 
Përmirësimi i cilësisë së librave për fëmijë dhe larmia e temave që ai botoi ndihmuan që Newbery të bëhej prodhuesi kryesor i librave për fëmijë në kohën e tij. Ai botoi librat e tij si dhe ato të autorëve si Samuel Johnson dhe Oliver Goldsmith ;   ky i fundit mund të ketë shkruar The History of Little Goody Two-Shoes, libri më i popullarizuar i Newbery-t.

Një tjetër filozof që ndikoi në zhvillimin e letërsisë për fëmijë ishte Jean-Jacques Rousseau, i cili argumentoi se fëmijët duhet të lejohen të zhvillohen natyrshëm dhe me gëzim. Ideja e tij për të tërhequr interesat natyrore të fëmijëve u përhap në mesin e shkrimtarëve për fëmijë.   Shembujt e njohur përfshinin Historinë e Sandford dhe Merton të Thomas Day, katër vëllime që mishërojnë teoritë e Rousseau-t. Për më tepër, Maria dhe Richard Lovell Edgeworth 's Practical Education : The History of Harry and Lucy (1780) i nxitën fëmijët të mësonin veten. 

Idetë e Rousseau gjithashtu patën ndikim të madh në Gjermani, veçanërisht në filantropizmin gjerman, një lëvizje që merret me reformimin e arsimit dhe letërsisë për fëmijë. Themeluesi i tij, Johann Bernhard Basedow, ka shkruar Elementarwerk si një libër shkollor popullor për fëmijët që përfshinte shumë ilustrime nga Daniel Chodowiecki . Një tjetër ndjekës, Joachim Heinrich Campe, krijoi një përshtatje të Robinson Crusoe që shkoi në mbi 100 shtypje. Ai u bë "i shquar dhe më modern" i Gjermanisë   shkrimtar për fëmijë. Sipas Hans-Heino Ewers në The International Companion Encyclopedia of Children's Literature, "Mund të argumentohet se që nga kjo kohë, historia e letërsisë evropiane për fëmijë u shkrua kryesisht në Gjermani".  
parapamje| Faqe nga edicioni i vitit 1819 i Kinder- und Haus-Märchen nga Vëllezërit Grimm
Vëllezërit Grimm ruajtën dhe botuan përrallat tradicionale të treguara në Gjermani.   Ata ishin aq të popullarizuar në vendin e tyre saqë letërsia moderne, realiste për fëmijë filloi të shikohej nga poshtë. Kjo mospëlqim ndaj tregimeve jotradicionale vazhdoi atje deri në fillim të shekullit të ardhshëm.   Përveç koleksionit të tyre me tregime, vëllezërit Grimm kontribuan edhe në letërsinë për fëmijë përmes ndjekjeve të tyre akademike. Si profesorë, ata kishin një interes shkencor për tregimet, duke u përpjekur t'i ruanin ato dhe variacionet e tyre me saktësi, duke regjistruar burimet e tyre.  

Një projekt i ngjashëm u krye nga studiuesit norvegjezë Peter Christen Asbjørnsen dhe Jørgen Moe, të cilët mblodhën përralla norvegjeze dhe i botuan ato si Përralla Norvegjeze, të referuara shpesh si Asbjørnsen dhe Moe . Duke përpiluar këto tregime, ata ruajtën trashëgiminë letrare të Norvegjisë dhe ndihmuan në krijimin e gjuhës së shkruar norvegjeze.  

Autori dhe poeti danez Hans Christian Andersen udhëtoi nëpër Evropë dhe mblodhi shumë përralla të njohura dhe krijoi histori të reja në zhanrin e përrallave. 

Në Zvicër, Johann David Wyss botoi The Swiss Family Robinson në 1812, me synimin për t'u mësuar fëmijëve për vlerat familjare, mbarështimin e mirë, përdorimin e botës natyrore dhe mbështetjen te vetja. Libri u bë i njohur në të gjithë Evropën pasi u përkthye në frëngjisht nga Isabelle de Montolieu .

Përralla e E.T.A. Hoffmann " Arrëthyesi dhe miu mbret " u botua në 1816 në një koleksion gjerman tregimesh për fëmijë, Kinder-Märchen.  Është tregimi i parë i shkurtër modern që fut elemente të çuditshme, të çuditshme dhe groteske në letërsinë për fëmijë dhe në këtë mënyrë parashikon përrallën e Lewis Carroll, Aventurat e Alice në botën e çudirave.  Nuk ka vetëm paralele për sa i përket përmbajtjes (aventurat e çuditshme të një vajze të re në një vend fantazi), por edhe origjinën e përrallave pasi të dyja i kushtohen dhe i janë dhënë një vajze të miqve të autorit.

 Epoka e artë 
Kalimi në një zhanër modern të letërsisë për fëmijë ndodhi në mesin e shekullit të 19-të; didakticizmi i një epoke të mëparshme filloi t'i hapte rrugë librave më humoristikë, të orientuar drejt fëmijëve, më të përshtatur me imagjinatën e fëmijës. Disponueshmëria e literaturës për fëmijë gjithashtu u rrit shumë, ndërsa letra dhe printimi u bënë gjerësisht të disponueshme dhe të përballueshme, popullsia u rrit dhe shkalla e shkrim-leximit u përmirësua.  

Ditët e shkollës së Tom Brown nga Thomas Hughes u shfaq në 1857 dhe konsiderohet të jetë libri themelues në traditën e historive shkollore.   Megjithatë, ishte fantazia e Lewis Carroll, Aventurat e Alice në botën e çudirave, botuar në 1865 në Angli, ajo që sinjalizoi ndryshimin e stilit të të shkruarit për fëmijët në një stil imagjinativ dhe empatik. Konsiderohet si kryevepra e parë angleze e shkruar për fëmijë   dhe si libër themelues në zhvillimin e letërsisë së fantazisë, botimi i tij hapi "Epokën e parë të artë" të letërsisë për fëmijë në Britani dhe Evropë që vazhdoi deri në fillim të viteve 1900. Absurditeti përrallor i Wonderland ka një bazë të fortë historike si një satirë e problemeve serioze të epokës viktoriane. Lewis Carroll është ironik për jetën e rregulluar të parë dhe të gjithanshme të shekullit "të artë" viktoriane.  Një botim tjetër i rëndësishëm ishte libri i Mark Twain Tom Sawyer (1876), i cili ishte një nga "librat e parë për djem", i destinuar për fëmijë, por i pëlqyer si nga fëmijët ashtu edhe nga të rriturit. Këto klasifikoheshin si të tilla për tematikën që përmbanin, që përbëheshin nga lufta dhe puna.  Një libër tjetër i rëndësishëm i asaj dekade ishte The Water-Babies, A Fairy Tale for a Land Baby, nga Rev. Charles Kingsley (1862), i cili u bë jashtëzakonisht i popullarizuar dhe mbetet një klasik i letërsisë britanike për fëmijë.

Në vitin 1883, Carlo Collodi shkroi romanin e parë fantazi italian, Aventurat e Pinocchio-s, i cili u përkthye shumë herë. Në të njëjtin vit, Emilio Salgari, njeriu që do të bëhej "shkrimtari i aventurave par excellence për të rinjtë në Itali" Lawson Lucas, A. (1995) "The Archetypal Adventures of Emilio Salgari: A Panorama of his Universe and Cultural Connections New Comparison", A Journal of Comparative and General Literary Studies, Number 20 Autumn botoi për herë të parë personazhin e tij legjendar Sandokan. Në Britani, Princesha dhe Goblin dhe vazhdimi i saj The Princess and Curdie, nga George MacDonald, u shfaqën në vitet 1872 dhe 1883, dhe tregimet aventureske Treasure Island dhe Kidnapped, të dyja nga Robert Louis Stevenson, ishin jashtëzakonisht të njohura në vitet 1880. Libri i xhunglës i Rudyard Kipling u botua për herë të parë në 1894 dhe JM Barrie tregoi historinë e Peter Pan në romanin Peter and Wendy në 1911. Romani dypjesësh i Johanna Spyrit Heidi u botua në Zvicër në 1880 dhe 1881.  

Në SHBA, botimet për fëmijë hynë në një periudhë rritjeje pas Luftës Civile Amerikane në 1865. Shkrimtari i librave për djem, Oliver Optic botoi mbi 100 libra. Në 1868, "epoka-bërja"   Little Women, autobiografia e fiksionalizuar e Louisa May Alcott, u botua. Kjo histori e " ardhjes së moshës " krijoi zhanrin e librave realistë familjarë në Shtetet e Bashkuara. Mark Twain liroi Tom Sawyer në 1876. Në vitin 1880 u shfaq një tjetër bestseller, Uncle Remus: His Songs and His Sayings, një koleksion tregimesh popullore afrikano-amerikane të përshtatura dhe të përpiluara nga Joel Chandler Harris .  

Në fund të shekullit të nëntëmbëdhjetë dhe në fillim të shekullit të njëzetë, një bollëk romanesh për fëmijë filluan të shfaqnin komplote realiste, jo magjike. Disa tituj morën sukses ndërkombëtar si " Ishulli i thesarit " i Robert Louis Stevenson (1883), " Anne of Green Gables" i LM Montgomery (1908) dhe " Gratë e vogla " të Louisa May Alcott (1869). Lyons, Martyn. 2011. Books: a living history. Los Angeles: J. Paul Getty Museum.

alt=photograph|parapamje| .J.K Rowling lexon nga romani i saj Harry Potter dhe Guri Filozofal

 Klasifikimi 
Letërsia për fëmijë mund të ndahet në kategori, qoftë sipas zhanrit ose sipas moshës së synuar të lexuesit.

 Sipas zhanrit 
Një zhanër letrar është një kategori e kompozimeve letrare. Zhanret mund të përcaktohen nga teknika, toni, përmbajtja ose gjatësia. Sipas Anderson,  ekzistojnë gjashtë kategori të letërsisë për fëmijë (me disa nëngjini të rëndësishme):

 Libra me figura, duke përfshirë libra me koncepte që mësojnë alfabetin ose numërimin për shembull, libra me modele dhe libra pa fjalë
 Letërsi tradicionale, duke përfshirë përralla, të cilat përcjellin legjendat, zakonet, bestytnitë dhe besimet e njerëzve në qytetërimet e mëparshme. Ky zhanër mund të ndahet më tej në nënzhanre: mite, fabula, legjenda dhe përralla
 Fiktive, duke përfshirë fantazinë, trillimin realist, misterin, fantashkencën dhe trillimin historik
 Jofiktive që mund të përfshijë narrativen jofiktive që është një histori e vërtetë e shkruar në stilin e një romani
 Biografia dhe autobiografia
 Poezi dhe vargje të cilat mund të përfshijnë romane të shkruara tërësisht në vargje.

 Sipas kategorisë së moshës 
Kriteret për këto ndarje janë të paqarta dhe librat pranë një kufiri mund të klasifikohen në çdo mënyrë. Librat për fëmijët më të vegjël priren të shkruhen në gjuhë të thjeshtë, të përdorin shtyp të madh dhe të kenë shumë ilustrime. Librat për fëmijët më të rritur përdorin gjuhë gjithnjë e më komplekse, shtypje normale dhe më pak (nëse ka) ilustrime. Kategoritë me grupmoshë janë këto:

 Libra me figura, të përshtatshme për paralexues ose fëmijë të moshës 0-8 vjeç
 Libra për lexues të hershëm, të përshtatshëm për fëmijët e moshës 5-7 vjeç. Këto shpesh janë krijuar për të ndihmuar fëmijët të ndërtojnë aftësitë e tyre të leximit dhe t'i ndihmojnë ata të bëjnë kalimin për t'u bërë lexues të pavarur
 Librat e kapitullit, të përshtatshëm për fëmijët e moshës 7-10 vjeç
 Fiksioni i klasës së mesme, i përshtatshëm për fëmijët e moshës 8-12 vjeç
 Fiksi për të rriturit e rinj, i përshtatshëm për fëmijët e moshës 12-18 vjeç

 Letërsia shqipe për fëmijë 
Në periudhën e Rilindjes Kombëtare, në lidhje të ngushtë me punën e madhe për hartimin e teksteve për shkollat shqipe, u shtua numri i shkrimeve drejtuar fëmijëve. Ndihmesë me vlerë dhanë veprimtarët dhe shkrimtarët e shquar patriotë, si Naim Frashëri etj. Por në këtë kohë janë shkruar sadopak edhe vepra të mirëfillta letrare për fëmijë, siç ishin «Përrallat e përshtatura» (1921) të Andon Zako Çajupit dhe fabulat e përshtatura të Papa Negovanit etj. Në vitet 30-40 bëhen përpjekje për të krijuar një letërsi për fëmijë që u shoqëruan me nismat për një shtyp të posaçëm për fëmijë, si revistat «Vatra e rinisë» e Vasil Xhaçkës dhe «Mituria» e Milto S.Gurrës. Një varg shkrimesh të autorëve përparimtarë të kohës patën përhapjen edhe si vepra për fëmijë. Në përgjithësi veprat letrare për fëmijë të epokave të kaluara u karakterizuan nga fryma didaktike morale.

Pas Luftës së Dytë Botërore letërsia për fëmijë mori zhvillim të veçantë, duke u formuar si degë e veçantë e krijimtarisë letrare. Veprat e para për fëmijë me brendi të re u botuan që në periudhën e Luftës ANÇ. Në vitet e pushtetit popullor letërsia për fëmijë eci me hapa të shpejtë përpara dhe u shndërrua në një letërsi të pasur e të larmishme. Për rritjen e zhvillimin e saj dhanë ndihmesë të ndjeshme organet për fëmijë, si «Pionieri», «Fatosi», «Yllkat», «Skena e fëmijëve» që nisën të botohen pas Çlirimit. Ashtu sikurse edhe gjithë letërsia shqiptare e realizmit socialist, edhe krijimtaria letrare për fëmijë u mbështet në një bazë të re ideore. Ajo i edukonte lexuesit vegjël me frymën socialiste, me dashurinë për atdheun, ngjall tek ta urrejtjen për shoqërinë me klasa shfrytëzuese dhe moralin e saj.

Në hapat e parë të letërsisë sonë për fëmijë ndihmesë me vlerë dhanë Qamil Guranjaku, Teufik Gjyli etj. Edhe autorë si Zihni Sako etj. shkruajnë posaçërisht për të vegjëlit. Në fund të viteve 50 dhe në fillim të viteve 60 dolën një varg shkrimtarësh që iu kushtuan tërësisht krijimtarisë letrare për fëmijë. Zhvillim të mirë ka shënuar poezia, vjersha me tematikë të larmishme kanë botuar Odhise Grillo, Xhevat Beqaraj, Adelina Mamaqi, Tasim Gjokutaj etj. Edhe proza e përfaqësuar nga shkrimet e Bedri Dedjes, Gaqo Bushakës ka ecur përpara. Hovi që ka marrë letërsia për fëmijë duket në zhvillimin e mbarë të llojit të romanit, i cili u shfaq në vitet 60. Në lëmin e letërsisë për fëmijë vijojnë të punojnë edhe shkrimtarë të tjerë, veprimtaria e të cilëve zhvillohet kryesisht në fusha të tjera. Krahas poezisë dhe prozës është zhvilluar edhe drama që ka gjetur vend përherë e më të madh në skenat e teatrove të kukullave, Një përhapje të gjerë ka ndodhur me botimet e ilustruara për fëmijët e vegjël.

 Shih edhe 
 Rinia
 Letërsia
 Fëmijëria
 Fëmijëria e hershme
 Pedagogjia parashkollore 

 Literatura 



. 2003– . (Bibliography) free access



 Referime 

Kategoria:Trillim
Kategoria:Letërsia për fëmijë