Mbret i Shqipërisë

Ndërsa Mbretëria mesjetare e anzhuinëve të Arbërisë ishte një monarki, ajo nuk përfshinte plotësisht tërësinë e shtetit bashkëkohor të Shqipërisë dhe u përfundua shpejt nga fisnikët shqiptarë në vitin 1282, kur ata kuptuan se mbreti anzhuin nuk do t'i mbante premtimet e tij dhe kështu u kërkua të vinte perandori romak nga Kostandinopoja. Në mesjetë, në shekujt 14 dhe 15, tre fisnikë të ndryshëm arbëror e quanin veten sundimtar të Arbërisë, duke përfshirë Andrea II Muzaka (Despot i Arbërisë), Karl Topia (Kont i Arbërisë) dhe Gjergj Kastrioti (Zoti i Arbërisë).

Shqipëria moderne ka qenë një mbretëri në dy raste.

Rasti i parë ishte pas Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë në 1912, megjithëse një sundimtar nuk u zgjodh deri në vitin 1914 dhe u detyrua të mërgohej atë vit kur Lufta e Parë Botërore çoi në pushtimin e Shqipërisë. Vendi mbeti i paqëndrueshëm deri në themelimin e Republikës Shqiptare në 1924. Rasti i dytë nisi në vitin 1928, kur presidenti i republikës e shpalli veten monark të ri. Vazhdimësia e mbretërisë së dytë moderne është shtrembëruar nga fillimi i Luftës së Dytë Botërore, pushtimi nga Italia deri në 1943, pushtimi nga Gjermania naziste deri në 1944, pastaj lufta civile deri në 1946, e cila përfundoi me krijimin e Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë. Pasi Shqipëria u bë kombi i fundit evropian që përqafoi Rënien e Komunizmit në 1992, ajo u bë një republikë kushtetuese parlamentare unitare, megjithëse vazhdojnë të ketë pretendues të trashëguar për titullin Mbreti i Shqiptarëve.

 Historia 
Kongresi Shqiptar i Triestes i vitit 1913 diskutoi çështjen e princit të ardhshëm dhe erdhën disa kandidatë: Baroni Franc Nopça, Marchese D'Auletta (që pretendonte prejardhjen nga Gjergj Kastrioti) me mbështetjen e delegatëve arbëreshe dhe Italisë, Princ Albert Ghica nga Rumania e mbështetur nga kolonia shqiptare atje, dhe Aladro Kastriota.

Sipas marrëveshjes së pavarësisë të imponuar nga Fuqitë e Mëdha, vendi u emërua një principatë dhe sundimtari i saj, Madhëria e Tij Princ Vidi (), u titullua princ. Megjithatë, këto stile u përdorën vetëm jashtë vendit. Në shqip, William quhej  , që do të thotë mbret. Kjo për shkak se shumë fisnikë vendas kishin tashmë titullin e princit (, , ose  në dialekte të ndryshme shqipe), dhe sepse brenda vendit sovrani shqiptar nuk mund të shihej se mbante një titull më të ulët se ai i mbretit të Malit të Zi . Stili i plotë i Princit William ishte: "Me hirin e fuqive dhe vullnetit të popullit princi i Shqipërisë".

Uilliami u detyrua në mërgim për shkak të çrregullimit të brendshëm menjëherë pas shpërthimit të Luftës së Parë Botërore dhe Shqipëria do të pushtohej nga fuqi të ndryshme të huaja për pjesën më të madhe të luftës. Në pasojat konfuze të luftës, disa nga disa regjime që konkurronin për pushtet u vetëquajtur zyrtarisht si regjenca për William. Monarkia e parë e Shqipërisë përfundoi përfundimisht kur qeveria qendrore e rivendosur e shpalli vendin republikë në 1924.

Katër vjet më vonë, më 1 shtator 1928, Presidenti Ahmet Zogu e shpalli veten "mbret i shqiptarëve" . Zogu u përpoq të vendoste një monarki kushtetuese. Sipas kushtetutës mbretërore, mbreti shqiptar, ashtu si mbreti i belgëve, duhej të betohej para parlamentit përpara se të hynte në pushtetin e tij mbretëror. Teksti i betimit ishte si më poshtë:

Mbretëria e Zogut ishte e lidhur ngushtë me Italinë, e cila më pas drejtohej nga Viktor Emanueli III. Më 7 prill 1939, Italia pushtoi Shqipërinë, duke e trajtuar atë si protektorat italian të Shqipërisë. Zogu u largua nga vendi, megjithëse nuk abdikoi kurrë, dhe pesë ditë më vonë Kuvendi i Shqipërisë shpalli Viktor Emanuelin si Mbretin e ri të Shqiptarëve. Kur forcat e armatosura italiane filluan të shkatërroheshin në vitin 1943, Victor Emmanuel nënshkroi armëpushimin e Cassibile me aleatët më 3 shtator 1943, e cila përfshinte abdikimin e tij si monark shqiptar dhe fundin e të ashtuquajturit protektorat. Ndërsa Zogu I u rivendos si mbret (në mungesë) nga partizanët pro-monarkisë, ky veprim u kundërshtua nga partizanët prokomunistë, të gjitha u diskutuan pasi Gjermania naziste filloi menjëherë pushtimin gjerman të Shqipërisë. Gjermanët u dëbuan nga fundi i vitit 1944, deri në atë moment fraksionet partizane po luftonin në thelb një luftë civile. Kështu vazhdoi deri në themelimin e Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë në vitin 1946.

Gjatë dhe pas Luftës së Dytë Botërore, disa shqiptarë punuan për kthimin e Mbretit Zog; megjithatë, ato nuk ishin të suksesshme. As Zogu, as Viktor Emanueli, titulli i tij mbretëror shqiptar nuk u pranua gjerësisht nga komuniteti ndërkombëtar. Djali i Zogut, Princi i Kurorës Leka (1939–2011), ishte pretenduesi kryesor i Kurorës Shqiptare. Siç deklaroi ai vetë, titulli i tij nuk ishte "mbret i Shqipërisë" por "mbret i shqiptarëve", që përfshinte një pretendim për Kosovën dhe një pjesë të Maqedonisë së Veriut të sotme. Që nga vdekja e Princit të Kurorës Leka në fund të nëntorit 2011, pretenduesi kryesor për fronin shqiptar është djali i tij Leka II.

 Shiko gjithashtu 

 Historia e Shqipërisë
 Lista e mbretërve shqiptarë
 Lista e bashkëshorteve Mbretërore
 Shtëpia e Zogut
 Otto Witte, një akrobat gjerman i cirkut që pretendonte se ishte kurorëzuar mbret për disa ditë.

 Referime 

 Libërshkrime 

 Patrice Najbor, Histoire de l'Albanie et de sa maison royale (5 vëllime), JePublie, Paris, 2008.
 Patrice Najbor, La dynastye des Zogu, Textes & Prétextes, Paris, 2002.

 Lidhje të jashtme 

 Maison royale d'Albanie (en Française) 
 Oborri Mbretëror Shqiptar (në anglisht)
Kategoria:Mbretër
Kategoria:Shqipëri
Kategoria:Historia e Shqipërisë