Filozofia mesjetare

Filozofia mesjetare është filozofia që ka ekzistuar gjatë mesjetës, periudha që shtrihet afërsisht nga rënia e Perandorisë Romake Perëndimore në shekullin e 5-të deri pas Rilindjes në shekujt 13 dhe 14.  Filozofia mesjetare, e kuptuar si një projekt i kërkimit të pavarur filozofik, filloi në Bagdad, në mesin e shekullit të 8-të,  dhe në Francë, në oborrin shëtitës të Karlit të Madh, në çerekun e fundit të shekullit të 8-të.   Ai përcaktohet pjesërisht nga procesi i rizbulimit të kulturës antike të zhvilluar në Greqi dhe Romë gjatë periudhës klasike,  dhe pjesërisht nga nevoja për të trajtuar problemet teologjike dhe për të integruar doktrinën e shenjtë me mësimin laik.

 Hyrje 
Historia e filozofisë mesjetare tradicionalisht ndahet në dy periudha kryesore: periudha në perëndimin latin pas mesjetës së hershme deri në shekullin e 12-të, kur veprat e Aristotelit dhe Platonit u rizbuluan, u përkthyen dhe u studiuan mbi të, dhe "epoka e artë". të shekujve 12, 13 dhe 14 në Perëndimin Latin, që dëshmoi kulmin e rimëkëmbjes së filozofisë antike, së bashku me pritjen e komentuesve të saj arabë,  dhe zhvillime të rëndësishme në fushat e filozofisë së fesë, logjikës, dhe metafizikën .

Periudha e mesjetës së lartë skolastike u trajtua në mënyrë nënçmuese nga humanistët e Rilindjes, të cilët e panë atë si një "periudhë të mesme" barbare midis epokës klasike të kulturës greke dhe romake dhe rilindjes ose rilindjes së kulturës klasike.  Historianët modernë e konsiderojnë epokën mesjetare si një epokë të zhvillimit filozofik, e ndikuar shumë nga teologjia e krishterë . Një nga mendimtarët më të shquar të epokës, Toma i Akuinit, nuk e konsideroi kurrë veten filozof dhe kritikoi filozofët për "gjithmonë të mangët nga mençuria e vërtetë dhe e duhur". 

Problemet e diskutuara gjatë kësaj periudhe janë lidhja e besimit me arsyen, ekzistenca dhe thjeshtësia e Zotit, qëllimi i teologjisë dhe metafizikës dhe problemet e dijes, të universaleve dhe të individualitetit.  

 Karakteristikat 
parapamje|Avicena
Filozofia mesjetare i kushton theks të madh asaj teologjike . Medieval Philosophy: Essential Readings with Commentary, edited by Gyula Klima, Fritz Allhoff, Anand Jayprakash Vaidya, Wiley-Blackwell, 2007, p. 3. Me përjashtimet e mundshme të Avicenës dhe Averroes, mendimtarët mesjetarë nuk e konsideronin veten fare filozofë: për ta, filozofët ishin shkrimtarët e lashtë paganë si Platoni dhe Aristoteli .  Megjithatë, teologjia e tyre përdori metodat dhe teknikat logjike të filozofëve të lashtë për të trajtuar çështje të vështira teologjike dhe pika të doktrinës. Thomas Aquinas, duke ndjekur Peter Damian, argumentoi se filozofia është shërbëtorja e teologjisë ( ancilla theologiae ).  Pavarësisht nga kjo pikëpamje e filozofisë si shërbëtore e teologjisë, kjo nuk i pengoi mesjetarët të zhvillonin filozofi origjinale dhe novatore në sfondin e projekteve të tyre teologjike. Për shembull, mendimtarë të tillë si Agustini i Hipo dhe Thomas i Aquinas bënë përparime monumentale në filozofinë e përkohshmërisë dhe metafizikës, respektivisht.

Parimet që qëndrojnë në themel të gjithë punës së filozofëve mesjetarë janë:

 Përdorimi i logjikës, dialektikës dhe analizës për të zbuluar të vërtetën, i njohur si raport ;
 Respekt për njohuritë e filozofëve të lashtë, në veçanti Aristotelit, dhe respekt ndaj autoritetit të tyre ( auctoritas );
 Detyrimi për të bashkërenduar njohuritë e filozofisë me mësimet teologjike dhe zbulesën ( concordia ).  

Një nga gjërat më të debatuara të periudhës ishte ajo e besimit kundër arsyes. Avicena dhe Averroes të dy mbështeteshin më shumë në anën e arsyes. Agustini deklaroi se ai kurrë nuk do të lejonte që hetimet e tij filozofike të shkonin përtej autoritetit të Zotit.  Anselmi u përpoq të mbrohej kundër asaj që ai e shihte pjesërisht një sulm ndaj besimit, me një qasje që lejonte besimin dhe arsyen. Zgjidhja agustiniane për problemin besim/arsye është (1) të besosh dhe më pas (2) të kërkosh të kuptosh ( fides quaerens intelectum).

 Përmbledhje 
Johannes Scotus Eriugena (rreth 815 – 877), pasardhësi i Alkuinit të Jorkut si kreu i Shkollës së Pallatit, ishte një teolog irlandez dhe filozof neoplatonik . Ai shquhet për përkthyer dhe komente mbi veprën e Pseudo-Dionisius, që fillimisht mendohej të ishte nga epoka apostolike . Rreth kësaj periudhe u shfaqën disa polemika doktrinore, si çështja nëse Perëndia i kishte paracaktuar disa për shpëtim dhe disa për dënim. Eriugena u thirr për të zgjidhur këtë mosmarrëveshje. Në të njëjtën kohë, Paschasius Radbertus ngriti një pyetje të rëndësishme për praninë reale të Krishtit në Eukaristinë . A është pritësi i njëjtë me trupin historik të Krishtit? Si mund të jetë i pranishëm në shumë vende dhe shumë herë? Radbertus argumentoi se trupi i vërtetë i Krishtit është i pranishëm, i mbuluar nga pamja e bukës dhe verës, dhe është i pranishëm në të gjitha vendet dhe në çdo kohë, me anë të fuqisë së pakuptueshme të Zotit.  

Kjo periudhë dëshmoi gjithashtu një ringjallje të bursave. Në Fleury, Theodulphus, peshkopi i Orleans, themeloi një shkollë për fisnikët e rinj të rekomanduar atje nga Karli i Madh . Nga mesi i shekullit të nëntë, biblioteka e saj ishte një nga më të gjithanshmet e mbledhura ndonjëherë në Perëndim, dhe studiues të tillë si Lupus of Ferrières (v. 862) udhëtuan atje për të konsultuar tekstet e saj. Më vonë, nën drejtimin e Shën Abbo të Fleury-t (abati 988–1004), kreu i shkollës së reformuar të abacisë, Fleury gëzoi një epokë të dytë të artë.  

Remigius of Auxerre, në fillim të shekullit të dhjetë, prodhoi glosarin ose komente mbi tekstet klasike të Donatus, Priscian, Boethius dhe Martianus Capella. Periudha karolingiane u pasua nga një epokë e vogël e errët që u pasua nga një ringjallje e qëndrueshme e të mësuarit në shekullin e njëmbëdhjetë, e cila i detyrohej shumë rizbulimit të mendimit grek nga përkthimet arabe dhe kontributet myslimane të tilla si " Për shpirtin " e Avicenës . 

Periudha nga mesi i shekullit të njëmbëdhjetë deri në mesin e shekullit të katërmbëdhjetë njihet si periudha 'mesjetare e lartë' ose 'skolastike'. Në përgjithësi pranohet të fillohet me Shën Anselmin e Kanterburit (1033–1109) një filozof, teolog dhe zyrtar i kishës italiane, i cili është i famshëm si krijuesi i argumentit ontologjik për ekzistencën e Zotit .

Universitetet u zhvilluan në qytetet e mëdha të Evropës gjatë kësaj periudhe dhe urdhrat rivalë klerikësh brenda Kishës filluan të luftojnë për kontroll politik dhe intelektual mbi këto qendra të jetës arsimore. Dy urdhrat kryesorë të themeluar në këtë periudhë ishin françeskanët dhe dominikanët . Françeskanët u themeluan nga Françesku i Asizit në 1209. Udhëheqësi i tyre në mesin e shekullit ishte Bonaventura, një tradicionalist që mbrojti teologjinë e Agustinit dhe filozofinë e Platonit, duke përfshirë vetëm pak nga Aristoteli me elementët më neoplatonistë.  Pas Anselmit, Bonaventure supozoi se arsyeja mund ta zbulojë të vërtetën vetëm kur filozofia ndriçohet nga besimi fetar. Shkrimtarë të tjerë të rëndësishëm françeskanë ishin Duns Scotus, Peter Auriol dhe William of Ockham .

Në të kundërt, rendi Dominikan, i themeluar nga Shën Dominiku në 1215, vuri më shumë theks në përdorimin e arsyes dhe përdori gjerësisht burimet e reja Aristoteliane që rrjedhin nga Lindja dhe Spanja maure. Përfaqësuesit e mëdhenj të të menduarit Domenikane në këtë periudhë ishin Albertus Magnus dhe (veçanërisht) Thomas Aquinas, sinteza artizanale e racionalizmit grek dhe doktrinës së krishterë përfundimisht arriti të përcaktojë filozofinë katolike. Akuini vuri më shumë theks te arsyeja dhe argumentimi dhe ishte një nga të parët që përdori përkthimin e ri të shkrimit metafizik dhe epistemologjik të Aristotelit. Ky ishte një largim domethënës nga mendimi neoplatonik dhe agustinian që kishte dominuar pjesën më të madhe të skolasticizmit të hershëm. Akuini tregoi se si ishte e mundur të përfshihej shumë nga filozofia e Aristotelit pa rënë në "gabimet" e komentatorit Averroes .

Në filozofinë natyrore dhe filozofinë e shkencës, filozofët mesjetarë u ndikuan kryesisht nga Aristoteli. Megjithatë, nga shekulli i katërmbëdhjetë e tutje, përdorimi në rritje i arsyetimit matematik në filozofinë natyrore përgatiti rrugën për ngritjen e shkencës në periudhën e hershme moderne . Teknikat më matematikore të arsyetimit të William Heytesbury dhe William of Ockham janë tregues të kësaj prirjeje. Kontribues të tjerë në filozofinë natyrore janë Alberti i Saksonisë, John Buridan dhe Nicholas of Autrecourt . Shihni edhe artikullin mbi tezën e Vazhdimësisë, hipotezën se nuk kishte një ndërprerje radikale midis zhvillimit intelektual të mesjetës dhe zhvillimeve në periudhën e Rilindjes dhe atë të hershme moderne.

Historiani i madh i logjikës I.M. Bochenski I. M. Bochenski, A History of Formal Logic, Notre dame University Press, 1961, pp. 10–18 e konsideroi Mesjetën si një nga tre periudhat e mëdha në historinë e logjikës. Nga koha e Abelardit deri në mesin e shekullit të katërmbëdhjetë, shkrimtarët skolastikë rafinuan dhe zhvilluan logjikën aristoteliane në një shkallë të jashtëzakonshme. Në periudhën e mëparshme, shkrimtarë si Peter Abelard shkruan komente mbi veprat e logjikës së vjetër ( Kategoritë e Aristotelit, Mbi interpretimin dhe Isagoge e Porfirit ). Më vonë, u ngritën departamente të reja të kërkimit logjik dhe u zhvilluan nocione të reja logjike dhe semantike. Për zhvillimet logjike në mesjetë, shihni artikujt mbi pazgjidhshmërinë, detyrimet, vetitë e termave, silogizmin dhe sofizmin . Kontribues të tjerë të mëdhenj në logjikën mesjetare përfshijnë Albertin e Saksonisë, John Buridan, John Wyclif, Paul i Venecias, Peter i Spanjës, Richard Kilvington, Walter Burley, William Heytesbury dhe William of Ockham .

Filozofia mesjetare e mendjes bazohet në veprën De Anima të Aristotelit, një vepër tjetër e zbuluar në Perëndimin Latin në shekullin e dymbëdhjetë. Ajo u konsiderua si një degë e filozofisë së natyrës. Disa nga temat e diskutuara në këtë fushë përfshijnë:

Shkrimtarët të shquar në këtë fushë përfshijnë edhe Shën Agustinin, Duns Scotus, Nicholas of Autrecourt, Thomas Aquinas dhe William of Ockham.

Në fushën e etikës dallohen shkrimtarë të tillë si Anselm, Augustine, Peter Abelard, Scotus, Peter i Spanjës, Aquinas dhe Ockham . Shkrimtarët e teorisë politike përfshijnë Dante, John Wyclif dhe William of Ockham . 

 Sih edhe 
 Skolastika
 Historia e filozofisë
 Filozofia klasike islame
 Humanizmi dhe Renesansa

 Literatura 








 Referime 

Kategoria:Filozofia mesjetare