Shehzade Mehmed Abid

Shehzade Mehmed Abid Efendi (turqishtja osmane: شهزادہ محمد عابد; 17 shtator 1905 - 8 dhjetor 1973) ishte një princ osman, i biri i Sulltan Abdyl Hamid II dhe Saliha Naxhije Hanëm. Ai u martua me princeshën Senije, motrën e mbretit Zog të Shqipërisë.

 Vitet e hershme 
Shehzade Mehmed Abid lindi më 17 shtator 1905 në Pallatin Jëlldëz. Babai i tij ishte Abdul Hamid II, djali i Abdylmexhiti I dhe Tirimüjgan Kadën. Nëna e tij ishte Saliha Naxhije Hanëm, vajza e Arslan Bej Ankuap. Ai ishte djali i tetë dhe fëmija i gjashtëmbëdhjetë i lindur nga babai i tij dhe fëmija i madh i nënës së tij. Ai kishte një motër, Samije Sulltan tre vjet më të vogël se ai, e cila vdiq në foshnjëri. Ai u emërua pas vëllait të reduktuar të Abdyl Hamidit.

Më 27 prill 1909, Abdyl Hamid u rrëzua dhe u dërgua në mërgim në Selanik. Abid dhe nëna e tij ndoqën Abdyl Hamidin. Aty jetonin në Mansionin Alatini. Pasi Selaniku ra në duart e Greqisë më 1912, Abdyl Hamid u kthye në Stamboll dhe u vendos në Pallatin Bejlerbej. Rrethprerja e tij u bë më 9 tetor 1913. Abdyl Hamid vdiq në vitin 1918, kur Abid ishte trembëdhjetë vjeç.

Arsimi i hershëm i Abid u zhvillua në shkollën e mesme Galatasaraj. Ai mendohej si pikturë nga Halil Pasha dhe mësuesi i tij i historisë ishte Tevfik Bej. Pas diplomimit nga këtu, ai u regjistrua në Kolegjin Ushtarak Osman, dhe vazhdoi të bëhet toger i lartë në Ushtrinë Perandorake Osmane. Ai gjithashtu shërbeu si ndihmës i Sulltan Mehmed VI. Nëna e tij vdiq në vitin 1923, kur ai ishte nëntëmbëdhjetë vjeç.

Ndërmjet viteve 1918 dhe 1922, Abid jetoi në Pallatin Jëlldëz, dhe midis 1922 dhe 1924, ai jetoi në Pallatin Erenköy.

 Mërgimi 
Në mërgimin e familjes perandorake në mars 1924, Abid u vendos në Bejrut, Liban. Ai e kalonte shumicën e kohës në Xhunieh me vëllain e tij më të madh Shehzade Mehmed Selim, dhe verën në Aley. Më pas ai shkoi në Paris, ku qëndroi me motrën e tij të madhe, Ajshe Sultan. Këtu ai fitonte bukën e gojës si shitës sapuni. Më 14 janar 1925, ai i dha autorizimin Sami Günzberg, një avokati i njohur hebre turk, duke e autorizuar atë të rimarrë nga uzurpatorët ndërtesa, toka, miniera, koncesione të lëna nga Abdyl Hamid të vendosura në territorin turk dhe gjetkë.

Në Paris, ai shkoi në Fakultetin Juridik të Sorbonës dhe Fakultetin e Shkencave Politike nga ku u diplomua përkatësisht në 1936 dhe 1937. Ka doktoruar në drejtësi në Sorbonne. Ai gjithashtu shkoi në Ecole Nationale des Langues Orientales Vivantes, ku u diplomua për Gjuhë dhe Letërsi Persiane. Ndërmjet viteve 1940 dhe 1948, ai jetoi për periudha të shkurtra në Tulus, Nice, Madrid, Lisbonë, Kajro, Aleksandri dhe Tiranë.

Ndërmjet viteve 1936 dhe 1939, Mbreti Zogu I i Shqipërisë e emëroi atë ambasador të Shqipërisë në Francë.

 Jeta personale 
Në vitin 1930, Abid i kërkoi dorën për martesë vajzës së Abdylmexhiti II dhe Mehisti Hanëm, Dürrüşehvar Sultan. Megjithatë, babai i saj refuzoi, me arsyetimin se Dürrüşehvar ishte nën moshë. Në vitin 1934, martesa e tij u organizua me Mihrişah Sultan, vajzën e Shehzade Jusuf Izzeddin dhe Leman Hanım, dhe më pas me vajzën e Nizamit nga shteti i Hajderabadit. Megjithatë, asnjëra prej tyre nuk u materializua.

Gruaja e parë e Abidit ishte Pınardil Fahriye Hanëm. Ajo vdiq në vitin 1934 në Nice, Francë dhe u varros në varrezat myslimane Bobigny. Gruaja e tij e dytë ishte Princesha Senije Zogu, e bija e Xhemal Pashë Zogut dhe Sadije Toptanit dhe motra e Mbretit Zogu I. Ata u fejuan më 9 janar 1936 në Tiranë dhe u martuan më 13 janar 1936. Ata u divorcuan më 1949.

 Vdekja 
Në vitin 1966, Shehzade Mehmed Abid Efendi u vendos në Bejrut, ku vdiq nga sulmi në zemër më 8 dhjetor 1973 dhe u varros në Xhaminë Tekije, Damask, Siri.

 Personaliteti 
Abid ishte shumë i zgjuar, i kulturuar dhe i interesuar për historinë. Në ditët e fundit ai e kalonte kohën në biblioteka dhe librari. Ai mund të fliste turqisht dhe frëngjisht dhe dinte arabisht dhe persisht. Ai mori shumë oferta për të shkruar kujtimet e tij për të atin. Megjithatë, ai i hodhi poshtë ato oferta. Ai në përgjithësi refuzonte kërkesat e gazetarëve për ta takuar. Ai ishte i pashëm dhe vishej bukur dhe pastër. Ai fliste shumë pak dhe ishte shumë modest.

 Nderimet 
Nderimet e huaja
  Shqipëria: Kryqi i madh i Urdhëri i Besës i Mbretërisë Shqiptare, 1936

Gradat ushtarake dhe emërimet në ushtri
Toger i lartë, Ushtria Osmane

Emërime nderi
Aid-de-Camp i Sulltanit

 Referime 

Kategoria:Lindje 1905
Kategoria:Vdekje 1973
Kategoria:Princat osmanë