Qefini

Qefini zakonisht i referohet një artikulli, të tillë si një leckë, që mbulon ose mbron një objekt tjetër. Termi përdoret më shpesh në lidhje me çarçafët e varrimit, qefinën e tumës, rrobat e varrit, rrobat e dredha-dredha ose çarçafët dredha-dredha, me të cilat vishen çifutët për varrim, ose çarçafët e bardhë prej pambuku që myslimanët mbështillen për varrim.

Një qefin tradicional hebre ortodoks përbëhet nga një tunikë; një kapuç; pantallona shumë të gjata dhe të qepura të mbyllura në fund, në mënyrë që të mos kërkohen mbulesa të veçanta të këmbëve; dhe një rrip, i cili është i lidhur në një nyjë në formë si shkronja hebraike shin, kujtim i njërit prej emrave të Perëndisë, Shaddai. Tradicionalisht, qefinet e tumave janë prej pambuku, leshi ose liri të bardhë, megjithëse çdo material mund të përdoret për aq kohë sa është prej fibrash natyrale. Përzierja e dy ose më shumë fibrave të tilla është e ndaluar,Alfred J. Kolatch, The Jewish Book of Why (New York: Jonathan David Publishers, 1981), pp. 52-53 një ndalim që rrjedh përfundimisht nga Torah, dmth., Ligji i Përtërirë. 22:11. Një burrë hebre veçanërisht i devotshëm mund të mbështillet më pas ose me kittel e tij ose me tallit e tij, një xhufkë e së cilës është e zhveshur për ta bërë veshjen ritualisht të papërshtatshme, duke simbolizuar faktin që trashëgimtari është i lirë nga kërkesat e rrepta të 613 mitzvot (urdhërimeve). Trupi i mbuluar me qefin është i mbështjellë me një fletë dredha-dredha, e quajtur sovev në hebraisht (një e ngjashme me svivon, lodrën rrotulluese Hanukkah që njihet me emrin e saj jidish, dreidel), përpara se të vendoset në një arkivol të thjeshtë prej druri të butë (ku kërkohet duke qeverisur kodet shëndetësore) ose direkt në tokë.

Kisha e hershme e krishterë inkurajoi gjithashtu fuqimisht përdorimin e fletëve dredha-dredha, me përjashtim të monarkëve dhe peshkopëve. Të pasurit mbështilleshin me lecka, të cilat janë pëlhura të holla të njomura ose të lyera me dyll për ta mbajtur pëlhurën afër mishit. Qefinet e hershme të krishtera përfshinin një leckë, sudarium, që mbulonte fytyrën, siç përshkruhet në paraqitjet tradicionale artistike të Jezusit të varrosur ose mikut të Tij, Llazarit (Gjoni 11, q.v.). Një rrëfim i hapjes së arkivolit të Edward I thotë se "mbulesa më e brendshme duket se ka qenë një leckë liri shumë e hollë, e veshur afër çdo pjese të trupit". Përdorimi i tyre ishte i përgjithshëm të paktën deri në Rilindje - rrobat ishin shumë të shtrenjta dhe kishin avantazhin që një grup i mirë rrobash nuk i humbi familjes. Në Evropë në Mesjetë, qefinët e trashë prej liri përdoreshin për të varrosur shumicën e të varfërve pa arkivol. Në poezi, qefinët përshkruhen si sable, dhe më vonë ato u qëndisën në të zezë, duke u bërë më të përpunuara dhe të prera si këmisha ose ndërrime.

Të krishterët ortodoksë ende përdorin një qefin varrimi, i zbukuruar zakonisht me një kryq dhe Trisagion. Qefini i veçantë që përdoret gjatë shërbesave të Javës së Shenjtë Ortodokse quhet Epitafios. Disa katolikë përdorin gjithashtu qefinin e varrimit, veçanërisht katolikët lindorë dhe katolikët tradicionalistë romakë.

Myslimanët gjithashtu përdorin qefinet e varrimit që janë bërë prej pambuku ose liri të bardhë.

 Referimet 

Kategoria:Zakonet e vdekjes
Kategoria:Praktika fetare