Principata

Një principatë mund të jetë ose një feudator monarkik ose një shtet sovran, i sunduar nga një monark mbretëror me titullin princ dhe/ose princeshë, ose nga një monark me një titull tjetër që konsiderohet se bie nën kuptimin e përgjithshëm të termit princ.

Terminologjia
Principatat sovrane të mbijetuara përgjithësisht të njohura janë Lihtenshtajni, Monako dhe bashkëprincipata e Andorrës. Primogjenitetet ekzistuese mbretërore të stiluara si principata përfshijnë Asturias (Spanjë). Principata e Uellsit ekzistonte në zonat veriore dhe perëndimore të Uellsit midis shekujve 13 dhe 16; Ligjet në Veprat e Uellsit të vitit 1536, i cili inkorporoi ligjërisht Uellsin brenda Anglisë, hoqi dallimin midis atyre zonave dhe Wales Marches, por nuk u krijua asnjë principatë që mbulonte të gjithë Uellsin. Që nga ajo kohë, titulli Princi i Uellsit i është dhënë tradicionalisht trashëgimtarit të dukshëm të monarkut në fuqi të Mbretërisë së Bashkuar, por ai nuk jep asnjë përgjegjësi për qeverinë në Uells. Principata e Katalonjës ekzistonte në zonat verilindore të Spanjës midis shekujve 14 dhe 18, si term për territoret e sunduara nga gjykatat katalanase, deri në humbjen e Habsburgëve në luftën e trashëgimisë spanjolle, kur këto institucione u shfuqizuan për shkak të mbështetjen e tyre për pretenduesin Habsburg. Principata e Asturias është emri zyrtar i bashkësisë autonome të Asturias.

Termi principatë përdoret ndonjëherë përgjithësisht për çdo monarki të vogël, veçanërisht për shtetet e vogla sovrane të sunduara nga një monark i një rangu më të ulët se një mbret, si një Fürst (zakonisht i përkthyer si "princi"), si në Lihtenshtajn, ose një Dukë i Madh. Aktualisht nuk ekziston asnjë dukat sovran, por Luksemburgu është një shembull i mbijetuar i një dukati të madh sovran. Historikisht ka pasur principata sovrane me shumë stile sundimtarësh, të tillë si Konti, Margraviati dhe madje edhe Lord, veçanërisht brenda Perandorisë së Shenjtë Romake.

Ndërsa përkufizimi i mëparshëm duket se i përshtatet në mënyrë të përkryer një shteti princëror, tradita historike evropiane është që të rezervohet kjo fjalë për monarkitë vendase në vendet koloniale dhe të zbatohet "principata" për monarkitë perëndimore.

Evropa
Zhvillimi
Megjithëse principatat ekzistonin në antikitet, edhe para kulmit të Perandorisë Romake, principata siç njihet sot u zhvillua në mesjetë midis viteve 750 dhe 1450 kur feudalizmi ishte sistemi kryesor ekonomik dhe social në pjesën më të madhe të Evropës. Feudalizmi rriti fuqinë e princave vendas brenda tokave të një mbreti. Ndërsa princat vazhduan të fitonin më shumë pushtet me kalimin e kohës, autoriteti i mbretit u zvogëlua në shumë vende. Kjo çoi në fragmentim politik pasi tokat e mbretit u ndanë në mini-shtete të sunduara nga princa dhe dukë që zotëronin pushtet absolut mbi territoret e tyre të vogla. Kjo ishte veçanërisht e përhapur në Evropë, dhe veçanërisht me Princat e Perandorisë së Shenjtë Romake.

Gjatë mesjetës së vonë, nga viti 1200 deri në vitin 1500, principatat shpesh ishin në luftë me njëra-tjetrën, pasi shtëpitë mbretërore pohonin sovranitetin mbi principatat më të vogla. Këto luftëra shkaktuan një destabilitet të madh dhe ekonomitë u shkatërruan. Episodet e murtajës bubonike gjithashtu reduktuan fuqinë e principatave për të mbijetuar në mënyrë të pavarur. Përfundimisht, përparimi në bujqësi dhe zhvillimi i mallrave dhe shërbimeve të reja tregtare nxitën tregtinë midis principatave. Shumë prej këtyre shteteve u pasuruan, zgjeruan territoret e tyre dhe përmirësonin shërbimet e ofruara për qytetarët e tyre. Princat dhe dukët zhvilluan tokat e tyre, krijuan porte të reja dhe morën qytete të mëdha të lulëzuara. Disa përdorën pasurinë e tyre të sapogjetur për të ndërtuar pallate dhe institucione të tjera të lidhura tani me shtete sovrane.

Konsolidimi
parapamje|Princi Johann I Josef, princi i fundit i Lihtenshtajnit para fundit të Perandorisë së Shenjtë Romake
Ndërsa disa principata përparuan në pavarësinë e tyre, shtetet më pak të suksesshme u gëlltitën nga shtëpi mbretërore më të forta. Evropa pa konsolidimin e principatave të vogla në mbretëri dhe perandori më të mëdha. Kjo kishte ndodhur tashmë në Angli në mijëvjeçarin e parë, dhe kjo prirje më pas çoi në krijimin e shteteve të tilla si Franca, Portugalia dhe Spanja. Një formë tjetër konsolidimi u orkestrua në Itali gjatë Rilindjes nga familja Medici. Një familje bankare nga Firencia, Medici morën kontrollin e qeverive në rajone të ndryshme italiane dhe madje morën edhe papatin. Më pas ata emëruan anëtarët e familjes si princër dhe siguruan mbrojtjen e tyre. Prusia gjithashtu u zgjerua më vonë duke përvetësuar territoret e shumë shteteve të tjera.

Megjithatë, në shekujt 17-19, veçanërisht brenda Perandorisë së Shenjtë Romake, po ndodhte edhe e kundërta: shumë shtete të reja të vogla sovrane u ngritën si rezultat i transferimeve të tokës për arsye të ndryshme.

Principata të dukshme ekzistuan deri në fillim të shekullit të 20-të në rajone të ndryshme të Gjermanisë dhe Italisë.

Nacionalizmi
Nacionalizmi, besimi se shteti-komb është mjeti më i mirë për të realizuar aspiratat e një populli, u bë popullor në fund të shekullit të 19-të. Një karakteristikë e nacionalizmit është një identitet me një rajon më të madh, si p.sh. një zonë që ka një gjuhë dhe kulturë të përbashkët. Me këtë zhvillim, principatat ranë në favor. Si një kompromis, shumë principata u bashkuan me rajonet fqinje dhe miratuan forma kushtetuese të qeverisjes, me monarkun që vepronte si një figurë e thjeshtë, ndërsa administrata u la në duart e parlamenteve të zgjedhura. Tendenca në shekujt 19 dhe 20 ishte heqja e formave të ndryshme të monarkisë dhe krijimi i qeverive republikane të udhëhequra nga presidentë të zgjedhur nga populli.

Principatat kishtare
Në Kishën Katolike Romake kanë ekzistuar disa principata ku trashëgimia gjenealogjike zëvendësohet nga trashëgimia në një post fetar, në secilin rast të përbërë nga një politikë feudale (shpesh një ish principatë laike në kuptimin e gjerë) të mbajtur ex officio - ekuivalenti më i afërt i mundshëm me atë të trashëguar. vazhdimësi - nga një Princ i kishës, i stiluar më saktë sipas gradës së tij kishtare, si princ-peshkop, princ-abat ose, veçanërisht si një formë e shtetit kryqtar, Mjeshtër i Madh.

Disa nga këto raste ishin thjesht zyra fetare pa pushtet sovran mbi asnjë territor, ndërsa të tjerat, si Salzburgu dhe Durhami, ndanin disa nga karakteristikat e princave laikë.

Azia
Para kolonializmit evropian, Azia Jugore dhe Azia Juglindore ishin nën ndikimin e Indosferës së Indisë së madhe, ku principata dhe perandori të shumta të indianizuara lulëzuan për disa shekuj në Tajlandë, Indonezi, Malajzi, Singapor, Filipine, Kamboxhia dhe Vietnam. Ndikimit të kulturës indiane në këto zona iu dha termi indianizim. George Cœdès e përkufizoi atë si zgjerimin e një kulture të organizuar që u përshtat në origjinën indiane të familjes mbretërore, hinduizmit dhe budizmit dhe dialektit sanskrit. 

Në kontekstin kolonial, termi shtete princërore u përdor, veçanërisht për ato që u vunë nën ndikimin e një fuqie kolonizuese evropiane: për shembull, indianët britanikë dhe shtetet princërore fqinje ose të lidhura (p.sh., arabe) drejtoheshin nga monarkë të quajtur princa nga Britanike, pavarësisht nga stilet vendase, të cilat mund të jenë ekuivalente me gradën mbretërore apo edhe perandorake në kulturat indigjene.

 Referime 

Kategoria:Monarki