Taktikat ushtarake

Taktikat ushtarake përfshijnë artin e organizimit dhe punësimit të forcave luftarake në ose afër fushëbetejës. Ato përfshijnë aplikimin e katër funksioneve të fushëbetejës të cilat janë të lidhura ngushtë - kinetike ose fuqia e zjarrit, lëvizshmëria, mbrojtja ose siguria dhe veprimi i goditjes. Taktikat janë një funksion i veçantë nga komanda dhe kontrolli dhe logjistika. Në shkencën bashkëkohore ushtarake, taktikat janë më të ulëtat nga tre nivelet e luftimeve, nivelet më të larta janë nivelet strategjike dhe operacionale. Përgjatë historisë, ka pasur një ekuilibër të ndryshueshëm midis katër funksioneve taktike, përgjithësisht bazuar në aplikimin e teknologjisë ushtarake, gjë që ka bërë që një ose më shumë funksione taktike të jenë dominuese për një periudhë kohe, zakonisht të shoqëruar nga dominimi i një krahu luftarak shoqërues i vendosur në fushën e betejës, si këmbësoria, artileria, kalorësia ose tanket.

 Funksionet taktike 
Duke filluar me përdorimin e armëve të përleshjes dhe raketave si shkopinj dhe shtiza, funksioni kinetik ose i fuqisë së zjarrit të taktikave është zhvilluar së bashku me përparimet teknologjike, në mënyrë që theksi është zhvendosur me kalimin e kohës nga armët e përleshjes dhe raketave me rreze të afërt në predha me rreze më të gjatë. armëve. Efektet kinetike u dhanë përgjithësisht nga shpata, shtiza, shtiza dhe harku deri në futjen e artilerisë nga romakët . Deri në mesin e shekullit të 19-të, vlera e fuqisë raketore të dorëzuar nga këmbësoria nuk ishte e lartë, që do të thotë se rezultati i një beteje të caktuar rrallë vendosej vetëm nga fuqia e zjarrit e këmbësorisë, shpesh duke u mbështetur në artileri për të dhënë efeke të rëndësishme kinetike. Zhvillimi i zjarrit të disiplinuar të breshërisë, i dorëzuar në distancë të afërt, filloi të përmirësojë fuqinë goditëse të këmbësorisë dhe kompensoi pjesërisht rrezen e kufizuar, saktësinë e dobët dhe shkallën e ulët të zjarrit të musketëve të hershëm. Përparimet në teknologji, veçanërisht prezantimi i musketit me pushkë, i përdorur në Luftën e Krimesë dhe Luftën Civile Amerikane, nënkuptonte trajektore më të sheshta dhe saktësi të përmirësuar në rreze më të mëdha, së bashku me viktima më të larta. Rritja rezultuese e fuqisë së zjarrit mbrojtës nënkuptonte se sulmet e këmbësorisë pa mbështetje artilerie u bënë gjithnjë e më të vështira. Fuqia e zjarrit u bë gjithashtu vendimtare për fiksimin e një armiku në vend për të lejuar një goditje vendimtare. Mitralozat shtuan ndjeshëm fuqinë e zjarrit të këmbësorisë në fillim të shekullit të 20-të, dhe fuqia e zjarrit e lëvizshme e siguruar nga tanket, artileria vetëlëvizëse dhe avionët ushtarakë u rrit ndjeshëm në shekullin që pasoi. Së bashku me armët e këmbësorisë, tanket dhe mjetet e tjera të blinduara, artileria vetëlëvizëse, armët e drejtuara dhe avionët ofrojnë fuqinë e zjarrit të ushtrive moderne. 

 Lëvizshmëria 
Lëvizshmëria, e cila përcakton se sa shpejt mund të lëvizë një forcë luftarake, për pjesën më të madhe të historisë njerëzore ishte e kufizuar nga shpejtësia e një ushtari në këmbë, edhe kur furnizimet transportoheshin nga kafshët e barrës. Me këtë kufizim, shumica e ushtrive nuk mund të udhëtonin më shumë se  në ditë, përveç nëse udhëtoni në lumenj. Vetëm elementë të vegjël të një force si kalorësia ose trupat e lehta të trajnuara posaçërisht mund ta tejkalojnë këtë kufi. Ky kufizim në lëvizshmërinë taktike mbeti deri në vitet e fundit të Luftës së Parë Botërore, kur ardhja e tankeve përmirësoi mjaftueshëm lëvizshmërinë për të lejuar manovra taktike vendimtare. Pavarësisht nga ky përparim, lëvizshmëria e plotë taktike nuk u arrit deri në Luftën e Dytë Botërore, kur formacionet e blinduara dhe të motorizuara arritën suksese të jashtëzakonshme. Megjithatë, elementë të mëdhenj të ushtrive të Luftës së Dytë Botërore mbetën të varur nga transporti me kuaj, i cili kufizoi lëvizshmërinë taktike brenda forcës së përgjithshme. Lëvizshmëria taktike mund të kufizohet nga përdorimi i pengesave në terren, të krijuara shpesh nga inxhinierët ushtarakë . 

 Mbrojtje dhe siguri 
Armatura personale është veshur që nga periudha klasike për të siguruar një masë të mbrojtjes individuale, e cila gjithashtu u zgjerua për të përfshirë bartimin e malit. Kufizimet e armaturës kanë qenë gjithmonë pesha dhe pjesa më e madhe, dhe efektet e saj pasuese në lëvizshmëri, si dhe në qëndrueshmërinë e njerëzve dhe kafshëve. Deri në shekujt e 18-të dhe të 19-të, armatura personale ishte hedhur në masë të madhe, deri në rifutjen e helmetave gjatë Luftës së Parë Botërore në përgjigje të fuqisë së zjarrit të artilerisë. Automjetet e blinduara luftarake u shumuan gjatë Luftës së Dytë Botërore, dhe pas asaj lufte, trupat e blinduar u kthyen për këmbësorinë, veçanërisht në ushtritë perëndimore. Fortifikimet, të cilat janë përdorur që nga kohërat e lashta, ofrojnë mbrojtje kolektive, dhe shembujt modernë përfshijnë fortesa, postblloqe, tela me gjemba dhe fusha të minuara . Ashtu si pengesat, fortifikimet shpesh krijohen nga inxhinierë ushtarakë. 

 Veprim shoku 
Zhvillimi i taktikave ka përfshirë një ndryshim të ekuilibrit midis katër funksioneve taktike që nga kohërat e lashta, dhe ndryshimet në fuqinë e zjarrit dhe lëvizshmërinë kanë qenë thelbësore për këto ndryshime. Janë propozuar modele të ndryshme për të shpjeguar ndërveprimin midis funksioneve taktike dhe dominimit të armëve individuale luftarake gjatë periudhave të ndryshme. JFC Fuller propozoi tre "cikle taktike" në secilën nga epokat klasike dhe të krishtera. Për epokën e fundit, ai propozoi një cikël "goditjeje" midis viteve 650 dhe 1450, një cikël "goditjeje dhe predhash" 1450-1850 dhe një cikël "predhësh" nga viti 1850, në lidhje me luftën e Amerikës Perëndimore dhe Veriore.  Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Tom Wintringham propozoi gjashtë periudha kronologjike, të cilat alternojnë dominimin midis forcave të paarmatosura dhe të blinduara dhe nxjerrin në pah tendencat taktike në çdo periudhë. 

 Shiko edhe 

 Referime 

Kategoria:Taktika ushtarake
Kategoria:Strategji ushtarake