Shkenca dhe shpikjet e Leonardo da Vinçit

Leonardo da Vinçi (1452–1519) ishte një polimatist italian, i konsideruar si mishërimi i "Njeriu i Rilindjes", duke shfaqur aftësi në fusha të shumta të ndryshme studimi. Ndërsa më i famshëm për pikturat e tij si Mona Lisa dhe Darka e Fundit, Leonardo është gjithashtu i njohur në fushat e inxhinierisë civile, kimisë, gjeologjisë, gjeometrisë, hidrodinamikës, matematikës, inxhinierisë mekanike, optikës, fizikës, piroteknikës dhe zoologjisë.

Ndërsa shtrirja e plotë e studimeve të tij shkencore është bërë e njohur vetëm në 150 vitet e fundit, gjatë jetës së tij ai u punësua për inxhinierinë dhe aftësinë e tij të shpikjes. Shumë prej projekteve të tij, të tilla si pritat e lëvizshme për të mbrojtur Venedikun nga pushtimi, rezultuan shumë të kushtueshme ose jopraktike. Disa nga shpikjet e tij më të vogla hynë në botën e prodhimit të paparalajmëruar. Si inxhinier, Leonardo i krijoi idetë shumë përpara kohës së tij, duke shpikur konceptualisht parashutën, helikopterin, një mjet luftarak të blinduar, përdorimin e energjisë diellore së përqendruar, një makinë raporti që mund të përdoret në një makinë shtimi, teoria rudimentare e pllakave tektonikës dhe e trupit të dyfishtë. Në praktikë, ai përparoi shumë gjendjen e njohurive në fushat e anatomisë, astronomisë, inxhinierisë civile, optikës dhe studimit të ujit (hidrodinamika).

Një nga vizatimet e Leonardos, Njeriu virtytian, është një studim i përmasave të trupit të njeriut, duke lidhur artin dhe shkencën në një vepër të vetme që ka ardhur të përfaqësojë konceptin e makrokozmosit dhe mikrokozmosit në humanizmin e Rilindjes.

Qasja ndaj hulumtimit shkencor
parapamje|upright|Hetimi i lëvizjes së krahut.
Gjatë Rilindjes, studimi i artit dhe shkencës nuk u perceptua si ekskluzive reciproke; përkundrazi, njëri shihej si informues për tjetrin. Megjithëse trajnimi i Leonardos ishte kryesisht si artist, ishte kryesisht përmes qasjes së tij shkencore ndaj artit të pikturës, dhe zhvillimit të tij të një stili që bashkoi njohuritë e tij shkencore me aftësinë e tij unike për të dhënë atë që pa që krijoi kryeveprat e jashtëzakonshme të artit për që ai është i famshëm.

Si shkencëtar, Leonardo nuk kishte arsim formal në latinisht dhe matematikë dhe nuk ndoqi një universitet. Për shkak të këtyre faktorëve, studimet e tij shkencore u injoruan kryesisht nga studiues të tjerë. Qasja e Leonardos ndaj shkencës ishte një vëzhgim intensiv dhe regjistrim i detajuar, mjetet e tij të hetimit ishin pothuajse ekskluzivisht sytë e tij. Ditarët e tij japin një pasqyrë të proceseve të tij hetimore.

Si studiues, Leonardo i ndau natyrën dhe dukuritë në segmente gjithnjë e më të vogla, konkretisht me thika dhe instrumente matëse, intelektualisht me formula dhe numra, për të hequr prej saj sekretet e krijimit. Sa më të vogla të jenë grimcat, jep supozimi; aq më shumë do t'i afrohet zgjidhjes së enigmave.

Një analizë e fundit dhe shteruese e Leonardos si shkencëtar nga Fritjof Capra argumenton se Leonardo ishte një lloj shkencëtari thelbësisht i ndryshëm nga Galileo, Njutoni dhe shkencëtarë të tjerë që e ndoqën atë, duke teorizuar dhe hedhur hipotezat e tij duke integruar artet dhe veçanërisht pikturën. Capra i sheh pikëpamjet unike të integruara, holistike të shkencës të Leonardos, si duke e bërë atë një pararendës të teorisë së sistemeve moderne dhe shkollave të mendimit të kompleksitetit.Capra, Fritjof. The Science of Leonardo; Inside the Mind of the Genius of the Renaissance. (New York, Doubleday, 2007)

Shënimet dhe ditarët e Leonardos
Leonardo mbante një sërë revistash në të cilat shkruante pothuajse çdo ditë, si dhe shënime dhe fletë të veçanta vëzhgimesh, komentesh dhe planesh. Ai shkruante dhe vizatonte me dorën e majtë, dhe pjesa më e madhe e shkrimit të tij është me shkrim pasqyre, gjë që e bën të vështirë leximin. Ka mbijetuar shumë për të ilustruar studimet, zbulimet dhe shpikjet e Leonardos.

Me vdekjen e tij, shkrimet iu lanë kryesisht nxënësit dhe trashëgimtarit të tij Francesco Melzi, me qëllimin e dukshëm që vepra e tij shkencore të botohej. Diku para vitit 1542, Melzi mblodhi së bashku letrat për Një traktat mbi pikturën nga tetëmbëdhjetë 'libra' të Leonardos (dy të tretat e të cilëve janë zhdukur). Botimi nuk u bë gjatë jetës së Melzit dhe shkrimet përfundimisht u lidhën në forma të ndryshme dhe u shpërndanë. Disa nga veprat e tij u botuan si Një traktat mbi pikturën 165 vjet pas vdekjes së tij.

Publikimi
Leonardo ilustroi një libër mbi proporcionin matematikor në art të shkruar nga miku i tij Luca Pacioli dhe i quajtur De divina proportione, botuar më 1509. Ai po përgatiste gjithashtu një traktat të madh mbi vëzhgimet e tij shkencore dhe shpikjet mekanike. Ai duhej të ndahej në një numër seksionesh ose "Libra", Leonardo duke lënë disa udhëzime se si do të porositeshin. Shumë pjesë të tij gjenden në fletoret e tij.

Këto faqe trajtojnë tema shkencore në përgjithësi, por edhe në mënyrë specifike kur prekin krijimin e veprave të artit. Në lidhje me artin, kjo nuk është shkencë që varet nga eksperimentimi ose testimi i teorive. Ai merret me vëzhgimin e detajuar, veçanërisht vëzhgimin e botës natyrore, dhe përfshin shumë për efektet vizuale të dritës në substanca të ndryshme natyrore si gjethja.Jean Paul Richter editor 1880, The Notebooks of Leonardo da Vinci Dover, 1970, . (accessed 2007-02-04)

Leonardo shkroi:

Filloi në Firence, në shtëpinë e Piero di Braccio Martelli, më 22 mars 1508. Dhe ky do të jetë një koleksion pa porosi, i marrë nga shumë letra që i kam kopjuar këtu, duke shpresuar t'i rregulloj më vonë secila në vendin e vet , sipas subjekteve të të cilave mund të trajtojnë. Por besoj se para se të jem në fund të kësaj [detyre] do të më duhet të përsëris të njëjtat gjëra disa herë; për çka o lexues! mos më fajësoni, sepse temat janë të shumta dhe kujtesa nuk mund t'i mbajë [të gjitha] dhe thuaj: 'Nuk do ta shkruaj këtë, sepse e kam shkruar më parë'. Dhe nëse do të doja të shmangja rënien në këtë gabim, do të ishte e nevojshme në çdo rast kur do të doja të kopjoja [një fragment] që, për të mos përsëritur veten, do të lexoja mbi të gjitha ato që kishin kaluar më parë; dhe aq më tepër që intervalet janë të gjata ndërmjet një kohe të shkrimit dhe tjetrën.

Shpikjet e Leonardos u bënë realitet
parapamje|Modeli i krahut nga Leonardo da Vinçi, në Muzeun Kombëtar të Shkencës dhe Teknologjisë, Milan
Në fund të shekullit të 20-të, interesi për shpikjet e Leonardos u përshkallëzua. Ka pasur shumë projekte të cilat kanë kërkuar t'i kthejnë diagramet në letër në modele pune. Një nga faktorët është ndërgjegjësimi se, megjithëse në shekujt 15 dhe 16 Leonardo kishte në dispozicion një gamë të kufizuar materialesh, përparimet moderne teknologjike kanë vënë në dispozicion një numër materialesh të forta me peshë të lehtë, të cilat mund t'i kthenin planet e Leonardo-s në realitet. Ky është veçanërisht rasti me modelet e tij për makinat fluturuese.

Një vështirësi që haset në krijimin e modeleve është se shpesh Leonardo nuk e kishte menduar plotësisht mekanikën e një makine përpara se ta vizatonte atë, ose përndryshe ai përdorte një lloj stenografie grafike, thjesht duke mos u shqetësuar të vizatonte një ingranazh ose një levë në një pikë. ku njëra është thelbësore për të funksionuar një makinë. Kjo mungesë e përsosjes së detajeve mekanike mund të shkaktojë konfuzion të konsiderueshëm. Kështu, shumë modele që krijohen, si disa nga ato të ekspozuara në Clos Lucé, shtëpia e Leonardos në Francë, nuk funksionojnë, por do të funksiononin, me një rregullim të vogël mekanik.

Projektet e Leonardos

Modele të bazuara në vizatimet e Leonardos

Shiko gjithashtu
 Lista e veprave nga Leonardo da Vinçi
 Globi i Vezës së Strucit
 Jeta personale e Leonardo da Vinçit

Shënimet

 Referime 



Lexim më tutje

 Capra, Fritjof (2007). The Science of Leonardo; Inside the Mind of the Genius of the Renaissance. New York: Doubleday.

Kategoria:Leonardo da Vinçi
Leonardo da Vinçi
Kategoria:Shpikje italiane
Kategoria:Rilindje