Psikanaliza e fëmijëve

Psikanaliza e fëmijëve është një nënfushë e psikanalizës e cila u themelua nga Anna Freud e cila përdori kontributin e babait të saj Sigmund Freud me disa modifikime të orientuara kah nevojat fëmijëve. Që nga fillimi i saj, psikanaliza e fëmijëve është rritur në një teknikë terapeutike të njohur për fëmijët dhe adoleshentët.Brinich, P. M. (n.d.). Child Psychoanalysis. Retrieved November 2011, from Paul M. Brinich, Ph.D.: http://bellsouthpwp2.net/p/m/pmbrinic/html/child_psychoanalysis.html Owen, A. (2001, May). History of Psychology Archives. Retrieved November 2011, from http://www.muskingum.edu/~psych/psycweb/history/afreud.htm 

 Historia 
Për shumë vite, puna e Sigmund Frojdit u konsiderua revolucionare në krijimin e psikoterapisë ose terapisë së bisedës, dhe teoritë e tij në lidhje me përvojat e fëmijërisë që prekin një person më vonë në jetë. Trashëgimia e tij u vazhdua nga vajza e tij Anna Freud në ndjekjen e saj të psikoterapisë dhe teorive të baballarëve të saj, të zbatuara për fëmijët dhe adoleshentët.

Në vitin 1941, Anna ndihmoi në themelimin e çerdhes Hampstead në Londër dhe atje ajo trajtoi fëmijët për disa vite derisa u mbyll në 1945. Anna, me ndihmën e Kate Friedlaender, shpejt hapi Kursin dhe Klinikën e Terapisë së Fëmijëve Hampstead për të vazhduar punën e saj dhe për të vazhduar strehimin e fëmijëve të pastrehë. Anna ishte drejtoreshë e klinikës nga viti 1952 deri në vdekjen e saj në 1982. Klinika u riemërua Qendra Anna Freud pas vdekjes së saj si një memorial për kujdesin dhe mbështetjen që ajo u dha qindra fëmijëve gjatë dekadave. 

Shumica e letrave dhe librave të botuar të Anës i referohen punës së saj në çerdhen dhe klinikën Hampstead. Disa nga librat e saj më të famshëm janë "Egoja dhe Mekanizmat e Mbrojtjes", i cili hulumton se çfarë janë mekanizmat mbrojtës dhe si përdoren nga adoleshentët, dhe "Normaliteti dhe patologjia në fëmijëri" (1965), i cili përmbledh drejtpërdrejt punën e saj në klinikën Hampstead. dhe objekte të tjera.  Në fakt, ishte puna e saj në Çerdhe dhe Klinik që e lejoi Anën të përsoste teknikat e saj dhe të krijonte një terapi të krijuar posaçërisht për përmirësimin e shëndetit mendor të fëmijëve dhe adoleshentëve.

 Teknikat 
Detyra e parë e Anës në zhvillimin e një terapie të suksesshme për fëmijët ishte të merrte teorinë origjinale të Sigmundit në lidhje me fazat psiko-sociale të zhvillimit dhe të krijonte një afat kohor sipas të cilit të vlerësohej rritja dhe zhvillimi normal. Duke përdorur këtë linjë, një terapist do të ishte në gjendje të vëzhgonte një fëmijë dhe të dinte nëse ata po përparonin si fëmijët e tjerë apo jo. Nëse një aspekt i caktuar i zhvillimit ka vonuar, si higjiena personale ose zakonet e të ngrënit, terapisti më pas mund të supozojë se kishte ndodhur ndonjë traumë dhe më pas mund ta trajtonte atë drejtpërdrejt përmes terapisë.  Boeree, C. G. (1998). Retrieved November 2011, from http://webspace.ship.edu/cgboer/annafreud.html 

Pasi një fëmijë ishte në terapi, teknikat duhej të vazhdonin të ndryshonin. Më e rëndësishmja, Anna e dinte se nuk mund të priste të krijonte situata transferimi me fëmijët siç kishte bërë babai i saj me pacientët e tij të rritur. Boeree, C. G. (1998). Retrieved November 2011, from http://webspace.ship.edu/cgboer/annafreud.html  Prindërit e një fëmije në psikoterapi janë zakonisht ende shumë aktivë në jetën e tyre. Edhe kur fëmijët strehoheshin në Klinikë, Anna inkurajoi nënat që të vizitonin shpesh për të siguruar një lidhje të qëndrueshme midis prindit dhe fëmijës.  Në fakt, një nga tiparet më të rëndësishme të psikoterapisë së fëmijëve është roli aktiv që prindërit luajnë në terapinë e fëmijës së tyre, duke ditur saktësisht se çfarë po bën terapisti dhe jetën e tyre jashtë terapisë duke e ndihmuar fëmijën të zbatojë teknikat e mësuara nga terapisti.  Pra, për të mos u bërë një prind zëvendësues dhe për të shmangur që fëmija ta shohë atë si një të rritur autoritare, Anna bëri çmos për të marrë rolin e një figure të rrituri të kujdesshme dhe të kuptueshme.  Deri më sot, psikoterapistët e fëmijëve synojnë të shihen nga pacienti si një person analog me një mësues. 

Qëllimi i çdo psikoterapisti është që pacienti të gjejë ngushëllim në praninë e tij të qëndrueshme dhe përfundimisht të mos ketë problem të flasë çfarëdo që i vjen në mendje. Me fëmijët, kjo përfshin një frekuencë të lartë të vizitave me fëmijën, ndoshta edhe seanca ditore. Anna gjithashtu e pa lojën e fëmijëve si mënyrën e tyre për t'u përshtatur me realitetin dhe për t'u përballur me problemet me të cilat përballeshin në jetën e tyre reale. Për këtë arsye, seancat e terapisë synojnë të pezullojnë rregullat e realitetit dhe të lejojnë fëmijën të luajë dhe të flasë çfarë të dojë. Kjo lojë i lejon terapistë të shohin se ku qëndrojnë traumat e fëmijës dhe ta ndihmojnë fëmijën të kapërcejë këto trauma.  Sidoqoftë, Anna kuptoi gjithashtu se loja e fëmijëve nuk zbulon ndonjë zbulim të pavetëdijshëm.  Fëmijët, ndryshe nga të rriturit, ende nuk i kanë shtypur ngjarjet ose nuk kanë mësuar se si të mbulojnë emocionet e tyre të vërteta. Shpesh, në terapi ajo që thotë një fëmijë është ajo që do të thotë një fëmijë. Kjo ndryshonte shumë nga praktikat origjinale të psikoterapisë që shpesh duhej të deshifronin kuptimin nga fjalët e pacientit. Boeree, C. G. (1998). Retrieved November 2011, from http://webspace.ship.edu/cgboer/annafreud.html

 Zhvillimet më të reja 
Vitet e fundit ka pasur një zhvendosje në teknikën analitike për fëmijët e shqetësuar ose të traumatizuar rëndë nga një qasje e orientuar drejt konfliktit dhe njohurive në një terapi të fokusuar dhe të orientuar drejt mentalizimit. Fonagy P, Target M: Mentalisation and the changing aims of child psychoanalysis. In: Klitzing K von, Tyson P, Bürgin D (eds.): Psychoanalysis in childhood and adolescence. Basel: Karger 2000; p. 129–139. Klitzing K von, Tyson P, Bürgin D (eds.): Psychoanalysis in Childhood and Adolescence. Basel: Karger 2000. Për më tepër, është theksuar rëndësia e punës së prindërve në kontekstin e psikanalizës së fëmijëve. Novick KK, Novick J: Working with parents makes therapy work. Lanham: Jason Aronson 2005. Terapia psikoanalitike afatshkurtër, e cila kombinon teknikat e fokusuara në punën psikoanalitike me fëmijën me punën e fokusuar të prindërve Göttken T, Klitzing K von: Manual for short-term psychoanalytic child therapy (PaCT). London: Karnac 2014. është treguar të jetë efektive veçanërisht në fëmijët me çrregullime ankthi dhe komorbiditet depresiv. Göttken T, White LO, Klein AM, Klitzing K: Short-term psychoanalytic child therapy for anxious children: a pilot study. Psychotherapy (Chic) 2014; 51: 148–58. Klitzing K von, White LO, Otto Y, Fuchs S, Egger HL, Klein AM: Depressive comorbidity in preschool anxiety disorder. J Child Psychol Psychiatr 2014; 55: 1107–16.

 Shih edhe 
 Fëmija
 Fëmijëria
 Psikoanaliza
 Psikologjia zhvillimore
 Psikologjia e pedagogjisë

 Referime 

 Lidhje të jashtme 
 Shoqata për Analizën e Fëmijëve
Kategoria:Zhvillim i fëmijës
Kategoria:Psikanalizë