Slothët

Sloth janë një grup gjitarësh arboreal neotropikë xenarthran, që përbëjnë nënrenditjen Folivora. Të shquar për ngadalësinë e lëvizjes, ata e kalojnë pjesën më të madhe të jetës duke u varur përmbys në pemët e pyjeve tropikale të shiut të Amerikës së Jugut dhe Amerikës Qendrore. Ata konsiderohen të jenë më të lidhur ngushtë me miligonëngrënësit, së bashku duke përbërë rendin xenarthran Pilosa.

Ekzistojnë gjashtë lloje të plogështisë ekzistuese në dy gjini - Bradypus (sloth me tre gishta të këmbë) dhe Choloepus (sloth me dy gishta të këmbës). Përkundër këtij emërtimi tradicional, të gjithë slothët në fakt kanë tre gishtërinj në secilën gjymtyrë të pasme, edhe pse slothët me dy gishta kanë vetëm dy gishta të dorës në secilën gjymtyrë të përparme. Dy grupet e slothëve janë nga familje të ndryshme, të lidhura në distancë, dhe mendohet se kanë evoluar morfologjinë e tyre nëpërmjet evolucionit paralel nga paraardhësit tokësorë. Përveç llojeve ekzistuese, shumë lloje të slothëve të tokës që shkojnë deri në madhësinë e elefantëve (si Megatherium) banonin si në Amerikën Veriore ashtu edhe atë Jugore gjatë Epokës së Pleistocenit. Sidoqoftë, ata u zhdukën gjatë ngjarjes së Zhdukjes Kuaternare rreth 12,000 vjet më parë, së bashku me shumicën e kafshëve me trup të madh në Botën e Re. Zhdukja lidhet me kohën me ardhjen e njerëzve, por ndryshimet klimatike gjithashtu sugjerohet se kanë kontribuar. Anëtarët e një rrezatimi endemik të slothëve të Karaibeve më parë jetonin në Antilet e Mëdha. Ato përfshinin format tokësore dhe arboreale të cilat u zhdukën pasi njerëzit vendosën arkipelagun në mes të Holocenit, rreth 6,000 vjet më parë.

Biologjia
parapamje|majtas|Ushqyerja e sloth me tre gishta me grykë kafe (Bradypus variegatus), Parku Kombëtar Cahuita, Kosta Rika
Morfologjia dhe anatomia
Slothët mund të jenë të gjatë 60 deri në 80 cm dhe, në varësi të llojeve, peshojnë nga 3.6 në 7.7 kg. Slothët me dy gishta janë pak më të mëdhenj. Slothët kanë gjymtyrë të gjata dhe koka të rrumbullakosura me veshë të vegjël. Slothët me tre gishta gjithashtu kanë bishta të trashë rreth 5 deri në 6 cm të gjatë.

Slothët janë të pazakontë në mesin e gjitarëve për të mos pasur shtatë rruaza të qafës së mitrës. Slothët me dy gishta kanë pesë deri në shtatë, ndërsa slothët me tre gishta kanë tetë ose nëntë. Gjitarët e tjerë që nuk kanë shtatë janë lamantinët, me gjashtë.

Fiziologji
Slothët kanë vizion me ngjyra, por kanë mprehtësi të dobët vizuale. Ata gjithashtu kanë dëgjim të dobët. Kështu, ata mbështeten në ndjenjën e tyre të nuhatjes dhe prekjes për të gjetur ushqim.

Slothët kanë norma shumë të ulëta metabolike (më pak se gjysma e asaj që pritej për një gjitar të madhësisë së tyre), dhe temperatura të ulëta të trupit: 30 deri në 34 ° C kur janë aktivë, dhe akoma më të ulëta kur pushojnë. Slothët janë heterotermikë, që do të thotë se temperatura e trupit të tyre mund të ndryshojë sipas mjedisit, normalisht duke filluar nga 25 në 35 ° C, por në gjendje të bjerë deri në 20 ° C, duke shkaktuar torpor.

Flokët e jashtëm të gëzofit të slothëve rriten në një drejtim të kundërt me atë të gjitarëve të tjerë. Në shumicën e gjitarëve, qimet rriten drejt ekstremiteteve, por për shkak se përtacët kalojnë kaq shumë kohë me gjymtyrët e tyre mbi trupin e tyre, qimet e tyre rriten larg nga ekstremitetet për të siguruar mbrojtje nga elementët ndërsa varen me kokë poshtë. Në shumicën e kushteve, gëzofi strehon algat simbiotike, të cilat sigurojnë kamuflazh nga jaguarët grabitqarë, okelotët dhe shqiponjat harpike. Për shkak të algave, gëzofi i slothit është një ekosistem i vogël i tij, që strehon shumë lloje të këmbënyjorëve komensalë dhe parazitë. Ekziston një numër i madh i këmbënyjorëve të lidhur me slothët. Këto përfshijnë mizat kafshuese dhe thithëse gjaku si mushkonjat dhe mizat e rërës, insektet triatomine, morrat, rriqrat dhe mite. Slothët kanë një bashkësi shumë specifike të brumbujve, mite dhe molave. Llojet e slothëve të regjistruar për këmbënyjorët pritës përfshijnë slothin me tre gishta me grykë të zbehtë, slothinë me tre gishta me grykë kafe dhe slothinë me dy gishta të Lineut. Përtacët përfitojnë nga marrëdhënia e tyre me tenja, sepse tenja është përgjegjëse për fekondimin e algave në plogështi, e cila u siguron atyre lëndë ushqyese.

 Referime 

Kategoria:Barngrënës me kthetra
Kategoria:Folivorët
Kategoria:Polisanët