Ebu Sufjan ibn Harb

Sehër ibn Harb ibn Umeje ibn Abd Shems (arabisht: صخر بن حرب بن أمية بن عبد شمس, romanizuar: Ṣakhr ibn Ḥarb ibn Umayya ibn ʿAbd Shams; rr. 565—653), i njohur më mirë nga kunja e tij Ebu Sufjan (arabisht: أبو سفيان, romanizuar: Abū Sufyān), ishte një kundërshtar i shquar i kthyer në shok të profetit islam Muhamed. Ai ishte babai i Mu'avije I dhe si rrjedhim paraardhësi i të gjithë kalifëve omejad. Njëra nga vajzat e Ebu Sufjanit, Ramlah, ishte martuar me Muhamedin, por kjo ndodhi para konvertimit të Ebu Sufjanit dhe pa pëlqimin e tij.

Ebu Sufjani ishte një udhëheqës dhe tregtar nga fisi Kurejsh i Mekës. Gjatë karrierës së tij të hershme, ai shpesh udhëhoqi karvane tregtare në Siri. Ai kishte qenë ndër udhëheqësit kryesorë të opozitës mekase ndaj Muhamedit, profetit të Islamit dhe pjesëtar i Kurejshëve, duke komanduar mekasit në betejat e Uhudit dhe Hendekut në vitet 625 dhe 627 të erës sonë. Megjithatë, kur Muhamedi hyri në Mekë në vitin 630, ai ishte ndër të parët që u nënshtrua dhe iu dha një aksion në shtetin musliman të sapolindur, duke luajtur një rol në Betejën e Hunejnit dhe shkatërrimin e mëvonshëm të shenjtërores politeiste të al-Lat në Ta'if. Pas vdekjes së Muhamedit, ai mund të jetë emëruar si guvernator i Nexhranit nga kalifi Ebu Bekër (r. 632–634) për një periudhë të pacaktuar. Ebu Sufjani më vonë luajti një rol mbështetës në ushtrinë muslimane në Betejën e Jermukit kundër bizantinëve në Siri. Djemve të tij Jezidit dhe më vonë Mu'avije iu dhanë role komanduese në atë provincë dhe ky i fundit vazhdoi të themelonte Kalifatin Umajad në vitin 661.

 Jeta
 Karriera e hershme 
Emri i Ebu Sufjanit ishte Sakhr dhe lindi rreth vitit 565 tek babai Harb ibn Umeje, një udhëheqës i fisit Kurejsh të Mekës.Watt 1960, p. 151. Familja i përkiste fisit Benu Abd Shems të Kurejshëve, fisit vëlla të Benu Hashimëve, të cilit i përkiste profeti islam Muhamed. Ebu Sufjani ishte ndër udhëheqësit e opozitës kurejshite ndaj Muhamedit në vitet para Hixhretit (emigrimi i Muhamedit dhe pasuesve të tij nga Meka në Medine në vitin 622). Një financier dhe tregtar i shquar, Ebu Sufjani merrej me tregti në Siri, shpesh duke drejtuar karvanët mekas në rajon. Ai zotëronte tokë në afërsi të Damaskut.Madelung 1997, p. 45.Donner 1981, p. 96.

 Kundërshtimi ndaj Islamit 
Në vitin 624, një karvan i Ebu Sufjanit që po kthehej në Mekë nga Siria u përball me një sulm nga Muhamedi, duke e shtyrë atë të dërgonte për ndihmë. Si kundërpërgjigje, u dërgua një ushtri mekase prej 1000 vetash, e udhëhequr nga Ebu Xhehli. Në konfrontimin që pasoi, Ebu Sufjani, sipas historianit W. Montgomery Watt, "me udhëheqje të aftë dhe energjike iu shmang muslimanëve". Megjithatë, nën komandën e Ebu Xhehlit, mekasit ndoqën një konfrontim të drejtpërdrejtë me myslimanët, i cili rezultoi në shkatërrimin e kurejshëve në Betejën e Bedrit. Njëri nga djemtë e Ebu Sufjanit, Hanzala, u vra në Bedër dhe djali tjetër, Amri, u kap rob, por u lirua. Ndër viktimat e tjera mekase ishin vetë Ebu Xhehli dhe Utbah ibn Rabi'ah, i cili ishte një nga vjehërrit e Ebu Sufjanit. Pas Bedrit, Ebu Sufjani u ngarkua me hakmarrjen për humbjet e Mekës, komanda që ai mbante ka të ngjarë të ishte e trashëguar. Më pas, Ebu Sufjani u shkaktoi humbje të konsiderueshme muslimanëve në Betejën e Uhudit në vitin 625, por kurejshët ishin përgjithësisht të pakënaqur me rezultatet e betejës. Dy vjet më vonë, ai udhëhoqi tentativën për rrethimin e Medinës, por u mund nga mbrojtësit myslimanë në Betejën e Hendekut dhe morali i tij mund të ketë marrë një goditje nga ky dështim. Komanda e forcave mekase u transferua te rivalët e tij kurejshi, Safuan ibn Umeja, Ikrime ibn Ebi Xhehl dhe Suhejl ibn Amr.

 Konvertimi në Islam 
Megjithëse Ebu Sufjani nuk mori pjesë në negociatat e armëpushimit në Hudejbije në vitin 628, ai mbajti bisedime paqeje me Muhamedin në Medine kur aleatët e Kurejshëve me sa duket e thyen armëpushimin. Informacioni rreth rezultateve të këtyre bisedimeve është i paqartë, por Watt supozon se Ebu Sufjani dhe Muhamedi kanë hyrë në një lloj mirëkuptimi. Kur Muhamedi pushtoi Mekën në vitin 630, Ebu Sufjani luajti një rol kyç në dorëzimin e qytetit, duke qenë ndër udhëheqësit e parë kurejshi që u nënshtruan dhe garantoi mbrojtjen e partizanëve të tij. Ai luftoi përkrah muslimanëve në Betejën e Hunejnit kundër Banu Thakif të Taifit, rivalët tradicionalë të Mekës dhe mbështetësit e fiseve të këtij të fundit nga konfederata Havazin. Gjatë kësaj beteje, e cila përfundoi me një fitore vendimtare myslimane, ai humbi një sy dhe u shpërblye me një përqindje relativisht të lartë të plaçkës për të pajtuar zemrën e tij.Rizwi Faizer, ed., The Life of Muhammad: Al-Waqidi’s Kitab al-Maghazi (Abingdon: Routledge, 2011), p. 463.A. Guillaume, trans., The Life of Muhammad: A Translation of Ibn Ishaq’s Sirat Rasul Allah (Oxford and New York: Oxford University Press, 1955), p. 594. (The section is titled “Division of the Spoils of Hawazin and Gifts to Gain Men’s Hearts”).Ismail K. Poonawala, trans., The History of Al-Tabari: Volume IX: The Last Years of the Prophet (State University of New York, 1990), p. 31: The Messenger of God gave [gifts] to those "whose hearts were to be reconciled [al-muu'allafa qulubuhum]", who were certain men of eminence, in order to conciliate them and to win over their hearts. He gave a hundred camels each to the following: Abu Sufyan ibn Harb, his son Mu'awiyah ..."  Për shkak të marrëdhënieve të tij tregtare në të kaluarën me Ta'if, ku ai gjithashtu zotëronte prona dhe kishte të afërm, Ebu Sufjani luajti një rol udhëheqës në çmontimin e shenjtërores pagane të al-Lat në qytet.

 Jeta e mëvonëshme dhe vdekja 
Ebu Sufjani u emërua guvernator i Nexhranit, në Arabinë jugore, ose nga Muhamedi ose më shumë, nga kalifi i parë, Ebu Bekri (s. 632–634). Ai fillimisht kundërshtoi pasardhjen e Muhamedit nga ky i fundit si udhëheqës i shtetit musliman të sapolindur. Ebu Sufjani, duke mos parë asnjë shpresë se një anëtar i Benu Abd Shems mund të arrinte këtë rol, synoi të mbante udhëheqjen në duart e të afërmve të tij më të afërt, Benu Hashim, veçanërisht Ali ibn Ebi Talib, një kushëri, dhëndër dhe përkrahës i hershëm i Muhamedit.Madelung 1997, p. 40. Sipas historianit Wilferd Madelung, Ebu Sufjani, për shkak të prijësit të tij të Benu Abd Shams dhe bujarisë që kishte marrë nga Muhamedi, ishte i detyruar nga një kod nderi fisnor t'i ofronte Aliut një mbështetje të tillë, siç do të bënte ndryshe "kanë qenë të turpshme”. Aliu, megjithatë, refuzoi mbështetjen e tij, duke përmendur konvertimin e vonë të Ebu Sufjanit në Islam dhe reagimin e mundshëm nga komuniteti mysliman nëse ai pranonte mbështetjen e tij.Madelung 1997, pp. 40–41. Historianët perëndimorë përgjithësisht e hedhin poshtë këtë episod si propagandë nga burimet tradicionale myslimane, të cilat ishin armiqësore ndaj Umajadëve,Madelung 1997, p. 41. dega e Benu Abd Shems të cilës i përkiste Ebu Sufjani dhe që përfundimisht u bë familja sunduese e Kalifatit në vitin 661 deri më 750.

Ebu Bekri urdhëroi pushtimin e Levantit nga myslimanët, në të cilin ai u dha Benu Abd Shemsit një aksion, pavarësisht kundërshtimit të tyre të hershëm ndaj tij, të cilin ai u përpoq ta zbuste. Djali i Ebu Sufjanit, Jezidi, përfundimisht u emërua në një rol komandues në pushtimin. Ebu Sufjani ishte i pranishëm në Betejën e Jermukut, e cila rezultoi në një fitore vendimtare myslimane kundër bizantinëve në Siri. Mosha e tij e shtyrë në atë kohë e bën të pamundur që ai të ketë marrë pjesë aktivisht në betejë. Sipas një rrëfimi të cituar nga Sejf ibn Umer, ai e vëzhgoi betejën përkrah prijësve arabë të paspecifikuar dhe rrëfimet e cituara nga el-Taberiu më tej vënë në dukje se ai "i nxiste" trupat myslimane.Donner 1981, p. 362. Djali i tij Jezidi mbajti një rol komandues në betejë dhe më vonë vdiq në një murtajë në Palestinë në vitin 639. Një tjetër nga djemtë e tij, Mu'avije, u emërua guvernator i Sirisë nga kalifi Omer ibn el-Hatabi (s. 634–644). Pasardhësi i Umerit, Uthman ibn Afan (s. 644–656), kishte prejardhje me Ebu Sufjanin nga Umeja ibn Abd Shems dhe njihej se tregonte favor të veçantë ndaj të afërmve të tij. Për këtë qëllim, ai e nderoi simbolikisht Ebu Sufjanin, së bashku me el-Hakam ibn Abi el-As dhe el-Valid ibn Ukba të linjës Umajad të Benu Abd Shems, dhe Abas ibn Abdylmutalib nga Benu Hashim. duke i lejuar ata të ulen në fronin e tij në Medine.Madelung 1997, p. 109. Ebu Sufjani vdiq në vitin 653 në moshën 88 vjeçare.

 Familja 
parapamje|djathtas|350px|Pema familjare e familjes sunduese Sufjanide të Kalifatit Umajad. Sufjanidët ishin pasardhësit e Ebu Sufjanit
 Gratë e fëmije 
 Safije bint Ebi el-As.
 Ramla (Umm Ḥabība). Ajo fillimisht u martua me Ubejdullah ibn Xhehshin, nga i cili pati një vajzë, Habibe bint Ubejdullah. Pas vdekjes së Ubejdullahut, ajo u martua me Muhamedin.
 Umejme. Ajo së pari u martua me Huvejtib ibn Abd el-Uze, me të cilin ajo kishte një djalë të quajtur Ebu Sufjan.Muhammad ibn Saad, Kitab al-Tabaqat al-Kabir vol. 8. Translated by Bewley, A. (1995). The Women of Madina. London: Ta-Ha Publishers.
 Zejneb bint Naufal e Kinana.Ibn Hajar. Al-Isaba vol. 6 p. 658 #9271.
Jezid.
 Hind bint Utba.
 Hanzala (u vra në Betejën e Bedrit). Hind i referohet Hanzalës si "i parëlinduri" i saj.Muhammad ibn Ishaq. Sirat Rasul Allah. Translated by Guillaume, A. (1955). The Life of Muhammad. Oxford: Oxford University Press.
 Mu'awiya I.
 Utba. Thuhet se ai ka lindur "në kohën e Profetit", d.m.th., pas vitit 610.Ibn Hajar. Al-Isaba vol. 5 p. 60 #6248. Ai kishte një djalë të quajtur al-Walīd.
 Xhuvejrije. Burri i saj i parë ishte el-Sayib ibn Ebi Hubejsh. Burri i saj i dytë ishte Abd el-Rahman ibn el-Harith.
 Umm Hakam. Ajo u martua me Abdullah ibn Uthman al-Thakafi, nga i cili pati një djalë, Abdurrahman.
 Safije bint Ebi Amr ibn Umeje.
 Amr (i marrë rob në betejën e Bedrit dhe më vonë u lirua).
 Hind. Ajo u martua me el-Harith ibn Naufal, nga i cili pati gjashtë fëmijë: Abdullah, Muhamed el-Akbar, Rabi'a, Abdurrahman, Ramla dhe Umm el-Zubejr.
 Sakhra. Ajo u martua me Sejid ibn el-Akhnas dhe thuhet se kishte fëmijë prej tij.
 Lubabe bint Ebi el-As.
 Mejmune (Emine). Ajo u martua me Urve ibn Mesud el-Thakafi, dhe i lindi të paktën një djalë, Daudin. Burri i saj i dytë ishte Mugire ibn Shube.
 Atika bint Ebi Udhejhir e fisit Daws.Muhammad ibn Jarir al-Tabari. Tarikh al-Rusul wa'l-Muluk. Translated by Morony, M. G. (1987). Volume 18: Between Civil Wars: The Caliphate of Mu'awiyah. Albany: State University of New York Press.
 Anbasa.
Fëmijë të tjerë: Ḥārith,Nasa'i vol. 2 #1814. Al-Faraa, Azzah.Muslim 8:3413.

 Referime 

 Bibliografia 




Kategoria:Lindje 565
Kategoria:Vdekje 653
Kategoria:Arabë në shekullin e 7-të
Kategoria:Tregtarë në shekullin e 7-të
Kategoria:Benu Umeje
Kategoria:Sahabë