Autobiografia

Autobiografia Autobiography comes from the Greek, αὐτός autos "self" + βίος bios "life" + γράφειν graphein to write}} nganjëherë quhet joformalisht një autobio, është një biografi e shkruar vetë e jetës së dikujt.

 Përkufizimi 
Fjala "autobiografi" u përdor për herë të parë në mënyrë të dekurajuar nga William Taylor në 1797 në periodikun anglez The Monthly Review, kur ai sugjeroi fjalën si një hibrid, por e dënoi atë si "pedant". Megjithatë, përdorimi i tij i ardhshëm i regjistruar ishte në kuptimin e tij aktual, nga Robert Southey në 1809. "autobiography", Oxford English Dictionary Pavarësisht se u emërua vetëm në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë, shkrimi autobiografik në vetën e parë e ka origjinën në antikitet. Roy Pascal e dallon autobiografinë nga mënyra periodike vetë-reflektuese e shkrimit të ditarit ose ditarit duke vënë në dukje se "[autobiografia] është një rishikim i një jete nga një moment i caktuar në kohë, ndërsa ditari, sado reflektues të jetë ai, lëviz nëpër një seri. të momenteve në kohë”.  Autobiografia bën kështu një pasqyrë të jetës së autobiografit që nga momenti i kompozimit. Ndërsa biografët në përgjithësi mbështeten në një shumëllojshmëri të gjerë dokumentesh dhe pikëpamjesh, autobiografia mund të bazohet tërësisht në kujtesën e shkrimtarit. Forma e kujtimeve është e lidhur ngushtë me autobiografinë, por ajo tenton, siç pretendon Pascal, të fokusohet më pak te vetja dhe më shumë te të tjerët gjatë rishikimit të jetës së tyre nga autobiografi. 

 Vështrim 
Veprat autobiografike janë nga natyra subjektive. Paaftësia ose mosgatishmëria e autorit për të kujtuar me saktësi kujtimet ka rezultuar në disa raste në informacione mashtruese ose të pasakta. Disa sociologë dhe psikologë kanë vërejtur se autobiografia i ofron autorit aftësinë për të rikrijuar historinë.

Autobiografia shpirtërore është një rrëfim i luftës ose udhëtimit të një autori drejt Zotit, i ndjekur nga konvertimi, një konvertim fetar, shpesh i ndërprerë nga momente regresi. Autori ri-kornizon jetën e tyre si një demonstrim i qëllimit hyjnor përmes takimeve me Hyjnoren. Shembulli më i hershëm i një autobiografie shpirtërore është Rrëfimet e Agustinit, megjithëse tradita është zgjeruar për të përfshirë tradita të tjera fetare në vepra të tilla si " Një autobiografi " e Mohandas Gandit dhe " Black Elk Speaks" . Autobiografia shpirtërore shpesh shërben si një miratim i fesë së shkrimtarit.

Një kujtim është paksa i ndryshëm në karakter nga një autobiografi. Ndërsa një autobiografi zakonisht fokusohet në "jetën dhe kohët" e shkrimtarit, një kujtim ka një fokus më të ngushtë, më intim në kujtimet, ndjenjat dhe emocionet e autorit. Kujtimet shpesh janë shkruar nga politikanë ose udhëheqës ushtarakë si një mënyrë për të regjistruar dhe publikuar një rrëfim të shfrytëzimeve të tyre publike. Një shembull i hershëm është ai i Commentarii de Bello Gallico të Julius Caesar -it, i njohur gjithashtu si Komentarë mbi Luftërat Galike . Në vepër, Cezari përshkruan betejat që u zhvilluan gjatë nëntë viteve që ai kaloi duke luftuar ushtritë lokale në Luftërat Galike . Kujtimet e tij të dytë, Commentarii de Bello Civili (ose Komentarë mbi Luftën Civile ) është një rrëfim i ngjarjeve që ndodhën midis viteve 49 dhe 48 pes në luftën civile kundër Gnaeus Pompeius dhe Senatit .

Leonor López de Córdoba (1362–1420) shkroi atë që supozohet të jetë autobiografia e parë në spanjisht. Lufta Civile Angleze (1642-1651) provokoi një numër shembujsh të këtij zhanri, duke përfshirë veprat e Sir Edmund Ludlow dhe Sir John Reresby . Shembujt francezë nga e njëjta periudhë përfshijnë kujtimet e Kardinalit de Retz (1614–1679) dhe Duc de Saint-Simon .

Termi "autobiografi fiktive" nënkupton romanet rreth një personazhi imagjinar të shkruar sikur personazhi të shkruante autobiografinë e tij, që do të thotë se personazhi është tregimtari në vetën e parë dhe se romani trajton përvojat e brendshme dhe të jashtme të personazhit. Moll Flanders e Daniel Defoe është një shembull i hershëm. David Copperfield i Charles Dickens është një tjetër klasik i tillë, dhe The Catcher in the Rye i JD Salinger është një shembull i mirënjohur modern i autobiografisë imagjinare. Jane Eyre e Charlotte Brontës është një shembull tjetër i autobiografisë imagjinare, siç shënohet në faqen e parë të versionit origjinal. Termi mund të zbatohet gjithashtu për veprat e trilluara që pretendojnë të jenë autobiografi të personazheve realë, p.sh., Kujtimet e Lord Bajronit të Robert Nye .

 Shih edhe 
 Kujtime
 Jetëshkrimi
 Udhëpërshkrimi

 Referime 

Kategoria:Autobiografi