Historia demografike e Kosovës

Ky artikull përfshin informacione mbi historinë demografike të Kosovës.

 Parahistoria 
Dardanët ( /ˈ d ɑːr d ə n aɪ / ) ishin një fis paleo-ballkanik, i cili jetonte në një rajon që u quajt Dardania pas vendosjes së tyre atje. "Δαρδάνιοι, Δάρδανοι, Δαρδανίωνες" Dardanioi, Georg Autenrieth, "A Homeric Dictionary", at Perseus  Pjesët lindore të rajonit ishin në zonën e kontaktit trako-ili.. Në kërkimet arkeologjike, emrat ilirë mbizotërojnë në Dardaninë perëndimore (Kosova e sotme), dhe herë pas here shfaqen në Dardaninë lindore (Serbia e sotme juglindore), ndërsa emrat trakë gjenden në pjesët lindore, por mungojnë në atë perëndimore. Kështu, identifikimi i tyre qoftë si fis ilir apo thrakas ka qenë objekt debati; Marrëdhënia etnogjuhësore midis dy grupeve është kryesisht e pasigurt dhe e debatuar edhe vetë.   Përputhja e emrave ilirë, duke përfshirë edhe ata të elitës sunduese, në Dardani me ata të ilirëve të jugut sugjeron një "thrakizim" të pjesëve të Dardanisë.   Straboni në gjeografinë e tij i përmend ata si një nga tre popujt më të fortë ilirë, dy të tjerët janë Ardianët dhe Autariatët. Strabo's geography - http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus:text:1999.01.0239 

 Antikiteti romak 
Pas pushtimit romak të Ilirisë, romakët kolonizuan dhe themeluan disa qytete në rajon, si Ulpiana, Theranda dhe Vicianum, Hauptstädte in Südosteuropa: Geschichte, Funktion, nationale Symbolkraft by Harald Heppner, page 134 më vonë duke e përfshirë në provincën romake të Ilirikut në vitin 59 pes. Më pas, ajo u bë pjesë e Moesia Superior në vitin 87 pes. Rajoni u ekspozua ndaj një numri në rritje të sulmeve 'barbare' nga shekulli i IV pes e tutje, duke kulmuar me shpërnguljet sllave të shekujve VI dhe VII. Arkeologjikisht, mesjeta e hershme përfaqëson një ndërprerje në të dhënat materiale.  Rënia e gjetjeve materiale korrespondon me efektet që murtaja e Justinianit ndoshta ka pasur në të gjithë Ballkanin pasi miliona njerëz vdiqën dhe shumë rajone u shpopulluan. Rënia e popullsisë në Ballkan ndikoi pjesërisht në shpërnguljet sllave që pasuan në shekujt e ardhshëm. The plague pandemic and Slavic expansion in the 6th–8th centuries

 Mesjeta e hershme 
Rajoni kishte qenë pjesë e romakëve dhe bizantit derisa u zhvilluan sulmet e para të mëdha sllave në mesin e mbretërimit të Justinianit. Në vitet 547 dhe 548 sllavët pushtuan territorin e Kosovës moderne, dhe më pas arritën deri në Durrës në bregdetin verior shqiptar dhe arritën deri në Greqi. 

Megjithëse Ballkani ishte bastisur nga fiset sllave, vendosja dhe fuqia e hershme sllave në Kosovë nuk ishte e madhe,  derisa rajoni më vonë u zhyt në Perandorinë Bullgare në vitet 850, ku krishterimi dhe kultura bizantine-sllave u çimentua. Kjo epokë paraqet formimin e shumicës së toponimeve sllave në Kosovë të cilat pasqyrojnë zhvillimin e vjetër bullgar.  Goranët në Kosovë përfaqësojnë popullsinë e fundit në Kosovë që ende flet një dialekt bullgar/maqedonas. 

Pas rënies së Perandorisë Bullgare, Rajoni u bë më vonë përsëri pjesë e Perandorisë Bizantine pasi perandoria u rivendos plotësisht dhe do të qëndronte nën sundimin bizantin për gati dy shekuj pas kësaj  deri më vonë kur Princi i Madh serb Stefan Nemanja, i cili e kishte zgjeruar perandorinë e tij në jug dhe në Kosovë e pushtoi në fund të shekullit të 12-të. Fine 1994, p. 7 

Sipas studiuesve serbë, edhe pse shqiptarët jetonin midis liqenit të Shkodrës dhe lumit Devoll në vitet 1100, shpërngulja e shqiptarëve në fushat e RRafshin e Dukagjinit  filloi në fund të shekullit në fjalë.  Disa nga shqiptarët e ardhur u asimiluan nga serbët dhe malazezët. 

Sipas historianit Noel Malcolm, gjuhët vllaho - rumune dhe arumune e kanë origjinën në rajon nga ilirët dhe trakët e romanizuar Kosovo: A Short History, Origins: Serbs, Albanians and Vlachs.  e cila ishte një zonë kontakti midis gjuhës shqipe dhe rumune Kosovo: A Short History, Origins, Serbs, Albanians and Vlachs The Early History of the Rumanian Language, Andre Du Nay

Toponimet vllaho - rumune dhe arumune janë të pranishme në zonat përreth, si Surdul në Serbinë Jugore. Donji Katun, Gornji Katun, Katun (Aleksinac) Katun (Vranje) në Serbinë Jugore, Katun, Pljevlja, Katun Božički dhe Katun Nahija në Mal të Zi . Katun është një stil jetese i lidhur me njerëzit e romancës lindore . Katun do të thotë 'fshat' në gjuhën shqipe, arumune dhe rumune.

Kur Stefan Deçani themeloi manastirin e tij të Deçanit në vitin 1330, ai iu referua 'fshatrave dhe katuneve të vllehëve dhe shqiptarëve' në zonën e Drinit të Bardhë. Malcolm 1998, p. 54 Mbreti Stefan Deçani i dha manastirit të Deçanit tokë kullotë së bashku me katunët vllahë dhe shqiptarë përreth lumenjve Drin dhe Lim, nga të cilët duhej të mbanin kripë dhe të siguronin punë bujkrobërie për manastirin. Wilkinson, Henry Robert (1955).

Kodi i Dushanit përfshinte një ndalim të martesave ndërmjet serbëve dhe vllehëve Noel Malcolm 1998, Kosovo: A Short History Zef Mirdita - Balkanski Vlasi u svijetlu podataka Bizantskih autora

Mbrojtja e fshatarëve sllavë me Kodin e Dushanit detyroi shumë vlleh të shpërngulen nga Serbia.Endre Haraszti; (1977) Origin of the Rumanians (Vlach Origin, Migration and Infiltration to Transylvania) p. 60-61; Danubian Press,

Disa emra personalë shqiptarë dhe emra vendesh shfaqen në pjesë të ndryshme të Kosovës dhe Maqedonisë së Veriut në shekullin e 13-të, emri i parë i identifikueshëm shqiptar që u shfaq në Kosovë, i dëshmuar në një deklaratë të vitit 1253 nga serb Knez Miroslav.  Deri në vitin 1330, frekuenca e emrave të identifikueshëm shqiptarë në një krisobull të vitit 1330 që përshkruan pronat në Deçan është "shumë", megjithëse përpjekjet për të konstatuar përqindje të besueshme të popullsisë shqiptare në lidhje me serbët në këtë periudhë ose më vonë përshkruhen nga Madgearu. 

Prania e fshatrave vllahe në rrethinën e Prizrenit dëshmohet në vitet 1198–1199 nga një statut i Stefan Nemanjës. Madgearu. The Wars of the Balkan Peninsula. Page 33. Një popullsi e vjetër shqiptare jetonte në rajon para periudhës osmane A Hanzic - Nekoliko Vijesti o Arbanasima na Kosovu i Metohiji Milan Sufflay - Povijest Sjevernih Arbanasa, p. 61-2 Ibid, p 34-5

 Shekujt 9-13 
 Sundimi bullgar 
Midis viteve 830 dhe rreth 1015 rajoni ishte bullgar. Sipas Richard J. Crampton, zhvillimi i shkrim-leximit të kishës së vjetër sllave gjatë shekullit të 10-të pati efektin e parandalimit të asimilimit të sllavëve të jugut në kulturën bizantine, gjë që promovoi formimin e një identiteti të veçantë bullgar në atë zonë.  Më pas ajo iu dorëzua Perandorisë Bizantine si një provincë e quajtur Bullgaria Bizantine .

 Sundimi bizantin 
Në vitin 1072 në këtë zonë u ngrit një rebelim i pasuksesshëm i udhëhequr nga pronari vendas bullgar Georgi Voiteh dhe në vitin 1072 në Prizren ai u kurorëzua "Car i Bullgarisë". Në fund të shekullit të 11-të, domenet bizantine në Ballkan u bënë një arenë armiqësish të ashpra. Në fund të shekullit të 12-të, zyrtarisht Bizanti ishte ende sovran. Shpërbërja e Bizantit ishte e plotë kur në vitin 1204 Kryqëzata e Katërt pushtoi Kostandinopojën.

 Mesjeta e vonë 
Krisobullët që lidhen me të drejtat tatimore për manastiret ortodokse përbëjnë shumicën dërrmuese të burimeve ekzistuese për demografinë e disponueshme të Kosovës në shekullin e 14-të. Krisobullët e Deçanit (1321–31) të mbretit serb Stefan Deçanski përmbajnë një listë të detajuar të pronave dhe të drejtave bujqësore të taksave që manastiri ortodoks serb i Manastiri i Deçanit mbante mbi vendbanimet dhe komunitetet e ndryshme në një zonë që shtrihej nga Serbia jugore (Sanxhaku modern). Kosova, Mali i Zi dhe pjesë të Shqipërisë veriore . Krisobullët u nënshkruan nga mbreti Stefan Urosh III, i cili konfirmoi të drejtat ekzistuese dhe i dha të reja manastirit.  Krizobullët listuan se Manastiri Deçanit kishte të drejta bujqësore tatimore mbi 2097 familje meropsi (bujq-bujqër të varur), 266 familje vllahe (komunitete baritore) dhe 69 sokalniki (mjeshtrit).  Në mesin e vendbanimeve mbi të cilat Deçani kishte të drejta tatimore në Kosovën e sotme, gjenden serbët që jetojnë përkrah shqiptarëve dhe vllehëve. Në krisobulën e artë të Stefan Dushanit (1348) gjithsej nëntë fshatra shqiptare përmenden në rrethinën e Prizrenit në mesin e komuniteteve që kishin detyrime tatimore.   Gjatë kësaj periudhe, tek një pjesë e shqiptarëve duket se ka ndodhur një shkallë serbizimi dhe konvertimi në ortodoksinë serbe. 

Regjistrimi i taksave kadastrale osmane (defter) i vitit 1455 në rrethin e Brankoviqit (defter Vuk-ili) është një nga regjistrat tatimorë osmanë më të vjetër në Ballkan. Rrethi i Brankoviqit në kohën e defterit përfshinte pjesë të Serbisë qendrore (rrethi i sotëm i Toplicës dhe rajoni historik i Rashkës), një pjesë të Malit të Zi verilindor dhe pjesë të Kosovës lindore (rrafshin e Kosovës).

 480 fshatra,
 13,693 meshkuj të rritur,
 12,985 banesa,
 14.087 kryefamiljarë (480 të veja dhe 13.607 meshkuj të rritur).

Studiuesit jugosllavë dhe serbë që përkthejnë defterin, duke arritur në përfundimin se: In 1972 the Sarajevo Institute of Middle Eastern Studies translated the original Turkish census and published an analysis of it Kovačević Mr. Ešref, Handžić A., Hadžibegović H. Oblast Brankovića – Opširni katastarski popis iz 1455., Orijentalni institut, Sarajevo 1972. Subsequently, others have covered the subject as well such as Vukanović Tatomir, Srbi na Kosovu, Vranje, 1986.

 13,000 banesa të pranishme në të 480 fshatrat dhe qytetet
 75 banesa në 34 fshatra
 46 banesa në 23 fshatra
 17 banesa në 10 fshatra
 5 në Laushë, Viçitrin
 1 banesë në Viçitrin

Nga të gjithë emrat e përmendur në këtë regjistrim, të kryer nga osmanët në vitin 1455, në një pjesë të Kosovës Lindore, 96,3% e emrave ishin me origjinë sllave, 1,90% me origjinë romake, 1,56% me origjinë të pasigurt, 0,26% me origjinë shqiptare, 0,25% me origjinë greke etj. Studiuesit serbë konsiderojnë se defteri tregon një popullsi vendase me shumicë dërrmuese serbe. Madgearu në vend të kësaj argumenton se seria e defterëve nga viti 1455 e tutje "tregon se Kosova... ishte një mozaik i fshatrave serbe dhe shqiptare", ndërsa Prishtina dhe Prizreni kishin tashmë popullsi të konsiderueshme myslimane shqiptare, dhe se i njëjti defter i vitit 1455 tregon praninë e shqiptarëve në Tetovë  Ky interpretim i shtetasve që jetojnë atje është i paqartë dhe i pasigurt për të përcaktuar në fakt serbët, shqiptarët, bullgarët, grekët, hebrenjtë dhe kroatët që kanë jetuar në Kosovë në vitin 1455 për arsye se osmanët nuk kanë kryer asnjëherë regjistrime të popullsisë në bazë të kombësisë. ose gjuhës. Të dhënat tatimore kadastrale osmane përmendin vetëm fenë e banorëve në Kosovë dhe jo nacionalitetet.  Saktësia dhe qëndrueshmëria e regjistrimit është vënë në dyshim siç tregohet në shembullin e Janjevës (një fshat kryesisht katolik kroat në Kosovën lindore) e cila sipas leximit të regjistrit kishte vetëm një familje kroate.  Një analizë toponimike e fshatrave të anketuara në defter tregon se 70% kishin origjinë sllave, 14% e përzier sllave dhe josllave dhe 12% me origjinë të panjohur. 

Duke qenë se defterët regjistronin vetëm mbajtësit e timareve dhe fermerët e varur, grupet që shoqërisht nuk bënin pjesë në asnjërën nga këto dy klasa nuk përfshiheshin në defter. Kjo është me shumë mundësi arsyeja që vllehët (si një kategori shoqërore që nuk bënte pjesë në hierarkinë feudale osmane) nuk u regjistruan në rajonin që mbulonte defteri.

Defterët e viteve 1485–1487 të Sanxhakut të Shkodrës dhe të pjesëve të zonave të ish Brankoviqit shënuan:

 Rrethi i Viçitrinës:
 16.729 familje të krishtera (412 në Prishtinë dhe Viçitrinë )
 117 familje myslimane (94 në Prishtinë dhe 83 në zonat rurale)
 Rrethi i Pejës:
 Pejë (qytet)
 121 familje të krishtera
 33 familje myslimane
 Suho Grlo dhe Dukagjini :
 131 familje të krishtera
 Klina – nacionalitetet e paqarta sipas të dhënave osmane në bazë të fesë
 Deçan – kombësitë e paqarta sipas të dhënave osmane të bazuara në fe
 Zonat rurale:
 6,124 familje të krishtera ( 99% )
 55 familje myslimane ( 1% )

Bursa për Kosovën ka përfshirë anketat provinciale osmane që kanë zbuluar përbërjen etnike të shekullit të 15-të të disa vendbanimeve të Kosovës. Megjithatë, historianët serbë dhe shqiptarë që përdorin këto shënime kanë bërë shumë prej tyre, ndërsa kanë vërtetuar pak. 

 Shekulli i 16-të 

 1520–1535 

 Viçitrina: 19.614 amvisëri
 të krishterët
 700 familje myslimane (3.5%)
 Prizreni
 të krishterët
 359 familje myslimane (2%)

 1591 
Defter osman nga viti 1591: TKGM, TD № 55 (412), (Defter sandžaka Prizren iz 1591. godine).

 Prizreni – Shumica e krishterë, pakicë e rëndësishme myslimane
 Gora – Nuk regjistrohen kombësi. vetëm përkatësitë fetare të banorëve.
 Opoje – Shumica e krishterë, pakicë e rëndësishme myslimane

 Shekujt 17-18 
Në shekullin e 17-të në pjesë të rajonit të Kosovës Perëndimore duket se flitej shqip, ndërsa rajoni lindor fliste sllavisht.  Anscombe, Frederick F 2006 - http://eprints.bbk.ac.uk/577/1/Binder2.pdf 

Peshkopi katolik Pjetër Mazreku vuri në dukje në vitin 1624 se katolikët e Prizrenit ishin 200, serbët (ortodoksë) 600 dhe myslimanët, pothuajse të gjithë shqiptarë, numëronin 12,000 Malcolm 2020 p . 136 Në veprën e tij të vitit 1662, udhëtari osman Evlija Çelebi vuri në dukje se banorët të Vushtrrisë ishin kryesisht shqiptarë. Evliya Celebi p . 17 Sipas Evlija Çelebiut, Kosova perëndimore dhe qendrore ishte e banuar me shqiptarë 

Një ambasadë angleze në Stamboll në vitin 1690 raportoi se austriakët kishin kontaktuar me 20,000 shqiptarë në Kosovë që kishin kthyer armët kundër turqve Noel Malcolm 2020 p . 135

Johann Georg von Hahn vuri në dukje se popullsia shqiptare në Kosovë në vitin 1689 kishte dalë në anën e austrisë kundër turqve 1858 Johann Georg von Hahn: Travels in Dardanian Albania

Grupe të rëndësishme të popullsive shqiptare jetonin në Kosovë, veçanërisht në perëndim dhe qendër para dhe pas pushtimit të Habsburgëve të viteve 1689-1690. Anscombe, Frederick F, (2006). "The Ottoman Empire in Recent International Politics – II: The Case of Kosovo ". The International History Review. 28.(4): 767–774, 785–788.  Për shkak të luftërave osmane-habsburge dhe pasojave të tyre, disa shqiptarë nga Shqipëria veriore bashkëkohore dhe Kosova Perëndimore u vendosën brenda zonës së gjerë të Kosovës në gjysmën e dytë të shekullit të 18-të, ndonjëherë të nxitur nga autoritetet osmane.  Geniş, Şerife, and Kelly Lynne Maynard (2009). "Formation of a diasporic community: The history of migration and resettlement of Muslim Albanians in the Black Sea Region of Turkey." Middle Eastern Studies. 45. (4): 556–557.

Persekutimet e njëpasnjëshme të serbëve nga osmanët në Ballkanin jugor rezultuan në migrime në zonat nën kontrollin e monarkisë Hapsburge, veçanërisht gjatë Luftës së Madhe Turke të viteve 1683-1699.  Gjatë asaj lufte midis osmanëve dhe habsburgëve, ajo çoi në arratisjen e një numri të konsiderueshëm shqiptarësh dhe serbësh që kishin qëndruar në anën e Austrisë, nga brenda dhe jashtë Kosovës, në Vojvodinën e kontrolluar nga Austria dhe në kufirin ushtarak . – Patriarku Arsenije III, një nga refugjatët, i referohej 30,000 ose 40,000 shpirtrave, por një burim monastik shumë më i vonë i referohej 37,000 familjeve. Historianët serbë e kanë përdorur këtë burim të dytë për të folur për një migrim të madh të serbëve . Luftërat e viteve 1717–1738 çuan në një eksod të dytë të refugjatëve (shqiptarë dhe serbë) nga brenda dhe jashtë Kosovës, së bashku me reprezaljet, skllavërimin dhe dëbimin e një numri shqiptarësh dhe serbësh nga osmanët fitimtarë. 

Sipas Noel Malcolm, dëshmitë historike nuk mbështesin një eksod masiv të serbëve në vitin 1690 dhe as një vendbanim masiv të dhunshëm të shqiptarëve The ‘Great Migration’ of the Serbs from Kosovo (1690). Noel Malcolm 1998

Nëse popullsia serbe u shterua në vitin 1690, duket sikur ajo duhet të jetë zëvendësuar me hyrje të serbëve nga zona të tjera Malcolm 2020 p . 143 Migrime të tilla serbe në Kosovë kanë ndodhur pas vitit 1690 me kalimin e kohës, nga shumë zona të ndryshme.   Pati gjithashtu një migrim të shqiptarëve nga Shqipëria e Veriut, por këto ishin procese të ngadalta dhe afatgjata në vend që të përfshinin nxitjen e papritur të popullsisë në një vakum  

Gjatë Luftës së Madhe Austro-Turke, udhëheqësit katolikë shqiptarë Pjetër Bogdani dhe Toma Raspasani mblodhën katolikët dhe myslimanët shqiptarë të Kosovës për kauzën pro-austriake. Pas luftës, kur Kosova nuk u bë pjesë e perandorisë së Habsburgëve, pasuan reprezalje të ashpra. Një numër i madh i shqiptarëve katolikë  dhe serbëve  ikën në veri ku shumë "vdiqën, disa nga uria, të tjerët nga sëmundjet" përreth Budapestit .  Pas arratisjes së serbëve, Detashmenti i Pejës i detyroi shqiptarët katolikë në veri të Shqipërisë të shpërnguleshin në rrafshnaltat tashmë të shpopulluara të Serbisë jugore dhe i detyroi ata të konvertoheshin në Islam atje. Pahumi, Nevila (2007). "The Consolidation of Albanian Nationalism". Page 18. Përveç kësaj, autoritetet osmane filluan një fushatë të gjerë të islamizimit të sllavëve vendas që mbetën në Kosovë gjatë kësaj kohe. Në rajonin e Gorës, islamizimi i detyruar i popullsisë vendase sllave pa shfaqjen e një grupi të veçantë etnik të islamizuar sllav të njohur si populli goran.

Sipas Noel Malcolm, shqiptarët që u detyruan dhe u zhvendosën nga osmanët ishin kryesisht fisi katolik Kelmendi nga malet e Shqipërisë së Veriut që ishin rebeluar dhe kishin kryer bastisje kundër osmanëve. Si pasojë, osmanët i vendosën me forcë në fusha për t'i kontrolluar më mirë. Shumë nga këto familje u kthyen në Shqipërinë e Veriut, ndërsa disa qëndruan. 

 Shekulli 19 
djathtas|parapamje| Harta etnografike e Ballkanit (detaj), Atlas Général Vidal-Lablache, Paris, 1913.
Kosova ishte pjesë e Vilajetit të Kosovës, i cili përfshinte Kosovën, pjesë të Maqedonisë veriore dhe veriperëndimore, pjesë të Malit të Zi modern lindor dhe një pjesë të madhe të rajonit të Sanxhakut . Të dhënat e shekullit 19 për Vilajetin e Kosovës priren të jenë mjaft kontradiktore, duke u dhënë herë epërsi numerike herë shqiptarëve e ndonjëherë serbëve. Statistikat osmane konsiderohen si jo të besueshme, pasi perandoria numëronte qytetarët e saj sipas fesë dhe jo kombësisë, duke përdorur të dhënat e lindjeve dhe jo anketat e individëve.

Një hartë e botuar nga etnografi francez G. Lejean H.R. Wilkinson, Maps and Politics; a review of the ethnographic cartography of Macedonia, Liverpool University Press, 1951 në vitin 1861 tregon se shqiptarët jetonin në rreth 57% të Vilajetit të Kosovës ndërsa një hartë e ngjashme, e botuar nga udhëtarët britanikë G.M. Mackenzie dhe A.P. Irby  në vitin 1867 tregon pak më pak; këto harta nuk tregojnë se cila popullsi ishte më e madhe në përgjithësi. Sidoqoftë, hartat nuk mund të përdoren për të matur popullsinë, pasi ato lënë jashtë densitetin.

Hartat e botuara nga historiani gjerman Kiepert H.R. Wilkinson, Maps and Politics; a review of the ethnographic cartography of Macedonia, Liverpool University Press, 1951 në vitin 1876, J. Hahn  dhe konsulli austriak K. Sax,  tregojnë se shqiptarët jetojnë në pjesën më të madhe të territorit të asaj që është Kosova e sotme, megjithatë, ato nuk tregojnë se cili popullsia është më e madhe. Sipas tyre, rajonet e Mitrovicës së Kosovës dhe Fushë Kosovës ishin të vendosura kryesisht nga serbët, ndërsa pjesa më e madhe e territorit të pjesëve perëndimore dhe lindore të krahinës së sotme ishte vendosur nga shqiptarë myslimanë .

Një statistikë austriake Detailbeschreibung des Sandzaks Plevlje und des Vilajets Kosovo (Mit 8 Beilagen und 10 Taffeln), Als Manuskript gedruckt, Vien 1899, 80–81. e botuar në vitin 1899 vlerëson popullsinë e Vilajetit të Kosovës :

 349,350

prej të cilave nuk përmendet përkatësia kombëtare sipas burimit

Gjatë dhe pas Luftës Serbo-Otomane tëviteve 1876–78, midis 30,000 dhe 70,000 myslimanëve, kryesisht shqiptarë, u dëbuan nga ushtria serbe nga Sanxhaku i Nishit (që ndodhet në veri-lindje të Kosovës bashkëkohore) dhe u larguan në Vilajetin e Kosovës . Pllana, Emin (1985). "Les raisons de la manière de l'exode des refugies albanais du territoire du sandjak de Nish a Kosove (1878–1878) [The reasons for the manner of the exodus of Albanian refugees from the territory of the Sanjak of Niš to Kosovo (1878–1878)] ". Studia Albanica. 1: 189–190. Rizaj, Skënder (1981). "Nënte Dokumente angleze mbi Lidhjen Shqiptare të Prizrenit (1878–1880) [Nine English documents about the League of Prizren (1878–1880)]". Gjurmine Albanologjike (Seria e Shkencave Historike). 10: 198. Şimşir, Bilal N, (1968). Rumeli’den Türk göçleri. Emigrations turques des Balkans [Turkish emigrations from the Balkans]. Vol I. Belgeler-Documents. p. 737.  Stefanović, Djordje (2005). "Seeing the Albanians through Serbian eyes: The Inventors of the Tradition of Intolerance and their Critics, 1804–1939." European History Quarterly. 35. (3): 470. Serbët nga rajoni i Llapit u shpërngulën në Serbi gjatë dhe pas luftës së vitit 1876 dhe refugjatët shqiptarë të ardhur (muhaxhirë) ripopulluan fshatrat e tyre.  Përveç rajonit të Llapit, një numër i konsiderueshëm refugjatësh shqiptarë u zhvendosën në pjesë të tjera të Kosovës veriore krahas kufirit të ri osmano-serb.   . Shumica e refugjatëve shqiptarë u zhvendosën në mbi 30 vendbanime të mëdha rurale në Kosovën qendrore dhe juglindore.   . Shumë refugjatë gjithashtu u shpërndanë dhe u vendosën në qendrat urbane që rritën ndjeshëm popullsinë e tyre.  para. 30.   Diplomatët perëndimorë që raportuan në vitin 1878 e vendosën numrin e familjeve të refugjatëve në 60,000 familje në Maqedoni, me 60-70,000 refugjatë nga Serbia të shpërndara brenda Vilajetit të Kosovës.  Guvernatori osman i Vilajetit të Kosovës vlerësoi në vitin 1881 se numri i refugjatëve ishte rreth 65,000 me disa të zhvendosur në sanxhakët e Shküpit dhe Yeni Pazar . 

Në periudhën e vonë osmane, Vilajeti i Kosovës përmbante një popullsi të larmishme të shqiptarëve myslimanë dhe serbëve ortodoksë, e cila ishte e ndarë sipas vijave fetare dhe etnike. 

Shqiptarët myslimanë përbënin shumicën e popullsisë në Vilajetin e Kosovës që përfshinte një pjesë të rëndësishme të klasave urbane-profesionale dhe pronare të qyteteve të mëdha.  Kosova perëndimore përbëhej nga 50.000 banorë dhe një zonë e dominuar nga sistemi fisnor shqiptar me 600 shqiptarë që vdisnin çdo vit nga gjakmarrja.  Malësia e Gjakovës përmbante 8 fise që ishin kryesisht myslimanë dhe në zonën e Lumës afër Prizrenit kishte 5 fise, kryesisht myslimanë.  Popullsia e zonave fisnore përbëhej nga malësorë kosovarë.  Qyteti i Pejës kishte kripto-të krishterë të cilët ishin të besimit katolik . 

Boshnjakët myslimanë, gjuha amtare e të cilëve ishte sllavishtja, përbënin një numër të konsiderueshëm të popullsisë së Vilajetit të Kosovës dhe ishin të përqendruar kryesisht në Sanxhaku i Jenipazarit.  Refugjatët çerkezë të ardhur nga Rusia u zhvendosën nga autoritetet osmane brenda Vilajetit të Kosovës në vitin 1864, duke numëruar rreth 6,000 njerëz deri në vitet 1890. 

Në gjysmën veriore të Vilajetit të Kosovës, serbët ortodoksë ishin grupi më i madh i krishterë dhe përbënin shumicën brenda zonave lindore.  Disa mijëra arumunë banonin në Vilajetin e Kosovës. Bullgarët jetonin në gjysmën jugore të Vilajetit të Kosovës. 

Të dhënat provinciale osmane për vitin 1887 vlerësojnë se shqiptarët përbënin më shumë se gjysmën e popullsisë së Vilajetit të Kosovës të përqendruar në sanxhaqet e Pejës, Prizrenit dhe Prishtinës.  Në sanxhaqet e Jenipazarit, Tashligjes dhe Shküpit, shqiptarët përbënin një pjesë më të vogël të popullsisë. 

Shënim: Territori i Vilajetit të Kosovës ishte krejt ndryshe nga Kosova e sotme.

 Fillimi i shekullit të 20-të 
parapamje| Përbërja etnike e Kosovës në vitin 1911
Studiuesi gjerman Gustav Weigand dha këto të dhëna statistikore për popullsinë e Kosovës, Gustav Weigand, Ethnographie von Makedonien, Leipzig, 1924; Густав Вайганд, Етнография на Македония (Bulgarian translation) bazuar në situatën e paraluftës në Kosovë në vitin 1912:

 Rrethi i Prishtinës : 53 % shqiptarë, 37 % serbë
 Rrethi i Prizrenit : 63% shqiptarë, 36% serbë
 Rrethi i Viçitrinës : 90% shqiptarë, 10% serbë
 Rrethi i Ferizajt : 70% shqiptarë, 30% serbë
 Rrethi i Gjilanit : 75% shqiptarë, 23% serbë
 Rrethi i Mitrovicës : 60% serbë, 40% shqiptarë

Dukagjini me qytetin e Gjakovës përkufizohet më tej si pothuajse ekskluzivisht shqiptare nga Weigand. 

 Luftërat Ballkanike dhe Lufta e Parë Botërore (Mali i Zi dhe Serbia) 
Kosova ishte pjesë e Perandorisë Osmane dhe pas Luftërave Ballkanike (1912–1913), pjesa perëndimore u përfshi në Mal të Zi dhe pjesa tjetër në Serbi. Duke cituar burime serbe, Noel Malcolm gjithashtu thekson se në vitin 1912 kur Kosova ra nën kontrollin serb, "popullsia ortodokse serbe [ishte] në më pak se 25%" e gjithë popullsisë së Kosovës. 

Duke filluar nga viti 1912, Mali i Zi filloi përpjekjet e tij për kolonizim dhe miratoi një ligj për procesin gjatë vitit 1914 që synonte shpronësimin e 55,000 hektarëve tokë shqiptare dhe transferimin e saj tek 5,000 kolonët malazezë.  Një kolonizim serb i Kosovës ndodhi gjatë Luftërave Ballkanike.  Serbia ndërmori masa për kolonizim duke miratuar një dekret që synonte kolonistët brenda "zonave të sapoçliruara" që u ofronte familjeve 9 hektarë tokë. 

 Periudha e ndërluftës Jugosllave 
Pas Luftës së Parë Botërore, kontrolli serb mbi Kosovën u rivendos dhe Mbretëria ndoqi një politikë për të ndryshuar demografinë kombëtare dhe fetare të Kosovës dhe për të serbizuar zonën përmes kolonizimit .    Kosova ishte një zonë ku serbët nuk ishin popullatë shumicë dhe shteti kërkonte ndryshime demografike në ato zona përmes reformës së tokës dhe politikës së kolonizimit.  Një dekret i ri i nxjerrë në vitin 1919 dhe më vonë në vitin 1920 rifilloi procesin e kolonizimit në vendet ku jetonin shqiptarët në Kosovë dhe në Maqedoninë e Vardarit. 

 Regjistrimi i vitit 1921 
djathtas|parapamje|300x300px| Harta etnografike e Evropës në vitin 1922, C.S. Hammond & Co.
djathtas|parapamje|300x300px| Shpërndarja e racave në Gadishullin Ballkanik dhe Azinë e Vogël në 1923, William R. Shepherd Atlas

 Regjistrimi i popullsisë së Mbretërisë së Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve të vitit 1921 për territoret që përfshijnë Kosovën e sotme numëronte 439,010 banorë:

 Sipas fesë:
 Muslimanët : 329,502 ( 75.1% )
 Serbët ortodoksë lindorë : 93,203 ( 21.2% )
 Katolikët romakë: 15,785 ( 3.6% )
 Hebrenj : 427
 Katolikët grekë : 26

 Sipas gjuhës amtare:
 Shqip : 288,907 ( 65.8% )
 Serbe ose kroate : 114,095 ( 26.0% )
 Turqisht : 27,915 ( 6.4% )
 Rumanisht -Cincarian ( Arumune ): 402
 Sllovenisht : 184
 gjermanisht : 30
 Hungarisht : 12

Në regjistrimin e popullsisë jugosllave të vitit 1921, shqiptarët përbënin shumicën e popullsisë së Kosovës me rreth 64 për qind me rreth 72 për qind që i përkisnin besimit mysliman.  Kolonizimi i Kosovës dhe Maqedonisë së Vardarit i sponsorizuar nga qeveria filloi në vitin 1920 kur më 24 shtator Kuvendi i Mbretërisë Jugosllave miratoi Dekretin për kolonizimin e Krahinave Jugore të Jugosllavisë .   . Dekretet ishin menduar si një shpërblim për ish-ushtarët dhe çetnikët për shërbimin e tyre gjatë Luftërave Ballkanike dhe Luftës së Parë Botërore me stimuj të ofruar për t'u vendosur në Kosovë që u lejonin atyre të pretendonin midis 5 dhe 10 hektarë tokë.    Veteranët ushtarakë që u vendosën në Kosovë njiheshin si dobrovoljac (vullnetarë) dhe ishin një grup politikisht i besueshëm për shtetin.  Procesi i kolonizimit solli edhe ardhjen e burokratëve serbë në Kosovë së bashku me familjet e tyre.  Gjatë viteve 1919–1928 erdhën rreth 13.000 deri në 15.914 familje serbe për të jetuar në Kosovë sipas kushteve të dekreteve.  Ndërmjet viteve 1918 dhe 1923, si rezultat i politikave shtetërore, 30.000 deri në 40.000 shqiptarë kryesisht myslimanë migruan në rajonet turke të Izmirit dhe Anadollit .  Sipas Antonio Baldacci, regjistrimi jugosllav i vitit 1921 nënvlerësoi ndjeshëm numrin e shqiptarëve që jetonin në Kosovë. 

 Regjistrimi i vitit 1931 
 Sipas regjistrimit të popullsisë të Mbretërisë së Jugosllavisë të vitit 1931, në Kosovën e sotme kishte 552.064 banorë.

 Sipas fesë:
 Muslimanët : 379,981 ( 68.83% )
 Serbë ortodoksë : 150,745 ( 27.31% )
 Katolikët romakë: 20,568 ( 3,73% )
 Ungjilltarët : 114 ( 0,02% )
 të tjera: 656 ( 0.12% )

djathtas|parapamje|250x250px| Kolonizimi serb në Kosovë dhe Maqedoninë e Vardarit ndërmjet viteve 1920 dhe 1930. Zonat e kolonizuara janë në vija të trasha të zeza të çelura dhe vendbanimet e kolonizuara tregohen si katrorë të zinj

 Sipas gjuhës amtare:
 Shqiptarë : 331,549 (60.06 % )
 Serbët, Kroatët, Sllovenët dhe Maqedonasit : 180,170 (32.64 % )
 Hungarezët : 426 ( 0.08% )
 Gjermanët : 241 ( 0.04% )
 sllavë të tjerë: 771 ( 0.14% )
 të tjera: 38,907 ( 7.05% )

Deri në vitet 1930, përpjekjet dhe angazhimet për rritjen e popullsisë serbe kishin dështuar pasi regjistrimi i popullsisë jugosllave (1931) tregoi se shqiptarët përbënin 62 përqind të popullsisë së Kosovës.    Kolonizimi kishte arritur të ndryshojë pjesërisht situatën demografike në Kosovë dhe përqindja e shqiptarëve ishte ulur nga 65 për qind (289.000) në vitin 1921 në 61 për qind (337.272) në vitin 1931 dhe serbët nga 28 për qind (114.000) u rritën në 32 për qind (178.848).  Autoritetet shtetërore u përpoqën të zvogëlojnë popullsinë shqiptare përmes "migrimit të detyruar", një proces që u rrit gjatë dekadës.   Faza e dytë e kolonizimit jugosllav filloi në vitin 1931, kur më 11 korrik u nxor Dekreti për kolonizimin e rajoneve jugore .   Kjo fazë e kolonizimit u konsiderua e pasuksesshme sepse vetëm 60 deri në 80 mijë njerëz (rreth 17-20 mijë familje) treguan gatishmëri për t'u bërë kolonë dhe për të fituar tokë, nga të cilët shumë nuk arritën ta ndiqnin.  

Me bazë në Ankara, të dhënat e mbledhura për vitet 1919-1940 nga Legata Jugosllave tregojnë 215.412 shqiptarë të emigruar në Turqi, ndërsa të dhënat e mbledhura nga ushtria jugosllave tregojnë se deri në vitin 1939, 4.046 familje shqiptare shkuan të jetonin në Shqipëri.  Për vitet 1918-1921, Sabrina Ramet citon vlerësimin se dëbimet e shqiptarëve e zvogëluan numrin e tyre nga rreth 800,000 – 1,000,000 brenda Kosovës në rreth 439,500.  Midis 1923-1939, rreth 115,000 qytetarë jugosllavë migruan në Turqi dhe burimet jugosllave dhe turke thonë se shqiptarët përbënin pjesën më të madhe të atij grupi të popullsisë. . Burimet jugosllave minimizuan numrin e shqiptarëve që u larguan nga rajoni. Burimet zyrtare jugosllave pohuan se midis viteve 1927-1939 rreth 23,601 myslimanë nga Kosova u larguan për në Turqi (19,279) dhe në Shqipëri (4,322). Numri i saktë i shqiptarëve që u dëbuan është vështirë të përcaktohet, por midis 200,000 dhe 300,000 emigrantë u zhvendosën nga Jugosllavia kryesisht në Turqi midis Luftës së Parë Botërore dhe Luftës së Dytë Botërore. Nga viti 1923 deri në vitin 1939, shqiptarët përbënin rreth 100,000 në totalin e popullsisë që u largua nga Jugosllavia. 

Studiuesit shqiptarë nga Shqipëria dhe Kosova e vendosin numrin e refugjatëve shqiptarë nga 300,000 e lart në qindra mijëra dhe deklarojnë se ata u larguan nga Jugosllavia për shkak të detyrimit.    Vlerësime të tjera të dhëna nga studiues jashtë Ballkanit për shqiptarët e Kosovës që emigruan gjatë viteve 1918–1941 janë midis 90,000–150,000 ose 200,000–300,000.   Deri më sot, arkivi i Ministrisë së Jashtme turke nuk është i disponueshëm në lidhje me këtë çështje dhe si i tillë është i vështirë të përcaktohet numri total i shqiptarëve që kanë mbërritur në Turqi gjatë periudhës mes dy luftërave. .

 Lufta e Dytë Botërore 
djathtas|parapamje| Kosova në vitin 1941
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, një zonë e madhe e Kosovës iu bashkëngjit Shqipërisë së kontrolluar nga Italia .   Shqiptarët e Kosovës kërkuan të korrigjojnë politikat e kaluara të kolonizimit dhe sllavizimit dhe marrëdhëniet e pushtetit ndërmjet shqiptarëve dhe serbëve u përmbysën në administratën e re.   Si rezultat, serbët vendas dhe serbët e tjerë që kishin mbërritur më parë si pjesë e planit të kolonizimit, do të shënjestroheshin nga grupet e shqiptarëve të armatosur.  Fushatat e drejtuara kundër serbëve pasuan dhe përfshinin shkatërrimin e pronave, vrasjet dhe dëbimet.    Shumica e kolonëve malazezë dhe serbë të përbërë nga burokratë dhe dobrovoljac ikën nga Kosova në Serbinë ose Malin e Zi të pushtuar nga Boshti .   Një vlerësim tregon se numri i serbëve që u detyruan të largoheshin shkon në 70,000-100,000.  Historiografia serbe vlerëson se rreth 100,000 serbë u larguan nga Kosova gjatë viteve 1941–1945.  Burime të tjera serbe e tregojnë numrin në 250,000.  Gjatë kësaj periudhe, Vickers vlerëson se forca pushtuese italiane lehtësoi vendosjen e deri në 72,000 shqiptarëve nga Shqipëria në Kosovë. 

Pasoi një konflikt tredimensional, i cili përfshinte përkatësitë ndëretnike, ideologjike dhe ndërkombëtare, ku i pari ishte më i rëndësishmi. Megjithatë, këto konflikte ishin relativisht të nivelit të ulët në krahasim me zonat e tjera të Jugosllavisë gjatë viteve të luftës, me një historian serb që vlerësoi se 3,000 shqiptarë dhe 4,000 serbë e malazezë u vranë, dhe dy të tjerë vlerësuan të vdekur nga lufta në 12,000 shqiptarë dhe 10,000 serbë e malazezë. .  Një hetim zyrtar i kryer nga qeveria jugosllave në vitin 1964 regjistroi rreth 8,000 vdekje të lidhura me luftën në Kosovë ndërmjet viteve 1941 dhe 1945, 5,489 prej të cilëve ishin serbë dhe malazezë dhe 2,177 ishin shqiptarë. 

 Jugosllavia komuniste 
Pas Luftës së Dytë Botërore dhe vendosjes së sundimit komunist në Jugosllavi, programi i kolonizimit u ndërpre, pasi Presidenti Tito donte të shmangte konfliktet sektare dhe etnike.  Tito miratoi një dekret të përkohshëm në mars 1945 që ndalonte kthimin e kolonistëve, ku përfshiheshin disa çetnik dhe pjesa tjetër që u larguan gjatë luftës duke kërkuar strehim.   Dy javë më vonë Tito nxori një dekret tjetër dhe e ndoqi atë me një ligj në gusht 1945 që lejonte një kthim të kushtëzuar për një pakicë kolonësh.   Në total, rastet e kthimit ishin 11,168, me 4,829 raste të konfirmuara, 5,744 raste të konfirmuara pjesërisht dhe 595 raste të mohuara.  Një pjesë e vogël e popullsisë së mëparshme koloniste u kthye në Kosovë dhe riposedoi tokën, me një pjesë më të madhe të numrit të tyre (4000 familje) më vonë u larguan në zona të tjera të Jugosllavisë.  Nga viti 1945-1948, qeveria jugosllave hapi kufirin me Shqipërinë me rreth 25,000 shqiptarë që kaluan dhe u vendosën në Kosovë. Shumica e këtyre mërgimtarëve të pasluftës ishin anëtarë të familjeve të shqiptarëve të vendosur në Kosovë gjatë Luftës së Dytë Botërore nga forcat pushtuese italiane. 

Pas Luftës së Dytë Botërore dhe ndarjes Jugosllavi-Shqipëri, autoritetet jugosllave u përpoqën të minimizonin lidhjet midis shqiptarëve të Shqipërisë dhe Kosovës dhe të zbatonin një politikë "turqizimi" që inkurajonte arsimin në gjuhën turke dhe emigrimin në Turqi midis shqiptarëve.   Në vitin 1953 u arrit një marrëveshje midis Titos dhe Mehmet Fuat Köprülü, ministrit të jashtëm të Turqisë, që nxiti emigrimin e shqiptarëve në Anadoll.   Migrimi i detyruar në Turqi u rrit dhe numrat e përmendur nga Klejda Mulaj për vitet 1953-1957 janë 195,000 shqiptarë që largohen nga Jugosllavia dhe për vitin 1966, rreth 230,000 njerëz.  Historiani Noel Malcolm e vendosi numrin e shqiptarëve që largoheshin për në Turqi në 100,000 midis viteve 1953-1966.  Faktorët e përfshirë në rritjen e migrimit ishin frikësimi dhe presioni ndaj popullatës shqiptare për t'u larguar përmes një fushate të drejtuar nga shefi i policisë jugosllave Aleksandar Rankoviç që zyrtarisht u deklarua se kishte për qëllim frenimin e nacionalizmit shqiptar .   Kosova nën kontrollin e Rankoviqit shihej nga Turqia si individi që do të zbatonte “Marrëveshjen e Gjentëlmene”.  Në të njëjtën kohë, një fazë e re e kolonizimit ndodhi në rajon pasi familjet malazeze dhe serbe u vendosën në Kosovë.  Situata përfundoi në vitin 1966 me largimin e Rankoviqit nga posti i tij. 

 Regjistrimet 
 Regjistrimi i vitit 1948 
djathtas|parapamje|247x247px| Në vitin 1945, dekreti që ndalonte përkohësisht kthimin e kolonistëve u botua në listën periodike qeveritare Službeni list.
727 820 gjithsej banorë

 498,242 shqiptarë ( 68.46% )
 171,911 serbë ( 23.62% )
 28,050 malazezë ( 3.86% )
 11,230 romë ( 1.54% )
 5290 kroatë ( 0.73% )
 1,315 turq ( 0.18% )
 526 maqedonas ( 0.07% )
 362 rusë ( 0,05% )
 283 sllovenë ( 0.04% )
 197 gjermanë ( 0.03% )
 83 hungarez ( 0.01% )
 77 bullgarë ( 0.01% )
 39 italianë
 31 rusin
 29 çekë
 18 rumunë
 2 sllovakë
 9,679 muslimanë të pavendosur ( 1.33% )
 456 të tjera dhe të panjohura ( 0.06% )

 Regjistrimi i vitit 1953 
963.959 gjithsej banorë

 524,559 shqiptarë ( 64.91% )
 189,969 serbë ( 23.51% )
 34,583 turq ( 4.28% )
 31,343 malazezë ( 3.88% )
 6201 kroatë ( 0.77% )
 972 maqedonas ( 0.12% )
 411 sllovenë ( 0.05% )
 6,241 jugosllavë të pavendosur ( 0.77% )
 401 sllavë të tjerë ( 0.05% )
 13,561 të tjerë ( 1.68% )

 Regjistrimi i vitit 1961 
1 956 196 gjithsej banorë

 646,604 shqiptarë ( 67.08% )
 227,016 serbë ( 23.55% )
 37,588 malazezë ( 3.9% )
 8,026 muslimanë etnikë ( 0.83% )
 7251 kroatë ( 0.75% )
 5203 jugosllavë ( 0.54% )
 3,202 romë ( 0.33% )
 1,142 maqedonas ( 0.12% )
 510 sllovenë ( 0.05% )
 210 hungarez ( 0.02% )

 Regjistrimi i vitit 1971 
 916.168 shqiptarë ose 73,7% 
 228,264 serbë ( 18.4% )
 31,555 malazezë ( 2.5% )
 26,000 myslimanë sllavë ( 2.1% )
 14,593 romë ( 1.2% )
 12,244 turq ( 1.0% )
 8,000 kroatë ( 0.7% )
 920 jugosllavë ( 0.1% )

 Regjistrimi i vitit 1981 
359,346 banorë gjithsej 

 1,226,736 shqiptarë ( 77.42% )
 209,498 serbë ( 13.2% )
 27,028 malazezë ( 1.7% )
 2676 jugosllavë ( 0.2% )

 Regjistrimi i vitit 1991 
 Popullsia e regjistruar 
Sipas rezultateve zyrtare statistikore jugosllave, pothuajse të gjithë shqiptarët dhe disa romë dhe myslimanë etnikë bojkotuan regjistrimin pas thirrjes së Ibrahim Rugovës për të bojkotuar institucionet serbe.

359,346 banorë gjithsej 

Sipas përkatësisë etnike:
 194.190 serbë
 57,758 muslimanë (pakica e bojkotuar)
 44,307 romë (minoriteti i bojkotuar)
 20.356 malazezë
 9091 shqiptarë (shumica e bojkotuar)
 10.446 turq
 8,062 kroatë ( Janjevci, Letnicani)
 3457 jugosllavë

 Sipas fesë:
 216,742 (60,32%) ortodoksë
 126.577 (35,22%) myslimanë
 9990 (2,78%) katolikë
 1,036 (0,29) Ateist
 4,417 (1,23) E panjohur

 Popullsia e vlerësuar 
Enti statistikor i Krahinës Autonome të Kosovës ka vlerësuar numrin e përgjithshëm të shqiptarëve, myslimanëve dhe romëve.

1 956 196 gjithsej banorë

Sipas përkatësisë etnike:
 1,596,072 shqiptarë ( 81.6% )
 194,190 serbë ( 9.9% )
 66,189 muslimanë ( 3.4% )
 45,745 romë ( 2.34% )
 20,365 malazezë ( 1.04% )
 10,445 turq ( 0.53% )
 8,062 kroatë ( Janjevci, Letnicani) ( 0,41 )
 3,457 jugosllavë ( 0.18% )
 11,656 të tjerë ( 0.6% )

Korrigjimet nuk duhet të konsiderohen të jenë plotësisht të sakta. Numri i shqiptarëve nganjëherë konsiderohet si i nënvlerësuar. Nga ana tjetër, ndonjëherë konsiderohet si një mbivlerësim, duke u nxjerrë nga censa e mëparshme që besohet se janë mbivlerësime. Enti i Statistikave të Kosovës thekson se cilësia e regjistrimit të vitit 1991 është “e dyshimtë”. .

Në shtator 1993, parlamenti boshnjak ia ktheu emrin historik Boshnjakë . Disa muslimanë kosovarë kanë filluar ta përdorin këtë term për t'iu referuar vetes që nga ajo kohë.

 Qeveria e Millosheviqit (1990) 
Deri në vitin 1992, situata në Kosovë u përkeqësua dhe politikanët nga të dyja palët ishin në një ngërç drejt zgjidhjeve për të ardhmen e rajonit.  Shqetësimet u rritën në mesin e serbëve dhe u krijua një organizatë e quajtur Blloku Serb për Kolonizimin e Kosovës në Prishtinë, që synonte t'i bënte zyrtarët shtetërorë me qendër në Beograd për të rritur popullsinë serbe brenda Kosovës.  Si i tillë, shteti vuri në dispozicion kredi për ndërtimin e apartamenteve dhe shtëpive së bashku me mundësi punësimi për malazezët dhe serbët që zgjodhën të zhvendoseshin në rajon.  Në mars të vitit 1992, rreth 3000 persona nga minoriteti serb në Shqipëri kishin emigruar në Kosovë pasi kishin pranuar ofertën e qeverisë.  Në atë kohë, qeveria nën Presidentin Slobodan Millosheviç ndoqi kolonizimin mes një situate vështirësish financiare dhe burimesh të kufizuara.  Ligjet u miratuan nga parlamenti i Serbisë që kërkonin të ndryshonin balancën e pushtetit në Kosovë në lidhje me ekonominë, demografinë dhe politikën.  Parlamenti i Serbisë më 11 janar 1995 miratoi Dekretin për kolonizimin e Kosovës të Republikës Federale të Jugosllavisë .  Ai përshkruante përfitimet e qeverisë për serbët që dëshironin të shkonin dhe të jetonin në Kosovë me kredi për të ndërtuar shtëpi ose për të blerë banesa të tjera dhe ofronin parcela toke falas.   Pak serbë e pranuan ofertën për shkak të përkeqësimit të situatës në Kosovë në atë kohë. 

Rreth 10,000 refugjatë serbë nga Krajina dhe mbi 2000 nga Bosnja u zhvendosën në Kosovë, për shkak të Luftërave Jugosllave .  Në vitin 1995, qeveria u përpoq të ndryshonte ekuilibrin etnik të rajonit përmes zhvendosjes së planifikuar të 100,000, më vonë reduktuar në 20,000 refugjatë serbë nga Krajina në Kroaci në Kosovë.   Disa nga refugjatët serbë kundërshtuan shkuarjen në Kosovë.  Në vitin 1996, statistikat zyrtare të qeverisë vendosën numrin e refugjatëve në Kosovë në 19,000.  Shumica e refugjatëve serbë u larguan më pas dhe disa mbetën.  Në fillim të vitit 1997, numri i refugjatëve serbë të zhvendosur në Kosovë ishte 4000  dhe 6000 në fillim të vitit 1999  para. 35. Me përkeqësimin e situatës sociopolitike, shqiptarët e Kosovës që numëronin rreth 300,000 u larguan gjatë kësaj periudhe për në Evropën Perëndimore.  Pas shpërthimit të konfliktit ndërmjet qeverisë së Millosheviçit dhe Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, në fillim të vitit 1997, rreth 9,000 refugjatë serbë dhe afër 20,000 serbë lokalë u larguan nga Kosova. 

 Lufta e Kosovës (1999) 
Gjatë luftës së Kosovës (1997–1999), forcat serbe, me sa duket, dëbuan nga Kosova mes 800,000 – 1,000,000 shqiptarë duke përdorur taktika të tilla si konfiskimi i dokumenteve personale për ta vështirësuar ose parandaluar ndonjë kthim në të ardhmen.  Shqiptarët e Kosovës më vonë u kthyen pas ndërhyrjes së NATO-s dhe përfundimit të luftës.

Në vitin 1999, më shumë se 11,000 vdekje u raportuan në zyrën e Gjykatës Penale Ndërkombëtare për ish-prokuroren e Jugosllavisë, Carla Del Ponte .  Gjatë luftës u vranë gjithsej rreth 10,317 civilë, nga të cilët 8,676 ishin shqiptarë, 1,196 serbë dhe 445 romë dhe të tjerë, përveç 3,218 anëtarëve të vrarë të formacioneve të armatosura.  Deri në vitin 2010, rreth 3,000 persona ishin ende të zhdukur, nga të cilët 2,500 shqiptarë, 400 serbë dhe 100 romë . 

Në ditët pas tërheqjes së Ushtrisë Jugosllave, afër 80,000 (pothuajse gjysma e 200,000 që vlerësohet se jetonin në Kosovë) civilë serbë dhe të tjerë joshqiptarë u larguan nga Kosova.      Vlerësimet e numrit të serbëve që u larguan kur forcat serbe u larguan nga Kosova variojnë nga 65,000  në 250,000. Coordinating Centre of Serbia for Kosovo-Metohija: Principles of the program for return of internally displaced persons from Kosovo and Metohija. Përveç kësaj, më pak se njëqind refugjatë serbë nga Kroacia mbetën në Kosovë. 

 Shekulli 20 
 Regjistrimi i vitit 2011 
Në regjistrimin e vitit 2011 kishte 1,739,825 banorë. ECMI "thirr për kujdes kur i referohet regjistrimit të vitit 2011", për shkak të bojkotit nga komunat me shumicë serbe në veri të Kosovës dhe bojkotit të pjesshëm nga serbët dhe romët në jug të Kosovës.  Sipas të dhënave, kjo është përbërja etnike e Kosovës:
 Shqiptarë : 1,616,869 (92.9%)
 Serb *: 25,532 (1.5%)
 boshnjakë : 27,553 (1.6%)
 Turqit : 18,738 (1.1%)
 Ashkali : 15,436 (0.9%)
 Egjiptianët : 11,524 (0.6%)
 goranë : 10,265 (0.6%)
 Romë : 8,824 (0.5%)
 Të tjera: 2352 (0.1%)
 Të paspecifikuara: 2752 (0.1%)

Që nga viti 2014, ka rreth 96,000 serbë të Kosovës dhe rreth 3/4 e tyre jetojnë në veri të Kosovës.

 Shih edhe 
 Demografia e Vilajetit të Kosovës
 Enklavat serbe në Kosovë
 Demografia e Kosovës

 Literatura 






 Referime 

Kategoria:Demografia e Kosovës
Kategoria:Historia e Kosovës