Rënia e Perandorisë Romake Perëndimore

Rënia e Perandorisë Romake Perëndimore (e quajtur edhe rënia e Perandorisë Romake ose rënia e Romës) ishte humbja e kontrollit politik qendror në Perandorinë Romake Perëndimore, një proces në të cilin Perandoria dështoi të zbatonte sundimin e saj dhe të gjerë territori u nda në disa politika pasardhëse. Perandoria Romake humbi pikat e forta që i kishin lejuar të ushtronte kontroll efektiv mbi provincat e saj perëndimore; Historianët modernë parashtrojnë faktorë duke përfshirë efektivitetin dhe numrin e ushtrisë, shëndetin dhe numrin e popullsisë romake, fuqinë e ekonomisë, kompetencën e perandorëve, luftërat e brendshme për pushtet, ndryshimet fetare të periudhës dhe efikasitetin. të administratës civile. Rritja e presionit nga barbarët pushtues jashtë kulturës romake gjithashtu kontribuoi shumë në kolapsin. Ndryshimet klimatike dhe sëmundjet endemike dhe epidemike shkaktuan shumë nga këta faktorë të menjëhershëm. Arsyet e kolapsit janë subjektet kryesore të historiografisë së botës antike dhe ato informojnë shumë diskursin modern mbi dështimin e shtetit. 

Në vitin 376, një numër i pakontrollueshëm i gotëve dhe njerëzve të tjerë jo-romakë, të arratisur nga hunët, hynë në perandori. Në vitin 395, pasi fitoi dy luftëra civile shkatërruese, Theodosiusi I vdiq, duke lënë një ushtri fushore në kolaps, dhe perandoria, ende e rrënuar nga gotët, e ndarë midis ministrave ndërluftues të dy djemve të tij të paaftë. Grupe të tjera barbare kaluan Rinin dhe kufijtë e tjerë dhe, si gotët, nuk u shfarosën, dëbuan apo nënshtruan. Forcat e armatosura të Perandorisë Perëndimore u bënë të pakta dhe joefektive, dhe megjithë rimëkëmbjen e shkurtër nën udhëheqësit e aftë, sundimi qendror nuk u konsolidua kurrë në mënyrë efektive.

Deri në vitin 476, pozita e perandorit romak perëndimor zotëronte fuqi të papërfillshme ushtarake, politike ose financiare dhe nuk kishte asnjë kontroll efektiv mbi domenet e shpërndara perëndimore që mund të përshkruheshin ende si romake. Mbretëritë barbare kishin krijuar fuqinë e tyre në pjesën më të madhe të zonës së Perandorisë Perëndimore. Në vitin 476 mbreti barbar gjerman Odoacer rrëzoi perandorin e fundit të Perandorisë Romake Perëndimore në Itali, Romulus Augustulus, dhe Senati i dërgoi simbolet perandorake te Perandori Romak Lindor, Flavius Zeno.

Ndërsa legjitimiteti i saj zgjati për shekuj më gjatë dhe ndikimi i saj kulturor mbetet sot, Perandoria Perëndimore nuk pati kurrë forcë të ngrihej përsëri. Perandoria Romake Lindore ose Bizantine mbijetoi, dhe megjithëse u pakësua në fuqi, mbeti për shekuj një fuqi efektive e Mesdheut Lindor.

Ndërsa humbja e unitetit politik dhe e kontrollit ushtarak pranohet botërisht,rënia nuk është koncepti i vetëm unifikues për këto ngjarje; periudha e përshkruar si antikiteti i vonë thekson vazhdimësinë kulturore përgjatë dhe përtej kolapsit politik.

 Qasje historike dhe sinteza moderne 
Që nga viti 1776, kur Edward Gibbon botoi vëllimin e parë të Historisë së Rënies dhe Rënies së Perandorisë Romake, rënia ka qenë tema rreth së cilës është strukturuar pjesa më e madhe e historisë së Perandorisë Romake."Që nga shekulli i tetëmbëdhjetë e tutje," shkroi historiani Glen Bowersock, "ne kemi qenë të fiksuar pas rënies: ajo është vlerësuar si një arketip për çdo rënie të perceptuar dhe, si rrjedhim, si një simbol për frikën tonë." 

Rënia nuk është i vetmi koncept unifikues për ngjarjet e kësaj periudhe kohore; periudha e përshkruar si Antikiteti i Vonë thekson vazhdimësinë kulturore përgjatë dhe përtej kolapsit politik.

 Një tjetër paradigmë e periudhës 
Të paktën që nga koha e Henri Pirenne, studiuesit kanë përshkruar një vazhdimësi të kulturës romake dhe legjitimitetit politik shumë kohë pas vitit 476. Pirenne e shtyu vdekjen e qytetërimit klasik në shekullin e VIII-të. Ai sfidoi nocionin se barbarët gjermanikë kishin shkaktuar fundin e Perandorisë Romake Perëndimore dhe ai refuzoi të barazonte fundin e Perandorisë Romake Perëndimore me fundin e detyrës së perandorit në Itali. Ai vuri në dukje vazhdimësinë thelbësore të ekonomisë së Mesdheut Romak edhe pas pushtimeve barbare dhe sugjeroi se vetëm pushtimet myslimane përfaqësonin një shkëputje vendimtare me antikitetin.

Formulimi më i fundit i një periudhe historike të karakterizuar si "Antikiteti i Vonë " thekson transformimet e botëve antike në mesjetare brenda një vazhdimësie kulturore. Në dekadat e fundit argumenti i bazuar arkeologjikisht madje shtrin vazhdimësinë në kulturën materiale dhe në modelet e vendbanimeve deri në shekullin e njëmbëdhjetë. Duke vëzhguar realitetin politik të kontrollit të humbur (dhe fragmentimin shoqërues të tregtisë, kulturës dhe gjuhës), por edhe vazhdimësinë kulturore dhe arkeologjike, procesi është përshkruar si një kulturor kompleks, transformim, në vend të rënies. 

Si rezultat, "perceptimi i antikitetit të vonë ka ndryshuar ndjeshëm: periudha nuk shihet më si një epokë rënieje dhe krize, por si një epokë metamorfoze në rajonin e Mesdheut". Koncepti i Antikitetit të Vonë madje është paraqitur si zhvleftësues i idesë së një rënie,por në debatet mbi natyrën e Antikitetit të Vonë,fakti i këputjes politike mbetet i padiskutueshëm; është vetëm këndvështrimi fetar ose kulturor që insiston për ta parë këtë proces si një vazhdimësi dhe jo si një ndryshim drastik. 

 Intervali kohor 
Një sintezë e fundit jep katër kthesa vendimtare të ngjarjeve në transformimin nga lartësia e perandorisë në mesjetën e hershme:

 Murtaja Antonine që i dha fund një periudhe të gjatë zgjerimi demografik dhe ekonomik,duke dobësuar por jo duke rrëzuar perandorinë.
 Kriza e shekullit të tretë, në të cilën ndryshimet klimatike, sëmundja e përtërirë pandemike dhe paqëndrueshmëria e brendshme dhe e jashtme politike çuan në gati-kolapsin e sistemit perandorak. Rikonstituimi i tij përfshinte një bazë të re për monedhën, një aparat të zgjeruar profesional të qeverisë, perandorë të distancuar më tej nga populli i tyre dhe, së shpejti, një fe prozelitizuese, ekskluzive që parashikonte fundin e afërt të botës.
 Dështimi ushtarak dhe politik i Perëndimit, në të cilin migrimi masiv nga stepa euroaziatike kapërceu dhe copëtoi pjesën perëndimore të një perandorie të dobësuar nga brenda. Perandoria lindore e rindërtoi veten përsëri dhe filloi ripushtimin e Perëndimit.

parapamje| Rrugët e marra nga pushtuesit barbarë të Perandorisë Romake gjatë periudhës së migrimit

 Në tokat përreth Mesdheut, Epoka e Vonë e Akullnajave dhe Murtaja e Justinianit krijuan një nga kataklizmat më të këqija mjedisore në historinë e regjistruar. Sistemi perandorak u shkatërrua në dy gjeneratat e ardhshme dhe më pas humbi territore të gjera për ushtritë e Islamit, një fe e re prozelitizuese, ekskluzive që priste gjithashtu një fund të afërt. Shteti i zbehtë dhe i varfëruar bizantin mbijetoi mes grindjeve të përhershme midis dhe midis pasuesve të Krishtërimit dhe Islamit. 

Humbja e kontrollit të centralizuar politik mbi Perëndimin, dhe fuqia e pakësuar e Lindjes, janë pranuar botërisht, por tema e rënies është marrë për të mbuluar një hark kohor shumë më të gjerë se sa njëqind vjet nga viti 376. Për Cassius Dio, hyrja e perandorit Commodus në vitin 180 të e.s. shënoi zbritjen "nga një mbretëri ari në një mbretëri ndryshku dhe hekuri". Që nga epoka e humanizmit, procesi i Rënies mendohet të ketë filluar me Konstandinin e Madh, ose me perandorët ushtarë që morën pushtetin nëpërmjet komandës së ushtrisë nga viti 235 deri në vitin 284, ose me Commodus, apo edhe me Augustin. Gibbon gjithashtu filloi tregimin e tij të rënies që nga mbretërimi i Komodusit, pas një numri kapitujsh hyrës. Arnold J. Toynbee dhe James Burke argumentojnë se e gjithë epoka perandorake ishte një periudhë e prishjes së vazhdueshme të institucioneve të themeluara në kohët republikane. Theodor Mommsen e përjashtoi periudhën perandorake nga Historia e Romës, fituese e çmimit Nobel (1854–1856). Si një shenjë e përshtatshme për fundin, viti 476 është përdorur që nga Gibbon, por data të tjera kyçe për rënien e Perandorisë Romake në Perëndim përfshijnë krizën e shekullit të tretë, kalimin e Rinit në vitin 406 (ose në 405), plaçkitja e Romës në vitin 410 dhe vdekja e Julius Nepos në vitin 480. 

 Shkaqet themelore 
Harper ka përmbledhur prova të reja dhe ligjërim modern për të interpretuar sëmundjet dhe ndryshimet klimatike si nxitës të rëndësishëm të kolapsit politik, përveç diskursit tradicional rreth vendimeve politike, dobësisë sociale dhe presionit barbar. Ai përshkruan një optimum klimatik romak nga rreth 200 p.e.s., deri në vitin 150 të e.s., kur tokat përreth Mesdheut ishin përgjithësisht të ngrohta dhe të ujitura mirë. Kjo e bëri bujqësinë të begatë, rekrutimin e ushtrisë të lehtë dhe mbledhjen e taksave të thjeshtë. Nga viti 150 deri në vitin 450, klima hyri në një periudhë tranzitore, në të cilën taksat ishin më pak të lehta për t'u mbledhur dhe rëndonin më shumë mbi popullsinë që punonte. Pas rreth vitit 450, klima u përkeqësua më tej në Epokën e Vonë të Vonë të Akullit, gjë që mund të ketë kontribuar drejtpërdrejt në shumëllojshmërinë e faktorëve që rrëzuan Romën. Perandoria Romake u ndërtua në skajet e tropikëve. Rrugët e saj dhe detet e saj pa piratë, të cilat prodhonin një bollëk tregtie, krijuan gjithashtu pa vetëdije një ekologji sëmundjesh të ndërlidhura që nxorri evolucionin dhe përhapjen e patogjenëve. Pandemitë kontribuan në ndryshime masive demografike, kriza ekonomike dhe mungesa ushqimore në krizën e shekullit të tretë. 

Nga viti 376, popullsi masive u shpërngulën në Perandori, të shtyrë nga hunët, të cilët vetë mund të jenë shtyrë nga ndryshimet klimatike në stepën euroaziatike, Këto pushtime barbare çuan përfundimisht në mbretëritë barbare mbi pjesën më të madhe të territorit të mëparshëm të Perandoria Perëndimore. Por goditja përfundimtare erdhi vetëm me Epokën e Vonë të Akullnajave dhe pasojat e saj, kur Roma ishte tashmë e fragmentuar politikisht dhe e varfëruar materialisht. 

Edward Gibbon dha një formulim klasik, por tashmë të vjetëruar dhe të paplotë, të arsyeve pse ndodhi Rënia. Ai i dha peshë të madhe rënies së brendshme, duke gjymtuar aftësinë e perandorisë për t'iu përgjigjur sulmeve nga jashtë Perandorisë dhe dështimit të disiplinës ushtarake. Ai gjithashtu mendoi se "futja, ose të paktën abuzimi i krishtërimit, kishte njëfarë ndikimi në rënien dhe rënien e perandorisë romake ..."Chapter 38. "General Observations On The Fall Of The Roman Empire In The West". Fall In The West – The Decline And Fall Of The Roman Empire by Edward Gibbon Kjo, me mosbesimin e tij ndaj mrekullive dhe vlerësimin e tij të kujdesshëm të numrit aktual të martirëve të krishterë, u sulmua menjëherë dhe vazhdon të ngjallë kundërshtim. Idetë e tij mbi vjeshtën kanë qenë një bazë për diskursin e mëvonshëm dhe për sintezën moderne me rezultatet e arkeologjisë, epidemiologjisë, historisë klimatike dhe shkencës gjenetike, duke përdorur modele të ndryshme historiografike. Alexander Demandt numëroi 210 teori të ndryshme se pse ra Roma dhe më shumë ide janë prodhuar që atëherë.

A. H. M. Jones ka theksuar se pikëpamjet e mëparshme të studiuesve janë perëndimore dhe kanë të bëjnë me Perandorinë Perëndimore. Shumica e dobësive të diskutuara nga studiuesit ishin "të përbashkëta për të dy gjysmat e perandorisë", me krishtërimin edhe më të përhapur në Lindje sesa në Perëndim. Mosmarrëveshjet fetare ishin të hidhura, burokracia e korruptuar dhe zhvatëse, ajo kishte një sistem kaste dhe toka doli jashtë përdorimit në lindje ashtu si në perëndim. Megjithatë Lindja qëndroi në këmbë në shekullin e pestë, luftoi përsëri në shekullin e gjashtë dhe madje rimori disa territore në shekullin e shtatë. Lindja kishte vetëm një avantazh të dukshëm: gjeografinë. Ishte më pak i cenueshëm, strategjikisht, sesa Perëndimi. Kalimi më i ngushtë detar në territoret e tij kryesore mbrohej nga barbarët veriorë nga fortifikimet dhe forcat detare dhe tokësore të Kostandinopojës, ndërsa kufiri evropian nga grykëderdhja e Rinit, deri në atë të Danubit është rreth 2000 kilometra distancë rrethi të madh dhe mund të kalohej me shumë më pak vështirësi. "Shkatërrimet e barbarëve varfëruan dhe shpopulluan provincat kufitare [perëndimore] dhe presioni i tyre i pandërprerë i imponoi perandorisë një barrë mbrojtjeje që mbingarkoi makinerinë e saj administrative dhe burimet e saj ekonomike. [duke luajtur] një rol të madh në rënien e Perëndimit”. 

 Lartësia e pushtetit, krizat dhe rimëkëmbjet 

 Lartësia e pushtetit, dobësitë sistematike 
Perandoria Romake arriti shtrirjen e saj më të madhe gjeografike nën Trajanin (rr. 98–117), i cili sundoi një shtet të begatë që shtrihej nga Armenia deri në Oqeanin Atlantik. Perandoria kishte një numër të madh ushtarësh të stërvitur, të furnizuar dhe të disiplinuar, të nxjerrë nga një popullsi në rritje. Ajo kishte një administratë civile gjithëpërfshirëse të bazuar në qytete të lulëzuara me kontroll efektiv mbi financat publike. Elita e shkolluar e konsideronte të tyren si të vetmen formë qytetërimi të vlefshëm, duke i dhënë Perandorisë legjitimitet ideologjik dhe një unitet kulturor të bazuar në njohjen gjithëpërfshirëse me letërsinë dhe retorikën greke dhe romake. Fuqia e Perandorisë e lejoi atë të ruante dallime ekstreme të pasurisë dhe statusit (duke përfshirë skllavërinë në një shkallë të gjerë). Rrjetet e saj të gjera tregtare lejuan edhe familjet modeste të përdorin mallra të prodhuara nga profesionistë të largët. 

Perandoria kishte edhe forcë edhe qëndrueshmëri. Sistemi i tij financiar e lejoi atë të rriste taksa të konsiderueshme, të cilat, pavarësisht korrupsionit endemik, mbështetën një ushtri të madhe të rregullt me logjistikë dhe trajnime. Cursus honorum, një seri e standardizuar postesh ushtarake dhe civile të organizuara për burra ambiciozë aristokratë, siguroi që fisnikët e fuqishëm të kishin mundësinë të njiheshin me komandën dhe administratën ushtarake dhe civile. Në një nivel më të ulët brenda ushtrisë, duke lidhur aristokratët në krye me ushtarët privatë, një numër i madh centurionësh ishin të shpërblyer mirë, të ditur dhe përgjegjës për stërvitjen, disiplinën, administrimin dhe udhëheqjen në betejë. Qeveritë e qytetit me pronat dhe të ardhurat e tyre funksionuan në mënyrë efektive në nivel lokal; anëtarësimi në këshillat e qytetit përfshinte mundësi fitimprurëse për vendimmarrje të pavarur dhe, pavarësisht detyrimeve, u pa si një privilegj. Nën një seri perandorësh, të cilët secili adoptoi një pasardhës të pjekur dhe të aftë, perandoria nuk kërkonte luftëra civile për të rregulluar trashëgiminë perandorake. Kërkesat mund t'u dërgoheshin drejtpërdrejt perandorëve më të mirë dhe përgjigjet kishin fuqinë e ligjit, duke e vënë fuqinë perandorake drejtpërdrejt në kontakt edhe me nënshtetas të përulur. Kultet e fesë politeiste ishin jashtëzakonisht të ndryshme, por asnjë nuk pretendonte se e vërteta e tyre ishte e vetmja. Ndjekësit e tyre shfaqën tolerancë reciproke, duke prodhuar një harmoni fetare polifone. Mosmarrëveshjet fetare ishin të rralla pas shtypjes së revoltës së Bar Kokhba në vitin 136, pas së cilës Judea e shkatërruar pushoi së qeni një qendër kryesore për trazirat hebraike.

Megjithatë, ajo mbeti një kulturë e bazuar në një ekonomi të hershme mbijetese, me vetëm ide joefektive të një teorie mikrobe të sëmundjes. Pavarësisht ujësjellësve, ujësjellësi nuk mundësonte një higjienë të mirë. Ujërat e zeza hidheshin në rrugë, në kanale të hapura kullimi ose duke pastruar kafshët,edhe në Optimumin Klimatik Romak, dështimet lokale të korrjes që shkaktonin zi buke ishin gjithmonë një mundësi. Dhe madje edhe në kohë të mira, gratë romake kishin nevojë të kishin, mesatarisht, nga gjashtë fëmijë secila për të ruajtur popullsinë mirë dhe pastërtia trupore ishin privilegje të të pasurve, të reklamuara nga shkelja e tyre e fortë, ngjyra e shëndetshme e lëkurës dhe mungesa e "aromës së shurdhër të të nënbanuarve". Vdekshmëria foshnjore ishte shumë e lartë dhe sëmundjet diarreike ishin shkaku kryesor i vdekjeve. Malaria ishte endemike në shumë zona, veçanërisht në vetë qytetin e Romës, ndoshta e inkurajuar nga entuziazmi i romakëve të pasur për veçoritë ujore në kopshtet e tyre. 

 Përkeqësimi klimatik dhe murtaja 
Nga rreth viti 150, klima u bë mesatarisht disi më e keqe për shumicën e tokave të banuara përreth Mesdheut. Vdekshmëria e rëndë në vitet 165-180 nga Murtaja Antonine dëmtoi seriozisht përpjekjet për të zmbrapsur pushtuesit gjermanikë, por legjionet në përgjithësi mbajtën ose të paktën rivendosën shpejt kufijtë e Perandorisë.

alt=Map of the Roman Empire in the early second century|parapamje|Perandoria Romake në fillim të shekullit të II
 Kriza e shekullit të tretë 
Perandoria pësoi kriza të shumta serioze gjatë shekullit të tretë. Perandoria Sasanide në rritje i shkaktoi tri disfata dërrmuese ushtrive romake në terren dhe mbeti një kërcënim i fuqishëm për shekuj. Fatkeqësitë e tjera përfshinin luftëra të përsëritura civile, pushtime barbare dhe më shumë vdekshmëri masive në Murtajën e Qiprianit (nga viti 250 e tutje). Për një periudhë të shkurtër, Perandoria u nda në një Perandori Galike në Perëndim (260-274), një Perandori Palmirene në Lindje (260-273) dhe një shtet qendror romak; në vitin 271, Roma braktisi provincën e Dakisë në veri të Danubit. Kufiri i Rin / Danubit gjithashtu u vu nën kërcënime më efektive nga grupimet më të mëdha barbare, të cilat kishin zhvilluar bujqësi të përmirësuar dhe kishin rritur popullsinë e tyre. Shtati mesatar i popullsisë në Perëndim pësoi një rënie serioze në fund të shekullit të dytë; popullsia e Evropës Veriperëndimore nuk u rikuperua, megjithëse rajonet e Mesdheut u rikuperuan. 

Perandoria i mbijetoi "krizës së shekullit të tretë", duke e drejtuar ekonominë e saj me sukses drejt mbrojtjes, por mbijetesa erdhi me çmimin e një shteti më të centralizuar dhe burokratik. Nën Galienin (perandor nga viti 253, deri në vitin 268) aristokracia senatoriale pushoi së bashku me radhët e komandantëve të lartë ushtarakë. Anëtarëve të saj tipikë u mungonte interesi për shërbimin ushtarak dhe tregonin paaftësi në komandë. 

alt=The divided Empire in 271 CE|parapamje|Perandoria e ndarë në vitin 271 të e.s.
 Ribashkimi dhe ndarja politike 
Aureliani e ribashkoi perandorinë në vitin 274 dhe nga viti 284 Diokleciani dhe pasardhësit e tij e riorganizuan atë me më shumë theks te ushtria. Gjon Lidiani, duke shkruar mbi dy shekuj më vonë, raportoi se ushtria e Dioklecianit në një moment kishte gjithsej 389.704 burra, plus 45.562 në flota, dhe numri mund të jetë rritur më vonë. Me komunikimet e kufizuara të kohës, si kufijtë evropianë ashtu edhe ato lindore kishin nevojë për vëmendjen e komandantëve të tyre suprem. Diokleciani u përpoq ta zgjidhte këtë problem duke rivendosur një pasardhësi adoptive me një perandor të vjetër (August) dhe të vogël (Çezar) në secilën gjysmë të Perandorisë, por ky sistem tetrarkie u prish brenda një brezi dhe parimi trashëgues u rivendos. me rezultate përgjithësisht fatkeqe. Pas kësaj ,lufta civile u bë përsëri metoda kryesore e vendosjes së regjimeve të reja perandorake. Megjithëse Konstandini i Madh (në detyrën 306-337) ribashkoi përsëri Perandorinë, nga fundi i shekullit të katërt, nevoja për ndarje u pranua përgjithësisht. Që atëherë e tutje, Perandoria ekzistonte në tension të vazhdueshëm midis nevojës për dy perandorë dhe mosbesimit të tyre të ndërsjellë.

Deri në fund të shekullit të katërt, Perandoria e bashkuar mbajti fuqi të mjaftueshme për të nisur sulme të fuqishme kundër armiqve të saj në Gjermani dhe në Perandorinë Sasanide. Recepti i barbarëve u bë gjerësisht i praktikuar: autoritetet perandorake pranuan grupe potencialisht armiqësore në Perandori, i ndanë dhe u ndanë toka, status dhe detyra brenda sistemit perandorak. Në këtë mënyrë shumë grupe siguronin punëtorë të lirë (<i id="mwAYU">coloni</i>) për pronarët romakë dhe rekrutë (<i id="mwAYc">laeti</i>) për ushtrinë romake. Ndonjëherë udhëheqësit e tyre bëheshin oficerë. Normalisht romakët e menaxhuan procesin me kujdes, me forcë të mjaftueshme ushtarake në dispozicion për të siguruar përputhjen. Asimilimi kulturor pasoi gjatë ose dy brezave të ardhshëm.

alt=Map of the Roman Empire under the Tetrarchy, showing the dioceses and the four Tetrarchs' zones of influence|parapamje|Perandoria Romake nën Tetrarkinë, duke treguar dioqezat dhe zonat e përgjegjësisë së katër tetrarkëve
Sunduesit e rinj suprem hoqën dorë nga trillimi ligjor i Perandorisë së hershme (duke e parë perandorin si të parin midis të barabartëve); perandorët nga Aureliani (rr. v. 270–275) e këndej e quanin veten hapur si dominus et deus, "zot dhe perëndi", tituj të përshtatshëm për një marrëdhënie zotëri-skllav. U zhvillua një ceremoni e përpunuar gjyqësore dhe lajkat e ndyra u bënë rend i ditës. Nën Dioklecianin, fluksi i kërkesave të drejtpërdrejta drejtuar perandorit u zvogëlua me shpejtësi dhe së shpejti pushoi fare. Asnjë formë tjetër e aksesit të drejtpërdrejtë nuk i zëvendësoi ato dhe perandori merrte vetëm informacione të filtruara përmes oborrtarëve të tij. 

Mizoria zyrtare, duke mbështetur zhvatjen dhe korrupsionin,gjithashtu mund të jetë bërë më e zakonshme. Ndërsa shkalla, kompleksiteti dhe dhuna e qeverisë ishin të pakrahasueshme, perandorët humbën kontrollin mbi të gjithë mbretërinë e tyre për aq sa ai kontroll vinte gjithnjë e më shumë për t'u përdorur nga kushdo që paguante për të. Ndërkohë, familjet më të pasura senatoriale, të imunizuara nga shumica e taksave, zhytën gjithnjë e më shumë nga pasuria dhe të ardhurat e disponueshme duke u shkëputur gjithashtu nga çdo traditë e përsosmërisë ushtarake. Një studiues identifikon një rritje të madhe të fuqisë blerëse të arit, dyfish e gjysmë nga viti 274, deri në fund të shekullit të katërt. Ky mund të jetë një tregues i pabarazisë ekonomike në rritje midis një elite të pasur me ar dhe një fshatarësie të varfër me para. 

Brenda ushtrisë së vonë romake, shumë rekrutë dhe madje oficerë kishin origjinë barbare. Ushtarët janë regjistruar se përdorin rituale ndoshta barbare, të tilla si ngritja e një pretenduesi në mburoja. Disa dijetarë e kanë parë këtë si një tregues të dobësisë.Të tjerë nuk pajtohen, duke parë se as rekrutët barbarë dhe as ritualet e reja nuk shkaktonin ndonjë problem me efektivitetin ose besnikërinë e ushtrisë, të paktën ndërkohë që ajo ushtri drejtohej nga oficerë që u identifikuan si romakë dhe ishin efektivisht të disiplinuar, të trajnuar, të paguar dhe të furnizuar. 

 313–376: Abuzimi i pushtetit, lufta kufitare dhe ngritja e krishterimit 
Në vitin 313,Konstandini i Madh deklaroi tolerancën zyrtare të krishterimit. Kjo u pasua gjatë dekadave që pasuan nga një kërkim zyrtar për një përkufizim të ortodoksisë së krishterë. Kundër të krishterëve heterodoksë u ndërmorën veprime zyrtare dhe private. Veprimi i kufizuar kundër paganëve, të cilët kryesisht shpërfilleshin, bazohej në përbuzjen që shoqëronte ndjenjën e triumfit të krishterimit pas Konstandinit. Pasardhësit e tij në përgjithësi vazhduan këtë qasje, ndërsa krishterimi u bë feja e çdo zyrtari civil ambicioz. Nën Konstandinin, qytetet humbën të ardhurat e tyre nga taksat lokale, dhe nën Konstantin II (rr. v. 337–361) pasuritë e tyre të pronave. Kjo e përkeqësoi vështirësinë ekzistuese në mbajtjen në fuqi të këshillave të qytetit dhe shërbimet e ofruara nga qytetet u shkatërruan ose u braktisën. Projektet e ndërtesave publike u bënë më të pakta. Nuk ka asnjë dëshmi të pjesëmarrjes së shtetit në, ose mbështetje për, restaurimin dhe mirëmbajtjen e tempujve dhe faltoreve. Restaurimet u financuan dhe u kryen privatisht, gjë që kufizonte gjithnjë e më shumë atë që bëhej. Një abuzim i mëtejshëm financiar ishte zakoni i Konstancit për t'i dhënë shoqëruesve të tij të afërt pasuritë e personave të dënuar për tradhti dhe krime të tjera kapitale. Kjo praktikë zvogëloi të ardhurat e ardhshme, por jo të menjëhershme, dhe ata që ishin afër perandorit fituan një nxitje të fortë për të inkurajuar dyshimin e tij për komplote. 

Konstandini i vendosi frankët në bregun e poshtëm të majtë të Rinit. Komunitetet e tyre kërkuan një linjë fortifikimesh për t'i mbajtur ata nën kontroll,duke treguar se Roma kishte humbur pothuajse të gjithë kontrollin lokal. Nën Konstantin, banditët erdhën për të dominuar zona të tilla si Isauria, të cilat ishin edhe brenda perandorisë. Fiset e Germanias u bënë gjithashtu më të populluara dhe më kërcënuese. Në Gali, e cila nuk u rikuperua vërtet nga pushtimet e shekullit të tretë, pati një pasiguri të gjerë dhe rënie ekonomike në vitet 300, ndoshta më e keqja në Armorika. Në vitin 350, pas dekadash sulmesh piratesh, pothuajse të gjitha vilat në Armorikë u braktisën. Përdorimi lokal i parave pushoi rreth vitit 360. Përpjekjet e përsëritura për të kursyer shpenzimet ushtarake përfshinin trupat e faturimit në qytete, ku ato mund të mbaheshin më pak lehtësisht nën disiplinën ushtarake dhe mund të zhvateshin më lehtë nga civilët. Përveç rastit të rrallë të një gjenerali të vendosur dhe të pakorruptueshëm, këto trupa rezultuan të paefektshme në veprim dhe të rrezikshme për civilët. Trupave kufitare shpesh u jepej tokë në vend që të paguanin. Ndërsa ata punonin për veten e tyre, kostot e tyre direkte u zvogëluan, por gjithashtu u zvogëlua efektiviteti i tyre dhe paga e tyre i dha shumë më pak stimul ekonomisë kufitare. Megjithatë, me përjashtim të provincave përgjatë Rinit të poshtëm, ekonomia bujqësore në përgjithësi po shkonte mirë. 

Numri dhe efektiviteti i ushtarëve të rregullt mund të ketë rënë gjatë shekullit të katërt. Listat e pagave ishin të fryra, në mënyrë që paga të mund të devijohej dhe të shiteshin përjashtimet nga detyrimet. Mundësitë e ushtarëve për zhvatje personale u shumëfishuan me qëndrimin në qytete, ndërsa efektiviteti i tyre u zvogëlua nga përqendrimi në zhvatje në vend të ushtrimeve ushtarake. Megjithatë, zhvatja, korrupsioni i madh dhe joefektiviteti i rastësishëm nuk ishin të reja për ushtrinë romake. Nuk ka konsensus nëse efektiviteti i tij ra ndjeshëm përpara vitit 376. Ammianus Marcellinus, vetë një ushtar profesionist, përsërit vëzhgimet e kahershme rreth epërsisë së ushtrive bashkëkohore romake që është për shkak të stërvitjes dhe disiplinës, jo për madhësinë apo forcën individuale.Pavarësisht nga një rënie e mundshme në aftësinë e Perandorisë për të mbledhur dhe furnizuar ushtri të mëdha, Roma mbajti një qëndrim agresiv dhe të fuqishëm kundër kërcënimeve të perceptuara pothuajse deri në fund të shekullit të katërt.

alt=Solidus, obverse showing Julian as philosopher, reverse symbolizing the strength of the Roman army|majtas|parapamje|Solidus i Julianit, shek. 361. Ana e përparme: Juliani me mjekrën e përshtatshme për një filozofi neoplatonik. Mbishkrim: FL(AVIVS) CL(AVDIVS) IVLIANVS PP(= Pater Patriae, "babai i kombit") AVG(=Augustus). E pasme: një romak i armatosur, standard ushtarak në njërën dorë, një rob në tjetrën. Mbishkrim: VIRTVS EXERCITVS ROMANORVM, "trimëria/virtyti i ushtrisë romake"; shenja e nenexhikut është SIRM, Sirmium.
Juliani (rr. v. 360–363) nisi një përpjekje kundër korrupsionit zyrtar, i cili lejoi që kërkesat e taksave në Gali të reduktoheshin në një të tretën e shumës së tyre të mëparshme, ndërkohë që të gjitha kërkesat e qeverisë ishin ende të përmbushura. Në legjislacionin civil, Juliani ishte i dukshëm për politikat e tij pro-pagane. Juliani hoqi ndalimin e sakrificave, restauroi dhe rihapi tempujt dhe çmontoi statusin e privilegjuar të taksave dhe koncesionet e të ardhurave të të krishterëve. Ai u dha falje taksave bujare qyteteve që ai favorizonte dhe disfavor për ata që mbetën të krishterë. Juliani urdhëroi tolerimin e varieteteve të krishterimit të ndaluara si heretike nga Konstanci; ndoshta, ai nuk do të kishte qenë në gjendje të persekutonte efektivisht një grup kaq të madh dhe të fuqishëm siç ishin bërë tani të krishterët.

Juliani fitoi kundër gjermanikëve që kishin pushtuar Galinë. Ai filloi një fushatë të shtrenjtë kundër Persianëve Sasanidë, e cila përfundoi me disfatë dhe vdekjen e tij. Ai ia doli të marshonte drejt kryeqytetit sasanid të Ktesifonit, por, me sugjerimin e një agjenti pers, dogji varkat dhe furnizimet e tij për të treguar vendosmëri në operacionet e vazhdueshme. Sasanidët filluan luftën e prishjes duke djegur të korrat. Duke e gjetur veten të shkëputur pa furnizime në territorin e armikut, ai filloi një tërheqje tokësore dhe gjatë Betejës së Samarës, ai u plagos për vdekje. Faktet e vdekjes së tij janë errësuar nga "lufta e fjalëve midis të krishterëve dhe paganëve" që pasoi. Ishte "kryesisht mbi burimin e shtizës fatale. Mendimi se Juliani mund të kishte vdekur nga dora e njërit prej anëve të tij,ishte një dhuratë nga perëndia për një traditë të krishterë që dëshironte që perandori apostat t'i jepte ëmbëlsirat e tij të drejta. Megjithatë, një thashethem i tillë nuk ishte vetëm produkt i polemikave fetare. Ajo i kishte rrënjët në gjurmën më të gjerë të pakënaqësisë që Juliani la pas tij." 

Pasardhësi i Julianit, Joviani, i vlerësuar nga një ushtri e demoralizuar, filloi mbretërimin e tij të shkurtër (363–364) ndërsa ishte i bllokuar në Mesopotami pa furnizime. Për të blerë një vendkalim të sigurt në shtëpi, atij iu desh të lëshonte zona të Mesopotamisë veriore, duke përfshirë kështjellën e rëndësishme strategjike të Nisibis. Kjo kala kishte qenë romake që para Paqes së Nisibis në vitin 299. 

Vëllezërit Valens (rr. v. 364–378) dhe Valentinian I (rr. v. 364–375) përballën me energji kërcënimet e sulmeve barbare në të gjithë kufijtë perëndimorë. Ata gjithashtu u përpoqën të lehtësonin barrën e taksave, të cilat ishin rritur vazhdimisht gjatë dyzet viteve të mëparshme; Valensi në Lindje e zvogëloi kërkesën për taksa përgjysmë në vitin e tij të katërt. Të dy ishin të krishterë dhe rikonfiskuan tokat e tempullit që Juliani kishte restauruar. Por në përgjithësi ata ishin tolerantë ndaj besimeve të tjera. Valentiniani në Perëndim refuzoi të ndërhynte në polemikat e krishtera. Në lindje, Valens duhej të merrej me të krishterët që nuk përputheshin me idetë e tij për ortodoksinë dhe përndjekja ishte pjesë e përgjigjes së tij. Ai toleroi paganizmin, madje duke mbajtur disa nga bashkëpunëtorët e Julianit në pozitat e tyre të besuara. Ai konfirmoi të drejtat dhe privilegjet e priftërinjve paganë dhe konfirmoi të drejtën e paganëve për të qenë kujdestarë ekskluzivë të tempujve të tyre.

Pasuria e Kishës së Krishterë u rrit në mënyrë dramatike. Burime të pafundme si publike ashtu edhe private u përdorën për ndërtimin e kishave, hambarët e magazinimit për drithërat e përdorura për bamirësi, spitale të reja për të varfrit dhe në mbështetje të atyre në jetën fetare pa të ardhura të tjera. Peshkopët në qytetet e pasura ishin kështu në gjendje të ofronin patronazh në mënyrën e vendosur prej kohësh të aristokratëve romakë. Ammianus përshkroi disa që "pasuroheshin nga ofertat e zonjave, hipnin ulur në karroca, veshur me rroba të zgjedhura me kujdes dhe shërbenin bankete aq bujare saqë argëtimet e tyre ia kalonin tryezave të mbretërve". Por lëvizja në krishterim ndoshta nuk pati efekte të rëndësishme në financat publike. Komplekset e mëdha të tempullit, me priftërinj profesionistë me kohë të plotë, festa dhe një numër të madh sakrificash (që u bënë ushqim falas për masat), ishin gjithashtu të shtrenjta për t'u mirëmbajtur. Ata tashmë ishin ndikuar negativisht nga betejat financiare të perandorisë në shekullin e tretë.Numri i klerikëve, murgjve dhe murgeshave u rrit ndoshta në gjysmën e madhësisë së ushtrisë aktuale dhe ato janë konsideruar si një shterim i fuqisë punëtore të kufizuar.

Valentiniani vdiq nga një apopleksi teksa u bërtiste të dërguarve të udhëheqësve gjermanikë. Pasardhësit e tij në Perëndim ishin fëmijët, djemtë e tij Gracian (rr. v. 375–383) dhe Valentinian II (rr. v. 375–392). Graciani, "i huaj nga arti i qeverisjes si nga temperamenti ashtu edhe nga trajnimi", hoqi Altarin e Fitores nga Dhoma e Senatit. Ai gjithashtu hodhi poshtë titullin pagan të Pontifex Maximus.

 376–395; pushtimet, luftërat civile dhe mosmarrëveshjet fetare 

 Beteja e Adrianopojës 
Në vitin 376, Lindja u përball me një fluks të madh barbar nëpër Danub, kryesisht gotë, të cilët po iknin nga hunët. Ata u shfrytëzuan nga zyrtarë të korruptuar në vend që të lehtësoheshin dhe të rivendoseshin efektivisht, dhe ata morën armët dhe iu bashkuan më shumë gotë dhe disa alane dhe hunë. Valens ishte në Azi me ushtrinë e tij kryesore në terren duke u përgatitur për një sulm në Perandorinë Sasanide. Ridrejtimi i ushtrisë dhe mbështetja e saj logjistike do të kërkonte kohë, dhe ushtritë e Gracianit u shpërqëndruan nga pushtimet gjermane nëpër Rin. Në vitin 378, Valensi sulmoi pushtuesit me ushtrinë fushore lindore, tani ndoshta 20,000 njerëz, ndoshta shumë më pak se forcat që Juliani kishte udhëhequr në Mesopotami pak më shumë se një dekadë më parë, dhe ndoshta vetëm 10% e ushtarëve të disponueshëm nominalisht në Danub provincat. Në Betejën e Adrianopolit (9 gusht 378), Valensi humbi shumë nga ajo ushtri dhe jetën e tij. Kështu, të gjitha krahinat ballkanike u ekspozuan ndaj bastisjeve, pa përgjigje efektive nga garnizonet e mbetura, të cilat "mbyheshin më lehtë se delet". Qytetet ishin në gjendje të mbanin muret e tyre mbrojtëse kundër barbarëve që nuk kishin pajisje rrethimi, prandaj qytetet në përgjithësi mbetën të paprekura, megjithëse fshatrat vuanin.

 Rimëkëmbja e pjesshme në Ballkan, korrupsion i brendshëm dhe dëshpërim financiar 
Graciani emëroi një Augustus të ri, një gjeneral të provuar nga Hispania të quajtur Theodosius. Gjatë katër viteve të ardhshme, ai rivendosi pjesërisht pozicionin romak në Lindje. Këto fushata vareshin nga koordinimi efektiv perandorak dhe besimi i ndërsjellë - midis viteve 379 dhe 380, Theodosi kontrollonte jo vetëm perandorinë e Lindjes, por gjithashtu, me marrëveshje, dioqezën e Ilirikut. Theodosi nuk ishte në gjendje të rekrutonte mjaft trupa romake, duke u mbështetur në banda barbare pa disiplinë apo besnikëri ushtarake romake. (Në të kundërt, gjatë Luftës Kimbrike, Republika Romake, duke kontrolluar një zonë më të vogël se Perandoria perëndimore, kishte mundur të rindërtonte ushtri të mëdha të rregullta qytetarësh pas disfatave më të mëdha se Adrianopoja. Ajo luftë kishte përfunduar me asgjësimin gati të supergrupeve barbare pushtuese, secili prej të cilëve supozohej të kishte më shumë se 100,000 luftëtarë.)

Zgjidhja përfundimtare gotike u vlerësua me lehtësim, madje edhe panegjiristi zyrtar pranoi se këta gotë nuk mund të dëboheshin ose shfaroseshin, as të reduktoheshin në status jo të lirë. Në vend të kësaj ata ose u rekrutuan në forcat perandorake, ose u vendosën në provincat e shkatërruara përgjatë bregut jugor të Danubit, ku garnizonet e rregullta nuk u rivendosën kurrë plotësisht. Në disa rrëfime të mëvonshme, dhe gjerësisht në punën e fundit, kjo konsiderohet si një marrëveshje traktati, hera e parë që barbarëve iu dha një shtëpi brenda perandorisë, në të cilën ata ruajtën kohezionin e tyre politik dhe ushtarak. Asnjë traktat formal nuk është regjistruar, as detaje të çfarëdo marrëveshjeje që është bërë në të vërtetë. Kur Gotët përmenden më pas në të dhënat romake, ata kanë udhëheqës të ndryshëm dhe janë ushtarë të një lloji. Në vitin 391, Alariku, një udhëheqës got, u rebelua kundër kontrollit romak. Gotët sulmuan vetë perandorin, por brenda një viti Alariku u pranua si udhëheqës i trupave gotike të Teodosit dhe ky rebelim mori fund.

Pozicioni financiar i Teodosit duhet të ketë qenë i vështirë, pasi atij iu desh të paguante për fushatën e shtrenjtë nga një bazë e reduktuar taksash. Biznesi i nënshtrimit të bandave barbare kërkonte gjithashtu dhurata të konsiderueshme prej metali të çmuar. Të paktën një taksë shtesë provokoi dëshpërim dhe trazira, në të cilat statujat e perandorit u shkatërruan. Megjithatë, ai përfaqësohet financiarisht bujar si perandori, megjithëse i kursyer në jetën e tij personale. Nga fundi i viteve 380, Theodosi dhe oborri ishin në Mediolanum, dhe Italia veriore po përjetonte një periudhë prosperiteti për pronarët e mëdhenj të tokave, të cilët përfituan nga nevoja e oborrit për ushqim, "duke i kthyer prodhimin agrar në ar", ndërsa duke shtypur dhe keqpërdorur të varfërit që e rritën dhe e sollën. Paulinus dhjaku, noteri i Ambrose, peshkopit të Milanos, i përshkroi këta njerëz si krijimin e një gjykate ku "gjithçka ishte në shitje". Vetë Ambrozi predikoi një sërë predikimesh që synonin zgjedhësit e tij të pasur, duke pohuar se koprracia çon në një ndarje në shoqëri.

Për shekuj me radhë, Theodosi u konsiderua si një kampion i ortodoksisë së krishterë, i cili e zhduku me vendosmëri paganizmin. Paraardhësit e tij Konstandini, Konstanti II dhe Valens kishin qenë të gjithë gjysmë-arianë, por Theodosi vendosi Krishtërimin Trinitar si versionin e autorizuar, zyrtar dhe ortodoks të kristologjisë për shumicën e kishave të mëvonshme të krishtera - Edikti i tij i Selanikut i përshkroi të krishterët e tjerë si "të çmendur të marrë". Prandaj, ai mori nga tradita letrare e krishterë pjesën më të madhe të meritave për triumfin përfundimtar të krishtërimit. Studiuesit modernë e shohin këtë si interpretim të thjeshtuar nga shkrimtarët e krishterë, në vend të një përfaqësimi të ekuilibruar të historisë. 

 luftërat civile 
Theodosi duhej të përballej me një uzurpator të fuqishëm në Perëndim; Magnus Maximus e shpalli veten perandor në vitin 383, hoqi trupat nga rajonet periferike të Britanisë Romake (ndoshta duke zëvendësuar disa me prijësit federatë dhe bandat e tyre të luftës) dhe pushtoi Galinë. Trupat e tij vranë Gratianin dhe ai u pranua si Augusti në provincat galike, ku ishte përgjegjës për ekzekutimet e para zyrtare të heretikëve të krishterë. Për të kompensuar gjykatën perëndimore për humbjen e Galisë, Hispanisë dhe Britanisë, Theodosi la nën kontrollin e tyre dioqezën e Dacias dhe dioqezën e Maqedonisë. Në vitin 387, Maksimi pushtoi Italinë, duke e detyruar Valentinianin II të ikte në Lindje, ku pranoi krishterimin e Nikeas. Maksimi u mburr para Ambrozit për numrin e barbarëve në forcat e tij, dhe hordhitë e gotëve, hunëve dhe alanëve e ndoqën Teodosin. Maximus negocioi me Theodosius për pranimin si Augustus i Perëndimit, por Theodosi refuzoi, mblodhi ushtritë e tij dhe kundërsulmoi, duke fituar luftën civile në vitin 388. Pati humbje të mëdha trupash nga të dyja palët e konfliktit. Legjenda e mëvonshme e Uellsit thotë se trupat e mundura të Maksimit u vendosën në Armorikë, në vend që të ktheheshin në Britani, dhe në vitin 400, Armorika kontrollohej nga Bagaudae dhe jo nga autoriteti perandorak.

Theodosi rivendosi Valentinianin e II, ende një djalë shumë i ri, si Augustus në perëndim. Ai emëroi gjithashtu Arbogastin, një gjeneral pagan me origjinë franke, si komandant të përgjithshëm dhe kujdestar të Valentinianit. Valentiniani u grind në publik me Arbogastin, nuk arriti të ushtronte asnjë autoritet dhe vdiq, qoftë nga vetëvrasja ose nga vrasja, në moshën 21 vjeçare. Arbogasti dhe Theodosi nuk arritën të pajtoheshin dhe Arbogasti emëroi një zyrtar perandorak, Eugenius (rr. v. 392–394), si perandor në Perëndim. Eugjeni bëri disa përpjekje modeste për të fituar mbështetjen pagane, dhe me Arbogasti udhëhoqi një ushtri të madhe për të luftuar një tjetër luftë civile shkatërruese. Ata u mundën dhe u vranë në Betejën e Frigidusit, e cila u ndoq nga humbje të tjera të rënda; sidomos midis federatave gotike të Teodosit. Qasjet verilindore drejt Italisë nuk u garnizonin më kurrë në mënyrë efektive. 

parapamje|Perandoria Romake Lindore dhe Perëndimore me vdekjen e Teodosit I në v. 395
Theodosi vdiq disa muaj më vonë në fillim të vitit 395, duke lënë si perandorë djemtë e tij të vegjël, Honorin (rr. v. 393–423) dhe Arkadiusin (rr. v. 383–408). Menjëherë pas vdekjes së Teodosit, magjistari militum Stilicho, i martuar me mbesën e Theodosi, u deklarua në Perëndim si kujdestari i Honorit dhe komandant i eshtrave të ushtrisë së mundur perëndimore. Ai gjithashtu pretendoi kontrollin mbi Arkadin në Konstandinopojë, por Rufinus, magister officiorum në vend, kishte vendosur tashmë pushtetin e tij atje. Që këtej e tutje Perandoria nuk ishte nën kontrollin e një njeriu, derisa pjesa më e madhe e Perëndimit ishte humbur përgjithmonë. As Honori dhe as Arkadi nuk shfaqën kurrë ndonjë aftësi as si sundimtarë as si gjeneralë, dhe të dy jetuan si sundimtarë kukull të gjykatave të tyre. Stilicho u përpoq të ribashkonte gjykatat lindore dhe perëndimore nën kontrollin e tij personal, por duke bërë këtë arriti vetëm armiqësinë e vazhdueshme të të gjithë ministrave suprem të njëpasnjëshëm të Arkadit.

Shiko edhe

 Lista e fiseve të hershme gjermanike
 Gotët
 Visigotët
 Ostrogotët
 Vandalët
 Hunët
 Frankët
 Kuvendet Romake
 Kuvendi i Centurionëve
 Kuvendi i Kuriatit
 Këshilli i Plebejve
 Kuvendi i Tribunëve
 Senati Romak
 Kushtetuta e Perandorisë Romake
 Monarkia romake
 Republika Romake
 SPQR
 Perandoria Romake
 Roma e lashtë
 Romakët
 E drejta romake
 Origjina e Romës
 Themelimi i Romës
 Remi dhe Romuli
 Romuli
 Dominati (Roma)
 Principati (Roma)
 Albanët (latinë)
 Arsimi në Romën e lashtë
 Filozofia e lashtë romake
 Njerëzit romakë
 Arti romak
 Perandori romak
 Perandorët ilirë
 Feja romake
 Mitologjia romake
 Teknologjia në Romën e lashtë
 Ushqimi dhe darka në Perandorinë Romake
 Veshjet në Romën e lashtë
 Romanizimi (kulturor)
 Rrugët romake
 Via Egnatia
 Kushtetuta e Perandorisë së Vonë Romake
 Perandoria Romake Perëndimore
 Perandoria Bizantine

Referencat

Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara
Kategoria:Perandoria Romake
Kategoria:Evropë Perëndimore
Kategoria:Fise gjermanike