Septim Severi

Lucius Septimius Severi (, latinisht: [sɛˈweːrʊs] ; 11 prill 145 - 4 shkurt 211) ishte perandor romak nga viti 193 deri në vitin 211. Ai lindi në Leptis Magna (Al-Khums i sotëm, Libi) në provincën romake të Afrikës. Si i ri ai përparoi përmes trashëgimit të zakonshëm të zyrave nën sundimin e Marcus Aurelius dhe Commodus. Severi e mori pushtetin pas vdekjes së perandorit Pertinaks në vitin 193 gjatë Vitit të Pesë Perandorëve.

Pas rrëzimit dhe vrasjes së perandorit në detyrë, Didius Julianit, Severi luftoi pretenduesit rivalë të tij, gjeneralët romakë Peskenius Niger dhe Klodius Albin. Nigeri u mund në vitin 194 në Betejën e Isus në Cilicia. Më vonë, atë vit, Severi zhvilloi një fushatë të shkurtër ndëshkuese përtej kufirit lindor, duke aneksuar Mbretërinë e Osroene si një krahinë të re. Severi e mundi Albinin tre vjet më vonë në Betejën e Lugdunum në Gali.

Pas konsolidimit të sundimit të tij mbi provincat perëndimore, Severi zhvilloi një luftë tjetër të shkurtër, më të suksesshme në lindje kundër Perandorisë Parthiane, duke plaçkitur kryeqytetin e tyre Ktesifonin në vitin 197 dhe duke zgjeruar kufirin lindor në Tigër. Ai pastaj zgjeroi dhe fortifikoi Limes Arabicus në Arabia Petraea. Në vitin 202, ai bëri fushatë në Afrikë dhe Mauretania kundër Garamantes, duke kapur kryeqytetin e tyre, Garama dhe duke zgjeruar Limes Tripolitanus përgjatë kufirit jugor të shkretëtirës së perandorisë. Ai shpalli si augusti (bashkë-perandor) djalin e tij të madh Karakala në vitin 198 dhe djalin e tij të vogël, Geta në vitin 209, të dy të lindur nga gruaja e tij e dytë Julia Domna.

Severi udhëtoi për në Britani në vitin 208, duke forcuar Murin e Hadrianit dhe duke pushtuar përsëri Murin e Antoninit. Në vitin vitin 209 pas Krishtit ai pushtoi Kaledoninë (Skocinë moderne) me një ushtri prej 50,000 burrash por ambiciet e tij u ndërprenë kur ai u sëmur fatalisht nga një sëmundje infektive në fund të vitit 210. Ai vdiq në fillim të vitit 211 në Eboracum (sot Jorku, Angli), duke u pasuar nga djemtë e tij, të cilët u këshilluan nga nëna e tyre dhe gruaja e tij e fuqishme Julia Domna, duke themeluar kështu dinastinë Severane. Ishte dinastia e fundit e Perandorisë Romake para krizës së shekullit të tretë.

 Jeta e hershme 

 Familja dhe arsimi 
alt=|majtas|parapamje|300x300px|Aureus dinastik i Septim Severit, riformuar në vitin 202. Pjesa e kundërt përmban portretet e Getas (djathtas), Julia Domnas (në qendër) dhe Karakalës (majtas).Mattingly & Sydenham, Roman Imperial Coinage, vol. IV, part I, fq. 115. Mbishkrimi: SEVER [US] P [IUS] AVG [USTUS] P [ONTIFEX] M [AXIMUS], TR [IBUNUS] P [LEBIS] X, CO [N] S [UL] III / FELICITAS SAECVLI
I lindur më 11 prill 145 në Leptis Magna (në Libinë e sotme) si bir i Publius Septimius Geta dhe Fulvia Pia,Birley (1999), fq. 1. Septim Severi vinte nga një familje e pasur dhe e shquar e rangut të ekuestër. Ai kishte prejardhje romake italiane nga ana e nënës së tij dhe kishte prejardhje nga të parët punikë nga ana e babait të tij.Birley (1999), fq. 212–213.

Babai i Severit, një krahinor i errët, nuk mbante asnjë status të madh politik, por ai kishte dy kushërinj, Publius Septimius Aper dhe Gaius Septimius Severi, të cilët shërbyen si konsuj nën perandorin Antonin Piu ( 138–161. Paraardhësit e nënës së tij ishin shpërngulur nga Italia në Afrikën Veriore; ata i përkisnin gens Fulvia, një familje patriciane italiane me origjinë nga Tusculum. Septim Severi kishte dy vëllezër e motra: një vëlla më të madh, Publius Septimius Geta; dhe një motër më të vogël, Septimia Oktavilla. Kushëriri i nënës së Severit ishte prefekti dhe konsulli pretor Gaius Fulvius Plautiani.Birley (1999), fq. 216–217.

Septim Severi u rrit në Leptis Magna. Ai fliste rrjedhshëm gjuhën punike vendase, por ishte i arsimuar edhe në latinisht dhe greqisht, të cilat i fliste me një theks të lehtë. Pak dihet për arsimimin e të riut Sever, por, sipas Kasius Dionit, djali kishte qenë i etur për më shumë arsimim sesa kishte marrë në të vërtetë. Me sa duket, Severi mori mësime oratorie: në moshën 17 vjeç, ai mbajti fjalimin e tij të parë publik.Birley (1999), fq. 34–35.

 Shërbimi publik 
Severi kërkoi një karrierë publike në Romë rreth vitit 162. Me rekomandimin e të afërmit të tij, Gaius Septimius Severit, perandori Mark Aurelius ( 161-180) i dha atij hyrjen në gradat senatoriale.Birley (1999), fq. 39. Anëtarësimi në rendin senatorial ishte një parakusht për të arritur pozicione brenda cursus honourum dhe për të fituar hyrjen në Senatin Romak. Sidoqoftë, duket se karriera e Severit gjatë viteve 160 u takua me disa vështirësi.Birley (1999), fq. 40.

Ka të ngjarë që ai të ketë shërbyer si vigiles në Romë, duke mbikëqyrur mirëmbajtjen e rrugëve brenda ose afër qytetit, dhe mund të ketë dalë në gjykatë si avokat.Birley (1999), fq. 40. Në kohën e Mark Aurelit, ai ishte prokurori i shtetit (advocatus fisci).Smith, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, London 1870, v. 3, fq. 117. Megjithatë, ai e hoqi gjykatën ushtarake nga cursus honourum dhe iu desh të vononte kuestorinë e tij derisa të kishte arritur moshën minimale të kërkuar prej 25 vjeçësh. Për t'i bërë gjërat më keq, Murtaja Antonine përfshiu kryeqytetin në vitin 166.Birley (1999), fq. 45.

Me ndalimin e karrierës, Severi vendosi të kthehej përkohësisht në Leptis, ku klima ishte më e shëndetshme.Birley (1999), fq. 45. Sipas Historia Augusta, një burim zakonisht jo i besueshëm, ai u ndoq penalisht për tradhti bashkëshortore gjatë kësaj kohe, por çështja përfundimisht u pushua. Në fund të vitit 169, Severi ishte në moshën e kërkuar për t'u bërë kuestor dhe udhëtoi përsëri në Romë. Më 5 dhjetor, ai mori detyrën dhe u regjistrua zyrtarisht në Senatin Romak.Birley (1999), fq. 46. Midis viteve 170 dhe 180 veprimtaritë e tij kaluan kryesisht të paregjistruara, pavarësisht nga fakti se ai zinte një numër mbresëlënës postesh radhazi. Murtaja Antonine kishte rralluar gradat senatoriale dhe, me burra të aftë tani në furnizim të shkurtër, karriera e Severit përparoi më në mënyrë të qëndrueshme sesa mund të kishte ndodhur ndryshe.Birley (1999), fq. 49.

Vdekja e papritur e babait të tij kërkoi një kthim tjetër në Leptis Magna për të zgjidhur çështjet familjare. Para se të ishte në gjendje të largohej nga Afrika, fiset e Mauritanisë pushtuan Spanjën jugore. Kontrolli i krahinës iu dorëzua perandorit, ndërsa Senati fitoi kontrollin e përkohshëm të Sardenjës si kompensim. Kështu, Septim Severi kaloi pjesën e mbetur të mandatit të tij të dytë si kuestor në ishullin e Sardenjës.Birley (1999), fq. 50.

Në vitin 173, i afërmi i Severit, Gaius Septimius Severi u emërua prokonsull i Provincës së Afrikës. Plaku Sever zgjodhi kushëririn e tij si një nga dy legati pro praetore, një emërim i lartë ushtarak.Birley (1999), fq. 51. Pas përfundimit të këtij mandati, Septim Severi u kthye në Romë, duke marrë detyrën si tribunë e plebs, një pozicion i lartë legjislativ, me dallimin se ishte kandidati i perandorit.Birley (1999), fq. 52.

parapamje|372px|Tondo Serverane,  199, Severi, Julia Domna, Karakala dhe Geta, fytyra e të cilit është fshirë; vërehet fytyra e errët libjane e Severit
 Martesat 
Rreth vitit 175, Septim Severi, në të tridhjetat e tij të hershme në atë kohë, lidhi martesën e tij të parë, me Pacia Marciana, një grua nga Leptis Magna.Birley (1999), fq. 71. Ai me siguri e takoi atë gjatë qëndrimit të tij si legatë nën xhaxhain e tij. Emri Marciana sugjeron origjinën punike ose libiane, por asgjë tjetër nuk dihet për të. Septim Severi nuk e përmend atë në autobiografinë e tij, megjithëse e përkujtoi atë me statuja kur u bë perandor. Tregimi i pabesueshëm i Historia Augusta pohon se Marciana dhe Severi kishin dy vajza, por asnjë dëshmi tjetër e tyre nuk ka mbijetuar. Duket se martesa nuk dha fëmijë të mbijetuar, pavarësisht se zgjati për më shumë se dhjetë vjet.Birley (1999), fq. 52.

Marciana vdiq nga shkaqe natyrore rreth vitit 186.Birley (1999), fq. 75. Septim Severi, tani në të dyzetat, pa fëmijë dhe i etur për t'u martuar sërish, filloi të pyeste për horoskopët e nuseve të ardhshme. Historia Augusta tregon se ai dëgjoi për një grua në Siri për të cilën ishte parathënë se ajo do të martohej me një mbret dhe kështu Severi e kërkoi atë si gruan e tij.Birley (1999), fq. 71. Kjo grua ishte një siriane emesene e quajtur Julia Domna. Babai i saj, Julius Basiani, rridhte nga dinastia arabe emesene dhe shërbeu si kryeprift në kultin lokal të perëndisë së diellit Elagabal.Birley (1999), fq. 72. Motra më e madhe e Domnas, Julia Maesa, do të bëhej gjyshja e perandorëve të ardhshëm Elagabal dhe Alexandër Severit.

Basiani pranoi propozimin për martesë të Severit në fillim të vitit 187 dhe në verë çifti u martua në Lugdunum (Lioni i sotëm në Francë), ku Severi ishte guvernator.Birley (1999), fq. 76–77; Fishwick (2005), fq. 347. Martesa u tregua e lumtur dhe Severi e çmoi Julian dhe opinionet e saj politike. Julia ndërtoi "reputacionin më të shkëlqyer" duke e aplikuar veten në letra dhe filozofi.Gibbon (1831), fq. 74. Ata kishin dy djem, Lucius Septimius Basianin (më vonë me nofkën Caracalla, i lindur më 4 prill 188 në Lugdunum) dhe Publius Septimius Geta (lindur më 7 mars 189 në Romë).Birley (1999), fq. 76–77.

 Ngritja në pushtet 
parapamje|majtas|234px|Bust mermeri i Septim Severit, fillimi i shek. III i e.s., Altes Museum
Në vitin 191, me këshillën e Kuint Emilius Laetit, prefektit të Gardës Preetoriane, perandori Komod e emëroi Severin si guvernator të Panonisë Superiore. Komodi u vra vitin e ardhshëm, Pertinaksi u shpall perandor, por edhe ai u vra më pas nga Garda pretoriane në fillim të vitit 193. Në përgjigje të vrasjes së Pertinaksit, legjioni i Severit, XIV Gemina e shpalli atë perandor në Carnuntum. Legjionet aty pranë, si X Gemina në Vindobona, shpejt ndoqën shembullin. Pasi mblodhi një ushtri, Severi nxitoi për në Itali.

Pasardhësi i Pertinaksit në Romë, Didius Juliani, e kishte blerë perandorinë në një ankand. Juliani u dënua me vdekje nga senati dhe u vra.Kasius Dioni, Roman History, LXXIV.17.4 Severi e pushtoi Romën pa kundërshtim. Ai ekzekutoi vrasësit e Pertinaksit dhe shkarkoi pjesën tjetër të Gardës Preetoriane, duke mbushur radhët e saj me trupa besnikë nga legjionet e tij.Kasius Dioni, Roman History, LXXV.1.1–2Birley (1999), fq. 113.

Legjionet e Sirisë kishin shpallur guvernatorin Niger perandor. Në të njëjtën kohë Severi e ndjeu të arsyeshme të afrojë Klodius Albinin, guvernatorin e fuqishëm të Britanisë, i cili me siguri kishte mbështetur Didius kundër tij, gradën e Çezarit, gjë që nënkuptonte disa pretendime për trashëgiminë. Me kasafortën e tij të pasme, ai u zhvendos në Lindje dhe shkatërroi forcat e Nigerit në Betejën e Isus (194).Birley (1999), fq. 113. Ndërsa bënte fushatë kundër Bizancenes, ai urdhëroi që varri i patriotit të tij kartagjenas, Hanibalit të mbulohej me mermer të hollë.

Ai vitin e ardhshëm iu kushtua shtypjes së Mesopotamisë dhe vasalëve të tjerë parthianë që kishin mbështetur Nigerin. Më pas, Severi shpalli djalin e tij Karakala si pasardhësin e tij, gjë që bëri që Albini të përshëndetet perandor nga trupat e tij dhe të pushtojë Galinë. Pas një qëndrimi të shkurtër në Romë, Severi u zhvendos në veri për ta takuar. Më 19 shkurt 197 në Betejën e Lugdunumit, me një ushtri prej rreth 75,000 burrash, kryesisht të përbërë nga legjionet Panoniane, Moeziane dhe Dake dhe një numër të madh ndihmësish, Severi e mundi dhe vrau Klodius Albinin, duke siguruar kontrollin e tij të plotë mbi perandorinë.Spartianus, Severus 11Birley (1999), fq.  125.

 Perandor 

djathtas|parapamje|379px|Perandoria Romake në vitin 210, pas pushtimeve të Severit. Të përshkruara janë territori romak (vjollcë) dhe varësitë romake (vjollcë e lehtë).
 Lufta kundër Parthisë 

parapamje|majtas|246px|Bust i artë i Septim Severit gjetur në v. 1965 në Dimotka, Greqia Veriore, tani në Muzeun Arkeologjik të Komotinit
Në fillim të vitit 197 Severi u largua nga Roma dhe udhëtoi drejt lindjes me anë të detit. Ai u nis për në Brundisium dhe ndoshta zbarkoi në portin e Egjeut në Kilikia,Hasebroek (1921), fq. 111. duke udhëtuar në Siri nga toka. Ai mblodhi menjëherë ushtrinë e tij dhe kaloi Eufratin.Historia Augusta, "Life of Septimius Severus" 16.1. Abgar IX, mbreti titullar i Osroenes por në thelb vetëm sundimtari i Edesës që nga aneksimi i mbretërisë së tij si një provincë romake,Birley (1999), fq. 115. dorëzoi fëmijët e tij si pengje dhe ndihmoi ekspeditën e Severit duke siguruar shigjetarë.Birley (1999), fq. 129. Mbreti Khosrov I i Armenisë dërgoi gjithashtu pengje, para dhe dhurata. Hovannisian, The Armenian People From Ancient to Modern Times, Volume I: The Dynastic Periods: From Antiquity to the Fourteenth Century, fq. 71

Severi udhëtoi për në Nisibis, të cilin gjenerali i tij, Julius Laeti e kishte parandaluar të binte në duart e armikut. Më pas Severi u kthye në Siri për të planifikuar një fushatë më ambicioze. Prosopographia Imperii Romani L 69. Vitin tjetër ai udhëhoqi një fushatë tjetër, më të suksesshme kundër Perandorisë Parthiane, siç thuhet në hakmarrje për mbështetjen që i kishte dhënë Peskenius Niger. Legjionet e tij plaçkitën qytetin mbretëror parthian të Ktesifonit dhe ai aneksoi gjysmën veriore të Mesopotamisë perandorisë,Birley (1999), fq. 153.Birley (1999), fq. 130. duke marrë titullin , duke ndjekur shembullin e Trajanit. Sidoqoftë, ai nuk ishte në gjendje të kapte kështjellën e Hatrës edhe pas dy rrethimeve të gjata, ashtu si Trajan që kishte provuar gati një shekull më parë. Gjatë kohës së tij në lindje, megjithatë, ai gjithashtu zgjeroi Limes Arabicus, duke ndërtuar fortifikime të reja në Shkretëtirën Arabe nga Basie në Dumatha.Birley (1999), fq. 134.

parapamje|237px|Koka e bronztë e Septim Severit nga Azia e Vogël, vitet 195–211 pas Krishtit, Ny Carlsberg Glyptotek, Kopenhagen. Mbishkrimi: IMP. CAE. L. SEP. SEV. PERT. AVG / LEGJA. XIIII, CEM MV - TRP COS
 Marrëdhëniet me Senatin dhe Popullin 
Marrëdhëniet e Severit me senatin nuk ishin kurrë të mira. Ai ishte jopopullor me ta që në fillim, pasi kishte marrë pushtetin me ndihmën e ushtrisë dhe ai e ktheu ndjenjën. Severi urdhëroi ekzekutimin e një numri të madh senatorësh me akuza për korrupsion ose komplot kundër tij dhe i zëvendësoi ata me të preferuarit e tij. Edhe pse veprimet e tij e kthyen Romën më shumë në një diktaturë ushtarake, ai ishte i popullarizuar tek qytetarët e Romës, pasi kishte shuar korrupsionin e shfrenuar të mbretërimit të Komodit. Kur u kthye nga fitorja e tij mbi parthianët, ai ngriti Harkun e Septim Severit në Romë.Asante, Molefi Kete and Shanza Ismail, "Rediscovering the ‘Lost’Roman Caesar: Septimius Severus the African and Eurocentric Historiography.” Journal of Black Studies 40, no. 4 (mars 2010): fq. 606–618

Sipas Kasius Dionit,Kasius Dioni, Roman History, Book 76, Sections 14 and 15. megjithatë, pas vitit 197 Severi ra shumë nën ndikimin e prefektit të tij pretorian, Gaius Fulvius Plautianit, i cili arriti të ketë kontroll pothuajse të plotë të administratës perandorake. Në të njëjtën kohë, një krizë e përgjakshme e pushtetit shpërtheu midis Plautianit dhe Julia Domnas, gruas me ndikim dhe të fuqishme të Severit, e cila pati një efekt relativisht shkatërrues në qendrën e pushtetit. Vajza e Plautianit, Fulvia Plautilla, ishte e martuar me djalin e Severit, Caracalla. Fuqia e tepërt e Plautianit mori fund në vitin 204, kur ai u denoncua nga vëllai i perandorit që po vdiste. Në janar të vitit 205 Julia Domna dhe Caracalla e akuzuan Plautianin se po komplotonin për ta vrarë atë dhe Severin. Prefekti i fuqishëm u ekzekutua ndërsa po përpiqej të mbronte çështjen e tij para dy perandorëve.Birley (1999), fq. 161–162. Një nga dy praefecti-t e mëposhtëm ishte juristi i famshëm Papinian. Ekzekutimet e senatorëve nuk u ndalën: Kasius Dioni regjistron se shumë prej tyre u dënuan me vdekje, disa pasi u gjykuan zyrtarisht. Pas vrasjes së Gaius Fulvius Plautiani në pjesën tjetër të mbretërimit të tij, ai u mbështet më shumë në këshillën e gruas së tij të zgjuar dhe të arsimuar, Julia Domna, në administrimin e perandorisë.Birley (1999), fq. 165.

 Reformat ushtarake 
parapamje|majtas|300x300px|Aureus i prerë në vitin 193 nga Septim Severi, për të festuar XIIII Gemina Martia Victrix, legjioni që e shpalli perandor. Mbishkrimi: IMP. CAE. L. SEP. SEV. PERT [INAX] AVG. / LEGJA. XIIII CEM. MV - TR. P., CO [N] S.
Me mbërritjen e tij në Romë në vitin 193, Severi shkarkoi Gardën Pretoriane, e cila kishte vrarë Pertinaksin dhe më pas kishte nxjerë në ankand Perandorinë Romake duke ia shitur Didius Julianit. Anëtarëve të tij iu hoq armatura ceremoniale dhe u ndalua të vinin brenda  milje të qytetit në dhimbjen e vdekjes.Birley (1999), fq. 103. Severi e zëvendësoi gardën e vjetër me 10 grupe të reja të rekrutuar nga veteranët e legjioneve të tij danubiane.Lesley Adkins dhe Roy A. Adkins, Both Professional Handbook to Life in Ancient Rome, fq. 68

Rreth vitit 197 ai e rriti numrin e legjioneve nga 30 në 33, me futjen e tre legjioneve të reja: I, II dhe III Parthica.George Ronald Watson, The Roman Soldier, fq. 23 Ai garnizoi Legio II Parthica në Albanum, vetëm  nga Roma. Ai u dha ushtarëve të tij një donator prej një mijë sesterces (250 denarë) secili, dhe ngriti pagën vjetore për një ushtar në legjionet nga 300 në 400 denarë.Kenneth W. Harl, Coinage in the Roman Economy, 300 B.C. to A.D. 700, Part 700, fq. 216

Severi ishte perandori i parë romak që vendosi një pjesë të ushtrisë perandorake në Itali. Ai e kuptoi që Roma kishte nevojë për një rezervë qendrore ushtarake me aftësinë për t'u dërguar kudo.Michael Grant(1978); History of Rome; fq.358; Charles Scribner's Sons; N.J.

 Persekutimi i njohur i të krishterëve 
Në fillim të mbretërimit të Severit, politika e Trajanit ndaj të krishterëve ishte ende në fuqi. Kjo do të thotë, të krishterët do të ndëshkoheshin vetëm nëse refuzonin të adhuronin perandorin dhe perënditë, por ata nuk duheshin kërkuar. Prandaj, persekutimi ishte i paqëndrueshëm, lokal dhe sporadik. Përballë disidencës së brendshme dhe kërcënimeve të jashtme, Severi ndjeu nevojën për të promovuar harmoninë fetare duke promovuar sinkretizmin. Ai, ndoshta, nxori një dekretSeptimius Severus, Historia Augusta 17.1 që dënonte konvertimin në Judaizëm dhe Krishterim.

Një numër persekutimesh të të krishterëve ndodhën në Perandorinë Romake gjatë sundimit të tij dhe tradicionalisht i atribuohen Severit nga komuniteti i hershëm i krishterë. Kjo bazohet në dekretin e përmendur në Historia Augusta, një përzierje jo e besueshme faktesh dhe trillimesh. Historiani i hershëm i kishës Eusebius e përshkroi Severin si një persekutues.Eusebius, Historia Ecclesiastica, VI.1.1 Apologu i krishterë Tertullian deklaroi se Severin ishte i prirur mirë ndaj të krishterëve, punësoi një të krishterë si mjekun e tij personal dhe kishte ndërhyrë personalisht për të shpëtuar disa të krishterë të lindur të lartë të njohur për të nga turma. Përshkrimi i Eusebius-it për Severin si persekutues ka të ngjarë të rrjedhë thjesht nga fakti se përndjekje të shumta kanë ndodhur gjatë sundimit të tij, përfshirë ato të njohura në Martirologjinë Romake si martirët e Madauros, Charalambos dhe Perpetua dhe Felicity në Afrikën e sunduar nga romakët. Këto ndoshta ishin rezultat i persekutimeve lokale sesa veprimeve ose dekreteve të të gjithë perandorisë nga Severit.

 Aktiviteti ushtarak 

parapamje|450x450px|Zgjerimi i kufirit afrikan gjatë sundimit të Severit (qark i mesëm). Severi madje mbajti shkurtimisht një prani ushtarake në Garama në 203 (qark i lehtë).
 Afrika (202) 
Në fund të vitit 202 Severi nisi një fushatë në krahinën e Afrikës. Legatus legionis ose komandanti i Legio III Augusta, Kuint Anicius Fausti, kishte luftuar kundër Garamantes përgjatë Limes Tripolitanus për pesë vjet. Ai kapi disa vendbanime si Cydamus, Gholaia, Garbia dhe kryeqytetin e tyre Garama - mbi  jug të Leptis Magna.Birley (1999), fq. 153. Provinca e Numidisë u zgjerua gjithashtu: perandoria aneksoi vendbanimet Vescera, Castellum Dimmidi, Gemellae, Thabudeos dhe Thubunae.Birley (1999), fq. 147. Deri në vitin 203 i gjithë kufiri jugor i Afrikës Romake ishte zgjeruar dhe ri-fortifikuar në mënyrë dramatike. Nomadët e shkretëtirës nuk mund të sulmonin më me siguri brendësinë e rajonit dhe të iknin përsëri në Sahara.Birley (1999), fq. 153.

 Britania (208) 
parapamje|majtas|336px|Unazë Kushane me portrete të Septim Severit dhe Julia Domnas, një dëshmi për marrëdhëniet indo-romake të asaj periudhe.
Në vitin 208 Severi udhëtoi për në Britani me synimin për të pushtuar Kaledoninë. Zbulimet arkeologjike moderne ndriçojnë fushën dhe drejtimin e fushatës së tij veriore.Birley, (1999) fq. 180. Severi ndoshta mbërriti në Britani me një ushtri prej mbi 40,000, duke marrë parasysh që disa nga kampet e ndërtuara gjatë fushatës së tij mund të strehonin këtë numër.

Ai forcoi Murin e Hadrianit dhe ripushtoi lartësitë jugore deri në Murin e Antoninit, i cili gjithashtu u zgjerua. Severi ndërtoi një kamp  në jug të Murit të Antoninit në Trimontium, me siguri duke mbledhur forcat e tij atje.Birley (1999), fq. 180–181. Mbështetur dhe furnizuar nga një forcë e fortë detare, Severi pastaj u fut në veri me ushtrinë e tij përtej murit në territorin e Kaledonisë. Duke tërhequr hapat e Agrikolës mbi një shekull më parë, Severi rindërtoi dhe garnizoi shumë kalate të braktisura romake përgjatë bregut lindor, siç është Carpow.

Nga viti 210, fushata e Severit kishte fituar shumë, pavarësisht nga taktikat guerile të Kaledonisë dhe viktimat e supozuara të rënda romake. Kaledonët kërkuan për paqe, të cilën Severi e dha me kusht që të heqin dorë nga kontrolli i Ultësirave Qendrore.Birley, (1999) fq. 180.Kasius Dioni, Roman History, Epitome of Book LXXVII.13. Kjo dëshmohet nga fortifikimet e gjera të epokës Severane në Ultësirën Qendrore.Birley (1999), fq. 180–82. Kaledonasit, me mungesë furnizimesh dhe me ndjenjën se pozita e tyre ishte e dëshpëruar, u revoltuan më vonë atë vit me Maeatae.Birley (1999), fq. 186. Severi u përgatit për një fushatë tjetër të zgjatur brenda Kaledonisë. Ai tani kishte ndërmend të shfaroste kaledonasit, duke u thënë ushtarëve të tij: "Askush të mos i shpëtojë shkatërrimit të plotë, askush nga duart tona, as foshnja në barkun e nënës, nëse është mashkull; sidoqoftë, le të mos i shpëtojë fare shkatërrim ".Dion Kasi (Xiphilinus) 'Romaika' Epitome of Book LXXVI Chapter 15.

 Vdekja (211) 
Fushata e Severit u ndërpre kur u sëmur.Kasius Dioni, Roman History, Book 77, Sections 11–15.Birley (1999), fq. 170–187. Ai u tërhoq në Eboracum (Jorku i tanishëm) dhe vdiq atje në vitin 211.Birley (1999), fq. 187. Edhe pse djali i tij Caracalla vazhdoi fushatën vitin e ardhshëm, ai shpejt u vendos për paqen. Romakët nuk bënë fushatë më thellë në Kaledoni përsëri. Menjëherë pas kësaj, kufiri u tërhoq përgjithmonë në jug në Murin e Hadrianit.

Severi thuhet se u ka dhënë këshilla bijve të tij: "Bëhuni harmonikë, pasuroni ushtarët, përbuzni të gjithë" para se të vdiste më 4 shkurt 211.Kasius Dioni, Roman History, Book 77, Section 15. Me vdekjen e tij, Severi u hyjnizua nga senati dhe u pasua nga djemtë e tij, Caracalla dhe Geta, të cilët u këshilluan nga gruaja e tij Julia Domna.Historia Augusta, "Life of Septimius Severus", Section 19. Severi u varros në Mauzoleun e Hadrianit në Romë. Eshtrat e tij tani janë humbur.

 Vlerësimi dhe trashëgimia 
parapamje|Harku i Septim Severit në Leptis Magna
Megjithëse shpenzimet e tij ushtarake ishin të kushtueshme për perandorinë, Severi ishte një sundimtar i fortë dhe i aftë. Perandoria Romake arriti shtrirjen e saj më të madhe nën mbretërimin e tij, mbi  milionë kilometra katrorë. 

Edward Gibbon ngriti një akuzë të ashpër ndaj Septim Severit, si agjenti kryesor në rënien e perandorisë. "Bashkëkohësit e Severit, në gëzimin e paqes dhe lavdisë së mbretërimit të tij, i falën mizoritë me të cilat ishte futur. Pasardhësi, i cili përjetoi efektet fatale të maksimave dhe shembullit të tij, me të drejtë e konsideroi atë si autorin kryesor të rënia e perandorisë romake". Sipas Gibbon, "ambicia e tij e guximshme nuk u largua kurrë nga rrjedha e saj e qëndrueshme nga joshjet e kënaqësisë, kapja e rrezikut ose ndjenjat e njerëzimit". Zgjerimi i Limes Tripolitanus siguroi Afrikën, bazën bujqësore të perandorisë ku ai lindi.Kenneth D. Matthews, Jr., Cities in the Sand. The Roman Background of Tripolitania, 1957 Fitorja e tij mbi Perandorinë Parthiane ishte për një kohë vendimtare, duke siguruar Nisibis dhe Singara për perandorinë dhe duke krijuar një status quo të dominimit romak në rajon deri në vitin 251. Politika e tij për një ushtri të zgjeruar dhe më të shpërblyer ishte kritikuar nga bashkëkohësit e tij Kasius Dioni dhe Herodiani: në veçanti, ata vunë në dukje barrën në rritje, në formën e taksave dhe shërbimeve, që duhej të mbante popullata civile për të ruajtur ushtrinë e re dhe më të paguar.Kasius Dioni, Roman History LXXV.2.3 Rritja e madhe dhe e vazhdueshme e shpenzimeve ushtarake shkaktoi probleme për të gjithë pasardhësit e tij.

Për të ruajtur ushtrinë e tij të zgjeruar, ai nënçmoi monedhën romake. Me hyrjen e tij ai e uli pastërtinë e argjendit të denarit nga 81.5% në 78.5%, megjithëse pesha e argjendit në të vërtetë u rrit, duke u rritur nga 2.40 gram në 2.46 gram. Sidoqoftë, vitin e ardhshëm ai e zhvlerësoi përsëri denarin për shkak të rritjes së shpenzimeve ushtarake. Pastërtia e argjendit ra nga 78.5% në 64.5% - pesha e argjendit zbret nga 2.46 gram në 1.98 gram. Në vitin 196 ai reduktoi përsëri pastërtinë dhe peshën e argjendit të denarit, në 54% dhe 1.82 gram respektivisht. Degradimi monedhës nga Severi ishte më e madhja që nga mbretërimit të Neronit, kompromentuar forcën afatgjatë të ekonomisë.Kenneth W. Harl, Coinage in the Roman Economy, 300 B.C. to A.D. 700, Part 700, fq. 126

Severi gjithashtu u dallua për ndërtesat e tij. Përveç harkut triumfal në Forumin Romak që mbante emrin e tij të plotë, ai gjithashtu ndërtoi Septizodiumin në Romë. Ai e pasuroi qytetin e tij të lindjes, Leptis Magna, duke përfshirë porosinë e një harku triumfal me rastin e vizitës së tij të vitit 203.

 Shiko gjithashtu 

 Lista e Perandorëve Romakë
 Perandoria Romake Perëndimore
 Rënia e Perandorisë Romake Perëndimore
 Lista e Perandorëve Bizantinë
 Perandoria Romake
 Perandoria Bizantine
 Karakala
 Neroni
 Nerva
 Klaudi
 Tiberi
 Vespaziani
 Titi
 Adriani
 Mark Aureli
 Komodi
 Antonin Piu
 Pertinaksi
 Didius Juliani
 Klaudi II
 Castel Sant'Angelo
 Graciani
 Arkadi
 Teodosi I
 Maksimiani
 Licini
 Konstanc Klori
 Kostandini i Madh
 Dinastia e Konstandinit
 Juliani
 Valentiniani I
 Valensi
 Teodosi II
 Anastasi I
 Marciani
 Justiniani i Madh
 Dinastia e Justinianit
 Scholae Palatinae
 Historia Augusta
 SPQR
 Senati Romak
 Garda pretoriane
 Praetori
 Magjistratët ekzekutivë të Republikës Romake
 Skllavëria në Romën e lashtë
 Feja romake
 Feja e lashtë greke
 Arti romak
 Kultura e Romës së lashtë
 Ekonomia Romake
 Bujqësia në Romën e lashtë
 Teknologjia në Romën e lashtë
 Rrugët romake
 Filozofia e lashtë romake
 Castel Sant'Angelo
 Kopshtet romake
 Arsimi në Romën e lashtë
 Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology
 Pax Romana
 Luftërat romako-perse
 Luftërat romako-parthiane
 Perandoria Parthiane
 Perandoria Sasanide
 Khosrou II
 Dion Kasi
 Herodiani

 Citimet fundore 

 Bibliografia 















 Mattingly, Harold & Edward A. Sydenham (1936). The Roman Imperial Coinage, vol. IV, part I, Pertinax to Geta, London, Spink & Son.



 Linqe te jashtme 
 Jeta e Septimius Severus (Historia Augusta në LacusCurtius: teksti latin dhe përkthimi në anglisht)
 Librat 74, 75, 76 dhe 77 të Kasius Dionit, që mbulojnë ngritjen në pushtet dhe mbretërimin e Septimius Severus
 Septimius Severus te Enciklopedia of Ancient Historiy
 Libri 3 i Herodianit
 Enciklopedia De Imperatoribus Romanis  Online e De Imperatoribus Romanis
 Harku i Septimius Severus në Romë 
 Septimius Severus në Skoci 
 Harku i Septimius Severus në Lepcis Magna 
 Monedha të emetuara nga Septimius Severus
 JETA DHE MBRETRIA E PERANDORIT LUCIUS SEPTIMIUS SEVERUS, në formatin BTM

Kategoria:Perandorë romakë
Kategoria:Vdekje - Vitet 210
Kategoria:Lindje - Vitet 140
Kategoria:Hyjni romake
Kategoria:Faraonë
Kategoria:Guvernatorë romakë