Toka e Izraelit

Toka e Izraelit (hebraisht: אֶרֶץ יִשְׂרָאֵל‎, moderne: ʾEreṣ Yisraʾel, tiberiane: ʾEreṣ Yisrāʾēl) është emri tradicional hebre për një zonë të Levantit Jugor. Termat e lidhura biblikë, fetarë dhe historikë në anglisht përfshijnë Tokën e Kanaanit, Tokën e Premtuar, Tokën e Shenjtë dhe Palestinën. Përkufizimet e kufijve të këtij territori ndryshojnë ndërmjet pasazheve në Biblën Hebraike, me përmendje specifike në Zanafilla 15, Eksodi 23, Numrat 34 dhe Ezekieli 47. Nëntë herë gjetkë në Bibël, toka e banuar përmendet si "nga Dani në Beer-Sheba", dhe tre herë përmendet si "nga hyrja e Hamathit deri në përruan e Egjiptit" (1 Mbretërve 8:65, 1 Kronikave 13:5 dhe 2 Kronikave 7:8).

Këta kufizime biblike për tokën ndryshojnë nga kufijtë e mbretërive historike të themeluara izraelite dhe më vonë çifute, duke përfshirë Mbretërinë e Bashkuar të Izraelit, dy mbretëritë e Izraelit (Samaria) dhe Judës, Mbretërinë Hasmoneane dhe mbretërinë Herodiane. Në lartësitë e tyre, këto mbretëri sundonin toka me kufij të ngjashëm, por jo identikë.

Besimi fetar hebre e përkufizon tokën si vendi ku mbizotëronte ligji fetar hebre dhe përjashton territorin ku nuk zbatohej. Ai thotë se zona është një trashëgimi e dhënë nga Perëndia e popullit hebre bazuar në Tora, veçanërisht në librat e Zanafillës dhe Eksodit, si dhe në Profetët e mëvonshëm. Sipas Librit të Zanafillës, toka iu premtua fillimisht nga Perëndia pasardhësve të Abramit; teksti është i qartë se kjo është një besëlidhje midis Perëndisë dhe Abramit për pasardhësit e tij. Emri i Abramit u ndryshua më vonë në Abraham, me premtimin e rafinuar për të kaluar nga djali i tij Isaku dhe te izraelitët, pasardhës të Jakobit, nipit të Abrahamit. Ky besim nuk ndahet nga shumica e adhuruesve të teologjisë zëvendësuese (ose supersesionizmit), të cilët kanë pikëpamjen se profecitë e Dhiatës së Vjetër u zëvendësuan nga ardhja e Jezusit, një pikëpamje që shpeshherë mohohet nga sionistët e krishterë si një gabim teologjik. Sionistët ungjillorë pretendojnë në mënyra të ndryshme se Izraeli ka të drejtën e tokës me të drejtën hyjnore, ose nga një bazë teologjike, historike dhe morale e lidhjes me tokën unike për hebrenjtë (James Parkes). Ideja se tekstet e lashta fetare mund të jenë garanci ose e drejtë hyjnore për një pretendim modern shpesh është kundërshtuar dhe gjykatat izraelite kanë hedhur poshtë pretendimet për tokën bazuar në motive fetare.

Gjatë periudhës së mandatit të Lidhjes së Kombeve (1920–1948) termi "Eretz Yisrael" ose "Toka e Izraelit" ishte pjesë e emrit zyrtar hebraik të Palestinës së Detyrueshme. Dokumentet zyrtare hebraike përdorën transliterimin hebraik të fjalës "Palestinë" פלשתינה (Palestinë) e ndjekur gjithmonë nga dy shkronjat fillestare të "Eretz Yisrael", א״י Aleph-Yod.

Koncepti i Tokës së Izraelit është evokuar nga themeluesit e Shtetit të Izraelit. Shpesh shfaqet në debatet politike mbi statusin e Bregut Perëndimor, i referuar në diskursin zyrtar izraelit si Zona e Judesë dhe Samarisë, nga emrat e dy mbretërive historike hebraike.

 Shiko edhe 

 Referime 

Kategoria:Judaizëm
Kategoria:Izrael
Kategoria:Palestinë
Kategoria:Levant