Deioces

Deioces (Ancient Greek), nga iraniani i vjetër Dahyu-ka-, që do të thotë "tokat" (sipër, mbi dhe nën tokë), ishte themeluesi dhe shahu i parë si dhe prifti i Perandorisë Mediane. Emri i tij është përmendur në forma të ndryshme në burime të ndryshme; përfshirë Herodotin, i cili e ka shkruar emrin e tij ως Δηιόκης ( Dēiokēs ).

Bazuar në shkrimet e Herodotit, Deioces ishte mbreti i parë median që fitoi pavarësinë nga asirianët. Ai mendoi projektin dhe planin e formimit të një qeverie të vetme mediane; dhe në një epokë anarkiste të Medëve, ai u përpoq të zbatonte drejtësinë në fshatin e tij dhe të fitonte një kredibilitet dhe famë si gjykatës neutral. Kështu, territori i veprimtarisë së tij u zgjerua dhe popujt e fshatrave të tjerë iu drejtuan atij derisa ai përfundimisht njoftoi se ky vend ka qenë shqetësues për të dhe ai nuk është i gatshëm të vazhdojë punën. Pas kësaj dorëheqjeje, vjedhjet dhe kaosi u shtuan dhe medianët u mblodhën dhe e zgjodhën atë si mbret këtë herë.

Veprimi i parë i Deioces pas kurorëzimit ishte të caktonte roje për veten e tij dhe gjithashtu të ndërtonte një kryeqytet. Qyteti që Deioces zgjodhi për të u quajt Hagmatāna në Persishten e Vjetër dhe Ecbatana në gjuhën Greke, që besohet të jetë Hamadan sot. Ecbatana do të thotë "vendi i grumbullimit" ose "një qytet për të gjithë" dhe tregon mbledhjen e klaneve Mediane, të cilat ishin ndarë më parë. Në fund të shekullit të tetë para Krishtit, ai kishte ndërtuar një kështjellë të fortifikuar në një kodër në qytet për të drejtuar të gjitha punët ushtarake, qeveritare dhe të thesarit brenda.

Në 715 para Krishtit, Sargon II, mbreti asirian, mësoi se Deioces ishte aleat me Rusa I, mbretin Urartian. Ai filloi të shikonte Deioces dhe gjatë luftës së tij me Manenët, ai hyri përsëri në Medët për t'i dhënë fund "anarkisë" së saj, siç pretendoi ai. Ai më në fund kapi Deioces dhe e internoi atë së bashku me familjen e tij në Hama (sot në Siri).

Disa iranologë  konsideroni Deioces njësoj si Hushang në Shahnameh për shkak të veçorive që Herodoti deklaron për të parën dhe besoni se titulli Paradat ose Pishdadian është i barabartë me " ligjvënësin e parë". Tradita fetare e konsideron Hushang personin e parë që themeloi mbretërinë në Iran. Pas Deioces, djali i tij, Phraortes, e pasoi atë dhe sundoi për 22 vjet.

 Etimologji 
Emri i Deioces është përmendur në forma të ndryshme në burime të ndryshme. Historiani grek Herodot e ka deklaruar emrin e tij si Δηϊόκης ( Dēiokēs ). Në tekstet asiriane, ai është përmendur si Da-aa-uk-ku; dhe në ato Elamite, si Da-a- (hi-) (ú-) uk-ka dhe Da-a-ya-u (k) -ka.

Emri i Deioces rrjedh nga iraniani Dahyu-ka, dhe është emri më i vogël i fjalës dahyu-, që do të thotë "toka". Emri i vjetër iranian Deioces nuk ishte i pazakontë edhe në kohët e mëvonshme. Në periudhën Achaemenid, forma e Vjetër Persiane e Deioces është përmendur në disa mbishkrime Elamite të pllakave të baltës së Persepolis. Ato përmendje me sa duket i referoheshin personave të ndryshëm në rajone të ndara qeveritare; dhe njëri prej tyre ishte një individ i caktuar për racionimin e ushqimit të kuajve.Schmitt. 

Friedrich von Spiegel beson se Dahayuku do të thotë "banor dhe kryetar i fshatit " dhe në fakt është forma më e vjetër e fjalës dehghan "fermer". Gjithashtu duke ndjekur teorinë e Spiegel, Ferdinand Justi beson se emri i Deioces është titulli i tij dhe një formë e shkurtuar e dahyaupati 'në persishten e vjetër dhe danhupaiti në avestan pasi ka fituar prapashtesën -ka.

 Mbretërimi 
Epoka e mbretërimit të Deioces është subjekt polemikash. Herodoti thotë se Deioces sundoi për 53 vjet dhe kështu janë bërë disa supozime në lidhje me epokën e mbretërimit të tij; por duket se raporti i Herodotit bazohet në një rrëfim verbal. Bazuar në raportin e Herodotit, studiuesit kanë arritur në përfundimin se Deioces ishte themeluesi i perandorisë mediane dhe gjithashtu mbreti i parë median që kishte fituar pavarësinë nga asirianët. Por raporti i Herodotit është një përzierje e legjendave greke dhe orientale dhe nuk është historikisht i besueshëm. Gjithashtu, supozohet se mbreti median për të cilin raportet e Herodotit është i njëjti Deioces, babai i Fraortes; kështu, nuk është e mundur të sqarohet data e saktë e periudhës së sundimit të tij; por mund të thuhet se ndoshta ka mbuluar pjesën më të madhe të gjysmës së parë të shekullit të 7 para Krishtit Igor Diakonoff thotë: "Gjendja e epokës së mbretërimit të Deioces në shkrimet e Herodotit është aq e ndryshme nga fotografia e asaj kohe (745 -675 para Krishtit) e përshkruar nga burimet asiriane se disa historianë kanë hedhur poshtë deklaratën e Herodotit."

Encyclopædia Iranica përmend themelet e Medasve, në 708 BC përqendruara në Ekbatanës dhe nga Deioces.

Në burimet asiriane, 674 para Krishtit, përmenden veprimet e një personi të quajtur Kashthrita, për të cilin disa studiues besojnë se janë i njëjti Phraortes. Prandaj, viti 674 para Krishtit mund të konsiderohet fundi i sundimit të Deioces; dhe duke llogaritur mbretërimin e tij pesëdhjetë e tre vjeçar, fillimi i epokës së sundimit të Deioces duhet të jetë rreth vitit 728 para Krishtit. Më poshtë është një listë e epokës së mbretërimit të Deioces bazuar në pikëpamjet e historianëve: 
Historian Herodoti George Cameron Edvin Grantovsky Igor Diakonoff Epoka 700-647 para Krishtit 728-675 para Krishtit  672-640 para Krishtit 700-678 para Krishtit Diakonoff. 
Prandaj, ne duhet të kërkojmë konfirmime të burimeve Kuneiforme; dhe në fakt më parë në 1869, George Smith kuptoi se në tekstet neo-asiriane në periudhën e mbretërimit të Sargon II (721 deri 705 pes), një person i quajtur Deioces përmendet disa herë. Në kalendarin e vitit të tetë të mbretërimit të këtij mbreti (dmth. 715 pes) dhe në të ashtuquajturin mbishkrim demonstrues të Khersabad, Deioces është emëruar si guvernator i njërës prej provincave të Mannae, pasi ka sunduar disi në mënyrë të pavarur një rajon që kufizohet me mbretëritë e Asiria dhe Mannae. Pozicioni i saktë i fushës së tij nuk është i qartë, por ndoshta ka qenë i vendosur në Luginën Zarrin Rud. Deioces, djali i të cilit u kap nga Urartianët, mbështeti mbretin e Urartu, Rusa I, kundër sundimtarit të Mannae, Ullusunu, por përfundimisht dështoi sepse Sargon ndërhyri në këtë çështje dhe më në fund kapi Deioces dhe e internoi atë së bashku me familjen e tij në Hama ( në Siri sot). Deioces ka të ngjarë të jetë përfshirë në një rebelim kundër mbretit Manan, Iranzu, viti i mëparshëm për një nga guvernatorët e listuar në kalendarin Asirian në të njëjtin vit nuk është emëruar; dhe ai ishte ndoshta vetë Deiokët; edhe pse vlefshmëria e çështjes nuk mund të vërtetohet me siguri.Schmitt. 

 Themeli i mbretërisë Mediane 
parapamje| Një fotografi e kodrës së lashtë të Ecbatana, Hamadan
Në kohët e lashta, Medët kufizoheshin nga lumi Aras dhe malet Alborz në veri, Dasht-e Kavir në lindje dhe malet e Zagros në perëndim dhe jug.Diakonoff.  Ajo që mësohet nga tekstet asiriane është se nga shekulli IX deri në VII para Krishtit, Medianët nuk kishin qenë në gjendje të lulëzonin aq sa të shkaktonin konvergjencën dhe aleancën dhe organizimin e fiseve dhe klaneve të shpërndara Mediane rreth një udhëheqësi dhe zotërie superiore dhe të vetme që mund të quhet mbreti i të gjitha tokave mediane. Gjatë pushtimeve të tyre të shumta në territoret e vendosura Mediane, mbretërit asirianë hasën gjithmonë në një numër të madh të " shahëve lokalë" dhe jo një mbret të vetëm që sundonte të gjitha tokat mediane.Cameron.  Pas vdekjes së Sargonit II në 705 para Krishtit, Asirianët e tërhoqën vëmendjen e tyre në një vend tjetër larg Iranit . Mundësia, së bashku me frikën e përjetshme të pushtimit asirian, shkaktuan formimin e një bashkimi të princërve dhe monarkëve medianë. Drejtuesit e lëvizjes ishin ndjekës të Deioces.

Bazuar në shkrimet e Herodotit, Deioces, i biri i Phraortes, ishte ai që mendoi idenë dhe planin e formimit të një qeverie të vetme mediane; medianët jetonin në fshatra të veçanta autonome ose qytete të vogla. Në një epokë anarkiste në Medët, Deioces u përpoq të zbatonte drejtësinë në fshatin e tij dhe fitoi një meritë dhe reputacion si gjykatës neutral; kështu territori i veprimtarive të tij u zgjerua; dhe popujt e fshatrave të tjerë iu drejtuan atij derisa ai përfundimisht njoftoi se kërkesat e njerëzve ishin shumë dhe posti është i mundimshëm dhe i vështirë për të dhe ai nuk është gati të vazhdojë punën. Pas dorëheqjes, vjedhjet dhe kaosi u shtuan; dhe Medianët u mblodhën dhe e zgjodhën atë si mbret për të zgjidhur mosmarrëveshjet.Schmitt.  Burimet asiriane përmendin një mbretëri të pavarur mediane në 673 para Krishtit. per here te pare.Diakonoff. 

Ndoshta duke imituar asirianët, Deioces mbajti një ceremoni për herë të parë; Herodoti deklaron se Deioces qëndroi në pallatin e tij; dhe lidhja e tij ishte duke dërguar dhe marrë mesazhe nga jashtë; dhe askush nuk ishte në gjendje të kontaktonte drejtpërdrejt me mbretin; dhe peticionet dhe mesazhet u kryen vetëm nga të dërguarit; kufizimi ishte për të krijuar një ndjenjë frike dhe respekti midis njerëzve. Për më tepër, ishte e ndaluar të qeshësh ose të ekspektohesh në prani të mbretit. Nga veprimet e tij të tjera ishte krijimi i një grupi të quajtur "Sytë dhe veshët e mbretit", i cili përbëhej nga njerëz të caktuar për të spiunuar për vetë mbretin; kjo organizatë dhe grup ekzistonte deri në epokën e Achaemenid -it.Schmitt. 

Diakonoff beson se Deioces nuk mund të ketë qenë mbreti i të gjithë Medëve, madje as sundimtari i një rajoni të madh, dhe ishte vetëm një nga zotërit e vegjël dhe të shumtë Medianë; por historia e shquar e pasardhësve shkëlqeu në fytyrën e tij dhe i dha famë në histori. Në fillim, Deioces bëri një lëvizje të mençur dhe vendosi qeverinë e tij të dobët dhe të vogël dhe të re nën mbështetjen e Mannae, e cila ishte aq e fuqishme atëherë, por më vonë luftoi për t'u bërë plotësisht e pavarur, dhe kështu bëri një aleancë me Urartu. Burimet asiriane gjithashtu e quajnë Deioces "një sundimtar nga Mannae" në ngjarjet e 715 para Krishtit.Diakonoff. 

 Ecbatana 
parapamje| Pamja moderne brenda Pallatit Ecbatana
Pas kurorëzimit, veprimi i parë i Deioces ishte të caktonte roje për veten e tij dhe gjithashtu të ndërtonte një kryeqytet. Qyteti që Deioces zgjodhi për të u quajt Hagmatāna në Persishten e Vjetër dhe Ecbatana në gjuhën Greke, që konsiderohet të jetë Hamadan sot.Frye (1962).  Ecbatana do të thotë "vend tubimi" ose "një qytet për të gjithë" dhe tregon mbledhjen e klaneve mediane, të cilat ishin ndarë më parë. Në fund të shekullit të tetë para Krishtit, ai kishte ndërtuar një kështjellë të fortifikuar në një kodër në qytet për të drejtuar të gjitha punët ushtarake, qeveritare dhe të thesarit brenda. Herodoti përshkruan se kompleksi mbretëror ishte i përbërë nga shtatë mure koncentrike, me secilin të brendshëm më të lartë se ai i jashtëm. Secili nga shtatë muret ishin zbukuruar me një ngjyrë të veçantë: muri i parë (i jashtëm) ishte i bardhë, muri i dytë i zi, i treti një i kuq i lartë, i katërti blu, i pesti i kuq i ulët, muri i gjashtë bakri, dhe muri i shtatë dhe më i brendshëm prej ari . Një ngjyrosje e tillë ishte simboli i shtatë planetëve në Babiloni, por ishte një imitim i Babilonisë në Ecbatana. Pallati i mbretit ndodhej brenda murit të fundit së bashku me thesaret e tij.Huart.  Sidoqoftë, ky rrëfim i Herodotit nuk vërtetohet nga ajo që është shkruar në burimet asiriane, të cilat nënkuptojnë ekzistencën e mjeshtrave të ndryshëm në Medët deri në vitet pas Deioces, dhe themelimi i një trupi të pavarur mbretëror dhe ndërtimi i disa komplekseve të mëdha mbretërore ishte jo diçka kundër së cilës asirianët mund të heshtnin lehtësisht; kështu këto fjalë nga Herodoti duken të tepruara, ose përshkruajnë një pamje të përshtatur dhe të modifikuar të periudhave pas mbretërimit të Deioces. Sidoqoftë, Polibi, një historian i famshëm grek, e ka përmendur këtë pallat në librin e tij dhe përshkrimin e Hamadanit, duke deklaruar moshën e gjatë të këtij pallati.

Sipas disa historianëve dhe arkeologëve, kodra që aktualisht ndodhet në qytet dhe e njohur si Kodra Ecbatana, ishte vendi i vërtetë i qytetit antik të Ecbatana.

Disa historianë, përfshirë Henry Rawlinson, besojnë se Ecbatana e përmendur në shkrimet e Herodotit nuk është Hamadani aktual; dhe kryeqyteti i vjetër median duhet të kërkohet në Takht-e Soleymān dhe në afërsi të liqenit të Urmisë në juglindje. Por disa studiues, si Zhak de Morgan, besojnë se Ecbatana e Herodotit është i njëjti Hamadan sot; dhe vendet e shtatë kështjellave të Fort Ecbatana mund të identifikoheshin nga parashikimet në tokë dhe kodra.Pirnia. 

 Deiozat në historinë narrative të Iranit 
Disa Iranologists besojnë Deioces të jetë Hushang në Shahnameh për shkak të karakteristikat Herodoti shtetet për të dhe e konsiderojnë titullin "Paradat" ose " Pishdadian " i barabartë me "i pari ligjvënësi ". Tradita fetare e konsideron Hushang personin e parë që vendosi mbretërinë në Iran.

Midis raporteve të Herodotit për Deioces dhe ato të Avesta -s dhe teksteve të Persisë së Mesme, Arabisht dhe Persishtes së Re për Hushang, ka disa veçori të përbashkëta në lidhje me identitetet e Hushang dhe Deioces; më e rëndësishmja prej tyre mund të përmblidhet në tre pika: 

 Sipas Herodotit, Deioces ishte kryeplaku i fshatit gjatë kohës; dhe emri ose titulli Deioces që do të thotë fermer duhet t'i jetë dhënë për shkak të kësaj; dhe Hushang, sipas teksteve arabe dhe persiane, bëri risi në bujqësi; dhe kështu ai me siguri fitoi titullin fermer.
 Deioces dhe Hushang ishin ligjvënësi i parë dhe mbreti i parë; dhe kështu, Hushangut iu dha titulli Paradat ose Pishdad ose Bishdad dhe Fishdad (arabisht), i cili ndoshta ishte një imitim i emrit dhe titullit të mbretit asirian Sargon të Akkad, që do të thotë "mbret i ligjshëm".
 Deioces dhe Hushang zhvilluan strehimin dhe stilin e jetës urbane dhe kështu Hushang fitoi emrin ose titullin Heoshingeh ose Hushang ose Ushhanj (arabisht).

 Pasardhja 
Pas Deioces, djali i tij, Phraortes, e pasoi atë dhe sundoi për 22 vjet; megjithëse disa studiues besojnë se ai sundoi për pesëdhjetë e tre vjet (678-625 pes). Gjatë mbretërimit të tij, ai pushtoi Persinë dhe shkoi në luftë me popujt e tjerë të Rrafshnaltës Iraniane. Ai pushtoi Asirinë; gjatë këtyre sulmeve, mediat u mundën dhe Phraortes u vra në luftë.Pirnia. 

 Referime