Psikologjia komparative

Psikologjia komparative i referohet studimit shkencor të sjelljes dhe proceseve mendore të kafshëve, veçanërisht pasi këto lidhen me historinë filogjenetike, rëndësinë adaptive dhe zhvillimin e sjelljes. Kërkimet në këtë fushë trajtojnë shumë çështje të ndryshme, përdorin shumë metoda të ndryshme dhe eksplorojnë sjelljen e shumë specieve të ndryshme nga insektet tek primatët. Dewsbury, D. (1978). Comparative Animal Behavior. McGraw-Hill Book Company. New York, NY. Papini, M.R. (2003). Comparative Psychology. In Handbook of Research Methods in Experimental Psychology. Ed. Stephen F. Davis. Blackwell. Malden, MA.

 Përmbledhje 
Psikologjia krahasuese nganjëherë supozohet të theksojë krahasimet midis specieve, duke përfshirë ato midis njerëzve dhe kafshëve. Megjithatë, disa studiues mendojnë se krahasimet e drejtpërdrejta nuk duhet të jenë fokusi i vetëm i psikologjisë krahasuese dhe se fokusi intensiv në një organizëm të vetëm për të kuptuar sjelljen e tij është po aq i dëshirueshëm; nëse jo më shumë. Donald Dewsbury rishikoi veprat e disa psikologëve dhe përkufizimet e tyre dhe arriti në përfundimin se objekti i psikologjisë krahasuese është të vendosë parimet e përgjithësisë duke u fokusuar si në shkakun e afërt ashtu edhe në atë përfundimtar . Dewsbury, D. (1984). Comparative Psychology in the Twentieth Century. Hutchinson Ross Publishing Company. Stroudsburg, PA.

Përdorimi i një qasjeje krahasuese ndaj sjelljes lejon që dikush të vlerësojë sjelljen e synuar nga katër këndvështrime të ndryshme, plotësuese, të zhvilluara nga Niko Tinbergen.  Së pari, dikush mund të pyesë se sa e përhapur është sjellja midis specieve (dmth. sa e zakonshme është sjellja midis specieve shtazore? ). Së dyti, dikush mund të pyesë se si sjellja kontribuon në suksesin riprodhues gjatë gjithë jetës së individëve që demonstrojnë sjelljen (dmth. a rezulton sjellja në kafshët që prodhojnë më shumë pasardhës sesa kafshët që nuk shfaqin sjelljen)? Teoritë që trajtojnë shkaqet përfundimtare të sjelljes bazohen në përgjigjet e këtyre dy pyetjeve.

Së treti, çfarë mekanizmash përfshihen në sjellje (dmth. cilët komponentë fiziologjikë, të sjelljes dhe mjedisore janë të nevojshëm dhe të mjaftueshëm për gjenerimin e sjelljes)? Së katërti, një studiues mund të pyesë për zhvillimin e sjelljes brenda një individi (dmth. çfarë përvojash maturimi, mësimore, sociale duhet t'i nënshtrohet një individ për të demonstruar një sjellje)? Teoritë që trajtojnë shkaqet e përafërta të sjelljes bazohen në përgjigjet e këtyre dy pyetjeve. Për më shumë detaje, shihni katër pyetjet e Tinbergen.

 Temat e studimit 

 Sjellja individuale
 Përshkrime të përgjithshme
 Orientimi (ndërveprimi me mjedisin)
 Lëvizja
 Sjellje gëlltitëse
 Ruajtja
 Ndërtesa e folesë
 Eksplorimi
 Luaj
 Palëvizshmëri tonik (duke luajtur të vdekur)
 Sjellje të tjera të ndryshme ( përkujdesje personale , letargji , etj.)
 Sjellja riprodhuese
 Përshkrime të përgjithshme
 Psikologjia e zhvillimit
 Kontrolli ( sistemi nervor dhe sistemi endokrin )
 Shtypja
 Evolucioni i karakteristikave/sjelljeve seksuale
 Sjellja sociale
 Imitim
 Gjenetika e sjelljes
 Instinktet
 Proceset ndijore-perceptuese
 Korrelacionet nervore dhe endokrine të sjelljes
 Motivimi
 Evolucioni
 të mësuarit
 Krahasimet cilësore dhe funksionale
 Vetëdija dhe mendja

 Shih edhe 
 Etologjia
 Krahasimi
 Psikologjia
 Psikologjia fiziologjike

 Literatura 





 Referime 

Kategoria:Psikologji