Shumëdhomësia

Në kontrast me njëdhomësh, dhe dydhomësh, shumëdhomësia është gjendja në të cilën një legjislativ ndahet në më shumë se dy kuvende këshilluese, të cilat zakonisht quhen "dhoma" ose "shtëpi".   Kjo zakonisht përfshin tredhomësinë me tre dhoma, por gjithashtu mund të përshkruajë një sistem me ndonjë sasi më shumë. Fjala "shumë dhomëshe" mund të lidhet gjithashtu në mënyra të tjera me kuptimin e saj të mirëfilltë të "shumë dhomash" me përdorim në shkencë ose biologji.

 Përdorimi 
Përafërsisht gjysma e shteteve sovrane të botës janë njëdhomësh, dhe demokracitë e reja dhe kushtetutat më të fundit janë më shpesh njëdhomësh sesa jo. Më konkretisht shumë vende kanë kaluar në njëdhomësh, ndërsa e kundërta është e rrallë. Megjithatë, shumë kuvende dhe kongrese aktuale kanë ende një strukturë me shumë dhoma (zakonisht dy dhoma), për të cilën disa pretendojnë se ofron perspektiva të shumëfishta dhe një formë të ndarjes së pushteteve brenda legjislativit. 

 Historia 
Në shkallët më të larta të multikameralizmit, kuvendet këshilluese mesjetare skandinave tradicionalisht kishin katër prona: fisnikërinë, klerin, banorët dhe fshatarët . Riksdag suedez dhe finlandez i Estates e ruajtën këtë traditë më të gjatë, duke pasur katër organe legjislative të veçanta. Finlanda, si pjesë e Rusisë Perandorake, përdori Dietën me katër dhoma të Finlandës deri në vitin 1906, kur ajo u zëvendësua nga Kuvendi njëdhomësh .

Kuvendi Federal i Jugosllavisë fillimisht kishte pesë dhoma. Pasi Jugosllavia miratoi një kushtetutë të re në vitin 1963, legjislatura e saj u ristrukturua në katër dhoma secila që përfaqësonte sektorët e ndryshëm të shoqërisë jugosllave me një dhomë shtesë që përfaqësonte popullsinë e përgjithshme. 1963 Constitution of Yugoslavia on WikiSource  Asambleja Federale ishte e vetmja legjislaturë kudo me pesë dhoma, dhe një amendament kushtetues shtoi një komponent të gjashtë të përshkruar si dhomë ose nën-dhomë.     Jugosllavia miratoi një tjetër kushtetutë në vitin 1974, duke shfuqizuar Asamblenë Federale dhe duke e zëvendësuar atë me një legjislaturë dydhomësh. Constitution of Yugoslavia on WikiSource

 Përfitimet 
Përkrahësit e legjislaturave me shumë dhoma mendojnë se dhomat e shumta legjislative ofrojnë mundësinë për të ri-debatuar dhe korrigjuar gabimet në secilën dhomë paralelisht, dhe në disa raste për të futur legjislacionin në secilën dhomë. Mbrojtësit e shumëdhomësisë pohojnë gjithashtu se dhomat e shumta legjislative janë (më së miri) në gjendje të përfaqësojnë sektorë të ndryshëm të rëndësishëm të shoqërisë (të tilla si popullsi të ndryshme kulturore ose gjuhësore, gjeografikisht të ndryshme ose të ngjashme të interesuara që përbëjnë një vend - p.sh. shtetet e ndryshme të Shtetet e Bashkuara të Amerikës ose provincat e Kanadasë, secila me kufijtë e vet gjeografikë, nënkulturat, interesat dhe madje edhe gjuhët, p.sh. anglisht, frëngjisht, spanjisht), të cilat mund të mos jenë në gjendje të përfaqësohen në mënyrë adekuate nga një organ legjislativ i vetëm. Mbështetësit e shumëdhomësisë pohojnë gjithashtu se një dobësi kritike e një sistemi njëdhomësh mund të jetë mungesa e mundshme e mungesës së kufizimit ndaj shumicës (rregulli i turmës) dhe papajtueshmëria me ndarjen e pushteteve midis degëve legjislative dhe ekzekutive të qeverisë, veçanërisht e dukshme në sistemet kuvendare, ku drejtuesit e shumicës parlamentare dominojnë edhe ekzekutivin .

 Shiko gjithashtu 

 Njëdhomësia
 Dydhomësia
 Tredhomësia

 Referime 

Kategoria:Legjislaturat