Tregimi shkollor

Tregimet shkollore ose historitë shkollore janë një zhanër fiksioni që përqendrohet në jetën shkollore para-adoleshente dhe adoleshente, më e njohura në gjysmën e parë të shekullit të njëzetë. Ndërsa shembujt ekzistojnë në vende të tjera, ai vendoset më së shpeshti në shkollat me konvikt anglez dhe kryesisht shkruhet në nëngjinitë e vajzave dhe djemve, duke reflektuar edukimin njëgjonor (monoedukimin) tipik deri në vitet 1950. Ai fokusohet kryesisht në miqësinë, nderin dhe besnikërinë ndërmjet nxënësve. Komplote që përfshijnë ngjarje sportive, ngacmues, sekrete, rivalitet dhe trimëri përdoren shpesh për të formuar historinë e shkollës.

Popullariteti i historive tradicionale të shkollës ra pas Luftës së Dytë Botërore, por tregimet shkollore kanë mbetur të njohura në forma të tjera, me fokus në shkollat bashkëedukuese të drejtuara nga shteti dhe tema që përfshijnë shqetësime më moderne si çështjet racore, jeta familjare, seksualiteti dhe droga. (shih Grange Hill ). Kohët e fundit ajo ka parë një ringjallje me suksesin e serialit Harry Potter, i cili përdor shumë motive komploti që gjenden zakonisht në historinë tradicionale të shkollës.

 Historiku 
 Veprat e hershme 
The Governess, ose The Little Female Academy nga Sarah Fielding, botuar në 1749, përgjithësisht shihet si tregimi i parë i jetës shkollore me konvikt.  Romani i Fielding-ut ishte një përrallë moraliste me tangjente që ofronin udhëzime mbi sjelljen dhe secila nga nëntë vajzat në roman tregon historinë e saj individualisht. Megjithatë, ai vendosi aspekte të historisë së shkollës me konvikt të cilat u përsëritën në veprat e mëvonshme. Shkolla është e pavarur me pak lidhje me jetën lokale, vajzat inkurajohen të jetojnë së bashku me ndjenjën e komunitetit dhe përgjegjësisë kolektive.  Qasja e Fielding u imitua dhe u përdor si formulë nga bashkëkohësit e saj dhe shkrimtarët e tjerë në shekullin e 19-të. 

 Shfaqja e tregimeve shkollore në shekullin e nëntëmbëdhjetë 
Tregimet shkollore ishin një ardhje disi e vonuar si letërsi popullore. Fëmijët si treg në përgjithësi nuk ishin në shënjestër deri në shekullin e nëntëmbëdhjetë. Kishte shqetësime për efektin moral të romaneve në mendjet e të rinjve, dhe ato që u botuan prireshin të prireshin drejt dhënies së udhëzimeve morale. 

 Thomas Hughes dhe pasardhësit 
Jane Eyre (1847) nga Charlotte Brontë, dhe Dombey and Son (1848) dhe David Copperfield (1850) nga Charles Dickens kishin elemente të historive shkollore, të cilat gjeneruan interes të konsiderueshëm publik  dhe afër 100 tregime shkollore ishin botuar midis 1749 dhe 1857, viti kur u shfaq Ditët e Shkollës së Tom Brown nga Thomas Hughes. Është ndoshta më e famshmja nga të gjitha tregimet e tilla dhe popullariteti i saj ndihmoi në vendosjen e fortë të zhanrit, i cili u zgjerua me shpejtësi në dekadat për të ndjekur në mijëra romane. 

Hughes nuk shkroi kurrë një histori tjetër shkollore: vazhdimi i Tom Brown në Oksford u fokusua në jetën universitare. Megjithatë, pasuan më shumë histori shkollore si Eric i FW Farrar , ose, Pak nga pak : A Tale of Roslyn School (1858), Revd HC Adams' Schoolboy Honour; A Tale of Halminster College (1861) dhe AR Hope's Stories of Whitminster (1873). Në vitin 1870, Akti i Arsimit hapi rrugën për edukimin universal për fëmijët, dhe kështu i dha një shtysë të konsiderueshme tregut të tregimeve shkollore, gjë që bëri që disa botues të reklamonin romane veçanërisht si tregime shkollore. 

Filluan të botoheshin edhe revistat e djemve, të cilat përmbanin tregime shkollore, më e njohura ishte Gazeta Vetë Djali, me numrat e parë të botuar në 1879. 

 Talbot Baines Reed 
Talbot Baines Reed shkroi një numër tregimesh shkollore në vitet 1880 dhe kontribuoi në mënyrë të konsiderueshme në formësimin e zhanrit, duke marrë frymëzim nga Thomas Hughes . Vepra e tij më e famshme ishte The Fifth Form at St. Dominic's (1887) (serializuar 1881–82). Ai u ribotua në disa raste, duke shitur 750,000 kopje në një botim të vitit 1907. Ndërsa ishte ulur në vlerat e krishtera të Baines Reed, Forma e Pestë në St Dominic tregoi një prirje të caktuar nga historia e shkollës si literaturë morale mësimore për fëmijët dhe me fokus më të madh te nxënësit dhe një komplot të përcaktuar. 

 Dallimi gjinor në historitë e shkollës 
Ndërsa shkollat u ndanë sipas gjinisë në shekullin e nëntëmbëdhjetë, historitë shkollore formuan natyrshëm dy zhanre të veçanta, por të lidhura, të tregimeve shkollore të vajzave dhe tregimeve të shkollës së djemve. 

Kishte një rritje në shkollimin e femrave që nga vitet 1850, e shtuar nga Akti i Arsimit i 1870-ës. LT Meade, i cili gjithashtu shkroi romane historike dhe ishte redaktor reviste, u bë shkrimtari më i njohur i tregimeve të shkollave të vajzave në dekadën e fundit të shekullit të nëntëmbëdhjetë. Historitë e saj u fokusuan te nxënësit e klasave të larta në shkollat me konvikt, të cilët mësuan të fitonin besim duke bërë gabime. Ata kishin pak fokus në sport dhe ishin të interesuar kryesisht për miqësitë dhe besnikërinë. Ata mbetën të rrënjosur kryesisht në vlerat viktoriane dhe duke përgatitur vajzat për të qenë gra dhe nëna të duhura. 

 Shekulli i njëzetë 
Shumica e literaturës për vajzat në fillim të shekullit të njëzetë përqendrohej në vlerën e vetëflijimit, virtyteve morale, dinjitetit dhe aspiratës për të gjetur një pozicion të duhur në rendin shoqëror. Kjo u ndryshua në një masë të madhe nga botimi i historive të shkollës së vajzave të Angela Brazilit në fillim të shekullit të njëzetë, të cilat paraqisnin personazhe energjikë që sfidonin autoritetin, bënin shaka dhe jetonin në botën e tyre rinore, në të cilën shqetësimet e të rriturve u mënjanuan. 

Tregimet shkollore të djemve të shekullit të njëzetë ishin shpesh të natyrës komike – shembuj ishin tregimet e Billy Bunter dhe seritë Jennings .

Bashkëshkollimi mbeti i rrallë në historitë e shkollave me konvikt. Seriali Naughtiest Girl i Enid Blyton u vendos në mënyrë të pazakontë në një shkollë bashkëedukuese progresive. Seritë Harry Potter të JK Rowlings përfaqësojnë një shembull më të fundit të një shkolle me konvikt me seks të përzier. 

 Rënia e zhanrit të tregimit shkollor 
Periudha kulmore për tregimet shkollore ishte midis viteve 1880 dhe fundit të Luftës së Dytë Botërore. Komiket me histori shkollore u bënë të njohura gjithashtu në vitet 1930. 

Pas Luftës së Dytë Botërore historitë e shkollave me konvikt u zbehën në popullaritet. Shkollat bashkëedukuese për të gjithë nxënësit britanikë po financoheshin nga kuleta publike; kritikët, bibliotekarët dhe specialistët e arsimit u interesuan për krijimin e një kurrikule më moderne dhe prireshin t'i shihnin historitë e këtij lloji si të vjetruara dhe të parëndësishme. Historitë e shkollave kanë mbetur të njohura, megjithatë, me fokus të zhvendosur drejt shkollave ditore të financuara nga shteti me vajza dhe djem, dhe që kanë të bëjnë me çështje më bashkëkohore si seksualiteti, racizmi, droga dhe vështirësitë familjare. Seria e pesë romaneve Bannerdale (1949–56) nga Geoffrey Trease, duke filluar me No Boats on Bannermere, përfshinte dy nxënës meshkuj dhe dy femra të shkollave ditore në Lake District dhe një nënë të ve. Trease u frymëzua për të vendosur serinë në një shkollë ditore pas një letre nga një lexues i ri që ankohej se, pavarësisht se ishin mjedisi për shumë histori shkollore, shkollat me konvikt në fakt nuk ishin mjedise më emocionuese se shkollat ditore. Kjo është diçka e vërejtur nga transmetuesi.

Seria e romaneve të Harry Potter në disa aspekte e ka ringjallur zhanrin, pavarësisht se ka një prirje të fortë drejt konventave të fantazisë . Elemente të historisë së shkollës të spikatur në Harry Potter duke përfshirë veprimin që përshkruhet pothuajse ekskluzivisht nga këndvështrimi i nxënësve.

 Vende tjera 
Ndërsa tregimet shkollore filluan në Britani me Tom Brown's Schooldays, tregimet shkollore u botuan edhe në vende të tjera. 'Schulromane' ishin të njohura në Gjermani si në shekullin e nëntëmbëdhjetë ashtu edhe në shekullin e njëzetë, dhe tregimet shkollore u botuan gjithashtu në Rusinë Sovjetike . Disa romane klasike amerikane për fëmijë lidhen gjithashtu me zhanrin, duke përfshirë atë që Katy bëri në shkollë (1873) nga Susan Coolidge, Little Men (1871) nga Louisa May Alcott dhe Little Town on the Preirie (1941) nga Laura Ingalls Wilder . Seriali i viteve 1980 dhe 1990 Sweet Valley High nga Francine Pascal dhe të tjerë janë vendosur në Kaliforni.

Megjithatë, tema kryesore e historive shkollore e shkollës si një lloj personazhi në vetvete, i formuar në mënyrë aktive nga nxënësit dhe kënaqësia e tyre për të qenë atje, është kryesisht një fenomen britanik dhe amerikan. Në Francë, Mémoires d'Un Collégien (1882) nga André Laurie (Jean-François Paschal Grousset), i vendosur në një kontekst të shkollës me konvikt të ngjashëm me St. Dominic të Talbot Baines Reed në Angli dhe St. Timothy's të Arthur Stanwood Pier në Amerikë "Arthur Stanwood Pier"  by William C. Dowling do të kishte një ndikim të konsiderueshëm në tregimet franceze në zhanër. Tregimet e shkollave gjermane prireshin të shkruheshin për të rriturit, në traditën e Bildungsroman -it të mëparshëm, dhe eksploronin përçarjen që mjedisi shkollor i bënte ndjenjës së individualitetit të një personazhi. Historitë sovjetike prireshin të përqendroheshin në mënyrën se si sjellja individualiste mund të korrigjohej dhe sillej në përputhje me qëllimet kolektive nga mjedisi shkollor.  Shembuj të tjerë të dukshëm të tregimeve shkollore përfshijnë seritë japoneze të mangave si Sket Dance dhe School Rumble ; dhe drama amerikane si Beverly Hills 90210, Freaks and Geeks, Glee dhe Pretty Little Liars .

 Temat 
Shumica dërrmuese e tregimeve shkollore përfshijnë kulturën e shkollave me konvikt në përgjithësi. Temat e zakonshme përfshijnë nderin, mirësjelljen, sportivitetin dhe besnikërinë. Sportet konkurruese ekipore shpesh shfaqen dhe një ngjarje sportive vjetore midis shtëpive të shkollave rivale është shpesh pjesë e komplotit. Miqësia midis nxënësve është një fokus i përbashkët dhe gjithashtu marrëdhëniet me mësues të veçantë, dhe vështirësia e përshtatjes së nxënësve të rinj në kulturën e shkollës është një temë qendrore. 

Ngacmuesit shpesh shfaqen në tregimet e shkollës, veçanërisht në tregimet e shkollës së djemve. Binjakët identikë shfaqen me një farë frekuencë dhe shpesh janë subjekt i komedisë.  Drejtorët e shkollave zakonisht janë të zotë dhe të mençur dhe u japin udhëzime personazheve  dhe shpeshherë do t'i përkulin rregullat për t'i nxjerrë ata nga telashet. 

Më herët në zhvillimin e zhanrit, tregimet shkollore shmangnin trajtimin e drejtpërdrejtë të adoleshencës ose pubertetit . George Brown's Schooldays (1946) by Bruce Marshall is a novel dealing with boarding school education; it is much more sensitive to the misery and sexuality of all-male boarding, disqualifying itself from the genre. Eric, or, Little by Little nga Dean Farrar ishte një trakt klasik moral i vendosur në një shkollë me konvikt. Toni i tij viktorian nuk u miratua kurrë si konventë e përgjithshme.

 Shkrimtarët 
Autorë të suksesshëm të romaneve shkollore përfshijnë shkrimtarë për djem, si P.G. Wodehouse, Anthony Buckeridge dhe shkrimtarin produktiv Charles Hamilton, i njohur më mirë si Frank Richards, i cili shkroi serinë Greyfriars School, St. Jim's and Rookwood dhe të tjerë për Amalgamated Press. ndërmjet viteve 1906 dhe 1940, personazhi i tij më i famshëm ishte Billy Bunter . Shkrimtarët për vajza përfshijnë Angela Brazil, Enid Blyton, Elinor Brent-Dyer, Dorita Fairlie Bruce, Mary Gervaise dhe Elsie Oxenham .

 Shih edhe 
 Koedukimi 
 Monoedukimi
 Shkolla konvikt
 Letërsia për fëmijë
 Shkolla gramatikore 

 Referime 

Kategoria:Gjini letrare
Kategoria:Letërsia për fëmijë