Odaçi

Odaçi (Japonisht: , shpatë e madhe) ose nodaçi (, shpatë fushore) ishte një lloj shpate japoneze e bërë tradicionalisht (, nihontō) e përdorur nga klasa e samuraive të Japonisë feudale. Ekuivalenti kinez dhe 'kushëriri' për këtë lloj shpate, përsa i përket peshës dhe gjatësisë është miao dao, dhe ekuivalenti i fushës së betejës perëndimore (megjithëse më pak i ngjashëm) është shpata e gjatë ose klejmor.

Karakteri për ō () do të thotë "i madh" ose "i shkëlqyeshëm". Daçi këtu () është i njëjtë me taçin (, fjalë për fjalë: "shpatë e madhe"), stili më i vjetër i shpatës / montimeve që daton para katanës. Çi është gjithashtu i njëjti karakter si katana () dhe tō në nihontō (, "shpata japoneze"), me origjinë nga karakteri kinez për një teh, dāo.

Për tu kualifikuar si ōdaçi, shpata në fjalë duhet të kishte një gjatësi të tehut rreth 3 shaku (90.9 centimetra); sidoqoftë, si me shumicën e termave në artet japoneze të shpatës, nuk ka ndonjë përcaktim të saktë të madhësisë së një ōdaçi.

Prodhimi
Ōdaçi është i vështirë për tu prodhuar, sepse gjatësia e tyre e bën më të komplikuar trajtimin tradicional të nxehtësisë: Sa më i gjatë të jetë një teh, aq më e vështirë (dhe e shtrenjtë) është të ngrohet tërë tehu në një temperaturë të njëtrajtëshme, si për shkrirjen, ashtu edhe për të arritur temperaturën e forcimit. Procesi i ftohjes, më pas, ka nevojë për një mjet më të madh ftohjeje, sepse ftohja e pabarabartë mund të çojë në shtrëngimin e tehut.

Metoda e lustrimit është gjithashtu e ndryshme. Për shkak të madhësisë së tyre, ōdaçit zakonisht varen nga tavani ose vendosen në një pozicion të palëvizshëm për t'u lëmuar, ndryshe nga shpatat normale të cilat lëvizin mbi gurë lustrues.

Në të kaluarën, marrja e një ōdaçi plotësisht të mprehur ishte e vështirë, pasi ata kërkonin urdhëra me porosi të veçanta. Sidoqoftë, në kohët moderne, shumë falsifikime në Japoni dhe Kinë po pranojnë urdhra të tilla për shkak të popullaritetit të rinovuar dhe interesimit për armët e lashta japoneze në fund të shekullit të XX dhe në fillim të shekullit të XXI.

Metoda e përdorimit
Si armë fushë - beteje, ōdaçi ishte shumë i gjatë që samurai ti mbanin në krahët e tyre, si shpatat normale. Kishte dy metoda në të cilat ato mund të transportoheshin: Njëra ishte ta mbanin atë në shpinë. Sidoqoftë, kjo u pa si praktike, pasi ishte e pamundur që mbajtësi ta tërhiqte atë shpejt. Metoda tjetër ishte thjesht të bartej ōdaçi i mbështjellë me dorë. Prirja gjatë periudhës Muromaçi ishte që samurai që mbante ōdaçi të kishte një ndihmës që do ta ndihmonte në tërheqjen e saj.

Shiko edhe
 Shpata japoneze
 Naginata
 Kusanagi no Tsurugi
 Shikomizue
 Daisho
 Katana (shpatë japoneze)
 Tanto
 Kultura e Japonisë
 Samurai
 Periudha Heian
 Periudha Kamakura
 Periudha Sengoku
 Periudha Edo

 Referime 

Kategoria:Japonia feudale
Kategoria:Shpata japoneze
Kategoria:Armë mesjetare
Kategoria:Vegla prerëse
Kategoria:Kultura e Japonisë