Joan Crawford

Joan Crawford (lindur si Lucille Fay LeSueur , 23 Mars 190? - 10 Maj 1977) ishte një aktore Amerikane e filmit dhe televizionit e cila e filloi karrierën e saj si valltare në kompani teatrale udhëtuese para se të debutonte si një vajzë e korit në Broadway. Crawford më pas nënshkroi një kontratë filmi me Metro-Goldwyn-Mayer në 1925; karriera e saj zgjati gjashtë dekada, studio të shumta dhe polemika.

Në faza të ndryshme të karrierës së saj, ajo u shqua për rolet e saj të larmishme duke luajtur karaktere simpatike dhe jo simpatike, dhe për shfaqje realiste por me shumë shtresa. Suksesi i saj më i madh dhe shfaqjet më të njohura erdhën nga melodramat dhe komeditë romantike, por filmografia e saj varion në zhanre nga filmi noir dhe dramat e kostumeve historike te muzikalët dhe filmat horror. Në vitin 1999, Instituti Amerikan i Filmit renditi Crawford në vendin e dhjetë në listën e saj të yjeve më të mëdha femra të Kinemasë Classic Hollywood.

Në vitet 1930, fama e Crawford rivalizoi dhe më vonë tejkaloi atë të kolegëve të MGM-së, Norma Shearer dhe Greta Garbo. Megjithëse filloi duke portretizuar flappers, Crawford shpesh luante gra të pasura në ankth (Vallëzimi, Budallenjtë, Vallëzimi; Kjo epokë moderne; Letty Lynton; Jo më shumë zonja; Unë jetoj jetën time; Susan dhe Zoti) ose gra të reja që punojnë shumë dhe suksesi (Bijat tona Vallëzuese; Të Paguara; Mëkatarët Qeshur; Grand Hotel; Zonja Vallëzuese; Sadie McKee; E Fundit e Zonjës Cheyney; Ora e Shndritshme; Nusja Veshi Të Kuqe; Manekin). Këto personazhe dhe histori u pritën mirë nga audiencat e epokës së depresionit dhe ishin të pëlqyera nga gratë. Crawford u bë një nga yjet e filmave më të shquar të Hollywood-it dhe një nga gratë me paga më të larta në Shtetet e Bashkuara.

Në vitin 1938, ajo ishte në mesin e një grupi aktoresh që u konsiderua "helm në arka" nga pronarët e teatrove, derisa roli i saj kryesor në kastin e të gjithë femrave të 1939-s The Women fitoi lavdërimet e saj nga kritikët dhe audienca. Suksesi i saj vazhdoi me një shfaqje si një kriminel i shëmtuar në fytyrë në melodramën A Woman's Face, e cila fitoi vlerësimin e saj kritik. Në vitin 1945, ajo fitoi çmimin Oskar për aktoren më të mirë për portretizimin e nënës punëtore, të divorcuar, mbrojtëse në rolin e titullit të Mildred Pierce. Crawford gjithashtu mori dy nominime për Çmimin e Aktores më të Mirë si njohje për punën e saj në Possessed (1947) dhe Sorrow Fear (1952).

Në vitin 1954, ajo luajti në Guitar Western Johnny, edhe pse i pasuksesshëm gjatë shfaqjes së tij origjinale, filmi kult është lavdëruar që atëherë. Në 1955, Crawford u përfshi në Pepsi-Cola Company përmes martesës së saj me Kryetarin e kompanisë dhe Kryeshefin Ekzekutiv Alfred Steele, megjithëse ajo vazhdoi të luante në film dhe televizion përgjatë viteve 1950 dhe 1960. Në 1962, ajo luajti së bashku me rivalin e saj për një kohë të gjatë Bette Davis në filmin horror What ever Happened to Baby Jane ?, i cili edhe një herë e ktheu atë në vlerësime kritike dhe sukses në arka, me shumë që besonin se ajo do të merrte një tjetër nominim për Oskar, megjithatë ajo nuk e bëri . 

Në vitin 1970 Crawford bëri filmin e saj të fundit teatror, ​​dhe deri disa javë para vdekjes së saj, ajo vazhdoi të regjistronte spote të shumta të rregullta në radio dhe njoftime për një larmi kauzash jo-fitimprurëse. Pas një paraqitje në publik në 1974, ajo u tërhoq nga ngjarjet që kërkonin që ajo të fotografohej, duke u bërë gjithnjë e më e veçuar deri në vdekjen e saj në 1977. 

Crawford u martua katër herë. Tri martesat e saj të para përfunduan me divorc; e fundit përfundoi me vdekjen e burrit Alfred Steele. Ajo adoptoi pesë fëmijë, njëri prej të cilëve u rikuperua. Marrëdhëniet e Crawford me dy fëmijët e saj të mëdhenj, Christina dhe Christopher, ishin të ashpra. Pas vdekjes së Crawford, Christina lëshoi ​​një kujtim të njohur por të diskutueshëm "tregoji të gjithëve", Mommie Dearest (1978)

 Jeta e hershme 
Lindur si Lucille Fay LeSueur, me origjinë Franceze-Huguenot, Angleze, Hollandeze dhe Irlandeze në San Antonio, Texas, ajo ishte fëmija i tretë dhe më e re i Thomas E. LeSueur, i lindur në Tenesi (2 janar 1867 - 1 janar 1938), një punëtor ndërtimi dhe Anna Bell Johnson e lindur në K(29 nëntor 1884 - 15 gusht 1958), dhe më vonë zonja Anna Cassin. Sipas regjistrave të regjistrimit, ajo mund të ketë qenë më e moshuar. Ajo me sa duket ishte ende nën 20 kur lindën dy fëmijët e saj të parë. Vëllezërit dhe motrat e mëdha të Crawford ishin motra Daisy LeSueur, e cila vdiq para lindjes së Lucille dhe vëllai Hal LeSueur.

Thomas LeSueur braktisi familjen kur Lucille ishte dhjetë muajshe, përfundimisht u vendos në Abilene, Texas, thuhet se punonte si një punëtor ndërtimi. Nëna e Crawford u martua me Henry J. Cassin, megjithatë, martesa renditet në regjistrim si e para. Ata jetuan në Lawton, Oklahoma, ku Cassin drejtoi Shtëpinë e Operas Ramsey; ai arriti të rezervonte interpretues të ndryshëm dhe të njohur si Anna Pavlova dhe Eva Tanguay. Kur ishte fëmijë, Crawford preferoi pseudonimin "Billie" dhe i pëlqente të shikonte akte bodrumesh në skenën e teatrit të njerkut të saj. Në atë kohë, Crawford thuhet se nuk ishte në dijeni se Cassin, të cilit ajo i referohej si "baba", nuk ishte babai i saj biologjik derisa vëllai i saj Hal i tha asaj të vërtetën. Cassin dyshohet se filloi abuzimin seksual të saj kur ajo ishte njëmbëdhjetë vjeç dhe vazhdoi derisa u dërgua në Akademinë St. Agnes, një shkollë katolike për vajza.

Duke filluar që nga fëmijëria, ambicia e Crawford ishte të ishte një kërcimtare. Një ditë në përpjekje për t'i shpëtuar mësimeve të pianos, ajo u hodh nga hyrja e përparme e shtëpisë së saj dhe preu këmbën rëndë në një shishe qumështi të thyer. Si rezultat, ajo iu nënshtrua tre operacioneve për të riparuar dëmet. Ajo nuk ishte në gjendje të ndiqte shkollën fillore ose të vazhdonte me mësime vallëzimi për 18 muaj. 

Në qershor 1917, familja u transferua në Kansas City, Misuri, pasi Cassin u akuzua për përvetësim; megjithëse u shfajësua, ai u fut në listën e zezë në Lawton.  Pas zhvendosjes së tyre, Cassin, një katolik, vendosi Crawford në Akademinë St. Agnes në Kansas City. Kur nëna dhe njerku i saj u ndanë, ajo mbeti në shkollë si një studente pune, ku kaloi shumë më shumë kohë duke punuar, kryesisht gatim dhe pastrim, sesa duke studiuar. Ajo më vonë ndoqi Akademinë Rockingham, gjithashtu si studente që punonte. [26] Ndërsa ishte atje, ajo filloi të dilte dhe kishte marrëdhënien e saj të parë serioze me një borizan me emrin Ray Sterling, i cili thuhet se e frymëzoi atë të fillonte të sfidonte veten akademikisht. 

vitin 

Në 1922, ajo u regjistrua në Kolegjin Stephens në Columbia, Misuri, duke i dhënë asaj vitin e lindjes si 1906. Ajo ndoqi Stephens për vetëm disa muaj para se të tërhiqej pasi e kuptoi se nuk ishte e përgatitur për kolegj. Paqëndrueshmëria e familjes së saj ndikoi negativisht në Crawford dhe shkollimi i saj kurrë nuk përparoi zyrtarisht përtej arsimit fillor

 Karriera 

 Karriera e hershme 
Nën emrin Lucille LeSueur, Crawford filloi të vallëzonte në korët e revistave të udhëtimeve dhe u pa duke vallëzuar në Detroit nga producenti Jacob J. Shubert. Shubert e vendosi atë në kor për shfaqjen e tij në vitin 1924, Sytë e pafajshëm, në Teatrin e Kopshtit të Dimrit në Broadway në New York City. Ndërsa u shfaq në Innocent Eyes, Crawford u takua me një lojtar saksofoni me emrin James Welton. Të dy dyshohet se ishin martuar në vitin 1924, dhe jetuan së bashku për disa muaj, edhe pse kjo martesë e supozuar nuk u përmend kurrë në jetën e mëvonshme nga Crawford. 

Crawford dëshironte punë shtesë dhe iu drejtua publicistit të Teatrove Loews Nils Granlund. Granlund siguroi një pozicion për të me veprimin e këngëtarit Harry Richman dhe rregulloi që ajo të bënte një provë ekrani të cilën ai ia dërgoi producentit Harry Rapf në Hollywood. Rapf njoftoi Granlund më 24 dhjetor 1924, që Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) i kishte ofruar Crawford një kontratë me 75 dollarë në javë. Granlund menjëherë lidhi LeSueur, e cila ishte kthyer në shtëpinë e nënës së saj në Kansas City, me lajmin; ajo huazoi $ 400 për shpenzimet e udhëtimit. 

Kredifikuar si Lucille LeSueur, filmi i saj i parë ishte Zonja e Natës në 1925, si trupi i dyfishtë për Norma Shearer, yllin më të njohur të MGM-së. Ajo gjithashtu u shfaq në The Circle and Pretty Ladies (të dyja më 1925), me protagonist komedianin ZaSu Pitts. Kjo u pasua së shpejti nga role po aq të vogla dhe të pambrojtura në dy filma të tjerë të heshtur të vitit 1925: E vetmja gjë dhe E veja e gëzuar. 

Kreu i publicitetit të MGM, Pete Smith njohu aftësinë e saj për t'u bërë një yll i madh, por ndjeu që emri i saj dukej i rremë; ai i tha shefit të studios Louis B. Mayer se mbiemri i saj, LeSueur, i kujtoi atij një kanalizim. Smith organizoi një konkurs të quajtur "Emri yllit" në Movie Weekly për të lejuar lexuesit të zgjedhin emrin e saj të ri të skenës. Zgjedhja fillestare ishte "Joan Arden", por pasi u zbulua se një aktore tjetër pretendonte më parë atë emër, mbiemri alternativ "Crawford" u bë zgjedhja. Ajo më vonë tha se donte që emri i saj të shqiptohej Jo-Anne dhe se e urrente emrin Crawford sepse tingëllonte si "karavidhe", por gjithashtu pranoi se "i pëlqente siguria" që shkonte me emrin

 Vete-promovimi dhe suksesi i hershem 
Duke u zhgënjyer gjithnjë e më shumë për nga madhësia dhe cilësia e pjesëve që iu dhanë, Crawford filloi një fushatë të vetë-promovimit. Siç kujtoi skenaristi i MGM Frederica Sagor Maas, "Askush nuk vendosi ta bënte Joan Crawford një yll. Joan Crawford u bë një yll sepse Joan Crawford vendosi të bëhej një yll."  Ajo filloi të merrte pjesë në valle pasditeve dhe mbrëmjeve në hotelet rreth Hollywood dhe në vendet e vallëzimit në kalatat e plazhit, ku ajo shpesh fitonte konkurse vallëzimi me shfaqjet e saj të Charleston dhe Black Bottom. 

Strategjia e saj funksionoi dhe MGM e hodhi atë në film, ku ajo së pari bëri përshtypje për audiencat, Edmund Goulding's Sally, Irene and Mary (1925). Që nga fillimi i karrierës së saj, Crawford e konsideroi Norma Shearer - aktoren më të popullarizuar të studios - nemezinë e saj profesionale. Shearer ishte martuar me Shefin e Prodhimit të MGM Irving Thalberg; kështu, ajo kishte zgjedhjen e parë të skenarëve dhe kishte më shumë kontroll se yjet e tjerë në ato filma që do të bënte dhe nuk do të bënte. Crawford u citua të ketë thënë: "Si mund të konkurroj me Normën? Ajo fle me shefin!" 

Crawford u emërua një nga WAMPAS Baby Stars të vitit 1926, së bashku me Mary Astor, Dolores del Río, Janet Gaynor dhe Fay Wray, ndër të tjerët. Po atë vit, ajo bashkë-luajti në Paris me Charles Ray. Brenda disa vitesh, ajo u bë epërsia romantike për shumë nga yjet kryesorë meshkuj të MGM, duke përfshirë Ramón Novarro, John Gilbert, William Haines dhe Tim McCoy. 

Crawford u shfaq si një asistente e re e karnavaleve të veshur me shkathtësi në The Unknown (1927), me protagonist Lon Chaney, Sr. si një hedhës thikash karnavalesh pa asnjë krah që shpreson të martohet me të. Ajo deklaroi se mësoi më shumë për aktrimin duke parë punën e Chaney sesa nga dikush tjetër në karrierën e saj. "Ishte atëherë", tha ajo, "Unë u bëra i vetëdijshëm për herë të parë për ndryshimin midis qëndrimit para një aparati dhe aktrimit." Gjithashtu në vitin 1927, ajo u shfaq së bashku me mikun e saj të ngushtë, William Haines, në Ethet e Pranverës, i cili ishte i pari nga tre filmat që bëri dyshja së bashku. 

Në 1928, Crawford luajti përballë Ramón Novarro në Across të Singaporit, por ishte roli i saj si Diana Medford në Our Dancing Baughters (1928) që e katapultoi atë në yll. Roli e themeloi atë si një simbol të feminitetit modern në stilin e 1920-tës që rivalizonte Clara Bow, origjinalin "It girl" dhe flapper-in kryesor të Hollywood-it. Një lumë hitesh ndoqën Our Dancing Baughters, duke përfshirë dy filma të tjerë me temë flapper, në të cilët Crawford mishëronte për legjionin e saj të adhuruesve (shumë prej të cilëve ishin gra) një vizion të idealizuar të vajzës me shpirt të lirë, krejt amerikane. 

F. Scott Fitzgerald shkroi për Crawford

Joan Crawford është padyshim shembulli më i mirë i flapper, vajza që shihni në klubet e zgjuara të natës, e veshur në kulmin e sofistikimit, duke luajtur syze të ftohta me një shprehje të largët, të hidhur pak, duke kërcyer shijshëm, duke qeshur shumë, me të gjerë, të lënduar sytë Gjëra të reja me talent për të jetuar.

Crawford e përshkroi personazhin e saj magjepsës në ekran më shkurt, duke thënë, "Nëse dëshiron ta shohësh vajzën ngjitur, shko ngjitur". 

Më 3 qershor 1929, Crawford u martua me Douglas Fairbanks, Jr në Kisha Katolike Romake e Saint Malachy (e njohur si "Kisha e Aktorëve", për shkak të afërsisë së saj me teatrot Broadway) në Manhatan, megjithëse asnjëri nuk ishte katolik.  Fairbanks ishte djali i Douglas Fairbanks dhe njerkut të Mary Pickford, të cilët konsideroheshin mbretër të Hollivudit. Fairbanks, Sr. dhe Pickford ishin kundër martesës dhe nuk e ftuan çiftin në shtëpinë e tyre në Pickfair për tetë muaj pas martesës. 

Marrëdhënia midis Crawford dhe Fairbanks, Sr., përfundimisht u ngroh; ajo e quajti atë Xha Doug, dhe ai e quajti atë Billie, pseudonimi i saj i fëmijërisë, por një që miqtë e ngushtë e përdorën gjatë gjithë jetës së saj.  Ajo dhe Pickford, megjithatë, vazhduan të përbuznin njëri-tjetrin. Pas kësaj ftese të parë, Crawford dhe Fairbanks, Jr, u bënë mysafirë më të shpeshtë. Ndërsa burrat Fairbanks luanin golf së bashku, Crawford ose mbeti me Pickford, i cili do të pensionohej në lagjet e saj, ose thjesht mbeti vetëm. 

Për të hequr qafe veten nga theksi i saj Jugperëndimor, Crawford praktikoi pa u lodhur diksionin dhe elokimin. Ajo tha: 

Nëse do të flisja me rreshta, do të ishte një ide e mirë, mendova, të lexoja me zë të lartë për veten time, të dëgjoja me kujdes cilësinë e zërit tim dhe të shpallja, dhe të përpiqesha të mësoja në atë mënyrë. Mbyllesha në dhomën time dhe lexoja me zë të lartë gazetat, revistat dhe librat. Në bërryl mbaja një fjalor. Kur arrita te një fjalë që nuk dija si ta shqiptoja, e shikova dhe e përsërita saktë pesëmbëdhjetë herë.

 Tranzicioni i zerit dhe suksesi i vazhdueshem  
Pas publikimit të Këngëtarit të Jazz-it në 1927 - filmi i parë me metrazh të gjatë me disa dialogë të dëgjueshëm - filmat me zë u bënë gjithë zemërim. Kalimi nga i heshturi në tingull shkaktoi panik për shumë, në mos të gjithë, të përfshirë në industrinë e filmit; shumë yje të filmave të heshtur e gjetën veten të papunë për shkak të zërave të tyre të padëshiruar dhe theksimeve të vështira për t'u kuptuar, ose thjesht për shkak të refuzimit të tyre për të bërë kalimin në talkie.

Shumë studio dhe yje shmangën bërjen e tranzicionit për aq kohë sa ishte e mundur, veçanërisht MGM, e cila ishte e fundit nga studiot kryesore që kaloi në tingull. Revista Hollywood 1929 ishte një nga filmat e parë të plotë të studios dhe përpjekja e tyre e parë për të shfaqur aftësinë e yjeve të tyre për të bërë kalimin nga heshtja në tingull. Crawford ishte midis dhjetra ose më shumë yjeve të MGM të përfshirë në film; ajo këndoi këngën "Got a Feeling for You" gjatë aktit të parë të filmit. Ajo studioi të këndonte me Estelle Liebling, mësuesen e zërit në Beverly Sills, në vitet 1920 dhe 1930. 

Crawford bëri një tranzicion të suksesshëm në talkies me rolin e saj të parë protagonist në filmin artistik Untamed (1929), me protagonist Robert Montgomery. Pavarësisht suksesit të filmit në arkë, ai mori kritika të ndryshme nga kritikët, të cilët vunë në dukje se ndërsa Crawford dukej nervoz kur bënte kalimin në tingull, ajo ishte bërë një nga aktoret më të njohura në botë. [51] Montana Moon (1930), një përzierje e vështirë e klisheve dhe muzikës perëndimore, u bashkua me të me John Mack Brown dhe Ricardo Cortez. Megjithëse filmi kishte probleme me censorët, ishte një sukses i madh në kohën e shfaqjes së tij. Nuset tona Blushing (1930) janë pjesa e fundit e ekskluzivitetit të Daughters Our Danceing, me protagonistë Robert Montgomery dhe Anita Page, ku Crawford "mbart barrën e dramës në këtë shfaqje fotografike dhe del në mënyrë të shkëlqyeshme dhe inteligjente". Filmi i saj i ardhshëm, Paid (1930), e çiftëzoi atë me Robert Armstrong dhe ishte një tjetër sukses. Gjatë epokës së hershme të tingullit, MGM filloi ta vinte Crawford në role më të sofistikuara, sesa të vazhdonte të promovonte karakterin e epokës së heshtur të frymëzuar nga flaka. Në vitin 1931, MGM e hodhi Crawford në pesë filma. Të tre u bashkuan me të së bashku me Clark Gable, studioja që së shpejti do të jetë ylli më i madh mashkull dhe "Mbreti i Hollywood".  Dance, Fools, Dance, lëshuar në Shkurt 1931, ishte çifti i parë i Crawford dhe Gable. Filmi i tyre i dytë së bashku, Laughing Sinners, lëshuar në maj 1931, u drejtua nga Harry Beaumont dhe gjithashtu luajti Neil Hamilton. Masters, filmi i tyre i tretë së bashku, i lëshuar në tetor, u drejtua nga Clarence Brown.  Këto filma ishin jashtëzakonisht të popullarizuar nga audiencat dhe përgjithësisht u pritën mirë nga kritikët, duke zënë pozicionin e Crawford si një nga yjet më të mira femra të MGM të dekadës së bashku me Norma Shearer, Greta Garbo dhe Jean Harlow. Filmi i saj i vetëm i shquar i vitit 1931, Kjo epokë moderne, u lansua në gusht dhe megjithë vlerësimet e pafavorshme ishte një sukses i moderuar. 

MGM më tej e hodhi atë në filmin Grand Hotel, me regji të Edmund Goulding. Si prodhimi i parë në studio me të gjitha yjet, Crawford luajti së bashku me Greta Garbo, John dhe Lionel Barrymore dhe Wallace Beery, ndër të tjera. Duke marrë faturën e tretë, ajo luajti stenografen e klasës së mesme në CEO i Beery. Crawford më vonë pranoi të ishte nervoz gjatë xhirimeve të filmit sepse po punonte me aktorë të aftë dhe se ishte i zhgënjyer që nuk kishte skena me një që ai e kishte admiruar, "Divine Garbo". Grand Hotel u lëshua në Prill 1932 për sukses kritik dhe komercial. Ishte një nga filmat me fitimin më të lartë të vitit, dhe fitoi Çmimin e Akademisë për Filmin më të Mirë. 

Crawford arriti sukses të vazhdueshëm në Letty Lynton (1932). Menjëherë pas publikimit të këtij filmi, një proces gjyqësor plagjiaturë e detyroi MGM ta tërhiqte atë; prandaj konsiderohet filmi "i humbur" Crawford. Projektuar nga Adrian, veshja me bel të lartë që Crawford veshi në film u bë një stil popullor atë vit dhe madje u kopjua nga Macy's. 

E huazuar nga United Artists, ajo luajti prostitutën Sadie Thompson në Rain (1932), një version filmik i shfaqjes së John Colton në 1923. 1928. Performanca e Crawford ishte e panjohur dhe filmi nuk pati sukses. [62] Pavarësisht nga dështimi i Rain, në 1932, numri i parë i Top Ten Staking Money Staking Anketa e vendosi Crawford të tretin për nga popullariteti në arka, pas vetëm Marie Dressler dhe Janet Gaynor. Ajo mbeti në listë për disa vitet e ardhshme, duke u shfaqur për herë të fundit në të në 1936. Në maj 1933, Crawford u divorcua nga Fairbanks duke përmendur "mizori të rëndë mendore". Crawford pretendoi se Fairbanks kishte "një qëndrim xheloz dhe të dyshimtë" ndaj miqve të saj dhe se ata kishin "debate të forta për temat më të parëndësishme" që zgjasnin "deri natën".

Pas divorcit, ajo u bashkua përsëri me Clark Gable, së bashku me Franchot Tone dhe Fred Astaire, në hitin Dancing Lady (1933), në të cilin ajo mori faturimin më të lartë. Ajo më pas luajti rolin e titullit në Sadie McKee (1934), përkrah Tone dhe Gene Raymond. Ajo u shoqërua me Gable për herë të pestë në Chained (1934), dhe për herë të gjashtë në Forsaking All Other (1934). Filmat e Crawford të kësaj epoke ishin disa nga filmat më të njohur dhe me fitimin më të lartë të mesit të viteve 1930. 

Në vitin 1935, Crawford u martua me Franchot Tone, një aktor skenik nga Nju Jorku i cili planifikoi të përdorte fitimet e tij të filmit për të financuar grupin e tij teatror. Çifti ndërtoi një teatër të vogël në shtëpinë e Brentwood të Crawford dhe vendosi prodhime të shfaqjeve klasike për grupe të zgjedhura miqsh që jetonin në zonën e njohur të Brentwood si Clark Gable dhe Charley Chase.  Tone dhe Crawford për herë të parë ishin shfaqur së bashku në Today We Live (1933), por Crawford ishte hezitues për të hyrë në një romancë tjetër kaq shpejt pas ndarjes së saj nga Fairbanks. 

Para dhe gjatë martesës së tyre, Crawford punoi për të promovuar karrierën e Tones në Hollywood, por ai nuk ishte i interesuar të ishte një yll, në fund të fundit dëshironte të ishte thjesht një aktor, dhe Crawford e lodhi këtë përpjekje.  Gjatë martesës së tyre ata u përpoqën në dy raste të veçanta për fëmijë, që të dy përfunduan në abort. Toni dyshohet se filloi të pijë dhe u bë fizikisht abuziv. Ajo bëri kërkesë për divorc, e cila u dha në 1939. [68] Crawford dhe Tone më vonë rindërtuan miqësinë e tyre, dhe Tone madje propozoi në 1964 që ata të martoheshin përsëri. Kur vdiq në 1968, Crawford rregulloi që ai të digjej dhe hiri i tij të shpërndahej në Liqenet Muskoka, Kanada. 

Crawford vazhdoi mbretërimin e saj si një aktore e famshme e filmave edhe në mes të viteve 1930. No More Ladies (1935) luajti bashkë me Robert Montgomery dhe burrin e atëhershëm Franchot Tone, dhe ishte një sukses. Crawford ishte lutur prej kohësh me kokën e MGM Louis B. Mayer për ta hedhur në role më dramatike, dhe megjithëse ishte i gatshëm, ai e hodhi atë në dramën e sofistikuar komedi Unë jetoj jetën time (1935), drejtuar nga WS Van Dyke, dhe ajo u prit mirë nga kritikët.

Ajo tjetër luajti në filmin The Gorgeous Hussy (1936), përballë Robert Taylor dhe Lionel Barrymore, si dhe Tone. Ishte një sukses kritik dhe i suksesshëm dhe u bë një nga hitet më të mëdha të Crawford të dekadës. Dashuria në arrati (1936), një komedi romantike e drejtuar nga W. S. Van Dyke, ishte filmi i saj i shtatë me protagonist Clark Gable.

 "Helmi Box Office" 
Edhe pse Crawford mbeti një aktore e respektuar e MGM, dhe filmat e saj ende fituan fitime, popullariteti i saj ra në fund të viteve 1930. Në vitin 1937, Crawford u shpall "Mbretëresha e Filmit" e parë nga revista Life. Ajo papritur ra nga vendi i shtatë në vendin e gjashtëmbëdhjetë në arka atë vit, dhe popullariteti i saj publik gjithashtu filloi të zbehej. Komedia-drama The Last of Mrs. Cheyney (1937) e Richard Boleslawski e bashkoi atë përballë William Powell në çiftimin e tyre të vetëm në ekran. Filmi ishte gjithashtu suksesi i fundit i Boxing-ut të Crawford para fillimit të periudhës së saj të "helmit në arka".

Ajo luajti bashkë me Franchot Tone për herë të shtatë - dhe të fundit - në Nusja u vesh me të Kuqe (1937). Filmi në përgjithësi u vlerësua në mënyrë të pafavorshme nga shumica e kritikëve. Ai gjithashtu bëri një humbje financiare, duke u bërë një nga dështimet më të mëdha të MGM të vitit. Manekin, bashkë-protagonist Spencer Tracy, i lëshuar gjithashtu në 1937 bëri, siç deklaroi New York Times, "rivendosjen e Crawford në fronin e saj si mbretëresha e vajzave që punojnë".

Më 3 maj 1938, Crawford - së bashku me Greta Garbo, Norma Shearer, Luise Rainer, John Barrymore, Katharine Hepburn, Fred Astaire, Dolores del Río dhe të tjerë - u emërua "Box Office Poison" në një letër të hapur në Film të Pavarur Gazeta u paraqit nga Harry Brandt, president i Shoqatës së Pavarur të Pronarëve të Teatrit në Amerikë. Brandt deklaroi se ndërsa këta yje kishin aftësi dramatike "të padiskutueshme", pagat e tyre të larta nuk reflektonin në shitjet e biletave të tyre, duke dëmtuar kështu ekspozuesit e filmit të përfshirë. Filmi vijues i Crawford, The Shining Hour (1938), me bashkë-yjet Margaret Sullavan dhe Melvyn Douglas, u prit mirë nga kritikët, por ishte një hap i zyrave të arkës. 

Ajo bëri një rikthim në 1939 me rolin e saj si shkatërrues i shtëpisë Crystal Allen në The Women, përkundër nemesis së saj profesionale, Norma Shearer. Një vit më vonë, ajo luajti kundër tipit në rolin joshës të Julie në Strange Cargo (1940), filmi i saj i tetë - dhe i fundit me Clark Gable. Ajo më vonë luajti si një shantazhuese e shpërfytyruar në fytyrën e A Woman's Face (1941), një xhirim i filmit suedez En kvinnas ansikte që kishte interpretuar Ingrid Bergman në rolin kryesor tre vjet më parë. Ndërsa filmi ishte vetëm një sukses i moderuar në arka, performanca e Crawford u përshëndet nga shumë kritikë. 

Crawford adoptoi fëmijën e saj të parë, një vajzë, në 1940. Për shkak se ishte beqare, ligji i Kalifornisë e ndaloi atë të birësonte brenda shtetit; kështu, ajo rregulloi birësimin përmes një agjencie në Las Vegas. Fëmija quhej përkohësisht Joan, derisa Crawford ndryshoi emrin e saj në Christina. Crawford u martua me aktorin Phillip Terry më 21 korrik 1942,  pas një martese gjashtë-mujore.  Së bashku, çifti miratoi një djalë të cilin ata e quajtën Christopher, por nëna e tij e lindjes rimori fëmijën. Çifti adoptoi një djalë tjetër, të cilin e quajtën Phillip Terry, Jr. Pas përfundimit të martesës në 1946, Crawford ndryshoi emrin e fëmijës në Christopher Crawford.

Pas 18 vitesh, kontrata e Crawford me MGM u ndërpre me pëlqimin e ndërsjellë më 29 qershor 1943. Në vend të filmit të fundit që kishte mbetur nën kontratën e saj, MGM e bleu atë për 100,000 dollarë.

 Levizja per ne Warner Bross 
Për 500,000 dollarë, Crawford nënshkroi me Warner Bros për një marrëveshje me tre filma dhe u vendos në listën e pagave më 1 korrik 1943. Filmi i saj i parë për studion ishte Hollywood Canteen (1944), një film i të gjitha yjeve që forcon moralin e bashkoi atë me disa yje të tjerë të lartë të filmit në atë kohë. Crawford tha se një nga arsyet kryesore që ajo nënshkroi me Warner Bros ishte sepse ajo dëshironte të luante personazhin "Mattie" në një version filmi të propozuar të vitit 1944 të romanit të Edith Wharton, Ethan Frome (1911).

Ajo donte të luante rolin kryesor në Mildred Pierce (1945), por Bette Davis ishte zgjedhja e parë e studios. Sidoqoftë, Davis e ktheu rolin. Regjisori Michael Curtiz nuk donte që Crawford të luante rolin dhe ai në vend të kësaj loboi për hedhjen e zgjedhjeve të Barbara Stanwyck. Warner Bros. sfidoi Curtiz dhe luajti Crawford në film. Gjatë gjithë produksionit të filmit, Curtiz kritikoi Crawford. "Ajo vjen këtu me ajrin e saj të kapelës së lartë dhe pads e saj të ndyrë të shpatullave ... Pse duhet ta harxhoj kohën time duke drejtuar një të shkuar?" Curtiz kërkoi që Crawford të provonte përshtatshmërinë e saj duke bërë një test në ekran; ajo pranoi. Pas provës, Curtiz ra dakord për hedhjen e Crawford. Pajisjet e kostumeve filluan të filmonin afërsisht kur Curtiz dyshoi Crawford se kishte veshur pads dhe ai vazhdoi të shqyejë pjesën e sipërme të veshjes së saj. Ajo tha "Fatmirësisht isha veshur me një sytjena." Mildred Pierce ishte një sukses i jashtëzakonshëm kritik dhe komercial. Ajo mishëronte stilin e harlisur vizual dhe ndjeshmërinë e noir të filmit të zierë që përcaktoi filmat e Warner Bros të fundit të dyzetave. Crawford fitoi çmimin e Akademisë për aktoren më të mirë në një rol kryesor. 

Suksesi i Mildred Pierce ringjalli karrierën e filmit të Crawford. Për disa vjet, ajo luajti në atë që u quajt "një seri melodramash të klasit të parë". Filmi i saj i ardhshëm ishte Humoresque (1946), me protagonist John Garfield, një dramë romantike për një lidhje dashurie midis një gruaje të moshuar dhe një burri të ri. Ajo luajti së bashku me Van Heflin në Possessed (1947), për të cilën mori një nominim të dytë për Çmimin e Akademisë. Në Daisy Kenyon (1947), ajo u shfaq përballë Dana Andrews dhe Henry Fonda, dhe në Flamingo Road (1949), karakteri i saj ka një grindje përfundimisht vdekjeprurëse me një sherif jugor të korruptuar të luajtur nga Sydney Greenstreet. Ajo bëri një kameo në It's a Great Feeling (1949), duke u argëtuar në imazhin e saj në ekran. Në vitin 1950, ajo luajti në filmin noir The Damned Don't Cry dhe në melodramën Harriet Craig.

Në 1947, Crawford adoptoi edhe dy fëmijë të tjerë, të cilët i quajti Cindy dhe Cathy. Fëmijët u birësuan nga Shoqata e Shtëpisë së Fëmijëve në Tenesi, një njësi jetimore / trafikimi i fëmijëve, e operuar nga Georgia Tann, një burim i përdorur nga shumë yje të Hollywood-it pa fëmijë për të birësuar derisa zbulimi dhe vdekja e Tann shpërtheu në turp në 1952. Pas përfundimit të This Woman Is Dangerous (1952), një film Crawford e quajti atë "më të keqen", ajo kërkoi të lirohej nga kontrata e saj për Warner Bros. Në këtë kohë, ajo ndjeu se Warners po humbte interesin për të për shkak të "skenarëve të dobët, burrave të dobët kryesorë dhe kameramanëve të paaftë", kështu që vendosi se ishte koha të lëvizte. Më vonë të njëjtin vit, ajo mori nominimin e saj të tretë - dhe të fundit - për Çmimin e Akademisë për Frika e Papritur për RKO Radio Pictures.