Onirologjia

Onirologjia ( /ɒ n ɪ r ɒ l ə dʒ i / ; nga greqishtja ὄνειρον, oneiron, "ëndërr", dhe - λογία, - logia, "studimi i") është studimi shkencor i ëndrrave . Hulumtimi aktual kërkon korrelacione midis ëndërrimit dhe njohurive aktuale në lidhje me funksionet e trurit, si dhe të kuptuarit se si funksionon truri gjatë ëndërrimit, që i përket formimit të kujtesës dhe çrregullimeve mendore. Studimi i njëirologjisë mund të dallohet nga interpretimi i ëndrrave, pasi qëllimi është që të studiojmë në mënyrë sasiore procesin e ëndrrave, në vend që të analizoni kuptimin që qëndron pas tyre. 

 Historia 
Në shekullin e 19-të dy avokatë të kësaj disipline ishin sinologët francezë Marquis d ' Hervey de Saint Denys dhe Alfred Maury . Fusha fitoi vrull në vitin 1952, kur Nathaniel Kleitman dhe studenti i tij Eugene Aserinsky zbuluan cikle të rregullta. Një eksperiment i mëtutjeshëm nga Kleitman dhe William C. Dement, atëherë një tjetër student i mjekësisë, demonstroi periudhën e veçantë të gjumit gjatë së cilës aktiviteti elektrik i trurit, i matur nga një elektroencefalograf (EEG), ngjante ngushtë me atë të zgjimit, në të cilin sytë shigjetohen në mënyrë aktive . Ky lloj gjumi u bë i njohur si gjumë i shpejtë i lëvizjes së syve ( REM ) dhe eksperimenti i Kleitman dhe Dement gjeti një korrelacion prej 0.80 midis gjumit REM dhe ëndërrimit.

 Fusha e punës 
Hulumtimi në ëndrra përfshin eksplorimin e mekanizmave të ëndërrimit, ndikimet në ëndërrim dhe çrregullimet që lidhen me ëndrrën. Puna në njëirologji mbivendoset me neurologjinë dhe mund të ndryshojë nga sasia e ëndrrave, deri te analizimi i valëve të trurit gjatë ëndrrave, deri te studimi i efekteve të barnave dhe neurotransmetuesve në gjumë ose në ëndërr. Megjithëse debati vazhdon për qëllimin dhe origjinën e ëndrrave, mund të ketë përfitime të mëdha nga studimi i ëndrrave, si një funksion i veprimtarisë së trurit. Për shembull, njohuritë e fituara në këtë fushë mund të ndikojnë në trajtimin e disa sëmundjeve mendore.

 Mekanizmat e ëndërrimit 
Ëndërrimi ndodh kryesisht gjatë gjumit REM, dhe skanimet e trurit që regjistrojnë aktivitetin e trurit kanë dëshmuar aktivitete të rënda në sistemin limbik dhe amigdala gjatë kësaj periudhe. Megjithëse hulumtimi aktual ka përmbysur mitin se ëndërrimi ndodh vetëm gjatë gjumit REM, ai ka treguar gjithashtu se ëndrrat e raportuara në lëvizjen jo të shpejtë të syve ( NREM ) dhe REM ndryshojnë në mënyrë cilësore dhe sasiore, duke sugjeruar që mekanizmat që kontrollojnë secilën janë të ndryshme. 

Gjatë gjumit REM, studiuesit vërtetojnë se truri kalon nëpër një proces të njohur si rifreskim i efikasitetit sinaptik. Kjo vërehet ndërsa valët e trurit vetë-qitin gjatë gjumit, në cikle të ngadalta me një normë prej rreth 14   Hz, dhe besohet se i shërben qëllimit të konsolidimit të kujtimeve të fundit dhe forcimit të kujtimeve të vjetra. Në këtë lloj të stimulimit të trurit, ëndrra që ndodh është një nënprodukt i procesit. 

 Fazat e gjumit 
Gjatë cikleve normale të gjumit, njerëzit alternojnë midis normales, gjumit NREM dhe gjumit REM. Valët e trurit karakteristike për të ëndërruarit që vërehen gjatë gjumit REM janë më së shpeshti studiuar në hulumtimin e ëndrrave sepse shumica e ëndërrimit ndodh gjatë gjumit REM. 

 Gjumi REM 
EEG që tregon valët e trurit gjatë gjumit REM|thumb|200px
Në vitin 1952, Eugene Aserinsky zbuloi gjumin REM ndërsa punonte në kirurgjinë e këshilltarit të tij të doktoraturës. Aserinsky vuri re që sytë e gjumit fluturonin nën qepallat e tyre të mbyllura, më vonë duke përdorur një makinë poligrafike për të regjistruar valët e trurit të tyre gjatë këtyre periudhave. Në një seancë, ai zgjoi një temë që po bërtiste dhe po qante gjatë REM dhe konfirmoi dyshimin e tij se ëndërrimi po ndodhte.  Në 1953, Aserinsky dhe këshilltari i tij botuan studimin themelor në Science . 

Vëzhgimi i akumuluar tregon se ëndrrat janë të lidhura fort me gjumin REM, gjatë së cilës një elektroencefalogram tregon se aktiviteti i trurit është më shumë si zgjimi. Ëndërtat jo pjesëmarrëse të pjesëmarrësve gjatë NREM janë normalisht më të zakonshme në krahasim.  Gjatë një jetëgjatësi tipike, një njeri harxhon gjithsej rreth gjashtë vjet duke ëndërruar  (që është rreth dy orë çdo natë).  Shumica e ëndrrave zgjasin vetëm 5 deri në 20 minuta.  Është e panjohur se ku burojnë ëndrrat në tru, nëse ekziston një origjinë e vetme për ëndrrat, nëse përfshihen pjesë të shumta të trurit, ose cili është qëllimi i ëndërrimit për trupin ose mendjen.

Gjatë gjumit REM, lëshimi i disa neurotransmetuesve të caktuar shtypet plotësisht. Si rezultat, neuronet motorike nuk stimulohen, gjendje e njohur si atonia REM . Kjo parandalon që ëndrrat të sjellin lëvizje të rrezikshme të trupit.  

Kafshët kanë ëndrra të ndërlikuara dhe janë në gjendje të ruajnë dhe kujtojnë sekuencat e gjata të ngjarjeve, ndërsa ata janë në gjumë.   Studimet tregojnë se specie të ndryshme të gjitarëve dhe zogjve përjetojnë REM gjatë gjumit,  dhe ndjekin të njëjtën seri të gjendjeve të gjumit si njerëzit. 

Zbulimi që ëndrrat ndodhin kryesisht gjatë një gjendje të veçantë të gjumit elektrofiziologjik të gjumit (REM), i cili mund të identifikohet me kritere objektive, çoi në rilindjen e interesit për këtë fenomen. Kur episodet e gjumit REM u afruan për kohëzgjatjen e tyre dhe subjektet u zgjuan për të bërë raporte përpara se të mund të bëhej redaktimi i madh ose harrimi, u përcaktua që subjektet përputheshin me saktësi me gjatësinë e kohës kur gjykuan narrativën e ëndrrave për të zënë me gjatësinë e gjumit REM që i parapriu Zgjimi. Kjo lidhje e ngushtë e gjumit dhe përvojës së ëndrrave REM ishte baza e serisë së parë të raporteve që përshkruajnë natyrën e ëndërrimit: se është një dukuri e rregullt e natës, sesa një fenomen i rastit, dhe se është një aktivitet me frekuencë të lartë brenda secilit gjumë periudha që ndodh në intervalet e parashikueshme afërsisht çdo 60-90 minuta në të gjithë njerëzit gjatë gjithë kohëzgjatjes së jetës.  

Episodet e gjumit REM dhe ëndrrat që i shoqërojnë ato zgjaten progresivisht gjatë gjithë natës, me episodin e parë më të shkurtër, me kohëzgjatje prej 10-12 minutash, dhe episodet e dyta dhe të treta rriten në 15-20 minuta. Dndrrat në fund të natës mund të zgjasin në mënyrë tipike 15 minuta, megjithëse këto mund të provohen si disa histori të dallueshme për shkak të zgjimeve momentale që ndërpresin gjumin pasi mbaron nata.  

Raportet e ëndrrave normalisht mund të bëhen 50% të kohës kur një zgjim ndodh para fundit të periudhës së parë REM. Kjo normë e rikthimit rritet në rreth 99% kur zgjohen zgjime gjatë periudhës së fundit REM të natës. Kjo rritje e aftësisë për të kujtuar duket se ka të bëjë me intensifikimin gjatë gjithë natës në gjallërinë e imazheve të ëndrrave, ngjyrave dhe emocioneve. Vetë histori e ëndrrave në periudhën e fundit REM është më larg nga realiteti, që përmban më shumë elementë të çuditshëm, dhe janë këto veti, shoqëruar me mundësinë e rritur të rishikimit të zgjimit të mëngjesit që do të bëhet, që rrit mundësinë e kujtimit të ëndrrës së fundit.  

 Përkufizimi i një ëndrre 
Përkufizimi i ëndrrës së përdorur në hulumtimet sasiore përcaktohet përmes katër përbërësve bazë: 1) një formë e të menduarit që ndodh nën drejtimin minimal të trurit, stimulimet e jashtme bllokohen, dhe pjesa e trurit që njeh vetveten mbyllet; 2) një formë e përvojës që ne besuam se përjetonim përmes shqisave tona; 3) diçka e paharrueshme; 4) të ketë një interpretim të përvojës nga vetja. Si përmbledhje, një ëndërr, siç përcaktohet nga Bill Domhoff dhe Adam Schneider, është "një raport i kujtesës së një përvoje njohëse që ndodh nën llojet e kushteve që prodhohen më shpesh në një gjendje të quajtur" gjumë ". " 

 Armenduri e zakonshme në ëndërr 
Disa lloje të njohjeve të çuditshme, të tilla si njohjet disjunktive dhe interobjektet, janë të zakonshme në ëndrra.

 Objekti inter 
Interobjektet, si njohjet disjunktive, janë një çudibërësi e zakonshme e jetës së ëndrrave. Interbjektet janë një lloj kondensimi i ëndrrave që krijojnë një objekt të ri që nuk mund të ndodhë në zgjimin e jetës. Mund të ketë një strukturë të paqartë që përshkruhet si "diçka midis një X dhe ay". Hobson Hobson, J. A. (1988) The Dreaming Brain. New York: Basic Books ëndërroi për "një pjesë të pajisjeve, diçka si bravën e një dere ose mbase një palë varet të ngrira me bojë".

 Ëndërimi autentik 
Ëndërat autentike përcaktohen nga tendenca e tyre për të ndodhur "brenda sferës së përvojës"  dhe pasqyrojnë kujtime ose përvoja aktuale me të cilat mund të ndërlidhet ëndërrimtari. Dreamsndrrat autentike besohet se janë efekti anësor i freskimit të efikasitetit sinaptik që ndodh pa gabime.  Hulumtimet sugjerojnë që stimulimi i trurit që ndodh gjatë ëndërrimeve të ëndrrave autentike është i rëndësishëm në forcimin e rrugëve neurologjike, duke shërbyer si një metodë që mendja të "provojë" disa gjëra gjatë gjumit.

 Ëndërrim iluzor 
Ëndërrat iluzionale përcaktohen si ëndrra që përmbajnë përmbajtje të pamundur, të pakënaqshme ose të çuditshme dhe hipotezohen se rrjedhin nga qarqet e kujtesës që grumbullojnë gabime të efikasitetit. Në teori, kujtimet e vjetra që i janë nënshtruar rifreskimit të efikasitetit sinaptik disa herë përgjatë gjithë jetës, sjellin akumulimin e gabimeve që manifestohen si ëndrra iluzore kur stimulohen. Cilësitë e ëndrrës iluzore kanë qenë të lidhura me mashtrimet e vërejtura në çrregullimet mendore.  Dreamsndrrat iluzore besohet se me siguri burojnë nga kujtimet më të vjetra që përjetojnë këtë akumulim gabimesh në kontrast me ëndrrat autentike që rrjedhin nga përvojat më të fundit. 

 Ndikimet në ëndërr 
Një aspekt i ëndrrave të studiuara është aftësia për të ndikuar nga jashtë përmbajtjes së ëndrrave me stimuj të ndryshëm. Një lidhje kaq e suksesshme u bë me nuhatjen, duke ndikuar në emocionet e ëndrrave përmes një stimulimi të erë. Hulumtimi i tyre ka treguar që futja e një stimuli erë të keqe (trëndafila) nxiti ëndrra pozitive, ndërsa stimulimi i nuhatjes negative (vezët e kalbura) shkaktonte ëndrra negative. 

 Kujtime dhe përvojë 
Megjithëse ka shumë debate brenda fushës në lidhje me qëllimin e ëndërrimit, një teori udhëheqëse përfshin konsolidimin e kujtimeve dhe përvojave që ndodhin gjatë gjumit REM . Stimuli elektrik i pavullnetshëm që truri i nënshtrohet gjatë gjumit besohet se është një bazë për një shumicë të ëndërruar.

Lidhja midis kujtesës, gjumit dhe ëndrrave bëhet më e rëndësishme në studimet që analizojnë konsolidimin e kujtesës gjatë gjumit. Hulumtimet kanë treguar që gjumi NREM është përgjegjës për konsolidimin e fakteve dhe episodeve në kontrast me gjumin REM që konsolidon aspektet më të lidhura emocionale të kujtesës.  Korrelacioni midis REM dhe konsolidimit emocional mund të interpretohet si arsye pse ëndrrat janë të një natyre kaq emocionale dhe prodhojnë reagime të forta nga njerëzit.

 Bashkëlidhja ndërnjerëzore 
Përveç rolit të vetëdijshëm, njerëzit janë të vetëdijshëm për kujtesën dhe përvojën që luajnë në ëndërrim, efektet e pavetëdijshme siç janë shëndeti i marrëdhënieve, faktori në llojet e ëndrrave që prodhon truri. Nga njerëzit e analizuar, ata që vuanin nga "shtojca të pasigurta" u gjetën të ëndërronin me më shumë frekuencë dhe më të gjallë se sa ata që u vlerësuan se kishin "bashkëngjitje të sigurt". 

 Drogat që ndikojnë në ëndërr 
Janë dokumentuar korrelacionet midis përdorimit të drogës dhe ëndërrimit, veçanërisht përdorimi i drogave, siç janë qetësuesit, dhe shtypja e ëndrrave për shkak të efekteve të drogës në ciklet dhe fazat e gjumit, ndërsa nuk lejojnë përdoruesin të arrijë në REM . Barnat e përdorura për vetitë e tyre stimuluese ( kokaina, metamfetamina dhe ekstaza ) kanë treguar se gjithashtu ulin vetitë restauruese të gjumit REM dhe kohëzgjatjen e tij. 

 Çrregullime të ëndrrave 
Çrregullimet e ëndërrimit janë të vështira për t’u matur për shkak të natyrës së paqartë të ëndërrimit. Sidoqoftë, çrregullimet e ëndrrave mund të lidhen me çrregullime psikologjike siç është çrregullimi i stresit post-traumatik i shprehur si makthi . Kërkimi për të ëndërruar sugjeron gjithashtu ngjashmëri dhe lidhje në ëndërrimet iluzore dhe mashtrimet . 

 Shizofrenia 
Simptomat e skizofrenisë përfshijnë anomalitë në perceptimin ose shprehjen e realitetit të përqendruar kryesisht në mashtrime dhe halucinacione .

Dallimet e përjetuara nga ata me skizofreni janë krahasuar me përvojën e ëndrrave iluzore që janë interpretuar nga tema si përvoja aktuale.  Hulumtime shtesë për ilaçe për të shtypur simptomat e skizofrenisë gjithashtu kanë treguar se ndikojnë në ciklin REM të atyre që marrin ilaçe dhe si rezultat ndikojnë në modelet e gjumit dhe ëndërrimit në lëndë. 

 Referime 

 Leximi më tej 

 Aserinsky, E. dhe N. Kleitman. 1953. "Periudhat që ndodhin rregullisht me lëvizshmëri në sy dhe fenomen shoqërues gjatë gjumit." Shkenca 118: 273-274.
 Dement, WC dhe N. Kleitman. 1957. "Lidhja e lëvizjeve të syrit gjatë gjumit në aktivitetin e ëndrrave: Një metodë objektive për studimin e ëndërrimit". Journal of Psychology Experimental 53: 339-346.
 Domhoff, G. William. 2003. Studimi Shkencor i ëndrrave . Washington, DC: Shoqata Psikologjike Amerikane.
 Gackenbach, Jayne dhe Stephen LaBerge, Eds. 1988. Mendja e ndërgjegjshme, Truri i Fjetur . New York: Plenum Press.
 Hadfield, JA 1969. Dndrrat dhe ëndërrat . Middlesex, Angli: Libra Penguin.
 Hobson, J. Allan. Truri i ëndërruar . New York: Basic Books, Inc., Publishers.
 Kramer, Milton, Ed. Psikologjia e ëndrrave dhe biologjia e re e ëndërrimit . Springfield, Illinois: Thomas Books.
 LaBerge, Stephen. 1985. Idndërrim Lucid . New York: Jeremy P. Tarcher Inc.
 Oswald, Ian. 1972. Fle Middlesex, Angli: Libra Penguin.
 Van de Castle, Robert L. Mendja jonë e ëndërruar . New York: Ballantine Books.
 Thesaret Judaike të Bibliotekës së Kongresit: Bota Brenda . https://www.jewishvirtuallibarus.org/jsource/loc/loc11b.html .