Rezervati Ali Botush

Ali Botush  është një rezervë natyrore në vargmalin e vogël malor të Slavyanka, që ndodhet në kufirin midis Bullgarisë dhe Greqisë . Rezerva zë pjesën veriore të malit që shtrihet brenda territorit të Bullgarisë dhe merr emrin e saj nga emri i vjetër i Slavyanka. Ndodhet në komunat Sandanski dhe Hadzhidimovo, Provinca Blagoevgrad . Është shpallur në vitin 1951 për të mbrojtur pyjet më të mëdha të pishës endemike boshnjake në Gadishullin Ballkanik.   Territori i saj u zgjerua më tej disa herë dhe përfshin një sipërfaqe prej 1638   ha ose 16,38   km 2 .  Ajo u shpall Rezervë e Biosferës së UNESCO-s në 1977.  

Rezerva u krijua për të mbrojtur pyjet më të mëdha të pishave boshnjake në Ballkan dhe është e njohur për florën e saj të pasur   - mbi 1500 specie që gjenden brenda territorit të tij të kufizuar.  

 Gjeografia 
Rezerva ndodhet në shpatet veriore të vargmalit Slavyanka në lartësi midis 1140 dhe 2212   m. Mali formohet nga shkëmbinjtë gëlqerorët metamorfikë Paleozoik dhe shkëmbinjë mermeri që mbulojnë një bërthamë graniti.   Territori i Ali Botushit ka forma të larmishme gjeomorfologjike dhe një numër kreshtash, të tilla si Brezata, Shën Kostandini, Mitnitsata, Tepleshki Peak dhe Chaplen Bair. 

Rezerva bie brenda zonës klimatike mesdhetare kontinentale dhe për shkak të lartësisë së saj të lartë ka edhe klimë Alpine .  Sidoqoftë, ndikimi mesdhetar është shumë i fortë dhe përcakton regjimin e reshjeve, i cili ka një maksimum vjeshtë-dimër dhe një minimum veror. Temperaturat mesatare në dimër janë shumë më të larta se temperaturat mesatare në të njëjtat lartësi në pjesën tjetër të vendit. Ndikimi i erës së shkumës është shumë i fortë në dimër. 

Temperatura mesatare vjetore për pjesët e poshtme të rezervës është 14 ° C dhe për më të lartat - rreth 6° C. Kohëzgjatja mesatare e periudhës me temperatura mbi 10°C për pjesët e ulëta të rezervës është 200−220 ditë dhe për të larta - 130 ditë. Reshjet vjetore variojnë midis 700 dhe 900 mm, dhe tejkalon 900 mm në zonat më të larta. Për shkak të relievit karstik të malit, burimet ujore sipërfaqësore të rezervës janë të pakta.  Rrjedhat mbahen kryesisht me ujëra nëntokësore; shiu siguron 25−30% të vëllimit të përgjithshëm të rrjedhës, ndërsa dëbora formon një tjetër 20-25%. 

Mbulesat e tokës përbëhen nga toka pyjore në tokë të ulët tokësore dhe tokë pyjore kafe në lartësi më të madhe.  Lloji i tokës humus-karbonat mbizotëron por ka edhe toka me livadh malor në seksionet më të larta.  Zakonisht janë të thata dhe të ngrohta. 

 Flora 
alt=A meadow and a forest|djathtas|parapamje| Një pamje e rezervës 
alt=A meadow and a forest|djathtas|parapamje| Lokaliteti Marina Polyana, i vetmi vend me ujë të pijshëm në seksionet më të larta të rezervës 
Ali Botush është shtëpi e florës së larmishme e cila ka mbetur e paprekur dhe e pacenuar për shkak të izolimit relativ të rezervës në zonën kufitare. Në territorin e saj të vogël ka mbi 1500 lloje të bimëve vaskulare  gjë që e bën atë një qendër kryesore të formimit floristik në Gadishullin Ballkanik. Ekzistojnë mbi 20 lloje endemike bullgare, nga të cilat pesë mund të vërehen vetëm në rezervë, dhe 42 deri 46 taksione endemike në Ballkan.   Speciet bimore janë të dyja nga biomet e pyjeve me gjelbërim të përhershëm dhe nga biomet e pyjeve të moderuar. 

Mosha mesatare e pyjeve të pishave boshnjake është 60 deri në 120 vjet,  duke arritur mbi 200 dhe rrallë 400 vjet. Lartësia e pemëve individuale mund të tejkalojë 30 m. Ahu dhe bredhi rritet në habitatet me hije dhe tokë të pasura, ndërsa pisha boshnjake zë zona me më pak lëndë ushqyese. 

Bimësia barishtore është shumë e larmishme për shkak të kushteve të favorshme të klimës dhe tokës, si dhe shtratit të gurit gëlqeror.   

Në vitin 2012 një nga kërpudhat më të rralla në botë, Zeus olympius, i njohur deri atëherë vetëm nga mali Olimp në Greqi, u zbulua në Ali Botush.   Ajo rritet vetëm në shoqërim me pishën boshnjake.  

Fauna e rezervës është gjithashtu e larmishme. Gjitarët më të mëdhenj përfshijnë ariun kafe,  ujkun gri,  drerin, derrin e egër, lepurin evropian, dhelprën e kuqe, vjedullen evropiane dhe çakallin e artë .  Zvarranikët janë të shumëllojshëm dhe përfshijnë dy lloje të breshkave, breshkën me gjethe të thepisura dhe breshken Hermann, si dhe gjarpërinjtë dhe hardhucat e shumta, siç janë gjarpri i rrallë evropian i maceve dhe hardhuca  Erhard .  

 Referime