Komiu

Republika e Komit (Rusisht: Респу́блика Ко́ми, Respúblika Kómi; Komisht: Коми Республика, Komi Respublika) ose thjesht Komi, është republikë anëtare e Federatës Ruse. Kryeqyteti i republikës është Siktivkar. Sipas vitit 2010, Komi kishte një popullsi prej 901,189 banorësh.

Historia
Populli i Komit paraqitet për herë të parë në të dhënat e Republikës së Novgorod në shekullin e 12-të, kur tregtarët e sllavëve lindorë nga Novgorodi udhëtuan në rajonin e Permit në kërkim të gëzofëve dhe lëkurëve të kafshëve. Territoret e Komit u vunë nën ndikimin e Muskovisë në mesjetën e vonëshme (fundi i shekujve 15 deri në fillim të shekujve 16). Vendi i Siktivkarit, i vendosur nga shekulli i 16-të, ishte i njohur si Sisolskoje (Сысольскoe). Në vitin 1780, nën Katerinën e Madhe, u riemërua në Ust-Sisolsku (Усть-Сысольск) dhe u përdor si një koloni penale.

Rusët eksploruan territorin e Komit më gjerësisht në shekullin e 19-të dhe fillimin e shekujve të 20-të, duke filluar me ekspeditën e udhëhequr nga Alexander von Keyserling më 1843. Ata gjetën rezervuarë të bollshëm të mineraleve të ndryshme, si dhe lëndë drusore, për të shfrytëzuar. Pas themelimit të Bashkimit Sovjetik më 1922, Oblasti Autonom Komi-Zirian u krijua më 22 gusht 1921 dhe më 5 dhjetor 1936, ajo u riorganizua në Republikën Socialiste Sovjetike Autonome të Komit me qendrën e saj administrative të vendosur në qytetin e Siktivkarit.

Shumë nga "kolonët" që mbërritën në fillim të shekullit të 20-të ishin të burgosur të Gulag - të dërguar nga qindra mijëra për të kryer punë të detyruar në rajonet Arktike të BRSS-së. Qytetet u ngritën rreth vendeve të kampit të punës, të cilat banda të burgosurish fillimisht gdhendën nga tundra dhe tajga e paprekur. Miniera e parë, "Rudnik Nr. 1", u bë qyteti i Vorkutës dhe qytete të tjera të rajonit kanë origjinë të ngjashme: "Të burgosurit planifikuan dhe ndërtuan të gjitha qytetet kryesore të republikës, jo vetëm Ukhta por edhe Siktivkarin, Peçorën, Vorkutën, dhe të Intën. Të burgosurit ndërtuan hekurudhat dhe rrugët e Komit, si dhe infrastrukturën e saj origjinale industriale." Më 21 mars 1996, Republika e Komit nënshkroi një marrëveshje për ndarjen e pushtetit me qeverinë e Rusisë, duke i dhënë asaj autonomi. Marrëveshja u shfuqizua në 20 maj 2002.

Gjeografia
parapamje|right|Harta e Republikës së Komit.
Republika ndodhet në perëndim të maleve Urale, në veri-lindje të Rrafshit të Evropës Lindore. Pyjet mbulojnë mbi 70% të territorit dhe kënetat përafërsisht 15%. Republika e Komit është tema më e madhe federale sipas zonës në Rusinë Evropiane. Pika më e lartë është Mali Narodnaja me një lartësi prej 1,894 m.

Burime natyrore
Burimet natyrore të republikës përfshijnë qymyr, naftë, gaz natyror, ar, diamante dhe lëndë drusore. Rejtë vendas janë me bollëk dhe janë edukuar qëllimisht për përdorim nga njerëzit nga popullata autoktone.

Rreth 32,800 km2 e pyjeve kryesisht boreale (si dhe disa tundra alpine dhe livadhe) në Malet Urale Veriore të Republikës janë njohur më 1995 si një vend i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s. Është vendi i parë natyror i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s në Rusi dhe hapësira më e madhe e pyjeve të virgjër në Evropë. Vendi përfshin dy zona të mbrojtura para-ekzistuese: Rezerva Natyror Peçora-Iljiç (krijuar më 1930) dhe Parku Kombëtar Jugyd Va (krijuar më 1994).

Klima
Dimrat në republikë janë të gjatë dhe të ftohtë, dhe verat, edhe pse të shkurtra, janë mjaft të ngrohta.

Ndarjet administrative

Republika e Komit është e ndarë administrativisht në 12 distrikte, 10 qytete/qyteze, 29 venbdanime të stilit urban, 173 vende administrative, 729 vende rurale dhe 17 vende rurale të pabanuara.

Demografia
Grupet etnike
Sipas regjistrimit të vitit 2010, rusët etnikë përbëjnë 65.1% të popullsisë së republikës, komitët etnikë 23.7%. Grupet e tjera përfshijnë ukrainas (4.2%), tatarë (1.3%), bjellorusë (1%), gjermanë etnikë (0.6%), çuvashë (0.6%), azerë (0.6%) dhe një mori grupesh më të vogla, secili përbën më pak se 0.5% të popullsisë së përgjithshme.

Feja
Sipas një sondazhi të vitit 2012, 30.2% e popullsisë së Komit i përmbahen Kishës Ortodokse Ruse, 4% janë të krishterë të pa lidhur, 1% janë Rodnovery, 1# janë myslimanë 1% janë të krishterë ortodoksë që nuk u përkasin kishave ose anëtarëve të kishave ortodokse jo-ruse, 1% janë besimtarë të vjetër dhe 0.4% janë anëtarë të kishës katolike. Për më tepër, 41% e popullsisë deklaroi të jetë "shpirtëror por jo fetar", 14% ateist dhe 6.4% ndjekin fe të tjera ose nuk kanë dhënë përgjigje pyetjes.

Ekonomia
Industritë kryesore të Republikës së Komit përfshijnë industritë e përpunimit të naftës, lëndë drusore, përpunimit të drurit, gazit natyror dhe energjisë elektrike. Qendrat kryesore industriale janë Siktivkar, Inta, Peçora, Sosnogorsk, Uhta dhe Vorkuta.

Transporti dhe shpërndarja e gazit natyror kryhet nga Komigaz.

Transporti
Transporti hekurudhor është zhvilluar shumë mirë. Linja më e rëndësishme hekurudhore është Kotlas – Vorkuta – Salehard, e cila përdoret për të transportuar shumicën e mallrave brenda dhe jashtë republikës. Lumenjtë Viçegda dhe Peçora janë të lundrueshëm. Ka aeroporte në Siktivkar, Uhta dhe Vorkuta.

Në vitin 1997, gjurmët totale të hekurudhës ishin 1,708 km, rrugët e automobilave 4,677 km.

Edukimi
Republika ka mbi 450 shkolla të mesme (me 180,000 nxënës). Objektet më të rëndësishme të arsimit të lartë përfshijnë Akademinë Republikane të Shërbimit dhe Administratës Shtetërore të Komit, Universitetin Shtetëror të Siktivkar dhe Universitetin Teknik të Shtetit të Uhtës.

 Referime 

Kategoria:Republikat e Rusisë