Letërsia e vjetër greke e romake

Studimet klasike janë studimi i antikitetit klasik, dhe në botën perëndimore përgjithësisht i referohet studimit të letërsisë klasike Greke dhe Romake në gjuhët e tyre origjinale (Greqishtes së lashtë dhe Latinisht, përkatësisht).kjo degë studimi mund të përfshijë gjithashtu filozofinë greko-romake, historinë dhe arkeologjinë si lëndë dytësore.

Në qytetërimin perëndimor, studimi i klasikëve Grekë dhe Romakë konsiderohej në përgjithësi si themeli i shkencave njerëzore, dhe studimi i klasikëve prandaj  ka qenë gurthemeli i një edukimi tipik evropian elitar.

 Etimologjia 
Fjala "klasikë" rrjedh nga mbiemri latin "classicus", që do të thotë "që i përket klasës më të lartë të qytetarëve". Fjala u përdor fillimisht për të përshkruar anëtarët e klasës më të lartë në Romen e lashte. Deri në shekullin II pas Krishtit, kjo fjalë është përdorur në kritikën letrare për të përshkruar shkrimtarët me cilësi më të lartë.Për shembull, Aulus Gellius, në netët e tij të Attic, kundërshton shkrimtarët "klasik" dhe "proletarius". Deri në shekullin e VI pas Krishtit, ajo kishte marrë një  kuptim të dytë, duke iu referuar nxënësve në një shkollë.Kështu, dy kuptimet moderne të fjalës, duke iu referuar të dyja letërsisë që konsiderohet të jetë me cilësi më të lartë, dhe tek tekstet standarde të përdorura si pjesë e një programi mësimor, të dyja rrjedhin nga përdorimi romak. 

 Historia 

 Mesjeta 
alt=Photograph of a bronze bust of a man. It rests on a stone plinth, on which the words "Gaius Valerius Catullus 87 AC–54 AC" are written.|djathtas|parapamje|Poeti romak Catullus ishte praktikisht i panjohur gjatë periudhës mesjetare, në kontrast me popullaritetin e tij modern.
Në Mesjetë, klasikët dhe arsimi ishin ndërthurur fort; sipas Jan Ziolkowski, nuk ka epokë në histori në të cilën lidhja ishte më e ngushtë. Edukimi mesjetar i mësonte studentët të imitojnë modelet e mëparshme klasike, dhe Latinishtja vazhduan të ishin gjuha e bursave dhe kulturës, megjithë ndryshimin në rritje midis gjuhëve letrare latine dhe gjuhëve të zakonshme të Evropës gjatë periudhës.

Ndërsa Latinishtja kishte një ndikim të jashtëzakonshëm, megjithatë, greqishtja mezi studiohej dhe letërsia greke mbijetoi pothuajse vetëm në përkthimin Latin.Punimet e autorëve (madje edhe të autorëve të mëdhenj Grekë) si Hesiod, emrat e të cilëve vazhduan të njiheshin nga evropianë të arsimuar, nuk ishin të disponueshme në Mesjetë.  Në shekullin e trembëdhjetë, filozofi anglez Roger Bacon shkroi se "nuk janë katër burra në krishterimin Latin që njihen me gramatikën Greke, Hebraike dhe Arabe".

Përkrah me padisponueshmërinë e autorëve grekë, pati dallime të tjera midis standartin klasik të njohur sot dhe veprave të vlerësuara në mesjetë. Për shembull, Catullus ishte pothuajse plotësisht i panjohur në periudhën mesjetare. Popullariteti i autorëve të ndryshëm gjithashtu u dyllua dhe u zbeh gjatë gjithë periudhës: Lucretius, popullor gjatë periudhës Carolingian, mezi u lexua në shekullin e 12, ndërsa për Quintilian ndodhi e kundërta.

 Rilindja 
Periudha e Rilindjes ngriti studimin në rritje të letërsisë antike dhe historisë antike,si dhe një ringjallje të stileve klasike të latinishtes.Nga shekulli XIV, së pari në Itali dhe më pas gjithnjë e më shumë në të gjithë Evropën, u zhvillua Humanizmi i Rilindjes, një lëvizje intelektuale që "mbronte studimin dhe imitimin e antikitetit klasik". Humanizmi kaloi një reformë në arsimimin  Evropian, duke prezantuar një gamë më të gjerë të autorëve latine si dhe riktheu studimin e gjuhës dhe letërsisë greke në Evropën Perëndimore.Kjo rivendosje u inicua nga Petrarch (1304-1374) dhe Boccaccio (1313-1375) të cilët porositën një studiues kalabri për të përkthyer poemat Homerike.Kjo reformë edukative humaniste u përhap nga Italia, në vendet katolike ashtu siç u miratua nga jezuitët, dhe në vendet që u kthyen protestante si Anglia, Gjermania dhe vendet e Ulëta, me qëllim që të siguroheshin që klerikët e ardhshëm të ishin në gjendje të studionin Testamentin e Ri në gjuhën origjinale. 

 Neoklasicizmi 
Fundi i shekujve të 17-të dhe 18-të është periudha në historinë letrare të Evropës Perëndimore e cila është më e lidhur me traditën klasike, pasi shkrimtarët adaptuan me ndërgjegje modelet klasike. Modelet klasike ishin aq të çmuara sa shfaqjet e William Shakespeare u rishkruan përgjatë vijave neoklasike, dhe këto versione "të përmirësuara" u kryen gjatë gjithë shekullit të 18-të.

Që nga fillimi i shekullit të 18-të, studimi i greqishtes u bë gjithnjë e më i rëndësishëm në lidhje me atë të Latinishtes.Në këtë periudhë pretendimet e Johann Winckelmann për epërsinë e arteve pamore Greke ndikuan në një zhvendosje në gjykimet estetike, ndërsa në sferën letrare, G.E. Lessing "e ktheu Homerin në qendër të arritjeve artistike". Në Mbretërinë e Bashkuar, studimi i greqishtes në shkolla filloi në fund të shekullit të 18-të. Poeti Walter Savage Landor pretendoi të ketë qenë një nga nxënësit e parë të shkollës angleze që ka shkruar greqisht gjatë kohës së tij në Shkollën Rugby.

 Shekulli i 19 
Shekulli XIX pa ndikimin e botës klasike dhe vlerën e një edukimi klasik, rënie, sidomos në SH.B.A., ku tema shpesh kritikohej për elitizmin e saj. Deri në shekullin e 19-të, letërsia e re ishte ende duke u shkruar në Latinisht - një praktikë që kishte vazhduar qysh në shekullin e 18-të - dhe një komandë e Latinishtes ra në rëndësi.Përkatësisht, arsimi klasik nga shekulli XIX e tutje filloi të de-theksonte rëndësinë e aftësisë për të shkruar dhe folur latinisht.Në Mbretërinë e Bashkuar ky proces zgjati më shumë se gjetkë. Përbërja vazhdoi të ishte aftësia dominuese klasike në Angli deri në vitet 1870, kur fushat e reja brenda disiplinës filluan të rriten në popullaritet.Në të njëjtën dekadë erdhën sfidat e para për kërkesën e Greqisë në universitetet e Oksfordit dhe Kembrixhit, megjithëse nuk do të shfuqizohej përfundimisht për 50 vjet të tjerë.

Megjithëse ndikimi i klasikëve si mënyra mbizotëruese e arsimit në Evropë dhe Amerikën e Veriut ishte në rënie në shekullin e 19-të, disiplina po evoluonte me shpejtësi në të njëjtën periudhë. Bursat klasike po bëheshin më sistematike dhe shkencore, veçanërisht me "filologjinë e re" të krijuar në fund të 18-të dhe fillimit të shekullit të 19-të. Shtrirja e tij ishte gjithashtu duke u zgjeruar: ishte gjatë shekullit të 19-të që historia antike dhe arkeologjia klasike filluan të shiheshin si pjesë e klasikëve dhe jo disiplinave të veçanta.

 Shekulli 20 dhe ditët e sotme 
Gjatë shekullit të 20-të, studimi i klasikëve u bë më pak i zakonshëm. Në Angli, për shembull, universitetet e Oksfordit dhe Kembrixhit ndaluan së kërkuari nga studentët që të kishin kualifikime në greqisht në vitin 1920, dhe në Latinisht në fund të viteve 1950. Kur Kurrikula Kombëtare u prezantua në Angli, Uells dhe Irlandë Veriore në 1988, nuk përmendi klasikët.Deri në vitin 2003, vetëm rreth 10% e shkollave shtetërore në Britani ofruan ndonjë lëndë klasike për studentët e tyre fare. Në vitin 2016, AQA, bordi më i madh i provimeve për A-Nivelet dhe GCSE në Angli, Uells dhe Irlandën Veriore, njoftoi se do të shkruante lëndët e A-Nivelit në qytetërimin klasik, arkeologjinë dhe historinë e artit.Kjo la vetëm një nga pesë bordet e provimeve në Angli që ende ofruan Qytetërimin Klasik si lëndë. Vendimi u denoncua menjëherë nga arkeologët dhe historianët, me Natalie Haynes të Guardian duke deklaruar se humbja e nivelit A do të privonte nxënësit e shkollave shtetërore, 93% të të gjithë studentëve, mundësinë për të studiuar klasikë ndërsa duke e bërë atë edhe një herë ekskluzivitetin e studentëve të pasur të shkollës private.

Sidoqoftë, studimi i klasikëve nuk ka rënë aq shpejt, diku tjetër në Evropë. Në vitin 2009, një përmbledhje e Takimi i Sfidës, një përmbledhje e punimeve të konferencave për mësimin e latinishtes në Evropë, vuri në dukje se megjithëse ekziston kundërshtim i mësimit të gjuhës latine në Itali, ai megjithatë është akoma i detyrueshëm në shumicën e shkollave të mesme. E njëjta gjë mund të thuhet edhe në rastin e Francës ose Greqisë. Në të vërtetë, Greqia e Lashtë është një nga lëndët e detyrueshme në arsimin e mesëm Grek, ndërsa në Francë, Latinishtja është një nga lëndët opsionale që mund të zgjidhet në shumicën e shkollave të mesme dhe shkollave të mesme. Greqishtja e lashtë gjithashtu po mësohet ende, por jo aq sa Latinishtja.

 Nën disiplinat 
Një nga karakteristikat më të dukshme të studimit modern të klasikëve është shumëllojshmëria e fushës. Megjithëse ishte përqëndruar tradicionalisht në Greqinë e lashtë dhe Romën, studimi tani përfshin tërë botën e lashtë të Mesdheut të lashtë, duke zgjeruar kështu studimet në Afrikën Veriore, si dhe pjesë të Lindjes së Mesme. 

 Filologjia 
lidhje=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Friedrich_August_Wolf_-_Imagines_philologorum.jpg|alt=Black-and-white image of Friedrich August Wolf in profile|djathtas|parapamje|Klasikisti i shekullit të 18 Friedrich August Wolf është autori i Prolegomena to Homer, një nga veprat e para të shkëlqyera të filologjisë klasike.
Filologjia është studimi i gjuhës së ruajtur në burimet e shkruara; filologjia klasike është e shqetësuar kështu të kuptojë çdo tekst nga periudha klasike e shkruar në gjuhët klasike të latinishtes dhe greqishtes.Rrënjët e filologjisë klasike shtrihen në Rilindje, pasi intelektualët humanistë u përpoqën të ktheheshin në latinishten e periudhës klasike, veçanërisht të Ciceronit, dhe ndërsa studiuesit u përpoqën të prodhojnë botime më të sakta të teksteve antike.Disa nga parimet e filologjisë të përdorura ende sot janë zhvilluar gjatë kësaj periudhe, për shembull, vëzhgimi se nëse një dorëshkrim mund të tregohet se është një kopje e një dorëshkrimi të mëparshëm ekzistues, atëherë ai nuk jep dëshmi të mëtejshme të tekstit origjinal, u bë qysh në vitin 1489 nga Angelo Poliziano.Mjetet e tjera filologjike u deshën më shumë kohë për t'u zhvilluar: pohimi i parë, për shembull, i parimit se një lexim më i vështirë duhet të preferohet mbi një të thjeshtë, ishte në 1697 nga Jean Le Clerc.

Disiplina moderne e filologjisë klasike filloi në Gjermani në fund të shekullit XIX.Ishte gjatë kësaj periudhe që parimet shkencore të filologjisë filluan të bashkohen në një tërësi koherente,në mënyrë që të sigurojnë një sërë rregullash me anë të të cilave studiuesit mund të përcaktonin se cilat dorëshkrime ishin më të sakta.Kjo "filologji e re", siç dihej, përqëndrohej në ndërtimin e një gjenealogjie dorëshkrimesh, me të cilën mund të rikonstruktohej një paraardhës i përbashkët hipotetik, më afër tekstit origjinal se çdo dorëshkrim ekzistues.

 Arkeologji 
alt=Black and white photograph of the Lion Gate at Mycenae.|djathtas|parapamje|Gërmimet e Schliemann dhe Dörpfeld në Mycenae ishin një nga gërmimet më të hershme në fushën e arkeologjisë klasike.
Arkeologjia klasike është dega më e vjetër e arkeologjisë, me rrënjët e saj kthehet në J.J. Puna e Winckelmann në Herculaneum në vitet 1760. Nuk ishte deri në dekadat e fundit të shekullit të 19-të, megjithatë, ajo arkeologji klasike u bë pjesë e traditës së bursës klasike perëndimore. Ajo u përfshi si pjesë e Tripos Klasike të Universitetit të Kembrixhit për herë të parë pas reformat e viteve 1880, megjithëse nuk u bënë pjesë e Madhe e Oksfordit deri shumë më vonë.

Gjysma e dytë e shekullit XIX pa gërmimet e Schliemann të Trojës dhe Mikenës; gërmimet e para në Olympia dhe Delos; dhe puna e Arthur Evans në Kretë, veçanërisht në Knossos.Kjo periudhë gjithashtu pa themelet e shoqatave të rëndësishme arkeologjike (p.sh. Instituti Arkeologjik i Amerikës në 1879), përfshirë shumë institute të huaja arkeologjike në Athinë dhe Romë (Shkolla Amerikane e Studimeve Klasike në Athinë në 1881, Shkolla Britanike në Athinë në 1886, Akademia Amerikane në Romë në 1895 dhe Shkolla Britanike në Romë në 1900).

Kohët e fundit, arkeologjia klasike ka marrë pak pjesë në ndryshimet teorike në pjesën tjetër të disiplinës, kryesisht duke injoruar popullaritetin e "Arkeologjisë së Re", e cila theksoi zhvillimin e ligjeve të përgjithshme që rrjedhin nga studimi i kulturës materiale, në vitet 1960. Arkeologjia e Re është akoma kritikuar nga studiues me mendje tradicionale të arkeologjisë klasike, pavarësisht një pranimi të gjerë të teknikave themelore të saj.

 Histori arti 
Disa historianë të artit e përqendrojnë studimin e tyre në zhvillimin e artit në botën klasike. Në të vërtetë, arti dhe arkitektura e Romës së Lashtë dhe Greqisë vlerësohet shumë mirë dhe mbetet në zemrën e shumë prej artit tonë sot. Për shembull, arkitektura Greke e Lashtë na dha Urdhrat Klasik: Dorik, Jonik dhe Korintik. Parthenoni është ende simboli arkitekturor i botës klasike.

Skulptura Greke është e njohur mirë dhe ne i dimë emrat e disa artistëve Grekë të Lashtë: për shembull, Phidias.

 Histori antike 
Me filologjinë, arkeologjinë dhe historinë e artit, studiuesit kërkojnë të kuptojnë historinë dhe kulturën e një civilizimi, përmes studimit kritik të artefakteve të lashta letrare dhe fizike, në mënyrë që të hartojnë dhe vendosin një tregim të vazhdueshëm historik të Botës së Lashtë dhe popujve të tij. Detyra është e vështirë për shkak të mungesës së provave fizike: për shembull, Sparta ishte një qytet-shtet kryesor grek, megjithatë pak prova për të mbijetojnë për të studiuar, dhe ajo që është në dispozicion vjen nga Athina, rivalja kryesore e Spartës; po kështu, Perandoria Romake shkatërroi shumicën e provave (artefakte kulturore) të qytetërimeve të hershme, të pushtuara, siç ishte ajo e Etruskëve.

 Filozofi 
Fjala angleze "filozofi" vjen nga fjala greke φιλοσοφία, që do të thotë "dashuri e mençurisë", ndoshta e krijuar nga Pitagora. Së bashku me vetë fjalën, disiplina e filozofisë siç e njohim ne sot i ka rrënjët në mendimin e lashtë Grek, dhe sipas Martin West "filozofia siç e kuptojmë se është një krijim Grek".Filozofia antike ishte e ndarë tradicionalisht në tre degë: logjikë, fizikë dhe etikë.Sidoqoftë, jo të gjitha veprat e filozofëve antikë përshtaten mjeshtërisht në njërën nga këto tre degë. Për shembull, retorika dhe poeti i Aristotelit janë klasifikuar tradicionalisht në Perëndim si "etikë", por në botën arabe ishin grupuar me logjikë; në realitet, ato nuk përshtaten mjeshtërisht në asnjë kategori.

Nga dekada e fundit e shekullit të tetëmbëdhjetë, studiuesit e filozofisë antike filluan të studiojnë disiplinën historikisht.Më parë, veprat për filozofinë antike ishin shquar pa rend me kronologjinë dhe me rindërtimin e arsyetimit të mendimtarëve antikë; me atë që Wolfgang-Ranier Mann e quan "Filozofi e Re", kjo ndryshoi.

 Studimet e perceptimit 
Një disiplinë e re relativisht e re brenda klasike është "studimet e pritjes",e cila u zhvillua në vitet 1960 në Universitetin e Konstanz. Studimet e pritjes merren me mënyrën sesi studentët e teksteve klasike i kanë kuptuar dhe interpretuar ato.Si e tillë, studimet e pritjes janë të interesuara për një bashkëveprim të dyanshëm midis lexuesit dhe tekstit, që zhvillohet brenda një konteksti historik.

Megjithëse ideja e një "estetike të pritjes" u parashtrua për herë të parë nga Hans Robert Jauss në 1967, parimet e teorisë së pritjes kthehen shumë më herët se kjo. Qysh në vitin 1920, TS Eliot shkroi se "e kaluara [ndryshohet nga e tashmja po aq sa e tashmja drejtohet nga e kaluara"; Charles Martindale e përshkruan këtë si një "parim kardinal" për shumë versione të pritjes moderne teori.

 Greqia klasike 
Greqia e lashtë ishte civilizimi që i përket periudhës së historisë Greke që zgjati nga periudha Arkaike, duke filluar në shekullin e tetë para Krishtit, deri në pushtimin Romak të Greqisë pas Betejës së Korintit në 146 para Krishtit. Periudha Klasike, gjatë shekujve të pestë dhe të katërt para Krishtit, është konsideruar tradicionalisht lartësia e qytetërimit Grek.Periudha klasike e historisë Greke përgjithësisht konsiderohet se ka filluar me pushtimet e para dhe të dyta persiane të Greqisë në fillimin e luftërave Greko-Persiane, dhe që kishte përfunduar me vdekjen e Aleksandrit të Madh.

Kultura klasike Greke pati një ndikim të fuqishëm në Perandorinë Romake, e cila mbante një version të saj në shumë pjesë të rajonit të Mesdheut dhe Evropës; kështu Greqia Klasike përgjithësisht konsiderohet si kultura kryesore që siguroi themelin e civilizimit perëndimor.

 Gjuha 
alt=|djathtas|parapamje|Harta që tregon dialektet rajonale të greqishtes gjatë periudhës klasike
Greqishtja e lashtë është faza historike në zhvillimin e gjuhës Greke që përfshin Arkaikun (rreth shek. VIII deri në VI para Krishtit), Klasike (shekujt 5 deri në 4 p.e.s.) dhe Helenistike (shek. III para Krishtit deri në shekullin e 6 pas Krishtit) periudha të Greqisë antike dhe botës antike. Predshtë paraprirë në mijëvjeçarin e dytë para Krishtit nga Mikenët Greke. Faza e saj helenistike njihet si Koine ("e zakonshme") ose Greqishtja Biblike, dhe periudha e vonë e saj mutates në mënyrë të konsiderueshme në Greqishten Mesjetare. Koine vlerësohet si një fazë më vete historike, megjithëse në formën e saj të hershme i ngjan ngushtë Greqisë Klasike. Para periudhës së Koine, greqishtja e periudhave klasike dhe e hershme përfshinte disa dialekte rajonalë.

Greqia e lashtë ishte gjuha e Homerit dhe të historianëve, dramaturgëve dhe filozofëve klasikë athinas. Ajo ka kontribuar shumë fjalë në fjalorin e anglishtes dhe shumë gjuhëve të tjera evropiane, dhe ka qenë një temë standarde e studimit në institucionet arsimore perëndimore që nga Rilindja. Format latine të rrënjëve të Greqisë së Lashtë përdoren në shumë prej emrave shkencorë të specieve dhe në terminologji të tjera shkencore.

 Letërsia 
Veprat më të hershme të mbijetuara të letërsisë greke janë poezia epike. Iliada dhe Odisea e Homerit janë më të hershmet për të mbijetuar tek ne sot, ndoshta të përbëra në shekullin e tetë para Krishtit.Këto epika të hershme ishin kompozime gojore, të krijuara pa përdorimin e shkrimit.Rreth të njëjtës kohë që u krijuan epikat Homerike, u prezantua alfabeti grek; mbishkrimet më të hershme të mbijetuara datojnë rreth vitit 750 para Krishtit.

Drama evropiane u shpik në Greqinë antike. Tradicionalisht kjo i atribuohej Thespis, rreth mesit të shekullit të gjashtë para Krishtit, megjithëse vepra më e hershme e mbijetesës së dramës Greke është tragjedia e Askilit, Persianët, e cila daton në 472 para Krishtit.Tragjedia e hershme greke u krye nga një kor dhe dy aktorë, por deri në fund të jetës së Eskilit, një aktor i tretë ishte futur, ose nga ai ose nga Sofokli. Tragjeditë e fundit të mbijetuara Greke janë Bacchae of Euripides dhe Sophocles 'Eedipus në Colonus, të dy nga fundi i shekullit të pestë para Krishtit. 

Mbijetimi i komedisë Greke fillon më vonë sesa tragjedia; vepra më e hershme e mbijetuar, Acharnians e Aristofanit, vjen nga 425 para Krishtit.Sidoqoftë, komedia daton që në vitin 486 para Krishtit, kur Dionysia shtoi një konkurs për komedi në konkurrencën shumë më të hershme për tragjedinë.Komedia e shekullit të pestë njihet si Komedia e Vjetër, dhe ajo zbret tek ne vetëm në njëmbëdhjetë shfaqjet e mbijetuara të Aristofanit, së bashku me disa fragmente.Gjashtëdhjetë vjet pas përfundimit të karrierës së Aristofanit, autori tjetër i komedive për të pasur ndonjë trup të konsiderueshëm të punës mbijetojnë është Menander, stili i të cilit njihet si Komedia e Re.

Dy historianë lulëzuan gjatë epokës klasike të Greqisë: Herodot dhe Thucydides. Herodoti zakonisht quhet babai i historisë, dhe "Historia" e tij përmban përdorimin e parë vërtet letrar të prozës në letërsinë perëndimore. Nga të dy, Thukididi ishte historiani më i kujdesshëm. Përdorimi kritik i tij i burimeve, përfshirja e dokumenteve dhe hulumtimi i mundimshëm e bënë Historinë e tij për Luftën e Peloponezit një ndikim të rëndësishëm në gjeneratat e mëvonshme të historianëve. Arritja më e madhe e shekullit të 4 ishte në filozofi. Kishte shumë filozofë Grekë, por tre emra kulla mbi pjesën tjetër: Sokrati, Platoni dhe Aristoteli. Këto kanë pasur një ndikim të thellë në shoqërinë perëndimore.

 Mitologjia dhe besimi 
Mitologjia Greke është trupi i miteve dhe legjendave që u përkasin Grekëve antikë në lidhje me perënditë dhe heronjtë e tyre, natyrën e botës dhe origjinën dhe domethënien e kultit dhe praktikave të tyre rituale. Ata ishin një pjesë e fesë në Greqinë antike. Studiuesit modernë i referohen miteve dhe i studiojnë ata në përpjekje për të hedhur dritë mbi institucionet fetare dhe politike të Greqisë antike dhe civilizimin e saj, dhe për të fituar kuptimin e vetë natyrës së krijimit të mitit.

Feja Greke përfshiu mbledhjen e besimeve dhe ritualeve të praktikuara në Greqinë antike në formën e fesë publike popullore dhe praktikave të kultit. Këto grupe të ndryshme ndryshonin aq sa ishte e mundur të flitej për fetë greke ose "kultet" në shumës, megjithëse shumica prej tyre kishin ngjashmëri. Gjithashtu, feja Greke shtrihej jashtë Greqisë dhe jashtë në ishujt fqinj.

Shumë grekë njohën perënditë dhe perëndeshat kryesore: Zeusin, Poseidonin, Hades, Apollon, Artemis, Afërditën, Aresin, Dionisin, Hephaestus, Athena, Hermes, Demeter, Hestia dhe Hera; megjithëse filozofi të tilla si Stoicizmi dhe disa forma të Platonizmit përdorën gjuhë që duket se paraqesin një hyjni të vetme transcendente. Qytetet e ndryshme shpesh adhuronin të njëjtat hyjnitë, ndonjëherë me epitete që i dallonin dhe specifikonin natyrën e tyre lokale.

 Filozofi 
alt=A bust of Socrates|djathtas|parapamje|Aq sa me ndikim ishte Sokrati deri në filozofinë klasike, sa filozofët e mëparshëm sot njihen si para-Sokrati.
Filozofia më e hershme që mbijetoi nga Greqia e lashtë daton në shekullin e VI para Krishtit, kur sipas Aristotelit Thales nga Mileti konsiderohej të ketë qenë filozofi i parë Grek.Filozofë të tjerë me ndikim para-sokratik përfshijnë Pitagorën dhe Heraklitin. Figurat më të famshme dhe domethënëse në filozofinë athinase klasike, nga shekujt 5 deri në 3 para Krishtit, janë Sokrati, studenti i tij Platoni dhe Aristoteli, i cili studionte në Akademinë e Platonit para se të themelonte shkollën e tij, të njohur si Liceu. Shkollat ​​e mëvonshme të filozofisë Greke, duke përfshirë Cynics, Stoics, dhe Epikurans, vazhduan të jenë me ndikim pas aneksimit Romak të Greqisë, dhe në botën pas Klasike.

Filozofia Greke merrej me një larmi lëndësh, duke përfshirë filozofinë politike, etikën, metafizikën, ontologjinë dhe logjikën, si dhe disiplinat për të cilat nuk mendohet sot si pjesë e filozofisë, siç është biologjia dhe retorika.

 Roma klasike 

 Gjuha 
alt=Photograph of a gold brooch|djathtas|parapamje|Fibula Praeneste besohet se mban mbishkrimin më të vjetër të njohur latin. Mbishkrimi do të thotë "Manius më bëri për Numerius".
Gjuha e Romës antike ishte Latinishtja, anëtare e familjes italiane të gjuhëve. Mbishkrimi më i hershëm i mbijetuar në Latinisht vjen nga shekulli VII para Krishtit, në një karficë prej Palestrina. Latinishtja nga mes kësaj pike dhe fillimi i shekullit të 1 para Krishtit njihet si Latinishtja e Vjetër. Literatura më e mbijetuar nga Latinët është Latinishtja Klasike, nga shekulli I para Krishtit deri në shekullin II pas Krishtit. Latinisht atëherë evoluar në Latin Latine, në përdorim gjatë periudhës së vonë antike. Latinishtja e vonë mbijetoi shumë pas mbarimit të antikitetit klasik, dhe më në fund u zëvendësua nga gjuhët e shkruara Romance rreth shekullit të 9-të pas Krishtit.Së bashku me format letrare të latinishtes, ekzistonin dialekte të ndryshme vernaculare, të njohura përgjithësisht si Latin Vulgar, në përdorim përgjatë antikitetit. Këto kryesisht ruhen në burime të tilla si mbishkrime dhe tabletat Vindolanda.

 Letërsia 
Autorët më të hershëm të mbijetuar Latinë, që shkruajnë në Latinishten e Vjetër, përfshijnë dramaturgët Plautus dhe Terence. Pjesa më e madhe e letërsisë latine më të njohur dhe më të menduar, vjen nga periudha klasike, me poetë si Virgil, Horace dhe Ovid; historianë si Julius Cezari dhe Tacitus; oratorë të tillë si Cicero; dhe filozofë të tillë si Seneka i ri dhe Lucretius. Autorët e vonë latine përfshijnë shumë shkrimtarë të krishterë si Lactantius, Tertullian dhe Ambrose; Janë ruajtur edhe autorë jo-të krishterë, siç është historiani Ammianus Marcellinus.

 Historia 
Sipas legjendës, qyteti i Romës u themelua në vitin 753 para Krishtit; në realitet, kishte patur një vendbanim në vend që nga rreth 1000 pes, kur u vendos Kodra e Palatinës.Qyteti fillimisht drejtohej nga mbretërit, së pari romak, dhe më pas Etruskan - sipas traditës Romake, mbreti i parë etrusk i Romës, Tarquinius Priscus, sundoi nga 616 para Krishtit.Gjatë rrjedhës së shekullit VI para Krishtit, qyteti zgjeroi ndikimin e tij mbi tërësinë e Latiumit.Rreth fundit të shekullit të 6-të - tradicionalisht në 510 pes - mbretërit e Romës u dëbuan dhe qyteti u bë republikë.

Rreth 387 para Krishtit, Roma u shkarkua nga Gauls pas Betejës së Allia-s.Shpejt u shërua nga kjo humbje poshtëruese, megjithatë, dhe në 381 banorët e Tusculum në Latium u bënë qytetarë Romakë. Kjo ishte hera e parë që qytetaria romake u zgjerua në këtë mënyrë.Roma vazhdoi të zgjerojë fën e saj të ndikimit, derisa nga 269 tërësia e gadishullit Italian ishte nën sundimin Romak.Shpejt pas kësaj, në 264, filloi Lufta e Parë Punike; ajo zgjati deri në vitin 241.Lufta e Dytë Punike filloi në vitin 218 dhe deri në fund të po këtij viti, gjenerali Kartagjenian Hannibal kishte pushtuar Italinë.Lufta pa humbjen më të madhe të Romës në atë pikë në Cannae; ushtria më e madhe Romë ende e kishte futur në fushë ishte fshirë, dhe një nga dy konsujt që e çuan atë u vra.Sidoqoftë, Roma vazhdoi të luftojë, duke aneksuar pjesën më të madhe të Spanjës dhe përfundimisht duke mposhtur Kartagjenën, duke i dhënë fund pozicionit të saj si një fuqi e madhe dhe duke siguruar epërsinë Romake në Mesdheun Perëndimor.

 Trashëgimia e botës klasike 
Gjuhët klasike të botës së Mesdheut të lashtë ndikuan në çdo gjuhë evropiane, duke i dhënë secilit një fjalor të mësuar të zbatimit ndërkombëtar. Kështu, Latinishtja u rrit nga një produkt kulturor mjaft i zhvilluar i epokave të Artë dhe të Argjendtë të letërsisë latine për t'u bërë frëngjia ndërkombëtare në çështjet diplomatike, shkencore, filozofike dhe fetare, deri në shekullin e 17-të. Shumë kohë përpara kësaj, Latinishtja kishte evoluar në gjuhët Romance dhe Greqishten e Lashtë në Greqishten Moderne dhe dialektet e saj. Në fjalorët e specializuar të shkencës dhe teknologjisë, ndikimi i gjuhës latine dhe greke është i dukshëm. Latinishtja Kishtare, gjuha zyrtare e Kishës Katolike Romake, mbetet një trashëgimi e gjallë e botës klasike në botën bashkëkohore.

Latinishtja pati një ndikim shumë përtej botës klasike. Ajo vazhdoi të ishte gjuha paramenduese për shkrime serioze në Evropë shumë kohë pas rënies së perandorisë Romake.Gjuhët moderne të romancës - të tilla si frëngjisht, spanjisht dhe italisht - të gjitha rrjedhin nga latinishtja. Latinishtja ende shihet si një aspekt themelor i kulturës evropiane.

Trashëgimia e botës klasike nuk kufizohet në ndikimin e gjuhëve klasike. Perandoria Romake u mor si model nga perandoritë e mëvonshme evropiane, siç janë perandoritë Spanjolle dhe Britanike. Arti klasik është marrë si model në periudhat e mëvonshme - arkitektura romane mesjetare dhe letërsia neoklasike e epokës iluministe  u ndikuan të dy nga modelet klasike, për të marrë por dy shembuj, ndërsa Uliksi i Joyce është një nga veprat më me ndikim të letërsisë së shekullit XX.

 Shiko gjithashtu 


 Classical tradition
 Great Books of the Western World
 Neoclassicism
 Outline of classical studies
 Outline of ancient Greece
 Outline of ancient Rome

 Referencat 

 Citime 

 Burimet 
Veprat e cituara


 Balbo, Andrea (2009). "Review of Bob Lister (ed.), Meeting the Challenge: International Perspectives on the Teaching of Latin". Bryn Mawr Classical Review.

 Becker, Trudy Harrington (2001). "Broadening Access to a Classical Education: State Universities in Virginia in the Nineteenth Century". The Classical Journal. 96 (3).

 Bulwer, John (2005). Teaching Classics in Europe: An Overview(PDF). Meeting the Challenge: European Perspectives on the Teaching of Latin. Cambridge, England.

 Cook, Stephen (2003-02-18). "Latin Types".

 Eliot, T. S. (1920). The Sacred Wood: Essays on Poetry and Criticism. London, England: Methuen.

 Grant, Michael (1978). The History of Rome. London, England: Weidenfeld & Nicolson.

 Handley, E. W. (1985). "Comedy". In Easterling, P. E.; Knox, Bernard M. W. (eds.). The Cambridge History of Classical Literature. 1. Cambridge, England: Cambridge University Press.

 Kallendorf, Craig W. (2007). "Introduction". In Kallendorf, Craig W. (ed.). A Companion to the Classical Tradition. Malden, Massachusetts; Oxford, England; Carlton, Victoria: Blackwell.

 Kaminski, Thomas (2007). "Neoclassicism". In Kallendorf, Craig W. (ed.). A Companion to the Classical Tradition. Malden, Massachusetts; Oxford, England; Carlton, Victoria: Blackwell.

 Kirk, G. S. (1985). "Homer". In Easterling, P. E.; Knox, Bernard M. W. (eds.). The Cambridge History of Classical Literature. 1. Cambridge, England: Cambridge University Press.

 Kristeller, Paul Oskar (1978). "Humanism". Minerva. 16 (4): 586–595. doi:10.1007/BF01100334.

 Mackay, Christopher (1997). "Philology".

 Mann, Wolfgang-Ranier (1996). "The Modern Historiography of Ancient Philosophy". History and Theory. 35 (2): 165–195. doi:10.2307/2505360. JSTOR 2505360.

 Martindale, Charles (2007). "Reception". In Kallendorf, Craig W. (ed.). A Companion to the Classical Tradition. Malden, Massachusetts; Oxford, England; Carlton, Victoria: Blackwell.

 Ostler, Nicholas (2009). Ad Infinitum: A Biography of Latin and the World it Created. London, England: HarperPress.

 Renfrew, Colin (1980). "The Great Tradition versus the Great Divide: Archaeology as Anthropology". American Journal of Archaeology. 84 (3): 287–298. doi:10.2307/504703. JSTOR 504703.

 Rommel, Georg (2001). "The Cradle of Titans: Classical Philology in Greifswald and its History from 1820". Illinois Classical Studies. 26.

 Sandys, Sir John Edwin (1921). A History of Classical Scholarship; Volume One: From the Sixth Century B.C. to the End of the Middle Ages (3th ed.). Cambridge, England: Cambridge University Press. p. 591. ISBN 978-1-108-02706-9.

 Shapiro, H. A. (2007). "Introduction". In Shapiro, H. A. (ed.). The Cambridge Companion to Archaic Greece. Cambridge, England: Cambridge University Press.

 Shorey, Paul (1906). "Philology and Classical Philology". The Classical Journal. 1 (6).

 Stray, Christopher (1996). "Culture and Discipline: Classics and Society in Victorian England". International Journal of the Classical Tradition. 3(1): 77–85. doi:10.1007/BF02676905.

 Stray, Christopher (2010). "'Patriots and Professors': A Century of Roman Studies". Journal of Roman Studies. doi:10.1017/s0075435810000018.

 Trivedi, Harish (2007). "Western Classics, Indian Classics: Postcolonial Contestations". In Hardwick, Lorna; Gillespie, Carol (eds.). Classics in Post-Colonial Worlds. Oxford, England: Oxford University Press.

 West, Martin (2001). "Early Greek Philosophy". In Boardman, John; Griffin, Jasper; Murray, Oswyn (eds.). The Oxford History of Greece and the Hellenistic World. Oxford, England: Oxford University Press.

 Winnington-Ingram, R. P.; Gould, John; Easterling, P. E.; Knox, Bernard M. W. (1985). "Tragedy". In Easterling, P. E.; Knox, Bernard M. W. (eds.). The Cambridge History of Classical Literature. 1. Cambridge, England: Cambridge University Press.

 Ziolkowski, Jan M. (2007). "Middle Ages". In Kallendorf, Craig W. (ed.). A Companion to the Classical Tradition. Malden, Massachusetts; Oxford, England; Carlton, Victoria: Blackwell.

 Lexim të mëtejshëm 

Të përgjithshme

 Beard, Mary; Henderson, John (2000). Classics: A Very Short Introduction. Oxford: Oxford University Press. ISBN 9780192853851.
 Hornblower, Simon; Spawforth, Anthony, eds. (2012). Oxford Classical Dictionary (4 ed.). Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 9780199545568.
 Abrantes, Miguel C. (2019). Sources of Classical Literature: Briefly presenting over 1000 works. ISBN 9781689096805.

Filologji

 Chadwick, John (2014). The Decipherment of Linear B (2 ed.). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9781107691766.

Histori greke

 Shipley, Graham (2000). The Greek World After Alexander 323–30 BC. London: Routledge. ISBN 9780415046183.
 Osborne, Robin (2009). Greece in the Making 1200–479 BC (2 ed.). London: Routledge. ISBN 9780415469920.
 Hornblower, Simon (2011). The Greek World 479–323 BC (4 ed.). London: Routledge. ISBN 9780415602921.

Histori romake

 Brown, Peter (1989). The World of Late Antiquity 150–750. New York: W. W. Norton. ISBN 9780393958034.
 Crawford, M. (1993). The Roman Republic (2 ed.). Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. ISBN 9780006862505.
 Cornell, T. J. (1995). The Beginnings of Rome. London: Routledge. ISBN 9780415015967.
 Millar, F. (2002). Rome, the Greek World, and the East: The Roman Republic and the Augustan Revolution. 1. Chapel Hill: University of North Carolina Press. ISBN 9780807849903.

Letërsi

 Whitmarsh, Tim (2004). Ancient Greek Literature. Cambridge: Polity Press. ISBN 9780745627915.

Filozofi

 Irwin, Terence (1988). Classical Thought. Oxford: Oxford University Press. ISBN 9780192891778.
 Annas, Julia (2000). Ancient Philosophy: A Very Short Introduction. Oxford: Oxford University Press. ISBN 9780192853578.
 Shields, Christopher (2012). Ancient Philosophy: A Contemporary Introduction (2 ed.). London: Routledge. ISBN 9780415896603.

Art dhe arkeologji

 Boardman, John (1996). Greek Art (4 ed.). Thames & Hudson. ISBN 9780500202920.

 Lidhje të jashtme 

 Classical Resources on Internet  at the Department of Classical Philology, University of Tartu.
 Electronic Resources for Classicists by the University of California, Irvine.
 Illustrated History of the Roman Empire
 The Perseus Digital Library
 The Alpheios Project
Kategoria:Shkenca humane
Kategoria:Letërsia e Greqisë së lashtë

Kategoria:Literaturë mesjetare
Kategoria:Letërsia e Romës së lashtë
Kategoria:Rilindje
Kategoria:Letërsia latine