Pirografia

Pirografia' (ose Pyrogravure) është një teknikë e gdhendjes që përfshin vizatimin ose shtypjen e një modeli në një objekt duke djegur sipërfaqen e tij. Ashtu si me gdhendjen, ajo gjithashtu përcakton teknikën dhe rezultatin e marrë.

Në 1888, Manuel Périer paraqiti një pajisje gdhendjeje. Parimi i tij vjen nga cauterizer i Doctor Paquelin. Pajisja pastaj pësoi përmirësime të dukshme. Gravure.

Me mjetet e tij të thjeshta dhe stërgjyshore, pirografia është një nga artet primitive të përshtatshme për të bërë objekte rituale ose të zakonshme sepse mbështetja e saj nuk ka kërkesën e rrafshimit: lakër, dru, shishe, vazo, pjatë. 

Duke përdorur një hekur pirografi ne gravure ose një mjet të nxehtë, pirogravori tërheq më shpesh në dru ose lëkurë, por edhe në fildish ose në kockë. Format shfaqen nga veprimi i djegies në vendet e dëshiruara.

Sot, përdorimi i një hekuri elektrik, me këshilla të formave të ndryshme dhe të këmbyeshëm, e bën këtë teknikë të lehtë për tu aksesuar pa u rezervuar fëmijëve. Ndonjëherë me një rregullim shumë të saktë të rregullueshëm të temperaturës dhe këshilla shumë më të holla, këto mjete arrijnë një nivel shumë të lartë të përkufizimit. Ndryshimi i nxehtësisë - deri në rreth 500 ° C - gjithashtu bën të mundur marrjen e disa shkallëzimeve të ngjyrave në dru dhe gdhendjen në lloje të tjera të mediave më të ndjeshme siç janë lëkura, tape dhe madje edhe letra. 

Pirografia përdoret kryesisht në zbukurim (gravure sur bois) ; objekte  në dru të papërpunuar, shpesh të kthyera dhe me forma të ndryshme janë në dispozicion për amatorët. Pirografinë mund ta gjeni edhe në lëkurë. Possibleshtë e mundur të shtoni në këto ngjyra të prodhuara nga smaltimi i ftohtë.

Procesi i shtypjes së pirografisë përdoret për të shënuar nxehtë modelet grafike duke përdorur një kallëp në paketimin prej druri, veçanërisht në industrinë ushqimore.