Ada Negri

Ada Negri (Lodi, 3 shkurt 1870 – Milano, 11 janar 1945) ishte një poete shkrimtare dhe mësuese italiane.

Ajo kujtohet gjithashtu për të qenë gruaja e parë dhe e vetmja që u pranua në "Accademia d'Italia" .

 Biografia 
«Unë nuk kam emër. - Unë jam vajza e ashpër Nga lopata e lagësht; Plebs i trishtuar dhe i mallkuar është familja ime, Por një flakë e pathyeshme banon në mua". 

(Ada Negri, nga Unnamed, Fatality, 1892) 

Ada Negri lindi në Lodi më 3 shkurt 1870. Origjina e saj ishte modeste: babai i saj Giuseppe ishte një karrocier dhe nëna e tij, Vittoria Cornalba, një endëse ; ai e kaloi fëmijërinë e tij në shtëpizën e derëtarit në ndërtesën ku gjyshja e tij, Giuseppina "Peppina" Panni, punoi si kujdestare për familjen fisnike Barni, dikur i lidhur me mexosopranon e famshme Giuditta Grisi, . deri në vdekjen e së cilës ajo kishte qenë guvernatore Peppina: mbi marrëdhëniet midis Grisi dhe familjes së tij, Ada do të ndërtojë mitin e fëmijërisë së saj. Në shtëpizën e derëtarit Ada kaloi shumë kohë vetëm, duke vëzhguar kalimin e njerëzve, siç përshkruhet në romanin autobiografik "Stella Mattutina"( 1921 ).

Vetëm një vit pas lindjes së saj, ajo ishte jetime nga babai i saj, . i dehur dhe i mësuar të këndonte, prandaj konsiderohej një barrë nga nëna e saj Vittoria: ishte falë sakrificave të kësaj, e cila kërkonte të ardhura të sigurta në fabrikë,  Ada ishte në gjendje të ndiqte shkollën normale "Lodi" për gratë, duke marrë diplomën e mësueses fillore .
majtas|parapamje| Anna Kuliscioff në vitin 1908. Negri e quajti atë motrën ideale.
Puna e saj e parë ishte në Kolegjin e Grave "Codogno" në 1887 . Përvoja e vërtetë e mësimdhënies që shënoi jetën e saj dhe prodhimin artistik, megjithatë, u ndërmor duke filluar nga 1888, në shkollën fillore të "Motta Visconti", . qytet i vogël në provincën e Milanos ku Ada kaloi periudhën më të lumtur të jetës së saj; profesioni i mësueses është i lidhur dhe bashkëkohor me veprimtarinë e poetes : pikërisht në këtë periudhë ajo filloi të botonte shkrimet e saj në një gazetë Lombard, "Fanfulla di Lodi".  Në këtë periudhë ajo përfundon poezitë,më pas të botuara në 1892 në mbledhjen "Fatalita": ky libër ishte një sukses i madh, duke çuar Ada për të fituar famë të madhe, deri në pikën që, me dekret të ministrit Zanardelli, asaj iu dha titulli i mësueses për të fituar famë në shkollën e mesme "Gaetana Agnesi" në Milano . Kështu që ajo u transferua me nënën e saj në kryeqytetin Lombard. 

Në Milano ajo ra në kontakt me anëtarët e Partisë Socialiste Italiane, edhe në sajë të vlerësimit të marrë nga disa prej tyre për prodhimin e tyre poetik, në të cilin ndihet thellë çështja shoqërore. Midis tyre gazetari Ettore Patrizi luajti një rol themelor, . me të cilin kishte korrespondencë të fortë; ajo më pas u takua me Filippo Turati, Benito Mussolini dhe Anna Kuliscioff (për të cilët tha se ndjehej si motra ideale).

Në 1894 fitoi Çmimin "Giannina Milli" për poezi. . Në të njëjtin vit u lëshua përmbledhja e tij e dytë me poezi, "Tempeste", më pak e vlerësuar se "Fatalita, si dhe viktimë e kritikës së fortë nga Luigi Pirandello . Në këtë periudhë, lirikat e saj përqendroheshin mbi të gjitha në temat shoqërore dhe kishin tone të forta denoncimi, aq sa u përcaktua si poetja e Pasurisë së Katërt.

1896 ishte viti i një martese të nxituar dhe shumë shpejt të pasuksesshme me Giovanni Garlanda, një industrialist tekstili nga Biella, me të cilin ajo kishte vajzën e saj Bianca, e cila frymëzoi shumë poezi dhe një fëmijë tjetër, Vittoria, e cila vdiq një muajshe. Nga kjo periudhë historitë e saj personale u modifikuan fuqishëm në poetikën e saj, dhe veprat e saj u bënë fort introspektive dhe autobiografike, siç mund të shihet në "Maternità", botuar në 1904, dhe "Dal Profondo"(1910).

Ndarja me Garlanda u bë në vitin 1913, . viti në të cilin Ada u zhvendos në Cyrih, ku qëndroi deri në fillimin e Luftës së Parë Botërore dhe ku u bë shoqe, ndër të tjera, me Fulcieri Paulucci di Calboli ; nga Cyrihu ajo shkroi "Esilio", botuar në 1914, një vepër me referencë të dukshme autobiografike dhe koleksionin e tregimeve "Le solitari", botuar në 1917, një vepër moderne e vëmendshme ndaj shumë aspekteve të temës femërore. Vitin tjetër "Orazioni" u lirua, një koleksion ode drejt atdheut : vitet e luftës kishin shndërruar pasionin civil në patriotizëm, shoqëruar me afrimin e pozicioneve të Musolinit. Nga viti 1915 ka gjurmë të pranisë së tij në Lodi përmes korrespondencës me aktoren Paola Pezzaglia, interpretuese në skenat e poezisë së saj. 

Akord kryesor i poezisë së saj ishte deri tani ndjenjat dhe, si vitet avancuar, e kujtesës: në vitin 1919, në të njëjtin vit në të cilin nëna e saj Vittoria vdiq, . nga një tjetër eksperiencë dashuri një koleksion të ri të poezive u lind, libri i "Mara"-s, një koleksion i pazakontë për shoqërinë katolike dhe konservatore të asaj kohe. Dy vjet më vonë, në 1921, viti i dasmës së vajzës së saj Bianca, ishte radha e "Stella Mattutina", një roman i suksesshëm autobiografik.

Në 1926 dhe 1927 Ada Negri u emërua për Çmimin Nobel për Letërsi Enrico Tiozzo, "L'Italia dei premi Nobel", in Atlante della letteratura italiana, v. III (Einaudi, 2012) . Gjatë këtyre viteve Ada Negri kaloi disa muaj në vit në Pavia, shpesh duke qëndruar, me kureshtje, në Palazzo Cornazzani , ku Ugo Foscolo dhe Albert Einstein kishin jetuar tashmë   .

Në 1931 autores iu dha Çmimi "Mussolini" . për karrierën e saj; këto ishin vitet në të cilat Benito Mussolini ende përdori marrëdhëniet e lindura në periudhën e tij socialiste. Çmimi u shenjtërua Ada Negri si një intelektuale e regjimit, aq sa në 1940 ajo ishte anëtare e parë femër e "Accademia d'Italia" . 

Por tashmë jeta e saj ishte përshkuar nga pesimizmi i thellë, e mbyllur në vetvete dhe nga një fetar  . që e çoi atë të zhytej në një harresë progresive.

Ajo vdiq në vitin 1945 dhe u varros në famedio -n e Milanos . Më 3 Prill 1976 varri i saj u zhvendos në Kishën antike të San Francesco në Lodi .

 Ndikimet 

 Shkollat 

 Dante Alighieri
 Giacomo Leopardi
 Omero
 Ugo Foscolo

 Personale 

 Gabriele d'Annunzio : një model gjuhësor mbresëlënës në ato vite, veçanërisht në të ashtuquajturën "prozë të artit" .
 Arnaldo Fusinato : poet i thjeshtë, i njohur dhe recituar nga nëna e tij Vittoria.
 Henrik Ibsen, me veprën e tij "Casa di bambola", u përqendrua në gjendjen e grave në shekullin XIX .
 Anna Kuliscioff : për frymëzim dhe edukim politik.
 Mario Rapisardi : Ada pëlqen ndërthurjen e njerëzve dhe artit .
 Scapigliatura : Iginio Ugo Tarchetti me "Fosca", protagonistet femra të së cilës kanë shumë të përbashkëta me modelet e "Le solitaire" ; Arrigo Boito me "Dualismo", nga të cilët Ada vlerëson zërin monologizues, shkëputjen dhe prirjen për antitezë .
 Verismo (dhe Natyralizmi ), nga i cili Ada tërheq stilin indirekt falas dhe me të cilin ajo ndan një interes në klasat më të përulura shoqërore.
 Walt Whitman, nga i cili mëson marrëdhënien natyrë-shpirt, i pranishëm mbi të gjitha në poezi.

 Punime 

 Poezi 

 Fatalità, Milano, F.lli Treves, 1892
 Tempeste , Milano, F.lli Treves, 1895
 Maternità, Milano, F.lli Treves, 1904
 Dal Profondo, Milano, F.lli Treves, 1910
 Esilio, Milano, F.lli Treves, 1914
 Orazioni, Milano, F.lli Treves, 1918
 Il libro di Mara, Milano, F.lli Treves, 1919
 traduzione inglese da Maria A. Costantini: The Book of Mara, New York, Italica Press, 2011
 I canti dell'isola, Milano, Mondadori, 1924
 traduzione inglese da Maria A. Costantini: Songs of the Island, New York, Italica Press, 2011
 Vespertina, Milano, Mondadori, 1930
 Il dono, Milano-Verona, A. Mondadori, 1936
 Fons amoris,1939-1943,  Milano, A. Mondadori, 1946 (postumo)
 Le cartoline della nonna, Firenze, Giunti-Nardini, 1973 (postumo)
 Poesie, a cura e con introduzione di Silvio Raffo, Milano, Mondadori, 2002 (postumo)
 Poesie e prose, a cura e con introduzione di Pietro Sarzana, Milano, Mondadori, 2020 (postumo)

 Cilësimet e poezisë 

 Pashkët e Ringjalljes dhe shumë të tjerë, shih Paola Maurizi, Ettore Patrizi, Ada Negri dhe muzikë : Muzikë në vargje nga Ada Negri

 Tregim historish 

 "Le solitaire", tregime të shkurtra, Milano, Castoldi, 1917
 "Stella mattutina", Romë-Milano, A. Mondadori, 1921
 "Finestre Alte", tregime të shkurtra, Milano, A. Mondadori, 1923
 "Le strade", Milano, A. Mondadori, 1926
 Sorelle, Milano, A. Mondadori, 1929
 "Di giorno in giorno", prozë, Milano, A. Mondadori, 1932
 "Erba sul parvis", interludi i prozës, 1931-9-1939-17, Milano, A. Mondadori, 1939
 Përtej, proza dhe tregime të shkurtra, Milano, A. Mondadori, 1946 (pas vdekjes)
 "Santa Caterina da Siena", Biografia, Botimi i Katerinës, 1961 (?, Pas vdekjes)
 Poezi dhe prozë, redaktuar dhe me hyrje nga Pietro Sarzana, Milano, Mondadori, 2020 (pas vdekjes)

 Pasuri poetike pas vdekjes përmes transpozicioneve muzikore 
Rimëkëmbja sistematike e prodhimit të gjerë muzikor (por ende të zhytur) të kompozitorëve italianë, përfshirë Pier Adolfo Tirindelli, bazuar në vargjet e poetit Lodi, është për shkak të këmbënguljes së muzikologut Mario Genesi.Në vitet tetëdhjetë, në fakt, Zanafilla konstatoi se numri i transpozimeve për zërin dhe pianon (ose një kor i kapelës i përzier ) i këtyre poezive konsistonte në disa qindra dhe nisi një projekt sistematik, ende në progres, për buletinin shkencor Lombard " Archivio Storico Lodigiano "organ i Shoqërisë Historike Lodigiana (drejtuar nga prof. Luigi Samarati) me qëllim inventarizimin, por mbi të gjitha për të analizuar dhe diskutuar në mënyrë kritike dhe me një prirje thjesht muzikologjike, këtë "korpus" muzikor të panjohur.

Zanafilla e kuptoi se, në të repertorë koncert ende frekuentuar sot, këto "Lyrics" "de chambre" ende bien: këtë e dëshmon papritur "pas vdekjes" pasuri e zhanër poetik-letrar me anë të prodhimit të mëdha muzikore. Kontributet e saj të para specifike mbi këtë temë janë si më poshtë: M. Genesi, Teksti dhome për zërin e pianos mbi tekstet e A. Negri, në Arkivin Historik të Lodigiano, Lodi, Këshillë. Senzalari, CXIV (1995), fq. 4–94; M. Genesi, Prodhimi poetik Negrian përmes transpozimeve muzikore të kompozitorëve të dhomës romantiko-impresioniste epigonike italiane, në Arch. Stor Lod.no, CXV (1996), fq. 45-108; M. Genesi, Intonacione muzikore nga kompozitorë italianë të shekullit XIX-XX mbi vargje të poetes Lodi Ada Negri, në Arch. Stor Lod.no, CXX (2001), fq. 45-100; M. Genesi, Korpusi i njëzet e një teksteve për këngë dhe piano nga kompozitori Udine Giuliano Mauroner në vargje nga poeti Ada Negri, në Arch. Stor Lod.no, CXXIV (2005), fq. 267-318; M. Genesi, Versione muzikore të teksteve nga Ada Negri: dymbëdhjetë intonacione nga kompozitorë italianë të shekullit XX, të periudhës 1890/1930, në Arch. Stor Lod.no, CXXV (2006), fq. 247–297 dhe M. Genesi, Dymbëdhjetë intonacione muzikore italiane për zë ose violinë dhe piano nga romantizmi i vonë në fillim të shekullit të njëzetë në poezitë e A. Negri: Bossi, Fuga, Ratti, Ravelli, Respighi, Sgambati, Tirindelli, në Arch. Stor Lod. CXXVII (numri 2009-2010; Lodi, Këshillë). Senzalari, 2011), fq. 155–206; Id., Pier Adolfo Tirindelli: periudhat amerikane dhe romake-Katër të pabotuara / Rishikime për këndim dhe piano në vargje nga Ada Negri. Tekste të tjera poetike në transpozime korale ose solo të botuara ose të pabotuara nga G. Girami, A. Avogrado, F. Giardina, L. Mugnone, M. Buniva, CACantù dhe Amilcare Castore Zanella, në Arch. Stor Lod.no, viti CXXXI (2012/2014), Lodi, Sollicitudo Arti Grafiche Soc. Bashkëpunim Sociale, 2014, fq. 115–156; Transpozimet muzikore të Periudhës së Lirisë mbi poezitë nga Ada Negri në Arch. Stor Lod.no, id., Po aty, Viti CXXXIII (2014), f. 249-299; Intonacione nga kompozitorë italianë dhe hungarezë të shekullit XX, në vargje nga poeti Lodi Ada Negri: B. Biggiogero, G. Calcaterra, S. Caltabiano dhe nxënësi i tij Don D. Menichetti, M. De Gregorio, P. Delachi, G. Mauroner, G. Piccioli, J. Runger, E. Rusconi dhe PA Tirindell i, në Arch. Stor Lod.no, id., Po aty, Viti CXXXVIII (2018), vëllimi I ^, fq. 59-101.

 Arkivi historik 
Trashëgimia dokumentare e Ada Negrit, kryesisht e përbërë nga letra, ruhet në koleksione të ndryshme letrare në Lombardi . Vendosja e fondeve të ndryshme është renditur më poshtë: 

 Fondi i parë, në pronësi të fondacionit të Banca Popolare di Lodi, përbëhet nga mbi 5,000 letra, 30 dokumente dhe 30 fotografi. Ka korrespondencë me disa personalitete të kohës, duke përfshirë: Fernando Agnoletti, Gustavo Balsamo-Crivelli, Filippo Tommaso Marinetti, Eugenio Montale dhe të tjerë. Ekziston edhe një tempera nga Mario Sironi dhe një gravurë nga Umberto Boccioni . Fondi është dixhitalizuar dhe mund të konsultohet përmes Manus në internet  .  
 E dyta, në pronësi të Bibliotekës Laudense, përmban 7 zarfe me letra, dokumente dhe copa autografike të poetit. Veçanërisht paraqitni letërkëmbimin e tij me Nino Podenzani (2 zarfe me 252 letra nga viti 1915 deri më 1944). 
 E treta, e mbajtur në Universitetin e Pavia, është e përbërë nga dorëshkrimet e tij të disa prej poezive të tij më të njohura si: Nocturne, Via della Passione, Betimi, Kënga e Marsit, Vizita, Kurora, Lutja e Mbrëmjes, Dhurata, The shfaqje, për ty gëzimi im Biancolina. 
 E katërta, në Bibliotekën Qendrore Komunale të Milanos, përmban letërkëmbimin e tij me Paolo Buzzi (70 letra nga Ada Negri për Buzzi, 16 letra nga Buzzi për Negri).  
 E pesta, e mbajtur në Universitetin Katolik të Zemrës së Shenjtë në Milano, përbëhet nga letërkëmbimi i tij me një admirues të ri (18 letra). 

 shënim 

 Bibliografi 

 Vjen Salvatore, Ada Negri. Nga njëra kohë në tjetrën, Milano, Mondadori, 1970
 Rosanna Dedola, Ada Negri, në Fjalorin Biografik të Italianëve, vëll. 78, Roma, Instituti i Enciklopedisë Italiane, 2013. Marrë më 20 Prill 18 .
 Anna Folli, Fjala e madhe. Lexuar nga Ada Negri, në Penne leggère, Guerini 2000, f. 111–173.
 Elisa Gambaro, Protagonizmi i femrës në punën e Ada Negri, Edicionet Universitare LED, Milano, 2010, ISBN 978-88-7916-457-3 .
 Angela Gorini Santoli, Ftesë për të lexuar nga Ada Negri, Milano, ed Mursia, 1955.
 Paola Maurizi, Ettore Patrizi, Ada Negri dhe muzikë, Perugia, Morlacchi Editore, 2007
 Dante Pastorelli, Ada Negri: Krishtlindjet e luftës, www.toscanaoggi 22/01/2010.
 Dante Pastorelli, Ada Negri: Krishtlindjet e luftës, në Una Voce dicentes, korrik-dhjetor 2002.
 Edouard Schuré, Précurseurs et révoltés, Paris, 1904 ("Ada Negri, une voix du peuple", f. 183–207).

 Silvio Raffo, hyrje në Ada Negri, në: Ada Negri, Poesie, Mondadori, 2002
 Patrizia Zambon, fjala përkujtimore e Ada Negri në Writers: Writers, Il Poligrafo, Padova, 2011, pp. 179-190.
 Pietro Zovatto, Rruga shpirtërore e Ada Negrit: me vepra të pabotuara nga Silvio Benco, Giulio Barsotti dhe Giuseppe De Luca ; Parathënie nga Cristina Benussi, Qendra për Studime Historike dhe Fetare të Friuli Venezia Giulia, Trieste, 2009

 Artikujt e lidhur 

 I vetmuari
 Fernando Agnoletti

 Projekte të tjera 

 lidhje=|19x19px|Collabora a Wikisource Wikisource contiene una pagina dedicata a Ada Negri
 lidhje=|21x21px|Collabora a Wikiquote Wikiquote contiene citazioni di o su Ada Negri
 lidhje=https://commons.wikimedia.org/wiki/?uselang=it|24x24px|Collabora a Wikimedia Commons Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ada Negri

 Linqe te jashtme 

Categoria:Voci con codice VIAF
Categoria:Voci con codice ISNI
Categoria:Voci con codice SBN
Categoria:Voci con codice LCCN
Categoria:Voci con codice GND
Categoria:Voci con codice BNF
Categoria:Voci con codice BNE
Categoria:Voci con codice NLA
Categoria:Voci con codice BAV
Categoria:Voci con codice NDL
Categoria:Voci con codice WorldCat Identities
Categoria:Voci biografiche con codici di controllo di autorità

Kategoria:Vdekje 1945
Kategoria:Lindje 1870