Sindroma Van Gogh

Sindroma Van Gogh është një gjendje mendore në të cilën një i rritur kryen vetë-gjymtime. Zakonisht ndodh në bazë të një gjendjeje psikike specifike. Termi rrjedh nga veprimi i Vincent van Gogh në 1888, duke prerë veshin e tij, ose një pjesë të tij, pas një grindjeje me artistin e tij Paul Gauguin gjatë një prej episodeve të tij psikotike. Vuajtjet mund të digjen vetë, të përpiqen të dëmtojnë rëndë organet e tyre gjenitale (veçanërisht amputojnë penisin e tyre), kastrojnë veten e tyre, nxjerrin sytë e tyre, amputojnë duart e tyre ose bëjnë vetëvrasje. Vetë-dëmtimi tek fëmijët mund të etiketohet me terma të ndryshëm diagnostikues si sindromat Lesch-Nyhan dhe Munchausen. 

Një gjendje tjetër mjekësore për të cilën përdoret termi, por vetëm rrallë, është kur vizioni kthehet i verdhë për një periudhë kohe si, për shembull, në toksicitetin e digoksinës. Sindroma Van Gogh është, tani, një sinonim për Vetë-Lëndim jo-vetvrasës (VLJV, anglisht NSSI - Nonsuicidal Self-injury) , ku pjesëmarrësit shkaktojnë me dashje dhe në mënyrë të përsëritur lëndime në trupat e tyre pa qëllim vetëvrasjeje dhe jo të sanksionuar social. Këto dëmtime nuk kanë për qëllim të shkaktojnë dëm vdekjeprurës dhe sillen nga kafshimi, kruarja, prerja deri te veprimet serioze si gjymtimi i pjesëve riprodhuese. Vetë-dëmtimi ndodh mjaft shpesh tek fëmijët nga 9-18 muaj, dhe konsiderohet patologjik te fëmijët mbi 3 vjeç. VLJV është më e përhapur tek adoleshentët dhe pacientët me sëmundje psikologjike të diagnostikuar, megjithatë incidente të shpeshta janë regjistruar edhe tek të rriturit e rinj. Në të kaluarën, VLJV mendohej si simptoma që shoqëroheshin me shumë gjendje psikologjike, e jo një entitet në vetvete. Me raporte në rritje të prevalencës dhe origjinës shkakore, kohët e fundit, VLJV është klasifikuar si një sindromë e pavarur që mund të bashkë-shfaqet me një sërë gjendjesh të tjera mendore. Edicioni i pestë i Manualit Diagnostik dhe Statistikor të Disrregullimit Mendor ( DSM-5 ), botuar në 2013, ka njohur zyrtarisht VLJV si entitetin e vet dhe metodat e azhurnuara të diagnostikimit për pacientët me simptoma klinike për VLJV. Pacientët VLJV zakonisht përdorin vetë-gjymtimin si një mjet për të lehtësuar stresin dhe ndjenjat negative, shpesh mendojnë për vetë-plagosje, përsëritje të lëndimeve dhe përjetojnë kënaqësi pas veprimit. Edhe pse VLJV shpesh shoqërohet me përpjekje vetëvrasëse, ekziston një dallim i qartë midis dy kushteve. Njerëzit që praktikojnë VLJV nuk e përcaktojnë vdekjen si qëllimin e tyre përfundimtar. Ashpërsia e plagëve mund të ndryshojë dhe disa mund të përfundojnë duke pasur nevojë për kujdes mjekësor, megjithatë, qëllimi nuk është që kurrë të shkaktojë dëm vdekjeprurës. Në të vërtetë, VLJV shërben si disa degë funksionale për pjesëmarrësit, përfshirë përforcime negative dhe pozitive . 

 Diagnoza 
Për shkak se VLJV është e lidhur me një gamë të gjerë të sindromave psikologjike, si çrregullime të të ngrënit, çrregullim disociues, personalitet kufitar, çrregullime depresive dhe vetëvrasje, ajo dikur vlerësohej si simptome manifestuese e këtyre kushteve. Sidoqoftë, janë raportuar shumë raste kur pacientët me VLJV u diagnostikuan pa ndërhyrje të ndonjë mosfunksionimi tjetër psikologjik. Kështu, është e pakundërshtueshme që VLJV është një sindrom i pavarur me simptoma dhe shkaqe të dallueshme. DSM-5 përshkruan 6 kritere që pacientët duhet të kualifikohen për diagnostikim. 

 Kriteri A: personi duhet të përfshihet në të paktën 5 ditë vetë-gjymtim pa qëllim vetëvrasës në vitin e kaluar. Sidoqoftë, ky numër është raportuar të jetë relativisht i ulët kur krahasohet me normën reale për adoleshentët, e cila ishte 11 ditë në një vit. 
 Kriteri B: personat duhet të kryejnë sjellje vetë-lënduese për shkak të problemeve ndërnjerëzore, qoftë për të lehtësuar ndjenjat e pakëndshme dhe stresin nga problemet e tilla, ose për të kërkuar ndjenja pozitive dhe lehtësim. Studimet kanë treguar që femrat kanë tendencë të presin lehtësim nga ndjenjat negative dhe stresi më shumë sesa meshkujt. 
 Kriteri C: personat duhet të luftojnë nga ndjenjat dhe mendimet negative para VLJV, mendimet e VLJV janë paramenduar dhe zënë vazhdimisht në mendjet e tyre. 
 Kriteri D: sjelljet vetë-lënduese nuk duhet të jenë të sanksionuara nga shoqëria ose plagë të vogla. Kjo do të thotë që tatuazhet, shpimet ose marrja e zgjebe nuk konsiderohen si VLJV. 
 Kriteri E: qështjet emocionale të lidhura me VLJV duhet të ndërhyjnë në detyrat e përditshme si marrëdhëniet shkollë/punë ose shfaqje. 
 Kriteri F: VLJV nuk duhet të mbivendosë episodet e tjera jofunksionale nga gjendjet e tjera mendore, siç janë simptomat e tërheqjes nga abuzimi i drogës ose çrregullimet e të ngrënit, psikozat, delirium ose dehje nga substancat. Ky kriter shërben për të përjashtuar çdo karakteristikë pasuese të sjelljeve të vetë-lëndimit si rezultat i këtyre episodeve. 

 Faktorët e rrezikut 
Adoleshentët janë grupmosha më e përhapur për VLJV, mosha mesatare e fillimit është rreth 13-14 vjeç. Studimet treguan se adoleshentët janë të prekshëm ndaj VLJV për shkak të periudhës së ndjeshme kalimtare në jetë që ndodh gjatë viteve të adoleshencës. VLJV zakonisht shkaktohet nga stresi dhe ndjenjat e stresit dhe ankthit të pakontrollueshëm, ndërsa adoleshentët dhe të rinjtë përballen me një gamë të gjerë ngjarjesh sfiduese të jetës, ndryshime të ndryshme, së bashku me kontrollin e kufizuar mendor për t'i mbrojtur ata nga vendimet e vetë-dëmtimit. Kështu, një përqindje e lartë e pjesëmarrësve të VLJV pranon të kryejë sjellje vetë-lënduese si një mjet i mekanizmit të përballimit. Adoleshentët gjithashtu përmbajnë faktorë të jashtëm dhe të brendshëm që i vendosin ata në grupmoshën në rrezik. Faktorët e jashtëm përfshijnë ngjarjet e fëmijëve, gjendjen e prindërve ose moshatarët. Fëmijët që kaluan vështirësi në fëmijëri janë më të prirur për shtrembërime njohëse që priren të lejojnë sjelljet VLJV. Ashpërsia e këtyre vështirësive gjithashtu luan një rol të madh në rritjen e rrezikut për adoleshentët. Ata që janë rritur me keqtrajtimin e fëmijëve si abuzimi fizik / seksual ose emocional, familja me probleme të përdorimit të drogës, pakujdesia, varfëria, ekspozimi ndaj dhunës së prindërve, ... ka më shumë të ngjarë të zhvillojnë psikopatologji në vitet e mëvonshme. Gratë me tendencë VLJV tregohet se kanë përjetuar neglizhencë emocionale nga prindërit dhe lidhje të pasigurta atërore, ndërsa burrat me prirje VLJV parashikohet të kenë kaluar braktisjen e prindërve, kryesisht nga babai. Prindërit jo abuzivë fizikisht mund të krijojnë ndjeshmëri të lartë tek adoleshentët. Kontrolli prindëror i referohet kur prindërit duan të ndikojnë tek fëmija i tyre qoftë nga manipulime fizike apo emocionale, ndërsa mbështetja prindërore nënkupton sjellje që janë inkurajuese, pranuese dhe mbështetëse. Familjet me përdorim të rëndë të kontrollit prindëror dhe mungesa e ndihmës prindërore, zakonisht çojnë në një tendencë të lartë të VLJV. Qeshtjet e brendshme rrjedhin nga çrregullimet emocionale dhe shqetësimi psikologjik gjithashtu shtyjnë individët drejt tendencës së VLJV. 

Pamundësia për të tretur dhe përpunuar situata emocionale mund të çojë në vetëdije të pahijshme ose të pamjaftueshme dhe të kuptuarit e përgjigjeve emocionale. Gabimi i gabuar i rrethinës emocionale gjithashtu rezulton në shpërthime që janë përtej diapazonit të pranueshëm të përgjigjes emocionale. Individët që janë nën shqetësime psikologjike gjithashtu bien në grupin e rrezikuar për shkak të gjendjes së vazhdueshme të ngritjes së ankthit nga kërkimi i stresorëve dhe stimujve të jashtëm të parregulluar. Njerëzit me kushte të tjera ekzistuese psikologjike si BPD, ED ose çrregullime të tjera disociuese gjithashtu mund të zhvillojnë VLJV. VLJV shpesh shihet si një mekanizëm përballimi për pacientët që vuajnë nga stresi dhe psikopatologjia.    
[ citimi i nevojshëm ]

 Funksionet 
Një numër dërrmues i rasteve të VLJV u raportuan në përputhje me qëllimin e lëshimit të stresit. Shumica e pacientëve me VLJV shoqërohen me trishtim, ankth, depresion, ndjenjë të braktisur dhe të izoluar, ata shpesh e gjejnë veten të bllokuar në sasi të lartë të stresit të pakontrollueshëm dhe ngarkesës emocionale, të cilat vështirë të durohen; cilësia e të jetuarit gjithashtu ndikohet negativisht. Shkarkimi i plagëve fizike është një prizë për të lehtësuar shqetësimin e padurueshëm, akti i prerjes përmes lëkurës është një mjet për të mësuar fizikisht dhimbjen, dhe shumë kanë raportuar se ndjenja e kënaqësisë dhe mirësisë janë perceptuar pas lëndimit. Midis individëve të tjerë, sjelljet VLJV konsiderohen gjithashtu si një mënyrë për të vetë-ndëshkuar dhe zemëruar vetë-drejtuar. Përdorime të tjera të VLJV përfshijnë dëshirën për t'u përshtatur, për të fituar vëmendje dhe për të lehtësuar mpirjen emocionale. Funksionet VLJV klasifikohen në katër nënfunksione: përforcim automatik negativ, përforcim automatik pozitiv, përforcim negativ social dhe përforcim pozitiv social. Përforcimi automatik negativ synon të eliminojë ndjenjën e mpirjes emocionale ose ndjenjat negative të shqetësimeve emocionale, përforcimi automatik pozitiv kërkon të fitojë çdo lloj ndjenjash, madje dhembje, përforcim negativ social ndihmon individët të largohen nga ndjenja e presionit të bashkëmoshatarëve dhe të jenë të detyruar të bëjnë gjëra kundër tyre në fund të fundit, përforcimi pozitiv shoqëror bëhet për të arritur vëmendjen, negativ ose pozitiv. 

Në përgjithësi, përforcimi automatik negativ dhe përforcimi automatik pozitiv mbizotërojnë dy metodat e tjera, ndërsa përforcimi automatik negativ është më i zakonshëm sesa përforcimi automatik pozitiv. Këto gjetje korrespondojnë me përdorimin popullor të VLJV si mjet për të lehtësuar stresin negativ. Individët që marrin pjesë në përforcim automatik pozitiv kanë rrezik më të lartë për përpjekje vetëvrasëse. Dëshira për të marrë ndjenja të caktuara nga vetë-gjymtimi ka tendencë t'i shtyjë ata individë drejt frekuencës më të lartë të përsëritjes së vetë-dëmtimit, së bashku me ndjeshmërinë drejt dhimbjes dhe eliminimin e frikës drejt mendimeve vetëvrasëse. 

 Referime