Koma

Koma (nga greqishtja κῶμα koma që do të thotë gjumë i thellë) është një gjendje e thellë e pavetëdijes së zgjatur në të cilën një person nuk mund të zgjohet; nuk arrin t’i përgjigjet normalisht stimujve të dhimbshëm, dritës ose zërit; i mungon një cikël normal zgjimi; dhe nuk inicon veprime vullnetare. Pacientët në gjendje kome shfaqin një mungesë të plotë të zgjimit dhe nuk janë në gjendje të ndjehen, flasin ose lëvizin me vetëdije. Komat mund të rrjedhin nga shkaqe natyrale, ose mund të shkaktohen nga mjekësia.

Që një pacient të ruajë vetëdijen, përbërësit e zgjimit dhe vetëdijës duhet të ruhen. Zgjimi përshkruan shkallën sasiore të vetëdijes, ndërsa vetëdija ka të bëjë me aspektet cilësore të funksioneve të ndërmjetësuara nga korteksi, përfshirë aftësitë njohëse si vëmendja, perceptimi shqisor, kujtesa e qartë, gjuha, ekzekutimi i detyrave, orientimi kohor dhe hapësinor dhe gjykimi i realitetit. Nga një këndvështrim neurologjik, vetëdija mirëmbahet nga aktivizimi i korteksit cerebral matter lëndës gri që formon shtresën e jashtme të trurit dhe nga sistemi aktivizues retikular (RAS), një strukturë e vendosur brenda sistemit të trurit. Shih diagram .

 Referime 

Kategoria:Neurologji
Kategoria:Mjekësi e kujdesit intensiv