Terapia e kupave

Terapia e kupave është një formë e mjekësisë alternative në të cilën krijohet një thithje lokale në lëkurë me aplikimin e gotave të nxehta. Praktika e tij ndodh kryesisht në Azi, por edhe në Evropën Lindore, Lindjen e Mesme dhe Amerikën Latine.

Praktikuesit përpiqen të përdorin terapi me kupë për një sërë gjendjesh mjekësore, përfshirë ethet, dhimbjet kronike të shpinës, oreksin e dobët, dispepsi, presionin e lartë të gjakut, aknet, dermatitin atopik, psoriazën, aneminë, rehabilitimin e goditjes në tru, kongjestionin e hundës, infertilitetin dhe ngërçet e periudhës menstruale. Pavarësisht nga sëmundjet e shumta për të cilat praktikuesit pretendojnë se terapia e kupës është e dobishme, ka prova të pamjaftueshme që ka ndonjë përfitim shëndetësor dhe ka disa rreziqe dëmtimi, veçanërisht nga kupat e lagura dhe kupat e zjarrit. Mavijosja dhe ndryshimi i ngjyrës së lëkurës janë ndër efektet e pafavorshme të kupës dhe ndonjëherë gabohen si abuzim i fëmijëve. Në raste të rralla, prania e këtyre shenjave tek fëmijët ka çuar në veprime juridike kundër prindërve që fëmijët e tyre kishin terapi me kupë.

Metodat
Llojet e terapisë me kupë mund të klasifikohen duke përdorur katër metoda të dallueshme të kategorizimit. Sistemi i parë i kategorizimit lidhet me "llojet teknike" që përfshijnë: terapi të thatë, të lagësht, masazh dhe goditje me blic. Kategorizimi i dytë lidhet me "fuqinë e llojeve të lidhura me thithjen" duke përfshirë: terapinë e lehtë, të mesme dhe të fortë. Kategorizimi i tretë lidhet me "metodën e llojeve të lidhura me thithjen" duke përfshirë: zjarrin, thithjen manuale dhe terapinë e thithjes elektrike. Kategorizimi i katërt lidhet me "materialet brenda gotave" duke përfshirë: produktet bimore, ujin, ozonin, moksën, gjilpërën dhe terapinë me kapëse magnetike..

Kategori të tjera të kupave u zhvilluan më vonë. E pesta lidhet me zonën e trajtuar duke përfshirë: terapinë e fytyrës, barkut, femrës, mashkullit dhe ortopedisë. E gjashta lidhet me "llojet e tjera të kupave" që përfshijnë kupën sportive dhe ujore.

Historia
Origjina e kupës është e paqartë. Mjekësia tradicionale iraniane përdor praktikat e terapisë kupave të lagëta, me besimin se goditja me shaminë mund të eliminojë indin e mbresë dhe spërkatja pa skuqje do të pastronte trupin përmes organeve.

Në Greqinë e lashtë, Hipokrati përdori kupën për sëmundjet e brendshme dhe problemet strukturore. Metoda u rekomandua shumë nga Muhamedi dhe kështu u praktikua mirë nga shkencëtarët myslimanë të cilët e përpunuan dhe e zhvilluan metodën më tej. Njëra pas tjetrës, kjo metodë në format e saj të shumta u përhap në mjekësi në të gjithë qytetërimet aziatike dhe evropiane. Në Kinë, përdorimi më i hershëm i kupës që është regjistruar është nga alkimisti dhe herbalisti i famshëm Taoist, Ge Hong (281–341 e.r.). Kupa u përmend gjithashtu në librin e Meimonidit mbi shëndetin dhe u përdor brenda komunitetit hebre të Evropës Lindore. William Osler rekomandoi përdorimin e tij për pneumoni dhe mielit akut në fillim të shekullit 20.

Praktika është përdorur në spitalet në Kinë që nga vitet 1950 si një modalitet tradicional i mjekësisë kineze. Që nga viti 2012, kupat ishin më të njohurat në Kinë.

Galeria

 Referime 

Kategoria:Mjekësia tradicionale
Kategoria:Mjekësi alternative