Mehmeti VI

Mehmeti VI Vahideddin (Turqishtja osmane: محمد سادس Meḥmed-i sâdis, وحيد الدين Vahideddin, Turqisht: Vahideddin ose Altıncı Mehmet), i njohur gjithashtu si Şahbaba (që do të thotë "Perandori-babai") në mesin e familjes Osmanollu, (14 janar 1861 - 16 Maj 1926) ishte sulltani i 36-të dhe i fundit i Perandorisë Osmane, duke mbretëruar nga 4 korriku 1918 deri më 1 nëntor 1922 kur Perandoria Osmane u shpërbë pas Luftës së Parë Botërore dhe u zëvendësua nga Republika e Turqisë, më 29 Tetor 1923. vëllai i Mehmet V, ai u bë trashëgimtar i fronit në 1916 pas vetëvrasjes së djalit të Abdylazizit, Şehzade Yusuf Izzeddin, si anëtari më i vjetër mashkull i Shtëpisë së Osmanit. Ai hyri në fron pas vdekjes së Mehmet V.Freely, John, Inside the Seraglio, 1999, Chapter 16: The Year of Three Sultans. Ai ishte ngjitur me Shpatën e Osmanit më 4 korrik 1918, si padishah i tridhjetë e gjashtë. Babai i tij ishte sulltan Abdylmexhiti I dhe nëna e tij ishte Gülüstü Hanım (1830 - 1865). Ajo ishte një abhazase etnike, bijë e Princit Tahir bej Çaçba dhe gruas së tij Afişe Lakerba, e cila fillimisht u quajt Fatma Çaçba. Mehmeti u tërhoq kur Sulltanati Osman u shfuqizua më 1922 dhe u krijua Republika laike e Turqisë, me Mustafa Qemal Ataturku si presidentin e parë.

Jeta e hershme
Mehmeti VI lindi në Pallatin Dolmabahçe, në Kostandinopojë, më 14 janar 1861..Britannica, Istanbul :When the Republic of Turkey was founded in 1923, the capital was moved to Ankara, and Constantinople was officially renamed Istanbul in 1930. Babai i Mehmetit vdiq kur Mehmeti ishte vetëm pesë muajsh dhe nëna e Mehmetit vdiq kur ai ishte katër vjeç. Ai u rrit dhe u mësua nga njerka e tij Şayeste Hanım. Ai e trajnoi veten duke marrë mësime nga mësues privatë dhe duke ndjekur disa nga mësimet e dhëna në Medresenë Fatih. Princi kishte një kohë të ashpër me njerkën e tij mbizotëruese, dhe në moshën 16 vjeç ai u largua nga pallati i njerkës së tij me tre shërbëtorët që i kishin shërbyer që nga fëmijëria.

Gjatë rinisë, shoku i tij më i ngushtë ishte Abdylmexhiti II, djali i xhaxhait të tij, Sulltan Abdylaziz. Por, fatkeqësisht, në vitet që vijnë, dy kushërinjtë u bënë rivalë të paepur.

Gjatë sundimit të Sulltan Abdyl Hamiti II, Mehmeti konsiderohej të ishte vëllai më i ngushtë i sulltanit. Në vitet që do të vijnë, kur ai u ngjit në fron, kjo afërsi do të ndikonte shumë në qëndrimet e tij politike, siç ishte mospëlqimi i tij i madh ndaj Turqve të Rinj dhe Partia për Bashkim dhe Përparim, dhe simpatia e tij për britanikët.

Edukimi
Mehmeti mori mësime private, lexonte shumë dhe ai ishte i interesuar për lëndë të ndryshme, duke përfshirë artet, e cila ishte një traditë e familjes osmane. Ai ndoqi kurse për kaligrafinë dhe muzikën dhe mësoi se si të shkruante në shkrimin naskh dhe të luante kanun (një lloj qestëri).

Pastaj ai u interesua për sufizmin dhe, i panjohur për Pallatin, ai ndoqi kurse në medresenë e Fatihut mbi jurisprudencën Islame, teologjinë Islame, interpretimin e Kuranit dhe hadithet, si në arabisht dhe persisht. Ai ndoqi shtëpizën dervish të Ahmed Ziyaüddin Gümüşhanevi, që ndodhet jo shumë larg Portës së Lartë, ku Omer Ziyaüddin i Dagestanit ishte udhëheqësi shpirtëror dhe ai u bë dishepull i tarikatit Nakshbendi.

Sundimi
Mehmeti arriti në fron pas vdekjes së gjysmë vëllait të tij Mehmeti V, më 3 korrik 1918.

Lufta e Parë Botërore ishte një katastrofë për Perandorinë Osmane. Forcat britanike dhe aleate pushtuan Bagdadin, Damaskun dhe Jeruzalemin gjatë luftës dhe pjesa më e madhe e Perandorisë Osmane u nda midis aleatëve evropianë. Në konferencën e San Remos në prill 1920, francezëve u dha një mandat mbi Sirinë dhe britanikëve u dha një mbi Palestinën dhe Mesopotaminë. Më 10 gusht 1920, përfaqësuesit e Mehmetit nënshkruan Traktatin e Sèvres, i cili njohu mandatet dhe njohu Hixhazin si një shtet të pavarur.

Sulltani kërkoi dorëheqjen e qeverisë sindikaliste dhe caktoi Ahmed Tevfik Pasha për të formuar qeverinë. Në fjalimin e hapjes së vitit të ri legjislativ të parlamentit, Woodrow Wilson tha se ai kërkoi paqe sipas parimeve të tij, se ai dëshironte paqe në përputhje me nderin dhe dinjitetin e shtetit, se ai besonte se vendet e çmuara të atdheut nuk u pushtuan dhe se ushtria do të fillonte heroikisht. Mustafa Qemal Pasha, i cili i dërgoi një telegram sulltanit, i kërkoi qeverisë që të themelonte Ahmed Izzet Pasha dhe ta bënte atë një ministër të Harbije. Sulltani ia caktoi detyrën e formimit të qeverisë djalit të tij Ahmed Izzet Pasha.

Qeveria e re, e përbërë nga anëtarë të Partisë së Lirisë dhe Marrëveshjes, arrestoi drejtuesit e Komitetit të Bashkimit dhe Përparimit, duke përfshirë një nga ish-vezirët e mëdhenj, Sait Halim Pasha. Gjyqi i Guvernatorit të Qarkut Boğazlıyan Kemal Bey përfundoi shpejt dhe dënimi me vdekje u krye në Sheshin Beyazıt pasi fetva u nënshkrua nga sulltani.

Ndërkohë, gjenerali francez d'Esperey, i cili erdhi në Stamboll, kërcënoi të shkonte në pallat me një batalion ushtarësh dhe të bënte atë që donte duke djegur shpërqendrimet e sulltanit dhe qeverisë së tij. Ai e thirri atë në ambasadë pa vizituar Vezirin e Madh. Francezët i dorëzuan qeverisë një listë prej tridhjetë e gjashtë personash që donin të arrestonin.

Nacionalistët turq refuzuan marrëveshjen nga katër nënshkruesit e sulltanit. Një qeveri e re, Asambleja e Madhe Kombëtare Turke, nën udhëheqjen e Mustafa Qemal Ataturku u formua më 23 prill 1920, në Ankara (e njohur atëherë si Angora). Qeveria e re denoncoi sundimin e Mehmet VI dhe komandën e Süleyman Şefik Pasha, i cili ishte në krye të ushtrisë së porositur për të luftuar kundër Lëvizjes Kombëtare Turke (Kuva-yi Inzibatiye); si rezultat, u hartua një kushtetutë e përkohshme.

Mërgimi dhe vdekja
parapamje|Mehmeti VI mbërrin në Maltë me një anije luftarake britanike, 9 dhjetor 1922. Në të majtë, Princi 10-vjeçar Mehmed Ertuğrul Efendi
Asambleja e Madhe Kombëtare e Turqisë shfuqizoi sulltanatin më 1 nëntor 1922 dhe Mehmet VI u dëbua nga Stambolli. Një ditë para nisjes, ai drekoi me vajzën e tij, Ulvie Sultan, dhe kaloi një natë në pallatin e saj. Duke u larguar në bordin e anijes luftarake britanike Malaya më 17 nëntor 1922, ai u kujdes që të mos sillte sende ose bizhuteri të vlefshme, përveç sendeve të tij personale. Vetë Harington mori sundimtarin e fundit osman nga Pallati Yıldız. Dhjetë vetë me sulltanin u dërguan herët në mëngjes nga një batalion anglez. Ai shkoi në mërgim në Maltë, më vonë jetoi në rivierën italiane.

Më 19 nëntor 1922, kushëriri dhe trashëgimtari i parë i Mehmetit, Abdulmexhid Efendi, u zgjodh halif, duke u bërë kreu i ri i Shtëpisë Perandorake të Osmanit pasi Abdylmexhiti II para se hilafeti të shfuqizohej nga Asambleja e Madhe Kombëtare Turke në vitin 1924.

Mehmeti dërgoi një deklaratë në Kongresin e Hilafetit dhe protestoi për përgatitjet e bëra, duke deklaruar se ai kurrë nuk kishte hequr dorë nga e drejta për të mbretëruar dhe për të qenë halif. Kongresi u mblodh më 13 maj 1926, por Mehmeti vdiq pa lajmin e mbledhjes së kongresit më 16 maj 1926 në Sanremo, Itali. Vajza e tij Sabiha Sultan gjeti para për një varrim dhe arkivoli u dërgua në Siri dhe u varros në Xhaminë Tekkiye të sulltan Sulejmanit të Madhërishëm në Damask.

 Referime 

Kategoria:Lindje 1861
Kategoria:Vdekje 1926
Kategoria:Sulltanë të Perandorisë Osmane
Kategoria:Mbrojtësi i Dy Xhamive të Shenjta