Policia e periudhës Edo

Në Japoninë feudale, grupet ushtarake individuale dhe qytetarët ishin kryesisht përgjegjës për vetëmbrojtje deri në bashkimin e Japonisë nga Tokugawa Ieyasu në vitin 1603. Gjatë periudhës Edo (1603-1868), shogunati Tokugawa formoi një qeveri të centralizuar feudale. Luftëtarët samurai që dikur mbronin Japoninë nga armiqtë e huaj dhe luftuan njëri-tjetrin për epërsi u bënë forca e re e policisë dhe sigurisë së brendshme. Puna e tyre e re do të ishte të siguronin paqen civile, të cilën e realizuan për mbi 250 vjet.

Historia
Gjatë periudhës Edo, shogunati autoritar Tokugawa krijoi një shtet të hollësishëm policie / sigurie, u zhvillua një hierarki administrative dhe rregullat dhe rregulloret që kontrollojnë shumë aspekte të jetës në Japoni hynë në fuqi. Ky sistem i ri i qeverisjes është quajtur një shtet policie, ndoshta i pari në botë.

Në vitin 1868 epoka e samurai mbaroi me përmbysjen e shogunatit Tokugawa dhe hyri në pushtet një qeveri e re (qeveria e Meiji) dhe klasa samurai u shfuqizua përfundimisht. Në vitin 1872, një ish-samurai, Kawaji Toshiyoshi, u dërgua në Evropë për të studiuar sistemet e policisë dhe ai rekomandoi një ristrukturim të bazuar pjesërisht në sistemet franceze dhe prusiane. Në vitin 1874, u krijua një forcë e nacionalizuar policie duke përdorur sistemet e policisë evropiane si model. Kjo forcë e re policore ishte fillimi i sistemit modern të policisë në Japoni, megjithëse fillimisht u dominua nga ish-samurai nga Satsuma të cilët ishin pjesë e forcës lëvizëse për largimin e shogunatit Tokugawa. Policia e re e periudhës Meiji vazhdoi metodën e periudhës Edo të policisë japoneze që kontrollonte sjelljen shoqërore dhe sigurinë e brendshme, si dhe parandalimin dhe zgjidhjen e krimeve.

Organizata
Organi i policisë së periudhës Edo shfrytëzoi një burokraci me shumë shtresa e cila përdorte shërbimet e një larmie të gjerë qytetarësh japonezë. Samurai i rangut të lartë dhe të ulët, ish kriminelë, qytetarë privatë dhe madje grupe qytetarësh (Gonin Gumi) morën pjesë në ruajtjen e paqes dhe zbatimin e ligjeve dhe rregulloreve të shogunatit Tokugawa.

Policia samurai
 Machi-bugyō
Gjatë periudhës Edo, samurai i rangut të lartë me një besnikëri ndaj shogunatit Tokugawa (hatamoto) u emëruan machi-bugyō (administratorë të qytetit ose komisionerë). Machi-bugyō kreu rolet e shefit të policisë, prokurorit, gjyqtarit dhe afarizmave të tjerë të lidhura me gjyqësinë si kriminelë ashtu edhe civilë në Edo dhe qytete të tjera të mëdha.
 Yoriki
Puna nën machi-bugyō ishte yoriki. Yoriki ishin samurai - ata menaxhuan patrullime dhe njësi roje të përbëra nga zyrtarë të rangut më të ulët të policisë. Yoriki, duke qenë i një klase më të lartë, ishte në gjendje të hipte një kalë gjatë kryerjes së detyrave të tyre dhe u besohej të kryente detyra me shumë rëndësi.
 Dōshin
Puna nën yoriki ishte dōshin. Dōshin ishin samurai por të një klase më të ulët se yoriki — ata kryenin detyrat e rojes së burgut dhe oficerit të patrullës që kërkonin kontakt të ngushtë me njerëzit e thjeshtë (chonin). Ata hetuan krime të tilla si vrasje dhe ndihmuan në ekzekutime.

Asistentët e policisë jo-samurai
Policia e periudhës Edo ishte mbështetur shumë tek njerëzit e thjeshtë për ndihmë, nga banorët mesatarë të fshatit deri tek kasta e këputura e edinave. Anëtarët e të dëbuarve japonezë ishin veçanërisht të dobishëm për të ruajtur dhe ekzekutuar të burgosurit, dhe shpërndarjen e kufomave, diçka që samurai zbuloi se ishte e pabindur (shqetësuese).
 Komono
Komono ishin chōnin jo-samurai të cilët shkuan me dōshin në patrullime dhe ofruan ndihmë.
 Okappiki
Okappiki ishin jo-samurai prej klasës më të ulët, shpesh kriminelët e mëparshëm të cilët punuan për dōshin si informator dhe spiunë.
 Gōyokiki/meakashi
Gōyokiki ose meakashi ishin një klasë jo-samurai chōnin ose e larguar, të cilët u punësuan nga banorët vendas dhe tregtarët për të punuar si asistentë policie në një lagje të veçantë - ata shpesh ishin ish-kriminelë. Termi "tesaki" u përdor për të përshkruar gōyokiki ose meakashi më vonë në periudhën Edo.

Detyrat
Hetimi i krimeve, arrestimi dhe marrja në pyetje e të dyshuarve të arrestuar, torturimi i të dyshuarve kriminale me qëllim marrjen e një rrëfimi, dënimin e kriminelëve të dënuar përfshirë ekzekutimet.

Pajisjet
Policia e periudhës Edo përdori një larmi armatimesh dhe mbante armë vdekjeprurëse dhe jo vdekjeprurëse për të kapur të dyshuarit kriminelë. Nëse është e mundur, kriminelët e dyshuar u morën të gjallë. Kjo do të thoshte se duheshin krijuar armë dhe taktika speciale për të përmbushur këtë detyrë.

Armët
 Bansho rokugin ose keigo roku-go: Në stacionet policore të periudhës Edo u kërkohej të mbanin gjashtë lloje të armëve (bansho rokugin ose keigo roku-go) në dispozicion për përdorim në rast shqetësimesh. këto ishin kanamuchi, kiriko no bo, tetto, sodegarami, tsukubo, dhe sasumata. Tri prej këtyre mjeteve u quajtën torimono sandōgu ("tre mjete arrestimi"), e cila përbëhej nga sodegarami, sasumata dhe tsukubō. Ata ishin simbole të zyrës dhe shpesh shfaqeshin para pikave të kontrollit të policisë ose përdoren në procesione, veçanërisht ndërsa të burgosurit e dënuar po çonin në ekzekutimin e tyre.
 Sodegarami
 Sasumata
 Tsukubo
 Kanamuchi
 Kiriko no bo
 Tetto
 Metsubushi
 Jitte: një shkop i hekurt ose prej druri, jitte ishte një armë jo vdekjeprurëse dhe një simbol zyrtar i zyrës.
 Te yari (shtizë dore): një version i vogël i yari i përshtatshëm për t’u përdorur në hapësira të mbyllura.
 Kusari fundo/manriki

Armët

Mburojat
Policia e periudhës Edo dhe asistentët mbanin veshje me forca të blinduara zinxhiri, forca të blinduara për duar dhe forca të blinduara për kokë.

Shënimet

 Referime 

 Original from Harvard University, Digitized Oct 9, 2008.

Kategoria:Qeveria e Japonisë feudale
Kategoria:Periudha Edo