Hipster (nënkulturë bashkëkohore)

Përdorimi ironik (ose post-ironik ) i elementeve të cilësisë së mirë është i njohur në modën hipster. Mustaqet ironi dhe tatuazhet e mustaqeve ishin gjithashtu të njohura.
Category:Pages using multiple image with auto scaled images
Hipster i shekullit të 21-të është një nënkulturë (ndonjëherë e quajtur hipsterizëm )   që përcaktohet nga pretendimet për vërtetësi dhe origjinalitet, por për ironi të fatit, mungon dukshëm në autenticitet dhe përputhet me një stil kolektiv. Nënkultura mishëron një etikë të veçantë të konsumit që kërkon të komodifikojë idenë e rebelimit ose të kundërkulturës . Moda është një nga shënjuesit kryesorë të identitetit hipster. : "As a result, a picture of hipster culture emerges as a translocal and layered phenomenon with contextually specific claims to authenticity." ..."What is absolutely crucial – and global – in defining a hipster is the claim to authenticity, uniqueness and individuality" ... "distinction and claims to authenticity (and not being 'like everybody else') lie at the core of the hipster culture." ..."with an enormous emphasis on style, fashion and a particular ethic of consumption"   Anëtarët e nënkulturës zakonisht nuk identifikohen si hipsterë,  dhe fjala hipster përdoret shpesh si përçmim për dikë që është me pretendime ose ka shumë shqetësim për tu shfaqur në modë ose  në një mënyrë jo të zakonshme.  Thorne, Tony, 2014, Dictionary of Contemporary Slang, sv. "Hipster", p. 217.

Elementet stereotipike të modës përfshijnë rrobat e cilësisë së mirë, modës alternative, ose një përzierje të modës të ndryshme, shpesh duke përfshirë xhinse të ngushta,  këmisha me katrore, kapela të thurura, një mjekërr të plotë apo me  mustaqe  me qëllim t9 marrjes së vëmendjes, dhe syze jo-optike . : "There are also certain elements – vintage clothes, skinny jeans, an ironic moustache and big glasses – that seem to make one a hipster instantly"; "skinny jeans, the beanie hat and big glasses" Nënkultura është e lidhur gjerësisht me muzikën indie dhe alternative. Në Shtetet e Bashkuara, ajo shoqërohet kryesisht me të  rinjë të  bardhë  të klasës së mesme të perceptuar të të rinjve që mbizotërojnë zonat urbane.    

Termi hipster në përdorimin e tij aktual u shfaq për herë të parë në vitet 1990 dhe u bë i spikatur veçanërisht në fund të viteve 2000 dhe në fillim të viteve 2010,  duke dalë nga lëvizjet e hershme hipster të viteve 1940. 

 Historia 
Në fillim të vitit 2000, të dy The New York Times dhe Time Out New York ( TONY ) drejtuan profilet e Williamsburg, Brooklyn, duke iu referuar " bohemëve "  dhe " artistëve të Fshatit Lindor ",  respektivisht. Deri në vitin 2003, kur Manuali Hipster u botua nga banori i Williamsburg-ut, Robert Lanham, termi hipster (fillimisht i referohej nënkulturës së viteve 1940 ) kishte hyrë në përdorim të gjerë në lidhje me Williamsburg dhe lagje të ngjashme. Doracaku Hipster përshkroi hipsterët si të rinj me " prerje karakterizuese flokësh, lëkundje  xhepash , biseda në celular, pirjen e cigareve evropiane ... Robert Lanham, The Hipster Handbook (2003), p. 1. Lanham përshkruan më tej hipsterët: "Ju keni mbaruar një shkollë artesh liberale, skuadra të futbollit, të  cilat nuk ka fituar një lojë që nga administrata e Reagan" dhe "ju keni një mik republikan të  cilin gjithmonë e përshkruani si" një mikun tuaj republikan''   Mark Greif daton fazën fillestare të ringjalljes së termit hipster për t'iu referuar kësaj nënkulture nga 1999 në 2003. Ndërsa hipsterët zakonisht vijnë nga familje të pasura të racës së bardhë, ata mund të vijnë nga një mori prejardhjesh. Një temë drejtuese e hipsterëve është të kesh prindër që janë me të vërtetë në Presidentin Ronald Reagan. 
djathtas|parapamje| Biçikletë me një shpejtësi të vetme me frenues slitë të pasme.
Një fenomen i ngjashëm ndodhi në Mbretërinë e Bashkuar, me punëtorë të rinj, relativisht me njohuri në media dhe industri dixhitale që lëvizin në zona tradicionalisht të klasës punëtore të Londrës, të tilla si Hoxton, Spitalfields dhe, veçanërisht, Shoreditch me butësinë e mëvonshme të këtyre zonave. Nënkultura u parodizua në revistën Shoreditch Twat (1999) dhe sitcomin televiziv Nathan Barley  (2005). Seriali, në lidhje me një "nyje mediale vetë-lehtësuese" të vetë-përshkruar,  çoi në përdorimin e termit Nathan Barleys në mënyrë peorative në Londër për nënkulturën që parodizoi. 

Në vitin 2008, shkrimtari i revistës Utne Reader Jake Mohan përshkroi " hipster rap " si "i përbërë nga prodhimet më të fundit të MC-ve dhe DJ-ve që hedhin modën konvencionale të hip-hopit, duke shmangur rroba të gjera dhe zinxhirë ari për xhinse të ngushta, syze dielli të mëdha, shalle të rastit., dhe pjesë të tjera të stilit të jetës hipster ". Shkrimtari i Prefix Mag, Ethan Stanislawski argumenton se ka elementë racorë në rritjen e rap hipster. Ai pretendon se "ka pasur një mori replikash të zemëruara për ngritjen e rap hipster", të cilat ai thotë se mund të përmblidhen si "fëmijët e bardhë duan tjetërsinë e shokuar të hip-hopit ... pa përfshirë gjithë njerëzit e zezë të frikshëm". 

Një artikull i revistës Time 2009 përshkroi hipsterët si më poshtë: "merrni triko të gjyshes tuaj dhe syzet e Bob Dylan, shtoni pantallona të shkurtra xhinse, Converse All-Stars dhe një kanaçe Pabst dhe ja-hipster". 

Hipsterët janë miqtë që përqeshin kur polici pëlqen Coldplay. Ata janë njerëzit që veshin bluza të ekranit të mëndafshit me citime nga filma që nuk keni dëgjuar kurrë dhe të vetmit në Amerikë që ende mendojnë se Pabst Blue Ribbon është një birrë e mirë. Ata sportojnë kapele dhe berete kaubojsh dhe mendojnë se Kanye West u vodhi syzet e diellit. Gjithçka rreth tyre është ndërtuar saktësisht për të dhënë një vibe që thjesht nuk u intereson.

- Time, korrik 2009.

Shkrimtari Brandon Stosuy vuri në dukje se " metalet e  rënda kanë pushtuar së fundmi një kufi të ri, duke e bërë një mbikalesë të papritur në fushën e hipsterdom." Ai argumenton se "ringjallja e tanishme duket se është një mutacion i natyrshëm nga magjepsja hipster me post-punk, zhurmë dhe pa valë", e cila lejoi madje edhe "fëmijët indiferentë indie të zhyten gishtat e këmbëve në tinguj të dhëmbëzuar, autik". Ai argumenton se një "nënprodukt" i këtij zhvillimi ishte një "hetim i një kulture muzikore që shumë më parë kishin frikë ose fetishizuar nga larg".  Në librin e tij 2011 HipsterMattic, autori Matt Granfield përshkroi kulturën hipster: 
Ndërsa shoqëria kryesore e viteve 2000 (dekada) kishte qenë duke u zënë me televizione të realitetit, muzikë vallëzimi dhe gjetjen e vendndodhjeve të mbathjeve të Britney Spears, një kryengritje po zhvillohej në heshtje dhe me ndërgjegje prapa skenave. Stilet e harruara prej kohësh të veshjeve, birrës, cigareve dhe muzikës po bëheshin përsëri të njohura. Retro ishte i freskët, mjedisi ishte i çmuar dhe njeriu i vjetër ishte i riu 'i ri'. Fëmijët dëshironin të vishnin cardiganët e Sylvia Plath dhe syzet e Buddy Holly - ata u kënaqën me ironi të bërjes së diçkaje kaq nervoze e aq të ftohtë. Ata dëshironin të jetonin të qëndrueshëm dhe të hanin kokrra organike pa gluten. Mbi të gjitha, ata donin të njiheshin si të ndryshëm - të largoheshin nga rryma kryesore dhe të gdhendnin një vend kulturor për veten e tyre. Për këtë brez të ri, stili nuk ishte diçka që mund të blini në një dyqan, u bë diçka që e gjetët në një dyqan lulëzimi, ose, idealisht, e krijuat vetë. Mënyra për të qenë i ftohtë nuk ishte të dukesh si një yll televizioni: duhej të dukej sikur nuk do të kishe parë kurrë televizion.

 Aksesorë 
parapamje| Elektronika retro, ora Casio e paraqitur në fotografi, mjekra e plotë dhe rrobat e cilësisë së mirë, gjithashtu në fotografi, janë të lidhura me nënkulturën hipster.
Biçikletat me ingranazhe fikse lidhen me nënkulturën hipster. Slate i quan biçikletat një "pajisje hipster gjithnjë e më të zakonshme".   Një shoqatë hipsterësh me një popullaritet në rritje të mjekrave të plota daton para vitit 2010.     Në vitin 2016, historiani Alun Withey vërejti se "mjekra hipster, ose mjekra prej druri, do të jetë qimja përcaktuese e fytyrës e kësaj gjenerate".  Trende të tjera hipster në vitet 2010 kanë përfshirë thurjen, karnizmin,  hortikulturën, bletarinë urbane, kafen e specialitetit, birrën artizanale, taksiderminë,  fedora,  dhe klasat e shtypjes dhe të lidhjes së librave. 

 Sipas rajonit 
alt=|parapamje| Fred Armisen dhe vendasit Paqësor në veriperëndim Carrie Brownstein parodojnë hipsterët amerikanë në Portlandia . (foto: Paneli i WebVision Portlandia)
parapamje| Tampere në Pirkanmaa, Finlandë është renditur një nga qytetet më të njohura të hipsterëve në botë. WORLD'S MOST HIPSTER CITIES REVEALED: TAMPERE RANKED NUMBER 26!
Në vitin 2017, firma britanike e logjistikës dhe marketingut MoveHub publikoi një "Indeks Hipster" për Shtetet e Bashkuara. Ky studim i parë tërhoqi nga pesë pika të të dhënave: mikrobrujeri, dyqane lulëzimi, restorante vegane dhe sallone tatuazhesh dhe ato i bashkuan këto të dhëna me inflacionin e qirasë së qyteteve në vitin e kaluar.  Në vitin pasues, MoveHub doli me një studim të ngjashëm, këtë herë duke matur qytetet më Hipster në botë. Metrikat ishin paksa të ndryshme për këtë studim: ata matën restorantet vegane, kafenetë, studiot e tatuazheve, butikët e cilësisë së mirë dhe dyqanet e rekordeve. Për studimin global, ata gjithashtu kufizuan kërkimin e tyre në qytete më të mëdha, me popullsi mbi 150,000 banorë.  Për këtë arsye, shumë qytete amerikane që renditën shumë në studimin e SHBA në 2017 nuk ishin të ligjshëm për studimin 2018. iHeartRadio, një kompani mediatike dhe argëtuese, më pas mori studimin e MoveHub për vitin 2018 dhe e ngushtoi atë në qytetet Kanadeze.  Të tre këto tabela janë referuar në seksionet vijuese në lidhje me rajonet që kanë kultura të mëdha hipster. Kryesorja e listës botërore është qyteti i Brighton në Mbretërinë e Bashkuar, deputetja e së cilës Caroline Lucas ishte deputetja e vetme e Partisë së Gjelbër që votoi në Parlamentin Britanik në zgjedhjet e përgjithshme 2010, 2015 dhe 2017.

Në indeksin e mësipërm global të vendosur nga MoveHub, tre nga dhjetë qytetet më hipster-centrike në të gjithë botën u renditën Oregoni ose  shteti i Uashingtonit: Portland, Seattle dhe Spokane .  Nga 20 qytetet kryesore hipster në SH.B.A., gjashtë prej tyre ishin në Paqësorin Veriperëndimor. Kjo përfshin, sipas radhës: Vancouver, Washington; Boise, Idaho; Tacoma, Uashington; Spokane, Uashington; Portland, Oregon; dhe Seattle, Washington.  

Ndërsa Kanada si një e tërë shpesh është e njohur për filozofinë e tyre liberale dhe hapjen ndaj jetesës alternative, disa nga qytetet e listuara hipster në Kanada janë në provincën Kanadeze të British Columbia, e cila është vetëm në veri të shtetit të Uashingtonit dhe një pjesë e rajonit të Paqësorit Veriperëndimor, dhe kjo përfshiu tre nga pesë qytetet e rangut të lartë - Victoria, Kelowna dhe Vancouver. 

Ka një rritje  numri i qyteteve në të gjithë rajonin Jugperëndimor dhe Malit Shkëmbor të cilat janë marrë gjithnjë e më shumë nga të rriturit e rinj ( Millennials ), dhe po fitojnë një atmosferë të veçantë artistike, alternative e cila është e lidhur fort me termin "hipster". Shumë prej tyre formojnë një oaz për mënyra alternative të jetesës dhe politikë në mes të një rajoni që normalisht ka një shoqatë të fortë me GOP dhe vlera shumë tradicionale, konservatore.

Një nga këto qytete që është veçanërisht i njohur është Austin, Texas. Austin është i njohur mirë si shtëpia e Festivalit të Muzikës Jug-Jugperëndimore . Teksasi është i njohur për besnikërinë e tij ndaj partisë Republikane, por Austin është një nga lokalitetet e pakta në Teksas që do të votojë me besueshmëri Demokratike në një hartë politike. Austin gjithashtu është shtëpia e disa kompanive ushqimore organike dhe kozmetike të vendosura jashtë qytetit. Lagja e Austin Lindor është një lagje veçanërisht e popullarizuar për të jetuar në llojet hipster. 

Një shembull tjetër i një enklave liberale në një shtet konservator është Salt Lake City . Në vitin 2016, vetëm dy qarqe treguan një shumicë të votuar Demokratike në një hartë politike të Utah, të dyja të vendosura mu përreth Salt Lake City. Në listën e lartpërmendur nga MoveHub të 20 qyteteve më hipster në Amerikë, Salt Lake City vendosi Nr. 2 në të gjithë kombin.  Në një shtet të njohur për besimin e tij Mormon, Salt Lake City është bërë një vendbanim i preferuar i personave LGBT dhe ka mbirë një mori mbresëlënëse të mikrobeksualëve. Awshtë i mbushur me dyqane vegane dhe shtigje shëtitjeje. 

Denver është një tjetër shembull shpesh i cituar i një destinacioni të famshëm pelegrinazhi për Millennials. Denver ka një reputacion në zhvillim e sipër për mikrobekstierat e tyre. Qyteti është gjithashtu i njohur mirë për shëtitjet dhe ski e tyre . Qyteti thuhet se ka një nga popullatat më aktive dhe më të "përshtatshme" në SH.B.A.  Qyteti është një nga 10 qytetet më miqësorë për qenët në Amerikë dhe ka numrin më të lartë për kokë të banorëve të qenve që ecin dhe kafshëve shtëpiake.  Në industrinë e muzikës, një nga vendet më të famshme për koncerte, dhe një që shumë grupe pretendojnë se janë të preferuarit e tyre për të performuar, është Red Rocks Amfiteatri . Bandat ndonjëherë duhet të rezervojnë data të njohura deri në pesë vjet më parë. 

Vende të tjera në rajonin Jugperëndimor që bënë listën e MoveHub të 20 Qyteteve Më Hipster përfshijnë Tucson, Arizona; Santa Rosa, California; Reno, Nevada; dhe Albuquerque, New Mexico.  

 Qyteti i Nju Jorkut 
Ndërsa hipsterët - "krijues të rinj" me çmime nga lagjet urbane Bohem në Brooklyn si Williamsburg, Park Slope dhe Greenpoint - u zhvendosën në periferi afër New York City, The New York Times shpiku neologjizmin "Hipsturbia" për të përshkruar stilin e jetës së hip si jetonte në periferi. U cituan Hastings-on-Hudson, Dobbs Ferry, Irvington dhe Tarrytown, të gjithë në Westchester County. 

Një prirje e vogël e kulturimit të kryqëzuar të Hasidizmit Chabad dhe nënkulturës Hipster u shfaq brenda komunitetit hebre të Nju Jorkut, duke filluar në fund të viteve 2000. Një numër i konsiderueshëm i anëtarëve të komunitetit Chabad Hasidic, kryesisht banues në Crown Heights, Brooklyn, duket se tani kanë miratuar afinitete të ndryshme kulturore si nënkulturë lokale hipster. Këta Hasidim të kryekulturuar janë quajtur " hipsterë Chabad " ose "hipsterë Hasidikë". Greenfield, Nicole. "Birth of Hipster Hasidism?"  Religious Dispatches. University of Southern Carolina. February 2, 2012. Sinagoga Soho, e themeluar nga emisarët e Chabad në SoHo, Manhattan, e kanë quajtur veten si një "sinagogë hipster".  Trendi i hipsterëve Chabad Hasidic qëndron në kontrast me tensionet e përjetuara midis komunitetit Satmar Hasidic në Williamsburg dhe hipsterëve lokalë. 

Kënga 2014 " Brooklyn Baby " nga Lana Del Rey shquhet për përmbajtjen e elementeve satirike që synojnë nënkulturën hipster të Nju Jorkut:  refreni i saj nxjerr në pah "një stallë klikimesh rreth hipsterësh, Brooklyn, mijëvjeçarë dhe gjëra të tjera që Del Rey vetë i dihet idolizoni ".  Këto elemente përfshijnë: të pasurit një të dashur në një grup, përdorimi i drogës (i amfetaminave dhe marihuanës hidroponike ), fiksimi me poezinë Lou Reed dhe Beat Generation, veshja e puplave në flokë, mbledhja e disqeve të xhazit, luajtja e instrumenteve të ndryshëm muzikorë dhe freskia e vetëshpalljes.

Ka pasur një lëvizje paralele brenda komunitetit mysliman amerikan me anëtarët e quajtur "mashtrues". Justin Slaughter (
March 6, 2015), ""I consider myself a mipster": How Muslim hipsters are forging their own identity", Salon.

 Australi 
Qytetet më të mëdha australiane kanë lagje hipster; për shembull Fitzroy, Melbourne, Newtown, Sydney, Mount Lawley, Western Australia dhe West End, Brisbane .

 Rusia 

Ekuivalenti sovjetik i hipsterit ose beatnik, i njohur si Stilyagi, u shfaq për herë të parë gjatë mesit të viteve 1950 dhe u identifikua me skenën moderne të xhazit.  Veshjet e tyre ishin karikatura të ekzagjeruara të kostumeve të veshura nga aktorët dhe muzikantët perëndimorë dhe në mënyrë tipike përfshinin ngjyra të ndritshme, pantallona të hollë, këpucë me thembra të trasha, veshje të cilësisë së mirë nga vitet 1920 dhe më herët, çorape me ngjyra të ndezura dhe veshje sportive të plazhit .   Pas publikimit të një filmi kulti në vitin 2008,  hipsterët modernë në Moskë dhe Shën Petersburg ringjallën disa aspekte të kësaj nënkulture. 

 Racizëm 

Racizmi hipster është duke u përfshirë në sjellje që zakonisht konsiderohen si raciste dhe duke i mbrojtur ato si të kryera me ironi ose satirë . Rachel Dubrofsky dhe Megan W. Wood e kanë përshkruar atë me sa duket "tepër hip dhe të vetëdijshëm për të thënë në të vërtetë gjërat raciste që shprehen".  Kjo mund të përfshijë veshjen e faqes së zezë dhe shfaqje të tjera të afrikano-amerikanëve stereotipë, përdorimin e fjalës zezak dhe përvetësimin e veshjes kulturore .   Talia Meer argumenton se racizmi hipster është i rrënjosur në atë që ajo e quan "jashtëzakonshmëri hipster", që do të thotë "ideja që diçka zakonisht ofenduese ose paragjykuese shndërrohet për mrekulli në diçka të zgjuar, qesharake dhe shoqërore të rëndësishme, nga pohimi që thoshte gjë e zakonshme fyese është ironike ose satirike ".  Siç e përshkruan Leslie A. Hahner dhe Scott J. Varda, "ata që marrin pjesë në veprime të racizmit hipster i kuptojnë ato veprime si raciste kur praktikohen nga të tjerët, por racionalizojnë shfaqjet e tyre raciste përmes një jashtëzakonshmërie të supozuar." 

 Hipsterët dhe neo-nazizmi 

Nipsters janë një lëvizje hipster neo-nazist e krahut të djathtë që u shfaq në 2014. Nipsterët kanë gjetur mënyra për të anashkaluar frenimin kundër rekrutimit ekstremist të krahut të djathtë të adoleshentëve në Gjermani përmes ngjashmërisë së tyre të padallueshme me përkatësinë me nënkulturën Hipster. Media përdor termin Nipster (një portmanteau e nazistëve dhe hipsterëve) për njerëzit që ndërthurin stilin hipster me ekstremizmin e krahut të djathtë dhe neo-nazist. 

British neo-nazist terrorist organizimi i Veprimit Kombëtar u tha se ka qenë një "përzierje e hipsters dhe skinhedsat."  National, një gazetë skoceze, e përshkroi grupin si të përbërë nga neofashistë hipster kryesisht të klasës së mesme. 

 Seksizmi 

Seksizmi hipster, i njohur gjithashtu si seksizëm i përditshëm, ose seksizëm ironik,  përcaktohet nga Alissa Quart në blogun e modës të revistës New York The Cut si "objektivizimi i grave, por në një mënyrë që përdor tallje, thonjëza dhe paradoks".  Isshtë një formë e seksizmit të vetëdijshëm që konsiderohet e pranueshme duke pasur parasysh që autorët e tij janë të vetëdijshëm për seksizmin e natyrshëm dhe objektivizimin e grave në çfarëdo veprimi apo deklarate që po kryhet prej tyre. Ajo është e rrënjosur në idenë se seksizmi është një institucion i vjetëruar dhe arkaik, të cilin njerëzit nuk e përfshijnë më, duke e bërë demonstrimin e seksizmit të duket satirik dhe ironik. Murphy, Meghan (Summer 2013), "The Rise of Hipster Sexism". Herizons. 27 (1): 17.

Seksizmi hipster mund të paraqitet me tallje dhe të shprehet si i padëmshëm.  Quart pozon se seksizmi hipster "është një gjest distancues, një besim që thjesht duke aplikuar citate, material i paqartë, i dyshimtë dhe madje ofendues për gratë mund të shndërrohet alkimikisht".  Ajo vëren se kjo formë e seksizmit ka një pranueshmëri të veçantë publike, duke thënë se ajo përjetëson seksizmin në përgjithësi për shkak të një tolerance publike bazuar në arsyetimin se rastet e seksizmit hipster janë humoristike.  Duke dalluar komedinë që kritikon shoqërinë nga seksizmi hipster, diskursi feminist diskuton seksizmin hipster si humor i cili, në vend që të ofrojë kritikë, përdor një metodologji evazive e cila ruan stereotipet dhe paragjykimet. Murphy, Meghan (Summer 2013). "The Rise of Hipster Sexism". Herizons. 27 (1): 19. Profesorja e psikologjisë Octavia Calder-Dawe sugjeron që për shkak të kësaj, praktika e seksizmit hipster gjithashtu ndikon në mënyrë të pavetëdijshme në idenë se nuk duhet folur për seksizëm.  Seksizmi hipster lidhet me postfeminizmin në atë që minimizon seksizmin në përgjithësi duke e normalizuar rastësisht mbi bazën se seksizmi është çrrënjosur dhe kështu nuk është i përshtatshëm për shqyrtim apo diskutim serioz. 

Një parim i seksizmit hipster është përdorimi i rastësishëm i fjalëve nënçmuese të tilla si "kurvë" dhe " lavire ", mbi bazën që përdorimi i tillë synon si ironik.  Jessica Wakeman, një kontribuese në The Frisky, sugjeron që etiketimi seksizëm hipster mundëson seksizëm të rastësishëm si një mjet për të qenë ironik, dhe kështu shihet si një formë e pranueshme e seksizmit. 

Quart shpiku termin "seksizëm hipster" në 2012, pjesërisht si një koment mbi " racizmin hipster ", një term i shpikur nga Carmen Van Kerckhove rreth 2007 [69] cili ishte popullarizuar më herët në 2012.  Ajo e diferencoi atë nga "seksizmi klasik", të cilin ajo e përshkruan si "jo-ironik, të qartë, të dhunshëm [dhe] banal". 
parapamje| Ngjitëse anti-hipster 2014 në Dresden, Gjermani .
A 2016 literature review in the European Journal of Cultural Studies summarised the hipster culture "as a translocal and layered phenomenon with contextually specific claims to authenticity". While noting that the identity markers realised by hipsters are often localised, it states that Christian Lorentzen i Time Out New York argumenton se "hipsterizmi fetishizon elementet autentike" të të gjitha "lëvizjeve të skajshme të epokës së pasluftës - Beat, hipi, punk, madje grunge" dhe tërheq në "dyqanet kulturore të çdo etnie të pa shkrirë" dhe "stili homoseksual", dhe më pas "e regurgiton me një autentikitet të syrit". Ai pretendon se ky grup i "18-to-34-vjeçarëve", të cilët janë kryesisht të bardhë, "kanë defanged, lëkurë dhe konsumuar" të gjitha këto ndikime.  Lorentzen thotë se hipsterët, "në mishërimin e tyre të tanishëm të pavdekshëm", janë "në thelb njerëz që mendojnë për veten e tyre si më të freskët se Amerika", duke iu referuar atyre si "vrasës të ftohtë". Ai argumenton se metroseksualiteti është përvetësimi hipster i kulturës homoseksuale, si një tipar i mbartur nga faza e tyre "Emo". Ai shkruan se "këto estetikë janë asimiluar - kanibalizuar - në një repertor të pakuptimësisë, nga e cila hipster mund të ndërtojë një identitet në mënyrën e një kolazh, ose një playlist të përzier në një iPod ".  Ai gjithashtu kritikon se si kërcënimi origjinal i nënkulturës është braktisur prej kohësh dhe është zëvendësuar me "formën e agresionit jo shumë pasiv të quajtur snark ". 

Në një artikull të Huffington Post me titull "Kush është hipster?", Julia Plevin argumenton se "përkufizimi i 'hipster' mbetet i paqartë për këdo jashtë këtij rrethi vetëshpallës, shumë përzgjedhës". Ajo pretendon se "e gjithë çështja e hipsterëve është që ata të shmangin etiketimet dhe etiketimet. Sidoqoftë, të gjithë vishen njësoj dhe veprojnë njësoj dhe përputhen në mos-konformitetin e tyre "me një" pamje të vjollcës së ngathët ikonike të krijuar me kujdes. " 
majtas|parapamje| "Ju Fitoni, Hipsters". Për një kohë të gjatë, Toronto, Kanada, biznesi zhvendoset kur hipsterët miratojnë The Junction .
Rob Horning zhvilloi një kritikë të hipsterizmit në artikullin e tij në Prill 2009 "Vdekja e Hipsterit" në PopMatters, duke eksploruar disa përkufizime të mundshme për hipsterin. Ai mendon se hipster mund të jetë "mishërimi i postmodernizmit si një forcë e shpenzuar, duke zbuluar se çfarë ndodh kur pastiche dhe ironia e shterojnë veten si estetikë", ose mund të jetë "një lloj ndërmjetës i përhershëm kulturor në kapitalizmin e vonë të hipermediate, duke shitur burime alternative të pushteti shoqëror i zhvilluar nga grupe të jashtme, ashtu si 'negro të bardha' origjinal të evinceduar nga Norman Mailer u bënë 'hipsterëve' origjinalë, para-pejorativë - zezakëve ". Horning propozoi gjithashtu që roli i hipsterëve mund të jetë "përvetësimi [e] i formave të reja të kapitalit kulturor, shpërndarja e tyre në mediat kryesore në një formë komerciale dhe zhveshja e shpikësve të tyre ... nga fuqia dhe lavdia".  Horning argumenton se "problemi me hipsterët" është "mënyra në të cilën ato zvogëlojnë veçantinë e gjithçkaje për të cilën ju mund të jeni kurioz ose të investoni në të njëjtin emërues të zymtë të përbashkët se sa 'i ftohtë' perceptohet të jetë", "si" thjesht një shenjë tjetër e identitetit personal ". Për më tepër, ai argumenton se "hipster përcaktohet nga mungesa e vërtetësisë, nga një ndjenjë e vonesës në skenë" ose mënyra se si ata e transformojnë situatën në një "skenë të vetëdijshme për veten, diçka që të tjerët mund ta shqyrtojnë me kujdes dhe ta shfrytëzojnë".
parapamje| "Hipsterët arrijnë të tërheqin një unik të neveritshëm në intensitetin e tij." - Dan Fletcher, Revista Time .
Dan Fletcher në Time duket se e mbështet këtë teori, duke pohuar se dyqane si Urban Outfitters kanë prodhuar në masë hipster elegant, duke bashkuar hipsterdom me pjesë të kulturës së zakonshme, duke lënë në hije skenën alternative të artit dhe muzikës ende të fortë të krijuesve të saj.  Sipas Fletcher, "Hipsterët arrijnë të tërheqin një unike të neveritshme në intensitetin e saj. Kritikët e kanë përshkruar grupin e përcaktuar lirshëm si të vetëkënaqur, plot kontradikta dhe, në fund të fundit, qorrsokakun e civilizimit perëndimor. " 

Elise Thompson, një redaktore për LA blog LAist, argumenton se "njerëzit që erdhën në moshë në lëvizjen punk rock të viteve 70 dhe 80 duket se i urrejnë botërisht" hipsterët ", të cilin ajo i përcakton si njerëz që veshin modë" të shtrenjtë "alternative ], "duke shkuar në" shiritin e fundit, më të ftohtë, më hipestin ... [dhe] dëgjoni [duke] dëgjuar grupin më të fundit, më të ftohtë dhe më hipest ". Thompson argumenton se hipsterët "duket se nuk pajtohen me ndonjë filozofi të veçantë ... [ose] ... zhanër të veçantë të muzikës". Në vend të kësaj, ajo argumenton se ata janë " ushtarë të fatit të stilit" që marrin gjithçka që është e popullarizuar dhe me stil, "duke përvetësuar [stilin] e" lëvizjeve të kaluara kundërkulturore si punk, ndërsa "hedhin [gjithçka] që qëndronte për stilin ". 

Duke u mbështetur në punën e Pierre Bourdieu dhe teoritë e Thomas Frank të bashkëpunimit, Zeynep Arsel dhe Craig Thompson argumentojnë se për të segmentuar dhe kooptuar tregun indie, mediat masive dhe tregtarët janë angazhuar në "mit mit" dhe kanë kontribuar. deri te formimi i ligjërimit bashkëkohor rreth hipsterëve.  Ata e vërtetojnë këtë argument duke përdorur një analizë historike të diskursit të termit dhe përdorimin e tij në kulturën popullore, bazuar në disertacionin e Arselit që u botua në 2007. Pretendimi i tyre është se përshkrimi bashkëkohor i hipsterit gjenerohet përmes narrativave të masmedias me interesa të ndryshëm komercialë dhe ideologjikë. Me fjalë të tjera, hipster është më pak një kategori objektive, dhe më shumë një mitologji moderne me forma kulturore dhe ideologjike dhe të ndërmjetësuara në masë që përvetëson fushën e konsumit indie dhe përfundimisht shndërrohet në një formë të stigmës . Arsel dhe Thompson gjithashtu intervistojnë pjesëmarrës të kulturës indie (DJ, dizajnerë, shkrimtarë) për të kuptuar më mirë se si ndihen kur etiketohen si një. Gjetjet e tyre demonstrojnë tre strategji për shkëputjen nga stereotipi hipster: diskriminimi estetik, demarkacioni simbolik dhe shpallja e sovranitetit. Këto strategji, të fuqizuara nga statusi i dikujt në fushën indie (ose kapitali i tyre kulturor) u mundësojnë këtyre individëve të mbrojnë investimet kulturore dhe shijet e tyre të varura nga mitologjia hipster e zhvlerësuar.
majtas|parapamje|267x267px| Shenjë humoristike "pa hipstera" në hyrje të një lokali në Kejptaun .
Puna e Arsel dhe Thompson kërkon të shpjegojë pse njerëzit që gjoja i përshtaten stereotipit hipster mohojnë me forcë të jenë një: ata argumentojnë që mitologjia hipster i zhvlerëson shijet dhe interesat e tyre dhe kështu ata duhet të dallojnë shoqërisht nga kjo kategori kulturore dhe të mbrojnë shijet e tyre nga zhvlerësimi. Për të arritur të mohojnë të qenit hipster, ndërsa shikojnë, veprojnë dhe konsumojnë si një, Arsel dhe Thompson sugjerojnë që këta individë të demitologjizojnë praktikat e tyre ekzistuese të konsumit duke u përfshirë në retorika dhe praktika që diferencojnë në mënyrë simbolike veprimet e tyre nga stigma hipster. 

Mark Greif, një themelues i n + 1 dhe një profesor asistent në The New School, në një editorial të New York Times, shprehet se "hipster" përdoret shpesh nga të rinjtë me prejardhje të ndryshme ekonomike deri në kalorës për pozicionin shoqëror . Ai vë në dyshim natyrën kontradiktore të etiketës dhe mënyrën se si askush nuk e mendon veten si hipster: "Në mënyrë paradoksale, ata që përdorën fyerjen shpesh thuhej se i ngjanin hipsterëve - ata mbanin xhinse të ngushta dhe syze të mëdha, të mbledhura në enklavat në qytete të mëdha, dhe shikonin poshtë modës së zakonshme dhe 'turistëve'. " Ai beson se vështirësia e shumë cituar për të analizuar termin buron nga fakti se çdo përpjekje për ta bërë këtë provokon ankth universal, pasi ai "quan blof të gjithëve". Ashtu si Arsel dhe Thompson, ai nxjerr nga La Distinction nga Pierre Bourdieu në përfundimin se të rinjtë, të diplomuarit e klasës së mesme të lartë që lëvizin në qendrat urbane tallen si " gradë kolegji të arteve liberale me shumë kohë në duar"; megjithëse "të injoruar në hierarkinë urbane", ata kanë kapital kulturor . Anëtarët e klasës së lartë - të tallur nga ana e tyre si "hipster të fondit të mirëbesimit" - "shndërrojnë kapitalin e vërtetë në" kapital kulturor ". Në pjesën e poshtme janë të rinjtë e klasës së mesme të ulët, të cilët "duken më autentikë por shpesh janë edhe më të pasigurtit nga ana shoqërore". Pa kapitalin e grupeve të tjera, ata varen nga sensi i tyre i modës për të ruajtur një ndjenjë epërsie. 

Përpjekjet e Greif e vendosin termin "hipster" në një kornizë socio-ekonomike të rrënjosur në tendencat e vogla borgjeze të një brezi të ri të pasigurt për statusin e tyre të ardhshëm shoqëror. Trendi kulturor është tregues i një strukture shoqërore me ankth të rritur ekonomik dhe lëvizje të zvogëluar të klasave. 

Në shoqërinë e shekullit 21, ka njerëz të pashmangshëm që refuzojnë t'i përshtaten kulturës mbizotëruese dhe kërkojnë të bëjnë të kundërtën; duke pasur kohë të mjaftueshme, anti-konformistët do të bëhen më homogjenë në lidhje me nënkulturën e tyre, duke e bërë sjelljen e tyre të kundërt me çdo pretendim të kundërkulturës . Ky sinkronizim ndodh edhe nëse janë në dispozicion më shumë se dy zgjedhje, siç janë stilet e shumta të mjekrës sesa nëse keni apo jo një mjekër. Matematikani Jonathan Touboul i Universitetit Brandeis që studion se si përhapja e informacionit përmes shoqërisë ndikon në sjelljen njerëzore e quan këtë efekt hipster.  

 Shiko gjithashtu 

 Hipi 

 Linqe te jashtme 

 Robert Lanham dekonspiron hipsterët në The Morning News
 "Shkenca e trishtuar e hipsterizmit: Psikologjia e bendeve indie, PBR dhe qimeve të çuditshme të fytyrës" në psikologjinë sot
 Zev Borow, "A do Hipster-i i Fundit të Shndërrojë Dritat?" New York cool vdes vdekjen e njëmijëtë. Një satirë , " New York, 21 maj 2005
 "Shitja" e David McRaney "Ju nuk jeni aq të zgjuar" 12 prill 2010
 Fuqia Blerëse e Kundër Kulturës së Re
 Schiermer, B. (2013), "Hipsterët vonë-modernë: tendenca të reja në kulturën popullore ", Acta Sociologica 57 (2), 167–181.