Refik Hariri

Rafik Bahaa El Din El Hariri (1 nëntor 1944 – 14 shkurt 2005) ishte një biznesmen dhe politikan libanez që shërbeu si Kryeministër i Libanit nga viti 1992 deri më 1998 dhe përsëri nga viti 2000 deri në dorëheqjen e tij më 20 tetor 2004.

Hariri drejtoi pesë kabinete gjatë mandatit të tij. Ai u vlerësua gjerësisht për rolin e tij në ndërtimin e Marrëveshjes së Taifit që i dha fund Luftës Civile Libaneze 15-vjeçare. Ai gjithashtu luajti një rol të madh në rindërtimin e kryeqytetit libanez, Bejrut. Ai ishte kryeministri i parë pas luftës civile dhe politikani më me ndikim dhe më i pasur libanez deri në vrasjen e tij.

Hariri u vra më 14 shkurt 2005 nga një kamion vetëvrasës bombë në Bejrut. Katër anëtarë të Hizbollahut u akuzuan për vrasjen dhe po gjykohen në mungesë nga Tribunali Special për Libanin, por të tjerët e kanë lidhur vrasjen me qeverinë siriane. Rezultati i një hetimi 15-vjeçar çoi në vendimin fajtor të shumë personave që marrin pjesë në partinë e Hizbollahut, megjithatë i vetmi që do të mbetej i gjallë do të ishte Salim Ayyash, një operativ i nivelit të mesëm i lidhur mirë në Hizbollah.

Atentati ishte një katalizator për ndryshimet dramatike politike në Liban. Protestat masive të Revolucionit të Kedrit ndihmuan në arritjen e tërheqjes së trupave siriane dhe forcave të sigurisë nga Libani dhe një ndryshim në qeveritë.

Në një moment, Hariri ishte një nga 100 burrat më të pasur në botë dhe politikani i katërt më i pasur.

Jeta e hershme dhe edukimi
Hariri lindi në 1 nëntor 1944 në një familje modeste myslimane synite në qytetin port Sidon të Libanit. Ai kishte dy vëllezër e motra. Ai ndoqi shkollën fillore dhe të mesme në Sidon, dhe u diplomua për administrim biznesi nga Universiteti Arab i Bejrutit.

Karriera
Në vitin 1965, Hariri shkoi në Arabinë Saudite për të punuar. Atje, ai dha mësim për një periudhë të shkurtër kohe para se të kalonte në industrinë e ndërtimit. Në vitin 1978, ai fitoi shtetësinë e Arabisë Saudite, përveç shtetësisë së tij libaneze.

Në vitin 1969, Hariri themeloi Ciconest, një firmë e vogël nënkontraktuese, e cila së shpejti doli nga biznesi. Ai më pas shkoi në biznes me firmën franceze të ndërtimit Oger për ndërtimin e një hoteli në Taif, Arabia Saudite, ndërtimi në kohë i të cilit fitoi lavdërime nga Mbreti Halid. Hariri mori drejtimin e Oger, duke formuar Saudi Oger, e cila u bë firma kryesore e ndërtimit e përdorur nga familja mbretërore saudite për të gjitha zhvillimet e tyre të rëndësishme. Si rezultat, disa vjet pas kontratës së tij të parë me Mbretin Halid, Hariri ishte bërë një multi-miliarder.

Pasi kishte grumbulluar pasurinë e tij, Hariri filloi një numër projektesh filantropike, përfshirë ndërtimin e objekteve arsimore në Liban. Nisma e tij e parë në Liban ishte Shoqata Islame për Kulturë dhe Edukim, të cilën ai themeloi në vitin 1979. Shoqata më vonë u quajt Fondacioni Hariri. Hariri u përfshi progresivisht më shumë në politikë. Thirrjet e tij në Kombet e Bashkuara dhe shërbimet si një emisar në familjen mbretërore saudite i dhanë atij njohje ndërkombëtare në skenën politike për përpjekjet e tij humanitare.

Në vitin 1982, Hariri dhuroi 12 milion dollarë për viktimat libaneze të konfliktit të Libanit Jugor më 1978 dhe ndihmoi në pastrimin e rrugëve të Bejrutit me paratë e kompanisë së tij dhe kontribuoi në përpjekjet e hershme të rindërtimit gjatë vonesave në luftën e Libanit. I thanë se kishte financuar shumë milicitë kundërshtare gjatë luftës, ish-zëvendësi i tij Najah Wakim më vonë e akuzoi atë për ndihmën për të shkatërruar qendrën e Bejrutit për ta rindërtuar atë përsëri dhe për të bërë miliarda dollarë në proces. Pas konfliktit, ai veproi si i dërguar i familjes mbretërore saudite në Liban. Ai hodhi bazat që çuan në Marrëveshjen e Taifit të vitit 1989, të cilën Arabia Saudite organizoi për të bashkuar fraksionet ndërluftuese. Taif i dha fund luftës civile, duke ndërtuar vullnet të mirë për Haririn politikisht. Ndërsa vepronte si i dërguari saudit në Liban, ai kaloi më shumë kohë në Damask sesa në Bejrut, ku e vlerësoi veten me regjimin e Asadit; ai kishte një pallat të ri presidencial të ndërtuar në Damask si një dhuratë për diktatorin sirian por Asadi nuk e përdori atë personalisht.

Jeta personale
Hariri u martua dy herë. Ai kishte gjashtë fëmijë. Në vitin 1965, ai u martua me një grua irakiane, Nidal Bustani, e cila është nëna e tre djemve të tij; Bahaa (i lindur 1967), i cili është një biznesmen, Saad, i cili pasoi babanë e tij si udhëheqës i lëvizjes së ardhshme dhe Houssam - i cili vdiq në një aksident trafiku në SHBA në fund të viteve 1980. Ata u divorcuan. Ai u martua me bashkëshorten e tij të dytë, Nazik Audi, në 1976 dhe ajo është nënë e tre fëmijëve të Haririt, përfshirë Ayman, Fahd dhe Hind.

Nga viti 1982 deri në vdekjen e tij Hariri zotëronte 2-8a Rutland Gate, një shtëpi e madhe në rrethin Knightsbridge të Londrës. Shtëpia iu dhurua Princit të Kurorës së Arabisë Saudite, Sultan bin Abdulaziz, pas vrasjes së Haririt.

Vrasja

 Referime 

Kategoria:Lindje 1944
Kategoria:Vdekje 2005
Kategoria:Kryeministra të Libanit
Kategoria:Politikanë të Lëvizjes së Ardhshme
Kategoria:Ministra të Financave të Libanit
Kategoria:Biznesmenë libanezë
Kategoria:Miliarderë libanezë
Kategoria:Studentët e Universitetit Arab të Bejrutit