El-Kindi

Ebu Jusuf Jakub bin Isak Sabah el-Kindi ishte një filozof arab mysliman, polimath, matematikan, mjek dhe muzikant. El-Kindi ishte i pari nga filozofët islamë peripatetikë dhe vlerësohet si "babai i filozofisë arabe".

Al-Kindi lindi në Kufe dhe u shkollua në Bagdad. Ai u bë një figurë e shquar në Shtëpinë e Urtësisë dhe një numër Kalifësh Abasidë e caktuan atë për të mbikëqyrur përkthimin e teksteve shkencore dhe filozofike Greke në gjuhën Arabe. Ky kontakt me "filozofinë e të lashtëve" (pasi filozofia helenistike referohej shpesh nga studiuesit myslimanë) pati një efekt të thellë tek ai, pasi ai sintetizoi, adaptoi dhe promovoi filozofinë helenistike dhe peripatetike në botën myslimane. Ai më pas shkroi qindra traktate origjinale të tija për një sërë temash duke filluar nga metafizika, etika, logjika dhe psikologjia, te mjekësia, farmakologjia, matematika, astronomia, astrologjia dhe optika, dhe më tej në tema më praktike si parfumet, shpatat, bizhuteritë, qelqi, ngjyrat, zoologjia, baticat, pasqyrat, meteorologjia dhe tërmetet.

Në fushën e matematikës, el-Kindi luajti një rol të rëndësishëm në futjen e numrave indiane në botën islamike, dhe më pas, të etiketuara si numra arabë, në botën e krishterë, së bashku me el-Huarizmi. Al-Kindi ishte gjithashtu një nga baballarët i kriptografisë. Duke u bazuar në punën e el- Halil (717–786), libri i el-Kindi me titull Dorëshkrim mbi deshifrimin e mesazheve kriptografike dha lindjen e kriptanalizës, ishte përdorimi më i hershëm i njohur i konkluzioneve statistikore dhe prezantoi disa metoda të reja të thyerja e shifrave, veçanërisht analiza e frekuencës. Duke përdorur ekspertizën e tij matematikore dhe mjekësore, ai ishte në gjendje të zhvillonte një shkallë që do të lejonte mjekët të përcaktonin sasinë e ilaçeve të tyre.

Tema qendrore që qëndron në themel të shkrimeve filozofike të el-Kindi është pajtueshmëria midis filozofisë dhe shkencave të tjera islamike "ortodokse", veçanërisht teologjisë. Dhe shumë nga veprat e tij trajtojnë tema për të cilat teologjia kishte një interes të menjëhershëm. Këto përfshijnë natyrën e Zotit, shpirtin dhe njohuritë profetike. Por, përkundër rolit të rëndësishëm që ai luajti në bërjen e filozofisë të arritshme për intelektualët myslimanë, rezultatet e tij filozofike u mbuluan kryesisht nga al-Farabi dhe shumë pak nga tekstet e tij janë në dispozicion për studiuesit modernë.

 Jeta e hershme 
Al-Kindi lindi në Kufa në një familje aristokrate të fisit Kinda, me prejardhje nga kryeplaku al-Ash'ath ibn Qays, një bashkëkohës i Profetit Muhamed. Familja i përkiste familjeve më të shquara të fisnikërisë fisnore të Kufa në fillim Periudha islamike, derisa humbi shumë nga fuqia e saj pas revoltës së Abd al-Rahman ibn Muhamed ibn al-Ash'ath. Babai i tij Ishaq ishte guvernatori i Kufa, dhe al-Kindi mori arsimin e tij paraprak atje. Ai më vonë shkoi për të përfunduar studimet e tij në Bagdad, ku u patronizua nga halifët abasidë el-Ma'mun (i sunduar 813–833) dhe el-Mu'tasim (r. 833–842). Për shkak të të mësuarit dhe aftësisë së tij për studim, al-Ma'mun e emëroi atë në Shtëpinë e Urtësisë, një qendër e themeluar së fundmi për përkthimin e teksteve filozofike dhe shkencore Greke, në Bagdad. Ai ishte gjithashtu i njohur për kaligrafinë e tij të bukur dhe në një moment ishte punësuar si kaligraf nga el-Mutawakkil.

Kur el-Ma'mun vdiq, vëllai i tij, el-Mu'tasim u bë Kalif. Pozicioni i el-Kindi do të përmirësohej nën el-Mu'tasim, i cili e emëroi atë si një tutor i djalit të tij. Por me pranimin e el-Wāthiq (r. 842–847) dhe veçanërisht të al-Mutawakkil (r. 847–861), ylli i al-Kindi u dobësua. Ekzistojnë teori të ndryshme në lidhje me këtë: disa ia atribuojnë rënien al-Kindi rivaliteteve shkencore në Shtëpinë e Urtësisë; të tjerët i referohen persekutimit shpesh të dhunshëm të al-Mutavakkil ndaj myslimanëve joortodoksë (si dhe të jomyslimanëve); në një moment al-Kindi u rrah dhe biblioteka e tij u konfiskua përkohësisht. Henry Corbin, një autoritet i studimeve islamike, thotë se në 873, al-Kindi vdiq "një njeri i vetmuar", në Bagdad gjatë mbretërimit të el-Mu'tamid (r. 870–892).

Pas vdekjes së tij, veprat filozofike të al-Kindi ranë shpejt në errësirë ​​dhe shumë prej tyre humbën edhe për studiuesit dhe historianët e mëvonshëm islamikë. Felix Klein-Franke sugjeron një numër arsyesh për këtë: përveç ortodoksisë luftarake të al-Mutawakkil, mongolët shkatërruan gjithashtu biblioteka të panumërta gjatë pushtimit të tyre. Sidoqoftë, ai thotë se shkaku më i mundshëm i kësaj ishte që shkrimet e tij kurrë nuk gjetën popullaritet midis filozofëve të mëpasëm me ndikim si al-Farabi dhe Avicena, të cilët përfundimisht e hodhën në hije atë. Karriera e tij filozofike arriti kulmin nën al-Mu‘tasim, të cilit al-Kindi i kushtoi veprën e tij më të famshme, Mbi Filozofinë e Parë, dhe djali i të cilit Ahmed u tuturua nga al-Kindi.

 Arritjet 
Sipas Ibn el-Nadim, al-Kindi shkroi të paktën dyqind e gjashtëdhjetë libra, duke kontribuar shumë në gjeometri (tridhjetë e dy libra), mjekësi dhe filozofi (njëzet e dy libra secili), logjikë (nëntë libra) dhe fizikë ( dymbëdhjetë libra). Megjithëse shumica e librave të tij kanë humbur gjatë shekujve, disa kanë mbijetuar në formën e përkthimeve latine nga Gerard i Kremones, dhe të tjerët janë rizbuluar në dorëshkrime arabe; më e rëndësishmja, njëzet e katër nga veprat e tij të humbura u vendosën në mesin e shekullit XX në një bibliotekë turke.

 Filozofi 
Kontributi i tij më i madh në zhvillimin e filozofisë islame ishin përpjekjet e tij për ta bërë mendimin grek të arritshëm dhe të pranueshëm për një audiencë myslimane. Al-Kindi e kreu këtë mision nga Shtëpia e Urtësisë (Bayt al-Hikma), një institut i përkthimit dhe mësimit i patronizuar nga Halifët Abasidë, në Bagdad. Si dhe përkthimi i shumë teksteve të rëndësishme, shumica e asaj që do të bëhej fjalori filozofik standard arab filloi me el-Kindi; në të vërtetë, nëse nuk do të kishte qenë për të, puna e filozofëve si el-Farabi, Avicenna dhe el-Ghazali mund të mos ishte e mundur.

Në shkrimet e tij, një nga shqetësimet kryesore të al-Kindi ishte të tregonte pajtueshmërinë midis filozofisë dhe teologjisë natyrore nga njëra anë dhe teologjisë së zbuluar ose spekulative nga ana tjetër (megjithëse në fakt ai e hodhi poshtë teologjinë spekulative). Përkundër kësaj, ai e bëri të qartë se ai besonte se zbulesa ishte një burim superior i njohurive për të arsyetuar sepse garantonte çështje besimi që arsyeja nuk mund t'i zbulonte. Dhe ndërsa qasja e tij filozofike nuk ishte gjithmonë origjinale, dhe madje u konsiderua e ngathët nga mendimtarët e mëvonshëm (kryesisht sepse ai ishte filozofi i parë që shkruajti në gjuhën arabe), ai përfshiu me sukses mendimin aristotelian dhe (veçanërisht) neoplatonist në një kornizë filozofike islam . Ky ishte një faktor i rëndësishëm në futjen dhe popullarizimin e filozofisë greke në botën intelektuale myslimane

 Astronomi 
El-Kindi mori pikëpamjen e tij për sistemin diellor nga Ptolemeu, i cili vendosi Tokën në qendër të një serie sferash koncentrike, në të cilat trupat qiellorë të njohur (Hëna, Mërkuri, Venusi, Dielli, Marsi, Jupiteri dhe yjet) janë ngulitur. Në një prej traktateve të tij mbi këtë temë, ai thotë se këto trupa janë entitete racionale, lëvizja rrethore e të cilave është në bindje dhe adhurim të Zotit (Allahut). Roli i tyre, beson al-Kindi, është të veprojnë si instrumente për providencën hyjnore. Ai sjell prova empirike si provë për këtë pohim; stinë të ndryshme shënohen nga rregullime të veçanta të planetëve dhe yjeve (më së shumti dielli); pamja dhe mënyra e njerëzve ndryshon në përputhje me rregullimin e trupave qiellorë të vendosur mbi atdheun e tyre

Sidoqoftë, ai është i paqartë kur bëhet fjalë për procesin aktual me të cilin trupat qiellorë ndikojnë në botën materiale. Një teori që ai paraqet në punimet e tij është nga Aristoteli, i cili konceptoi se lëvizja e këtyre trupave shkakton fërkime në rajonin nën-hënor, i cili trazon elementet kryesore të tokës, zjarrit, ajrit dhe ujit, dhe këto kombinohen për të prodhuar gjithçka në bota materiale. Një pikëpamje alternative që gjeti traktatin e tij mbi rrezet është se planetët ushtrojnë ndikimin e tyre në vija të drejta. Në secilën prej tyre, ai paraqet dy pikëpamje thelbësisht të ndryshme të ndërveprimit fizik; veprimi me kontakt dhe veprimi në distancë. Kjo dyzim është kopjuar në shkrimet e tij mbi optikën.

Disa nga veprat e dukshme astrologjike nga al-Kindi përfshijnë:

Libri i Gjykimit të Yjeve, përfshirë Dyzet Kapitujt, mbi pyetjet dhe zgjedhjet

Në rrezet yjore

Disa letra për motin dhe meteorologjinë, përfshirë De mutatione temporum, ("Për ndryshimin e motit")

Traktat mbi gjykimin e eklipseve

Traktat mbi sundimin e arabëve dhe kohëzgjatjen e tij (përdoret për të parashikuar fundin e sundimit arab).

Zgjedhjet e ditëve (në zgjedhje).

Mbi Revolucionet e Viteve (mbi astrologjinë e kësaj bote dhe revolucionet natale).

Aplikimi De Signis Astronomiae si Mediciam 'Mbi Shenjat e Astronomisë siç aplikohet në Mjekësi'

Traktat mbi Shpirtërorësinë e Planetëve

 Optikë 
El-Kindi ishte shkrimtari i parë i madh në optikë që nga antikiteti. Roger Bacon e vendosi atë në rangun e parë pas Ptolemeut si shkrimtar në temë. Në një vepër të njohur në perëndim si De radiis stellarum, el-Kindi zhvilloi një teori "që gjithçka në botë ... lëshon rrezet në çdo drejtim, të cilat mbushin tërë botën". Kjo teori e fuqisë aktive të rrezeve kishte një ndikim në studiuesit e mëvonshëm si Ibn el-Hejthem, Robert Grosseteste dhe Roger Bacon.

Dy teori kryesore të optikës shfaqen në shkrimet e el-Kindi; Aristotelian dhe euklidian. Aristoteli kishte besuar se në mënyrë që syri të perceptojë një objekt, si syri ashtu edhe sendi duhet të jenë në kontakt me një mjedis transparent (siç është ajri) që është i mbushur me dritë. Kur plotësohen këto kritere, "forma e ndjeshme" e objektit transmetohet përmes mediumit në sy. Nga ana tjetër, Euklidi propozoi që shikimi të ndodhte në vija të drejta kur "rrezet" nga syri arrinin në një objekt të ndriçuar dhe reflektoheshin prapa. Ashtu si me teoritë e tij mbi Astrologjinë, dikotomia e kontaktit dhe distancës është e pranishme edhe në shkrimet e al-Kindi mbi këtë temë.

Faktori në të cilin el-Kindi u mbështet për të përcaktuar se cila nga këto teori ishte më e saktë ishte sa në mënyrë adekuate secila prej tyre shpjegonte përvojën e të parit. Për shembull, teoria e Aristotelit nuk ishte në gjendje të jepte llogari pse këndi në të cilin një individ sheh një objekt ndikon në perceptimin e tij për të. Për shembull, pse një rreth i parë nga ana do të shfaqet si një vijë. Sipas Aristotelit, forma e plotë e ndjeshme e një rrethi duhet të transmetohet në sy dhe ai duhet të shfaqet si një rreth. Nga ana tjetër, optika Euklidiane siguroi një model gjeometrik që ishte në gjendje të llogariste për këtë, si dhe gjatësinë e hijeve dhe reflektimeve në pasqyra, sepse Euklidi besonte se "rrezet" vizuale mund të udhëtonin vetëm në vija të drejta (diçka që është të pranuara zakonisht në shkencën moderne). Për këtë arsye, al-Kindi e konsideroi këtë të fundit mbizotërues

Traktati kryesor optik i el-Kindi "De aspectibus" u përkthye më vonë në latinisht. Kjo vepër, së bashku me Optikat e Alhazen dhe përkthimet arabe të Ptolemeut dhe Optikat e Euklidit, ishin tekstet kryesore arabe që ndikuan në zhvillimin e hetimeve optike në Evropë, më së shumti ato të Robert Grosseteste, Vitello dhe Roger Bacon

 Mjekësi 
Ka më shumë se tridhjetë traktate që i atribuohen al-Kindit në fushën e mjekësisë, në të cilën ai u ndikua kryesisht nga idetë e Galenës. Puna e tij më e rëndësishme në këtë fushë është ndoshta De Gradibus, në të cilën ai demonstron zbatimin e matematikës në mjekësi, veçanërisht në fushën e farmakologjisë. Për shembull, ai zhvilloi një shkallë matematikore për të përcaktuar sasinë e forcës së ilaçit dhe një sistem, bazuar në fazat e hënës, që do të lejonte një mjek të përcaktojë paraprakisht ditët më kritike të sëmundjes së një pacienti. Sipas Plinio Prioreschi, kjo ishte përpjekja e parë për vlerësimin serioz të mjekësisë.

 Kimia 
Al-Kindi mohoi mundësinë e shndërrimit të metaleve bazë në metale të çmuar si ari dhe argjendi, një pozicion që u sulmua më vonë nga kimisti dhe mjeku persian Abu Bakr al-Razi (854–925).

Një vepër që i atribuohet al-Kindi, e njohur ndryshe si Kitāb al-Taraffuq fī l-ʿiṭr ("Libri i Butësisë në Parfum") ose Kitāb Kīmiyāʾ al-ʿiṭr wa-l-taṣʿīdāt ("Libri i Kimit të Parfum dhe Distilime "), përmban një nga referencat më të hershme të njohura për distilimin e verës. Puna përshkruan gjithashtu procesin e distilimit për nxjerrjen e vajrave të trëndafilave dhe ofron receta për 107 lloje të ndryshme të parfumeve.

 Matematika 
Punime autore të Al-Kindi për një numër lëndësh të rëndësishme matematikore, duke përfshirë aritmetikën, gjeometrinë, numrat indiane, harmoninë e numrave, linjat dhe shumëzimin me numrat, sasitë relative, proporcionin dhe kohën e matjes, dhe procedurat numerike dhe anulimin. Ai gjithashtu shkroi katër vëllime Mbi Përdorimin e Numrave Indian (Arabisht: كتاب في استعمال الأعداد الهندية Kitāb fī Isti`māl al-'A`dād al-Hindīyyah) i cili kontribuoi shumë në përhapjen e sistemit indian të numërimit në Lindjen e Mesme dhe Perëndim Në gjeometri, ndër punimet e tjera, ai shkroi mbi teorinë e paraleleve. Gjithashtu të lidhura me gjeometrinë ishin dy punime në optikë. Një nga mënyrat me të cilat ai e përdori matematikën si filozof ishte të përpiqej të hidhte poshtë përjetësinë e botës duke demonstruar se pafundësia aktuale është një absurditet matematik dhe logjik.

 Kriptografia 
El-Kindi vlerësohet për zhvillimin e një metode ku variacionet në frekuencën e ndodhjes së shkronjave mund të analizohen dhe shfrytëzohen për të thyer shifrat (p.sh. kriptanaliza me anë të analizës së frekuencës). Libri i tij mbi këtë temë është Risāla fī Istikhrāj al-Kutub al-Mu 'ammāh (رسالly في استخراج الكتب المعماة; fjalë për fjalë: Për nxjerrjen e korrespodencës së errët, më bashkëkohësisht: mbi dekriptimin e korrespondencës së koduar). Në traktatin e tij mbi kriptanalizën, ai shkroi:

Një mënyrë për të zgjidhur një mesazh të koduar, nëse e dimë gjuhën e tij, është të gjejmë një tekst të ndryshëm të së njëjtës gjuhë aq kohë sa të plotësojmë një fletë apo më shumë, dhe pastaj të numërojmë dukuritë e secilës shkronjë. Letrën më të shpeshtë e quajmë "e para", shkronja tjetër më e rrallë "e dyta", shkronja e mëposhtme më e ndodhur "e treta", e kështu me radhë, derisa të marrim parasysh të gjitha shkronjat e ndryshme në shembullin e tekstit të thjeshtë. Pastaj shohim tekstin e shifrës që duam të zgjidhim dhe gjithashtu klasifikojmë simbolet e tij. Ne gjejmë simbolin më të ndodhur dhe e ndryshojmë atë në formën e shkronjës "së parë" të mostrës së tekstit të thjeshtë, simboli tjetër më i zakonshëm ndryshohet në formën e shkronjës "i dytë" dhe simboli më i zakonshëm vijues ndryshohet në forma e shkronjës "së tretë", e kështu me radhë, derisa të marrim parasysh të gjitha simbolet e kriptogramës që duam të zgjidhim.

El-Kindi u ndikua nga puna e el-Halil (717–786), i cili shkroi librin e mesazheve kriptografike, i cili përmban përdorimin e parë të ndërrimeve dhe kombinimeve për të renditur të gjitha fjalët e mundshme arabe me dhe pa zanore.

 Meterologji 
Në një traktat të titulluar si Risala fi l-Illa al-Failali l-Madd ue l-Fazr (Traktat mbi kauzën efikase të rrjedhës dhe zhurmës), Al-Kindi paraqet një teori mbi baticat e cila "varet nga ndryshimet që ndodhin në trupa për shkak të ngritjes dhe rënies së temperaturës ". Për të mbështetur argumentin e tij, ai dha një përshkrim të një eksperimenti shkencor si më poshtë:

Mund të vërehet edhe nga shqisat ... si pasojë e ndryshimit të ajrit të ftohtë ekstrem në ujë. Për ta bërë këtë, dikush merr një shishe qelqi, e mbush plotësisht me dëborë dhe e mbyll me kujdes fundin e saj. Pastaj dikush përcakton peshën e tij duke peshuar. Njëri e vendos atë në një enë ... e cila është peshuar më parë. Në sipërfaqen e shishes ajri ndryshon në ujë dhe shfaqet mbi të si pikat në shtambat e mëdha poroze, kështu që një sasi e konsiderueshme uji gradualisht mblidhet brenda enës. Njëri më pas peshon shishen, ujin dhe enën dhe e gjen peshën e tyre më të madhe se më parë, gjë që vërteton ndryshimin. [...] Disa persona budallenj mendojnë se dëbora del nga qelqi. Kjo eshte e pamundur. Nuk ka asnjë proces me të cilin uji ose bora mund të bëhet për të kaluar nëpër gotë.

Duke shpjeguar shkakun natyror të erës dhe ndryshimin për drejtimet e saj bazuar në kohën dhe vendndodhjen, ai shkroi:

Kur dielli është në deklinimin e tij verior vendet veriore do të nxehen dhe do të jetë e ftohtë drejt jugut. Atëherë ajri verior do të zgjerohet në drejtim të jugut për shkak të nxehtësisë për shkak të tkurrjes së ajrit jugor. Prandaj, shumica e erërave të verës janë merita dhe shumica e erërave të dimrit nuk janë.

 Teoria e muzikës 
El-Kindi ishte teoricieni i parë i madh i muzikës në botën arabo-islamike. Ai dihet se ka shkruar pesëmbëdhjetë traktate mbi teorinë e muzikës, por vetëm pesë kanë mbijetuar. Ai shtoi një varg të pestë në 'ud. Punët e tij përfshinin diskutime mbi vlerën terapeutike të muzikës dhe ato që ai i konsideronte si "lidhje kozmologjike" të muzikës.

 Mendimi filozofik 
Ndërsa intelektualët myslimanë ishin tashmë të njohur me filozofinë greke (veçanërisht logjikën), al-Kindi vlerësohet si filozofi i parë i vërtetë mysliman. Mendimi i tij u ndikua kryesisht nga filozofia Neo-Platonike e Proclus, Plotinus dhe John Philoponus, ndër të tjera, megjithëse duket se ai ka huazuar ide edhe nga shkollat ​​e tjera helenistike. Ai bën shumë referenca për Aristotelin në shkrimet e tij, por këto shpesh interpretohen padashur në një kornizë Neo-Platonike. Kjo prirje është më e dukshme në fusha të tilla si metafizika dhe natyra e Zotit si një entitet shkakësor. Ekspertët kanë sugjeruar që ai u ndikua nga shkolla teologjike Mutazilite, për shkak të shqetësimit të ndërsjellë si ai ashtu edhe ata demonstruan për ruajtjen e veçorisë (teuhid) të Zotit. Sidoqoftë, një pikëpamje e pakicës thotë se marrëveshje të tilla konsiderohen të rastësishme.

 Metafizika 
Sipas el-Kindi, qëllimi i metafizikës është njohja e Zotit. Për këtë arsye, ai nuk bën një dallim të qartë midis filozofisë dhe teologjisë, sepse ai beson se të dy kanë të bëjnë me të njëjtën temë. Filozofët e mëvonshëm, veçanërisht el-Farabi dhe Avicena, nuk do të pajtoheshin fuqimisht me të në lidhje me këtë çështje, duke thënë se metafizika në të vërtetë ka të bëjë me qenien qua, dhe si e tillë, natyra e Zotit është thjesht rastësore.

Thelbësore për të kuptuarit e metafizikës nga al-Kindi është uniteti absolut i Zotit, të cilin ai e konsideron një atribut të lidhur në mënyrë unike me Zotin (dhe për këtë arsye nuk ndahet me asgjë tjetër). Me këtë ai do të thotë që ndërsa ne mund të mendojmë për ndonjë gjë ekzistuese si "një", ajo në fakt është edhe "një" dhe shumë ". Për shembull, ai thotë se ndërsa një trup është një, ai gjithashtu është i përbërë nga shumë të ndryshme pjesët. Një person mund të thotë "Unë shoh një elefant", me të cilin ai do të thotë "Unë shoh një elefant", por termi "elefant" i referohet një specie kafshe që përmban shumë. Prandaj, vetëm Zoti është absolutisht një, të dy në Disa janë të mendimit se ky kuptim përfshin një teologji shumë rigoroze negative sepse nënkupton që çdo përshkrim që mund t'i predikohet diçkaje tjetër, nuk mund të thuhet për Zotin.

Përveç unitetit absolut, al-Kindi gjithashtu e përshkroi Zotin si Krijues. Kjo do të thotë se Ai vepron si një shkak përfundimtar dhe efikas. Ndryshe nga filozofët e mëvonshëm myslimanë Neo-Platonikë (të cilët pohuan se universi ekzistonte si rezultat i ekzistencës së Zotit "i tejmbushur", i cili është një veprim pasiv), el-Kindi e konceptoi Zotin si një agjent aktiv. Në fakt, të Zotit si agjent, sepse të gjitha agjensitë e tjera ndërmjetësuese varen nga Ai. Ideja kryesore këtu është që Zoti "vepron" përmes ndërmjetësve të krijuar, të cilët nga ana tjetër "veprojnë" mbi njëri-tjetrin - përmes një zinxhiri shkaku dhe pasoje - për të prodhuar rezultatin e dëshiruar. Në realitet, këta agjentë ndërmjetësues nuk "veprojnë" fare, ata janë thjesht një kanal për veprimin e vetë Zotit. Kjo është veçanërisht domethënëse në zhvillimin e filozofisë islame, pasi portretizonte "kauzën e parë" dhe "lëvizësin e palëvizur" të Aristotelianit filozofia si e pajtueshme me konceptin e Zotit sipas shpalljes islame

 Epistemologjia 
Al-Kindi teorizoi se ekzistonte një intelekt i veçantë, josporial dhe universal (i njohur si "Intelekti i Parë"). Ishte i pari i krijimit të Zotit dhe ndërmjetësi përmes të cilit të gjitha gjërat e tjera erdhën në krijim. Përveç rëndësisë së saj të qartë metafizike, ajo ishte gjithashtu thelbësore për epistemologjinë e al-Kindi, e cila u ndikua nga realizmi platonik.

Sipas Platonit, gjithçka që ekziston në botën materiale korrespondon me disa forma universale në fushën qiellore. Këto forma janë me të vërtetë koncepte abstrakte të tilla si një specie, cilësi ose lidhje, të cilat vlejnë për të gjitha objektet fizike dhe qeniet. Për shembull, një mollë e kuqe ka cilësinë e "skuqjes" që rrjedh nga universali i duhur. Sidoqoftë, al-Kindi thotë se intelektet njerëzore janë vetëm potencialisht të afta t'i kuptojnë këto. Ky potencial aktualizohet nga Intelekti i Parë, i cili vazhdimisht po mendon për të gjitha universalet. Ai argumenton se zgjedhja e jashtme e këtij intelekti është e nevojshme duke thënë se qeniet njerëzore nuk mund të arrijnë në një koncept universal thjesht përmes perceptimit. Me fjalë të tjera, një intelekt nuk mund të kuptojë speciet e një gjëje thjesht duke shqyrtuar një ose më shumë raste të tij. Sipas tij, kjo do të japë vetëm një "formë të ndjeshme" inferiore, dhe jo formën universale që dëshirojmë. Forma universale mund të arrihet vetëm përmes soditjes dhe aktualizimit nga Intelekti i Parë.

Analogjia që ai jep për të shpjeguar teorinë e tij është ajo e drurit dhe e zjarrit. Druri, argumenton ai, është potencialisht i nxehtë (ashtu si një njeri potencialisht po mendon për një universal), dhe për këtë arsye kërkon diçka tjetër që tashmë është e nxehtë (siç është zjarri) për ta realizuar këtë. Kjo do të thotë që intelekti njerëzor të mendojë për diçka, Intelekti i Parë duhet të jetë duke menduar për të. Prandaj, ai thotë se Intelekti i Parë duhet të jetë gjithmonë duke menduar për gjithçka. Sapo intelekti njerëzor të kuptojë një univers me anë të këtij procesi, ai bëhet pjesë e "intelektit të fituar" të individit dhe mund të mendohet sa herë që ai ose ajo dëshiron.

 Shpirti dhe jeta e përtejme 
Al-Kindi thotë se shpirti është një substancë e thjeshtë, jomateriale, e cila lidhet me botën materiale vetëm për shkak të aftësive të tij që veprojnë përmes trupit fizik. Për të shpjeguar natyrën e ekzistencës sonë të kësaj bote, ai (huazimi nga Epictetus) e krahason atë me një anije e cila, gjatë udhëtimit të saj në oqean, është ankoruar përkohësisht në një ishull dhe lejoi që pasagjerët e saj të zbresin. Paralajmërimi i nënkuptuar është se ata pasagjerë që qëndrojnë shumë gjatë në ishull mund të lihen kur anija të lundrojë përsëri. Këtu, el-Kindi shfaq një koncept stoik, që ne nuk duhet të lidhemi me gjërat materiale (të përfaqësuara nga ishulli), pasi ato gjithmonë do të na hiqen (kur anija të lundrojë përsëri). Ai pastaj e lidh këtë me një ide Neo-Platoniste, duke thënë se shpirti ynë mund të drejtohet drejt ndjekjes së dëshirës ose ndjekjes së intelektit; e para do ta lidhë atë me trupin, kështu që kur trupi të vdesë, ai gjithashtu do të vdesë, por i dyti do ta lirojë atë nga trupi dhe do ta lejojë të mbijetojë "në dritën e Krijuesit" në një fushë të inteligjencës së pastër

 Raporti midis shpalljes dhe filozofisë 
Sipas këndvështrimit të el-Kindi, profecia dhe filozofia ishin dy rrugë të ndryshme për të arritur te e vërteta. Ai i krahason të dy pozicionet në katër mënyra. Së pari, ndërsa një person duhet t'i nënshtrohet një periudhe të gjatë trainimi dhe studimi për t'u bërë filozof, profecia i dhurohet dikujt nga Zoti. Së dyti, filozofi duhet të arrijë te e vërteta me mjetet e tij (dhe me shumë vështirësi), ndërsa profeti ka të vërtetën që ia zbuloi atij nga Zoti. Së treti, kuptimi i profetit - duke u zbuluar hyjnisht - është më i qartë dhe më gjithëpërfshirës sesa ai i filozofit. Së katërti, mënyra në të cilën profeti është në gjendje të shprehë këtë mirëkuptim te njerëzit e zakonshëm është superiore. Prandaj, al-Kindi thotë se profeti është superior në dy fusha: lehtësia dhe siguria me të cilën ai e pranon të vërtetën dhe mënyra në të cilën ai e paraqet atë. Sidoqoftë, nënkuptimi thelbësor është se përmbajtja e njohurive të profetit dhe filozofit është e njëjtë. Kjo, thotë Adamson, tregon se sa e kufizuar ishte epërsia e al-Kindi për profecinë

Përveç kësaj, al-Kindi miratoi një pamje natyraliste të vizioneve profetike. Ai argumentoi që, përmes fakultetit të "imagjinatës" siç ishte konceptuar në filozofinë aristoteliane, disa shpirtra të "pastër" dhe të përgatitur mirë, ishin në gjendje të merrnin informacione rreth ngjarjeve të ardhshme. Në mënyrë domethënëse, ai nuk i atribuon vizione ose ëndrra të tilla zbulesës nga Zoti, por në vend të kësaj shpjegon se imagjinata u mundëson qenieve njerëzore të marrin "formën" e diçkaje pa pasur nevojë të perceptojnë entitetin fizik të cilit i referohet. Prandaj, duket se nënkupton që çdokush që ka pastruar veten do të ishte në gjendje të merrte vizione të tilla. Preciselyshtë pikërisht kjo ide, midis shpjegimeve të tjera natyraliste të mrekullive profetike, që al-Ghazali sulmon në Inkoherencën e tij të Filozofëve.

 Trashëgimi 
Al-Kindi ishte një mjeshtër i shumë fushave të ndryshme të mendimit dhe konsiderohej si një nga filozofët më të mëdhenj islamikë të kohës së tij. Ndikimi i tij në fushat e fizikës, matematikës, mjekësisë, filozofisë dhe muzikës ishte i gjerë dhe zgjati për disa shekuj. Ibn el-Nadim në el-Fihristin e tij e lavdëroi el-Kindi dhe veprën e tij duke deklaruar:

Njeriu më i mirë i kohës së tij, unik në njohuritë e tij për të gjitha shkencat antike. Ai quhet Filozofi i Arabëve. Librat e tij merren me shkenca të ndryshme, të tilla si logjika, filozofia, gjeometria, aritmetika, astronomia etj. Ne e kemi lidhur atë me filozofët e natyrës për shkak të spikatjes së tij në Shkencë.

Kontributi kryesor i el-Kindi ishte vendosja e tij e filozofisë në botën islamike dhe përpjekjet e tij në përpjekjen për të harmonizuar hetimin filozofik së bashku me teologjinë dhe besimin islam. Tekstet filozofike të cilat u përkthyen nën mbikëqyrjen e tij do të bëheshin tekstet standarde në botën islame për shekujt që do të vijnë, edhe pasi ndikimi i tij është eklipsuar nga filozofët e mëvonshëm.

Al-Kindi ishte gjithashtu një figurë e rëndësishme në Evropën mesjetare. Disa nga librat e tij u përkthyen në latinisht duke ndikuar në autorët perëndimorë si Robert Grosseteste dhe Roger Bacon. Studiuesi italian i Rilindjes Geralomo Cardano (1501–1575) e konsideroi atë si një nga dymbëdhjetë mendjet më të mëdha

Kategoria:Meteorologë
Kategoria:Kimistë arabë
Kategoria:Matematikanë arabë
Kategoria:Filozofë arabë