Neofashizmi

Neo-fashizmi është një ideologji e ekstremit të djathtë të pas Luftës së Dytë Botërore që përfshin elementë të rëndësishëm të fashizmit . Neo-fashizmi zakonisht përfshin ultranacionalizmin, supremacinë racore, populizmin, autoritarizmin, nativizmin, ksenofobinë dhe ndjenjat kundër imigracionit, ndonjëherë me çështje ekonomike liberale,  si dhe kundërshtimin ndaj socialdemokracisë, parlamentarizmit, marksizmit, kapitalizmit,  komunizmi dhe socializmi (nganjëherë janë kundër liberalizmit dhe demokracisë liberale ).  Ashtu si me fashizmin klasik, ai herë pas here propozon një pozicion të tretë si një alternativë ndaj kapitalizmit të tregut . 

Akuzat se një grup është neofashist mund të kundërshtohen ashpër, veçanërisht kur termi përdoret si epitet politik . Disa regjime të pas Luftës së Dytë Botërore janë përshkruar si neofashiste për shkak të natyrës së tyre autoritare, dhe ndonjëherë për shkak të magjepsjes dhe simpatisë së tyre ndaj ideologjisë dhe ritualeve fashiste.  
 Historia 
Sipas Jean-Yves Camus dhe Nicolas Lebourg, ideologjia neo-fashiste u shfaq në vitin 1942, pasi Gjermania naziste pushtoi BRSS dhe vendosi të riorientonte propagandën e saj në një terren evropianist.  Më pas Evropa u bë edhe miti, edhe utopia e neofashistëve, të cilët braktisën teoritë e mëparshme të pabarazive racore brenda racës së bardhë për të ndarë një qëndrim të përbashkët euro-nacionalist pas Luftës së Dytë Botërore, të mishëruar në politikën e Oswald Mosley -t Evropa një Komb .  Prandaj mund të përvijohet kronologjia e mëposhtme: një shtatzëni ideologjike para vitit 1919; përvoja historike e fashizmit ndërmjet viteve 1919 dhe 1942, u shpalos në disa faza; dhe së fundi neofashizmin nga viti 1942 e tutje. 

Duke marrë frymëzim nga Republika Sociale Italiane, neofashizmi institucional mori formën e Lëvizjes Sociale Italiane (MSI). Ajo u bë një nga pikat kryesore të referencës për të djathtën ekstreme evropiane deri në fund të viteve 1980,  dhe "shembulli më i mirë (dhe i vetëm) i një partie neofashiste", sipas fjalëve të shkencëtarit politik Cas Mudde .  Me iniciativën e MSI-së, Lëvizja Sociale Evropiane u themelua në vitin 1951 si një organizatë pan-evropiane e grupeve dhe figurave neo-fashiste me mendje të njëjtë si Francoist Falange, Maurice Bardèche, Per Engdahl dhe Oswald Mosley .  Organizata të tjera si Jeune Nation bënë thirrje në fund të viteve 1950 për një kryengritje jashtëparlamentare kundër regjimit në çfarë mase deri në një mbetje të strategjive fashiste të paraluftës.  Forca kryesore lëvizëse e lëvizjeve neo-fashiste ishte ajo që ata e shihnin si mbrojtjen e një qytetërimi perëndimor nga ngritja e komunizmit dhe e botës së tretë, në disa raste humbja e perandorisë koloniale. 

Në vitin 1961, Bardèche ripërcaktoi natyrën e fashizmit në një libër që konsiderohej me ndikim në të djathtën ekstreme evropiane në përgjithësi të titulluar  ( Çfarë është Fashizmi? ). Ai argumentoi se fashistët e mëparshëm kishin bërë në thelb dy gabime në atë që ata i përqendruan përpjekjet e tyre në metodat dhe jo në "idenë" origjinale; dhe ata gabimisht besonin se shoqëria fashiste mund të arrihej nëpërmjet shtetit-komb në krahasim me ndërtimin e Evropës. Sipas tij, fashizmi mund t'i mbijetojë shekullit të 20-të në një maskë të re metapolitike nëse teoricienët e tij arrijnë të ndërtojnë metoda shpikëse të përshtatura me ndryshimet e kohës së tyre; qëllimi ishte promovimi i projektit thelbësor politiko-kulturor fashist dhe jo përpjekjet e kota për të ringjallur regjimet e dënuara:  Përveç kësaj, Bardèche shkroi: "Partia e vetme, policia sekrete, shfaqjet publike të Cezarizmit, madje edhe prania e Një Fyhrer nuk janë domosdoshmërisht atribute të fashizmit... Metodat e famshme fashiste rishikohen vazhdimisht dhe do të vazhdojnë të rishikohen, është ideja që fashizmi ka krijuar për veten e tij për njeriun dhe lirinë emër, një fytyrë tjetër dhe pa asgjë që të tradhtojë projeksionin nga e kaluara, me formën e një fëmije që nuk e njohim dhe me kokën e një Medusa të re, Urdhri i Spartës do të rilindë: dhe paradoksalisht, pa dyshim, bëhu bastioni i fundit i Lirisë dhe i ëmbëlsisë së të jetuarit." Bardèche, Mauriche (1961). Qu'est-ce que le fascisme?. Paris: Les Sept Couleurs. pp. 175–176.

Në frymën e strategjisë së Bardèche-s për maskimin përmes ndryshimit të kornizës, MSI kishte zhvilluar një politikë inserimento (inserim, hyrje ), e cila mbështetej në fitimin e pranimit politik nëpërmjet bashkëpunimit me partitë e tjera brenda sistemit demokratik. Në kontekstin politik të Luftës së Ftohtë, antikomunizmi filloi të zëvendësonte antifashizmin si prirje dominuese në demokracitë liberale. Në Itali, MSI u bë një grup mbështetës në parlament për qeverinë kristiandemokrate në fund të viteve 1950 – fillimi i viteve 1960, por u detyrua të kthehej në "geto politike" pas protestave antifashiste dhe përplasjeve të dhunshme në rrugë që ndodhën midis radikalëve të majtë dhe të djathtës ekstreme. grupe, duke çuar në shkatërrimin e Kabinetit Tambroni jetëshkurtër të mbështetur nga fashistët në korrik 1960. 

Sipas psikologut David Pavón-Cuéllar i Universiteti Michoacana de San Nicolás de Hidalgo, shfaqja e neoliberalizmit në fund të shekullit të njëzetë nxiti politikanët neoliberalistë të përdornin neo-fashizmin duke hequr autoritativisht të gjithë kufijtë e kapitalit (duke përfshirë ligjet e punës, të drejtat sociale dhe tarifat), përmes estetizimit të politikës dhe duke përdorur narcizmin e dallimeve të vogla për të gjetur një objektiv për urrejtje të mund të shfrytëzojë në mënyrë që të mbajë një hierarki shoqërore në vend që të mbrojë të gjithë individët. 

 Shkaqet dhe përshkrimi 
Një numër historianësh dhe shkencëtarësh politikë kanë theksuar se situatat në një numër vendesh evropiane në vitet 1980 dhe 1990, veçanërisht Franca, Gjermania dhe Italia, ishin në disa mënyra të rëndësishme analoge me kushtet në Evropë në periudhën ndërmjet Luftës së Parë Botërore dhe Luftës së Dytë Botërore që i dhanë jetë fashizmit në petkat e tij të shumta kombëtare. Krizat e vazhdueshme ekonomike duke përfshirë papunësinë e lartë, ringjalljen e nacionalizmit, një rritje të konflikteve etnike dhe dobësinë gjeopolitike të regjimeve kombëtare ishin të gjitha të pranishme, dhe megjithëse nuk ishte një korrespondencë e saktë një me një, rrethanat ishin mjaft të ngjashme për të nxitur fillimi i neofashizmit si një lëvizje e re fashiste. Për shkak se nacionalizmi intensiv është pothuajse gjithmonë pjesë e neofashizmit, partitë që përbëjnë këtë lëvizje nuk janë pan-evropiane, por janë specifike për secilin vend në të cilin lindin; përveç kësaj, partitë neofashiste dhe grupet e tjera kanë shumë tipare të përbashkëta ideologjike. Golsan, Richard J. "Introduction" in Golsan (1998), pp.2–6

Ndonëse sigurisht me natyrë fashiste, nga disa pretendohet se ka dallime midis neofashizmit dhe asaj që mund të quhet "fashizëm historik", ose llojit të neofashizmit që u shfaq menjëherë pas Luftës së Dytë Botërore. Disa historianë pohojnë se partitë bashkëkohore neofashiste nuk janë antidemokratike sepse ato veprojnë brenda sistemit politik të vendit të tyre. Nëse ky është një ndryshim domethënës midis neofashizmit dhe fashizmit historik, dyshohet nga studiues të tjerë, të cilët theksojnë se Hitleri punoi brenda sistemit ekzistues politik të Republikës së Vajmarit për të marrë pushtetin, megjithëse u desh një proces antidemokratik, por kushtetues në formë e emërimit presidencial dhe jo zgjedhje përmes Rajhstagut. Të tjerë tregojnë se neo-fashistët aktualë nuk janë totalitarë në natyrë, por organizimi i partive të tyre sipas linjës së Führerprinzip-it duket se tregon të kundërtën. Historiani Stanley G. Payne pohon se ndryshimet në rrethanat aktuale me ato të viteve të ndërmjetme dhe forcimi i demokracisë në vendet evropiane që nga fundi i luftës pengon një rikthim të përgjithshëm të fashizmit historik dhe bën që grupet e vërteta neofashiste të jenë të vogla dhe mbeten në skaj. Për Payne, grupe si Fronti Kombëtar në Francë nuk janë në natyrë neofashiste, por janë thjesht "parti radikale të djathta" që, me kalimin e kohës, do të moderojnë pozicionet e tyre për të arritur fitoren elektorale. Golsan, Richard J. "Introduction" in Golsan (1998), pp. 6–7.

Problemi i emigrantëve, të ligjshëm dhe të paligjshëm ose të parregullt, qofshin të quajtur "të huaj", "punëtorë të huaj", "refugjatë ekonomikë", "minoritete etnike", "azilkërkues", apo "të huaj", është një çështje thelbësore neofashiste., të lidhura ngushtë me nativizmin, ultranacionalizmin dhe ksenofobinë e tyre, por specifikat ndryshojnë disi nga vendi në vend për shkak të rrethanave mbizotëruese. Në përgjithësi, shtysa kundër emigrantëve është e fortë kur ekonomia është e dobët ose papunësia është e lartë, dhe njerëzit kanë frikë se të huajt po marrin punët e tyre. Për shkak të kësaj, partitë neofashiste kanë më shumë tërheqje elektorale në kohë të vështira ekonomike. Përsëri, kjo pasqyron situatën në vitet e ndërmjetme, kur, për shembull, Gjermania vuajti nga hiperinflacioni i jashtëzakonshëm dhe shumë njerëzve iu fshinë kursimet e jetës. Në Evropën bashkëkohore, partitë kryesore politike shohin avantazhin elektoral që partitë neofashiste dhe të djathta ekstreme marrin nga theksi i tyre i fortë mbi problemin e supozuar të të huajit, dhe më pas tundohen të bashkëveprojnë këtë çështje duke lëvizur disi djathtas. çështja e emigrantëve, duke shpresuar për të larguar disa votues nga e djathta e fortë. Në mungesë të një lëvizjeje të fortë socialiste në Evropën e pasluftës, kjo ka tendencën ta zhvendosë qendrën politike në të djathtë në përgjithësi. Judt (2005), pp.736–46

Ndërsa fashizmi historik dhe neofashizmi bashkëkohor janë ksenofobikë, nativistë dhe anti-emigrantë, udhëheqësit neofashistë janë të kujdesshëm që të mos i paraqesin këto pikëpamje në një mënyrë aq të fortë sa të tërheqin paralele të dukshme me ngjarjet historike. Si Jean-Marie Le Pen i Frontit Kombëtar të Francës, ashtu edhe Partia e Lirisë së Austrisë e Jörg Haider, sipas historianit Tony Judt, "i zbuluan paragjykimet [e tyre] vetëm në mënyrë indirekte". Hebrenjtë nuk do të dënoheshin si një grup, por një person do të emërohej në mënyrë specifike si një rrezik që ndodhi të ishte hebre. Judt (2005), pp. 742–746. Prezantimi publik i liderëve të tyre është një ndryshim kryesor midis neofashistëve dhe fashistëve historikë: programet e tyre janë "përpunuar dhe 'modernizuar" mirë' për t'iu drejtuar elektoratit, një "ideologji e ekstremit të djathtë me një rimeso demokratike". Neo-fashistët modernë nuk shfaqen me “xhaketë dhe këmisha kafe”, por me kostume dhe kravata. Zgjedhja është e qëllimshme, pasi liderët e grupeve të ndryshme punojnë për të diferencuar veten nga udhëheqësit brutalë të fashizmit historik dhe gjithashtu për të fshehur çdo lloj gjaku dhe lidhjeje që lidh liderët aktualë me lëvizjet historike fashiste. Kur këto bëhen publike, siç bënë në rastin e Hajderit, kjo mund të çojë në rënien dhe rënien e tyre. Wolin, Richard. "Designer Fascism" in Golan (1998), p.49 

 Shih edhe 
 Fashizmi
 Klerofashizmi

 Literatura 
 Golsan, Richard J. ed. (1998) Fascism's Return: Scandal, Revision and Ideology since 1980. Lincoln, Nebraska: University of Nebraska Press. .
 Judt, Tony (2005) Postwar: A History of Europe Since 1945. New York, Penguin Press. .
 The Beast Reawakens by Martin A. Lee, (New York: Little, Brown and Company, 1997, ).
 The Dark Side of Europe: The Extreme Right Today by Geoff Harris, (Edinburgh University Press; new edition, 1994, ).
 The Far Right in Western and Eastern Europe by Luciano Cheles, Ronnie Ferguson, and Michalina Vaughan (Longman Publishing Group; 2nd edition, 1995, ).
 Fascism (Oxford Readers) by Roger Griffin, 1995, .
 The Italian Far Right from 1945 to the Russia-Ukraine Conflict Nicola Guerra, (London: Routledge, 2024, ).
 Fascism in Britain: A History, 1918–1985 by Richard C. Thurlow (Olympic Marketing Corp, 1987, ).
 Fascism Today: A World Survey by Angelo Del Boca (Pantheon Books, 1st American edition, 1969).
 Free to Hate: The Rise of the Right in Post-Communist Eastern Europe by Paul Hockenos (Routledge; Reprint edition, 1994, ).
 Fascism: Contagion, Community, Myth by Nidesh Lawtoo (Michigan State University Press, 2019.
 Italian Neofascism: The Strategy of Tension and the Politics of Nonreconciliation by Anna Cento Bull (Berghahn Books, 2007).
 Mussolini and the Eclipse of Italian Fascism: From Dictatorship to Populism by R. J. B. Bosworth R. J. (Yale University Press, 2019, ).
 The Radical Right in Western Europe: A Comparative Analysis by Herbert Kitschelt (University of Michigan Press; reprint edition, 1997, ).
 The Routledge Companion to Italian Fascist Architecture: Reception and Legacy by Kay Bea Jones and Stephanie Pilat (Routledge, 2020, ).
 Shadows Over Europe: The Development and Impact of the Extreme Right in Western Europe edited by Martin Schain, Aristide Zolberg, and Patrick Hossay (Palgrave Macmillan; 1st edition, 2002, ).
 Transnational Neofascism in France and Italy by Andrea Mammone (Cambridge University Press, 2015, ).

 Referime 

Kategoria:Teori politike
Kategoria:Ideologji politike
Kategoria:Fashizëm
Kategoria:Neofashizmi
Kategoria:Ideologji totalitare
Kategoria:Politika e ekstremit të djathtë