Dhelpra korsake

Dhelpra korsake ( Vulpes corsac ), i njohur edhe thjesht si një korsaku , është një dhelpër e mesme që gjendet në stepat , gjysmë-shkretëtirat dhe shkretëtirat në Azinë Qendrore , duke filluar në Mongoli dhe Kinën verilindore . Që nga viti 2004, ajo është klasifikuar si më pak shqetësuese nga IUCN , por popullatat luhaten në mënyrë të konsiderueshme dhe numrat mund të bien dhjetëfish brenda një viti të vetëm.

Njihet gjithashtu si dhelpra e stepës , dhe nganjëherë quhet "dhelpra e rërës", por kjo terminologji është konfuze sepse dy specie të tjera, dhelpra e rërës tibetiane dhe dhelpra e Rupellit , janë gjithashtu të njohura ndonjëherë me këtë emër. Fjala "corsac" rrjedh nga emri rus për kafshën, "korsák" (корса́к), që rrjedh përfundimisht nga "karsak" turqisht.

 Pëshkrimi 
Dhelpra korsake është një dhelpër me madhësi të mesme, me një kokë dhe trup me gjatësi 45 deri 65 cm (18 deri 26 in), dhe një bisht 19 deri 35 cm (7,5 - 13,8 in) i gjatë. Të rriturit peshojnë nga 1.6 deri në 3.2 kilogram (3.5 deri në 7.1 lb). Ka lesh gri deri në të verdhë mbi pjesën më të madhe të trupit, me nënshartesa më të lehta dhe shenja të zbehta në gojë, mjekër dhe fyt. Gjatë dimrit, palltoja bëhet shumë më e trashë dhe më e butë në cilësi, dhe ka ngjyrë të kaltërosh, me një vijë më të errët që lëshon shpinën.

Për një dhelpër, ajo ka dhëmbë të vegjël dhe një kafkë të gjerë. Një burim pretendon se kjo specie mund të ngjitet në pemë . Raportohet të ketë shikim të fortë dhe dëgjim dhe një ndjenjë akute të erës. Ajo ka një numër gjëndash aromatike , disa prej të cilave prodhojnë erë të athët, edhe pse jo aq ekstreme sa ato që gjenden në disa specie të tjera Vulpes . Gjëndrat gjenden në rajonin anal, mbi bazën e bishtit, dhe në putrat dhe faqet.

Dhelprat korsake raportohet të lehin gjatë gjuetisë ose kur kërcënojnë rivalët dhe të përdorin thirrje me më të larta në tokë, ose thirrje alarmi ose përshëndetje sociale. 

 Gama dhe habitati 
Dhelprat korsake jetojnë në stepat dhe gjysëm të Azisë qendrore dhe verilindore . Ato gjenden në të gjithë Kazakistanin , Uzbekistanin dhe Turkmenistanin , dhe përmes të gjitha, përveç rajoneve më veriore të Mongolisë . Në jug, shtrirja e tyre shtrihet në pjesët më veriore të Iranit , Taxhikistanin , Kirgistanin , Afganistanin dhe Kinën , dhe ato gjithashtu mund të gjenden në rajonet fqinje të Rusisë .

Tri nënspecie janë njohur aktualisht: 

       Vulpes corsac corsac - Kazakistani verior, Siberia jugore
       V. c. kalmykorum - Uzbekistani verior, Kaukazi
       V. c. turkmenicus - Uzbekistani Jugor, Turkmenistani, Kina, Mongolia dhe rajone fqinje

Këto dhelpra banojnë nëzona të hapura me bar dhe gjysmë të thara, dhe shmangin bimësi të dendur dhe rajone malore. Shkretëtirat e vërteta me rëra shkundës gjithashtu shmangen, siç janë fushat e dëborës më shumë se rreth 15 cm (6 in) thellë. Dhelprat korsake në përgjithësi qëndrojnë larg larg trazirave njerëzore.

 Ekologjia dhe sjellja 
majtas|parapamje|Dhelpra korsake në gëzofin e saj veror
Si një përshtatje ndaj klimës së thatë në të cilën ata jetojnë, dhelprat korsake kanë nevojë për pak ujë për të mbijetuar, duke marrë pjesën më të madhe të lagështisë që u nevojiten nga ushqimi i tyre. Dietat e tyre përbëhen kryesisht nga insektet dhe brejtësit e vegjël, të tilla si volet , gerbilët , xherboat , hamsterat , dhe ketrat e tokës . Ata gjithashtu mund të hanë pre të mëdha herë pas here, duke përfshirë lepurin dhe pikat , dhe mund të ushqehen edhe me kërma dhe mbeturinat njerëzore. Edhe pse janë kryesisht mishngrënës, ata hanë herë pas here fruta dhe bimë të tjera, veçanërisht kur preja e kafshëve është e pakët. Grabitqarët natyrorë të dhelprave korsake përfshijnë ujqërit , shqiponjat, dhe bufat-shqiponjë .

Dhelprat korsake janë gjuetarë të natës dhe nomadë të stepave. Ata nuk kanë një territor të mbrojtur, dhe ndryshe nga disa dhelpra, ndonjëherë do të formojnë grupe. Për shkak se ata nuk mund të gjuajnë në dëborë të thellë, ata ose do të strehohen në çadrat e tyre gjatë motit të ashpër, ose, në pjesët veriore të zonës së tyre, ata mund të migrojnë deri në 600 km (370 mi) në jug në dimër. Ata janë raportuar të ndjekin tufat e antilopës lokale, duke u mbështetur në to për të ngjeshur borën ndërsa kalojnë.

Dhelprat korsake strehohen në harqe nga moti i ashpër dhe grabitqarët më të mëdhenj. Megjithëse mund të gërmojnë gërvishtjet e tyre, këto janë përgjithësisht të cekëta, dhe shpesh marrin përsipër zhurmat e kafshëve të tjera, të tilla si marmotat , ketrat e tokës ose vjedullat . Dhjetra mund të kenë disa hyrje, por zakonisht janë më të thellë se 1 metër (3 ft 3 in). Bredhimi ndahet në mes të paketave sociale, me disa dendura dhe vrimat lidhëse.

Dhelprat korsake janë alpinistë të shkëlqyeshëm, por janë vrapues mjaft të ngadaltë dhe mund të kapen lehtësisht nga një qen. Ndërsa raportohet të jenë në natyrë natë , në robëri ato janë shumë aktive gjatë ditës. Kjo mund të shpjegohet duke rritur shqetësimet njerëzore, duke i bërë ata të bëhen aktivë natën për të shmangur njerëzit.

 Riprohimi 
Sezoni i çiftëzimit fillon në janar dhe përfundon në Mars. Meshkujt fillimisht luftojnë për qasje tek femrat, por përfundimisht do të krijojnë një lidhje monogame dhe do të ndihmojnë në rritjen e të rinjve të tyre. Nëna fillimisht krijon një tufë lindjeje, e cila nganjëherë ndahet me femra të tjera shtatzëna, por e zhvendos të riun në burruse të reja disa herë pasi të lindin.

Në mënyrë tipike, dy deri në gjashtë të rinj lindin pas një periudhe gjesti nga 52 deri në 60 ditë, megjithëse janë raportuar raste të dhjetë kompleteve që lindin në një pjellë të vetme. Këlysht e porsalindura peshojnë rreth 60 g (2.1 oz), dhe kanë gëzof të lehta kafe që bëhen të verdhë ndërsa plaken. Ata kanë lindur të verbër dhe hapin sytë në moshën rreth dy javë; ata fillojnë të hanë mish në katër javë, dhe dalin nga gropa menjëherë pas. Dhelprat korsake arrijnë pjekurinë seksuale brenda 9 deri në 10 muaj dhe riprodhohen në vitin e dytë të jetës. Ata jetojnë deri në 9 vjet në natyrë.

 Evolucioni 
Dhelpra korsake është një specie brenda një klade holarktik  të dhelprave që po ashtu përfshin edhe dhelprën e kuqe , e dhelprën e shpejtë dhe dhelprën arktike , të cilat ajo i ngjan. Sidoqoftë, speciet më të afërta të lidhura me dhelprën korsake është ndoshta dhelpra e rërës Tibetiane . Paraardhësi i menjëhershëm i dhelpër korsake besohet të jetë specia e zhdukur Vulpes praecorsac , e cila jetonte në Evropën qendrore gjatë Pleistocenit të hershëm . Fosilet e dhelprave korsake datojnë që nga mesi i Pleistocenit, dhe tregojnë speciet që dikur arrinin deri në perëndim sa Zvicra, dhe deri në jug sa Krimea .

 Kërcënimet 
Kërcënimi më i madh që paraqet dhelpra korsake është gjuetia. Ata janë vrapues të ngadaltë dhe kapen lehtësisht nga gjuetarët, dhe popullsia e tyre është zvogëluar në zonat ku ata janë gjuajtur shumë për leshin e tyre. Në fund të shekullit të 19-të, deri në 10,000 dhelpra u vranë çdo vit për tregtinë e gëzofit. Popullata e përgjithshme mbetet e shëndetshme, megjithatë, pasi dhelpra korsake ka provuar të jetë në gjendje t'i rezistojë presioneve të mëdha të gjuetisë, dhe habitatet e tyre mbeten të paprekura për shkak të dendësisë së ulët të popullsisë njerëzore në rangun e saj. Kërcënimi tjetër i tyre kryesor është katastrofat natyrore, të cilat mund të bëjnë që numri i dhelprave të bjerë 90% në disa zona, por popullsia shpesh rikuperohet shpejt. Që nga viti 2008 , dhelpra korsake është renditur si shqetësimi më i vogël në Listën e Kuqe të IUCN .

 Referime 

Kategoria:Gjitarë
Kategoria:Gjitarë të Azisë
Kategoria:Gjitarë të Evropës
Kategoria:Kafshë mishngrënëse
Kategoria:Mishngrënës të Azisë
Kategoria:Mishngrënës të Europës
Kategoria:Kanidë
Kategoria:Dhelpra