Andrei Zhdanov

Andrei Alexandrovich Zhdanov (rusisht: Андре́й Алекса́ндрович Жда́нов, IPA: [ɐnˈdrej ɐlʲɪˈksandrəvʲɪtɕˈʐdanəf]; 26 shkurt [O.S. 14 shkurt] 1896 - 31 gusht 1948) ishte një udhëheqës i Partisë Komuniste Sovjetike dhe ideolog kulturor. Pas Luftës së Dytë Botërore, Zhdanov mendohej të ishte pasardhësi në pritje i Joseph Stalinit, por ai vdiq para Stalinit. Ai është përshkruar si ‘krye-propagandisti’ i Bashkimit Sovjetik në periudhën 1945 deri në 1948.

 Karriera 
Udhëheqja Sovjetike nënshkroi një traktat me Republikën Demokratike të Finlandës (në këmbë nga e majta në të djathtë janë Andrei Zhdanov, Klim Voroshilov, Stalin dhe Otto Kuusinen ndërsa Vyacheslav Molotov është ulur)

Zhdanov u regjistrua në Partinë Ruse të Partisë Social Demokratike të Punës (Bolshevik) në 1915 dhe u promovua në radhët e partisë, duke u bërë menaxheri i Partisë Komuniste Gjithë-Bashkimi në Leningrad pas vrasjes së Sergei Kirov në 1934. Ai ishte Kryetari i Sovjetikut Suprem të Rusisë nga 20 korrik 1938 - 20 qershor 1947.

Zhdanov është përshkruar nga John Arch Getty si një figurë kryesore në Terror, duke mbrojtur një qasje që do ta bënte partinë një mjet për edukimin politik, agjitacionin ideologjik dhe përgatitjen e kuadrit në një shkallë masive. [2] Inkurajimi i Zhdanov për mobilizimin e gradave ndihmoi në krijimin e vrullit për terrorin. [3] Megjithëse disi më pak aktiv se Vyacheslav Molotov, Joseph Stalin, Lazar Kaganovich dhe Kliment Voroshilov, Zhdanov ishte një autor i madh i Terrorit të Madh dhe personalisht miratoi 176 lista ekzekutimi të dokumentuara. [4] Në qershor të vitit 1940, ai u dërgua në Estoni [5] për të mbikëqyrur krijimin e Republikës Socialiste Sovjetike Estoneze dhe aneksimin e saj nga Bashkimi Sovjetik. Në fund të Terrorit, Zhdanov vuri në dukje se 'mjete të tjera përveç shtypjes' mund të përdoren për të zbatuar 'shtetin dhe disiplinën e punës'. ​​[6] Në Kongresin e 18-të të CPSU (dhe pas rënies së Yezhov) Zhdanov mbajti një fjalim kryesor në të cilin ai propozoi "për të hequr spastrimet masive të Partisë ... tani që elementët kapitalistë janë eleminuar", duke deklaruar se spastrimet ishin bashkuar -përfunduar nga 'elementë armiqësorë' për 'përndjekjen dhe shkatërrimin e njerëzve të ndershëm. [7] [8]

Ai ishte një nga të akuzuarit gjatë hetimit të Komitetit Kersten të Dhomës së Përfaqësuesve të Shteteve të Bashkuara 1953–1954 për aneksimin e shteteve Balltike. [9]

Shih gjithashtu: Rrethimi i Leningradit

Së bashku me Zhukov, Zhdanov mori një rol kryesor gjatë rrethimit të Leningradit në Luftën e Dytë Botërore. [10] Pasi marrëveshja e armëpushimit midis Finlandës dhe Bashkimit Sovjetik u nënshkrua në Moskë më 4 shtator 1944, Zhdanov drejtoi Komisionin Aleat të Kontrollit në Finlandë deri në traktatin e paqes në Paris të vitit 1947. Pas vitit 1945, Zhdanov iu dha roli kryesor i kryesimit të të dy Departamenti i Agjitacionit dhe Propagandës dhe Departamenti i Politikës së Jashtme. [11]

Zhdanov u emërua nga Stalini për të drejtuar politikën kulturore të Bashkimit Sovjetik në 1946. Veprimi i tij i parë (në dhjetor 1946) ishte censurimi i shkrimtarëve rusë si Anna Akhmatova dhe Mikhail Zoshchenko. Ai formuloi atë që u bë e njohur si Doktrina Zhdanov ("Konflikti i vetëm që është i mundur në kulturën Sovjetike është konflikti midis së mirës dhe së mirës"). Gjatë 1946–1947, Zhdanov ishte Kryetar i Sovjetikut të Bashkimit. [12]

Në 1947, ai organizoi Cominform, i projektuar për të koordinuar dhe kontrolluar partitë komuniste në të gjithë botën. Në një fjalim të famshëm në Szklarska Poręba në Shtator 1947 Zhdanov paralajmëroi shokët e tij komunistë se bota tani ishte ndarë në dy kampe armiqësore dhe se Kominform ishte i nevojshëm për të kundërshtuar program programin e hapur ekspansionist ’të SHBA. [13]

Në shkurt 1948, ai nisi spastrimet midis muzikantëve, të njohur gjerësisht si një luftë kundër formalizmit. Dmitri Shostakovich, Sergei Prokofiev, Aram Khachaturian dhe shumë kompozitorë të tjerë u qortuan gjatë kësaj periudhe. Politika kulturore e Zhdanov qëndronte në BRSS 'duke asimiluar në mënyrë kritike trashëgiminë kulturore të të gjitha kombeve dhe të gjitha kohërave' për të marrë atë që ishte më frymëzuese '. [14]

Në qershor 1948, Stalini dërgoi Zhdanov në takimin e Cominform në Bukuresht. Qëllimi i takimit ishte të dënonte Jugosllavinë, por Zhdanov mori një qëndrim më të përmbajtur në kontrast me bashkë-delegatin dhe rivalin e tij Georgy Malenkov. Kjo e tërboi Stalinin, i cili largoi Zhdanov nga të gjitha postet e tij dhe e zëvendësoi atë me Malenkov. Menjëherë pasi Zhdanov u transferua në një sanatorium.

 Vdekja 
Pasi u vendos në një sanatorium, Zhdanov vdiq më 31 gusht 1948 në Moskë nga dështimi i zemrës. Possibleshtë e mundur që vdekja e tij të ishte rezultat i një diagnostikimi të gabuar me dashje. [15]

Në Kujtimet e Hrushovit, Nikita Hrushovi kujtoi se Zhdanov ishte një alkoolist dhe se gjatë ditëve të tij të fundit Stalini do t'i bërtiste për të ndaluar pirjen dhe të këmbëngulte që ai të pinte vetëm lëng frutash. [16] Stalini kishte folur se Zhdanov ishte pasardhësi i tij, por shëndeti i keq i Zhdanov u dha rivalëve të tij në byro politikë, Lavrentiy Beria, Georgy Malenkov dhe Nikita Hrushc