Kitara elektrike

Një kitarë elektrike është një kitarë që kërkon përforcim të jashtëm në mënyrë që të dëgjohet në vëllime tipike të performancës, ndryshe nga një kitarë akustike standarde (megjithatë kombinimet e të dyjave - një kitarë gjysmë akustike dhe një kitarë akustike elektrike.) Ajo përdor një ose më shumë pickups për të kthyer dridhjen e fijeve të tij në sinjale elektrike, të cilat në fund të fundit riprodhohen si zë nga altoparlantët. Tingulli ndonjëherë formësohet ose ndryshohet në mënyrë elektronike për të arritur timbres të ndryshëm ose cilësi tonesh në cilësimet e amplifikatorit ose pullat në kitarë nga ai i një kitare akustike. Shpesh, kjo bëhet përmes përdorimit të efekteve të tilla si reverb, shtrembërim dhe "overdrive"; Ky i fundit konsiderohet të jetë një element kyç i muzikës së kitarës blues elektrike dhe luajtjes së kitarës rock.

E shpikur në vitin 1932, kitara elektrike u adoptua nga kitarë xhaz, të cilët donin të luanin solo kitarë me një notë në ansamble të mëdha bandash. Përkrahësit e hershëm të kitarës elektrike të regjistruar përfshijnë Les Paul, Lonnie Johnson, Sister Rosetta Tharpe, T-Bone Walker, dhe Charlie Christian. Gjatë viteve 1950 dhe 1960, kitara elektrike u bë instrumenti më i rëndësishëm në muzikën popullore. Ai ka evoluar në një instrument që është i aftë për një mori tingujsh dhe stilesh në zhanre që variojnë nga pop dhe rock tek muzika popullore në country, blues dhe jazz. Ai shërbeu si një komponent kryesor në zhvillimin e blues elektrike, rock and roll, muzikës rock, muzikës heavy metal dhe shumë zhanreve të tjera të muzikës.

Dizajni dhe ndërtimi i kitarës elektrike ndryshon shumë në formën e trupit dhe konfigurimin e qafës, urës dhe pickups. Kitarat mund të kenë një urë fikse ose një urë të varur me susta, e cila i lejon lojtarët të "përkulin" lartësinë e notave ose akordit lart ose poshtë, ose të kryejnë efekte vibrato. Tingulli i një kitare elektrike mund të modifikohet nga teknikat e reja të luajtjes si përkulja e telit, trokitja dhe goditja me çekan, duke përdorur reagimet audio ose luajtja e kitarës me rrëshqitje.

Ekzistojnë disa lloje të kitarës elektrike, duke përfshirë: kitarën me trup të ngurtë; lloje të ndryshme të kitarave me trup të zbrazët; kitara me gjashtë tela (lloji më i zakonshëm), e cila zakonisht akordohet E, A, D, G, B, E, nga telat më të ulëta tek më të lartat; kitara shtatë-telëshe, e cila zakonisht shton një varg të ulët B nën E të ulët; kitara tetë-telëshe, e cila zakonisht shton një varg të ulët E ose F# nën B të ulët; dhe kitarën dymbëdhjetë-telëshe, e cila ka gjashtë palë tela.

Në muzikën pop dhe rock, kitara elektrike përdoret shpesh në dy role: si një kitarë me ritëm, e cila luan sekuencat ose përparimet e akordit, dhe riffs, dhe vendos ritmin (si pjesë e një seksioni ritmi); dhe si një kitarë kryesore, e cila ofron linja melodi instrumentale, pasazhe melodike të fill instrumentale dhe solo. Në një grup të vogël, si për shembull power trio, një kitarist kalon mes të dy roleve. Në grupet e mëdha rock dhe metal, shpesh ka një kitarist me ritëm dhe një kitarist kryesor.

Referime

Kategoria:Vegla kordofone
Kategoria:Instrumente elektronike
Kategoria:Shpikje amerikane