Pipëz kashte

parapamje|Një pipëz kashte plastike rozë në një pije
Një pipëz kashte është një enë që ka për qëllim të çojë përmbajtjen e një pije në gojën e pijësit. Pipëzat zakonisht bëhen nga plastika por shqetësimet mjedisore dhe rregullimi i ri ka çuar në rritjen e tyre të ripërdorshme dhe të biodegradueshme. Këto pipëza shpesh bëhen prej silikoni, kartoni ose metali. Një pipëz përdoret duke vendosur një fund në gojën e pijësit dhe tjetrin në një pije. Duke përdorur thithjen, presioni i ajrit në gojën e dikujt bie duke bërë që presioni atmosferik të detyrojë lëngun përmes pipëzes dhe në gojë. Kashtat e pirjes mund të jenë të drejta ose të kenë një segment shakull të rregullueshëm nga këndi. Pipëzat historikisht kanë qenë të destinuara si një produkt me një përdorim të vetëm dhe disa vende, rajone dhe komuna kanë ndaluar pipëzat plastike me një përdorim për të zvogëluar ndotjen plastike. Për më tepër, disa kompani madje kanë ndaluar ose zvogëluar vullnetarisht numrin e pipëzave plastike të shpërndara nga ambientet e tyre.

Historia
Pipëzat kashte të para të njohura u bënë nga Sumerianët dhe u përdorën për të pirë birrë, ndoshta për të shmangur nënproduktet e ngurta të fermentimit që zhyten në fund. Pipëza kashte më e vjetër në ekzistencë u gjet në një varr Sumer të datuar 3,000 pes dhe ishte një tub prej ari i veshur me gurin e çmuar blu lapis lazuli. Argjentinasit dhe fqinjët e tyre, për disa qindra vjet, kanë përdorur (për të pirë mate) një pajisje të ngjashme metalike të quajtur bombilla, që vepron si një pipëz kashte ashtu edhe si sitë. Në vitet 1800, pipëzat e barit të thekrës hyri në modë sepse ishte e lirë dhe e butë, por kishte një tendencë fatkeq të kthehej në mush kur vendoset në lëng.

Shpikësi amerikan Marvin Stone patentoi pipëzen moderne, të bërë nga letra, në vitin 1888, për të adresuar të metat e pipëzes së barit të thekrës. Ai erdhi mbi idenë ndërsa pinte një mint julep në një ditë të nxehtë në Uashington, D.C.; shija e thekrës ishte duke u përzier me pije dhe duke i dhënë asaj një shije me bar, gjë që ai e pa të kënaqshme. Ai pshtjelli letrën rreth një lapsi për të bërë një tub të hollë, rrëshqiti lapsin nga një skaj dhe vendosi ngjitës midis shiritave. Ai më vonë e rafinoi atë duke ndërtuar një makinë që do të veshte pjesën e jashtme të letrës me dyll për ta mbajtur atë së bashku, kështu që ngjitësi nuk do të tretet në burbon.

Pipëzat e hershme të letrës kishin një pus të ngushtë të ngjashëm me atë të kërcellit të barit, atëherë në përdorim të zakonshëm. Ishte e zakonshme të përdoren dy prej tyre, për të zvogëluar përpjekjen e nevojshme për të pirë çdo gllënjkë.

 Referime