Osho

Rajneesh (lindur Chandra Mohan Jain, 11 dhjetor 1931 - 19 janar 1990), i njohur gjithashtu si Acharya Rajneesh, Bhagwan Shri Rajneesh, dhe më vonë si Osho ishte një perëndi indiane, mistik dhe themelues i lëvizjes Rajneesh

Gjatë jetës së tij, ai u pa si një udhëheqës dhe mistik i ri i diskutueshëm i lëvizjes fetare. Në vitet 1960, ai udhëtoi në të gjithë Indinë si folës publik dhe ishte një kritik i zëshëm i socializmit, duke argumentuar se India nuk ishte e gatshme për socializëm dhe se socializmi, komunizmi dhe anarkizmi mund të evoluonin vetëm kur kapitalizmi të kishte arritur pjekurinë e tij. Rajneesh gjithashtu kritikoi Mahatma Gandhin dhe ortodoksinë e feve kryesore. Rajneesh theksoi rëndësinë e meditimit, vëmendjes, dashurisë, festës, guximit, krijimtarisë dhe humorit - cilësi që ai i shihte si të shtypura nga aderimi në sistemet e besimit statik, traditën fetare dhe shoqërizimin. Duke avokuar një qëndrim më të hapur ndaj seksualitetit njerëzor, ai shkaktoi polemikë në Indi gjatë fundit të viteve 1960 dhe u bë i njohur si "mësuesi i seksit".

Në vitin 1970, Rajneesh kaloi kohën në Mumbai duke iniciuar ndjekës të njohur si "neo-sanjasinë". Gjatë kësaj periudhe ai zgjeroi mësimet e tij shpirtërore dhe komentoi gjerësisht në ligjërata për shkrimet e traditave fetare, mistikët, poetët bhakti dhe filozofët nga e gjithë bota. Në 1974, Rajneesh u zhvendos në Pune, ku u vendos një ashram dhe një shumëllojshmëri terapish, duke përfshirë metodat e zhvilluara së pari nga Lëvizja Potenciale Njerëzore, iu ofruan një ndjekësi perëndimor në rritje. Nga fundi i viteve 1970, tensioni midis qeverisë në pushtet të Partisë Janata të Morarji Desai dhe lëvizjes çoi në frenimin e zhvillimit të ashramit dhe një pretendim të taksës së prapambetur të vlerësuar në 5 milion dollarë.

Në 1981, përpjekjet e lëvizjes Rajneesh u përqëndruan përsëri në aktivitetet në Shtetet e Bashkuara dhe Rajneesh u zhvendos në një strukturë të njohur si Rajneeshpuram në Qarkun Wasco, Oregon. Pothuajse menjëherë lëvizja u ndesh në konflikt me banorët e qarkut dhe qeverinë e shtetit, dhe një sërë betejash ligjore në lidhje me ndërtimin e ashramit dhe zhvillimin e vazhdueshëm kufizuan suksesin e saj. Në vitin 1985, në vazhdën e një serie krimesh të rënda nga ndjekësit e tij, duke përfshirë një sulm masiv të helmimit me ushqim me bakteret e salmonelës dhe një komplot të abortuar për të vrarë Avokatin e SHBA Charles H. Turner, Rajneesh pretendoi se sekretari i tij personal Ma Anand Sheela dhe ajo mbështetësit e ngushtë kishin qenë përgjegjës. Ai më vonë u dëbua nga Shtetet e Bashkuara në përputhje me një ujdi për pranimin e fajit në Alford.

Pas dëbimit të tij, 21 vende i refuzuan hyrjen. Në fund të fundit ai u kthye në Indi dhe ringjalli ashram Pune, ku vdiq në 1990. Ashrami i Rajneesh, tani i njohur si Resort Ndërkombëtar i Meditimit OSHO, dhe e gjithë prona e lidhur intelektuale, menaxhohet nga Fondacioni Ndërkombëtar i Osho (ish Fondacioni Ndërkombëtar Rajneesh). Mësimet e Rajneesh kanë pasur një ndikim në mendimin perëndimor të epokës së re dhe popullariteti i tyre thuhet se është rritur që nga vdekja e tij

 Fëmijëria dhe adoleshenca: 1931–1950
Rajneesh (një pseudonim i fëmijërisë nga sanskritishtja रजनी rajani, natë dhe ईश isha, zotëri) lindi Chandra Mohan Jain, më i madhi nga 11 fëmijët e një tregtari pëlhure, në shtëpinë e gjyshërve të tij nga nëna në Kuchwada; një fshat i vogël në Raisen District të shtetit Madhya Pradesh në Indi. Prindërit e tij, Babulal dhe Saraswati Jain, të cilët ishin Taranpanthi Jains, e lanë të jetonte me gjyshërit e tij nga nëna derisa të ishte shtatë vjeç. Sipas llogarisë së Rajneesh, ky ishte një i madh ndikim në zhvillimin e tij sepse gjyshja i dha atij lirinë më të madhe, duke e lënë atë të lumtur pa një arsim ose kufizim të imponuar. Kur ishte shtatë vjeç, gjyshi i tij vdiq dhe ai shkoi në Gadarwara për të jetuar me prindërit e tij. Rajneesh u prek thellësisht nga vdekja e gjyshit të tij, dhe përsëri nga vdekja e të dashurës së tij të fëmijërisë dhe kushëririt Shashi nga tifoja kur ishte 15 vjeç, duke çuar në një preokupim me vdekjen që zgjati gjatë gjithë fëmijërisë dhe rinisë së tij. Në vitet e tij të shkollës, ai ishte një i talentuar dhe rebel student dhe fitoi një reputacion si një debatues i frikshëm. Rajneesh u bë kritike ndaj fesë tradicionale, u interesua në shumë metoda për të zgjeruar vetëdijen, duke përfshirë kontrollin e frymëmarrjes , ushtrime jogjike, meditim, agjërim, okult dhe hipnozë. Ai u lidh për pak kohë me socializmin dhe dy organizata nacionaliste indiane: Ushtria Kombëtare Indiane dhe Rashtriya Swayamsevak Sangh. Sidoqoftë, anëtarësimi i tij në organizata ishte jetëshkurtër pasi ai nuk mund t'i nënshtrohej ndonjë disipline, ideologjie ose sistemi të jashtëm.

 Vitet e universitetit dhe folësi publik: 1951–1970
Në 1951, në moshën 19 vjeç, Rajneesh filloi studimet në Kolegjin Hitkarini në Jabalpur. Ai u kërkua të largohej pas konflikteve me një instruktor, ai u transferua në Kolegjin DN Jain, gjithashtu në Jabalpur. Duke provuar se ishte argumentues përçarës, nuk u kërkua të merrte pjesë klasa kolegji në Kolegjin DN Jain përveç provimeve dhe përdori kohën e tij të lirë për të punuar për disa muaj si ndihmës redaktor në një gazetë lokale. Ai filloi të fliste në publik në vjetorin Sarva Dharma Sammelan (Takimi i të gjitha besimeve) i mbajtur në Jabalpur, i organizuar nga komuniteti Taranpanthi Jain në të cilin ai lindi dhe mori pjesë atje nga 1951 deri në 1968. Ai i rezistoi presionit të prindërve të tij për t'u martuar. Rajneesh më vonë tha se u ndriçua shpirtërisht në 21 Mars 1953, kur ishte 21 vjeç, në një përvojë mistike ndërsa rri ulur nën një pemë në kopshtin Bhanvartal në Jabalpur.

 Pasi përfundoi BA në filozofi në DN Jain College në 1955, ai u bashkua me Universitetin e Sagar, ku në 1957 ai fitoi masterin e tij në filozofi (me dallim). Ai menjëherë siguroi një pozicion mësimdhënie në Raipur Sanskrit College, por zv / kancelar së shpejti i kërkoi atij të kërkonte një transferim pasi e konsideronte atë një rrezik për moralin, karakterin dhe fenë e studentëve të tij. Nga viti 1958, ai dha mësim filozofinë si pedagog në Universitetin Jabalpur, duke u graduar profesor në vitin 1960. Një pedagog popullor, ai ishte i pranuar nga kolegët e tij si një njeri jashtëzakonisht inteligjent i cili kishte qenë në gjendje të kapërcente mangësitë e arsimit të tij të hershëm në qytetin e vogël

 Paralelisht me punën e tij në universitet, ai udhëtoi në të gjithë Indinë me emrin Acharya Rajneesh (Acharya do të thotë mësues ose profesor; Rajneesh ishte një pseudonim që ai kishte fituar në fëmijëri), duke dhënë leksione kritike ndaj socializmit, Gandit dhe feve institucionale. Ai tha që socializmi do të shoqëronte vetëm varfërinë, dhe ai e përshkroi Gandhin si një reaksionar mazokist që adhuronte varfërinë. Ajo që i duhej Indisë për t'i shpëtuar prapambetjes së saj ishte kapitalizmi, shkenca, teknologjia moderne dhe kontrolli i lindjes. Ai kritikoi fetë ortodokse indiane si të vdekura, të mbushura me ritual të zbrazët, shtypës pasuesit e tyre me frikën e mallkimit dhe premtimet e bekimeve. Deklarata të tilla e bënë atë të diskutueshëm, por gjithashtu i dha atij një ndjekës besnik që përfshinte një numër tregtarësh dhe biznesmenësh të pasur. Këta kërkuan konsultime individuale prej tij për zhvillimin e tyre shpirtëror dhe jetën e përditshme, në kthim për dhurime - një marrëveshje konvencionale në Indi - dhe praktika e tij u dëbua. Nga 1962, ai filloi të drejtojë Kampe meditimi 3 deri në 10 ditore dhe qendrat e para të meditimit (Jivan Jagruti Kendra) filluan të shfaqeshin rreth mësimit të tij, të njohur më pas si Lëvizja Zgjimi i Jetës (Jivan Jagruti Andolan). Pas një turne të diskutueshëm në 1966, ai dha dorëheqjen nga postin e tij të mësimdhënies me kërkesë të universitetit.

 Në një seri ligjëratash të vitit 1968, botuar më vonë nën titullin Nga seksi në superndërgjegjeshëm, ai skandalizoi udhëheqësit hindu duke bërë thirrje për pranim më të lirë të seksit dhe u bë i njohur si "mësuesi i seksit" në shtypin indian. Kur në 1969 ai u ftua të fliste në Konferenca e Dytë Botërore Hinduse, megjithë dyshimet e disa udhëheqësve hindu, deklaratat e tij ngritën përsëri polemikë kur ai tha: "Çdo fe që e konsideron jetën të pakuptimtë dhe plot mjerim dhe mëson urrejtjen e jetës, nuk është fe e vërtetë. Feja është një art që tregon se si të shijosh jetën. Ai krahasoi trajtimin e shudrave të kastës së ulët dhe grave me trajtimin e kafshëve. Ai e karakterizoi brahmin si të motivuar nga interesi vetjak, duke provokuar Shankaracharya të Puri, i cili më kot u përpoq të ndalonte leksionin e tij