Revolucioni meksikan

Revolucioni Meksikan (Spanjisht: Revolución Mexicoana) ishte një luftë e madhe e armatosur, që zgjati afërsisht nga viti 1910 deri më 1920, që shndërroi kulturën dhe qeverinë meksikane. Megjithëse hulumtimet e fundit janë përqendruar në aspektet lokale dhe rajonale të revolucionit, ai ishte një revolucion vërtet kombëtar.Alan Knight, "Mexican Revolution: Interpretations" in Encyclopedia of Mexico, vol. 2, p. 873. Chicago: Fitzroy Dearborn 1997. Përhapja e saj në vitin 1910 rezultoi nga dështimi i regjimit 31-vjeçar të Porfirio Díaz për të gjetur një zgjidhje të menaxhuar për vazhdimësinë presidenciale. Kjo do të thoshte se kishte një krizë politike midis elitave konkurruese dhe mundësi për kryengritje agrare.John Tutino, From Insurrection to Revolution: Social Bases of Agrarian Violence, 1750–1940. Princeton: Princeton University Press 1986, p. 327. Pronari i pasur i tokës Francisco I. Madero sfidoi Díaz në zgjedhjet presidenciale të vitit 1910, dhe pas rezultateve të mashtruara, u rebelua nën Planin e San Luis Potosí.Friedrich Katz, The Secret War in Mexico: Europe, the United States and the Mexican Revolution. Chicago: University of Chicago Press, 1981, p. 35. Konflikti i armatosur shpërtheu në veri të Meksikës dhe Díaz u detyrua të dilte. Në Traktatin e Ciudad Juárez, Díaz dha dorëheqjen dhe hyri në mërgim, zgjedhjet e reja do të ndodhin në vjeshtë, dhe u instalua një presidencë e përkohshme nën Francisco León de la Barra. Një zgjedhje e re u mbajt më 1911, duke sjellë Madero në presidencë.

Origjina e konfliktit u bazua gjerësisht në kundërshtim me regjimin Díaz, me zgjedhjet e vitit 1910 u bë katalizatori për shpërthimin e rebelimit politik. Revolucioni filloi nga elementë të elitës meksikane armiqësore ndaj Díaz, të udhëhequr nga Madero, Pascual Orozco dhe Pancho Villa; ajo u zgjerua në klasën e mesme, fshatarësinë në disa rajone dhe punën e organizuar.Katz, The Secret War in Mexico p. 35. Në tetor 1911, Madero u zgjodh me shumicë zgjedhje në një zgjedhje të lirë dhe të drejtë dhe mori detyrën në nëntor.

Kundërshtimi ndaj regjimit të tij u rrit nga të dy konservatorët, të cilët e panë atë si shumë të dobët dhe tepër liberal, dhe nga ish-luftëtarët revolucionarë dhe të larguarit, të cilët e panë atë si shumë konservator.

Në një periudhë kaotike në shkurt 1913, e njohur si Dhjetë Ditët Tragjike (Spanjisht: La Decena Trágica), Madero dhe nënkryetari i tij Pino Suárez u detyruan të jepnin dorëheqje dhe u vranë. Regjimi kundër-revolucionar i gjeneralit Victoriano Huerta erdhi në pushtet, i mbështetur nga ambasadori i Shteteve të Bashkuara,Tuñon Pablos, "Mexican Revolution: February 1913 – October 1915", p. 855 interesat e biznesit lokal dhe mbështetës të tjerë të rendit të vjetër. Huerta mbeti në pushtet deri në korrik 1914, kur u detyrua të dilte nga një koalicion i forcave të ndryshme revolucionare rajonale. Kur përpjekja e revolucionarëve për të arritur marrëveshje politike dështoi, Meksika u zhyt në një luftë civile (1914-1514). Fraksioni Kushtetuesist nën pronarin e pasur të tokës Venustiano Carranza doli fitimtar më 1915, duke mposhtur forcat revolucionare të ish-kushtetuesesit Pancho Villa dhe duke detyruar udhëheqësin revolucionar Emiliano Zapata të kthehej në luftë guerile. Zapata u vra në vitin 1919 nga agjentët e presidentit Carranza.

Konflikti i armatosur zgjati për pjesën më të mirë të një dekade, deri rreth vitit 1920, dhe pati disa faza të dallueshme. Me kalimin e kohës, revolucioni ndryshoi nga një revoltë kundër rendit të vendosur nën Díaz në një luftë civile shumëpalëshe në rajone të veçanta, me luftëra të pushtetit shpesh në ndryshim midis fraksioneve në Revolucionin Meksikan. Një rezultat kryesor i revolucionit ishte shpërbërja e Ushtrisë Federale në vitin 1914, të cilën Francisco Madero e kishte mbajtur të paprekur kur u zgjodh në vitin 1911 dhe Huerta e kishte përdorur për të hequr Madero. Forcat revolucionare të bashkuara kundër regjimit reaksionar të Huerta mposhtën forcat federale.Christon Archer, "Military, 1821–1914" in Encyclopedia of Mexico, vol. 2, p. 910. Chicago: Fitzroy and Dearborn 1997. Megjithëse konflikti ishte kryesisht një luftë civile, fuqitë e huaja që kishin interesa të rëndësishme ekonomike dhe strategjike në Meksikë, figuruan në rezultatet e luftërave për pushtet të Meksikës. Shtetet e Bashkuara luajtën një rol veçanërisht domethënës.Friedrich Katz, The Secret War in Mexico: Europe, the United States and the Mexican Revolution. Chicago: University of Chicago Press 1981. Nga popullsia e Meksikës prej 15 milion, humbjet ishin të mëdha, por vlerësimet numerike ndryshojnë shumë. Ndoshta 1.5 milion njerëz vdiqën dhe afro 200,000 refugjatë u larguan jashtë vendit, veçanërisht në Shtetet e Bashkuara.

Shumë studiues e konsiderojnë shpalljen e Kushtetutës së Meksikës të vitit 1917 (Spanjisht: Constitucion de 1917) si pikën e fundit të konfliktit të armatosur.

Ky konflikt i armatosur shpesh karakterizohet si ngjarja më e rëndësishme sociopolitike në Meksikë dhe një nga trazirat më të mëdha të shekullit të 20-të; ajo rezultoi në një program të rëndësishëm të eksperimentimit dhe reformës në organizimin shoqëror. Revolucioni krijoi regjimin politik që rezultoi, derisa Meksika i nënshtroi një procesi ekonomik të reformës liberale që filloi në vitet 1980.

 Referime 


Kategoria:Historia e Meksikës
Kategoria:Luftëra që përfshijnë Meksikën
Meksika