Mongozi me shirita

Mongozi me shirita ose mangusta me shirita ( Mungos mungo ) është një specie manguste amtare nga Sahel të Afrikës Jugore . Jeton në savana , pyje të hapura dhe kullota dhe ushqehet kryesisht me brumbuj dhe milipedë . Mongozët përdorin lloje të ndryshme të gropave për strehim, duke përfshirë edhe turmat e termiteve . Ndërsa shumica e specieve mongoze jetojnë jetë të vetmuar, mongozi me shirita jeton në koloni me një strukturë të ndërlikuar shoqërore.

 Anatomia 
Mongozi me shirita është një mongoz me një kokë të madhe, veshë të vegjël, gjymtyrë të shkurtër, muskulore dhe një bisht të gjatë, pothuajse aq sa pjesa tjetër e trupit. Kafshët e zonave më të lagura janë me ngjyra më të mëdha dhe më të errëta se kafshët e rajoneve më të thata. Pjesa e barkut e është më e badhë dhe më e rrumbullakët se zona e gjoksit. Leshi është kafe dhe kafe e zezë, dhe ka disa viza horizontale kafe të errëta deri në të zeza përgjatë shpinës. Gjymtyrët dhe gunga janë më të errëta, ndërsa nënshartesat janë më të lehta se pjesa tjetër e trupit. Mangusta e bandës ka kthetra të gjata të forta që i lejojnë të gërmojnë në tokë. Ngjyra e hundës së mongozit të bandës ndryshon nga gri-kafe në portokalli-kuqe.

Një kafshë e rritur mund të arrijë një gjatësi prej 30 deri 45 cm dhe një peshë prej 1.5 deri 2.25 kg. Bishti është i gjatë 15 - 30 cm.

parapamje|Mangusta me shirita në Maasai Mara

 Nënspeciet 

       Mongozi me shirita adailan, M. m. adailensis (Heuglin, 1861)
       Mongozi me shirita bororan, M. m. bororensis (Roberts, 1929)
       Mongozi me shirita veri-perëndimor, M. m. caurinus (Thomas, 1926)
       Mongozi me shirita i Afrikës Lindore, M. m. koloni (Heller, 1911)
       M. m. magjepsës (Desmarest, 1823)
       Mongozi me shirita namibian, M. m. grisonax (Thomas, 1926)
       Mongozi me shirita i Schwarzit, M. m. mandjarum (Schwarz, 1915)
       M. m. marcrurus (Thomas, 1907)
       Mongozi me shirita i Afrikës Perëndimore, M. m. mungo (Gmelin, 1788)
       Mongozi me shirita bonganian, M. m. ngamiensis (Roberts, 1932)
       M. m. pallidipes (Roberts, 1929)
       M. m. rossi (Roberts, 1929)
       M. m. senescens (Thomas & Wroughton, 1907)
       M. m. somaliku (Thomas, 1895)
       Mongozi me shirita i Talbotit, M. m. talboti (Thomas & Wroughton, 1907)
       M. m. zebra (Rüppell, 1835)
       M. m. zebroides (Lönnberg, 1908)

 Gama dhe ekologjia 
Mongozi me shirita gjendet në një pjesën më të madhe të Afrikës Lindore , Juglindore dhe Jug-Qendrore. Ekzistojnë gjithashtu popullsi në savanat veriore të Afrikës Perëndimore . Mangusta me shirita jeton në savana , pyje të hapura dhe kullota , veçanërisht afër ujit, por edhe në shkurre të thata, me gjemba, por jo në shkretëtira. Mangusta përdor shtëpi të llojeve të ndryshme të dendurave për strehim, më së shpeshti koridoret e termiteve .  Ata jetojnë gjithashtu në strehimore të shkëmbinjve, dhe nën shkurre. Mongozat preferojnë terminitarinën shumë-hyrëse me copëz të hapur, mesatarisht 4 m nga strehëza më e afërt, e vendosur në pyje gjysëm të mbyllura. Mongozi me shirita jetojnë në grupe më të mëdha se sa mongozët xhuxh dhe kështu më shumë hyrje do të thotë që më shumë anëtarë kanë qasje në grup. Zhvillimi i bujqësisë në kontinent ka patur një ndikim pozitiv në numrin e mangustave me shirita. Tokat bujqësore shërbejnë si një burim shtesë ushqimi.
parapamje|Mongozi duke shikuar një hyrje të gropes

 Ushqimi dhe foragjerët 
Mongozi me shirita ushqehet kryesisht me insekte, myriapodë, zvarranikë të vegjël dhe zogj. Milipedët dhe brumbujt përbëjnë pjesën më të madhe të dietës së tyre,  por ata zakonisht hanë milingona, termite, karkaleca dhe vemje.  Artikujt e tjerë pre të mongozën përfshijnë bretkosat , hardhucat , gjarpërinjtë e vegjël , zogjtë e tokës dhe vezët e të dyve, zogjve dhe zvarranikëve. Në disa raste, mongozi pi uji nga pishina shiu dhe brigjet e liqeneve. 

Mangusta me shirita jeton në grupe, por secili anëtar kërkon vetë ushqim. Ata ushqejnë në mëngjes për disa orë dhe pastaj pushojnë në hije. Zakonisht ata kullosin përsëri në orët e vona të pasdites. Mongozët përdorin ndjenjën e tyre të nuhatjes për të gjetur pretë e tyre dhe i gërmojnë ato me kthetrat e tyre të gjata, si në vrimat në tokë ashtu edhe në vrimat në pemë. Mongozi gjithashtu rrëmon pranë plehrave të barngrënësve të mëdhenj pasi tërheqin brumbuj.  Mongozët gjithashtu ushqehet individualisht dhe nuk janë ushqyes bashkëpunues. 

 Sjellja sociale 
Mangusta me shirita jeton në grupe të seksit të përzier me 7–40 individë (mesatarisht rreth 20).  Grupet flenë së bashku natën në gropa nëntokësore, shpesh të braktisura nga termitet, dhe ndërrojnë çadra shpesh (çdo 2-3 ditë). Kur nuk ka strehim të disponueshëm dhe të shtypur fort nga grabitqarët si qentë e egër , grupi formon një aranzhim kompakt në të cilin ata shtrihen mbi njëri-tjetrin me koka të drejtuara nga jashtë dhe lart.
parapamje|Mangusta me shirita Mungos mungo
Në përgjithësi nuk ka një hierarki të rreptë në grupet e mongozave dhe agresioni është i ulët. Ndonjëherë, mongozat mund të përleshet për ushqimin. Sidoqoftë, zakonisht, ai që pretendon ushqimin fiton së pari. Shumica e agresionit dhe sjellja hierarkike ndodhin midis meshkujve kur femrat janë në estrus. Zakonisht femrat nuk janë agresive por jetojnë në hierarki në bazë të moshës. Femrat më të moshuara kanë periudha të mëparshme ekstreme dhe kanë pjella më të mëdha. Kur grupet bëhen shumë të mëdha, disa femra detyrohen të dalin nga grupi ose nga femrat më të moshuar ose nga meshkujt. Këto femra mund të formojnë grupe të reja me meshkuj vartës.

Marrëdhëniet midis grupeve janë shumë agresive dhe mongozat ndonjëherë vriten dhe plagosen gjatë takimeve ndër grupe. Sidoqoftë, femrat e shumimit shpesh bashkohen me meshkuj nga një grupet rivale gjatë luftimeve. Mongozët krijojnë territoret e tyre me shenja aromash që mund të shërbejnë gjithashtu si komunikim midis atyre të të njëjtit grup. Në shoqërinë e mangustës me shirita ekziston një ndarje e qartë midis rivalëve të çiftëzimit dhe rivalëve territorial. Individët brenda grupeve janë rivalë për bashkëshortët ndërsa ata nga grupet fqinje janë konkurrentë për ushqim dhe burime.

 Riprodhimi 
parapamje|Mongozi me shirita afër Parkut Kombëtar Ethosha
Për dallim nga shumica e llojeve të tjera shoqërore mongoze, të gjitha femrat në një grup mongozi me shirita mund të rriten. Ata të gjithë hyjnë në stërvitje rreth 10 ditë pas lindjes, dhe ruhen dhe çiftëzohen nga 1-3 meshkuj mbizotërues.  Meshkujt kryesorë monitorojnë femrat dhe i mbrojnë në mënyrë agresive nga vartësit. Ndërsa këta meshkuj bëjnë pjesën më të madhe të çiftëzimit, femrat shpesh përpiqen të shpëtojnë prej tyre dhe të bashkohen me meshkuj të tjerë në grup. Një mashkull mbizotërues kalonë 2-3 ditë duke ruajtur çdo femër. Një mashkull kujdestar sjell në skenë, të zhyten ose të kërcejë mbi çdo mashkull që është afër. Një mashkull jo kujdestar mund të ndjekë një mashkull roje dhe femrën e tij dhe mund të përballet me këtë agresion. Meshkujt jo-mbrojtës çiftëzohen në një mënyrë më të fshehtë. Kjo lloj sjelljeje "vjedhëse" është e ngjashme me atë që bëjnë meshkujt vartës të specieve të peshkut Neulamprologus pulcher ; ata gjithashtu përpiqen të çiftëzohen me femra që ruhen nga meshkujt mbizotërues.

Shtatzania është 60-70 ditë. Në shumicën e përpjekjeve të shumimit, të gjitha femrat lindin ose në të njëjtën ditë ose brenda disa ditësh. Pjellat shkojnë 2-6 qen dhe mesatarja 4. Për katër javët e para të jetës, këlyshët qëndrojnë në grupe ku krijojnë një lidhje ekskluzive me një ndihmës të vetëm ose shoqërues, marrëdhënia gjenetike e të cilit me këlyshët është i panjohur. Këta ndihmës janë përgjithësisht meshkuj të rinj mosmarrës ose femra të mbarështimit që kanë kontribuar në pjellën aktuale dhe ato ndihmojnë në minimizimin e konkurrencës për ndarjen e ushqimit midis qenve. Gjatë kësaj kohe ata ruhen nga këta ndihmës ndërsa anëtari tjetër i grupit shkon në udhëtimet e tyre foragjere. Pas katër javësh, këlyshët janë në gjendje të shkojnë duke u ushqyer vetë. Këlyshët bëhen të pavarur në moshën tre muajsh.

 Çështja e lindjes 
Pak studime kanë gjetur prova të incestit të rregullt te gjitarët, por mongozat me shirita janë një përjashtim. 

Depresioni i lindur është shkaktuar kryesisht nga shprehja homozigoze e aleleve recesive. Depresioni në lindje duket se shfaqet tek mongozat me shirita siç tregohet nga një rënie në masën e trupit të pasardhësve me koeficient në rritje të lindjes.  Ky konstatim sugjeron që shmangia e mbarështimit me të afërmit do të ishte e dobishme. Pairsiftet e mbarështimit të suksesit u zbuluan se ishin më pak të lidhur me sa pritej nën çiftëzimin e rastit. 
parapamje|Skelet mongozi me shirita ( Muzeu i Osteologjisë )
Bashkëpunimi me specie e tjera

Në disa vende (p.sh., Kenia) mangustat me shirita janë gjetur në një lidhje të ngushtë me babuinët. Ata foragjeren së bashku dhe ndoshta gëzojnë siguri më të madhe si një grup i madh për shkak të më shumë syve në kërkim të grabiqarëve. Mongozat trajtohen nga babunët e të gjitha moshave dhe nuk tregojnë frikë nga një kontakt i tillë.

Janë vërejtur mongozat me shirita duke hequr rriqrat dhe parazitët e tjerë nga derrat e savanës në Kenia dhe Uganda.  Mangustat marrin ushqim, ndërsa derrat pastrohen.

 Statusi 
Mongozi me shirita jeton në shumë zona të mbrojtura të Afrikës. Serengeti e Tanzanisë, ka një dendësi prej rreth 3 mongongoz për km 2 .  Në jug të KwaZulu-Natal , Afrika e Jugut, numrat e mongozit janë në një dendësi të ngjashme në 2.4 km 2 . Parku Kombëtar i Mbretëreshës Elizabeth ka dendësi mongoze shumë më të larta në 18 / km 2 .  Në përgjithësi, mongozi me shirita ka tendencë të jetë më e bollshme në zonat lindore dhe jug-lindore të diapazonit të saj sesa në zonat më perëndimore.

 Referime 

Kategoria:Gjitarë
Kategoria:Kafshë mishngrënëse
Kategoria:Mishngrënës të Afrikës
Kategoria:Gjitarë të Afrikës