4G

Standardi WIMAX i lëshimit të parë u vendos komercialisht në Korenë e Jugut në 2006 dhe që atëherë është vendosur në pjesën më të madhe të botës

Standardi i lëshimit të parë Long Term Evolution (LTE) u vendos komercialisht në Oslo, Norvegji dhe Stokholm, Suedi në 2009, dhe që atëherë është vendosur në pjesën më të madhe të botës. Sidoqoftë, është debatuar nëse versionet e lëshimit të parë duhet të konsiderohen 4G LTE.
 Pamja e përgjithshme teknike 
Në Mars 1998, Bashkimi Ndërkombëtar i Telekomunikacionit-Sektori i Komunikimit me Radio (ITU-R) specifikoi një sërë kërkesash për standardet 4G, të quajtur specifikimi Ndërkombëtar i Avancuar i Telekomunikacioneve Ndërkombëtare Lëvizëse (IMT-i Avancuar), duke vendosur kërkesat e shpejtësisë kulmore për shërbimin 4G në 100 megabits për e dyta (Mbit / s) (= 12.5 megabajt për sekondë) për komunikim me lëvizshmëri të lartë (si p.sh. nga trenat dhe makinat) dhe 1 gigabit për sekondë (Gbit / s) për komunikim me lëvizshmëri të ulët (siç janë këmbësorët dhe përdoruesit e palëvizshëm). Meqenëse versionet e lëshimit të parë të Mobile WiMAX dhe LTE mbështesin shumë më pak se 1 Gbit / s shpejtësi maksimale, ato nuk janë plotësisht në përputhje me IMT-Advanced, por shpesh janë markuar 4G nga ofruesit e shërbimeve. Sipas operatorëve, një gjeneratë e rrjetit i referohet vendosjes së një teknologjie të re jo-të pajtueshme. Më 6 dhjetor 2010, ITU-R pranoi që këto dy teknologji, si dhe teknologjitë e tjera përtej-3G që nuk përmbushin kërkesat e avancuara IMT, megjithatë mund të konsiderohen "4G", me kusht që ato të përfaqësojnë pararendësit e përputhshëm me IMT-Advanced versionet dhe "një nivel i konsiderueshëm i përmirësimit të performancës dhe aftësive në lidhje me sistemet fillestare të gjeneratës së tretë të vendosur tani". 
 Shiko edhe 

 Telekomunikimet
 3G
 5G
 6G

 Referime 

Kategoria:Telekomunikime
Kategoria:Telekomunikime mobile
Kategoria:Sisteme të komunikimit pa tela