Veshjet japoneze

Zakonisht ekzistojnë dy lloje veshjesh të veshura në Japoni: veshje tradicionale të njohura si veshje japoneze (和服, wafuku), duke përfshirë veshjen kombëtare të Japonisë, kimono dhe veshjet perëndimore (洋服, yōfuku), që përfshin të gjitha të tjerat që nuk njihen si veshje kombëtare ose veshje e një vendi tjetër.

Moda tradicionale japoneze përfaqëson një histori të vjetër të kulturës tradicionale, duke përfshirë paleta me ngjyra të zhvilluara në periudhën Heian, silueta të adoptuara nga veshjet e dinastisë Tang dhe traditat kulturore, motive të marra nga kultura japoneze, natyra dhe letërsia tradicionale, dhe stilet e veshjes kryesisht plotësisht - zhvilluar nga fundi i periudhës Edo.

Moda moderne japoneze kryesisht përfshin yōfuku (rroba perëndimore), megjithëse shumë stilistë të njohur japonezë - të tillë si Issey Miyake, Yohji Yamamoto dhe Rei Kawakubo - kanë marrë frymëzim nga dhe në disa raste kanë dizajnuar rroba që marrin ndikim nga moda tradicionale. Punimet e tyre përfaqësojnë një ndikim të kombinuar në industrinë globale të modës, me shumë pjesë të shfaqura në shfaqjet e modës në të gjithë botën,English, Bonnie. Japanese fashion designers : the work and influence of Issey Miyake, Yohji Yamamoto and Rei Kawakubo. n.p.: Oxford ; New York : Berg, 2011., 2011. Ignacio: USF Libraries Catalog, EBSCOhost. si dhe kanë pasur një ndikim brenda vetë industrisë së modës japoneze, me shumë dizajnerë ose duke tërhequr ose duke kontribuar Moda japoneze e rrugës.

Pavarësisht se gjeneratat e mëparshëm kishin veshur veshje tradicionale pothuajse tërësisht, pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, veshja dhe moda perëndimore u bënë gjithnjë e më të popullarizuara për shkak të natyrës së tyre gjithnjë e më të disponueshme dhe, me kalimin e kohës, çmimit të tyre më të lirë. Tani është gjithnjë e më e rrallë që dikush të veshë rroba tradicionale si rroba të përditshme, dhe me kalimin e kohës, rrobat tradicionale brenda Japonisë kanë fituar një shoqatë me veshjen e vështirë dhe të shtrenjtë. Si të tilla, rrobat tradicionale tani vishen kryesisht për ceremoni dhe ngjarje të veçanta, me kohën më të zakonshme që dikush të veshë rroba tradicionale, në festivalet e verës, kur yukata është më e përshtatshme; jashtë kësaj, grupet kryesore të njerëzve që kanë më shumë gjasa të veshin rroba tradicionale janë geisha, maiko dhe sumo, të gjithë prej tyre kërkohet të veshin veshje tradicionale në profesionin e tyre.

Historia
Ndikimi perëndimor
parapamje|majtas|Një femër e re me veshje kimono
Në Japoni, historia moderne e modës japoneze mund të konceptohet si një perëndimzim gradual i rrobave japoneze; industritë e leshta dhe ato të përkeqësuara në Japoni kanë origjinën si një produkt i kontaktit të rivendosur të Japonisë me Perëndimin në periudhën e hershme të Meiji (vitet 1850-1860). Para viteve 1860, veshjet japoneze përbëheshin tërësisht nga kimono të një numri varietetesh. Këto u shfaqën për herë të parë në periudhën Jōmon (14.500 p.e.r - 300 p.e.r), pa asnjë dallim midis mashkullit dhe femrës.

Me hapjen e porteve të Japonisë për tregtinë ndërkombëtare në vitet 1860, veshjet nga një numër kulturash të ndryshme mbërritën si eksporte; pavarësisht nga kontakti historik i Japonisë me holandezët përpara kësaj kohe përmes porteve të saj në jug, veshjet perëndimore nuk ishin kapur, pavarësisht studimit dhe magjepsjes me teknologjitë dhe shkrimet holandeze.

Japonezët e parë që morën veshjen perëndimore ishin oficerë dhe burra të disa njësive të ushtrisë dhe marinës së shōgunit; diku në vitet 1850, këta burra miratuan uniforma leshi të veshura nga marinsat anglezë të vendosur në Yokohama. Leshi ishte i vështirë për t'u prodhuar në vend, me pëlhurën që duhej të importohej. Jashtë ushtrisë, birësimet e tjera të hershme të veshjeve perëndimore ishin kryesisht brenda sektorit publik, dhe zakonisht krejtësisht meshkuj, me gratë që vazhdonin të vishnin kimono si brenda ashtu edhe jashtë shtëpisë, dhe burrat që ndryshonin në kimono zakonisht brenda shtëpisë për rehati.Jackson, Anna. "Kimono: Fashioning Culture by Liza Dalby". Rev. of Kimono: Fashioning Culture. Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London 58 (1995): 419-20. JSTOR. Web. 6 Apr. 2015.

Nga kjo pikë e tutje, stilet e veshjeve perëndimore u përhapën jashtë sektorit ushtarak dhe sektorit të sipërm publik, me oborrtarë dhe burokratë të nxitur për të adoptuar veshje perëndimore, të promovuara si moderne dhe më praktike. Ministria e Arsimit urdhëroi që uniformat studentore të stilit perëndimor të visheshin në kolegjet dhe universitetet publike. Biznesmenët, mësuesit, mjekët, bankierët dhe drejtuesit e tjerë të shoqërisë së re kishin veshur kostume për të punuar dhe në funksione të mëdha shoqërore. Pavarësisht se veshjet perëndimore u bënë të njohura brenda vendit të punës, në shkolla dhe në rrugë, ato nuk visheshin nga të gjithë, dhe konsideroheshin në mënyrë aktive të pakëndshme dhe të padëshirueshme nga disa; një llogari tregon për një baba që premton t'u blejë bijave të tij kimono të re si një shpërblim për veshjen e veshjeve perëndimore dhe ngrënien e mishit. Një numër modelesh të ndryshme nga Perëndimi arritën dhe u përfshinë gjithashtu në mënyrën se si njerëzit mbanin kimono; Printime të shumta në dru nga periudha e mëvonshme e Meiji tregojnë burra që mbanin kapele dhe mbanin çadra të stilit perëndimor ndërsa kishin veshur kimono, dhe vajza Gibson - tipike një simite të madhe në majë të një modeli flokësh relativisht të gjerë, të ngjashme me nihongami japoneze - u bënë të famshëm në mesin e grave japoneze si një model flokësh me më shumë përpjekje për jetën e përditshme.

Nga fillimi i shekullit të 20-të, veshja perëndimore ishte bërë një simbol i dinjitetit shoqëror dhe progresivitetit; megjithatë, kimono konsiderohej akoma si modë, me të dy stilet e veshjes në thelb rriteshin paralelisht me njëra-tjetrën me kalimin e kohës. Me veshjen perëndimore që konsiderohej veshje në rrugë dhe një shfaqje më zyrtare e veshjeve në modë, shumica e njerëzve japonezë vishnin kimono të rehatshme në shtëpi dhe kur ishin larg vëmendjes së publikut.

Deri në vitet 1930, shumica e japonezëve kishin veshur kimono, dhe rrobat perëndimore ishin ende të kufizuara për përdorim jashtë shtëpisë nga klasa të caktuara. Japonezët kanë interpretuar stilet e veshjeve perëndimore nga Shtetet e Bashkuara dhe Evropa dhe e kanë bërë ato të tyren. Në përgjithësi, është e qartë gjatë gjithë historisë se ka pasur shumë më shumë një ndikim perëndimor në kulturën dhe veshjen e Japonisë. Sidoqoftë, kimonoja tradicionale mbetet një pjesë kryesore e mënyrës së jetësës dhe do të jetë për një kohë të gjatë.

Llojet e veshjeve tadicionale
Kimono

Kimono (着物) është forma më e njohur e veshjeve tradicionale japoneze. Kimonoja vishet rreth trupit, anën e majtë mbi të djathtën, dhe nganjëherë vishet me shtresa. Ajo është gjithmonë e veshur me një obi, dhe mund të vishet me një numër të aksesorëve dhe llojeve të këpucëve tradicionale. Kimono ndryshojnë në ndërtim dhe veshin midis burrave dhe grave.

Procesi i veshjes së kimonos kërkon, në varësi të gjinisë dhe rastit, një njohuri ndonjëherë të hollësishme të një numri hapash dhe metodash të ndryshme të lidhjes së obi, me kimono zyrtare për gratë që kërkojnë herë pas here ndihmën e dikujt tjetër për ta veshur. Shkollat ​​kimono pas Luftës së Dytë Botërore u ndërtuan për të mësuar ata që interesohen në kimono se si ta veshin atë dhe të lidhin një numër nyjesh të ndryshme.

Ekzistojnë një numër i llojeve të ndryshme të kimonos që vishen në ditët moderne, me gratë që kanë më shumë lloje sesa burrat. Ndërsa kimono për burra ndryshon në formalitet zakonisht përmes zgjedhjes së pëlhurës, numrit të kreshtave në veshje (të njohur si mon ose kamon) dhe aksesorëve të veshur me të, kimono i grave ndryshon në formalitet përmes zgjedhjes së pëlhurës, stilit të dekorimit, ndërtimit dhe kreshtave.

Yukata

Yukata (浴衣) është një kimono informale që vishet posaçërisht në pranverë dhe verë, dhe zakonisht është më pak e kushtueshme se kimonoja tradicionale. Për shkak se është bërë për mot të ngrohtë, yukata janë gati tërësisht prej pambuku me një peshë shpesh më të lehtë dhe ngjyrë më të ndritshme sesa shumica e pëlhurave kimono. Isshtë veshur për festivale dhe ceremonitë e shikimit të luleve të qershisë.

Hakama, obi, zōri
Hakama, e cila i ngjan një skaji të gjatë, të gjerë të palosur, zakonisht vishet mbi kimono dhe konsiderohet si veshje zyrtare. Megjithëse ishte krijuar tradicionalisht për tu veshur nga burra të të gjitha profesioneve (zanatçinj, fermerë, samurai, etj.), Tani është pranuar shoqërisht që të vishet edhe nga gratë.

Obi është i ngjashëm me një rrip, duke mbështjellë kimonon e jashtme dhe ndihmon për të mbajtur të gjitha shtresat së bashku, megjithëse nuk i lidh ato mbyllur. Obi janë rripa zakonisht të gjatë, drejtkëndëshe që mund të zbukurohen dhe ngjyrosen në mënyra të ndryshme, si dhe të bëhen nga një numër pëlhurash të ndryshme. Obi modern janë bërë zakonisht nga një thurje e rrallë, nëse jo e ngurtë, e pëlhurës dhe mund të jetë relativisht e trashë dhe jo e përshtatshme.

Zōri janë një lloj sandale e veshur me kimono që i ngjan flip-flopit nga modeli, me përjashtim që baza është më e fortë dhe ndonjëherë formon një thembër të butë. Zōri mund të jetë prej druri, lëkure dhe vinili, me varietete më zyrtare që përmbajnë rripa të zbukuruar (të njohur si hanao) që mund të qëndisen dhe të enden me fije ari dhe argjendi. Këto këpucë zakonisht vishen me çorape të bardha zakonisht të mbuluara kryesisht nga buza e kimonos. Geta janë sandale të ngjashme me zōri që janë bërë për t'u veshur në dëborë ose papastërti, të paraqitura me kolona prej druri poshtë këpucëve.

Ndikimi në modën moderne
parapamje|Vajzat kogal të indentifikuara nga funde të shkurtëra uniforma shkollore japoneze
Moda japoneze e rrugës u shfaq në vitet 1990 dhe ndryshoi nga moda tradicionale në kuptimin që ajo u iniciua dhe popullarizua nga publiku i gjerë, veçanërisht adoleshentët, sesa nga stilistët.Aliyaapon, Jiratanatiteenun, et al. "The Transformation of Japanese Street Fashion between 2006 and 2011." Advances In Applied Sociology no. 4 (2012): 292. Airiti Library eBooks & Journals - 華藝線上圖書館, EBSCOhost. Forma të ndryshme të modës së rrugës janë shfaqur në vende të ndryshme të Tokios, të tilla si lolita në Harajuku, Shibuya.

Moda Lolita u bë e njohur në mesin e viteve 2000. Karakterizohet nga "një fund apo fustan deri në gjunjë në formë zile të ndihmuar nga petk, të veshur me një bluzë, çorape ose çorape të larta deri në gju dhe një fustan koke". Nën-stilet e ndryshme të lolitës përfshijnë rastësor, gotik dhe hime ("princesha"). "flutura swallowtail" (揚羽, Ageha) bazohet në një pamje të zonjës Shibuya-zonjë, me vijë të syve të errët, të rëndë, qerpikë të rremë dhe lente kontakti që i bëjnë sytë të duken më të mëdhenj. Stili karakterizohet gjithashtu nga flokët më të lehta dhe aksesorët me shkëlqim. Trendi kogal gjendet si në Shibuya ashtu edhe në Harajuku, dhe ndikohet nga një pamje "nxënëse", me pjesëmarrësit shpesh të veshur me funde të shkurtra, çorape të tepërta deri në gju. Karakterizohet gjithashtu nga lëkura e nxirë artificialisht ose përbërja e errët, buzëkuqi i zbehtë dhe flokët e lehta.

 Referime 


Kategoria:Veshje
Kategoria:Kultura e Japonisë
Kategoria:Modë