Prodiku

Prodiku i Keos ( /p r oʊ d ɪ k ə s / ; , Pródikos ho Keios ; rr. 465 pes - rr. 395 pes) ishte një filozof grek, dhe pjesë e brezit të parë të sofistëve. Ai erdhi në Athinë si ambasador nga ishilli i Keas (Ceos) dhe u bë i njohur si folës dhe mësues. Platoni e trajton atë me një respekt më të madh se sofistët e tjerë dhe në disa prej dialogëve platonikë Sokrati shfaqet si miku i Prodikut. Një shkrimtar pretendon se Sokrati përdori metodën e tij të udhëzimit.  Prodicus bëri që gjuhësia dhe etika të shquheshin në kurrikulën e tij. Përmbajtja e një prej fjalimeve të tij është ende e njohur dhe ka të bëjë me një fabul në të cilën Herakliu duhet të bëjë një zgjedhje midis Virtytit dhe Vesit . Ai gjithashtu interpretoi fenë përmes kornizës së natyralizmit .

 Mësimet 
Prodiku ishte pjesë e gjeneratës së parë të sofistëve . "Ai ishte një sofist në kuptimin e plotë të një edukatori profesionist të pavarur".  Ndërsa ai mësoi filozofinë dhe politikën, Plato, Euthyd. 305c kështu Platoni përfaqëson udhëzimet e tij si kryesisht etike, Plato, Meno, 96d; comp. de Rep. x. 600e dhe i jep përparësi dallimit të tij të ideve, të tilla si guximi dhe nxitimi mbi përpjekjet e ngjashme të sofistëve të tjerë. Plato, Lach. 197c Ai nganjëherë jepte shfaqje individuale, dhe megjithëse ato i dinte Kalimaku, nuk duket se janë ruajtur gjatë. Në kontrast me Gorgias dhe të tjerët, të cilët mburreshin se zotëronin artin për ta bërë të voglin të dukej i shkëlqyeshëm, i madhi i vogël dhe të ngushellonte në fjalime të gjata ose të shkurtra, Prodiku kërkoi që fjalimi të mos ishte as i gjatë as i shkurtër, por i masës së duhur, Plato, Phaed. 267a; comp. Gorg. 449c, Prot. 334e, 335b, 338d; Aristotle, Rhet. iii. 17 dhe është vetëm se është i lidhur me sofistë të tjerë që ai është akuzuar për përpjekjen për ta bërë kauzën më të dobët të duket e fortë me anë të retorikës së tij (duke frymëzuar, p.sh., përshkrimin e Milton të Beliali). Cicero, Brut. c. 8.

 Natyralizmi 
Prodiku, si disa nga shokët e tij sofistë, e interpretuan fenë përmes kornizës së natyralizmit . Perënditë që ai i konsideronte si personifikime të diellit, hënës, lumenjve, burimeve dhe gjithçkaje tjetër që kontribuon në komoditetin e jetës sonë, Sextus Empiricus, adv. Math. i. 52; Cicero, de Nat. Deor. i. 42 dhe ai nganjëherë akuzohej për ateizëm. Cicero, de Nat. Deor. i. 55 "Teoria e tij ishte që njeriu primitiv ishte aq i impresionuar me dhuratat që natyra i siguronte atij për përparimin e jetës së tij, saqë ai besonte se ato ishin zbulim i perëndive ose mishëronin hyjninë. Kjo teori ishte jo vetëm e shquar për racionalizmin e saj por edhe për dallimin e saj për një lidhje të ngushtë midis fesë dhe bujqësisë. " 

 Shih edhe 

 Sokrati
 Sofistët
 Parasokratikët
 Greqia e lashtë

 Referime 

Kategoria:Lindje - Shekulli V p.e.s.
Kategoria:Vdekje - Shekulli IV p.e.s.
Kategoria:Filozofë të lashtë grekë
Kategoria:Filozofë parasokratikë