Siriusi

Siriusi (i caktuar si α Canis Majoris - latinizuar në Alpha Canis Majoris, shkurtuar Alpha CMa, α CMa) është ylli më i shndritshëm në qiellin e natës. Emri i tij rrjedh nga fjala greke  Seirios "me shkëlqim" ose "përvëlues". Me një madhësi të dukshme vizuale prej −1.46, Siriusi është pothuajse dy herë më i ndritshëm se Kanopus, ylli tjetër më i ndritshëm. Siriusi është një yll binar i përbërë nga një yll me sekuencë kryesore të tipit spektral A0 ose A1, i quajtur Sirius A dhe një i bardhë i llojit spektral DA2, i quajtur Sirius B. Distanca midis të dyve ndryshon midis 8,2 dhe 31,5 njësi astronomike pasi ato orbitojnë çdo 50 vjet.

Siriusi duket i ndritshëm për shkak të shkëlqimit të tij të brendshëm dhe afërsisë me Sistemin Diellor. Në një distancë prej 8.6 vite dritë, sistemi Sirius është një nga fqinjët më të afërt të Tokës. Siriusi gradualisht po i afrohet Sistemit Diellor, kështu që do të rritet pak në shkëlqim gjatë 60,000 viteve të ardhshme. Pas kësaj kohe, distanca e tij do të fillojë të rritet dhe do të bëhet më e dobët, por do të vazhdojë të jetë ylli më i ndritshëm në qiellin e natës së Tokës për 210,000 vitet e ardhshme. 

Siriusi A është rreth dy herë më masiv se Dielli (M☉) dhe ka një madhësi vizuale absolute prej +1.42. Është 25 herë më i ndritshëm se Dielli, por ka një shkëlqim dukshëm më të ulët se yjet e tjera të ndritshme si Kanopusi ose Rigeli. Sistemi është i vjetër midis 200 dhe  vjet.  Fillimisht ishte i përbërë nga dy yje kaltëroshe të ndritshme. Më masivi prej tyre, Sirius B, konsumoi burimet e tij dhe u bë një gjigant i kuq përpara se të binte në gjendjen e tij aktuale si një i bardhë rreth  vjet më parë.  

Duke reflektuar rëndësinë e tij në yjësinë e tij. Ngritja helikale e Siriusit shënoi përmbytjen e Nilit në Egjiptin e lashtë, ndërsa për polinezianët, kryesisht në hemisferën jugore, ylli shënoi dimrin dhe ishte një referencë e rëndësishme për lundrimin e tyre përreth Oqeanit Paqësor. 
parapamje| Siriusi në hapësirë 

 Historia e vëzhgimit 

majtas|parapamje| Siriusi është ylli më i ndritshëm në yjësinë  
Ylli më i ndritshëm në qiellin e natës, Siriusi është regjistruar në disa nga të dhënat më të hershme astronomike. Zhvendosja e tij nga ekliptika bën që ngritja e tij heliake të jetë jashtëzakonisht e rregullt në krahasim me yjet e tjera, me një periudhë prej gati 365,25 ditësh duke e mbajtur atë konstante në krahasim me vitin diellor. Kjo rritje ndodh në Kajro më 19 korrik (Julian), duke e vendosur atë para fillimit të përmbytjes vjetore të Nilit gjatë antikitetit. Kalendari civil egjiptian me sa duket u iniciua që Viti i Ri "Mesori" të përkojë me shfaqjen e Siriusit, megjithëse mungesa e viteve të brishta do të thoshte që kjo kongruencë të mbahej vetëm për katër vjet derisa data e saj të fillonte të endej mbrapsht nëpër muaj. Egjiptianët vazhduan të shënojnë kohën e kthimit vjetor të Siriusit, e cila mund t'i ketë çuar ata në zbulimin e ciklit Sotik 1460-vjeçar dhe ndikuan në zhvillimin e kalendarëve Julian dhe Aleksandrian. 

Për shkak të shkëlqimit të tij, Siriusi do të shihej të vezullonte më shumë në kushtet e motit të paqëndrueshëm të fillimit të verës. Për vëzhguesit grekë, kjo nënkuptonte emanime që shkaktuan ndikimin e saj malinj. Kushdo që vuante nga efektet e saj thuhej se ishte "i goditur nga yjet" (, astrobólētos). Ajo u përshkrua si "djegie" ose "flakërim" në letërsi. Banorët e ishullit Kea në Detin Egje do t'i ofronin flijime Siriusit dhe Zeusit për të sjellë fllad të ftohtë dhe do të prisnin rishfaqjen e yllit në verë. Nëse do të dilte qartë, do të tregonte fat të mirë; nëse ishte i mjegullt apo i zbehtë, atëherë ai parashikonte (ose buronte) murtajën.   

Ptolemeu i Aleksandrisë hartëzoi yjet në Librat VII dhe VIII të Almagestit të tij, në të cilin ai përdori Siriusin si vendndodhjen për meridianin qendror të globit. Ai e përshkroi atë si një nga gjashtë yjet me ngjyrë të kuqe (shih pjesën e polemikave të ngjyrave më poshtë). Pesë të tjerët janë yje të klasës M dhe K, të tilla si Arkturi dhe Betelgjezi.  

Yjet e ndritshme ishin të rëndësishme për polinezianët e lashtë për lundrim në Oqeanin Paqësor. Ata gjithashtu shërbyen si shënjues të gjerësisë gjeografike; deklinacioni i Siriusit përputhet me gjerësinë gjeografike të arkipelagut të Fixhit në 17°S dhe kështu kalon direkt mbi ishujt çdo natë. Ashtu siç paraqitja e Siriusit në qiellin e mëngjesit shënoi verën në Greqi, ajo shënoi fillimin e dimrit për Māori, emri i të cilëve Takurua përshkroi edhe yllin dhe sezonin. Shumë emra të tjerë polinezianë janë regjistruar, përfshirë Tau-ua në Ishujt Marquesas, Rehua në Zelandën e Re dhe Ta'urua-fau-papa "Festa e shefave të lartë origjinalë" dhe Ta'urua-e-hiti-i-te- tara-te-feiai "Festa që ngrihet me lutje dhe ceremoni fetare" në Tahiti. Populli havaian kishte shumë emra për Siriusin, duke përfshirë Aa ("i ndezur"), Hoku-kauopae, Kau-ano-meha (gjithashtu Kaulanomeha ), "Qëndrim i vetëm-dhe-shenjtë", Hiki-kauelia ose Hiki-kauilia (emri lundrues), Hiki-kau-lono-meha ("ylli i vetmuar Lono", emri astrologjik), Kaulua (gjithashtu Kaulua-ihai-mohai, "lulja e parajsave"), Hiki-kauelia, Hoku-hoo-kele-waa ("yll që shkakton lundrimin e kanoes", një emër lundrimi detar), dhe Kaulua-lena ("yll i verdhë"). Njerëzit e Ishujve të Shoqërisë e quanin Siriusin në mënyrë të ndryshme Taurua-fau-papa, Taurua-nui-te-amo-aha dhe Taurua-e-hiti-i-tara-te-feiai . Emra të tjerë për Siriusin përfshinin Palolo-mua (Futuna), Mere (Mangaia), Apura (Manihiki), Taku-ua (Ishujt Marquesas) dhe Tokiva (Pukapuka). Në kozmologjinë e Tuamotus, Siriusi kishte emra të ndryshëm, duke përfshirë Takurua-te-upuupu, Te Kaha ("fibra kokosi"), Te Upuupu, Taranga, dhe Vero -ma-torutoru ("flakëron dhe zvogëlohet"). 

Populli vendas Boorong i Viktorisë veriperëndimore e quajti Siriusin Warepil. 

 Kinematika 
Në vitin 1717, Edmond Halley zbuloi lëvizjen e duhur të yjeve të fiksuara deri më tani pasi krahasoi matjet bashkëkohore astrometrike me ato të shekullit të dytë pas Krishtit të dhëna në Almagest të Ptolemeut. Yjet e ndritshme Aldebarani, Arkturi dhe Siriusi u vunë re se kishin lëvizur ndjeshëm; Siriusi kishte përparuar rreth 30 minuta harkore (rreth diametrit të Hënës) në jugperëndim.  

Në vitin 1868, Siriusi u bë ylli i parë, shpejtësia e të cilit është matur, fillimi i studimit të shpejtësive radiale qiellore. Sir William Huggins shqyrtoi spektrin e yllit dhe vuri re një zhvendosje të kuqe. Ai arriti në përfundimin se Siriusi po tërhiqej nga Sistemi Diellor në rreth 40 km/s. Krahasuar me vlerën moderne të −5.5 km/s, kjo ishte një mbivlerësim dhe kishte shenjën e gabuar; shenja minus (-) do të thotë se po i afrohet Diellit. Është e mundur që Huggins nuk ka dhënë llogari për shpejtësinë orbitale të Tokës, e cila do të shkaktonte një gabim deri në 30 km/s. 

 Distanca 
Në librin e tij të vitit 1698, Cosmotheoros, Christiaan Huygens vlerësoi distancën te Siriusi 27664 herë distanca nga Toka në Diell (rreth 0,437 vjet dritë, duke u përkthyer në një paralaks prej afërsisht 7,5 sekondash).Huygens, Christiaan, ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΟΣ, sive De terris cœlestibus (The Hague, 1698) , p. 137. Kishte disa përpjekje të pasuksesshme për të matur paralaksin e Siriusit: nga Jacques Cassini (6 sekonda); nga disa astronomë (përfshirë Nevil Maskelyne) Google Books id: — page 889 duke përdorur vëzhgimet e Lacaille-it të bëra në Kepin e Shpresës së Mirë (4 sekonda); nga Piazzi (e njëjta shumë); duke përdorur vëzhgimet e Lacaille-it të bëra në Paris, më të shumta dhe të sigurta se ato të bëra në Kep (pa paralaks të ndjeshëm); nga Bessel (pa paralaks të ndjeshëm). 

Astronomi skocez Thomas Henderson përdor vëzhgimet e tij të bëra në vitet 1832–1833 dhe vëzhgimet e astronomit të Afrikës së Jugut Thomas Maclear të bëra në vitet 1836–1837, për të përcaktuar se vlera e paralaksës ishte 0,23 sekonda, dhe gabimi i paralaksit vlerësohej të mos kalonte një çerek sekondi, ose siç shkruajti Henderson në vitin 1839, "Në tërësi mund të konkludojmë se paralaksi i Siriusit nuk është më i madh se gjysma e sekondës në hapësirë; dhe se është ndoshta shumë më pak". Astronomët miratuan një vlerë prej 0.25 sekondash të harkut për pjesën më të madhe të shekullit të 19-të. Tani dihet që ka një paralaks prej  sekondash dhe për këtë arsye një distancë prej  parsekë, duke treguar vlerësimin e Hendersonit si të saktë. 

 Zbulimi i Siriusit B 
majtas|parapamje| Imazhi i Teleskopit Hapësinor Hubble i Sirius A dhe Sirius B. I bardhë mund të shihet në të majtë poshtë. Spikat e difraksionit dhe unazat koncentrike janë efekte instrumentale. 
Në vitin 1844, astronomi gjerman Friedrich Bessel nxori nga ndryshimet në lëvizjen e duhur të Siriusit se ai kishte një shok të padukshëm. Më 31 janar 1862, prodhuesi i teleskopave dhe astronomi amerikan Alvan Graham Clark së pari vëzhgoi shokun e dobët, i cili tani quhet Sirius B, ose me dashuri "Pup". Kjo ndodhi gjatë testimit të një    hapjeje të madhe teleskopi refractor 470mm për Observatorin Dearborn, i cili ishte një nga thjerrëzat më të mëdha thyerje teleskopi në ekzistencë në atë kohë, dhe teleskopi më i madh në Shtetet e Bashkuara. Vështrimi i Sirius B u konfirmua më 8 mars me teleskopë më të vegjël. 

Ylli i dukshëm tani nganjëherë njihet si Sirius A. Që nga viti 1894, janë vërejtur disa parregullsi të dukshme orbitale në sistemin Sirius, duke sugjeruar një yll të tretë shoqërues shumë të vogël, por kjo nuk është konfirmuar kurrë. Përshtatja më e mirë për të dhënat tregon një orbitë gjashtëvjeçare rreth Siriusit A dhe një masë prej 0.06. Ky yll do të ishte pesë deri në dhjetë madhësi më i dobët se i bardhë Siriusi B, gjë që do ta bënte të vështirë vëzhgimin. Vëzhgimet e botuara në vitin 2008 nuk ishin në gjendje të zbulonin as një yll të tretë, as një planet. Një "yll i tretë" i dukshëm në vitet 1920 besohet se tani është një objekt në sfond.  

Në vitin 1915, Walter Sydney Adams, duke përdorur një reflektor 1.5 m në Observatorin Mount Wilson, vëzhgoi spektrin e Siriusit B dhe përcaktoi se ishte një yll i bardhë i zbehtë. Kjo bëri që astronomët të konkludonin se ishte një i bardhë, i dyti që u zbulua. Diametri i Siriusit A u mat për herë të parë nga Robert Hanbury Brown dhe Richard Q. Twiss në vitin 1959 në Jodrell Bank duke përdorur interferometrin e tyre të intensitetit yjor. Në vitin 2005, duke përdorur Teleskopin Hapësinor Hubble, astronomët përcaktuan se Siriusi B ka gati diametrin e Tokës, , me një masë 102% të Diellit.  

 Polemikat e ngjyrave 
Rreth vitit 150 të es, astronomi grek i periudhës romake, Klaudi Ptolemeu, e përshkroi Siriusin si të kuqërremtë, së bashku me pesë yje të tjerë, Betelgjezin, Antaresin, Aldebaranin, Arkturin dhe Polluksin, të gjitha prej tyre kanë ngjyrë portokalli ose të kuqe. Mospërputhja u vu re për herë të parë nga astronomi amator Thomas Barker, skuadër i Lyndon Hall në Rutland, i cili përgatiti një letër dhe foli në një takim të Shoqërisë Mbretërore në Londër në 1760.  Ekzistenca e yjeve të tjera që ndryshojnë në shkëlqim i dha besueshmëri idesë që disa mund të ndryshojnë edhe në ngjyrë; Sir John Herschel e vuri në dukje këtë në vitin 1839, ndoshta i ndikuar nga dëshmimi i Eta Carinae dy vjet më parë. Thomas Jefferson Jackson See diskutimin e ringjallur mbi Siriusin e kuq me botimin e disa gazetave në 1892, dhe një përmbledhje përfundimtare në 1926. Ai citoi jo vetëm Ptolemeun, por edhe poetin Aratus, oratorin Ciceron dhe gjeneralin Germanicus që e quanin yllin të kuq, megjithëse pranoi se askush nga tre autorët e fundit nuk ishin astronomë, dy të fundit thjesht përkthenin poezinë e Aratusit Phaenomena. Seneca e kishte përshkruar Siriusin si një ngjyrë të kuqe më të thellë se Marsi. Jo të gjithë vëzhguesit e lashtë e shihnin Siriusin si të kuq. Poeti i shekullit I Marcus Manilius e përshkroi atë si "blu deti", ashtu si edhe Avienusi i shekullit të 4-t. Ishte ylli standard i bardhë në Kinën e Lashtë dhe të dhëna të shumta nga shekulli i 2-të pes e deri në shekullin e 7-të të es e përshkruajnë Siriusin si të bardhë.   

Në vitin 1985, astronomët gjermanë Wolfhard Schlosser dhe Werner Bergmann botuan një tregim të një dorëshkrimi Lombardik të shekullit të 8-të, i cili përmban raportin De cursu stellarum nga St. Gregory of Tours. Teksti latin i mësoi lexuesit se si të përcaktojë kohën e lutjeve të natës nga pozicionet e yjeve, dhe Siriusi përshkruhet brenda si rubeola - "e kuqërremta". Autorët propozuan që kjo ishte provë e mëtejshme që Siriusi B kishte qenë një gjigant i kuq në atë kohë. Studiues të tjerë u përgjigjën se kishte të ngjarë që Shën Gregori i referohej Arkturit.   

Mundësia që evolucioni yjor i Siriusit A ose i Siriusit B të jetë përgjegjës për këtë mospërputhje është refuzuar nga astronomët me arsyetimin se afati kohor i mijëra viteve është shumë i shkurtër dhe se nuk ka asnjë shenjë të mjegullnajës në sistem që do të pritej po të kishte ndodhur një ndryshim i tillë. Një bashkëveprim me një yll të tretë, deri më sot i pazbuluar, është propozuar gjithashtu si një mundësi për një pamje të kuqe. Shpjegimet alternative janë ose që përshkrimi si e kuqe është një metaforë poetike për fatin e sëmurë, ose se skintilimet dramatike të yllit kur ngriheshin e linin shikuesin me përshtypjen se ishte i kuq. Për syrin e lirë, shpesh duket se po shkëlqen me nuanca të kuqe, të bardhë dhe blu kur është afër horizontit.

 Vrojtimi 
majtas|parapamje| Siriusi (poshtë) dhe yjësia Orioni (djathtas). Tre yjet më të ndritshëm në këtë imazh - Siriusi, Betelgjezi (lart djathtas) dhe Prokioni (lart majtas) - formojnë Trekëndëshin e Dimrit. 
Me një madhësi të dukshme −1.46, Siriusi është ylli më i ndritshëm në qiellin e natës, pothuajse dy herë më i ndritshëm se ylli i dytë më i ndritshëm, Kanopi. Nga Toka, Siriusi gjithmonë duket më i zbehtë se Jupiteri dhe Venera, si dhe Mërkuri dhe Marsi në kohë të caktuara. Siriusi është i dukshëm nga pothuajse kudo në Tokë, përveç gjerësive gjeografike në veri të 73° N, dhe nuk ngrihet shumë lart kur shikohet nga disa qytete veriore (duke arritur vetëm 13° mbi horizontin nga Shën Petersburgu). Për shkak të deklinacionit të tij me afërsisht −17°, Siriusi është një yll cirkumpolar nga gjerësitë gjeografike në jug të 73° S. Nga Hemisfera Jugore në fillim të korrikut, Siriusi mund të shihet si në mbrëmje, kur perëndon pas Diellit ashtu edhe në mëngjes kur ngrihet para Diellit.  

Siriusi, së bashku me Prokionin dhe Betelgjezin, formojnë një nga tre kulmet e Trekëndëshit Dimëror për vëzhguesit në Hemisferën Veriore.  

Për shkak të precesionit (dhe lëvizjes së lehtë të duhur), Siriusi do të lëvizë më në jug në të ardhmen. Duke filluar rreth vitit 9000, Siriusi nuk do të jetë më i dukshëm nga Evropa Veriore dhe Qendrore, dhe në vitin 14,000 dekliniacioni i tij do të jetë −67° dhe kështu do të jetë qarkullues në të gjithë Afrikën e Jugut dhe në pjesën më të madhe të Australisë. 

Siriusi mund të vërehet në dritën e ditës me sy të lirë në kushtet e duhura. Në mënyrë ideale, qielli duhet të jetë shumë i pastër, me vëzhguesin në një lartësi të madhe, yllin që kalon sipër dhe Diellin të ulët në horizont. Këto kushte vëzhgimi përmbushen më lehtë në Hemisferën Jugore, për shkak të deklinacionit jugor të Sirius. 

Në një distancë prej 2.6 parsekësh (8.6 vjet dritë), sistemi Sirius përmban dy nga tetë yjet më të afërt me Diellin, dhe është sistemi i pestë yjor më i afërt me Diellin. Kjo afërsi është arsyeja kryesore për shkëlqimin e saj, ashtu si me yjet e tjera pranë si Alpha Centauri dhe në kontrast me supergjigandët e largët, shumë të ndritshëm si Kanopi, Rigeli ose Betelgjezi. Është akoma rreth 25 herë më i ndriçuar se Dielli. Ylli fqinj i madh më i afërt me Siriusin është Prokioni, 1.61 parsekë (5.24 vd) larg. Anija kozmike Voyager 2, e nisur në vitin 1977 për të studiuar katër planetët gjigandë në Sistemin Diellor, pritet të kalojë brenda  të Sirius në afërsisht 296,000 vjet. 

 Sistemi yjor 
parapamje| Orbita e Siriusit B rreth A siç shihet nga Toka (elipsa e pjerrët). Elipsa e gjerë horizontale tregon formën e vërtetë të orbitës (me një orientim arbitrar) siç do të shfaqej nëse shikohet drejt. 
majtas|parapamje| Përshtypje e artistit për Siriusin A dhe Siriusin B. Siriusi A është më i madhi nga dy yjet. 
majtas|parapamje| Një imazh i Observatorit me rreze X Chandra i sistemit yjor Sirius, ku modeli i ngjashëm me thumba është për shkak të strukturës mbështetëse për grilën e transmetimit. Burimi i ndritshëm është Siriusi B. Kredi: NASA/SAO/CXC. 
Siriusi është një sistem binar ylli i përbërë nga dy yje të bardhë që rrotullohen rreth njëri-tjetrit me një ndarje prej rreth 20 AU (afërsisht distanca midis Diellit dhe Uranit) dhe një periudhë 50.1 vjeçare. Komponenti më i ndritshëm, i quajtur Siriusi A, është një yll i sekuencës kryesore të tipit spektral në fillim të A, me një temperaturë sipërfaqe të vlerësuar prej 9,940 K. Shoqëruesi i tij, Siriusi B, është një yll që tashmë ka evoluar në sekuencën kryesore. Aktualisht 10,000 herë më pak dritë në spektrin vizual, Siriusi B ishte dikur më masivi nga të dy. Mosha e sistemit është vlerësuar në rreth 230 milionë vjet. Në fillim të jetës së tij, mendohet të ketë qenë dy yje të bardhë kaltërosh që rrotullohen rreth njëri-tjetrit në një orbitë eliptike çdo 9.1 vjet. Sistemi lëshon një nivel më të lartë se sa pritej të rrezeve infra të kuqe, siç matet nga vëzhguesi i bazuar në hapësirë IRAS. Ky mund të jetë një tregues i pluhurit në sistem, i cili konsiderohet disi i pazakontë për një yll binar. Imazhi i Observatorit të Rrezeve X Chandra tregon Siriusin B duke shkëlqyer partnerin e saj si një burim rrezesh X.  

Në vitin 2015, Vigan dhe kolegët e tij përdorën Teleskopin VLT Survey për të kërkuar prova të shoqëruesve nën yllë dhe ishin në gjendje të përjashtonin praninë e planetëve gjigandë 11 herë më masivë se Jupiteri në 0,5 AU largësi nga Siriusi A, 6-7 herë më shumë se masa të Jupiterit në distancën 1–2 AU, dhe deri në rreth 4 herë më të madhe se masa e Jupiterit në distancën 10 AU. 

 Siriusi A 
parapamje| Krahasimi i Siriusit A dhe Diellit, me shkallën dhe shkëlqimin relativ të sipërfaqes 
Siriusi A ka një masë prej 2 M☉. Rrezja e këtij ylli është matur nga një interferometër astronomik, duke dhënë një diametër këndor të vlerësuar prej 5.936 ± 0.016 mas. Shpejtësia e parashikuar e rrotullimit është relativisht e ulët 16 km/s, e cila nuk prodhon ndonjë rrafshim të rëndësishëm të diskut të tij. Kjo është në një mospërputhje të dukshme me Vegën me madhësi të ngjashme, e cila rrotullohet me një shpejtësi më të shpejtë 274 km/s dhe fryhet dukshëm rreth ekuatorit të saj. Një fushë e dobët magnetike është zbuluar në sipërfaqen e Siriusit A.  

Modelet yjore sugjerojnë që ylli u formua gjatë shembjes së një reje molekulare dhe se, pas 10 milionë vjetësh, gjenerimi i tij i brendshëm i energjisë u mor si rezultat i reaksioneve bërthamore. Bërthama u bë konvektive dhe përdori ciklin CNO për prodhimin e energjisë. Parashikohet që Siriusi A do të ketë shteruar plotësisht depozitimin e hidrogjenit në bërthamën e tij brenda një miliard (109) vjetësh nga formimi i tij. Në këtë pikë, ajo do të kalojë nëpër një fazë si gjigant i kuq, pastaj do të vendoset për t'u bërë një i bardhë. 

Siriusi A klasifikohet si një yll Am sepse spektri tregon linja të thella thithjeje metalike, tregon një rritje në elementët më të rëndë se heliumi, siç është hekuri. Lloji spektral është raportuar si A0mA1 Va, që tregon se do të klasifikohej si A1 nga linjat e hidrogjenit dhe heliumit, por A0 nga linjat metalike që bëjnë që ai të grupohet me yjet Am. Kur krahasohet me Diellin, raporti i hekurit në atmosferën e Siriusit A në lidhje me hidrogjenin jepet nga ,  do të thotë hekuri është 316% aq i bollshëm sa në atmosferën e Diellit. Përmbajtja e lartë sipërfaqësore e elementeve metalike nuk ka gjasa të jetë e vërtetë për të gjithë yllin; përkundrazi kulmi i hekurit dhe metalet e rënda levitohen rrezatues drejt sipërfaqes.  

 Siriusi B 
parapamje|Krahasimi i Siriusit B me Tokën 
Siriusi B. Me një masë prej 1.02 M☉, është pothuajse dyfishi i 0.5–0.6 M☉ mesatarisht. Kjo masë është e paketuar në një vëllim afërsisht të barabartë me atë të Tokës. Temperatura aktuale e sipërfaqes është 25.200 K. Për shkak se nuk ka burim të brendshëm të nxehtësisë, Siriusi B do të ftohet në mënyrë të vazhdueshme pasi nxehtësia e mbetur rrezatohet në hapësirë për më shumë se dy miliardë vjet.  

Një i bardhë formohet pasi një yll ka evoluar nga sekuenca kryesore dhe më pas ka kaluar nëpër një fazë gjigande të kuqe. Kjo ndodhi kur Siriusi B ishte më pak se gjysma e moshës së tij aktuale, rreth 120 milionë vjet më parë. Ylli origjinal kishte rreth 5 M☉ dhe ishte një yll i tipit B (afërsisht B4–5) kur ishte akoma në sekuencën kryesore. Ndërsa kalonte nëpër skenën gjigante të kuqe, Siriusi B mund të ketë pasuruar metalizmin e shoqëruesit të tij. 

Ky yll kryesisht përbëhet nga një përzierje karboni-oksigjeni që u krijua nga bashkimi i heliumit në yllin pasardhës. Kjo mbivendoset nga një zarf i elementeve më të lehta, me materialet e ndara nga masa për shkak të gravitetit të lartë sipërfaqësor. Atmosfera e jashtme e Siriusit B tani është pothuajse hidrogjen i pastër - elementi me masën më të ulët - dhe asnjë element tjetër nuk shihet në spektrin e tij.  

 Ylli i tretë i dukshëm 
Që nga viti 1894, parregullsitë janë vërejtur në orbitat e Siriusit A dhe atij B me një periodicitet të dukshëm prej 6–6,4 vjet. Një studim i vitit 1995 arriti në përfundimin se një shok i tillë ka të ngjarë të ekzistojë, me një masë prej afërsisht 0,05 masash diellore - një i kuq ose i madh kafe, me një madhësi të dukshme >15, dhe më pak se 3 sekonda nga Siriusi A.  
 Gaia 1 
Në vitin 2017, një grumbull yjor masiv u zbulua vetëm 10′ nga Siriusi. Ajo u zbulua gjatë një analize statistikore të të dhënave Gaia. Grumbulli është mbi një mijë herë më larg nesh sesa sistemi yjor. 

 Etimologjia dhe rëndësia kulturore 
Emri "Sirius" vjen nga Latinishtja Sīrius, nga Greqishtja e Lashtë Σείριος (Seirios, "i ndezur" ose "djegës"). Përdorimi më i hershëm i emrit daton nga shekulli i 7-të para Krishtit në veprën poetike të Hesiodit Punë dhe Ditë. Në vitin 2016, Bashkimi Astronomik Ndërkombëtar organizoi një Grup Punues për Emrat e Yjeve (WGSN) për të kataloguar dhe standardizuar emrat e duhur për yjet. Buletini i parë i WGSN i korrikut 2016 përfshinte një tabelë të dy grupeve të para të emrave të miratuar nga WGSN; i cili përfshinte Sirius për yllin α. Tani është futur kështu në Katalogun e Emrave të Yjeve në IAU.

Sirius përmendet në Suren, En-Nexhm ("Ylli"), të Kuranit, ku i është dhënë emri   (transliterimi: aš-ši'rā ose ash-shira ; udhëheqësi). Ajeti është: " ", "Se Ai është Zoti i Siriusit (Ylli i Fuqishëm)." (En-Nexhm: 49)  Ibën Kethiri tha në komentin e tij "se është ylli i ndritshëm, i quajtur Mirzam Al-Jawza' (Sirius), të cilin një grup arabësh e adhuronin". Emri alternativ Aschere, i përdorur nga Johann Bayer, rrjedh nga kjo.  

 Dogon 
Njerëzit Dogon janë një grup etnik në Mali, Afrika Perëndimore, raportuar nga disa studiues që kanë njohuri tradicionale astronomike në lidhje me Siriusin që normalisht do të konsiderohej e pamundur pa përdorimin e teleskopëve. Sipas Marcel Griaule, ata dinin për periudhën orbitale pesëdhjetëvjeçare të Sirius dhe shokut të tij përpara astronomëve perëndimorë. (many reprints) Originally published in 1948 as Dieu d'Eau. Originally published as Le Renard Pâle. Në librin e tij pseudoarkeologjik The Sirius Mystery, Robert Temple pohoi se njerëzit Dogon kanë një traditë të kontaktit me qenie inteligjente jashtëtokësore nga Siriusi.
 Rëndësia moderne 
Siriusi është një subjekt i shpeshtë i trillimeve shkencore,  dhe ka qenë subjekt i poezisë. Dante dhe John Milton japin referencë për yllin, dhe kjo është "ylli i fuqishëm perëndimor i rënë" në "Then Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd" nga Walt Whitman, ndërsa poema e Tennyson Princesha përshkruan shkëlqimin e yllit:LacusCurtius • Allen's Star Names — Canis Major. 

Referenca të tjera moderne: 

 Planet për përdorimin e shtytjes së velave diellore për udhëtime ndëryjore kanë synuar Siriusin si sistemin e yjeve për të arritur më shpejt nga Toka. Ndërsa Alpha Centauri dhe të tjerët janë më afër, shkëlqimi i Siriusit siguron fuqinë më të mirë të frenimit për të arritur me kohën më të vogël të udhëtimit. 
 Siriusi është paraqitur në stemën e Universitetit Macquarie dhe është emri i ditarit të tij të alumnave.  
 Emri i ndërmarrjes radio satelitore të Amerikës së Veriut Satellite CD Radio, Inc. u ndryshua në Sirius Satellite Radio në nëntor 1999, duke u emëruar pas "yllit më të ndritshëm në qiellin e natës".  
 Kompozitori Karlheinz Stockhausen, i cili shkroi një pjesë të quajtur Sirius, është pohuar të ketë thënë në disa raste se ai vinte nga një planet në sistemin Sirius.   Për Stockhausen, Sirius qëndronte për "vendin ku muzika është vibrimi më i lartë" dhe ku muzika ishte zhvilluar në mënyrën më të përsosur.Michael Kurtz, Stockhausen. Eine Biografie. Kassel, Bärenreiter Verlag, 1988: p. 271.
 Sirius është një nga 27 yjet në flamurin e Brazilit, ku përfaqëson shtetin e Mato Grosso.  
 Ekipi suedez i futbollit IK Sirius nga Uppsala, i cili aktualisht luan në nivelin e lartë Allsvenskan, është emëruar pas sistemit të yjeve. 

 Referime 

 Bibliografia 





 Lidhje të jashtme 

 NASA Astronomy Picture of the Day: Sirius B in x-ray (6 October 2000) 
 Diskutim mbi çështjen Dogon 
 Koha Sirius  



Kategoria:Qeni i Madh
Kategoria:Xhuxhë të bardhë