Daffy Duck

Daffy Duck është një personazh vizatimor i prodhuar nga Warner Bros. I dizajnuar si një rosë e zezë antropomorfe, personazhi është shfaqur në seri vizatimorë si Looney Tunes dhe Merrie Melodies, në të cilat ai zakonisht është përshkruar si një rival dhe shok i ngusht i Bugs Bunny.

Daffy luajti në 130 epizoda të shkurtra në epokën e artë, duke e bërë atë personazhin e tretë më të shpeshtë në karikaturat Looney Tunes / Merrie Melodies, pas 167 paraqitjeve të Bugs Bunny dhe 153 paraqitjeve të Porky Pig. Daffy u rendit në vendin e 14 në listën e TV Guide të 50 personazheve më të mirë vizatimorë të të gjitha kohërave.

Origjina
Daffy u shfaq për herë të parë më 17 prill 1937 në Porky's Duck Hunt, me regji nga Tex Avery dhe animuar nga Bob Clampett. Karikaturat janë një çifte standarde e gjuetarëve / preve, por Daffy ishte diçka e re për filmuesit: një protagonist luftarak, pohues, plotësisht i pakufizuar. Bob më vonë kujtoi: "Në atë kohë, audienca nuk ishte mësuar të shohë një personazh vizatimor duke bërë këto gjëra. Dhe kështu, kur goditi teatrot ishte një shpërthim. Njerëzit do të linin teatrot duke folur për këtë rosë të shurdhër."

Kjo rosë e hershme është më pak antropomorfe dhe ngjason me një rosë të zezë normale. Në fakt, të vetmet aspekte të personazhit që kanë mbetur të qëndrueshme ndër vite janë karakterizimi i tij i zërit nga Mel Blanc; dhe pendët e tij të zeza me një unazë të bardhë në qafë. Karakterizimi i Blanc i Daffy dikur mbante rekordin botëror për karakterizimin më të gjatë të një personazhi të animuar nga aktori i tyre origjinal: 52 vjet.

Një nga karakteristikat e Daffy është lisa anësore (d.m.th ka pengesë në të folurit dhe keqartikulon sibilantët), por përmisohet me kalimin e kohës. Në Daffy Duck & Egghead, shihet se Daffy fol qartazi, përveç kur këndon The Merry-Go-Round Broke Down ku mund të ndëgjohet lisa anësore.

Në Scarlet Pumpernickel (1950), Daffy ka një emër të mesëm, Dumas si shkrimtarin e një skenari gëlues, një nyje për Alexandre Dumas. Gjithashtu, në episodin e Baby Looney Tunes "The Tattletale", Gjyshja i drejtohet Daffy si "Duffy Horatio Tiberius Duck". Në The Looney Tunes Show (2011) përdoren emrat e mesëm të shakave "Armando" dhe "Sheldon".

Vitet e epokës së artë
Vitet e hershme
Tex Avery dhe Bob Clampett krijuan versionin origjinal të Daffy në vitin 1937. Daffy e vendosi statusin e tij duke u hedhur në ujë, duke kërcyer përreth dhe duke bërtitur, "Uau!". Animatori Bob Clampett menjëherë e kapi personazhin Daffy Duck dhe e aktivizoi atë në një seri vizatimesh në vitet 1930 dhe 1940. Daffy i hershëm është një personazh i egër dhe i çmendur, që kërcen vazhdimisht nëpër ekran me britma "Uau! Uau!" (Në autobiografinë e tij, Mel Blanc deklaroi se sjellja e çuditshme u frymëzua nga slogani i Hugh Herbert, i cili u çua në një ekstrem të egër për Daffy.)

Daffy në Luftën e Dytë Botërore
Daffy gjithashtu do të shfaqej në disa epizoda të shkurtra gjatë Luftës së Dytë Botërore, duke qëndruar e vërtetë për natyrën e tij të pakursyer. Ai lufton me një dhi naziste për të ngrënë mbeturina metalike të Daffy në Scrap Happy Daffy (1943), godet kokën e Adolf Hitlerit me një shul gjigant në Daffy – The Commando (1943) dhe i tejkalon Hitlerin, Goebbels dhe Goering në Plane Daffy (1944). Çuditërisht, ishte vetëm pas këtyre shpëtimeve të kohës së luftës që Daffy në të vërtetë i nënshtrohet rekrutimit në shërbimin ushtarak, në formën e "njeriut të vogël nga bordi i hartimit", të cilin ai përpiqet të shmanget në Draftee Daffy (1945).

Zhvillimi "i hershëm" i Daffy 1946–1950=
Për Daffy Doodles (filmi i tij i parë vizatimor Looney Tunes si regjisor), Robert McKimson e zbuti pak Daffy, duke e ridizajnuar përsëri që të ishte më i rrumbullakët dhe më pak elastik.Robert McKimson’s “Daffy Doodles” (1946) Studioja gjithashtu i futi rosës disa nga zgjuarsia e Bugs Bunny, duke e bërë atë po aq të shkëlqyer në gojë sa ishte edhe me guximin e tij. Daffy u bashkua me Porky Pig; rivali i dikurshëm i rosës u bë njeriu i tij i drejtpërdrejtë. Arthur Davis, i cili drejtoi filma të shkurtër vizatimorë të Warner Bros. për disa vite në fund të viteve 1940 derisa menaxhmenti i lartë vendosi që duhet të kishte vetëm tre njësi (McKimson, Friz Freleng dhe Jones), prezantoi një Daffy të ngjashëm me atë të McKimson. McKimson njihet si i fundit nga tre njësitë që bëri uniformën e tij Daffy me atë të Jones, madje edhe me filma të shkurtër të vonë, siç është Don't Axe Me (1958), duke shfaqur tipare të "çmendur" Daffy. Duke filluar në You Were Never Duckier, personaliteti i Daffy evoluoi duke u bërë më pak i çmendur dhe më lakmitar.

Eksperimentimi me Daffy 1951–1964
Ndërsa ditët e çmendura të Daffy kishin mbaruar, McKimson vazhdoi ta bënte atë aq të keq ose të mirë sa kërkonin rolet e tij të ndryshme. McKimson shpesh e vinte Daffy të luante rolin e një shitësi që shtyn një klient potencial të blejë diçka, siç është Fool Coverage (1952) ku Daffy arrin t'i shesë Porky Pig një polisë aksidenti prej 1,000,000 dollarësh e cila funksionon vetëm në kushte të pamundura (të cilat, për fat të keq për Daffy, ndodhin të gjitha), dhe The High and the Flighty (1956) ku Daffy ndërhyn në batutat e zakonshme të Foghorn Leghorn dhe Barnyard Dawg duke u shitur atyre sende shakaje të reja për t'u hakmarrë ndaj njëri-tjetrit. Pikat e tij përfundimisht kapin dhe bashkohen kundër Daffy për ta zënë në kurth në një nga setet e shakave që ai ua shiti atyre. McKimson do ta përdorte këtë version të Daffy nga viti 1946 deri në vitin 1961. Megjithatë, edhe McKimson do të ndiqte gjurmët e Jones në shumë aspekte me filma vizatimorë si People Are Bunny (1959) dhe Ducking the Devil (1957). Versioni i Friz Freleng mori një aludim nga Chuck Jones duke e bërë rosën më simpatike, si në Show Biz Bugs (1957). Këtu, Daffy është tepër emocional dhe xheloz për Bugs, megjithatë ai ka talent të vërtetë që injorohet nga menaxheri i teatrit dhe turma. Ky film vizatimor përfundon me një sekuencë në të cilën Daffy përpiqet të mahnisë audiencën e fiksuar pas Bugs me një akt në të cilin ai pi benzinë ​​dhe gëlltit nitroglicerinë, barut dhe uranium-238 (në një tretësirë ​​të gjelbër), hidhet lart e poshtë për t'u "shkundur mirë" dhe në fund gëlltit një shkrepëse të ndezur që shpërthen të gjithë përzierjen e pamundur. Kur Bugs i thotë Daffy se publiku e do aktin dhe dëshiron më shumë, Daffy, tani një fantazmë që fluturon lart (me sa duket në Parajsë), thotë se mund ta bëjë aktin vetëm një herë. Disa stacione televizive, dhe në vitet 1990 rrjeti kabllor TNT, e fshinë aktin e rrezikshëm, nga frika e imitimit nga fëmijët e vegjël.

Çiftëzimi i Daffy dhe Porky në parodi të filmave të njohur, 1951–1965
Ndërsa Bugs Bunny u bë personazhi më i njohur i Warner Bros., regjisorët gjetën përdorim të bollshëm për Daffy. Disa karikaturat e vendosin atë në parodi të filmave të njohur dhe seriale radio; Porky Pig ishte zakonisht një ndihmës lehtësues komik. Për shembull, Daffy në The Great Piggy Bank Robbery (1946) si "Duck Twacy" (Dick Tracy) nga Bob Clampett; Scarlet Pumpernickel (1950) Daffy ishte heroi dhe Porky Pig ishte i keqi. Në Drip-along Daffy (1951), të quajtur pas personazhit Hopalong Cassidy, hedh Daffy në një film perëndimor ku ai etiketohet si "Hero i Tipit Perëndimor" dhe Porky Pig etiketohet si "Ndihmës Komedi". Në Duck Dodgers in the 24½th Century (1953), një parodi e Buck Rogers, Daffy tregton barbs (dhe plumba) me Marvin the Martian, me Porky Pig duke ruajtur rolin e ndihmësit së Daffy. Në Rocket Squad (1956), një parodi e Dragnet dhe Racket Squad Daffy dhe Porky Pig luajnë përsëri së bashku. Daffy gjithashtu luajti Stupor Duck një parodi të serisë televizive Aventurat e Supermenit. Robin Hood Daffy (1958) hedh rosën në rolin e jashtëligjshëm legjendar Robin Hood me Porky Pig si Friar Tuck. Në China Jones (1959), i cili mori emrin nga China Smith, Daffy në Hong Kong luan rolin e një hetuesi privat.

Çiftëzimi i Bugs dhe Daffy, 1951–1964
Ngjitja e Bugs në famë i shtyu gjithashtu animatorët e Warner Bros. të riinterpretonin Daffy si rivalin e lepurit, thellësisht xheloz, të pasigurt dhe të vendosur për të rimarrë vëmendjen, ndërsa Bugs ose mbeti i qetë, por paksa i argëtuar dhe/ose indiferent ndaj xhelozisë së rosës, ndonjëherë duke e përdorur atë në avantazhin e tij. Dëshira e Daffy për të arritur famë me pothuajse çdo kusht u eksplorua që në vitin 1940 në You Ought to Be in Pictures të Freleng, por ideja u përdor më me sukses nga Chuck Jones, i cili e ridizajnoi rosën edhe një herë, duke e bërë atë më të dobët dhe më të çrregullt. Në "Hunting Trilogy" (ose "Duck Season/Rabbit Season Trilogy")) të Rabbit Fire, Rabbit Seasoning dhe Duck! Rabbit, Duck! (secili i lançuar përkatësisht në 1951, 1952 dhe 1953), mënyrat tërheqëse të vëmendjes dhe ngacmueshmëria e Daffy i japin Bugs Bunny mundësinë e përsosur për të mashtruar Elmer Fudd e pafat që ta qëllojë vazhdimisht sqepin e rosës. Gjithashtu, këto vizatime zbulojnë sloganin e Daffy, "Je i pathyeshëm!". Daffy i Jones e sheh veten si vetëmbrojtës, jo egoist. Megjithatë, ky Daffy nuk mund të bëjë asgjë që nuk i kthehet mbrapsht, më shumë gjasa të djegë pendët e bishtit, si dhe egon dhe krenarinë e tij sesa çdo gjë tjetër. Mendohet se Chuck Jones e bazoi personalitetin e ri të Daffy Duck në kolegun e tij animator Bob Clampett, i cili, ashtu si Daffy, njihej si një vetë-promovues i zhurmshëm. Në Beanstalk Bunny Daffy, Bugs dhe Elmer bashkohen përsëri në një parodi të Xhek dhe Bizelja Magjike (me Elmerin si gjigantin); në A Star Is Bored Daffy përpiqet ta zëvendësojë Bugs Bunny. Në paroditë e shfaqjeve televizive The Millionaire dhe This Is Your Life, Daffy përpiqet ta mposhtë rivalin e tij të betuar, Bugs Bunny, për një çmim prej 1,000,000 dollarësh të dhënë nga seriali i tij i preferuar televiziv në The Million Hare dhe në This Is a Life?, Daffy përpiqet ta zëvendësojë Bugs Bunny-n për të qenë i ftuari i nderit në serial; në të katër këto karikatura, Daffy përfundon një humbës për shkak të personalitetit të tij tepër emocional (i cili dëmton logjikën e shëndoshë dhe aftësinë e arsyetimit të Daffy-t) dhe dëshirës së tij për vëmendje. Me pranimin e vetë Daffy, ai është jashtëzakonisht lakmitar: "Nuk mund ta bëj dot, jam një i pangopur. Është hobi im!" Ali Baba Bunny (1957) dhe "Mund të jem frikacak, por jam një frikacak i vogël lakmitar" Ducking the Devil (1957).

Çiftëzimi i Daffy dhe Speedy, 1965–1968
Kur studioja e animacionit Warner Bros. ia dha përkohësisht prodhimin e filmave vizatimorë DePatie-Freleng Enterprises (DFE) në vitet 1960, Daffy Duck u bë një antagonist në disa filma vizatimorë përballë Speedy Gonzales, i cili i referohet Daffy si "rosë loco". Në Well Worn Daffy (1965), Daffy është i vendosur t'i mbajë minjtë larg një pusi të nevojshëm me çdo kusht, me sa duket vetëm për ndonjë motiv tjetër përveçse për keqdashje të pastër. Për më tepër, kur ai merr gjithë ujin që dëshiron, Daffy më pas përpiqet ta shkatërrojë pusin pavarësisht kotësisë së ligë të aktit, duke e detyruar Speedy ta ndalojë. Studioja e Warner Bros. po hynte në vitet e saj të muzgut, dhe madje edhe Daffy iu desh të bënte përpjekje për humor gjatë kësaj periudhe. Në shumë nga filmat vizatimorë të mëvonshëm të DFE-së, të tillë si Feather Finger dhe Daffy's Diner, Daffy portretizohet si një personazh më simpatik (shpesh i detyruar të kthehet kundër Speedy-t me urdhër të një armiku të përbashkët) sesa si horri i plotë që është në filma vizatimorë si Assault and Peppered. Filmi i fundit vizatimor me Daffy dhe Speedy është See Ya Later Gladiator, në atë që fansat e animacionit e quajnë vizatimin më të keq të bërë nga Warner Bros.

Filma tě veçuar
 Porky's Duck Hunt (1937) – debutimi
 Porky Pig's Feat (1943) - paraqitja e parë përkrah Bugs Bunny
 Draftee Daffy (1945) - film propagandistik nga Bob Clampett
 Rabbit Fire (1951) - filmi i parë i "Hunting trilogy" nga Chuck Jones
 Duck Amuck (1953) - komedi surreale e shkurtuar nga Chuck Jones dhe e përfshirë në Regjistrin Kombëtar të Filmit
 Duck Dodgers in the 24½th Century (1953) - parodi e Buck Rogers në shekullin e 25-të dhe më vonë e përshtatur në një seri televizive
 See Ya Later Gladiator (1968) - paraqitja e fundit në Epokën e Artë të animacionit amerikan
 Who Framed Roger Rabbit (1988) – paraqitje e shkurtër krahas Donald Duck
 Space Jam (1996) –  paraqitja krahas superyllit nga NBA, Michael Jordan
 Looney Tunes: Back in Action (2003) – paraqitja krahas Brendan Fraser, Jenna Elfman dhe Steve Martin
 Space Jam: A New Legacy (2021) – paraqitja krahas superyllit nga NBA, LeBron James
 The Day the Earth Blew Up (2024) - paraqitja krahas Porky Pig dhe Petunia Pig

Referime

Kategoria:Personazhe në Looney Tunes
Kategoria:Zogj antropomorfikë
Kategoria:Rosë fiktiv