Shtatë qiejt

Në kozmologjinë fetare ose mitologjike, shtatë qiejt u referohen shtatë niveleve ose ndarjeve të Qiejve (Qiellit). Koncepti, i gjetur gjithashtu në fetë e lashta Mesopotamiane, mund të gjendet në Judaizëm dhe Islam; një koncept i ngjashëm gjendet gjithashtu në disa fe fetare indiane siç është Hinduizmi. Disa nga këto tradita, duke përfshirë Xhainizëm, gjithashtu kanë një koncept të 7 tokave ose 7 botëve të nëntokës si me sferat metafizike të hyjnive ashtu edhe me trupa qiellorë të vëzhguar siç janë planetët klasikë dhe yjet fiks. Shtatë qiejt korrespondojnë me shtatë ndriçuesit / planetët klasikë të njohur nga antikiteti. Vëzhguesit e lashtë vunë re se këto objekte qiellore (Hëna, Merkuri, Venera, Dielli, Marsi, Jupiteri dhe Saturni) lëviznin me hapa të ndryshëm në qiell si nga njëri-tjetri ashtu edhe nga yjet e fiksuar përtej tyre. Ndryshe nga kometat, të cilat u shfaqën në qiell pa paralajmërim, ato lëviznin në modele të rregullta që mund të parashikohen. Ata gjithashtu vunë re se objektet në qiell ndikonin në objektet në tokë - Si Mbi, Pra Poshtë - si kur lëvizjet e diellit ndikojnë në sjelljen e bimëve ose lëvizjet e hënës ndikojnë në baticat e oqeanit. Të tjerë besojnë se shtatë qiejt kanë lidhje me shtatë yjet e Orionit, Zhytësit të Madh, Zhytësit të Vogël dhe Pleaides / Shtatë Motrave sipas astrologjisë antike perëndimore.
parapamje|Miniatura perse me shtate qiejt nga The History of Mohammed, Bibliothèque nationale de France, Pariz.

 Feja mesopotamiane 
Koncepti i shtatë qiejve i zhvilluar në Mesopotaminë e lashtë simbolizonte konceptet fizike dhe metafizike. Në gjuhën sumeriane, fjalët për qiejt (ose qiellin) dhe tokën janë An dhe Ki. Mesopotamianët e lashtë e konsideronin qiellin si një seri kupolash (zakonisht tre, por nganjëherë shtatë) që mbulonin tokën e rrafshët. dhe ishte shtëpia e yjeve. Kube e mesit të parajsës ishte bërë prej guri saggilmut dhe ishte vendbanimi i Igigit. Kupola më e lartë dhe e jashtme e qiellit ishte bërë prej guri luludānītu dhe ishte personifikuar si An, perëndia e qiellit. Trupat qiellorë gjithashtu u barazuan me hyjnitë specifike gjithashtu .:203 Planeti Venus besohej të ishte Inanna, perëndesha e dashurisë, seksit dhe luftës. : 203 dhe hëna ishte babai i tyre Nanna .:203 Njerëzit e zakonshëm nuk mund të shkonin në qiej sepse ishte vendbanimi i perëndive vetëm. Në vend të kësaj, pasi një person vdiq, shpirti i tij / saj shkoi te Kur (i njohur më vonë si Irkalla), një nëntokë me hije të errët, e vendosur thellë nën sipërfaqen e tokës. Mbjelljet sumeriane të fundit të mijëvjeçarit të dytë pes u referuan shtatë qiejve dhe shtatë tokave. Një nxitje e tillë është: "an-imin-bi ki-imin-bi" (qiejt janë shtatë, tokat janë shtatë.)

Kuptimi se qiejt mund të ndikojnë në gjërat në tokë, i dha hua vetitë qiellore, magjike vetë numrit shtatë, si në historitë e shtatë demonëve, shtatë kishave, shtatë shpirtrave ose shtatë froneve. Numri shtatë shfaqet shpesh në ritualet magjike babilonase. Shtatë qiejtë hebraikë dhe shtatë islamikë mund të kenë origjinën e tyre në astronominë babilonase.

Në përgjithësi, qiejt nuk janë një vend për njerëzit në fenë Mesopotamiane. Siç Gilgamesh i thotë mikut të tij Enkidu, në Eposin e Gilgameshit: "Kush mund të ngjitet në qiej, miku im? Vetëm perënditë jetojnë me Shamash përgjithmonë". Së bashku me idenë e shtatë qiejve, ideja e tre qiejve ishte gjithashtu e zakonshme në Mesopotaminë e lashtë

 Krishterimi 
Një referencë e qartë për Parajsën e Tretë shfaqet në kanunin e Dhiatës së Re të Krishterë. Një letër Pauline, e shkruar në Maqedoni rreth vitit 55CE, përshkruan këtë përvojë mistike:

Unë njoh një person në Krishtin i cili katërmbëdhjetë vjet më parë u kap në qiellin e tretë - qoftë në trup apo jashtë trupit që nuk e di; Zoti e di. Dhe unë e di që një person i tillë - qoftë në trup ose jashtë trupit nuk e di; Zoti e di - u kap në Parajsë dhe dëgjoi gjëra që nuk janë për t'u thënë, që asnjë i vdekshëm nuk lejohet t'i përsërisë.

- (2 Korintasve 12.2–4 NRSV)
Përshkrimi zakonisht merret si referencë e zhdrejtë nga autori ndaj vetvetes. Pasazhi duket se pasqyron besimet e shekullit të parë midis hebrenjve dhe të krishterëve se sfera e Parajsës ekzistonte në një qiell tjetër nga ai më i larti - një përshtypje që mund të gjejë mbështetje në formulimin origjinal grek (më afër "kapur" sesa "kapur" ").

Në shekullin e dytë, Irenaeus gjithashtu njeh shtatë qiej (shih Demonstrata e tij e predikimit apostolik 9; krh. Kundër herezive 1.5.2).

Gjatë Mesjetës, mendimtarët e krishterë zgjeruan modelin e lashtë mesopotamian të shtatë parajsave në një sistem me dhjetë qiej. Kjo kozmologji, e mësuar në universitetet e para evropiane nga skolastikët, arriti shprehjen e saj supreme letrare në Komedinë Hyjnore nga Dante Aligheri.

 Islami 
Kur'ani dhe Hadithi shpesh përmendin ekzistencën e shtatë samāwāt (سماوات), shumësin e samāʾ (سماء), që do të thotë 'qiell, qiell, sferë qiellore' dhe të lidhur me hebraisht shamāyim. Disa nga ajetet në Kuran që përmendin samaawat janë Kurani 41:12, Kur'ani 65:12 dhe Kurani 71:15.

Ekzistojnë dy interpretime të përdorimit të numrit "shtatë". Një këndvështrim është se numri "shtatë" këtu thjesht do të thotë "shumë" dhe nuk duhet të merret fjalë për fjalë (numri shpesh përdoret për të nënkuptuar atë në gjuhën arabe). Por shumë komentues të tjerë e përdorin numrin fjalë për fjalë.

Një interpretim modern i "qiejve" është se të gjithë yjet dhe galaktikat (përfshirë Rrugën e Qumështit) janë të gjitha pjesë e "qiellit të parë", dhe "përtej kësaj ekzistojnë gjashtë botë akoma më të mëdha", të cilat akoma nuk janë zbuluar nga shkencëtarët.

Në burime të tjera, koncepti paraqitet në terma metaforikë. Secili prej shtatë qiejve përshkruhet si i përbërë nga një material i ndryshëm dhe profetët islamë janë banorë të secilit.

Qielli i parë përshkruhet si i bërë nga uji dhe është shtëpia e Adamit dhe Evës, si dhe engjëjve të secilit yll. Sipas disa rrëfimeve, Muhamedi këtu u ndesh me engjëllin Habib.
Qielli i dytë përshkruhet si i bërë me perla të bardha dhe është shtëpia e Jahja (Gjon Pagëzori) dhe Isait (Jezusit).
Qielli i tretë përshkruhet si i bërë prej hekuri (përndryshe margaritarë ose gurë të tjerë verbues); Jozefi dhe Engjëlli i Vdekjes (i quajtur Azrael) janë banorë atje.
Qielli i katërt përshkruhet si i bërë prej bronzi (alternative ari i bardhë); Idris (i identifikuar konvencionalisht me Enokun) dhe "Engjëlli i Lotëve" banon atje.
Qielli i pestë përshkruhet si i bërë prej argjendi; Aaroni mban gjykatë mbi këtë qiell. Ndonjëherë, kujdestari i zjarrit në ferr është caktuar në këtë vend.
Qielli i gjashtë përshkruhet si i përbërë nga ari (përndryshe garneta dhe rubinë); Moisiun mund ta gjeni këtu.
Qielli i shtatë, i cili huazon disa koncepte nga homologu i tij hebre, përshkruhet si i përbërë nga drita hyjnore e pakuptueshme për njeriun e vdekshëm (ndryshe smeraldi). Abrahami është një banor atje dhe Sidrat al-Muntaha, një pemë e madhe enigmatike Lote, shënon fundin e qiellit të shtatë dhe skajin më të madh për të gjitha krijesat e Zotit dhe njohuritë qiellore

 Hinduizmi 
Sipas disa Puranas, Brahmanda është e ndarë në katërmbëdhjetë botë. Shtatë janë botët e sipërme, Bhuloka (Toka), Bhuvarloka, Svarloka, Maharloka, Janarloka, Tapoloka dhe Satyaloka, dhe shtatë janë botë të ulta, Atala, Vitala, Sutala, Talatala, Mahatala, Rasatala dhe Patala

 Shiko edhe 

 Referimet 

Kategoria:Fe
Kategoria:Mitologji