Mbretëria e Serbisë

{{Infobox country
| native_name               = Краљевина СрбијаKraljevina Srbija
| conventional_long_name    = Mbretëria e Serbisë
| common_name               = Serbia|
| image_flag                = State Flag of Serbia (1882-1918).svg
| image_coat                = Royal Coat of arms of Serbia (1882–1918).svg
| image_map                 = Kingdom of Serbia (1914).svg
| image_map_caption         = Mbretëria e Serbisë më 1914|
| era                       = Imperializmi i ri, Lufta e Parë Botërore
| event_start               = Shpallja
| date_start                = 6 Mars
| year_start                = 1882
| event1                    = Grushteti i Majit
| date_event1               = 10 Korik 1903
| event2                    = Traktati i Londrës
| date_event2               = 30 Maj 1913
| event3                    = Traktati i Bukureshtit
| date_event3               = 10 Gusht 1913
| event4                    = Deklarata e Korfuzit
| date_event4               = 20 Korik 1917
| event5                    = Kuvendi i Podgoricës
| date_event5               = 
| event_end                 = 
| date_end                  = 1 Dhjetor
| year_end                  = 1918
| p1                        = Principata e Serbisë
| flag_p1                   = Flag of Serbia (1835–1882).svg
| p2                        = Mbretëria e Malit të ZiMbretëria e Malit të Zi 
| flag_p2                   = Flag of Montenegro (1905–1918).svg
| s1                        = Mbretëria JugosllaveMbretëria e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve
| flag_s1                   = Flag of the Kingdom of Yugoslavia.svg|
| national_anthem           = "Боже правде" / "Bože pravde"(Shqip: "Zoti i Drejtësisë")
Mbretëria e Serbisë (  ) ishte një vend i vendosur në Ballkan i cili u krijua kur sundimtari i Principatës së Serbisë, Milano I u shpall mbret në 1882. 

Që nga viti 1817, Principata drejtohej nga dinastia Obrenović (u zëvendësua nga dinastia Karagjorgjeviq. për një kohë të shkurtër). Principata, suzerainty e Perandorisë Osmane, de fakto arriti pavarësinë e plotë kur trupat e fundit osman u larguan nga Beogradi në 1867. Kongresi i Berlinit në 1878 njohu pavarësinë zyrtare të Principatës së Serbisë, dhe në përbërjen e saj rrethet e Nishit, Pirot, Toplica dhe Vranje hynë në pjesën Jugore të Serbisë. 

Në 1882, Serbia u ngrit në statusin e një mbretërie, duke mbajtur një politikë të jashtme miqësore ndaj Austro-Hungarisë. Midis 1912 dhe 1913, Serbia e zgjeroi shumë territorin e saj përmes angazhimit në Luftërat e Parë dhe të Dytë Ballkanike - Sanxhak-Rashka, Vilayet e Kosovës dhe Maqedonia e Vardarit u aneksuan. Në fund të Luftës së Parë Botërore në 1918 u bashkua me Vojvodinën dhe Mbretërinë e Malit të Zi, dhe në dhjetor 1918 u bashkua me shtetin e krijuar rishtazi të Sllovenëve, Kroatëve dhe Serbëve për të formuar Mbretërinë e Serbëve, Kroatëve dhe Sllovenëve (më vonë u njoh si Mbretëria e Jugosllavisë ) nën sundimin e vazhdueshëm të dinastisë serbe Karagjorgjeviq.

 Principata e Serbisë 
parapamje|majtas|150px|Mbreti Milan I
Principata e Serbisë ishte një shtet në Ballkan që erdhi në ekzistencë si rezultat i revolucionit serb i cili zgjati midis 1804 dhe 1817. 

Në fillim, principata përfshinte vetëm territorin e ish- Pashalukut të Beogradit, por në 1831-1833 u zgjerua në lindje, jug dhe perëndim. Më 1867 ushtria osmane la Princin, duke siguruar pavarësinë e saj de-fakto.  Serbia u zgjerua më tej në jug-lindje në 1878, kur fitoi njohje të plotë ndërkombëtare në Kongresin e Berlinit. Më 1882 u ngrit në nivelin e Mbretërisë së Serbisë. 

 Lufta Serbo-Bullgare, 1885 
parapamje|Mbretëria e Serbisë më 1913
Lufta Serbo-Bullgare shpërtheu në 14 nëntor 1885 dhe zgjati deri më 28 nëntor të po këtij viti. Lufta përfundoi në humbje për Serbinë, pasi ajo nuk kishte arritur të kapte rajonin e Slivnitsa të cilin e kishte caktuar të arrinte. Bullgarët zmbrapsën me sukses serbët pas fitores vendimtare në Betejën e Slivnitsa dhe përparuan në territorin serb duke marrë Pirotin dhe duke pastruar rrugën për në Nish. 

Kur Austro-Hungaria deklaroi se do të bashkohej me luftën në anën e Serbisë, Bullgaria u tërhoq nga Serbia duke lënë kufirin serbo-bullgar pikërisht aty ku kishte qenë para luftës. Traktati i paqes u nënshkrua në 19 shkurt 1886, në Bukuresht. Si rezultat i luftës, fuqitë evropiane pranuan aktin e Unifikimit të Bullgarisë që ndodhi më 6 shtator 1885. 

 Politika 
Më 1888, Partia Radikale Popullore e udhëhequr nga Sava Grujić dhe Nikola Pašić erdhi në pushtet dhe u vendos një kushtetutë e re, e bazuar në Kushtetutën liberale të Belgjikës. Lufta e humbur dhe fitorja totale elektorale e Partisë Radikale ishin disa nga arsyet pse Mbreti Milan I abdikoi në 1889. Djali i tij Aleksandri I mori fronin në 1893 dhe në 1894 hodhi poshtë kushtetutën. 

 Grushtshteti i Majit 1903 
Mbreti Aleksandër I i Serbisë dhe gruaja e tij jopopullore Mbretëresha Draga u vranë brenda Pallatit Mbretëror në Beograd, natën e 28-29 maj 1903. Gjithashtu u qëlluan edhe përfaqësues të tjerë të familjes Obrenović. Ky akt rezultoi në zhdukjen e Shtëpisë së Obrenovi, e cila kishte qeverisur Serbinë që nga viti 1817. 

 Pjetri I 
parapamje|Pjetri I pas kurorëzimit në 21 Shtator 1904
Pas grushtit të shtetit të majit, Skupština Serbe ftoi Peter Karađorđević të marrë kurorën serbe si Peter I të Serbisë. U krijua një monarki kushtetuese me shoqërinë ushtarake Hand Hand, që vepronte prapa skenave. Marrëdhëniet tradicionale të mira me Austro-Hungarinë përfunduan, pasi dinastia e re mbështetej në mbështetjen e Perandorisë Ruse dhe bashkëpunim më të ngushtë me Mbretërinë e Bullgarisë. 

Në prill 1904 traktati i Miqësisë dhe në qershor 1905 u nënshkrua bashkimi doganor me Bullgarinë. Si përgjigje Austro-Hungaria imponoi një Luftë Tarifore ( luftë derri ) të viteve 1906-1909. Pas zgjedhjeve të vitit 1906 , Partia Radikale Popullore erdhi në pushtet. Më 1908 Austro-Hungaria aneksoi Bosnjën, ku Serbia kishte shpresuar të zgjeronte territorin e saj. 

 Kriza Boshnjake 
Kriza Boshnjake e vitit 1908-1909 (referuar edhe si kriza e aneksimit ) shpërtheu në pamjen publike kur më 5 tetor 1908, Mbretëria e Bullgarisë shpalli pavarësinë e plotë të saj nga Perandoria Osmane dhe më 6 tetor 1908, kur njoftoi Austro-Hungaria aneksimi i Bosnje-Hercegovinës, e cila ishte e populluar kryesisht nga sllavët e Jugut . 

Rusia, Perandoria Osmane, Britania, Mbretëria e Italisë, Serbia, Principata e Malit të Zi, Perandoria Gjermane dhe Franca u interesuan për këto ngjarje. Në prill 1909, Traktati i Berlinit i vitit 1878 u ndryshua për të pranuar status quo- në e re dhe për t'i dhënë fund krizës. Kriza dëmtoi përgjithmonë marrëdhëniet midis Austro-Hungarisë nga njëra anë dhe Rusisë dhe Serbisë nga ana tjetër. Aneksimi dhe reagimet ndaj aneksimit ishin disa nga shkaqet kontribuese të Luftës së Parë Botërore. 

 Dhjetë vjet Luftë 
Midis 1912 dhe 1922 Serbia u përfshi në një numër luftrash që e sollën atë në prag të shkatërrimit total dhe përfunduan me fitoren dhe zgjerimin e saj. Fitimtar në Luftërat e Parë dhe të Dytë Ballkanike, ajo fitoi hapësira të konsiderueshme territoriale të Ballkanit Qendror dhe pothuajse dyfishoi territorin e saj. 

 Luftërat Ballkanike dhe zgjerimi 
parapamje|Zgjerimi i territorit të Mbretërisë së Serbisë në 1913
Negociatat midis Rusisë, Serbisë dhe Bullgarisë çuan në Traktatin e Aleancës Serbo-Bullgare të Marsit 1912, i cili synonte të pushtonte dhe të ndajë Maqedoninë e mbajtur osmane. Në maj u arrit një aleancë serbo-greke dhe në tetor 1912 u nënshkrua një aleancë Serbi-Mal i Zi. 

Pasi filloi lufta, Serbia, së bashku me Malin e Zi, pushtuan Prishtinën dhe Novi Pazarin. Në Betejën e Kumanovës serbët mposhtën ushtrinë osmane dhe vazhduan të pushtojnë Shkupin dhe tërë vilajetin e Kosovës. Regjioni i Metohisë (i njohur si Lugina e Dukagjinit) u mor nga Mali i Zi. Në Manastir dhe Ohër njësitë e ushtrisë serbe vendosën kontakte me ushtrinë greke. 

Popullsitë e serbëve etnikë dhe shqiptarët priren të zhvendoseshin pas pushtimeve territoriale. Si rezultat i përbërjes shumetnike të Kosovës, administratat e reja provokuan një përgjigje të përzier nga popullsia lokale. Ndërsa shqiptarët nuk e mirëpritën sundimin serb,  popullsia jo-shqiptare (kryesisht serbët por edhe sllavët e tjerë jugorë) e konsideruan këtë një çlirim. 

Më 29 nëntor 1913 u krijua Qarku Draç i Mbretërisë së Serbisë në pjesën e territorit të Shqipërisë të kapur nga Perandoria Osmane gjatë Luftës së Parë Ballkanike. Qarku Draç serb kishte katër rrethe (): Drač (Durrës), Lješ (Lezhë), Elbasan dhe Tirana.  

Pas Luftës së Parë Ballkanike të vitit 1912, Kosova dhe Maqedonia veriperëndimore u njohën ndërkombëtarisht si pjesë e Serbisë  dhe Metohia veriore si pjesë e Malit të Zi në Traktatin e Londrës të majit 1913. 

Mosmarrëveshjet e vjetra në lidhje me territorin e Maqedonisë midis anëtarëve të Lidhjes Ballkanike dhe kryesisht Serbisë dhe Bullgarisë, çuan në Luftën e Dytë Ballkanike. Këtu, Serbia, Greqia, Rumania, Perandoria Osmane dhe Mali i Zi luftuan kundër Bullgarisë në 1913. 

Kufijtë e fundit u ratifikuan në Traktatin e Bukureshtit të 1913. Serbia erdhi për të kontrolluar tokën e cila u bë e njohur si Maqedonia e Vardarit, dhe sot qëndron e pavarur si Republika e Maqedonisë së Veriut, por Serbia e bllokuar nga toka ishte e ndaluar të fitonte hyrjen në Detin Adriatik nga Principata e sapokrijuar e Shqipërisë, ndërsa shumë shqiptarë etnikë mbetën brenda kufijve të rinj serbë. Si rezultat i këtyre luftërave, popullsia e Serbisë u rrit nga 2.9 milion në 4.5 milion dhe territori u rrit me 81%. 

Në një raport për Romën, Lazër Mjeda, Arqipeshkvi i Shkupit, vlerësoi se 25,000 shqiptarë u vranë nga forcat serbe gjatë dhe pas konfliktit. 

 Vrasja në Sarajevë 
parapamje|Mbretëria e Serbisë në Evropë, 1914
Vrasja e Archduke Franz Ferdinand të Austrisë më 28 qershor 1914 në Sarajevë (asokohe pjesë e Austro-Hungarisë) solli në kokë tensionet midis Austro-Hungarisë dhe Serbisë. Pas vrasjes në Sarajevë ishte organizata sekrete e oficerëve serbë Dora e Zezë.Strachan, Hew (2001) The First World War Volume 1: To Arms (pp. 46). Oxford University Press. Oxford.  Vrasësit u mbështetën nga një "hekurudhë nëntokësore" e civilëve serbë dhe oficerëve ushtarakë që siguruan transport dhe i fshehën; pjesëtarët e ushtrisë serbe që i trajnoi ata, i inkurajoi ata dhe siguruan armë, harta dhe informacione të tjera. Pas vrasjes, komplotistët u arrestuan në Bosnje-Hercegovinë dhe u gjykuan në Sarajevë në tetor 1914 

Objektivi politik i vrasjes ishte prishja e krahinave jugore sllave nga Perandoria Austro-Hungareze. Vrasja e Arkduke Franz Ferdinand shkaktoi një varg ngjarjesh ndërkombëtare që përqafuan Rusinë dhe fuqitë kryesore evropiane në konflikt.

 Lufta e Parë Botërore 
Më 28 korrik 1914 Austro-Hungaria shpalli luftë kundër Serbisë.

Më 1915 Serbia u pushtua nga trupat e huaja pas një pushtimi të kombinuar nga trupat austro-hungareze, gjermane dhe bullgare. 135,000 ushtarët e Ushtrisë Serbe u tërhoqën përmes Shqipërisë dhe u evakuuan në ishullin Grek të Korfuzit, dhe në pranverën e vitit 1916, ata u bënë pjesë e një Fronti të sapoformuar të Salonikës. Më 1916, Mbretëria e Malit të Zi u pushtua nga Austro-Hungaria. 

Në fund të luftës dhe kolapsit të Austro-Hungarisë, Serbia kaloi nëpër ndryshime rrënjësore brenda ditëve. Më 28 nëntor 1918, ajo zhyti Mbretërinë e Malit të Zi në Kuvendin e Podgoricës. 

Më 1 Dhjetor 1918, Serbia u bashkua me Shtetin e krijuar rishtazi të Sllovenëve, Kroatëve dhe Serbëve për të formuar një shtet të ri jugor sllav, Mbretërinë e serbëve, kroatëve dhe sllovenëve. Vendi i ri vazhdoi të sundohej nga monarkia serbe kur në gusht 1921 princi Aleksandar I u bë mbret.

 Mbretëri 
Gjatë ekzistencës së saj, Mbretëria drejtohej nga dy dinasti: Shtëpia e Obrenović dhe Shtëpia e Karađorđević. Mbreti Milan Obrenović vendosi nga 6 Mars 1882 deri më 6 Mars 1889, kur ai rrëzoi fronin. Ai u pasua nga djali i tij, Aleksandar Obrenović, i cili sundoi nga 6 Mars 1889 deri në 11 Qershor 1903, kur u vra nga një grup oficerësh. Therja e çiftit mbretëror (mbreti dhe mbretëresha Draga) nga dora e zezë tronditi Evropën. Kjo hapi rrugën që pasardhësit e Karađorđe (Karagjërgj), të vlerësuar nga serbët në të gjithë Ballkanin si njeriu që hodhi zgjedhën turke, të kthehen në fron. Petar Karađorđević fillimisht ishte i gatshëm të pranonte kurorën, të pështirë ashtu siç ishte nga grushti i shtetit. Sidoqoftë, ai më në fund e pranoi dhe ishte sovrani i Mbretërisë nga 15 qershor 1903 deri më 1 dhjetor 1918, ditën kur u shpall Mbretëria e serbëve, kroatëve dhe sllovenëve.

 Qytetet 
Qytetet më të mëdha në Mbretërinë e Serbisë ishin (me shifrat e popullsisë nga rreth 1910-1912):
 Beogradi - 100,000
 Prizreni - 60,000
 Manastiri - 54,000
 Shkupi - 50,000
 Nishi - 25,000
 Velesi - 24,000
 Prishtina - 20,000
 Prilepi - 20,000
 Kragujevac - 18.500
 Ohër - 18,000
 Leskovac - 14.300
 Tetovë - 14,000
 Požarevac - 13.600
 Acabac - 12.800
 Mitrovica - 12,000
 Vranje - 10.500
 Pirot - 10,000 

 Transporti 
Serbia ishte e vendosur gjeografikisht në rrugën e disa rrugëve tregtare që lidhnin Evropën Perëndimore dhe atë Qendrore me Lindjen e Mesme. Lugina e Morava ishte në një rrugë tokësore të rëndësishme strategjike që lidhte Evropën Qendrore me Greqinë dhe Kostandinopojën. Gjatë shekullit XIX u bënë përpjekje të mëdha për të përmirësuar transportin në këto lidhje. Në Kongresin e Berlinit në 1878, Austro-Hungaria ndihmoi Serbinë të fitonte territore të reja, me kusht që Serbia të nënshkruante një konventë të re. Konventa e detyroi Serbinë të ndërtojë linjën hekurudhore nga Beogradi në Vranje dhe kufijtë turq dhe bullgarë në tre vjet. Për më tepër, detyrimi për të nënshkruar kontratat tregtare ishte vendosur ndaj Serbisë, si dhe një kërkesë për të kryer punë rregulluese në Đerdap. Qeveria serbe e aprovoi këtë traktat duke miratuar Ligjin për shpalljen e Konventës. Si pasojë, Hekurudhat Serbe u formuan në 1881. Trafiku i rregullt në linjën hekurudhore Beograd-Niç filloi në 1884.History of Serbian railways  at serbianrailways.com, retrieved 26-10-2018 

 Hartat 

 Leximi më tej 








 Frucht, Richard, ed. Encyclopedia of Eastern Europe: From the Congress of Vienna to the Fall of Communism (2000) online 



 Radovanović, Bojan, and Mioljub Veličković. 110 years of the National Bank: 1884-1994: establishment and beginning of operation of the Privileged National Bank of the Kingdom of Serbia. National bank of Yugoslavia, 1994.
 Reiss, Rodolphe Archibald. The Kingdom of Serbia, 1919.
 Šojić, Milan, and Ljiljana Đurđević. "Dinar Exchange Rate in the Kingdom of Serbia 1882-1914." The Experience of Exchange Rate Regimes in Southeastern Europe in a Historical and Comparative Perspective, ONB Workshop. No. 13. 2007.
 Stavrianos, L.S.  The Balkans Since 1453 (1958), major scholarly history; online free to borrow


 Në gjuhë të tjera 







 Lidhje të jashtme 

 Referime 


Kategoria:Vendet e shuara të Ballkanit
Serbi
Serbi
Serbi
Serbi
Kategoria:Shtete dhe territore të themeluara më 1882
Kategoria:Shtete dhe territore të shpërbëra më 1918