Ndeshja e demave

Ndeshja e demave është një konkurs fizik që përfshin njerëzit dhe kafshët që përpiqen të nënshtrojnë publikisht, imobilizojnë ose vrasin një dem, zakonisht sipas një grupi rregullash, udhëzimesh ose pritjesh kulturore. Ka shumë forma dhe varietete të ndryshme në vende të ndryshme në të gjithë botën. Disa forma përfshijnë vallëzimin rreth ose mbi një lopë ose dem, ose përpjekje për të rrëmbyer një objekt nga kafsha.

Forma më e njohur e ndeshjes është ajo e stilit spanjoll, një spektakël tradicional në vende përfshirë Spanjën, Portugalinë, pjesë të Francës jugore, Meksikës, Kolumbisë, Ekuadorit, Venezuelës dhe Perusë. Ndërsa disa forma konsiderohen ndonjëherë si një sport i gjakut, në disa vende, për shembull Spanja, përkufizohet si një formë arti ose ngjarje kulturore dhe kornizat rregullatore përkatëse e krahasojnë atë me ngjarje dhe trashëgimi të tjera kulturore. Performuesi i artit të ndeshjes së demave quhet torero në spanjisht. Një racë e veçantë e gjedheve, demi spanjoll luftarak përdoret për këtë lloj përleshjeje; për më tepër, këto dema duhet të edukohen në ranga të mëdha me sa më pak kontakte me njerëzit.

Ka shumë arena historike luftarake në gadishullin Iberik, Francë dhe Amerikën Latine. Arena më e madhe në llojin e tij është Plaza México në qendrën e Meksikës, e cila ka 41,262 ulëse dhe më të vjetrat janë Plazas e Béjar dhe Ronda, në provincat spanjolle të Salamanca dhe Málaga.

Ndeshja e demave është i paligjshëm në shumicën e vendeve, por mbetet i ligjshëm në shumicën e zonave të Spanjës dhe Portugalisë, si dhe në disa vende të Amerikës Hispanike dhe disa pjesë të Francës jugore.

Historia
Ndeshja e demave gjurmon rrënjët e tij në adhurimin dhe sakrificën parahistorike të demit në Mesopotami dhe rajonin e Mesdheut. Përleshja e parë e regjistruar mund të jetë Epi i Gilgameshit, e cila përshkruan një skenë në të cilën Gilgamesh dhe Enkidu luftuan dhe vranë Demin e Parajsës ("Demi u duk i pathyeshëm, për orë të tëra ata luftuan, deri në Gilgamesh duke vallëzuar përpara Bullit, joshur atë me armët e tij tunikë dhe të ndritshme, dhe Enkidu hodhi shpatën e tij, thellë në qafën e Bullit dhe e vrau atë). Kërcimi i demit u portretizua në Kretë, dhe mitet e lidhura me demat në të gjithë Greqinë.

Ndeshja e demave dhe vrasja e demit të shenjtë zakonisht praktikohej midis Männerbund në Iranin e lashtë dhe lidhej me perëndinë para-Zoroastrian Mithra.Stig Wikander, Der arische Männerbund: Studien zur indo-iranischen Sprach- und Religionsgeschichte, Uppsala 1938.

Ndeshja e demave shpesh është e lidhur me Romën, ku u zhvilluan shumë ngjarje njerëz-kundrejt kafshëve si konkurs dhe argëtim, Venationes. Këto lojëra gjuetie u përhapën në Afrikë, Evropë dhe Azi gjatë kohës romake. Ekzistojnë gjithashtu teori që ajo u fut në Hispani nga Perandori Klaudi, si një zëvendësues i gladiatorëve, kur ai krijoi një ndalesë jetëshkurtër në luftimet gladiatoriale. Kolonistët spanjollë morën praktikën e mbarështimit të gjedheve dhe ndeshjen e demave për kolonitë amerikane, Paqësorin dhe Azinë. Në shekullin e 19-të, zonat e Francës jugore dhe jugperëndimore miratuan ndeshjen me dema, duke zhvilluar formën e tyre dalluese.

Në Spanjën mesjetare, ndeshjet me dema konsideroheshin një sport fisnik dhe i rezervoheshin të pasurve, të cilët mund të përballonin furnizimin dhe trainimin e kafshëve të tyre. Demi u lëshua në një arenë të mbyllur, ku një luftëtar i vetëm mbi kalë ishte i armatosur me një heshtë. Ky spektakël thuhej se ndër të tjerë argëtonte edhe Karlin e Madh dhe Alfonso X i Urti. Performuesi më i madh spanjoll e këtij arti thuhet se ka qenë kalorësi El Cid.

Stili modern i ndeshjes me dema spanjolle atribuohet Juan Belmonte, përgjithësisht që konsiderohet matadori më i madh i të gjitha kohërave. Belmonte prezantoi një stil të guximshëm dhe revolucionar, në të cilin ai qëndroi brenda disa centimetrave të demit gjatë gjithë luftës. Edhe pse tejet i rrezikshëm (Belmonte u mërzit në shumë raste), stili i tij ende shihet nga shumica e matadorëve si ideali për t’u emuluar.

 Referime