Mbretëria e Bullgarisë

Mbretëria e Bullgarisë (  , Tsarstvo Bǎlgariya ), e përmendur edhe si Tsardom i Bullgarisë dhe Tsardom i Tretë Bullgar, ishte një monarki kushtetuese në Evropën Lindore dhe Juglindore, e cila u krijua në 5 tetor ( OS 22 Shtator) 1908, kur shteti Bullgar u ngrit nga një principata e një mbretërie. Ferdinand I u kurorëzua një Tsar në Deklaratën e Pavarësisë, kryesisht për shkak të planeve të tij ushtarake dhe për kërkimin e opsioneve për bashkimin e të gjitha tokave në rajonin e Ballkanit me një shumicë etnike bullgare (tokat që ishin kapur nga Bullgaria dhe i ishin dhënë Perandorisë Osmane në Traktatin e Berlinit ). 

Shteti ishte pothuajse vazhdimisht në luftë përgjatë gjithë ekzistencës së tij, duke i huazuar pseudonimin e tij si " Prusia Ballkanike". Për disa vite Bullgaria mobilizoi një ushtri me më shumë se 1 milion njerëz nga popullsia e saj prej rreth 5 milion dhe në vitet 1910 u angazhua në tre luftëra   - Luftërat e Para dhe të Dyta Ballkanike dhe Lufta e Parë Botërore . Pas Luftës së Parë Botërore, ushtria bullgare u shpërnda dhe u ndalua të ekzistojë nga Fuqitë Aleate, dhe të gjitha planet për bashkimin kombëtar të tokave bullgare dështuan. Më pak se dy dekada më vonë, Bullgaria përsëri shkoi në luftë për bashkimin kombëtar, si pjesë e Luftës së Dytë Botërore, dhe edhe një herë e gjeti veten në anën humbëse, derisa i kaloi palët Aleatëve në 1944. Në vitin 1946, monarkia ishte shfuqizuar,Cari i saj final u dërgua në mërgim dhe Mbretëria u zëvendësua si Republika Popullore e Bullgarisë 

 Formacioni 
Megjithë vendosjen e Principatës së Bullgarisë (që i nënshtrohet suzerainty osmane ) në 1878, dhe kontrollit të mëpasshëm Bullgar mbi Rumelinë Lindore pas 1885, ende kishte një popullsi të konsiderueshme Bullgare në Ballkan që jetonte nën sundimin osman, veçanërisht në Maqedoni . Për të komplikuar çështjet, Serbia dhe Greqia gjithashtu bënë kërkesa mbi pjesë të Maqedonisë, ndërsa Serbia, si komb sllav, gjithashtu i konsideroi sllavët maqedonas si përkatës të kombit serb. Kështu filloi një luftë e treanshme për kontrollin e këtyre zonave që zgjati deri në Luftën e Parë Botërore . Në vitin 1903, pati një kryengritje bullgare në Maqedoninë Osmane dhe lufta dukej e mundshme. 

Në vitin 1908, Ferdinand përdori betejat midis Fuqive të Mëdha për ta shpallur Bullgarinë një mbretëri të pavarur me veten e tij si Tsar. Ai e bëri këtë më 5 tetor (megjithëse u festua më 22 shtator, pasi Bullgaria mbeti zyrtarisht në Kalendarin Julian deri në vitin 1916) në Kishën e Shën Dyzet Dëshmorëve në Veliko Tarnovo . Megjithatë, edhe më parë, Bullgaria e kishte pranuar vetëm mbizotërimin e sulltanit në një mënyrë zyrtare. Që nga viti 1878, Bullgaria kishte kushtetutën e vet, flamurin dhe himnin, dhe zhvilloi një politikë të veçantë të jashtme. 

Ferdinandi mori titullin bullgar "Tsar" për nder të sundimtarëve të Perandorive të Parë dhe të Dytë Bullgare. Sidoqoftë, ndërsa "tsarët" e mëparshëm bullgarë llogariteshin si perandorë, Ferdinandi dhe pasardhësit e tij quheshin "mbret" jashtë Bullgarisë. Kushtetuta e Tarnovo u mbajt, me fjalën "tsar" që zëvendësoi fjalën "princ". 

 Luftërat Ballkanike 
Më 1911, Kryeministri Nacionalist Ivan Geshov u vendos për krijimin e një aleance me Greqinë dhe Serbinë, dhe të tre aleatët ranë dakord për të lënë mënjanë rivalitetet e tyre për të planifikuar një sulm të përbashkët kundër osmanëve. 

Në shkurt 1912 u nënshkrua një traktat sekret midis Bullgarisë dhe Serbisë, dhe në maj 1912 u nënshkrua një traktat i ngjashëm me Greqinë. Mali i Zi u soll edhe në pakt. Traktatet parashikonin ndarjen e Maqedonisë dhe Thrakës midis aleatëve, megjithëse linjat e ndarjes ishin lënë të paqarta. Pasi osmanët nuk pranuan të zbatojnë reformat në zonat e diskutueshme, Lufta e Parë Ballkanike shpërtheu në tetor 1912. (Shih Luftërat Ballkanike për detaje. ) 

Aleatët patën një sukses befasues. Ushtria bullgare shkaktoi disa humbje shtypëse mbi forcat osmane dhe përparoi me kërcënim kundër Kostandinopojës, ndërsa serbët dhe grekët morën nën kontroll Maqedoninë. Osmanët paditën për paqe në dhjetor. Bisedimet u ndërprenë dhe luftimet rifilluan në shkurt 1913. Otomanët humbën Adrianopojën në një task forcë bullgare. Një armëpushim i dytë u pasua në Mars, me osmanët që humbën të gjitha pronat e tyre evropiane në perëndim të linjës Midia-Enos, jo larg Stambollit. Bullgaria fituar posedimin e më të madhe të Trakës, duke përfshirë Adrianopojë dhe Egje portin e Dedeagach (sot Alexandroupoli ). Bullgaria gjithashtu fitoi një pjesë të Maqedonisë, në veri dhe në lindje të Selanikut, por vetëm disa zona të vogla përgjatë kufijve të saj perëndimorë. 

Bullgaria pësoi viktimat më të rënda të secilit prej aleatëve dhe mbi këtë bazë ndjehej e drejtë për pjesën më të madhe të plaçkave. Në veçanti, serbët nuk i panë gjërat në këtë mënyrë, dhe nuk pranuan të zbrazin ndonjë prej territorit që kishin kapur në Maqedoninë veriore (d.m.th. territori që korrespondon afërsisht me Republikën moderne të Maqedonisë së Veriut ), duke deklaruar se ushtria bullgare nuk kishte arritur të të realizojë qëllimet e tij të para-luftës në Adrianopojë (d.m.th., duke mos arritur ta kapë atë pa ndihmë serbe) dhe që marrëveshjet e paraluftës për ndarjen e Maqedonisë duhej të rishikoheshin. Disa qarqe në Bullgari kanë tendencë për të shkuar në luftë me Serbinë dhe Greqinë për këtë çështje. Në qershor 1913 Serbia dhe Greqia formuan një aleancë të re, kundër Bullgarisë. Kryeministri serb, Nikola Pasic, i tha Greqisë se mund të ketë Thrakë nëse Greqia do të ndihmonte Serbinë për të mbajtur Bullgarinë jashtë pjesës serbe të Maqedonisë, dhe Kryeministri Grek Eleftherios Venizelos u pajtua. Duke parë këtë si një shkelje të marrëveshjeve të paraluftës, dhe të inkurajuar në mënyrë diskrete nga Gjermania dhe Austro-Hungaria, Tsar Ferdinand i shpalli luftë Serbisë dhe Greqisë dhe ushtria bullgare sulmoi në 29 qershor. Forcat serbe dhe greke fillimisht ishin në tërheqje në kufirin perëndimor, por ata shpejt morën dorën e sipërme dhe e detyruan Bullgarinë të tërhiqej. Luftimet ishin shumë të ashpra, me shumë viktima, veçanërisht gjatë Betejës kryesore të Bregalnica . Shumë shpejt Rumania hyri në luftë dhe sulmoi Bullgarinë nga veriu. Perandoria Osmane sulmoi edhe nga jug-lindja. Lufta tani ishte humbur përfundimisht për Bullgarinë, e cila duhej të braktiste shumicën e pretendimeve të saj për Maqedoninë ndaj Serbisë dhe Greqisë, ndërsa osmanët e ringjallur rimarrën Adrianopojën. Rumania mori në zotërim Dobrujën jugore . 

 Lufta e Parë Botërore 

Pas luftërave ballkanike, opinioni bullgar u kthye kundër Rusisë dhe fuqive perëndimore, për të cilët bullgarët mendonin se nuk kishin bërë asgjë për t'i ndihmuar ata. Bullgaria, Rumania dhe Greqia ishin të kënaqur të uleshin në gardh dhe të vëzhgonin fatet e luftës para se të vendosnin nëse do të shpallnin simpatitë e tyre.  Qeveria e Vasil Radosllovovit e përafroi Bullgarinë me Gjermaninë dhe Austro-Hungarinë, edhe pse kjo do të thoshte gjithashtu të bëhej një aleat i osmanëve, armiku tradicional i Bullgarisë. Por Bullgaria tani nuk kishte pretendime kundër osmanëve, ndërsa Serbia, Greqia dhe Rumania (aleatët e Britanisë së Madhe dhe Franca) ishin të gjitha në zotërim të tokave të vlerësuara në Bullgari si Bullgare. Bullgaria, duke u rikuperuar nga Luftërat Ballkanike, u ul vitin e parë të Luftës së Parë Botërore, por kur Gjermania premtoi të rivendoste kufijtë e Traktatit të San Stefano, Bullgaria, e cila kishte ushtrinë më të madhe në Ballkan, i shpalli luftë Serbisë në tetor 1915. Mbretëria e Bashkuar, Franca, Italia dhe Rusia atëherë i shpallën luftë Bullgarisë. 

Bullgaria, në aleancë me Gjermaninë, Austro-Hungarinë dhe Otomanët, fitoi fitore ushtarake kundër Serbisë dhe Rumanisë, duke marrë pjesën më të madhe të Maqedonisë (duke marrë Shkupin në Tetor), duke përparuar në Maqedoninë Greke, dhe duke marrë Dobruja nga Rumunët në Shtator 1916. Sidoqoftë, lufta shpejt u bë jopopullore me shumicën e popullit bullgar, i cili pësoi vështirësi të mëdha ekonomike dhe gjithashtu nuk i pëlqeu të luftonte bashkë me të krishterët ortodoksë në aleancë me osmanët muslimanë. Kreu i Partisë Agrare, Aleksandar Stamboliyski, u burgos për kundërshtimin e tij ndaj luftës. Revolucioni Ruse i Shkurtit 1917 pati një efekt të shkëlqyeshëm në Bullgari, duke përhapur ndjenjën anti-luftë dhe antik monarkiste midis trupave dhe qyteteve. Në qershor qeveria e Radosllavov dha dorëheqjen. Mutinies shpërtheu në ushtri, Stamboliyski u la i lirë dhe u shpall një republikë. 

Në shtator 1918, francezët, serbët, britanikët, italianët dhe grekët depërtuan në frontin maqedonas dhe Tsar Ferdinand u detyrua të padisë për paqen. Stamboliyski favorizoi reformat demokratike, jo një revolucion. Për të larguar revolucionarët, ai e bindi Ferdinandin të abdikonte në favor të djalit të tij Boris III . Revolucionarët u shtypën dhe ushtria u shpërnda. Sipas Traktatit të Neuilly (nëntor 1919), Bullgaria humbi vijën bregdetare të Egjeut në Greqi dhe një pjesë të territorit të saj maqedonas në shtetin e ri të Mbretërisë së Jugosllavisë, dhe iu desh që Dobruja t'ia kthejë Mbretërisë së Rumanisë (shiko gjithashtu Dobruja, Perëndimore Jashtë, Thrakia Perëndimore ). Zgjedhjet në Mars 1920 i dhanë Agrarijve një shumicë të madhe, dhe Stamboliyski formoi qeverinë e parë të Bullgarisë vërtet demokratike. 

 Vitet ndërluftuese 


 Histori politike 


Megjithëse nuk kishte humbur sasi të mëdha territori, kombi kishte luftuar përsëri për asgjë. Territoret e humbura, veçanërisht Dobroujea dhe Maqedonia, u konsideruan pjesë integrale të Bullgarisë dhe presioni për t'i marrë ato u bë një fiksim përfundimtar fatal që e futi vendin në krahët e Gjermanisë naziste. Sidoqoftë, ndryshe nga shteti tjetër i mundur i Evropës Lindore, Hungaria, Bullgaria vazhdoi me të njëjtën qeveri si më parë.

Stamboliyski u përball me probleme të mëdha sociale në atë që ishte akoma një vend i varfër, i banuar kryesisht nga pronarë fshatarë të vegjël. Bullgaria ishte në sharrë me dëmshpërblime të mëdha lufte për Jugosllavinë dhe Rumaninë dhe duhej të merrej me problemin e refugjatëve pasi maqedonasit pro-bullgarë duhej të largoheshin nga Maqedonia Jugosllave. Sidoqoftë, Stamboliyski ishte në gjendje të zhvillonte shumë reforma sociale, megjithëse kundërshtimi nga Tsar, pronarët e tokave dhe oficerët e ushtrisë shumë të reduktuar, por ende me ndikim ishte i fuqishëm. Një armik tjetër i hidhur ishte Organizata e Brendshme Revolucionare Maqedonase (VMRO), e cila favorizoi një luftë për të rimarrë Maqedoninë për Bullgarinë. Përballë kësaj grupi armiqsh, Stamboliyski u aleatua me Partinë Komuniste Bullgare dhe hapi marrëdhënie me Bashkimin Sovjetik . 
Qeveria Bullgare kishte të njëjtën handikap si shumica e monarkive kushtetuese, e cila nuk po vinte një vijë të qartë midis asaj që iu dha pushteti mbretit dhe asaj që i jepej Parlamentit. Kushtetuta e vitit 1879 kishte për qëllim të vinte pushtetin në duart e këtij të fundit, por prapëseprapë lejoi një monark të mjaftueshëm të zgjuar për të fituar kontrollin e makinerive të qeverisë. I tillë ishte rasti me burrin e mprehtë Tsar Ferdinand, i cili megjithatë ishte detyruar të abdikonte pas humbjeve të shpinës në Luftërat e Ballkanit dhe Luftës së Parë Botërore, djali i tij Boris atëherë e pasoi atë në fron, por mbreti i ri nuk mundi të zëvendësojë fuqinë që i kishte ndërtuar babai i tij nëpër dekada intrigash. Si i tillë, Parlamenti erdhi për të sunduar pasi Boris emëroi Aleksandër Stamboliyski si Kryeministër. Partia Agrare e Stamboliyski shpejt dominoi në Parlament me mbi gjysmën e vendeve. Pjesa tjetër e vendeve u mor nga Partia Komuniste Bullgare, e cila ishte partia e dytë më e madhe politike e vendit dhe e vetmja tjetër me çfarëdo rëndësie (kishte një duzinë apo më shumë parti të vogla, por ato nuk kishin përfaqësim në Parlament ose ndonjë domethënie të vërtetë ). Partia Agrare përfaqësonte kryesisht fshatarë dhe veçanërisht ata që ishin të pakënaqur me qeverinë në Sofje që nga mbretërimi i Ferdinandit panë korrupsion të gjerë dhe vjedhje të parave nga fshatarësia. Gjithashtu ndërsa shumica e klasave të ulëta në Bullgari mbështesin aneksimin e Maqedonisë, ata ishin të pakënaqur për gjakderdhjen e rëndë të bërë në dy luftëra të pasuksesshme për ta marrë atë. Në të vërtetë, Stamboliyski i kaloi vitet e luftës në burg për shkak të kritikës së tij të zëshme për të. Sa për PKK, ajo ishte e punësuar kryesisht nga inteligjentë dhe profesionistë të qytetit, por kryesit e saj ishin fshatarët më të varfër dhe pakicat e tjera. Në krahasim me AP, përfaqësuan fshatarë më të mirë. Nën këtë klimë, Stamboliyski nxitoi me shpejtësi një reformë të tokës në vitin 1920, e cila ishte krijuar për të prishur disa prona shtetërore, tokat e kishave dhe pronat e fshatarëve më të pasur. Në mënyrë të parashikueshme, ajo i dha mbështetje të gjerë dhe e detyroi PKK të hynte në aleancë me AP kryesisht për të fituar një zë në Parlament.

Sidoqoftë, Stamboliyski ishte një antikomunist i bindur dhe kërkoi të krijonte një lëvizje ndërkombëtare për të luftuar Marksizmin. Ky ishte i ashtuquajturi "Green International" i tij, një banak kundër komunistit "Red International". Ai udhëtoi në kryeqytetet e Evropës Lindore duke promovuar pikëpamjen e tij për një aleancë fshatare. Por telashet filluan kur ai u përpoq ta përhapte atë në Jugosllavi, një vend që kishte kushte shumë të ngjashme me Bullgarinë (d.m.th. industri shumë pak dhe një prani të madhe komuniste). Stamboliyski u pëlqye shumë në Beograd për shkak të përkrahjes së një zgjidhjeje paqësore për problemin e Maqedonisë. Ai gjithashtu mbrojti bashkimin e të gjitha kombeve që flasin sllave në Evropën Lindore në një konfederatë të madhe jugosllave. Por ai u fut në telashe për shkak të fraksionit militant IMRO në shtëpi. Shumë udhëheqës maqedonas kishin jetuar në Sofje që nga revolta e dështuar e vitit 1903 kundër Perandorisë Osmane, dhe tani atyre iu bashkuan edhe të tjerë që u larguan nga qeveria Jugosllave (e cila mbante si qëndrimin e saj zyrtar se maqedonasit ishin serbë etnikë). Meqenëse Bullgaria ishte detyruar të kufizonte madhësinë e forcave të saj të armatosura pas Luftës së Parë Botërore, krerët e IMRO-së fituan kontrollin në pjesën më të madhe të zonës kufitare me Jugosllavinë.
Në mars 1923, Stamboliyski nënshkroi një marrëveshje me Jugosllavinë që njeh kufirin e ri dhe ra dakord për shtypjen e IMRO-së. Kjo shkaktoi një reagim nacionalist, dhe më 9 qershor pati një grusht shteti të organizuar nga forcat e armatosura nën Unionin Ushtarak të gjeneral Ivan Ivan Valkov me mbështetje nga Tsar dhe elementë të tjerë të krahut të djathtë të Tsardom pasi AP kontrolloi 87% të Parlamentit në zgjedhjet atë vit. Qeveria bullgare mund të mblidhte vetëm një pjesë të vogël të trupave për të rezistuar, dhe akoma më e keq ishte një turmë fshatare pa armë të mbledhura nga Stamboliyski. Pavarësisht kësaj, rrugët e Sofjes shpërtheu në kaos dhe kryeministri i pafat u linçua përveç sulmeve ndaj fshatarëve të paarmatosur. E gjithë çështja shkatërroi seriozisht imazhin ndërkombëtar të Bullgarisë. Një qeveri e krahut të djathtë nën Aleksandar Tsankov mori pushtetin, të mbështetur nga Tsar, ushtria dhe VMRO-ja, i cili zhvilloi një terror të Bardhë kundër Agaristëve dhe Komunistëve. Udhëheqësi komunist Georgi Dimitrov iku në Bashkimin Sovjetik. Kishte një shtypje të egër në vitin 1925 pas dytë të dy përpjekjeve të dështuara në jetën e Tsar në sulmin me bomba në Katedralen e Sofjes (përpjekja e parë u bë në kalimin malor të Arabakonak). Por në 1926 Tsar e bindi Tsankov të hiqte dorë dhe një qeveri më e moderuar nën Andrey Lyapçev e mori detyrën. U shpall një amnisti, megjithëse komunistët mbetën të ndaluar. Agrarianët riorganizuan dhe fituan zgjedhjet në vitin 1931 nën udhëheqjen e Nikola Mushanov . 
Vetëm kur stabiliteti politik ishte rikthyer, efektet e plota të Depresionit të Madh goditën Bullgarinë dhe tensionet sociale u ngritën përsëri. Në maj 1934 pati një grusht shteti tjetër nga organizata ushtarake Zveno dhe u vendos një regjim autoritar i kryesuar nga kolonel Kimon Georgiev . Ata shpërndanë të gjitha partitë dhe sindikatat dhe shtypën IMRO. Qeveria e tyre prezantoi një ekonomi korporatiste, të ngjashme me atë të Italisë së Benito Mussolini. Pasi morën pjesë në grushtin e shtetit bullgar të vitit 1934, mbështetësit e Zveno deklaruan qëllimin e tyre që menjëherë të krijonin një aleancë me Francën dhe të kërkonin bashkimin e Bullgarisë në një Jugosllavi Integrale. Khristo Angelov Khristov. Bulgaria, 1300 years. Sofia, Bulgaria: Sofia Press, 1980. p. 192. 

Në prill të vitit 1935 Boris III organizoi një kundërpeshë me ndihmën e anëtarit monarkist Zveno, gjeneral Pencho Zlatev dhe mori pushtetin vetë. Procesi politik kontrollohej nga Tsar, por një formë e sundimit parlamentar u rivendos, pa rivendosjen e partive politike, kryeministrat u emëruan nga monarku. "Balkans and World War I "  SofiaEcho.com Me ngritjen e "qeverisë së mbretit" në 1935, Bullgaria hyri në një epokë prosperiteti dhe rritje befasuese, e cila e meritonte atë si epokën e artë të Mbretërisë së Tretë Bullgare. King of Mercy, by Pashanko Dimitroff, Great Britain, 1986 Ai zgjati gati pesë vjet, i qeverisur nga kryeministri Georgi Kyoseivanov . Kryeministri i Kyoseivanov mbikëqyri gjyqet e nxitësve të grushtit ushtarak të 1934 dhe gjithashtu përfundoi paktet me Jugosllavinë dhe Greqinë pasi Gjermania naziste ndërmori një politikë të izolimit ekonomik të Ballkanit. Qeveria e tij gjithashtu mbikëqyri një politikë riarmatimi pasi një traktat i lidhur me Ioannis Metaxas rrëzoi klauzolat ushtarake të Traktatit të Neuilly-sur-Seine dhe Traktatit të Lozanës. Megjithëse nënshkrimi i Marrëveshjes së Salonikës së vitit 1938 rivendosi marrëdhënie të mira me Jugosllavinë dhe Greqinë, çështja territoriale vazhdoi të zbehej. 

 Ekonomia 

Bullgaria Interwar ishte shumë e prapambetur nga një këndvështrim ekonomik. Industria e rëndë ishte pothuajse joekzistente për shkak të mungesës së burimeve të mëdha natyrore, dhe çfarëdo prodhimi që ekzistonte, përbëhej pothuajse ekskluzivisht nga tekstile dhe artizanat . Edhe këto kërkuan mbrojtje të gjerë tarifore për të mbijetuar. Disa burime natyrore ekzistuan, por komunikimet e këqija të brendshme e bënë të pamundur shfrytëzimin e tyre dhe pothuajse të gjitha pajisjet e rëndësishme të prodhuara u importuan. Makineritë bujqësore dhe plehrat kimike ishin pothuajse të padëgjuara. Prodhimet bujqësore ishin pothuajse e vetmja gjë që Bullgaria mund të eksportonte dhe pas vitit 1929 u bë shumë e vështirë për ta bërë këtë. 
Bujqësia Bullgare ishte pothuajse tërësisht një nga fermerët e vegjël dhe fshatarët. Parcelat ishin të vogla dhe pothuajse ekskluzivisht nën 50 hektarë, por ato po punonin intensivisht dhe madje fermat më të vogla 5 hektarë shpesh prodhonin të lashta për shitje në treg. Si kudo tjetër në Evropën Lindore, fshatarët bullgarë tradicionalisht rritën kokrra për pronarët e tokave të tyre, të cilat pas luftës nuk mund të tregtohen në mënyrë efektive për shkak të konkurrencës nga Shtetet e Bashkuara dhe Evropa Perëndimore. Sidoqoftë, ata ishin në gjendje të kalonin me pak vështirësi në kulturat e kopshtit dhe duhanit, në ndryshim nga vendet e tjera ku fshatarësia vuajti më shumë për shkak të mbështetjes së vazhdueshme në misër dhe grurë . 

Ndërsa ishte më i suksesshëm se pjesa tjetër e Evropës Lindore, bujqësia bullgare vuante akoma nga pengesat e teknologjisë së prapambetur dhe veçanërisht mbipopullimi rural dhe parcelat e shpërndara (për shkak të praktikës tradicionale të një fshatari që ndan tokën e tij në mënyrë të barabartë midis të gjithë bijve të mbijetuar). Dhe të gjitha eksportet bujqësore u dëmtuan nga fillimi i Depresionit të Madh . Nga ana tjetër, një ekonomi e pazhvilluar do të thoshte se Bullgaria kishte pak probleme me borxhin dhe inflacionin. Pak më pak se gjysma e industrisë ishte në pronësi të kompanive të huaja në kontrast me gati 80% të industrisë Rumune. 

 Demografia 
Meqenëse popullsia ishte 85% bullgarë etnikë, kishte konflikte relativisht të pakta shoqërore përveç konfliktit midis armëve dhe atyre që nuk kanë. Shumica e banorëve të Sofjes mbanin lidhje të ngushta me fshat, por kjo nuk parandalonte një përçarje midis fshatarëve dhe klasës urbane (d.m.th. Sofja kundrejt të gjithë të tjerëve), megjithëse disa ishin rezultat i një manipulimi të qëllimshëm nga politikanët që kërkonin të përfitonin nga mosbesimi tradicional fshatarëve ndaj "qytetit të rrëmujshëm". Sidoqoftë, kryesisht ishte për shkak të një grindjeje midis sundimtarëve dhe të sunduarve. Rreth 14% e popullsisë ishin myslimanë, kryesisht turq (d.m.th. mbetja e klasës së tokës), por edhe një pjesë e vogël e të ashtuquajturave " Pomaks " (bullgarët etnikë që praktikonin Islamin). Popullsia muslimane u tjetërsua nga të krishterët mbizotërues ortodoksë si për arsye fetare ashtu edhe për arsye historike. Ata as nuk bënin presion për të drejtat e minoriteteve dhe as u përpoqën të krijonin shkollat e tyre, dhe përkundrazi nuk kërkuan asgjë më shumë sesa të liheshin vetëm të mendonin për biznesin e tyre. Qeveria bullgare ishte e detyruar, përveç një gatishmërie të madhe për t'i ndihmuar ata të emigrojnë përsëri në Turqi. 
Në krahasim me ekonominë, sistemi arsimor i Bullgarisë ishte shumë i suksesshëm dhe më pak se gjysma e popullsisë ishte analfabetë. U kërkuan tetë vjet shkollim dhe morën pjesë mbi 80% e fëmijëve. Për disa nxënës specialë që kaluan shkollën fillore, shkollat e mesme bazoheshin në gjimnazin gjerman. Provimet konkurruese u përdorën për të gjykuar aplikantët e kolegjit, dhe Bullgaria kishte një numër shkollash teknike dhe të specializuara përveç Universitetit të Sofjes. Shumë studentë bullgarë gjithashtu shkuan jashtë vendit, kryesisht në Gjermani dhe Austri (lidhjet arsimore me Rusinë përfunduan në 1917). Në përgjithësi, arsimi arriti më shumë në klasat e ulëta se kudo tjetër në Evropën Lindore, por në anën tjetër të studentëve morën grada në artet liberale dhe lëndë të tjera abstrakte dhe nuk mund të gjenin punë askund, përveç në burokracinë qeveritare. Shumë prej tyre gravituan drejt Partisë Komuniste Bullgare.

 Lufta e Dytë Botërore 
Qeveria e Mbretërisë së Bullgarisë nën kryeministrin Georgi Kyoseivanov deklaroi një qëndrim neutraliteti pas shpërthimit të Luftës së Dytë Botërore. Bullgaria ishte e vendosur ta vëzhgonte deri në fund të luftës; por shpresonte për përfitime të pafalshme territoriale në mënyrë që të rimarrë territoret e humbura në Luftën e Dytë Ballkanike dhe Luftën e Parë Botërore, si dhe të fitojë tokat e tjera me një popullsi të konsiderueshme bullgare të pushtuar nga vendet fqinje. Sidoqoftë, ishte e qartë se pozicioni qendror gjeopolitik i Bullgarisë në Ballkan do të çonte në mënyrë të pashmangshme në një presion të fortë të jashtëm nga të dy fraksionet e Luftës së Dytë Botërore. Më 15 shkurt 1940, pas dorëheqjes së Georgi Kyoseivanov, Bogdan Filov u emërua Kryeministër i Mbretërisë së Bullgarisë. Më 7 shtator 1940, Bullgaria arriti të negociojë rimëkëmbjen e Dobruja Jugore në Traktatin e Kraiovës të sponsorizuar nga Boshti. 

Më 1 mars 1941, Bullgaria nënshkroi zyrtarisht Traktatin Triparthor, duke u bërë një aleat i Gjermanisë naziste, Perandorisë së Japonisë dhe Mbretërisë së Italisë . Trupat gjermane hynë në vend në përgatitje të pushtimeve gjermane të Mbretërisë së Greqisë dhe Mbretërisë së Jugosllavisë . Kur Jugosllavia dhe Greqia u mundën, Bullgaria u lejua të pushtonte tërë Thrakinë Greke dhe pjesën më të madhe të Maqedonisë. Bullgaria i shpalli luftë Britanisë dhe Shteteve të Bashkuara, por rezistoi ndaj presionit gjerman për t'i shpallur luftë Bashkimit Sovjetik, nga frika e ndjenjës pro-ruse në vend. 

Në gusht 1943 Tsar Boris vdiq papritur pasi u kthye nga Gjermania (ndoshta i vrarë, megjithëse kjo nuk është provuar kurrë) dhe u pasua nga djali i tij gjashtë vjeçar Simeon II . Pushteti u mbajt nga një këshill i regjentëve i kryesuar nga xhaxhai i ri i Tsar, Princi Kirill. Kryeministri i ri, Dobri Bozhilov, në shumë aspekte ishte një kukull gjermane. 

Rezistenca ndaj gjermanëve dhe regjimit bullgar ishte e përhapur deri në vitin 1943, e koordinuar kryesisht nga komunistët. Së bashku me Agrarët, të udhëhequr tani nga Nikolla Petkov, Social Demokratët dhe madje me shumë oficerë të ushtrisë ata themeluan Frontin e Atdheut . Partizanët vepruan në perëndimin malor dhe jug. Deri në vitin 1944 ishte e qartë se Gjermania po humbiste luftën dhe regjimi filloi të kërkonte një rrugëdalje. Bozhilov dha dorëheqjen në maj, dhe pasardhësi i tij Ivan Ivanov Bagryanov u përpoq të organizojë bisedime me Aleatët perëndimorë. 

Ndërkohë, kryeqyteti Sofje u bombardua nga aeroplanët Aleatë në fund të vitit 1943 dhe në fillim të vitit 1944, me sulme ndaj qyteteve të tjera të mëdha pas më vonë. Por ishte ushtria sovjetike ajo që po përparonte me shpejtësi drejt Bullgarisë. Në gusht Bullgaria njoftoi në mënyrë të njëanshme tërheqjen e saj nga lufta dhe u kërkoi trupave gjermane të largoheshin: trupat bullgare u tërhoqën me nxitim nga Greqia dhe Jugosllavia. Në Shtator Sovjetikët kaluan kufirin verior. Qeveria, e dëshpëruar për të shmangur një okupim sovjetik, i shpalli luftë Gjermanisë, por Sovjetikët nuk mund të pushoheshin, dhe më 8 shtator ata i shpallën luftë Bullgarisë - e cila kështu u gjend për disa ditë në luftë me Gjermaninë dhe Sovjetik Union. Më 16 shtator, ushtria sovjetike hyri në Sofje. 

 Grushti komunist 
Fronti i Atdheut mori detyrën në Sofje pas një grushti shteti, duke vendosur një koalicion të gjerë nën ish-sundimtarin Kimon Georgiev dhe duke përfshirë Social Demokratët dhe Agrarët. Sipas kushteve të zgjidhjes së paqes, Bullgaria u lejua të mbante Dobruja Jugore, por zyrtarisht hoqi dorë nga të gjitha pretendimet në territorin Grek dhe Jugosllav. 150,000 bullgarë u dëbuan nga Thrakia Greke. Komunistët fillimisht qëllimisht morën një rol të vogël në qeverinë e re në fillim, por përfaqësuesit sovjetikë ishin fuqia e vërtetë në vend. U krijua një Milicia Popullore e kontrolluar nga komunistët, e cila ngacmoi dhe frikësoi partitë jo-komuniste. 

Më 1 shkurt 1945 u treguan realitetet e reja të pushtetit në Bullgari kur Princi Regent Kiril, ish-Kryeministri Bogdan Filov dhe qindra zyrtarë të tjerë të regjimit të vjetër u arrestuan me akuzën e krimeve të luftës. Deri në qershor, Kirill dhe Regents të tjerë, njëzet e dy ish-ministra dhe shumë të tjerë ishin ekzekutuar. Në Shtator 1946, monarkia u shfuqizua nga plebishiti, dhe Tsar Simeon i ri u dërgua në internim. Komunistët tani morën haptazi pushtetin, me Vasil Kolarov të bëhej President dhe Dimitrov të bëhej Kryeministër. Zgjedhjet e lira të premtuara për vitin 1946 ishin rreptësisht të rreme dhe u bojkotuan nga opozita. Agrarianët nuk pranuan të bashkëpunojnë me regjimin e ri dhe në qershor 1947 u arrestua udhëheqësi i tyre Nikolla Petkov . Megjithë protestat e forta ndërkombëtare ai u ekzekutua në shtator. Kjo shënoi krijimin e fundit të një regjimi komunist në Bullgari . 

 Referime 

 Linqe te jashtme 

 Sunduesit e Bullgarisë në shtetarët botërorë

Kategoria:Mbretëria Bullgare