Perandori i Japonisë

Perandori i Japonisë është kreu i shtetit dhe kreu i Familjes Perandorake të Japonisë. Sipas Kushtetutës së Japonisë, ai përcaktohet si "simboli i shtetit dhe i unitetit të popullit" dhe titulli i tij rrjedh nga "vullneti i popullit, i cili është sovran". Ligji i Familjes Perandorake rregullon linjën e trashëgimisë perandorake. Gjykata e Lartë nuk ka pushtet gjyqësor mbi të. Ai është gjithashtu kreu i fesë Shinto. Në japonisht, perandori quhet teno (, shqiptohet [tennoꜜː]), fjalë për fjalë "sovran qiellor" ose "perandor i zotit". Feja japoneze Shinto e mban atë të jetë pasardhës i drejtpërdrejtë i perëndeshës së diellit Amaterasu. Perandori është gjithashtu kreu i të gjitha urdhrave, dekorimeve, medaljeve dhe çmimeve kombëtare japoneze. Në anglisht, përdorimi i termit mikado () për perandorin ishte dikur i zakonshëm, por tani konsiderohet i vjetëruar.Kanʼichi Asakawa. The early institutional life of Japan: a study in the reform of 645 A.D.. Tokyo: Shueisha (1903), fq. 25. "We purposely avoid, in spite of its wide usage in foreign literature, the misleading term Mikado. If it be not for the natural curiosity of the races, which always seeks something novel and loves to call foreign things by foreign names, it is hard to understand why this obsolete and ambiguous word should so sedulously be retained. It originally meant not only the Sovereign, but also his house, the court, and even the State, and its use in historical writings causes many difficulties which it is unnecessary to discuss here in detail. The native Japanese employ the term neither in speech nor in writing. It might as well be dismissed with great advantage from sober literature as it has been for the official documents."

Aktualisht, perandori i Japonisë është i vetmi kryetar shteti në botë me titullin më të lartë monarkik të "perandorit". Shtëpia Perandorake e Japonisë është shtëpia më e vjetër monarkike në botë. Origjina historike e perandorëve qëndron në periudhën e vonëshme Kofun midis shekujve të III dhe të VI të e.s., por sipas tregimit tradicional të Koxhikit dhe Nihon Shokit, Japonia u themelua në vitin 660 p.e.s. nga Perandori Xhimu, i cili u tha të ishte një pasardhës i drejtpërdrejtë i Amaterasusë. Naruhito është Perandori i tanishëm i Japonisë. Ai u bashkua me Fronin e Krizantemës me abdikimin e babait të tij, Perandorit Emeritus Akihito më 1 maj 2019.

Roli i Perandorit të Japonisë ka ndryshuar historikisht midis një roli simbolik kryesisht ceremonial dhe atij të një sundimtari praktik perandorak. Që nga themelimi i shogunatit të parë në vitin 1199, Perandorët e Japonisë rrallë kanë marrë një rol si komandant suprem i fushëbetejës, ndryshe nga shumë monarkë perëndimorë. Perandorët japonezë janë kontrolluar pothuajse gjithmonë nga forca të jashtme politike, në shkallë të ndryshme. Për shembull, midis viteve 1192 dhe 1867, shogunët, ose regjentët e tyre shiken në Kamakura (1203–1333), ishin sundimtarët de facto të Japonisë, megjithëse ishin emëruar nominalisht nga perandori. Pas Restaurimit Meixhi në vitin 1867, perandori ishte mishërimi i të gjithë fuqisë sovrane në mbretëri, siç parashikohet në Kushtetutën Meixhi të vitit 1889. Që nga miratimi i kushtetutës së vitit 1947, roli i perandorit është zbritur në atë të një kreu ceremonial të shtetit edhe pa fuqi nominale politike.

Që nga mesi i shekullit të nëntëmbëdhjetë, Pallati Perandorak është quajtur Kjuxho (), më vonë Kokjo () dhe është në ish-vendin e Kështjellës Edo në zemër të Tokios (kryeqyteti aktual i Japonisë). Më herët, perandorët ishin në Kioto (kryeqyteti i lashtë) për gati njëmbëdhjetë shekuj. Ditëlindja e Perandorit (aktualisht 23 shkurt) është një festë kombëtare.

Roli
Ndryshe nga shumica e monarkëve kushtetues, perandori nuk është kryeshefi ekzekutiv nominal. Neni 65 i Kushtetutës së Japonisë vë në mënyrë të qartë fuqinë ekzekutive në Kabinet, udhëheqës i të cilit është Kryeministri. Perandori nuk është gjithashtu komandanti i përgjithshëm i Forcave të Vetë-Mbrojtjes së Japonisë. Akti i Forcave të Vetë-Mbrojtjes së Japonisë i vitit 1954 gjithashtu ja jep këtë rol në mënyrë të qartë kryeministrit.

Fuqitë e perandorit janë të kufizuara vetëm në funksione të rëndësishme ceremoniale. Neni 4 i Kushtetutës përcakton që perandori "do të kryejë vetëm veprime të tilla në çështjet e shtetit siç parashikohen në Kushtetutë dhe ai nuk do të ketë kompetenca në lidhje me qeverinë". Ai përcakton gjithashtu se "këshillat dhe miratimi i Kabinetit do të kërkohen për të gjitha veprimet e Perandorit në çështjet e shtetit" (neni 3). Neni 4 gjithashtu thotë se këto detyra mund të delegohen nga Perandori siç parashikohet me ligj.

Ndërsa perandori emëron zyrtarisht kryeministrin në detyrë, neni 6 i Kushtetutës kërkon që ai të caktojë kandidatin "siç përcaktohet nga Dieta", pa i dhënë perandorit të drejtën të refuzojë emërimin.

Neni 6 i Kushtetutës i delegon perandorit rolet e mëposhtme ceremoniale:

Emërimi i Kryeministrit siç përcaktohet nga Dieta.
Emërimi i Kryetarit të Gjykatës Supreme të përcaktuar nga Kabineti.

Detyrat e tjera të perandorit përcaktohen në nenin 7 të Kushtetutës, ku thuhet se "Perandori, me këshillën dhe miratimin e Kabinetit, do të kryejë veprimet e mëposhtme në çështjet e shtetit në emër të popullit". Në praktikë, të gjitha këto detyra ushtrohen vetëm në përputhje me udhëzimet detyruese të Kabinetit:

Shpallja e ndryshimeve të kushtetutës, ligjeve, urdhrave të kabinetit dhe traktateve.
Thirrja e Dietës.
Prishja e Dhomës së Përfaqësuesve.
Shpallja e zgjedhjes së përgjithshme të anëtarëve të Dietës.
Vërtetimi i emërimit dhe shkarkimit të Ministrave të Shtetit dhe zyrtarëve të tjerë siç parashikohet me ligj, dhe i kompetencave dhe kredencialeve të #plota të Ambasadorëve dhe Ministrave.
Vërtetimi i amnistisë së përgjithshme dhe të veçantë, zbritja e dënimit, heqja dorë dhe rivendosja e të drejtave.
Dhënia e nderimeve.
Vërtetimi i instrumenteve të ratifikimit dhe dokumenteve të tjera diplomatike siç parashikohet me ligj.
Pritja e ambasadorëve dhe ministrave të huaj.
Kryerja e funksioneve ceremoniale.

Ceremonitë e rregullta të perandorit me një bazë kushtetuese janë Emërimi Perandorak (Shininshiki) në Pallatin Perandorak të Tokios dhe Fjalimi nga Ceremonia e Fronit në Shtëpinë e Këshilltarëve në Ndërtimin e Dietës Kombëtare. Ceremonia e fundit hap sesione të zakonshme dhe shtesë të Dietës. Seancat e zakonshme hapen çdo janar dhe gjithashtu pas zgjedhjeve të reja në Dhomën e Përfaqësuesve. Seancat shtesë zakonisht mblidhen në vjeshtë dhe hapen më pas.The formal investiture of the Prime Minister in 2010, the opening of the ordinary session of the Diet in January 2012 and the opening of an extra session of the Diet in the autumn of 2011. The 120th anniversary of the Diet was commemorarated with a special ceremony in the House of Councillors in November 2010, when also the Empress and the Prince and Princess Akishino were present.'

Tre Thesaret e Shenjta
parapamje|Imazhe hamendësuese të Regalisë Perandorake të Japonisë

Në mitologjinë japoneze, thesaret e shenjta iu dhanë Ninigi-no-Mikoto, nipi i perëndeshës Amaterasu, në ardhjen e Tenson Korinit. Amaterasu e dërgoi atë për të qetësuar Japoninë duke sjellë tre dhuratat qiellore që përdoren nga perandori. Llogaria e Ninigit që u dërgua në tokë shfaqet në Nihon Shoki. Tre Thesaret e Shenjta u trashëguan nga perandorë të njëpasnjëshëm japonezë, të cilët janë të njëjtë ose të ngjashëm me thesaret e shenjta në mitologji. Këto tre dhurata tregojnë se perandori është pasardhës i Amaterasu. Tre thesaret e shenjta janë:

Jata no Kagami (→ në faltoren e brendshme të Tempullit Ise)
Jasakani no Magatama (→ bekuar në Pallatin Perandorak të Tokios)
Kusanagi (→ adhurohet në Tempullin Atsuta)

Gjatë ritit të trashëgimisë (, senso), posedimi i xhevahirit Jasakani no Magatama, shpatës Kusanagi dhe pasqyrës Jata no Kagami janë një dëshmi e perandorit të ligjshëm që shërben.

 Referime 

Kategoria:Perandorë japonezë
Kategoria:Tituj mbretërorë
Kategoria:Dinasti
Kategoria:Qeveria e Japonisë