Roninët

Një rōnin (Japonisht: , "vagabond") ishte një samurai pa zotëri ose mjeshtër, gjatë periudhës së Japonisë feudale (1185-1868). Një samurai mbetej pa mjeshtër pas vdekjes së mjeshtrit të tij, ose pas humbjes së favorit ose privilegjit të zotërisë së tij.Barry Till, "The 47 Ronin: A Story of Samurai Loyalty and Courage", 2005, fq. 11

Në përdorimin modern japonez, ndonjëherë termi përdoret për të përshkruar një rrogëtar që është i papunë ose një i diplomuar i shkollës së mesme që nuk është pranuar ende në universitet.Akihiko Yonekawa. Beyond Polite Japanese. fq. 25. Kodansha 2001. 

Statusi
Sipas Bushido Shoshinshu ("Kodi i Luftëtarit"), samurait i kërkohej të kryente vetëvrasje rituale (seppuku) pas vdekjes së zotërisë së tij. Ai që zgjidhte të mos e respektonte kodin ishte "më vete" dhe mendohej të vuante turp të madh. Padëgjueshmëria e statusit të rōninit ishte kryesisht një diskriminim i imponuar nga samurai të tjerë dhe nga daimjōt (zotërinj feudal).

Si samurai të tjerë, rōninët kishin dy shpata. Rōninët përdornin edhe një sërë armësh të tjera. Disa rōninë - zakonisht ata që nuk kishin para - do të mbanin një bō (armë shkopi) ose xhō (shkop më të vogël ose bastun) ose një jumi (hark). Shumica e armëve do të pasqyronin rjū (shkollën e arteve marciale) nga e cila ata do të vinin nëse ata ishin studentë.

Gjatë Periudhës Edo, me sistemin dhe ligjet e ngurta të klasës së shogunatit, numri i rōninëve u rrit shumë. Konfiskimi i çifligjeve gjatë sundimit të shōgunit të tretë të Tokugavës Iemitsu rezultoi në një rritje veçanërisht të madhe të rōninëve. Gjatë epokave të mëparshme, samurai mund të lëvizte midis zotërinjve dhe madje edhe midis profesioneve. Ata gjithashtu mund të martoheshin midis klasave. Sidoqoftë, gjatë Periudhës Edo, samurait ishin të kufizuar dhe - mbi të gjitha - ishte e ndaluar të punësoheshin nga një mjeshtër tjetër pa lejen e zotërisë së tyre të mëparshëm.

Për shkak se ish-samurai nuk mund të merrte ligjërisht një tregti të re, ose për shkak të krenarisë të ishte e mjerë për ta bërë këtë, shumë rōninë kërkonin mënyra të tjera për të jetuar me shpatat e tyre. Ata rōninë që dëshironin punësim të qëndrueshëm dhe të ligjshëm u bënë mercenarë që ruanin karvanët e tregtisë ose truproja për tregtarë të pasur. Shumë rōninë të tjerë u bënë kriminelë, duke vepruar si banditë dhe autobanë, ose u bashkuan me krimin e organizuar në qytete. Rōninët ishin të njohur që vepronin ose shërbenin si muskuj të punësuar për bandat që drejtonin unaza kumari, bordello, grupe mbrojtjeje dhe aktivitete të ngjashme. Shumë ishin hajdutë të vegjël dhe tallen. Segmenti kriminal i dha rōninëve të Periudhës Edo një reputacion të vazhdueshëm të turpit, me një imazh të të qenit banditë, ngacmuesë, vrasës dhe vagabondë.

Rōninë të njohur
 Dyzetë e shtatë roninëtForbes, Andrew ; Henley, David (2012). Forty-Seven Ronin: Tsukioka Yoshitoshi Edition'David (2012). Forty-Seven Ronin: Utagawa Kuniyoshi Edition.'' Chiang Mai: Cognoscenti Books. ASIN: B00ADQM8II
 Kjokutei Bakin
 Mijamoto Musashi
 Sakamoto Rjoma
 Jamada Nagamasa

Shiko edhe
 Historia e Japonisë
 Kultura e Japonisë
 Samurai
 Periudha Kamakura
 Periudha Heian
 Periudha Edo

 Referime 

Kategoria:Japonia feudale
Kategoria:Luftëtarë
Kategoria:Ushtarakë
Kategoria:Japonezë sipas profesionit
Kategoria:Klasa shoqërore