Ylli i Veriut

Polarisi më së shpeshti Ylli i Veriut ose Ylli Polar, është ylli më i ndritshëm në yjësinë. Është shumë afër polit qiellor verior, duke e bërë atë yllin aktual të polit verior. Paralaksi i rishikuar i Hipparcos i jep një distancë Polarisit rreth 433 vjet dritë (133 parsekë), ndërsa llogaritjet nga metodat e tjera nxjerrin distanca rreth 30% më afër. 

Polaris është një sistem i trefishtë yjesh, i përbërë nga ylli primar, Polaris Aa (një supergjigand i verdhë), në orbitë me një shoqërues më të vogël (Polaris Ab); çifti në orbitë me Polaris B (zbuluar në gusht 1779 nga William Herschel).

 Sistemi yjor 
majtas|parapamje| Komponentët e Polaris siç shihet nga Teleskopi Hapësinor Hubble 
Polaris Aa është një supergjigand i verdhë me masë diellore 5.4 (M☉) F7 i tipit spektral Ib. Është Cefeidi i parë klasik që ka një masë të përcaktuar nga orbita e saj. Dy shoqëruesit më të vegjël janë Polaris B, një yll i sekuencës kryesore F3 me masë 1.39 M☉ që orbiton në një distancë prej 2,400 njësi astronomike (AU), dhe Polaris Ab (ose P), një yll shumë i afërt me sekuencë kryesore F6 me një masë prej 1.26 M☉. 

Polaris B mund të shihet me një teleskop të thjeshtë. William Herschel e zbuloi yllin në gusht 1779 duke përdorur një teleskop të tij reflektues, një nga teleskopët më të mirë të kohës. Duke shqyrtuar spektrin e Polaris A, u zbulua gjithashtu më 1929 se ishte një binar shumë i afërt, me sekondarin (në mënyrë të ndryshme α UMi P, α UMi an ose α UMi Ab), i cili ishte teorizuar në vëzhgimet e mëparshme (Moore, JH dhe Kholodovsky, EA). Në janar 2006, NASA lëshoi imazhe, nga teleskopi Hubble, që tregonin tre anëtarët e sistemit ternar të Polaris. 

Dikur mendohej se ishin dy komponentë më të largët - Polaris C dhe Polaris D - por këto janë treguar që nuk janë të lidhura fizikisht me sistemin Polaris. 

 Vrojtimi 
majtas|parapamje| Polaris është ylli më i ndritshëm në yjësinë (sipër djathtas). 
majtas|parapamje| 
alt=|majtas|parapamje| Një shteg tipik yjesh i Hemisferës Veriore me Polaris në qendër. 
alt=|majtas|parapamje| Një pamje e Polaris në një teleskop të vogël. Polaris B ndahet me 18 hark sekonda nga ylli primar, Polaris A. 

 Ndryshueshmëria 
Polaris Aa, përbërësi primar supergjigand, është një ndryshore klasike Cefeid i Popullsisë I me amplitudë të ulët, megjithëse dikur mendohej të ishte Cefeid i tipit II për shkak të gjerësisë gjeografike të lartë galaktike. Cefeidet përbëjnë një qiri standard të rëndësishëm për përcaktimin e distancës, kështu që Polaris, si ylli më i afërt i tillë, studiohet shumë. Ndryshueshmëria e Polaris dyshohej që nga 1852; ky ndryshim u konfirmua nga Ejnar Hertzsprung më 1911. 

Diapazoni i shkëlqimit të Polaris gjatë pulsimeve të tij jepet si 1.86–2.13,  por amplituda ka ndryshuar që nga zbulimi. Para vitit 1963, amplituda ishte mbi 0,1 madhësi dhe po ulej gradualisht. Pas 1966 ajo u zvogëlua shumë shpejt derisa ishte më pak se madhësia 0,05; që nga ajo kohë, ai ka ndryshuar në mënyrë të çrregullt afër këtij kufiri. Është raportuar se amplituda tani po rritet përsëri, një ndryshim që nuk shihet në asnjë Cefeid tjetër.  

Periudha, afërsisht 4 ditë, gjithashtu ka ndryshuar me kalimin e kohës. Ajo është rritur në mënyrë të vazhdueshme me rreth 4,5 sekonda në vit, përveç një pauze më 1963–1965. Fillimisht kjo ishte menduar të jetë për shkak të evolucionit sekular redward në të gjithë shiritin e paqëndrueshmërisë Cefeid, por mund të jetë për shkak të ndërhyrjeve midis mënyrave pulsuese primare dhe asaj të parë. Autorët nuk bien dakord nëse Polaris është një pulsator themelor apo me ton të parë dhe nëse po kalon shiritin e paqëndrueshmërisë për herë të parë apo jo. 

Temperatura e Polaris ndryshon vetëm me një sasi të vogël gjatë pulsimeve të saj, por sasia e këtij variacioni është e ndryshueshme dhe e paparashikueshme. Ndryshimet e çrregullta të temperaturës dhe amplituda e ndryshimeve të temperaturës gjatë çdo cikli, nga më pak se 50 K në të paktën 170 K, mund të ketë lidhje me orbitën me Polaris Ab.  

Kërkimet e raportuara në Science sugjerojnë se Polaris është 2.5 herë më i ndritshëm sot sesa kur Ptolemeu e vëzhgoi atë, duke ndryshuar nga madhësia e tretë në të dytë. Astronomi Edward Guinan e konsideron këtë si një ndryshim të jashtëzakonshëm dhe është regjistruar duke thënë se "nëse ato janë reale, këto ndryshime janë 100 herë më të mëdha sesa [ato] të parashikuara nga teoritë aktuale të evolucionit yjor". 

 Roli si yll polar 
Për shkak se Polaris shtrihet gati në një vijë të drejtpërdrejtë me boshtin rrotullues të Tokës "mbi" Polin e Veriut - polin verior qiellor - Polaris qëndron pothuajse i palëvizur në qiell, dhe të gjithë yjet e qiellit verior duket se rrotullohen rreth tij. Prandaj, ajo bën një pikë fikse të shkëlqyeshme nga e cila mund të nxjerrim matje për orientimin qiellor dhe për astrometrinë. Lëvizja e Polaris drejt dhe, në të ardhmen, larg polit qiellor, është për shkak të precesionit të ekuinokseve. Poli qiellor do të largohet nga α UMi pas shekullit 21, duke kaluar afër Gamma Cefeit rreth shekullit 41, duke lëvizur drejt Denebit rreth shekullit 91. Poli qiellor ishte afër Thubanit rreth vitit 2750 pes dhe gjatë antikitetit klasik ishte pak më afër Kochab (β UMi) sesa Polaris, megjithëse ishte akoma rreth 10° nga të dy yjet. Ishte afërsisht e njëjta distancë këndore nga β UMi si në α UMi deri në fund të antikitetit të vonë. Navigatori grek Pitheas në ca. 320 pes e përshkroi polin qiellor si pa yje. Sidoqoftë, si një nga yjet më të ndritshëm afër polit qiellor, Polaris u përdor për orientim, të paktën nga antikiteti i vonë, dhe përshkruhet si ἀεί φανής (aaei phanē) "gjithmonë i dukshëm" nga Stobaeus (shek. V), dhe mund të jetë me arsye përshkruhet si stella polaris nga rreth Mesjeta e Lartë. Në dramën e Shekspirit Jul Çezari, e shkruar rreth vitit 1599, Çezari e përshkruan veten si "po aq konstant sa ylli i veriut", megjithëse në kohën e Çezarit nuk kishte asnjë yll të vazhdueshëm verior. 

Polaris u referua në librin e Nathaniel Bowditch të vitit 1802, Orientues Praktik Amerikan, ku është renditur si një nga yjet orientuese.   

 Emrat 
majtas|parapamje| Koncepti i këtij artisti tregon: supergjigandin Polaris Aa, Polaris Ab dhe shoqëruesin e largët të Polaris B. 
Emri modern Polaris shkurtohet nga latinishtja e re stella polaris "yll polar", i krijuar në epokën e Rilindjes, kur ylli i ishte afruar polit qiellor brenda disa gradësh. Gemma Frisius, duke shkruar më 1547, e referoi atë si stella illa quae polaris dicitur ("ai yll që quhet 'polar"), duke e vendosur atë 3° 8' nga poli qiellor.Gemmae Frisii de astrolabo catholico liber: quo latissime patentis instrumenti multiplex usus explicatur, & quicquid uspiam rerum mathematicarum tradi possit continetur, Steelsius (1556), p. 20; 
see also  

Në vitin 2016, Bashkimi Astronomik Ndërkombëtar organizoi një Grup Punues për Emrat e Yjeve (WGSN) për të kataloguar dhe standardizuar emrat e duhur për yjet. Buletini i parë i WGSN i korrikut 2016 përfshinte një tabelë të dy grupeve të para të emrave të miratuar nga WGSN; që përfshinte Polaris. 

Në antikitet, Polaris nuk ishte ende ylli më i afërt me sy të lirë në polin qiellor dhe e gjithë yjësia u përdor për orientim në vend të ndonjë ylli të vetëm. Polaris lëvizi mjaft afër polit për të qenë ylli më i afërt me sy të lirë, edhe pse ende në një distancë prej disa shkallësh, në periudhën e mesjetës së hershme, dhe emra të shumtë që i referohen kësaj karakteristike si yll polar janë përdorur që nga periudha mesjetare. Në anglishten e vjetër, ajo njihej si scip-steorra ("ylli i anijes"); Në poezinë e vjetër rune angleze, T-rune me sa duket shoqërohet me "një yjësi cirkumpolare", krahasuar me cilësinë e qëndrueshmërisë ose nderit.Bruce Dickins, Runic and heroic poems of the old Teutonic peoples (1915), p. 18; Dickins' "a circumpolar constellation" is attributed to L. Botkine, La Chanson des Runes (1879). 

Në Puranas hindu, ajo u personifikua nën emrin Dhruva ("i palëvizshëm, i fiksuar"). Në periudhën e mëvonshme mesjetare, ajo u shoqërua me titullin Marian të Stella Maris "Ylli i Detit" (kështu në Bartholomeus Anglicus, rreth viteve 1270)J. O. Halliwell, (ed.), The Works of William Shakespeare vol. 5 (1856), p. 40.] Një emër i vjetër anglez, i vërtetuar që nga shekulli i 14-të, është lodestar "yll udhëzues", i përafërt me leiðarstjarna në norvegjishte të vjetër dhe leitsterne në gjermanishte të mesme të lartë. 

Në astronominë Inuit, Polaris njihet si Niqirtsuituq. Është përshkruar në flamurin dhe stemën e territorit kanadez Inuit të Nunavut, si dhe në flamurin e shtetit amerikan të Alaskës.Legistative Assembly of Nunavut, The Coat of Arms of Nunavut. (n.d.) https://assembly.nu.ca/about-legislative-assembly/coat-arms-nunavut 

 Largësia 
djathtas|parapamje| Paralaksi yjor është baza për parsekun, i cili është distanca nga Dielli në një objekt astronomik, i cili ka një kënd paralaksi të një hark sekondë. (1 AU dhe 1 pc nuk duhet të shkallëzohen, 1 pc = rreth 206265 AU) 
Shumë letra të kohëve të fundit llogaritin distancën nga Polaris në rreth 433 vjet dritë (133 parsekë), në marrëveshje me matjet paralaksike nga sateliti i astrometrisë Hipparcos. Vlerësimet e distancave të vjetra ishin shpesh pak më pak, dhe hulumtimi i fundit i bazuar në analizë spektrale me rezolucion të lartë sugjeron se mund të jetë deri në 110 vite drite më afër (323 vd/99 ps). Polaris është ndryshorja më e afërt Cefeidale me Tokën, kështu që parametrat e tij fizikë janë të një rëndësie kritike për të gjithë shkallën e distancës astronomike. Është gjithashtu i vetmi me një masë të matur dinamike. 
+Vlerësime të zgjedhura të distancës për në PolarisVitiKomponentiDistanca, vd (ps)Shënime2006A330 ly (101 pc)Turner2007[A]A433 ly (133 pc)Hipparcos2008B359 ly (110 pc)Usenko & Klochkova2013B323 ly (99 pc)Turner, et al.2014A≥ 385 ly (≥ 118 pc)Neilson2018B521 ly (160pc)Bond et al.2018B445.3 ly (136.6 pc)[A]Gaia DR2
Polaris ka qenë prej kohësh i rëndësishëm për shkallën e distancës kozmike sepse, para Gaia-s, ishte e vetmja ndryshore Cefeidale, për të cilën ekzistonin të dhëna të distancës së drejtpërdrejtë, e cila kishte një efekt të valëzuar në matjet e distancës që përdorin këtë "udhëheqës".

 Historia e vëzhgimit 
+Polaris në katalogë dhe atlase yjorSourcePresencePtolemeu (~169) es-Sufi (964) el-Biruniu (~1030) Hajami (~1100) Nasir ed-Din et-Tusi (1272) Ulug Begu (1437) Koperniku (1543) Schöner (1551) Brahe (1598) Brahe (1602) Bayer (1603) De Houtman (1603) Kepleri (1627) Schiller (1627) Halley (1679) Hevelius (1690) Flamsteed (1725) Flamsteed (1729) Bode (1801a) Bode (1801b) 

 Shiko edhe 
 Shtrirja polare 
 Polaris Australis 

 Lidhje të jashtme 
 Informacion mbi Polaris 
 Gjetja e Yllit të Polit 
 Diçka e Çuditshme po vazhdon. . . 

 Referime 

Kategoria:Yje në polin e veriut
Kategoria:Sisteme të trefishta yjore
Kategoria:Ursa Minor