Alma Karlin

Alma Vilibalda Maximiliana Karlin (12 tetor 1889-15 janar 1950) ishte një sllovene udhëtare, shkrimtare, poete, koleksioniste, poliglote. 

 Biografia 
Ajo lindi në qytetin Styrian të Celje (tani pjesë e Sllovenisë ) në atë që ishte atëherë Perandoria Austro-Hungareze si vajza e Jakob Karlin, një major në Ushtrinë Austro-Hungareze dhe Vilibalda Miheljak, mësuese. Babai i saj vdiq kur ajo ishte tetë vjeç.  Alma u rrit në një mjedis kryesisht gjerman- foles, dhe e konsideronte veten kryesisht si austriake, sesa gjermane apo sllovene .     
[ citimi i nevojshëm ]
Pasi mbaroi arsimin e mesëm në Grac, ajo udhëtoi për në Londër, ku studioi gjuhë. Ajo mësoi anglisht, frëngjisht, latinisht, italisht, norvegjisht, danisht, finlandisht, rusisht dhe spanjisht . Në vitet e mëvonshme, ajo studioi gjithashtu persisht, kinezce dhe japonezce .  Ajo gjithashtu kaloi gjashtë muaj në Paris, ku ndoqi kurse të gjuhëve të ndryshme në Sorbonne .     
[ citimi i nevojshëm ]
Ishte në këtë kohë kur ajo filloi të punojë në fjalorin e saj (të pabotuar) të dhjetë gjuhëve, përfshirë Sllovenishten. 

Në shpërthimin e Luftës së Parë Botërore në 1914, Karlin duhej të transferohej në Suedi dhe Norvegji, pasi ajo konsiderohej një person non grata në Mbretërinë e Bashkuar meqe ishte një qytetare austriake-hungareze. Kur ishte ne Skandinavi ajo takoi shkrimtarin suedez Selma Lagerlöf, i cili ishte aq i impresionuar nga Karlin dhe shkrimi i saj, saqë i propozoi asaj për një çmim Nobel .  

Më 1919, ajo u kthye në shtëpi, në Celje, që atëherë ishte pjesë e Mbretërisë së Jugosllavisë . Pothuajse menjëherë pas kësaj, ajo filloi të mbledhë para për një udhëtim tjetër. Për këtë qëllim, ajo hapi një shkollë gjuhësh në Celje, ku dha mesim deri në dhjetë orë në ditë, ndërsa kohën e lirë e kaloi në pikturë dhe shkrim. Më 24 nëntor 1919, ajo u nis perseri ne nje udhetim, këtë herë në një udhëtim nëntë-vjeçar nëpër botë. Ajo vizitoi Amerikën e Jugut dhe të Veriut, Ishujt e Paqësorit, Australinë dhe vendet e ndryshme të Azisë. Pjesa e fundit e udhëtimit të saj nëpër botë ishte India. 

Në janar 1928, me kërkesë të nënës së saj që po vdiste, Alma Karlin u kthye në shtëpi, vetë e rraskapitur nga sëmundja fizike dhe depresioni i thellë. Ajo kurrë nuk udhëtoi më. Ajo pjesën më të madhe të kohës ia kushtoi shkrimit. Rreth vitit 1934, ajo filloi të zhvillojë një interes të mprehtë për studimin e besimit katolik Roman. 

Karlin e kishte kronikuar udhëtimin e saj në qindra raporte të botuara në revista dhe gazeta të ndryshme, përfshirë gazetën e gjermanëve në Celje, Cillier Zeitung dhe gazetat gjermane Neue Illustrierte Zeitung dhe Der Deutschen Bergknappe . Pas kthimit të saj në shtëpi, ajo shkroi shumë vepra të trilluara dhe jo te trilluara. Ajo shkruajti në gjermanisht deri në ngritjen e regjimit nazist gjerman, kur braktisi gjermanin si akt proteste. Në Gjermani, librat e saj u dogjën nga regjimi. Ajo gjithashtu shkroi në anglisht për zonat që flasin anglisht.  Më 1937–38, gazetarja franko-gjermane dhe shkrimtari anti-nazist Hans Joachim Bonsack gjeti strehë në shtëpinë e saj. 
parapamje| Alma Karlin në vitet 1920 
Pas pushtimit të Boshtit në Jugosllavi në Prill 1941, ajo u arrestua dhe u dërgua në Maribor ku priti ekstradimin në Serbi, së bashku me mijëra Sllovenë. Ajo u la e lirë falë ndërhyrjes së shoqes së saj të jetës Thea Gamelin. Ajo mundi të kthehej në Celje, ku jetoi në arrest shtëpiak. Në pranverën e vitit 1944, ajo vendosi të arratisej në rajonin jugor Slloven të Karniolas se bardhe, e cila kontrollohej nga rezistenca partizane sllovene. Edhe pse ishte e sëmurë rëndë, Partizanët e udhëhequr nga komunistët nuk e lejuan që ajo të fluturonte drejt qytetit Bari të okupuar nga Aleatët në Italinë Jugore. Në vend të kësaj, ajo u transportua në Dalmaci, ku qëndroi deri në fund të luftës, kur u zhvendos përsëri në Celje. Ajo vdiq nga kanceri i gjirit dhe tuberkulozi më 14 janar 1950, në fshatin Peçovnik afër Celje dhe është varrosur së bashku me Thea Schreiber Gammelin (1906-1988) në oborrin e kishës Svetina. 

Pothuajse në mënyrë të pashmangshme, Karlin gjithashtu u bë koleksioniste dhe etnologe. Shumica e objekteve që ajo i fitoi gjatë udhëtimeve të saj i dërgoi në shtëpi, ku më vonë ngriti një muze të vogël privat. Disa nga ekspozitat janë vendosur tani në Muzeun Rajonal Celje. Shumë nga shkrimet e saj nuk janë botuar ende; shumica e tyre mbahen në Bibliotekën Kombëtare dhe Universitare të Sllovenisë dhe në Bibliotekën Shtetërore të Berlinit.     
[ citimi i nevojshëm ]

 Referime 

Kategoria:Shkrimtarë sllovenë
Kategoria:Vdekje 1950
Kategoria:Lindje 1889
Kategoria:Gra