Shogunati Tokugava

Shogunati Tokugawa (Japonisht: 徳川幕府, Tokugawa bakufu) gjithashtu i njohur, sidomos në Japoni, shogunati Edo (江戸幕府, Edo bakufu) ishte qeveria ushtarake feudale e Japonisë gjatë periudhës Edo nga viti 1600 deri në vitin 1868.Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Tokugawa-jidai" in Japan Encyclopedia, faqja 978.Nussbaum, "Edo-jidai" në faqen 167.Nussbaum, "Kinsei" në faqen 525.

Shogunati Tokugawa u krijua nga Tokugawa Ieyasu pas fitores në Betejën e Sekigaharës, duke i dhënë fund luftërave civile të periudhës Sengoku pas shembjes së shogunatit Ashikaga. Ieyasu u bë shōgun, dhe klani Tokugawa qeverisi Japoninë nga kështjella Edo në qytetin lindor të Edos (Tokio) së bashku me daimyō të klasës samurai.Nussbaum, "Shogun" në faqet 878–879.Nussbaum, "Tokugawa" në faqen 976. Shogunati Tokugawa organizoi shoqërinë japoneze nën sistemin e rreptë të klasave Tokugawa dhe ndaloi shumicën e të huajve nën politikat izoluese të Sakoku për të promovuar stabilitetin politik. Shogunët e Tokugawa-s qeverisnin Japoninë në një sistem feudal, me secilin daimyō që administronte një han (fushë feudale), megjithëse vendi ishte ende i organizuar nominalisht si provinca perandorake. Nën shogunatin Tokugawa, Japonia përjetoi rritje të shpejtë ekonomike dhe urbanizim, gjë që çoi në ngritjen e klasës tregtare dhe kulturës Ukiyo.

Shogunati Tokugawa ra gjatë periudhës Bakumatsu ("akti i fundit i shogunatit") nga viti 1853 dhe u përmbys nga mbështetësit e Gjykatës Perandorake në Restaurimin Meixhi në viti 1868. Perandoria e Japonisë u krijua nën qeverinë e Meixhi, dhe besnikët e Tokugawa-s vazhduan për të luftuar në Luftën e Boshin deri në disfatën e Republikës së Ezos në Betejën e Hakodates në qershor 1869.

Historia
Pas periudhës Sengoku ("periudha e shteteve ndërluftuese"), qeveria qendrore ishte rivendosur kryesisht nga Oda Nobunaga gjatë periudhës Azuchi–Momoyama. Pas betejës së Sekigaharës në vitin 1600, autoriteti qendror ra në duart e Tokugawa Ieyasu. Ndërsa shumë daimyō që luftuan kundër Tokugawa Ieyasu u shuan ose u zvogëluan zotërimet e tyre, Ieyasu u angazhua për të mbajtur daimyō dhe han si përbërës nën shogunatin e tij të ri. Në të vërtetë, daimyō që morën anën e Ieyasu u shpërblyen, dhe disa nga ish-vasalët e Ieyasu u bënë daimyos dhe u vendosën strategjikisht në të gjithë vendin.

Shoqëria në periudhën e Tokugawa-s, ndryshe nga shogunatët e mëparshëm, supozohej se bazohej në hierarkinë e rreptë të klasave të vendosur fillimisht nga Toyotomi Hideyoshi. Daimyō (lordët feudal) ishin në krye, të ndjekur nga kasta luftëtare e samurai, me fermerët, artizanët dhe tregtarët të renditur më poshtë. Në disa pjesë të vendit, veçanërisht rajone më të vogla, daimyō dhe samurai ishin pak a shumë identike, pasi daimyō mund të stërvitej si samurai, dhe samurai mund të vepronte si sundimtarë vendas. Përndryshe, natyra kryesisht e papërkulur e këtij sistemi shtresimi shoqëror lëshoi ​​forca përçarëse me kalimin e kohës. Taksat mbi fshatarësinë ishin vendosur në shuma fikse që nuk llogaritnin inflacionin ose ndryshime të tjera në vlerën monetare. Si rezultat, të ardhurat nga taksat e mbledhura nga pronarët e tokave samurai vlejnë gjithnjë e më pak me kalimin e kohës. Kjo shpesh çonte në konfrontime të shumta midis samurajve fisnikë, por të varfër dhe fshatarëve të mirë-bërë, duke filluar nga shqetësime të thjeshta lokale deri në rebelime shumë më të mëdha. Sidoqoftë, askush nuk u tregua mjaft imponues për të sfiduar rendin e vendosur deri në ardhjen e fuqive të huaja. Një studim i vitit 2017 zbuloi se rebelimet e fshatarëve dhe dezertimi kolektiv ("fluturimi") ulën normat e taksave dhe frenuan rritjen e shtetit në shogunatin Tokugawa.

Në mesin e shekullit të 19-të, një aleancë e disa prej daimyō-ve më të fuqishëm, së bashku me Perandorin e Japonisë, patën sukses në përmbysjen e shogunatit pas Luftës së Boshin, duke arritur kulmin në Restaurimin Meixhi. Shogunate Tokugawa erdhi në një fund zyrtar në 1868 me dorëheqjen e shogun të 15-të Tokugawa, Tokugawa Yoshinobu, duke çuar në "rivendosjen" (王政 復古, Ōsei fukko) të sundimit perandorak. Pavarësisht nga përmbysja e saj përfundimtare në favor të formës më të modernizuar, më pak feudale të qeverisjes së Restaurimit Meixhi, shogunati Tokugawa mbikëqyri periudhën më të gjatë të paqes dhe stabilitetit në historinë e Japonisë, që zgjati mbi 260 vjet.

Lista e shōgunëve Tokugawa
 # Foto Emri(Lindi-Vdiq) Shōgun nga viti Shōgun deri më180pxTokugawa Ieyasu(1543–1616)16031605280pxTokugawa Hidetada(1579–1632)16051623380pxTokugawa Iemitsu(1604–1651)16231651480pxTokugawa Ietsuna(1641–1680)16511680580pxTokugawa Tsunayoshi(1646–1709)16801709680pxTokugawa Ienobu(1662–1712)17091712780pxTokugawa Ietsugu(1709–1716)17131716880pxTokugawa Yoshimune(1684–1751)17161745980pxTokugawa Ieshige(1712–1761)174517601080pxTokugawa Ieharu(1737–1786)176017861180pxTokugawa Ienari(1773–1841)178718371280pxTokugawa Ieyoshi(1793–1853)18371853 1380pxTokugawa Iesada(1824–1858)185318581480pxTokugawa Iemochi(1846–1866)185818661580pxTokugawa Yoshinobu(1837–1913)18661867

Pema e familjes

Gjatë periudhës së Edo, të afërmit me ndikim të shogun përfshinin:
 Tokugawa MitsukuniNussbaum, "Tokugawa Mitsukuni" at p. 979.
 Tokugawa NariakiNussbaum, "Tokugawa Nariaki" at p. 979.
 Tokugawa Mochiharu
 Tokugawa MunetakeNussbaum, "Tayasu" at p. 954.
 Matsudaira KatamoriNussbaum, "Matsudaira Katamori" at p. 616.
 Matsudaira SadanobuNussbaum, "Matsudaira Sadanobu" at p. 617.

 Referime 

Kategoria:Qeveria e Japonisë feudale
Kategoria:Historia e Japonisë
Kategoria:Periudha Edo
Kategoria:Lindje 1603
Kategoria:Vdekje 1868