Kultura e Romës së lashtë

Kultura e Romës antike ka ekzistuar gjatë gjithë historisë gati 1200-vjeçare të civilizimit të Romës Antike. Termi i referohet kulturës së Republikës Romake, më vonë Perandorisë Romake, e cila në kulmin e saj mbulonte një zonë nga Skocia e Ulët e sotme dhe Maroku e deri në Eufrat .

Jeta në Romën e lashtë vërtitej rreth qytetit të Romës , shtatë kodrave të tij të famshme dhe arkitekturës së saj monumentale si Koloseu, Forumi i Trajanit dhe Panteoni . Qyteti kishte gjithashtu disa teatre dhe gjimnaze, së bashku me shumë taverna, banja dhe shtëpi publike . Në të gjithë territorin nën kontrollin e Romës antike, arkitektura e banimit varionte nga shtëpi shumë modeste deri në vila të fshatrave dhe në kryeqytetin e Romës, kishte vendbanime perandorake në kodrën elegante Palatine, nga e cila rrjedh fjala pallat. Shumica dërrmuese e popullsisë jetonin në qendër të qytetit.

Qyteti i Romës ishte megalopoli më i madh i asaj kohe, me një popullsi që mund të ketë tejkaluar një milion njerëz, me një vlerësim të nivelit të lartë prej 3.6 milion dhe një vlerësim të ulët prej 450,000. Një pjesë e konsiderueshme e popullsisë nën juridiksionin e qytetit jetonte në qendra të panumërta urbane, me popullsi prej të paktën 10,000 njerëz dhe disa vendbanime ushtarake, një normë shumë e lartë e urbanizimit sipas standardeve para-industriale. Pjesa më e urbanizuar e Perandorisë ishte Italia, e cila kishte një normë të vlerësuar të urbanizimit prej 32%, e njëjta shkallë e urbanizimit e Anglisë në vitin 1800. Shumica e qyteteve romake kishin një forum, tempuj dhe të njëjtin lloj ndërtesash, në një shkallë më të vogël, siç gjenden në Romë. Popullsia e madhe urbane kërkonte një furnizim të pafund të ushqimit që ishte një detyrë komplekse logjistike, që përfshinte blerjen, transportimin, magazinimin dhe shpërndarjen e ushqimit për Romën dhe qendrat e tjera urbane. Fermat italiane furnizonin perime dhe fruta, por peshku dhe mishi ishin luks. Ujësjellësit u ndërtuan për të sjellë ujë në qendrat urbane dhe vera dhe vaji  importoheshin nga Spanja, Galia dhe Afrika.

Ekzistonte një sasi shumë e madhe e tregtisë midis provincave të Perandorisë Romake, pasi rrugët dhe teknologjia e saj e transportit ishin shumë efikase. Kostot mesatare të transportit dhe teknologjia ishin të krahasueshme me Evropën e shekullit të 18-të. Qyteti i mëvonshëm i Romës nuk e mbushi hapësirën brenda Mureve të tij të lashta Aureliane deri pas vitit 1870.

Shumica e popullsisë nën juridiksionin e Romës antike jetonte në fshat në vendbanime me më pak se 10,000 banorë. Pronarët zakonisht banonin në qytete dhe pronat e tyre liheshin nën kujdesin e menaxherëve të fermave. Gjendja e rëndë e skllevërve në fshat ishte përgjithësisht më e keqe sesa homologët e tyre që punonin në familjet aristokratike urbane. Për të stimuluar një produktivitet më të lartë të punës, shumica e pronarëve liruan një numër të madh skllevërish dhe shumë paga të marra; por në disa zona rurale, varfëria dhe mbipopullimi ishin ekstreme. For example, a Romano-Egyptian text attests to the sharing of one small farmhouse by 42 people; elsewhere, six families held common interest in a single olive tree. See Alfoldy, Geza., The Social History of Rome (Routledge Revivals) 2014 (online e-edition, unpaginated: accessed October 11th, 2016) Varfëria rurale nxiste migrimin e popullsisë në qendrat urbane deri në fillim të shekullit të 2-të kur popullsia urbane ndaloi të rritet dhe filloi të bjerë.

Duke filluar nga mesi i shekullit II para Krishtit, kultura private greke ishte gjithnjë e në rritje, pavarësisht tiradave kundër efekteve "zbutëse" të kulturës së helenizuar nga moralistët konservatorë. Në kohën e Augustit, skllevërit e kulturuar grekë shtëpiakë mësuan të rinjtë romakë (ndonjëherë edhe vajzat); kuzhinierë, dekorues, sekretarë, mjekë dhe parukiere të ardhur  të gjithë nga Lindja Greke.Skulpturat greke zbukuronin kopshtarinë e peizazhit helenistik në Palatine ose në vila, ose imitoheshin në oborret e skulpturave romake nga skllevërit grekë.

Përkundër këtij sfondi njerëzor, si mjedisi urban ashtu edhe ai rural, që ishte një nga qytetërimet më me ndikim të historisë, mori formë, duke lënë pas një trashëgimi kulturore që mbijeton pjesërisht edhe sot.

Perandoria Romake filloi kur Augusti u bë perandori i parë i Romës nëvitin 31 para Krishtit dhe përfundoi në perëndim kur perandori i fundit Romak, Romul Augusti, u rrëzua nga Odoacer më 476 Pas Krishtit. Perandoria Romake, në kulmin e saj (rreth 117 pas Krishtit), ishte struktura më e gjerë politike dhe shoqërore në civilizimin Perëndimor . Deri në vitin 285 pas Krishtit, perandoria ishte bërë shumë e madhe për t'u sunduar nga qeveria qendrore në Romë dhe kështu u nda nga Perandori Dioklecian në Perandorinë Romake Perëndimore dhe atë Lindore. Në lindje, perandoria vazhdoi si Perandoria Bizantine deri në vdekjen e Konstandinit XI dhe rënies së Konstandinopojës në Perandorinë Osmane në 1453 pas Krishtit. Ndikimi i Perandorisë Romake në civilizimin perëndimor ishte i thellë në kontributet e saj të qëndrueshme praktikisht në çdo aspekt të kulturës perëndimore.

 Struktura shoqerore 
parapamje| Një skenë e vonë banketesh  republikane në një afresk nga Herculaneum, Itali, c. 50 para Krishtit; gruaja mban veshur një fustan mëndafshi transparent ndërsa burri në të majtë ngre një enë për pirjen e ritonit
parapamje| Një portret afresk i një burri që mban një rrotull papirus , Pompei, Itali, shekulli I pas Krishtit
Qendra e strukturës së hershme shoqërore, që daton nga koha e shtetit-qytetit fisnor bujqësor, ishte familja, e cila nuk shënohej vetëm nga marrëdhëniet biologjike, por edhe nga marrëdhënia e ndërtuar ligjërisht nga patria potestas . Pater familias ishte kryefamiljari i familjes; ai ishte zotëria mbi gruan e tij (nëse ajo i jepej atij cum manu, përndryshe babai i gruas mbante patria potestas), fëmijët e tij, gratë e djemve të tij (përsëri nëse martohej sperma manu e cila bëhej më e rrallë në fund të Republika), nipat, skllevërit dhe të liruarit (skllevërit e çliruar, brezi i parë akoma juridikisht inferior ndaj të porsalindurve), duke i asgjësuar ata dhe mallrat e tyre sipas dëshirës, madje duke i vrarë ata.

Skllavëria dhe skllevërit ishin pjesë e rendit shoqëror. Skllevërit ishin kryesisht robër lufte. Kishte tregje skllevërish ku ata mund të bliheshin dhe shiteshin. Ligji romak nuk ishte konsistent në lidhje me statusin e skllevërve, përveç se ata konsideroheshin si çdo pronë tjetër e lëvizshme . Shumë skllevër liroheshin nga zotërit për shërbime të shkëlqyera të bëra; disa skllevër mund të kursenin para për të blerë lirinë e tyre. Në përgjithësi, gjymtimi dhe vrasja e skllevërve ishte e ndaluar nga legjislacioni,  megjithëse mizoria e egër vazhdonte.

Përveç këtyre familjeve (të quajtura gentes ) dhe skllevërve (legalisht objekte, mancipia dmth. "Të mbajtur në dorën e zotit)" kishte plebej që nuk ekzistonin nga këndvështrimi ligjor. Ata nuk kishin aftësi juridike dhe nuk ishin në gjendje të bënin kontrata, edhe pse nuk ishin skllevër. Për t'u marrë me këtë problem, u krijua e ashtuquajtura klientelë. Nga ky institucion, një plebeian u bashkua me familjen e një patriciani (në kuptimin juridik) dhe mund të mbyllte kontratat duke ndërmjetësuar familjen e tij patrician pater . Gjithçka që plebeu zotëronte ose fitonte ligjërisht i përkiste gjinive . Ai nuk lejohej të formonte gjinitë e tij.

Autoriteti i pater familias ishte i pakufizuar, qoftë në të drejtat civile ashtu edhe në të drejtën penale. Detyra e mbretit ishte të ishte kryetari i ushtrisë, të merrej me politikën e jashtme dhe gjithashtu të vendoste për polemikat midis zotërinjve. Patricianët ishin të ndarë në tri fise (Ramnense, Titientes, Luceres).

Gjatë kohës së Republikës Romake (themeluar në 509 pes) qytetarëve romakë u lejohej të votonin. Këtu përfshiheshin patricë dhe plebej . Gratë, skllevërit dhe fëmijët nuk u lejuan të votojnë.

Ekzistonin dy asamble, asambleja e shekujve ( comitia centuriata ) dhe asambleja e fiseve ( comitia tributa ), të cilat përbëheshin nga të gjithë qytetarët e Romës. Në komitia centuriata Romakët ishin të ndarë sipas moshës, pasurisë dhe vendbanimit. Qytetarët në secilin fis ishin të ndarë në pesë klasa bazuar në pronë dhe më pas secili grup u nda në dy shekuj nga mosha. Në përgjithësi, ka pasur 373 shekuj. Ashtu si asambleja e fiseve, çdo shekull kishte një votë. Comitia Centuriata zgjodhi pretorët (magjistratët gjyqësorë), censorët dhe konsujt .

Comitia tributa përbënte tridhjetë e pesë fise nga Roma dhe gjithë vendi. Secili fis kishte një votë të vetme. Comitia Tributa zgjodhi Kuestorët (magjistratët financiarë) dhe patrician Curule Aedile .
majtas|parapamje| Afresk i një gruaje të ulur nga Stabiae, shekulli I pas Krishtit
Me kalimin e kohës, e drejta Romake evoluoi në mënyrë të konsiderueshme,poashtu dhe pikëpamjet shoqërore, duke emancipuar (në shkallë në rritje) anëtarët e familjes. Drejtësia gjithashtu u rrit shumë. Romakët u bënë më efikasë në shqyrtimin e ligjeve dhe ndëshkimeve.

Jeta në qytetet antike romake vërtitej rreth Forumit, rrethit qendror të biznesit, ku shumica e Romakëve shkonin për marketing, pazar, tregti, punë bankare dhe për të marrë pjesë në festa dhe ceremoni. Forumi ishte gjithashtu një vend ku oratorët shpreheshin për të formuar opinionin publik dhe për të nxjerrë mbështetje për çdo çështje të veçantë me interes për ta ose të tjerët. Para lindjes së diellit, fëmijët do të shkonin në shkolla ose do të fillonte mësimi i tyre në shtëpi. Pleqtë visheshin, hanin një mëngjes deri në orën 11, bënin një gjumë dhe pasdite ose në mbrëmje zakonisht shkonin në Forum. Të shkuarit në një banjë publike të paktën një herë në ditë ishte një zakon për shumicën e qytetarëve Romakë. Kishte banja të ndara për burra dhe gra. Dallimi kryesor ishte se banjat e grave ishin më të vogla se ato të burrave dhe nuk kishin frigidarium (dhomë të ftohtë) ose palaestra (zonë ushtrimi). 

Lloje të ndryshme argëtimi në natyrë dhe në ambiente të brendëshme, pa kosto, ishin në dispozicion në Romën e lashtë. Në varësi të natyrës së ngjarjeve, ato caktoheshin gjatë ditës, pasditeve, mbrëmjeve ose netëve të vona. Turma të mëdha mblidheshin në Koloseum për të parë ngjarje të tilla si ngjarje që përfshijnë gladiatorë, luftime midis burrave ose luftime midis burrave dhe kafshëve të egra. Circus Maximus përdorej për gara karrocash.

Jeta në fshat ishte e ngadaltë, por e gjallë, me festivale të shumta lokale dhe ngjarje shoqërore. Fermat drejtoheshin nga menaxherët e fermave, por pronarët e pasurive ndonjëherë shkonin në fshat për pushim, duke shijuar shkëlqimin e natyrës dhe rrezeve të diellit, duke bërë aktivitete si peshkimi, gjuetia dhe ngjitja. Nga ana tjetër, puna e skllevërve vazhdonte vazhdimisht, për orë të gjata dhe të shtatë ditët, dhe duke siguruar komoditete dhe duke krijuar pasuri për zotërit e tyre. Pronarët mesatar të fermave ishin më mirë, duke kaluar mbrëmje në bashkëveprime ekonomike dhe sociale në tregjet e fshatrave. Dita mbaronte me një vakt, zakonisht të mbetur nga përgatitjet e mesditës.

 Veshja 
parapamje| Statuja e veshur me Toga, e restauruar me kokën e perandorit Nerva
Në Romën e lashtë, pëlhura dhe fustani dallonin një klasë njerëzish nga klasa tjetër. Tunika e veshur nga plebejtë (njerëzit e thjeshtë) si barinjtë ishte bërë nga materiali i trashë dhe i errët, ndërsa tunika e veshur nga patricët ishte prej liri ose leshi të bardhë. Një gjyqtar do të vishte tunica angusticlavi ; senatorët kishin tunika me vija të purpurta ( klavi ), të quajtura tunica laticlavi . Tunikat ushtarake ishin më të shkurtër se ato që mbanin civilët.

U emëruan gjithashtu shumë lloje të  togas. Djemtë deri në festivalin e Liberalias veshnin togën praetexta e cila ishte një toga me një kufi të purpurt ose vjollcë, të veshur gjithashtu nga magjistratët në zyrë. Toga virilis, (ose toga pura ) ose togat e burrave visheshin nga burrat që kishin mbushur moshën për të treguar shtetësinë e tyre në Romë. Toga picta vishej nga gjeneralët triumfues dhe kishte qëndisje të aftësive të tyre në fushën e betejës. Toga pulla vishej kur mbante zi.

Edhe këpucët tregonin statusin shoqëror të një personi. Patricianët vishnin sandale të kuqe dhe portokalli, senatorët kishin këpucë ngjyrë kafe, konsujt kishin këpucë të bardha dhe ushtarët vishnin çizme të rënda. Gratë veshnin këpucë të mbyllura me ngjyra të tilla si e bardha, e verdha ose jeshilja.

Bulla ishte një medalion -si amulet që vishej nga fëmijët. Kur do të martohej, gruaja u dhuronte bulën e saj (ndonjëherë të quajtur partha) perëndive shtëpiake, së bashku me lodrat e saj, për të treguar pjekurinë dhe moshën e gruas.

Burrat zakonisht veshnin toga, kurse gratë stola .

Stola e gruas ishte një fustan i veshur me tunikë dhe zakonisht ishte me ngjyra të ndezura. Një fibul (ose karficë zbukurimi) do të përdorej si zbukurim ose për të mbajtur stolën në vend. Me stola shpeshherë vishej një palla ose një shall.

 Ushqimi 
Që nga fillimi i Republikës deri në vitin 200 para Krishtit, Romakët e lashtë kishin zakone shumë të thjeshta ushqimore. Ushqimi i thjeshtë zakonisht konsumohej rreth orës 11 dhe përbëhej nga bukë, sallatë, ullinj, djathë, fruta, arra dhe mish të ftohtë të mbetur nga darka një natë më parë. Mëngjesi quhej ientaculum, dreka prandium, dhe darka quhej cena. Mezet quheshin gustatio, dhe ëmbëlsira secunda mensa (ose tryeza e dytë) . Zakonisht, kjo ndiqej nga një dremitje ose një pushim.

Familja hanin së bashku, të ulur në karrige rreth një tavoline . Më vonë, u krijua një dhomë e veçantë ngrënie me divane ngrënieje, e quajtur triclinium . Gishtat përdoreshin për të marrë ushqime të cilat përgatiteshin paraprakisht dhe silleshin në darka. Lugët përdoreshin për supa.
majtas|parapamje| Vezë, mëllenjë, pecetë dhe enë (pikturë muri nga Shtëpia e Julia Felix, Pompei)
Vera në Romë nuk u bë e zakonshme ose e prodhuar në masë deri rreth vitit 250 para Krishtit. Ajo u prodhua më shpesh rreth kohës së Cato Plakut i cili përmend në librin e tij De Agri Cultura se vreshti ishte aspekti më i rëndësishëm i një ferme të mirë. E. M. Jellinek, Drinkers and Alcoholics in Ancient Rome. Vera konsiderohej një pije kryesore, konsumohej në të gjitha vaktet dhe rastet nga të gjitha klasat dhe ishte mjaft e lirë; megjithatë, ajo ishte gjithmonë e përzier me ujë.  Ky ishte rasti edhe gjatë ngjarjeve të qarta të pijeve në mbrëmje ( comissatio ) ku një pjesë e rëndësishme e festës ishte zgjedhja e një arbitri bibendi (Gjykatësi i Pirjes) i cili ishte, ndër të tjera, përgjegjës për të vendosur raportin e verës ndaj ujit në pirjen e verës. Janë përdorur zakonisht raportet e verës në ujë prej 1: 2, 1: 3 ose 1: 4. Shumë lloje të pijeve që përfshinin rrush dhe mjaltë konsumoheshin gjithashtu. Mulsum ishte verë e ëmbëlsuar me mjaltë, mustum ishte lëng rrushi, mulsa ishte ujë i ëmbëlsuar me mjaltë. Konsumi i verës për person në ditë në qytetin e Romës është vlerësuar në 0.8 deri 1.1 galonë për meshkujt dhe rreth 0.5 galonë për femrat. Edhe Cato  Plaku famëkeq i rreptë rekomandoi shpërndarjen e një racioni ditor me verë me cilësi të ulët prej më shumë se 0,5 galonë midis skllevërve të detyruar të punonin në ferma. 

Pirja e verës së papërzier me ujë në stomak bosh, u konsiderohej si e dobët dhe një shenjë e sigurt e alkoolizmit efektet dobësuese fizike dhe psikologjike të të cilit ishin njohur tashmë në Romën e lashtë. Një akuzë e saktë për të qenë alkoolist — në shoqërinë e çmendur të thashethemeve të qytetit që do të dalë në dritë dhe do të verifikohet lehtë — ishte një mënyrë e preferuar dhe e dëmshme për të diskredituar rivalët politikë të punësuar nga disa nga oratorët më të mëdhenj të Romës si Cicero dhe Julius Caesar . Alkoolistët e shquar Romakë përfshijnë Mark Antonin, djalin e Ciceronit, Marcus ( Cicero Minor ) dhe perandorin Tiberius, ushtarët e të cilit i dhanë pseudonimin e papërkulur Biberius Caldius Mero (ndezësi i verës së pastër, Sueton Tib. 42,1). Cato i Riu ishte i njohur gjithashtu si një pirës i rëndë, që shpesh gjendej në shtëpi pengimi i çorientuar dhe më keq për veshin në orët e para të mëngjesit nga bashkëqytetarët.

Gjatë periudhës Perandorake, ushqimi kryesor i Romakëve të klasës së ulët (plebej) ishte qull perimesh dhe bukë, dhe herë pas here peshk, mish, ullinj dhe fruta . Ndonjëherë, ushqimet e subvencionuara ose falas shpërndaheshin nëpër qytete. Aristokracia e patricianit kishte darka të hollësishme, me festa dhe verëra dhe një larmi të darkave. Ndonjëherë, vajzat që kërcenin i bënin darkat më argëtuese. Gratë dhe fëmijët hanin veçmas, por në periudhën e mëvonshme të Perandorisë, me lejueshmëri që zvarritet, edhe gra të denja do të merrnin pjesë në ahengje të tilla darke.

 Arsimi 
majtas|parapamje| Afresk portret romak i një të riu me një rrotull papirus, nga Herculaneum, shekulli I pas Krishtit
Shkollimi në një kuptim më zyrtar filloi rreth vitit 200 para Krishtit. Arsimi fillonte në moshën rreth gjashtë vjeç, dhe në gjashtë deri në shtatë vitet e ardhshme, djemtë dhe vajzat pritej të mësonin bazat e leximit, shkrimit dhe numërimit . Në moshën dymbëdhjetë vjeç, ata do të mësojnin latinisht, greqisht, gramatikë dhe letërsi, të ndjekura nga trajnime për të folur në publik . Oratoria ishte një art që duhej praktikuar dhe mësuar dhe oratorët e mirë urdhëronin respekt; të bëhesh një orator efektiv ishte një nga objektivat e edukimit dhe të të mësuarit . Fëmijët e varfër nuk mund të përballonin arsimimin. Në disa raste, shërbimet e skllevërve të talentuar u përdorën për të dhënë arsim. Shkolla ishte kryesisht për djem, megjithatë disa vajza të pasura mësoheshin në shtëpi, por ndonjëherë mund të shkonin në shkollë.

 Gjuha 
parapamje| Diplomë fragmentare ushtarake nga Carnuntum ; Latinishtja ishte gjuha e ushtrisë në të gjithë Perandorinë
Gjuha amtare e romakëve ishte latinishtja, një gjuhë italike në familjen indo-evropiane . Ekzistonin disa forma të latinishtes, dhe gjuha evoluoi në mënyrë të konsiderueshme me kalimin e kohës, duke u bërë përfundimisht pjesë e gjuhëve romantike që fliten sot.

Fillimisht një gjuhë tepër e lakuar dhe sintetike, format e vjetra të latinishtes mbështeten pak në rendin e fjalëve, duke përcjellë kuptimin përmes një sistemi të afikave të bashkëngjitura në rrjedhjet e fjalëve . Ashtu si gjuhët e tjera indo-evropiane, latinishtja gradualisht u bë shumë më analitike me kalimin e kohës dhe fitoi rënditje fjalësh të konvencionalizuar pasi humbi gjithnjë e më shumë nga sistemi i rasteve dhe lakimet shoqëruese. Alfabeti i tij, alfabeti latin, bazohet në alfabetin e Vjetër Italik, i cili rrjedh nga alfabeti Grek . Alfabeti latin përdoret edhe sot për të shkruar shumicën e gjuhëve evropiane dhe shumë të tjera.

Shumica e letërsisë së mbijetuarlatine  përbëhet pothuajse tërësisht nga Latinishtja Klasike . Në gjysmën lindore të Perandorisë Romake, e cila u bë Perandoria Bizantine ; Greqishtja ishte lingua franca kryesore siç kishte qenë që nga koha e Aleksandrit të Madh, ndërsa latinishtja përdorej më së shumti nga administrata dhe ushtria romake. Përfundimisht greqishtja do të zëvendësonte latinishten si gjuhë zyrtare e shkruar dhe e folur e Perandorisë Romake Lindore, ndërsa dialektet e ndryshme të Latinishtes Vulgare të përdorura në Perandorinë Romake Perëndimore evoluan në gjuhët moderne Romantike të cilat përdoren edhe sot.

Me zgjerimin i Perandorisë Romake u përhap latinishtja në të gjithë Evropën dhe me kalimin e kohës Latinishtja Vulgare evoluoi dhe dialektizoi në vende të ndryshme, gradualisht duke u zhvendosur në një numër gjuhësh të dallueshme Romane duke filluar diku nga shekulli i 9-të. Shumë nga këto gjuhë, përfshirë frëngjishten, italishten, portugalishten, rumanishten dhe spanjishten, lulëzuan, dhe me kohën ndryshimet midis tyre rriteshin.

Megjithëse anglishtja është me origjinë gjermanike — Britania ishte një provincë romake, por prania romake në Britani ishte zhdukur në mënyrë efektive nga koha e pushtimeve anglo-saksone — anglishtja sot huazon shumë nga fjalët latine. Huazimet e vjetra angleze ishin relativisht të rralla dhe nxirreshin kryesisht nga përdorimi kishtar pas krishterizimit të Anglisë. Kur Uilliam Pushtuesi pushtoi Anglinë nga Normandia në 1066, ai solli me vete një numër të konsiderueshëm mbajtësish që flisnin frëngjishten anglo-normane, një gjuhë romane që rrjedh nga latinishtja. Frëngjishtja Anglo-Normane mbeti gjuha e klasave të larta angleze për shekuj, dhe numri i fjalëve latine në anglisht u rrit jashtëzakonisht shumë përmes huazimeve gjatë kësaj periudhe të Anglisë së Mesme. Kohët e fundit, gjatë periudhës Moderne Angleze, ringjallja e interesit në kulturën klasike gjatë Rilindjes çoi në një përshtatje të madhe të vetëdijshme të fjalëve nga autorët klasikë latin në anglisht.

Megjithëse Latinishtja është një gjuhë e zhdukur me shumë pak folës të rrjedhshëm bashkëkohorë, ajo mbetet në përdorim në shumë mënyra. Në veçanti, latinishtja ka mbijetuar përmes Latinishtes Kishtare, gjuha tradicionale e Kishës Katolike Romake dhe një prej gjuhëve zyrtare të Qytetit të Vatikanit. Megjithëse ishte e dallueshme nga Latinishtja Klasike dhe ajo Vulgare në një numër mënyrash, Latinishtja Kishtare ishte më e qëndrueshme sesa Latinishtja tipike Mesjetare. Më shumë ndjeshmëri klasike përfundimisht u shfaqën në Rilindjen me Latinishten Humaniste . Për shkak të përhapjes së krishterimit dhe ndikimit të qëndrueshëm të civilizimit romak, latinishtja u bë lingua franca e Evropës perëndimore, një gjuhë e përdorur për të kapërcyer kufijtë ndërkombëtarë, të tilla si për përdorim akademik dhe diplomatik. Një njohuri e thellë e latinishtes klasike ishte një pjesë standarde e kurrikulës arsimore në shumë vende perëndimore deri në shekullin e 20-të, dhe mësohet ende në shumë shkolla sot. Megjithëse përfundimisht u zëvendësua në këtë drejtim nga frëngjishtja në shekullin e 19-të dhe anglishtja në të 20-tën, latinishtja vazhdon të shohë përdorim të madh në terminologjinë fetare, juridike dhe shkencore, dhe në akademi në përgjithësi.

 Artet 

 Letërsia 
Letërsia romake  që nga fillimi e saj ishte e ndikuar shumë nga autorët grekë. Disa nga veprat më të hershme të zbuluara, aktualisht janë me epope historike që tregojnë historinë e hershme ushtarake të Romës. Ndërsa Republika u zgjerua, autorët filluan të bënin poezi, komedi, histori dhe tragjedi.
parapamje| Mozaiku që përshkruan një trupë teatrore duke u përgatitur për një shfaqje
Grekët dhe Romakët themeluan historinë dhe patën ndikim të madh në mënyrën se si shkruhet historia sot. Cato Plaku ishte një senator romak, si dhe njeriu i parë që shkroi historinë në latinisht. Megjithëse ishte teorikisht kundër ndikimit grek, Cato Plaku shkroi librin e parë retorik të frymëzuar nga Greqishtja në Latinisht (91) dhe bashkoi llojet e historisë Greke dhe Romake në një metodë që kombinonte të dyja.  Një nga arritjet e mëdha historike të Cato Plakut ishte Origjina, e cila tregon historinë e Romës, nga Enea deri në ditët e tij, por ky dokument tani ka humbur. Në dy shekujt e parë  dhe të hershëm para Krishtit u bë një përpjekje, e udhëhequr nga Cato Plaku, për të përdorur të dhënat dhe traditat që ishin ruajtur, në mënyrë që të rindërtonte të gjithë të kaluarën e Romës. Historianët e angazhuar në këtë detyrë shpesh quhen "Analistë", duke nënkuptuar që shkrimet e tyre ndiqnin pak a shumë rendin kronologjik.  Në 123 para Krishtit u bë një përpjekje zyrtare për të siguruar një regjistrim të të gjithë historisë romake. Kjo vepër mbushte tetëdhjetë libra dhe njihej me emrin Annales Maximi . Përbërja regjistronte ngjarjet zyrtare të Shtetit, të tilla si zgjedhjet dhe komandat, bizneset civile, provinciale dhe kulti, të përcaktuara në rregullime zyrtare nga viti në vit.  Gjatë sundimit të perandorëve të hershëm të Romës ka pasur një epokë të artë të letërsisë historike. Vepra të tilla si " Historitë " e Tacitus, " Luftërat Galike " nga Julius Caesar dhe " Historia e Romës " nga Livy janë përcjellë nëpër breza. Fatkeqësisht, në rastin e Livy, shumë nga skenari ka humbur dhe ka mbetur me disa zona specifike: themelimi i qytetit, lufta me Hanibalin dhe pasojat e tij.

Në botën antike, poezia zakonisht luante një pjesë shumë më të rëndësishme të jetës së përditshme sesa sot. Në përgjithësi, grekët dhe romakët e shkolluar mendonin se poezia luante një pjesë shumë më themelore të jetës sesa në kohët moderne. Fillimisht në Romë poezia nuk konsiderohej një profesion i përshtatshëm për qytetarë të rëndësishëm, por qëndrimi ndryshoi në shekujt e dytë dhe të parë para Krishtit.  Në Romë poezia i paraprinte dukshëm shkrimit të prozës. Siç theksoi Aristoteli, poezia ishte lloji i parë i letërsisë që zgjonte interesin e njerëzve për pyetjet e stilit. Rëndësia e poezisë në Perandorinë Romake ishte aq e fortë sa Quintilian, autoriteti më i madh në arsim, donte që shkollat e mesme të përqendroheshin në leximin dhe mësimin e poezisë, duke lënë shkrime në prozë në atë që tani do të quhej faza universitare.  Virgjili përfaqëson kulmin e poezisë epike romake. Eneida e tij u krijua me kërkesën e Maecenas dhe tregon historinë e ikjes së Eneidas nga Troja dhe vendosjen e tij të qytetit që do të bëhej Roma. Lucretius, në veprën e tij Mbi natyrën e gjërave, u përpoq të shpjegonte shkencën në një poezi epike. Disa nga shkencat e tij duken jashtëzakonisht moderne, por idetë e tjera, veçanërisht teoria e tij e dritës, nuk pranohet më. Më vonë Ovid krijoi Metamorfozat e tij, të shkruara në vargje daktilike heksametre, metrin e epikës, duke provuar një mitologji të plotë nga krijimi i tokës deri në kohën e tij. Ai e unifikon lëndën e tij përmes temës së metamorfozës.Në kohërat klasike ishte vërejtur se veprës së Ovidit i mungonin gravitacionet e zotëruara nga poezia tradicionale epike.

Catullus dhe grupi shoqërues i poetëve neoterikë krijuan poezi duke ndjekur modelin Aleksandrian, i cili eksperimentoi me forma poetike duke sfiduar traditën. Catullus ishte gjithashtu poeti i parë romak që krijoi poezi dashurie, në dukje autobiografike, e cila përshkruante një lidhje me një grua të quajtur Lesbia. Nën sundimin e perandorit Augustus, Horace vazhdoi traditën e poezive më të shkurtra, me Odesin dhe Epodesin . Martial, duke shkruar nën Perandorin Domitian, ishte një autor i famshëm i epigramave, poezive që shpesh ishin figura publike abuzive dhe të censuruara.
majtas|parapamje| Një bust i Ciceronit, Muzeumet e Kapitolinës, Romë
Proza romake zhvilloi tingëllimin, dinjitetin dhe ritmin e saj në të folurit bindës.  Retorika kishte qenë tashmë çelësi i shumë arritjeve të mëdha në Athinë, kështu që pasi studiuan grekët, romakët e renditën oratorinë si një lëndë dhe një profesion i lartë.  Fjalimet e shkruara ishin disa nga format e para të shkrimit të prozës në Romën e lashtë, dhe format e tjera të shkrimit të prozës në të ardhmen u ndikuan nga kjo. Gjashtëmbëdhjetë libra me letra të Ciceronit kanë mbijetuar, të gjithë të botuara pas vdekjes së Ciceronit nga sekretari i tij, Tito. Letrat japnin një vështrim në jetën shoqërore në ditët e republikës në rënie, duke siguruar fotografi të personaliteteve të kësaj epoke.  Letrat e Ciceronit janë të mëdha dhe të larmishme dhe ofrojnë fotografi të personaliteteve të kësaj epoke. Personaliteti i Ciceronit është zbuluar më qartë, duke dalë si një njeri kotës i lëkundur, snob. Pasioni i Ciceronit për jetën publike të kryeqytetit gjithashtu del nga letrat e tij, më qartë kur ai ishte në internim dhe kur ai mori një guvernator provincial në Azinë e Vogël. Letrat përmbajnë gjithashtu shumë për jetën familjare të Ciceronit dhe ndërlikimet e saj politike dhe financiare. 

Traktatet filozofike romake kanë pasur ndikim të madh në botë, por mendimi origjinal erdhi nga grekët. Shkrimet filozofike romake janë të rrënjosura në katër 'shkolla' që nga epoka e Grekëve Helenistë.  Katër 'shkollat' ishin ato të epikurianëve, Stoicistëve, Peripatetikëve dhe Akademisë.  Epikurianët besonin në drejtimin e shqisave dhe identifikuan qëllimin krysor të jetës për të qenë të lumtur, ose mungesën e dhembjes. Stoicizmi u themelua nga Zeno i Citiumit, i cili mësoi se virtyti ishte e mira kryesore, duke krijuar një ndjenjë të re të urgjencës etike. Perpatetikët ishin pasues të Aristotelit, të udhëhequr nga shkenca dhe filozofia e tij. Akademia u themelua nga Platoni dhe u bazua në idenë e Pyro Skeptik se njohuritë e vërteta mund të përvetësoheshin. Akademia gjithashtu paraqiti kritika ndaj shkollave filozofike epikuriane dhe stoike. 

Zhanri i satirës tradicionalisht konsiderohej si një risi romake, dhe satirat ishin shkruar, ndër të tjerë, nga Juvenal dhe Persius. Disa nga shfaqjet më të njohura të Republikës së hershme ishin komedi, veçanërisht ato të Terence, një skllav romak i liruar që kapur gjatë Luftës së Parë Punike .

Një pjesë e madhe e veprës letrare të prodhuar nga autorë romakë në Republikën e hershme ishte e natyrës politike ose satirike. Ishin të njohura veprat retorike të Ciceronit, një gjuhëtar, përkthyes dhe filozof i veçuar. Përveç kësaj, letrat personale të Ciceronit konsiderohen të jenë një nga organet më të mira të korrespondencës, të regjistruara në antikitet.

 Arti pamor 
majtas|parapamje| E ashtuquajtura Primavera e Stabis, ndoshta perëndesha Flora
Shumica e stileve të hershme të pikturës romake tregojnë ndikime etruske, veçanërisht në praktikën e pikturës politike. Në shekullin e 3-të pas Kris, arti grek i marrë si pre nga luftërat u bë popullor dhe shumë shtëpi romake u dekoruan me peisazhe nga artistë grekë. Provat nga mbetjet në Pompei tregojnë ndikim të ndryshëm nga kulturat që përfshijnë botën romake.

Një stil i hershëm romak i shënimit ishte "Incrustation", në të cilin muret e brendshme të shtëpive ishin pikturuar për t'i ngjarë mermerit me ngjyrë. Një stil tjetër konsistonte në pikturimin e ambienteve të brendshme si peizazhe të hapura, me skena shumë të hollësishme të bimëve, kafshëve dhe ndërtesave.

Skulptura e portretit gjatë asaj periudhe shfrytëzoi përmasat rinore dhe klasike, duke u shndërruar më vonë në një përzierje të realizmit dhe idealizmit. Gjatë periudhave Antonine dhe Severan, flokët dhe mjekra më e zbukuruar u përhapën, të krijulara me prerje dhe shpime më të thella. Përparime u bënë edhe në skulpturat e relievit, të cilat zakonisht përshkruanin fitoret romake.

 Muzika 
parapamje| Muzikantët që luanin një <i id="mwAbg">tuba</i> romake, një organ uji ( hydraulis ) dhe një palë cornua, detaje nga mozaiku Zliten, shekulli II pas Krishtit
Muzika ishte një pjesë kryesore e jetës së përditshme në Romën e lashtë. Shumë ngjarje private dhe publike shoqëroheshin me muzikë, duke filluar nga ngrënia natën deri në parada ushtarake dhe manovra.

Disa nga instrumentet e përdorura në muzikën romake ishin tuba, cornu, aulosi, flauti, lyra, lahuta, kitara, timpani, daullja, hidraulisi dhe sistrumi.

 Arkitektura 
majtas|parapamje| Koloseu në Romë
Në fazat e saj fillestare, arkitektura antike romake reflektonte elemente të stileve arkitektonike të etruskëve dhe grekëve. Gjatë një periudhe kohe, stili ndryshonte përherë në një mendje me kërkesat e tyre urbane, dhe inxhinierisë civile dhe teknologjisë së ndërtimit të ndërtesave duke u bërë e zhvilluar dhe rafinuar. Betoni romak ka mbetur një enigmë, The Riddle of Ancient Roman Concrete, By David Moore, P.E., 1995, Retired Professional Engineer, Bureau of Reclamation (This article first appeared in "The Spillway" a newsletter of the US Dept. of the Interior, Bureau of Reclamation, Upper Colorado Region, February, 1993) dhe madje edhe pas më shumë se dy mijë vitesh disa struktura antike romake qëndrojnë ende madhështore, si Panteoni (me një nga kupolat më të mëdha me hapësirë të vetme në botë) që ndodhet në rrethin e biznesit të Romës së sotme.

Stili arkitektonik i kryeqytetit të Romës antike u imitua nga qendrat e tjera urbane nën kontrollin dhe ndikimin Romak,  si Verona Arena, Verona, Itali; Harku i Hadrianit, Athinë, Greqi; Tempulli i Hadrianit, Efes, Turqi; një Teatër në Portokalli, Francë; dhe në disa vende të tjera, për shembull, Lepcis Magna, e vendosur në Libi. Lepcis Magna - Window on the Roman World in North Africa Qytetet romake ishin të planifikuara mirë, të menaxhuara me efikasitet dhe të mirëmbajtura mjeshtërisht. Pallatet, banesat private dhe vilat, u hartuan në mënyrë të hollësishme dhe planifikimi i qytetit ishte gjithëpërfshirës me parashikime për aktivitete të ndryshme nga popullsia rezidente urbane, dhe për popullsi të panumërt migratore të udhëtarëve, tregtarëve dhe vizitorëve që kalonin nëpër qytetet e tyre. Marcus Vitruvius Pollio, traktati i arkitektit Romak i shekullit të I p.e.s " De Architura", me seksione të ndryshme, që merreshin me planifikimin urban, materialet e ndërtimit, ndërtimin e tempullit, ndërtesat publike dhe private dhe hidraulikën, mbeti një tekst klasik deri në Rilindje .

 Sportet dhe argëtimi 
Qyteti antik i Romës kishte një vend të quajtur Kampus, një lloj stërvitjeje për ushtarët Romakë, i cili ndodhej afër Tiberit. Më vonë, Kampusi u bë shesh lojërash në fushë në Romë, për të cilin thuhet se kishin frekuentuar edhe Jul Cezari dhe Augusti. Duke imituar Kampusin në Romë, baza të ngjashme u zhvilluan në disa qendra të tjera urbane dhe vendbanime ushtarake.
parapamje| Circus Maximus, një vend argëtimi masiv i vendosur në Romë
Në kampus, të rinjtë mblidheshin për të luajtur, ushtruar dhe për t'u kënaqur me sporte të përshtatshme, të cilat përfshinin kërcime, mundje, boks dhe gara . Kalërimi, hedhja dhe noti ishin gjithashtu aktivitete të preferuara fizike. Në fshat, argëtimet përfshinin gjithashtu peshkim dhe gjueti . Femrat nuk merrnin pjesë në këto aktivitete. Luajtja me top ishte një sport popullor dhe Romakët e lashtë kishin disa lojëra me top, të cilat përfshinin Hendboll (Expulsim Ludere), hokej në fushë, kapje dhe një formë futbolli.

Lojërat e bordit të luajtura në Romën antike përfshinin zare (Tesserae ose tali ), shah romak ( Latrunculi ), Damë romak (Calculi), këpucë me majë (Terni Lapilli) dhe ludus duodecim scriptorum dhe tabula, që ishn paraardhësit e tavëllit.

Kishte disa aktivitete të tjera për t'i mbajtur njerëzit të angazhuar si: gara karroce, shfaqje muzikore dhe teatrale, ekzekutime publike dhe luftime gladiatorësh. Në Koloseum , amfiteatrin e Romës, mund të strehoheshin 60,000 persona . Kishte gjithashtu llogari për dyshemenë e Koloseut që po përmbyllej për të mbajtur beteja tallese detare për t'i parë publiku.

Përveç këtyre, romakët gjithashtu kalonin një pjesë të kohës së tyre në bare dhe shtëpi publike, dhe mbishkrimet  gdhendura në muret e këtyre ndërtesave ishin të zakonshme. Bazuar në numrin e mesazheve të gjetura në bare, shtëpi publike dhe banja, është e qartë se ato ishin vende të njohura që frekuentoheshin gjatë kohës së lirë dhe njerëzit kalonin një kohë të gjatë atje.


 Bibliografi 

 Elizabeth S. Cohen, Nderi dhe Gjinia në Rrugët e Romës së Hershme Moderne, Gazeta e Historisë Ndërdisiplinore, Vol. 22, Nr. 4 (Pranverë, 1992), f. 597-625
 Edward Gibbon, Rënia dhe rënia e Perandorisë Romake
 Tom Holland, Vitet e Fundit të Republikës Romake 
 Ramsay MacMullen, 2000 Romanizimi në kohën e Augustit (Universiteti Yale Press)
 Paul Veyne, redaktor, 1992 Një histori e jetës private: Unë nga Roma pagane në Bizant (Belknap Press i Universitetit të Harvardit Press)
 Karl Wilhelm Weeber, 2008 Nachtleben im Alten Rom (Primusverlag)
 Karl Wilhelm Weeber, 2005 Die Weinkultur der Römer
 JH D'Arms, 1995 Pirja e madhe dhe dehja në botën romake, në O.Murray In Vino Veritas
Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara
Kategoria:Kultura perëndimore
Kategoria:Histori kulturore
Kategoria:Kultura Romake