Pagliacci

Pagliacci  (përkthyer: Kllounët) është operë  italiane me një prolog dhe dy akte, me muzikë dhe libretto nga Ruggero Leoncavallo. Është opera e vetme e tij dhe poashtu me sukses e realizuar botërisht ende sot.  Kompanitë e operës shpesh kanë vënë në skenë Pagliacci me Cavalleria rusticana nga Pietro Mascagni, një projekt i dyfishtë i njohur kolektivisht si "Cav and Pag". 

Pagliacci pati premierën në Teatro Dal Verme në Milano më 21 maj 1892, të dirigjuar nga Arturo Toscanini, me Adelina Stehle si Nedda, Fiorello Giraud si Canio, Victor Maurel si Tonio, dhe Mario Ancona si Silvio. Nellie Melba luajti Nedda-n në Londër më 1893, menjëherë pas premierës italiane dhe ajo u dha në New York më 15 qershor 1893, me Agostino Montegriffo si Canio. 

 Historia e Kompozimit  
Rreth vitit 1890, kur Cavalleria rusticana e Pietro Mascagni u dha premierë , Leoncavallo ishte një kompozitor pak i njohur. Pasi pa suksesin e Mascagni-t, ai vendosi të shkruante një operë si kundër - përgjigje: një akt i kompozuar në stilin verismo . 

Leoncavallo shkroi që ai e ka bazuar historinë e Pagliacci në një incident nga fëmijëria e tij:  një vrasje në 1865, viktima e së cilës ishte një shërbëtor i familjes Leoncavallo, Gaetano Scavello. Vrasësi ishte Gaetano D'Alessandro, ndërsa Luigi vëllau i tij ishte bashkëpunëtor në vrasje. Incidenti rezultoi pas një seri mashtrimesh romantike që përfshinin Scavello, Luigi D'Alessandro dhe një vajzë të fshatit me të cilën të dy burrat ishin të dashuruar .  Babai i Leoncavallos, ishte Gjyqtar në procesin e hetimit të rastit kriminal .  

Pas mësimit të komplotit të librettos së Leoncavallos në një përkthim frëngjisht më 1894, autori francez Catulle Mendès mendoi se i ngjante shfaqjes së tij të vitit 1887 La Femme de Tabarin, me shfaqjën e saj brenda-shfaqjës dhe klounin që vriste gruan e tij. Mendès paditi Leoncavallo për plagjiaturë . Kompozitori deklaroi injorancën e Mendes.  Më vonë ka pasur kundër-akuza që shfaqja e Mendes-it i ngjante Don Druel Nuevo (1867) të Don Manuel Tamayo dhe Baus . Mendès hodhi poshtë padinë e tij. Sidoqoftë, studiuesi Matteo Sansone ka sugjeruar që pasi Leoncavallo ishte një student i shquar i kulturës franceze dhe jetoi në Paris nga 1882 deri në 1888, ai kishte mundësi të bollshme për t'u ekspozuar ndaj artit të ri francez dhe veprave muzikore franceze. Këto potencialisht do të përfshinin lojën e Mendes, një version tjetër i La femme de Tabarin nga Paul Ferrier, dhe Tabarin, një operë e kompozuar nga ilemile Pessard që ishte e bazuar në shfaqjën e Ferrier-it. Sansone ka shtjelluar në shumë paralele midis versioneve Mendès, Ferrier dhe Pessard të tregimit Tabarin dhe Pagliacci, duke vënë në dukje se Leoncavallo me qëllim minimizonte çdo lloj lidhjeje midis operës së tij dhe këtyre veprave të hershme franceze.  

Leoncavallo fillimisht titulloi tregimin e tij Il pagliaccio ( Klouni ). Baritoni Victor Maurel i cili u zgjodh si i pari Tonio, kërkoi që Leoncavallo të ndryshojë titullin nga Il pagliaccio në njëjës,  në shumës Pagliacci, për të zgjeruar interesin dramatik nga Canio vetëm për të përfshirë edhe Tonio (rolin e tij).  

 Historia e performimit 
Pagliacci mori vlerësime kritike të përziera në premierën e saj botërore, por menjëherë ishte i suksesshëm për publikun  dhe ka mbetur i tillë që nga ajo kohë. Premiera në Mbretërinë e Bashkuar e Pagliacci u dha në Royal Opera House Covent Garden, në Londër më 19 maj 1893. Premiera amerikane pasoi një muaj më vonë në Grand Opera House në New York më 15 qershor, me tenorin amerikan Agostino Montegriffo si Canio.  Opera Metropolitane inskenoi atë më 11 dhjetor si një projekt të dyfishtë me Orfeo ed Euridice, me Nellie Melba në rolin e Nedda.  

Met përsëri vuri në skenë Pagliacci si një projekt të dyfishtë, këtë herë i ndjekur nga Cavalleria rusticana më 22 dhjetor 1893.  Met program , 22 December 1893 Të dy operat që nga atëherë janë performuar shpesh si një projekt i dyfishtë - një çift i referuar në botën operistike kolektivisht si "Cav and Pag". Pagliacci u paraqit vetëm në Nëntor të vitit 1997 në Washington National Opera si produksion i Franco Zeffirelli .  Opera e Ri-organizuar në New York City e paraqiti Pagliacci në vitin 2016 në një projekt të dyfishtë me Aleko të Rachmaninoff.  
 Rolet  Roli në Commedia dell'arte  Lloji i zërit  Kasti origjinal i  Premierës, 21 maj 1892  (Dirigjent : Arturo Toscanini)  Canio, kreu i trupës së Cirkut  Pagliaccio ( Pierrot ), burri i Kolombinës  tenor  Fiorello Giraud  Nedda, gruaja e Caniospor e dashuruar me Silvio  Kolombina, gruaja e Pagliaccio, e dashuruar me Arlecchino  soprano  Adelina Stehle  Tonio, budalla  Taddeo, shërbëtori i Kolumbinës  bariton  Victor Maurel  Beppe (Peppe ), aktor  Arlecchino, dashnori i Kolombinës  tenor     Silvio, dashnori i Nedës  bariton  Mario Ancona  Kori i fshatarëve 

 Përmbledhje 

 Vendi: Kalabria, afër Montalto, në festën e Zonjës 
 Koha: midis 1865 dhe 1870 

 Prolog 
Gjatë overturës, perdet ngrihet. Prapa një perdës të dytë, Tonio, i veshur si personazhi i tij i komedisë Taddeo, i drejtohet audiencës ("Si può? . . . Si può? . . . Signore! Signori! . . . Un nido di memorie "). Ai i kujton audiencës që aktorët kanë ndjenja gjithashtu dhe se shfaqja ka të bëjë me njerëz të vërtetë. 

 Akti 1 
Në orën tre të pasdites trupa e komedisë hyn në fshat , të brohoritur nga publiku fshatar. Canio përshkruan performancën e natës: problemet e Pagliaccio. Ai thotë se shfaqja do të fillojë në   , një metodë bujqësore e mbajtjes së kohës që do të thotë se loja do të fillojë një orë para perëndimit të diellit.  Ndërsa Nedda zbret nga karroca, Tonio ofron dorën, por Canio e shtyn atë mënjanë dhe e ndihmon atë vetë. 

Fshatarët sugjerojnë të pinë në tavernë. Canio dhe Beppe pranojnë, por Tonio mbetet pas. Fshatarët ngacmojnë Canio që Tonio po planifikon një lidhje afere me Nedda-n. Canio paralajmëron të gjithë se ndërsa ai mund të veprojë bashkëshortin e marrë në lojë, në jetën reale ai nuk do të tolerojë burra të tjerë të i vardisen Nedda-s. I shokuar, një fshatar e pyet nëse Canio me të vërtetë dyshon në të. Ai i thotë jo dhe e puth ëmbël në ballë gruan e tij . Ndërsa kambanat e kishës kumbojnë, ai dhe Beppe nisen për në tavernë, duke lënë Nedda-n vetëm. 

Nedda është e frikësuar nga vrulli i Canio-s ("Qual fiamma avea nel Guardo"), por këngët e zogjve e ngushëllojnë ("Stridono lassù"). Tonio kthehet dhe i rrëfen asaj dashurinë e tij për të, por ajo qesh. I inatosur, Tonio rrëmben Nedda-n, por ajo merr një kamxhik, e godet atë dhe e largon. Silvio, i cili është i dashuri i Neddës, vjen nga taverna ku ka lënë Canio-n dhe Beppe-n të pinë. Ai i kërkon Neddës të arratiset me të pas performancës dhe megjithëse ajo ka frikë, ajo pajtohet. Tonio, i cili ka qenë duke përgjuar, largohet të informojë Canio-n në mënyrë që ai të mund të kapte Silvio-n dhe Nedda-n së bashku. Canio dhe Tonio kthehen, ndërsa Silvio shpëton, Nedda e thërret pas tij: "Unë gjithmonë do të jem e jotja !" 
parapamje| Enrico Caruso si Canio në Pagliacci, një nga rolet e tij ikonike 
Canio e ndjek Silvio-n, por nuk e kap dhe nuk ia sheh fytyrën. Ai kërkon që Nedda t’i tregojë emrin e dashnorit të saj, por ajo nuk pranon. Ai e kërcënon atë me thikë, por Beppe e çarmatos atë. Beppe insiston që ata të përgatiten për shfaqjen. Tonio i thotë Canio që i dashuri i saj do ta heqë veten në lojë. Canio i zemëruar ka mbetur i vetëm për të veshur kostumin e tij dhe të përgatitet për të qeshur (" Vesti la giubba " - "Vish kostumin"). 

 Akti 2 
Ndërsa mbërrin audienca, Nedda e veshur si Kolumbina, mbledh paratë e tyre. Ajo i pëshpërit një paralajmërim për Silvio dhe turma brohoris kur fillon shfaqja. 

Burri i Kolombinës, Pagliaccio, është larguar deri në mëngjes dhe Taddeo është në treg. Ajo pret me padurim të dashurin e saj Arlecchino, i cili vjen për të serenadë atë ("   ") nga poshtë dritares së saj. Taddeo kthehet dhe i rrëfen dashurinë e tij, por ajo tallet me të. Ajo lejon Arlecchino të hyjë nga dritarja.  Ai grushton veshët e Taddeos dhe e nxjerr nga dhoma dhe publiku qesh. 

Arlecchino dhe Colombina drekojnë dhe ai i jep asaj një ilaç gjumi për ta përdorur më vonë. Kur Pagliaccio kthehet, Colombina do ta drogojë atë dhe do të arratiset me Arlecchino-n. Taddeo hyn me furi, duke paralajmëruar se Pagliaccio është i dyshimtë për gruan e tij dhe do të kthehet. Ndërsa Arlecchino shpëton përmes dritarës, Kolombina i thotë: "Unë gjithmonë do të jem e jotja !"  

Ndërsa Canio (si Pagliaccio) hyn, ai dëgjon Nedda-n (si Kolumbina) dhe bërtet "Emri i Zotit! Të njëjtat fjalë! " Ai përpiqet të vazhdojë shfaqjën, por humbet kontrollin dhe kërkon të dijë emrin e dashnorit të saj. Nedda, duke shpresuar të vazhdojë performancën, e quan Canio me emrin e tij skenik "Pagliaccio", për ta kujtuar praninë e audiencës. Ai përgjigjet me arietën e tij: "   " Ai këndon se nëse fytyra e tij është e zbehtë, nuk është nga makiazhi skenik, por nga turpi që ajo i ka sjellë. Turma është e impresionuar nga performanca e tij emocionale dhe e brohoras atë, pa e kuptuar se është e vërtetë. 

Nedda, duke u përpjekur të vazhdojë aktrimin në skenë, pranon se ajo është vizituar nga Arlecchino i pafajshëm. Canio, i tërbuar dhe duke harruar shfaqjen, kërkon emrin e dashnorit të saj. Nedda betohet se nuk do t'i tregojë kurrë dhe bëhet e qartë tashmë se ata nuk po aktrojnë më. Beppe i kërkon Tonit të ndërhyjë, por Tonio përmbahet dhe ndalon që Beppe të ndalojë veprimet. Silvio fillon të luftojë rrugën e tij drejt skenës. Canio, duke rrëmbyer një thikë nga tryeza godet me thikë Nedda-n. Ndërsa vdes, ajo thërret: "Ndihmoni! Silvio! " Silvio sulmon Canio-n, por Canio e vret gjithashtu. Publiku i tmerruar më pas dëgjon linjën të fundit: 

 "   ! " - "Komedia ka mbaruar!" 

 Referime 

 Shënime 

Kategoria:Opera