Pekari

Pekarët janë gjitar me madhësi të mesme të familjes Taiasuidae (derrat e Botës së Re). Ato gjenden në të gjithë Amerikën Qendrore dhe Jugore dhe në zonën jugperëndimore të Amerikës Veriore . Ato zakonisht kanë një gjatësi nga 90-130 cm , dhe një i rritur me moshë të plotë zakonisht e ka masën rreth 20 deri 40 kg .  

Pekarët janë krijesa sociale që jetojnë në tufa të mëdha ose të vogla. Ata ushqehen me rrënjë, gëmusha, dhe një shumëllojshmëri të ushqimeve. Ata mund të identifikojnë njëri-tjetrin nga aromat e tyre të forta. Një grup pekarësh që udhëtojnë dhe jetojnë së bashku quhen një "skuadron". Një skuadron i pekarëve është mesatarisht midis gjashtë dhe nëntë anëtarëve.  Organ Pipe Cactus National Monument, Arizona - informational web site at https://www.nps.gov/opi/learn/nature/javelina.htm

Paraardhësit e fundit të zakonshëm të pekarëve dhe dythundrakëve të tjerë ishin kafshë të paqarta  të ngjashëm me derrat që jetuan mbi 50 milion vjet më parë. Pekarët evoluuan në Evropë rreth 30 milion vjet më parë dhe u përhap në pjesën më të madhe të botës. Në Botën e Vjetër, pekarët u zhdukën, por ata mbijetuan në Amerikën e Veriut. Rreth tre milion vjet më parë, pekarët u përhapën në Amerikën e Jugut.

Majat i mbanin kopetë e pekarëve, duke i përdorur ato në rituale dhe për ushqim.  Ata mbahen si kafshë shtëpiake në shumë vende, përveç që janë rritur në fermat si burim ushqimi.  Commercial farming of collared peccary: A Large-scale commercial farming of collared peccary (Tayassu tajacu) in North-Eastern Brazil. Pigtrop.cirad.fr (2007-04-30). Retrieved on 2012-12-18.

 Etimologji 
Fjala "pekari" rrjedh nga fjala e gjuhës karib "pakira" ose "paquira" .  Fjala "pekari" rrjedh nga fjala spanjolle për derrin e egër. "javelina" Në gjuhën portugeze , një pekar quhet "pecari" , "porco -do-mato" , "queixada" ose "tajaçu" , midis emrave të tjerë; në spanjisht , ajo është "havelina" , " jabalí" (një fjalë përdoret edhe për të përshkruar derrin e egër ), "Sajino" , ose "pecarí" ; në Guianën franceze dhe Suriname , pekari thërritet "pakira" . Emri shkencor Taiasuidae rrjedh nga i njëjti burim si fjala portogeze "tajaçu" . A. B. H. Ferreira, Novo Dicionário da Língua Portuguesa, second edition (Rio de Janeiro: Nova Fronteira, 1986), page 1530

 Karakteristikat fizike 
majtas|parapamje|Krahasimi i kafkës së derrit të egër dhe pekarit buzëbardhë
Pekari është një kafshë e mesme, me një ngjashmëri të fortë me një derr . Ashtu si derri, ai ka një feçkë që përfundon me një hundë në formë disku , dhe sy që janë të vegjël në lidhje me kokën e tij. Gjithashtu si një derr, ai përdor vetëm dy gishtat e mesme për të ecur, megjithëse, ndryshe nga derrat, gishtërinjtë e tjerë mund të mungojnë krejt. Stomaku i tyre nuk është i zhvilluar , megjithëse ka tre dhoma, dhe është më i ndërlikuar se ai i derrave.  

Pekarët janë gjithçkangrënës , dhe ushqehen me insektet,bimë, dhe kafshët herë pas here të vogla, edhe pse ushqimet e tyre të preferuara janë rrënjët , barërat , fara , fruta ,   dhe dardhat me gjemba .  Derrat dhe pekarët mund të diferencohen nga format e dhëmbët e qenit, ose çatajt . Nofullat dhe dhembët janë përshtatur për shtypjen e farave të forta dhe prerjen e rrënjëve ,  dhe ata gjithashtu përdorin çatajt e tyre për t'u mbrojtur kundër grabitqarëve.

Duke u bashkuar së bashku, ata mund të bëjnë një zhurmë mashtrimi që paralajmëron grabitqarët e mundshëm të qëndrojnë larg. Vitet e fundit në Bolivinë veriperëndimore pranë Parkut Kombëtar të Madidi , grupe të mëdha pekarësh janë raportuar të kenë plagosur rëndë ose të kenë vrarë njerëz. Madidi Diary – Joel Sartore . Sartorestock.com. Retrieved on 2012-12-18. 

Pekarët janë kafshë shoqërore dhe shpesh formojnë tufa . Mbi 100 individë janë regjistruar për një tufë të vetme pekarësh buzëbardhë,por pekarët me jakë dhe pekarët e Kakonit zakonisht formojnë grupe më të vogla. Një sjellje e tillë shoqërore duket se ka qenë edhe tek pekarët e zhdukur . Pekari gjigant i zbuluar së fundmi (Pecari maximus) i Brazilit duket se është më pak social, kryesisht duke jetuar në çifte.  Veçoritë mbështeten në strukturën e tyre shoqërore për të mbrojtur territorin, për tu mbrojtur kundër grabitqarëve, për të rregulluar temperaturën dhe për të bashkëvepruar shoqërisht.  

Pekarët kanë gjëndra aromë poshtë secilit sy dhe një tjetër në shpinë, megjithëse besohet se këto janë rudimentare tek P. maximus. Ata përdorin aromën për të shënuar territoret e tufave, të cilat shkojnë nga 30 deri në 280 hektarë . Ata shënojnë gjithashtu anëtarët e tjerë të tufave me këto gjëndra aromash duke fërkuar njërin-tjetrin. Era e ashpër i lejon pekarët të njohin anëtarët e tjerë të tufës së tyre, pavarësisht vizionit të tyre miop . Era është mjaft e fortë për tu zbuluar nga njerëzit, sa që pekari mori pseudonimin si derrit morfet.

 Llojet 
Tre (ndoshta katër) lloje të gjalla pekarësh gjenden nga Shtetet e Bashkuara të Jugut - Perëndimit përmes Amerikës Qendrore dhe në Amerikën e Jugut dhe Trinidad .

Pekari me kollare ( Pecari tajacu ) jeton nga Shtetet e Bashkuara jugperëndimore në Amerikën Jugore dhe ishullin e Trinidadit. Palltoja përbëhet nga flokë të zinj, gri dhe kafe të mbushur me një "jakë" me ngjyrë më të lehtë që rrethon supet. Ata i mbajnë të rinj gjatë gjithë vitit dhe lindin mesatarisht nga dy deri në tre pasardhës. Ato janë gjetur në shumë habitate, nga zona të thata deri në zona të lagësht tropikale . Pekari me kollare është përshtatur mirë me habitatin e shqetësuar nga njerëzit, thjesht kërkon mbulim të mjaftueshëm. Ato mund të gjenden në qytete dhe toka bujqësore në të gjithë gamën e tyre. Popullata të dukshme ekzistojnë në periferi të Phoenix dhe Tucson, Arizona , ku ushqehen me bimë zbukuruese dhe bimësi të tjera të kultivuara. <nowiki> Ekzistojnë gjithashtu popullsi urbane aq larg në veri  Prescott .  Në Arizona ato shpesh quhen "javelinas". Veçoritë e veshura zakonisht gjenden në bandat e 8 deri 15 kafshëve të moshave të ndryshme. Ata mbrojnë veten nëse ndjehen të kërcënuar, por përndryshe kanë tendencë të injorojnë njerëzit.

Një lloji i dytë, pekari buzëbardhë ( "Tayassu pecari" ), gjendet kryesisht në pyjet e shiut të Amerikës Qendrore dhe Jugut, por njihet edhe nga një gamë e gjerë e habitateve të tjera si pyjet e thata, tokat kullosore dhe zonat e thata xerofitike . 

Lloji i tretë, pekari i Kakoanit ( "Catagonus wagneri" ), është lloji më i afër i gjallë i "Platygonus pearcei" të zhdukur . Gjendet në habitatin e shkurreve të thata ose Chaco të Paraguai , Bolivi dhe Argjentina . Pekari i Kakoanit ka dallimin e përshkrimit të parë bazuar në fosile dhe fillimisht u mendua të ishte një lloji i zhdukur. Në vitin 1975, kafsha u zbulua në rajonin Chaco të Paraguait. Lloji ishte i njohur mirë për vendasit.

Një lloji e katërt ende e pakonfirmuar, pekari gjigant ( "Pecari maximus" ), u përshkrua në Amazonën braziliane dhe Bolivia veriore  nga biologu hollandez, Marc van Roosmalen . Moravec, J., & Böhme, W. (2009). Second Find of the Recently Discovered Amazonian Giant Peccary, Pecari maximus (Mammalia: Tayassuidae) van Roosmalen et al., 2007: First Record from Bolivia . Bonner zoologische Beiträge 56(1–2): 49–54. Megjithëse është zbuluar relativisht kohët e fundit, ai ka qenë i njohur për njerëzit Tupi vendas si "caitetu munde" , që do të thotë  sekret i shkëlqyeshëm i cili jeton në çift. Lloyd, Robin (2007-11-02). Big Pig-Like Beast Discovered. livescience.comGiant wild pig found in Brazil. The Guardian (2007-11-05). Retrieved on 2012-12-18.  Menduar të jetë pekari më i madh ekzistues, ai mund të rritet në gjatësi 1.2 m . Palltoja e saj është plotësisht gri e errët, pa kollare . Për dallim nga pekarët e tjera, ai jeton në çifte, ose me një ose dy pasardhës. Sidoqoftë, provat shkencore për ta konsideruar atë si një specie të veçantë nga sekretari i veshur më vonë është vënë në dyshim, Gongora, J., Taber, A., Keuroghlian, A., Altrichter, M., Bodmer, R.E., Mayor, P., Moran, C., Damayanti, C.S., González S. (2007). Re-examining the evidence for a 'new' peccary species, 'Pecari maximus', from the Brazilian Amazon. Newsletter of the Pigs, Peccaries, and Hippos Specialist Group of the IUCN/SSC. 7(2): 19–26.Gongora, J., Biondo, C., Cooper, J.D., Taber, A., Keuroghlian, A., Altrichter, M., Ferreira do Nascimento, F., Chong, A.Y., Miyaki, C.Y., Bodmer, R., Mayor, P. and González, S. (2011). Revisiting the species status of Pecari maximus van Roosmalen et al., 2007 (Mammalia) from the Brazilian Amazon. Bonn Zoological Bulletin 60(1): 95–101.  duke çuar IUCN ta trajtojë atë si një sinonim .

 Evolucioni 
Pekarët u shfaqën së pari me të dhënat fosile të periudhave të Eocenit të vonë ose Oligocenit të hershëm në Evropë . Fosilet janë gjetur më vonë në të gjitha kontinentet, përveç Australisë dhe Antarktidës . Pekarët u zhdukën në Botën e Vjetër diku pas periudhës së Miocenit , ndoshta për shkak të konkurrencës nga derrat në zhvillim . Të zhdukur në Miocen janë Macrogenis dhe Floridachoerus . White, T. E. 1942. The Lower Miocene mammal fauna of Florida. Bulletin of the Museum of Comparative Zoology 92(1):1–49.   Simojovelhyus , është i njohur nga një mandibulë e pjesshme e poshtme me tre molarë nga Oligoceni i vonë afër qytetit të Simojovel në Chiapas , Meksikë, fillimisht përshkruheshet si një helohyid . 

Megjithëse është e zakonshme në Amerikën e Jugut sot, pekarët nuk arritën atje deri rreth tre milion vjet më parë gjatë Ndërmarrjes së Madhe Amerikane , kur u formua Isthmus i Panamasë , që lidh Amerikën Veriore me Amerikën Jugore. Në atë kohë, shumë kafshë, përfshirë pekarët, lamat dhe tapirët emigruan në Amerikën Jugore, ndërsa disa lloje të Amerikës Jugore, të tillë si përtacët e tokës dhe oposumët , emigruan në veri . McDonald, Greg (1999-03-27) Pearce's Peccary – Platygonus Pearcei. Hagerman Fossil Beds' Critter Corner.<nowiki>Disa lloje pekarësh si gjinitë Platygonus dhe Mylohyus mbetën në Amerikën Veriore deri në zhdukjen e tyre pas kolonizimit të kontinentit nga njerëzit perms Beringia në fund të Pleistocenit. Sot, 2 nga 3 llojet zhvendosen në sferën Neotropike , por pekari me jakë shkon në Meksikën veriore dhe Shtetet e Bashkuara jugperëndimore.

 Zbutja 
Ёshtë dokumentuar që pekarët u zbutën dhe u rritën për ushqim dhe qëllime rituale në Jukatan, Panama, Karaibet jugore dhe Kolumbi në kohën e Pushtimit.  Mbetjet arkeologjike të pekarëve janë gjetur në Mesoamerika nga periudha Paraklasike (ose Formuese) deri para kontaktit Spanjoll.  Në mënyrë të veçantë, mbetjet e pekarit janë gjetur në vendet e civilizimit të hershëm formues Olmec.  

Pekari nuk është lehtësisht i përshtatshëm për mbarështimin modern në robëri, duke munguar karakteristikat e përshtatshme për sistemet intensive ose gjysmë-intensive. Pekarët kërkojnë moshë më të lartë për lindje dhe kanë një prirje drejt vrasjes së fëmijëve.

 Referime 

Kategoria:Gjitarë
Kategoria:Gjitarë të Amerikës jugore
Kategoria:Gjitarë të Amerikë veriore
Kategoria:Thundrakë
Kategoria:Dythundrakë
Kategoria:Dythundrakët e Amerikës Veriore
Kategoria:Dythundrakët e Amerikës Jugore