Anija hapësinore robotike

Një anije kozmike robotike është një anije hapësinore pa ekuipazh, zakonisht nën kontroll telerobotik . Një anije kozmike robotike e krijuar për të bërë matje kërkimore shkencore shpesh quhet sondë hapësinore. Shumë misione në hapësirë janë më të përshtatshme me operacione  telerobotike sesa  me ekuipazh, për shkak të kostos dhe faktorët e rrezikut më të ulët. Për më tepër, disa destinacione planetare si Venera ose afërsia e Jupiterit janë tepër armiqësore për mbijetesën njerëzore, duke pasur parasysh teknologjinë aktuale. Planetët e jashtëm si Saturni, Urani dhe Neptuni janë shumë të largëta për tu arritur me teknologjinë aktuale me anije me ekuipazh, kështu që sondat telerobotike janë mënyra e vetme për t’i eksploruar ato. 

Shumë satelitë artificialë janë anije kozmike robotike, siç janë shumë tokësorë dhe roverë . 

 Historia 
parapamje| Një kopje e Sputnik 1 në Muzeun Kombëtar të Ajrit dhe Hapësirës në SH.B.A. 
parapamje| Një kopje e Explorer 1 
Anija e parë hapësinore robotik u nis nga Bashkimi Sovjetik (BRSS) më 22 korrik 1951, një fluturim suborbital që mbante dy qen Dezik dhe Tsygan.  Katër fluturime të tjera të tilla u bënë gjatë vjeshtës së vitit 1951. 

Sateliti i parë artificial, Sputnik 1, u vu në një orbitë  të Tokës nga BRSS më 4 tetor 1957. Më 3 nëntor 1957, BRSS e leshoj në orbitë Sputnik 2 . Peshonte , Sputnik 2 barti kafshën e parë të gjallë në orbitë, qenin Laika. Meqenëse sateliti nuk ishte projektuar për të shkëputur nga faza e sipërme e automjetit të tij të lëshimit, masa totale në orbitë ishte    .  

Në një garë të ngushtë me Sovjetikët, Shtetet e Bashkuara filluan satelitin e saj të parë artificial, Explorer 1, në orbitën   më 31 janar 1958. Explorer I ishte  i gjatë, me cilindër me diametër  që peshonte , në krahasim me Sputnik 1,   sferë e cila peshonte    . Explorer 1 mbarte sensorë të cilët konfirmuan ekzistencën e rripave Van Allen, një zbulim i madh shkencor në atë kohë, ndërsa Sputnik 1 nuk kishte sensorë shkencorë. Më 17 Mars 1958, SH.B.A. leshoi në orbitë satelitin e dytë të saj, Vanguard 1, e cila ishte me madhësinë e një grejpfrut, dhe mbetet në orbitën  sipas të dhënave deri në vitin 2016. 

Nëntë vende të tjera kanë lëshuar me sukses satelitët duke përdorur mjetet e tyre të lëshimit: Franca (1965), Japonia dhe Kina (1970), Mbretëria e Bashkuar (1971), India (1980), Izraeli (1988), Irani (2009), Korea e Veriut ( 2012),  dhe Zelanda e Re (2018).     
[ citimi i nevojshëm ]



 Referime 

 Lidhje të jashtme 

 Laboratori i Propulsionit Jet të NASA-s 
 Misionet e Hënë pa pilot të Rusisë 
 Faqja Kryesore e NASA-s