Veta gramatikore

Në gjuhësi, veta gramatikore është dallimi gramatikor midis referencave deiktike ndaj pjesëmarrësit(ve) në një ngjarje; zakonisht dallimi është ndërmjet folësit (veta e parë), adresuesit (veta e dytë) dhe të tjerëve (veta e tretë). Veta e parë përfshin folësin (shqip: Unë, ne, mua, dhe neve), veta e dytë është personi ose personat me të cilët flitet (shqip: ti, ju, ty, juve), dhe veta e tretë përfshin të gjitha ato që nuk janë renditur më sipër (shqip: ai, ajo, atë, ata, etj.) Veta gramatikore zakonisht përcakton grupin e përemrave vetorë të një gjuhe. Ndikon shpesh te folja, dhe nganjëherë te emri ose marrëdhënie pronore.

 Klasifikimet përkatëse 

 Numri 
Në gjuhët indo-evropiane, përemrat vetorë të parë, të dytë dhe të tretë shënohen tipikisht edhe për trajtat njëjës dhe shumës, e ndonjëherë edhe formën e dyfishtë (numri gramatikor).

 Ndikimi te foljet 
parapamje|527x527px| Në gjuhët romane si spanjishtja, veta gramatikore ndikon në bashkimin e foljes.Në këtë imazh, çdo rresht përfaqëson vetën dhe numrin: veta e parë, veta e dytë joformale dhe veta e dytë zyrtare dhe veta e tretë. 

Kolonat paraqesin kohën (imazhi: mëngjes - e kryer, mesditë - e tashme, natë - e ardhme).
Në shumë gjuhë, folja merr një formë të varur nga veta e temës dhe nëse është njëjës ose shumës. Në shqip, kjo ndodh me foljen jam si më poshtë:

 unë jam (njëjës në vetën e parë)
 ti je (njëjës në vetën e dytë)
 ai/ajo është (njëjës në vetën e tretë)
 ne jemi (shumës në vetën e parë)
 ju jeni (shumës në vetën e dytë)
 ata/ato janë (shumës në vetën e tretë)

 Shiko edhe 

 Numri gramatikor
 Folja

 Referime 



 Lidhje të jashtme 


Kategoria:Kategori gramatikore
Kategoria:Zgjedhimi