Bakumatsu

Bakumatsu (幕末, Fundi i shogunatit) i referohet viteve të fundit të periudhës Edo kur mbaroi Shogunati Tokugava. Midis viteve 1853 dhe 1867, Japonia i dha fund politikës së saj izolacioniste të jashtme të njohur si sakoku dhe u shndërrua nga një shogunat feudal Tokugava në perandorinë moderne të Qeverisjes Meixhi. Ndarja kryesore ideologjike-politike gjatë kësaj periudhe ishte midis nacionalistëve pro-perandorakë, të quajtur ishin shishi dhe forcave shogunate, të cilat përfshinin elitat e shpatave shinsengumi.

Megjithëse këto dy grupe ishin fuqitë më të dukshme, shumë fraksione të tjera u përpoqën të përdornin kaosin e Bakumatsu për të kapur pushtetin personal. Pjesë e tozama daimjos (ose lordët e jashtëm), dhe së dyti, ndjenja anti-perëndimore në rritje pas ardhjes së Matthew C. Perry. E para lidhur me ata lord, paraardhësit e të cilëve kishin luftuar kundër forcave Tokugava në Betejën e Sekigaharës më 1600 dhe, nga ajo pikë e tutje, ishin përjashtuar përgjithmonë nga të gjitha pozicionet e fuqishme brenda shogunatit. E dyta, duhej të shprehej në frazën sono xhoi, ose "ta nderojmë Perandorin, dëbojmë barbarët". Pika e kthesës së Bakumatsu ishte gjatë Luftës së Boshin dhe Betejës së Toba–Fushimit kur forcat pro-shogunate u mundën.

Prapaskena

Fërkime me fuqitë e huaja
Fërkimet me transportin e huaj e çuan Japoninë të ndërmerrte veprime mbrojtëse që nga fillimi i shekullit të XIX-të. Anijet perëndimore po shtonin praninë e tyre rreth Japonisë për shkak të aktiviteteve të gjuajtjeve të balenave dhe tregtisë së Kinës. Ata shpresonin që Japonia të bëhej një bazë për furnizim ose të paktën një vend ku rrënojat e anijeve mund të merrnin ndihmë. Kërkesat e dhunshme të bëra nga fregata britanike Phaeton në vitin 1808 tronditën shumë në Japoni. Në vitin 1825, Edikti për dëbimin e të huajve me çdo kusht (, Ikokusen Muninen Uchiharairei, politika "Mos mendo dy herë") u lëshua nga shogunati, duke ndaluar çdo kontakt me të huajt; qëndroi në vend deri në vitin 1842.

Ndërkohë, Japonia u përpoq të mësonte rreth shkencave të huaja përmes rangaku ("studime perëndimore"). Për të përforcuar aftësinë e Japonisë për të kryer urdhrat për të sprapsur perëndimorët, disa të tillë si Takashima Shuhan arritën të siguronin armë përmes holandezëve në Dexhima, të tilla si armë fushore, mortajë dhe armë zjarri. Çifligjet dërguan studentë për të mësuar nga Takashima në Nagasaki, nga Çifligu Satsuma pas ndërhyrjes së një anije luftarake amerikane në vitin 1837 në Gjirin Kagoshima, dhe nga Çifligu Saga dhe Çifligu Çoshu, të gjitha çifligjet jugore kryesisht të ekspozuara ndaj ndërhyrjeve perëndimore. Këto çifligje studiuan gjithashtu prodhimin e armëve perëndimore. Nga vitin 1852 Satsuma dhe Saga kishin furra shkrirëse për të prodhuar hekurin e nevojshëm për armët zjarri.

Pas incidentit të Morrison që përfshiu Morrison nën Charles W. King në vitin 1837, Egava Hidetatsu u vu në krye të vendosjes së mbrojtjes së Gjirit të Tokios kundër ndërhyrjeve Perëndimore më 1839. Pas fitores së britanikëve mbi kinezët në Luftën e Opiumit, shumë japonezë e kuptuan që mënyrat tradicionale nuk do të ishin të mjaftueshme për të sprapsur ndërhyrjet perëndimore. Për t'i rezistuar forcave ushtarake perëndimore, armët perëndimore u studiuan dhe demonstratat u bënë më 1841 nga Takashima Shuhan në Shogunatin Tokugava.

Një debat kombëtar tashmë ishte duke u zhvilluar rreth asaj se si të shmanget më mirë dominimi i huaj. Disa si Egava pretenduan se ishte e nevojshme të përdoren teknikat e të huajve për t'i zmbrapsur. Të tjerët, si Torii Jozo argumentuan se vetëm metodat tradicionale japoneze duhet të përdoren dhe përforcohen. Egava argumentoi se ashtu si Konfucianizmi dhe Budizmi ishin futur nga jashtë, kishte kuptim për të futur teknika të dobishme Perëndimore. Një sintezë teorike e "dijes perëndimore" dhe "moralit lindor" do të arrihej më vonë nga Sakuma Shozan dhe Jokoi Shonan, në funksion të "kontrollit të barbarëve me metodat e tyre".

Megjithatë, pas vitit 1839, tradicionalistët kishin tendencën të mbizotëronin. Studentët e shkencave perëndimore u akuzuan për tradhëti (Bansha no goku), u vunë në arrest shtëpie (Takashima Shuhan), u detyruan të kryenin vetëvrasje rituale (Vatanabe Kazan, Takano Çoei), apo edhe të vritet si në rastin e Sakuma Shozan.

Ekzpedita e Perry
parapamje|upright|Komodori Matthew C. Perry
Kur skuadroni me katër anije të komodorit Matthew C. Perry u shfaq në Gjirin Edo (Gjiri i Tokios) në korrik 1853, shogunët u hodhën në trazira. Komodori Perry ishte plotësisht i përgatitur për armiqësi nëse negociatat e tij me japonezët do të dështonin dhe kërcënoi të hapte zjarr nëse japonezët do të refuzonin të negocionin. Ai u dha atyre dy flamuj të bardhë, duke u thënë të ngrinin flamujt kur ata dëshironin që një bombardim nga flota e tij të pushonte dhe të dorëzohej. Për të demonstruar armët e tij, Perry urdhëroi anijet e tij të sulmonin disa ndërtesa rreth portit. Anijet e Perry ishin të pajisura me armë predhash të reja Paixhans, të afta të sillnin shkatërrim kudo që ulej një predhë.

Përgjigjia e Japonisë
Në përgjigje të Ekspeditës së Perry dhe rritjes së inkursioneve të anijeve të huaja luftarake në ujërat territoriale japoneze, disa fregata moderne lundrimi, përfshirë Shōhei Maru dhe Asahi Maru, u ndërtuan me urdhër të shogunatit Tokugava të periudhës japoneze Bakumatsu nga Çifligu Satsuma. Shohei Maru u ndërtua nga viti 1853 deri më 1854 në Sakuraxhima në atë që tani është Prefektura Kagoshima në përputhje me një projekt holandez. Për më tepër, fortifikimet u vendosën në Odaiba në Gjirin e Tokjos në mënyrë që të mbronin Edon nga një ndërhyrje amerikane. Zhvillimet industriale gjithashtu filluan shpejt për të ndërtuar topa modernë. Një furrë shkrireje u krijua nga Egava Hidetatsu në Nirajama për të hedhur topa.

Flota amerikane u kthye në vitin 1854. Kryetari i këshilltarëve të vjetër, Abe Masahiro, ishte përgjegjës për marrëdhëniet me amerikanët. Duke mos pasur asnjë precedent për të menaxhuar këtë kërcënim të sigurisë kombëtare, Abe u përpoq të ekuilibronte dëshirat e këshilltarëve të vjetër për të bërë kompromis me të huajt, të perandorit që donte të mbante të huajt jashtë dhe të sundimtarëve feudal daimjo që donin të shkonin në luftë. Duke mos pasur konsensus, Abe bëri kompromis duke pranuar kërkesat e Perry për hapjen e Japonisë ndaj tregtisë së jashtme ndërsa bëri gjithashtu përgatitje ushtarake. Në mars 1854, Traktati i Paqes dhe Amitetit (ose Traktati i Kanagava) mbajti ndalimin e tregtisë, por hapi portet e Shimodës dhe Hakodates për anijet baleniere amerikane që kërkonin masa, garantoi trajtim të mirë për marinarët amerikanë të mbytur dhe lejoi një konsull të Shteteve të Bashkuara për të marrë vendbanimin në Shimoda, një port detar në Gadishullin Izu, në jugperëndim të Edos. Në shkurt 1855, rusët ndoqën shembullin me Traktatin e Shimodës.

Dëmi që rezultoi në shogunatë ishte i konsiderueshëm. Debati mbi politikën e qeverisë ishte i pazakontë dhe kishte ngjallur kritika publike ndaj shogunatit. Me shpresën e marrjes së mbështetjes së aleatëve të rinj, Abe, në tronditjen e fudai daimjo, ishte këshilluar me shinpan dhe tozama daimjo, duke minuar më tej bakufun tashmë të dobësuar.

Në Reformën Ansei (1854–1856), Abe më pas u përpoq të forconte regjimin duke porositur anije luftarake dhe armatime holandeze nga Holanda dhe duke ndërtuar mbrojtje të reja portuale. Në vitin 1855, me ndihmën holandeze, shogunati fitoi anijen e saj të parë luftarake me avull, Kanko Maru, e cila u përdor për stërvitje dhe hapi Qendrën e Trajnimit Detar Nagasaki me instruktorë holandezë, ndërsa një shkollë ushtarake e stilit Perëndimor u krijua në Edo. Në vitin 1857, ajo fitoi anijen e saj të parë me avull, të drejtuar nga vidha, Kanrin Maru. Njohuritë shkencore u zgjeruan shpejt nga themeli para-ekzistues i njohurive perëndimore (Rangaku, "Mësimi holandez").

Kundërshtimi ndaj Abe u rrit brenda qarqeve fudai, të cilët kundërshtuan hapjen e këshillave shogunate për tozama daimjo dhe ai u zëvendësua në vitin 1855 si kryetar i këshilltarëve të lartë nga Hota Masajoshi (1810–1864). Në krye të fraksionit disident ishte Tokugava Nariaki, i cili kishte përqafuar prej kohësh një besnikëri militante ndaj perandorit së bashku me ndjenjat kundër të huajëve, dhe i cili ishte vënë në krye të mbrojtjes kombëtare në 1854. Shkolla Mito - bazuar në neo-Konfucian dhe parimet Shinto - kishin si qëllim restaurimin e institucionit perandorak, kthimin mbrapa të Perëndimit.

Traktatet e vendosura mbi Japoninë
Pas nominimit të Townsend Harris si Konsull i SHBA-së në vitin 1856 dhe dy vjet negociatash, Traktati i Mirëqenies dhe Tregtisë u nënshkrua më 1858 dhe u vu në zbatim nga mesi i vitit 1859. Në një grusht shteti të madh diplomatik, Harris kishte theksuar me bollëk imperializmin agresiv të Francës dhe Britanisë së Madhe kundër Kinës në Luftën e Dytë të Opiumit (1856–1860), duke sugjeruar se këto vende nuk do të hezitonin të shkonin në luftë edhe kundër Japonisë, dhe se Shtetet e Bashkuara ofruan një alternativë paqësore.

Pikat më të rëndësishme të Traktatit ishin:

 shkëmbimi i agjentëve diplomatikë.
 Hapja e Edos, Kobes, Nagasakis, Nigatës dhe Jokohamës në tregtinë e jashtme si porte.
 aftësia e qytetarëve të Shteteve të Bashkuara për të jetuar dhe tregtuar sipas dëshirës në ato porte (vetëm tregtia e opiumit ishte e ndaluar).
 një sistem eksterritorialiteti që parashikonte nënshtrimin e banorëve të huaj në ligjet e gjykatave të tyre konsullore në vend të sistemit ligjor japonez.
 detyrime të ulta fikse të import-eksportit, subjekt i kontrollit ndërkombëtar.
 aftësia për Japoninë për të blerë anije amerikane dhe armë (tre anije me avull amerikane u dorëzuan në Japoni në vitin 1862).

Japonia u detyrua gjithashtu të zbatonte çdo kusht tjetër të dhënë kombeve të tjerë të huaj në të ardhmen për Shtetet e Bashkuara, sipas dispozitës "kombi më i preferuar". Së shpejti disa kombe të huaja ndoqën shembullin dhe morën traktate me Japoninë (Traktatet Ansei, me Shtetet e Bashkuara (Traktati i Harris-it) më 29 korrik 1858, me Holandën (Traktati i miqësisë dhe tregtisë midis Holandës dhe Japonisë) më 18 gusht, me Rusinë (Traktati i miqësisë dhe tregtisë midis Rusisë dhe Japonisë) më 19 gusht, me Britaninë e Madhe (Traktati i miqësisë dhe tregtisë anglo-japoneze) më 26 gusht dhe me Francën (Traktati i miqësisë dhe tregtisë midis Francës dhe Japonisë) më 9 tetor).

Shtëpitë e tregtisë u ngritën shpejt në portet e hapura.

Kriza
Rënia e ekonomisë së Japonisë
Hapja e Japonisë ndaj tregtisë së jashtme të pakontrolluar solli paqëndrueshmëri masive ekonomike. Ndërsa disa sipërmarrës përparuan, shumë të tjerë falimentuan. Papunësia u rrit, si dhe inflacioni. Rastësisht, uria e madhe gjithashtu rriti çmimin e ushqimit në mënyrë drastike. Incidentete ndodhën midis të huajve të egër, të kualifikuar si "llumi i tokës" nga një diplomat bashkëkohor dhe japonezëve.

Sistemi monetar i Japonisë, i bazuar në monedhën Tokugava, gjithashtu u prish. Tradicionalisht, kursi i këmbimit i Japonisë midis arit dhe argjendit ishte 1:5, ndërsa kurset ndërkombëtare ishin të rendit 1:15. Kjo çoi në blerje masive të arit nga të huajt, dhe në fund të fundit detyroi autoritetet japoneze të zhvlerësojnë monedhën e tyre. Kishte një dalje masive të arit nga Japonia, pasi të huajt nxituan të shkëmbenin argjendin e tyre me monedhën japoneze argjendi "token" dhe përsëri t'i shkëmbenin ato kundër arit, duke i dhënë një fitim 200% të transaksionit. Në vitin 1860, rreth 4 milion rjo u larguan kështu nga Japonia, domethënë rreth 70 tonë ar. Kjo në mënyrë efektive shkatërroi sistemin standard të arit të Japonisë dhe e detyroi atë të kthehej në sistemin e bazuar në peshë me normat ndërkombëtare. Në vend të kësaj, Bakufu iu përgjigj krizave duke minimizuar përmbajtjen e arit të monedhave të saj me dy të tretat, në mënyrë që të përputhej me raportet e huaja të shkëmbimit arë-argjend.

Të huajt sollën gjithashtu kolerën në Japoni, duke çuar në qindra mijëra vdekje.

Kriza politike dhe shoqërore
Hotta humbi mbështetjen e daimjove kyç dhe kur Tokugava Nariaki kundërshtoi traktatin e ri, Hotta kërkoi sanksion perandorak. Zyrtarët e gjykatës, duke perceptuar dobësinë e bakufut, hodhën poshtë kërkesën e Hotës që rezultoi në dorëheqjen e tij, dhe kështu papritmas përfshiu Kioton dhe perandorin në politikën e brendshme të Japonisë për herë të parë në shumë shekuj. Kur shoguni vdiq pa një trashëgimtar, Nariaki apeloi në gjykatë për mbështetjen e djalit të tij, Tokugava Joshinobu (ose Keiki), për shogun, një kandidat reformist i favorizuar nga shinpan dhe tozama daimjo. Fudai fitoi luftën për pushtet, megjithatë, instalimi i Tokugava Iemoçi 12 vjeç si shogun për të cilin u perceptua se Tairo Ii Naosuke do të kishte ndikim, duke vendosur Nariaki dhe Joshinobu në arrest shtëpiak dhe duke ekzekutuar Joshida Shoin (1830–1859, një udhëheqës sono-xhoi intelektual i cili kishte kundërshtuar traktatin amerikan dhe kishte komplotuar një revolucion kundër bakufu) i njohur si Spastrimi i Ansei.

Tairo Ii Naosuke, i cili kishte nënshkruar Traktatin e Harrisit dhe u përpoq të eleminonte kundërshtimin ndaj perëndimit me Spastrimin e Ansei, u vra vetë në mars 1860 në incidentin Sakuradamon. Një shërbëtor i ministrit francez u sulmua në fund të vitit 1860. Më 14 janar 1861, Henry Heusken, sekretari i misionit amerikan, u sulmua dhe u vra. Më 5 korrik 1861, një grup samurai sulmuan Legatën Britanike, duke rezultuar në dy vdekje. Gjatë kësaj periudhe, rreth një i huaj vritej çdo muaj. Çështja Richardson ndodhi në shtator 1862, duke i detyruar kombet e huaja të ndërmerrnin veprime vendimtare për të mbrojtur të huajt dhe për të garantuar zbatimin e dispozitave të Traktatit. Në maj 1863, legata amerikane në Edo, u dogj.

Gjatë viteve 1860, kryengritjet fshatare dhe shqetësimet urbane u shumëfishuan. U shfaq lëvizja "Rinovimi Botëror", si dhe lëvizje histerike të etheshme si Eejanaika.

Nga viti 1859, portet e Nagasakit, Hakodates dhe Jokohamës u bënë të hapura për tregtarët e huaj si pasojë e Traktateve. Të huajt mbërritën në Jokohama dhe Kanagava në një numër të madh, duke krijuar probleme me samurait. Dhuna u rrit kundër të huajve dhe atyre që merreshin me ta. Shpejt pasuan vrasjet e të huajve dhe bashkëpunëtorët japonezë. Më 26 gusht 1859, një marinar rus u bë copë-copë në rrugët e Jokohamës. Në fillim të vitit 1860, dy kapitenë holandezë u therën, gjithashtu në Jokohama. Gjithashtu u vranë shërbëtorë kinezë dhe vendas të të huajve.

Përpjekjet fillestare për të rishikuar traktatet e imponuara
Disa misione u dërguan jashtë vendit nga Bakufu, me qëllim që të rishikonin traktatet tregtare. Këto përpjekje drejt rishikimit mbetën kryesisht të pasuksesshme. Një ambasadë japoneze në Shtetet e Bashkuara u dërgua në vitin 1860, në bordin e Kanrin Maru dhe USS Powhattan. Një ambasadë e parë japoneze në Evropë u dërgua në vitin 1862. Një ambasadë e dytë japoneze në Evropë do të dërgohej në dhjetor 1863, me misionin për të marrë mbështetjen Evropiane për të rivendosur mbylljen e dikurshme të Japonisë ndaj tregtisë së jashtme dhe veçanërisht të ndalonte hyrjen e huaj në portin e Jokohamës. Ambasada përfundoi me dështim total pasi fuqitë evropiane nuk panë ndonjë përparësi në pranimin e kërkesave të saj.

Rënia e shogunatit Tokugawa
parapamje|center|1000px|Një version i shtypur me ngjyra fotokrome i një panoramë e Edos (tani Tokio) që tregon vendbanimin e daimjove. Pas përfundimit të shogunatit në 1867, vendbanimet e daimjove në Edo (tani Tokio) u rrafshuan në mënyrë që ndërtesat qeveritare, tregtare dhe industriale të ndërtoheshin në vend të tyre. Vendndodhja nga u morën fotografitë korrespondon me Tempullin Atago në Minato, Tokio, Japoni.
Modernizimi
Gjatë viteve të fundit të bakufu, ose bakumatsu, bakufu mori masa të forta në përpjekje për të rikonfirmuar dominimin e saj, megjithëse përfshirja e tij me modernizimin dhe fuqitë e huaja ishte për ta bërë atë një objektiv të ndjenjave anti-perëndimore në të gjithë vendin.

Studentët e marinës u dërguan për të studiuar në shkollat ​​perëndimore detare për disa vjet, duke filluar një traditë të udhëheqësve të ardhshëm të arsimuar të huaj, siç është Admirali Enomoto. Inxhinieri detar francez Léonce Verny u punësua për të ndërtuar arsenale detare, të tilla si Jokosuka dhe Nagasaki. Deri në fund të Shogunatit Tokugava në vitin 1868, marina japoneze e shungunit zotëronte tashmë tetë anije luftarake me stil perëndimor rreth anijes kryesore Kaijo Maru, të cilat u përdorën kundër forcave pro-perandorake gjatë Luftës së Boshinit, nën komandën e Admiralit Enomoto. Një mision ushtarak francez në Japoni (1867) u krijua për të ndihmuar modernizimin e ushtrive të Bakufu. Japonia dërgoi një delegacion në dhe mori pjesë në |Panairin Botëror të vitit 1867 në Paris.

Tokugawa Yoshinobu (i njohur jozyrtarisht si Keiki) pa dëshirë u bë kryetari i shtëpisë dhe shogunatit Tokugava pas vdekjes së papritur të Tokugava Iemoçi në mes të vitit 1866. Në vitin 1867, Perandori Komei vdiq dhe u pasua nga djali i tij i dytë, Mutsuhito, si Perandori Meiji. Tokugava Joshinobu u përpoq të riorganizonte qeverinë nën perandorin duke ruajtur rolin udhëheqës të shogunit, një sistem i njohur si kobu gatai. Duke pasur frikë nga fuqia në rritje e daimjos Satsuma dhe Çoshu, daimjo të tjerë bënë thirrje për kthimin e pushtetit politik të shogunit tek perandori dhe një këshill të daimjove të kryesuar nga ish-shoguni Tokugava. Me kërcënimin e një veprimi ushtarak të afërt të udhëhequr nga Satsuma-Çoshu, Joshinobu lëvizi paraprakisht duke dorëzuar një pjesë të autoritetit të tij të mëparshëm.

Lufta e Boshinit
Pasi Keiki shmangu përkohësisht konfliktin në rritje, forcat anti-shogunate nxitën trazira të përhapura në rrugët e Edos duke përdorur grupe ronin. Satsuma dhe forcat Çoshu lëvizën më pas në Kioto në fuqi, duke bërë presion në Gjykatën Perandorake për një dekret përfundimtar që shkatërron shogunatin. Pas një konference të daimjove, Gjykata Perandorake lëshoi ​​një dekret të tillë, duke hequr fuqinë e shogunatit në ditët e vdekjes së vitit 1867. Satsuma, Çoshu, dhe udhëheqës të tjerë hanë dhe oborrtarë radikalë, megjithatë, u rebeluan, pushtuan pallatin perandorak dhe njoftoi restaurimin e tyre më 3 janar 1868. Keiki nominalisht pranoi planin, duke u tërhequr nga Gjykata Perandorake në Osaka në të njëjtën kohë kur dha dorëheqjen si shōgun. Nga frika e një koncesioni të shtirur të fuqisë shogunate për të konsoliduar pushtetin, mosmarrëveshja vazhdoi derisa arriti kulmin në një konfrontim ushtarak midis Tokugavës dhe çifligje aleate me forcat Satsuma, Tosa dhe Çoshu, në Fushimi dhe Toba. Me kthimin e betejës drejt forcave anti-shogunate, Keiki më pas la Osakën për Edon, në thelb duke i dhënë fund edhe pushtetit të Tokugavës dhe shogunatit që kishte qeverisur Japoninë për më shumë se 250 vjet.

Pas Luftës së Boshinit (1868–1869), bakufu u shfuqizua, dhe Keiki u ul në radhët e daimjove të zakonshëm. Rezistenca vazhdoi në Veri gjatë gjithë vitit 1868 dhe forcat detare bakufu nën admiralin Enomoto Takeaki vazhduan të qëndronin për gjashtë muaj të tjerë në Hokaido, ku themeluan Republikën e Ezos jetëshkurtër. Ky sfidë përfundoi në maj 1869 në Betejën e Hakodates, pas një muaji luftimesh.


Kategoria:Periudha Edo
Kategoria:Vitet 1850
Kategoria:Vitet 1860
Kategoria:Qeveria e Japonisë
Kategoria:Historia e Japonisë