Historia e Qytetit të Burnside

Historia e qytetit të Bernsajd, një qeveri lokale në zonën metropolitane të Adelaidës, shtrihet në tre shekuj. Para vendosjes evropiane Bernsajd ishte e banuar nga njerëzit Kaurna, të cilët jetonin rreth përrenjve të lumit Torrens gjatë dimrit dhe në kodrat Adelaide gjatë verës.

Menjëherë pas kolonizimit britanik të Australisë së Jugut në 1836, kolonët filluan të merrnin prona në ultësirë që shtrihej në lindje të qytetit të Adelaidës . Fshati Megil u nda në vitin 1838. Një Skocez me emrin Piter Anderson, i cili me familjen e tij ishin kolonët e parë zyrtarë në zonën e njohur tani si periferi të Bernsajd në 1839, e quajti zonën sipas vendndodhjes së pronës së tij ngjitur me Sekond Krek (në skocez, "Burn" do të thotë përrua ose përroi ) Fshati Bernsajd u krijua pak më vonë, dhe Këshilli i Qarkut i Bernsajd u gazetua në 1856, duke u ndarë nga Këshilli i Qarkut më i madh i Torrens Lindor. Shtyllat kryesore të ekonomisë së hershme ishin vreshtaria, minierat dhe ullishtat . Glen Osmond mburrej me depozita të konsiderueshme mineralesh, dhe vreshtat u krijuan në Magill dhe Stounifell .

Dhomat e tanishme të këshillit u ndërtuan në vitin 1926 në Tazmor ; këshilli u bë një bashki në vitin 1935. Me rritje dhe zhvillim të fortë në të gjithë rajonin, Bernsajd u shpall qytet në 1943. Vitet 1960 sollën po aty një bibliotekë të komunitetit dhe një qendër noti; të dyja u zgjeruan dhe u përmirësuan më tej midis 1997 dhe 2001.

 Fshatrat e hershëm 
Fshati Kensington u krijua në maj 1839, vetëm 29 muaj pas themelimit të Australisë së Jugut. Fshati ishte kryesisht bujqësor dhe kishte një marrëdhënie të ngushtë me fshatin afër Norud . Të dy fshatrat formuan një nga komunat e para të Adelaidës në 1853 si Qyteti i Norud dhe Kensington, duke u shndërruar në Qytetin e sotëm të Norud Pejnhem St Peters . Pjesë të Kensington që tani janë të përfshira në Bernsajd janë periferi të Kensington Gardens dhe Kensington Park .  Fshati Mekgill (më vonë Megill) u krijua për herë të parë si    Makgill Estate, në pronësi të dy Skocezëve - Robert Kok dhe Uilliam Ferguson - të cilët u takuan në bordin e HMS <i id="mwMg">Buffalo</i> gjatë rrugës për në koloninë e sapo themeluar. Ajo u emërua pas kujdestarit të zonjës Kock, Dejvid M Makgill.  Ferguson, i cili ishte i ngarkuar me bujqësinë e pasurisë, ndërtoi shtëpinë e pasurisë në 1838. Menjëherë pasi filloi bujqësia, të dy kishin mungesë fondesh, dhe kështu Megill  u bë fshati i parë kodrinor që u nda. Fshati Glen Osmond ishte i lidhur ngushtë me zbulimin e argjendit dhe plumbit në shpatet e malit Osmond nga dy emigrantë kornishë. Zbulimi i mineraleve i siguroi kolonisë të ardhura të vlefshme nga eksporti, në një kohë kur ekonomia e hershme e Australisë Jugore nuk ishte vendosur ende dhe po përballej me falimentimin. Guvernatori i Australisë Jugore Xhorxh Gouler vizitoi zbulimin e hershëm dhe miniera e parë, Well Gouler, u emërua për nder të tij. Well Gouler eksportoi jashtë shtetit gjatë gjithë viteve 1840, duke siguruar punësim për emigrantët e hershëm Kornish dhe më pas gjermanë pasi disa miniera u blenë nga një biznesmen gjerman. Fshati i hershëm mori një karakter të fortë kornish, dhe më vonë një karakter gjerman.  Minierat ranë pas një eksodi të punëtorëve, kur filloi një turmë ari në 1851 në koloninë fqinje të Viktorias . 

Familja Anderson ishte e para që vendosi tokën që do të bëhej fshati Bernsajd, duke arritur në 1839. Piter Anderson e quajti pronën pas vendndodhjes së saj në krah të Sekond Krek ("djegia" do të thotë përrua në skocez). Ata sollën me vete dëshmi të mira të karakterit nga Skocia, përvojë të vlefshme bujqësore dhe 3,000 £ ( 260,000 in në 2018); megjithatë, modelet e bujqësisë në Skoci ndryshuan shumë nga ato në antipode, dhe familja nuk arriti të adaptohej. Andersons u transferuan në Morfett Vale në 1847, duke shitur tokën e tyre dhe duke braktisur vendin e tyre. Blerësi i tokës Anderson, Uilliam Randell, shpejt vendosi të ndërtojë një fshat në pronën e tij të re në 1849. Ai punësoi topografin dhe planifikuesin Nejthen Heills për të vendosur fshatin e ri. Heills u befasua dhe u zhgënjye kur zbuloi se ai tashmë ishte vendosur dhe ishte lënë - veçanërisht që nga rritja dhe përshtatja e gjetheve evropiane në zonë. Fshatrat e parë që u krijuan në rajon, ato të Glen Osmond, Megill dhe Kensington kishin ekzistuar për disa kohë kur u shpall fshati i ri. Fshati i ri ishte në një pozitë të mirë për tu rritur; kufizohej nga dy rrugë kryesore, Bernsajd (tani Glenbern) dhe Grinhills Rods, dhe kishte avantazhin e shtrirjes në Sekond Krek. Fshati shumë shpejt po tërhiqte banorët; disa prej të cilëve ishin njerëz të pasur të Adelajdës që ndërtonin një pronë në ultësirë dhe të tjerët që merreshin më shumë me punën e tokës. 

Fshati u përshkrua në reklamat nga Heills në 1850 si "Bernsajd, nje bukuri" me avantazhet e "ujit të përhershëm të rrjedhshëm, pamje të gjera dhe të larmishme, tokë të pasur, kopsht dhe gur të mirë ndërtimi" duke ofruar një "rrugë të drejtpërdrejtë, të sapohapur dhe të padëmtuar për në Adelaide".

 Krijimi i këshillave të rrethit 
Fshatrat në atë që do të bëhej Këshilli i Qarkut Bernsajd ishin fillimisht në Këshillin e Qarkut të Torrens Lindor, i cili mbulnte km katror. Torrenët Lindorë kufizoheshin me lumenjtë Torrens në veri, kodrat Adelaide në lindje, Mauntt Barker Rod në jug dhe Adelaide Parklands në perëndim. Këshilli i Qarkut i Torrens Lindor u shpall në 26 maj 1853 nga Guvernatori Henri Jang sipas dispozitave të Aktit të Këshillave të Qarkut 1852 . Guvernatori caktoi pesë këshilltarë përurues siç kërkohet nga Akti: Dr. Dejvid Uark, Xhejms Kabelldik, Carls Boni, Daniel Ferguson dhe Xhorxh Müller.  Boni, përveç se ishte këshilltar, ishte Komisioneri i kolonisë së Tokave të Kurorës. Këshilltarët u takuan për herë të parë në World's End Hotel në Megill më 12 qershor 1853.  Planet fillestare u vendosën për të parë sondazhin dhe vlerësimin e zonës së këshillit dhe për të mbledhur tarifat e licencës dhe taksat siç parashikohet nga Akti i Këshillave. 

TB Penfold i Megill, një ish-kapiten, do të bëhej nëpunësi dhe mbledhësi i parë i rrethit, Janar 1854. Më 4 Janar 1854 ishte një votim në të cilin paguesit e taksave vendosnin se sa do t'i paguanin këshillit (një monedhë deri në një paund); u vendos që të përjashtohen nga tarifat organizatat bamirëse, shkollat dhe kishat. Në 1855 popullsia e zonës së këshillit ishte 3.705, më e lartë për një mijë sesa Qyteti i Korporatave ngjitur i Kensington dhe Norud . Torrenët e mëdhenj Lindorë nuk duhej të ishin aq të qëndrueshëm sa Kensington dhe Norud. Taksapaguesit ishin të irrituar se ku po shkonin paratë e tyre; këshilltarët nuk kishin administratë ose fonde për të funksionuar në mënyrë efektive dhe interesat e zonës ndryshonin shumë. Zona u nda në tre më 14 gusht 1856. Këshilli i Qarkut i Pejnham u nda në veri-perëndim të Torrens Lindor, dhe Këshilli i Qarkut i Bernsajd u formua nga ndarja në një 1.5 km2 ,   pjesa jug-perëndimore e Torrenve Lindorë. Këshilli i Torrensit Lindor u nda më tej në 1858 me shkëputjen e Këshillit të Rrethit të Kafshëve . 

 Vitet 1860 deri në 1900 
Këshilli i ri i rrethit mbajti mbledhjen e tij të parë në Gringejt In, Tazsmor më 19 gusht 1856. Për shkak të kohës që u desh për të zgjedhur këshilltarët e rinj, vetëm në 29 Dhjetor këshilli u mblodh përsëri. Dr Kristofer Penfold, kryetar, u takua me përfaqësuesit e tjerë atje: Daniel Ferguson nga Glenunga, Aleksander Ferguson nga Monreith, Xhon Taunsend nga Megill dhe Xhejms Grills nga Belle Vue .  Ishte gjatë kësaj kohe që Kent Taun vendosi të mos bëhej pjesë e Bernsajd dhe në vend të kësaj aplikoi për të hyrë në Qytetin e Korporatave të Kensington dhe Norud. Këshilli do të mblidhej në In ose në shtëpinë e Ferguson deri në dhjetor 1869, kur u ndërtuan dhomat e para të këshillit. Sidoqoftë, ai ishte akoma në gjendje të vepronte dhe të përmbushte detyrimet e tij sipas Aktit të Qeverisjes Vendore 1852 . Këto përfshinin menaxhimin e rrugëve të vogla, administrimin e licencave të thertoreve dhe shtëpive publike dhe parandalimin e përhapjes së gjembit të dëmshëm skocez . Këshilli gjithashtu ishte i detyruar, sipas një akti tjetër të vitit 1851, të inkurajonte arsimin. Shumë veprimtari në rrugë dhe urë ndodhën pasi u formua këshilli - banorët e hershëm ishin të habitur me fluksin e zhvillimit dhe ndërtimit që ndodhi. Në të njëjtën kohë, këshilli ishte pothuajse i mbingarkuar nga sasia e punës së kërkuar dhe u detyrua të kërkojë nga paguesit individualë të ndihmës monetare kur ndërtojnë ura në zonën e tyre. 

Pjesa më e madhe e historisë së Bernsajd është vëzhguar dhe dokumentuar nga institucionet që kanë mbetur një pjesë e rëndësishme e jetës së banorëve të saj: shkolla dhe kisha. Shkolla e parë që u hap në zonë ishte në Megill gjatë vitit 1846, duke paraprirë një sistem të duhur arsimor në të gjithë vendin. Shkolla Fillore Megill u zgjerua në nëntor 1855, kur u regjistruan 38 djem dhe 29 vajza; atyre u mësohej leximi, shkrimi, aritmetika, gramatika, gjeografia, historia, vizatimi dhe këndimi nga një mësues i vetëm. Deri në vitin 1865 ishin dy mësues.  Shkolla Fillore Glen Osmond u krijua në Tetor 1858, duke i paraprirë Institutit Glen Osmond, një qendër për debatin dhe mësimin në komunitet. Shkolla Fillore Bernsajd u ndërtua në 1872, duke marrë përsipër një institucion të vogël privat.  Këto shkolla fillore, në mungesë të bibliotekave të duhura dhe institucioneve të ngjashme, morën koleksione të mëdha librash dhe shkrimesh nga banorët e qytetit. Banorët gjithashtu shfrytëzuan shkollat për debate të shpeshta dhe të nxehta për të ardhmen e shtetit dhe rajonit dhe këto diskutime shpesh tërhoqën turma të mëdha. Sidoqoftë, edhe me këtë frymë intelektuale, popullsia e rritur ishte ende relativisht e disavantazhuar në sferën e arsimit. Nxitja për të mësuar vazhdoi derisa Lufta e Boerit vuri më shumë theks në aktivitetin fizik dhe meritat brenda shoqërisë. Disi çuditërisht, ky zhvillim i veprimtarisë së mësuar nuk u përsërit në qendrën tradicionale të Bernsajd afër Tazmor, ku ndodhen Dhomat e Këshillit, Qendra e Komunitetit dhe Biblioteka. 

Nga 1871 Bernsajd ishte rritur ndjeshëm; tani ishte një përzierje fshatrash që mbështesnin një popullsi modeste prej 1.557. Për krahasim, Kensington-Norwood, megjithëse më i vogël në zonë, ishte rritur në 5,132 persona. Glen Osmond, ende i prekur nga rritja e tij e pamasë pas zgjerimit të minierave, ishte qendra më e madhe e popullsisë me 343 banorë.  Këshilli i Qarkut gjithashtu kishte ndërtuar dhomat e tij të para të këshillit në dhjetor 1869, duke përfunduar përfundimisht marrëveshjen e takimit të rastit. Dy fshatra, Beula Park (North Kensington) dhe Istud përjetuan lulëzime në rritjen dhe zhvillimin e popullsisë midis 1870 dhe 1880, duke siguruar strehim për emigrantët e rinj dhe investime për Themelimin e pasur të Adelaide. Spitali Parksajd (tani Glensajd ), një azil i shëndetit mendor u ndërtua në 1866 për të zëvendësuar një ndërtesë të mbushur me njerëz në Parklands . E ndërtuar mbi baza të prirura bukur dhe me një fasadë të hollësishme, ishte një monument arkitektonik i hershëm Burnside. Në 1881 Thomas Koperr filloi të krijonte birrën e parë të markës Australisë Jugore, 'Kopers', në Libruk. Gjatë kësaj epoke, Stounifell pa zgjerim ekonomik gjithashtu; gurorja e saj e madhe ndryshoi duart në 1867 dhe Stounifell Olive Ko u themelua në 1873.  Fundi i shekullit të 19-të ishte një kohë e rëndësishme e zhvillimit në Bernsajd. Sidoqoftë, ky zhvillim u çua në një fund të papritur në dekadën e fundit, vitet 1890, kur depresioni mbërtheu ekonomitë e Australisë pas dekadave të zgjerimit të pamatur, duke goditur rëndë Bernsajd
Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara
Kategoria:Historia e Adelaides