Bota perëndimore

Bota Perëndimore, e njohur gjithashtu si Perëndimi, u referohet rajoneve, kombeve
dhe shteteve të ndryshme, në varësi të
kontekstit, më së shpeshti i përbërë nga
shumica e Evropës, Australisë dhe
Amerikave. Bota perëndimore njihet
gjithashtu si Oksident (nga fjala Latine
occidens, "perëndimi i diellit, Perëndimi"),
në kontrast me Orientin (nga fjala latine
oriens, "ngrihem, Lindje"), ose bota Lindore. Kjo mund të nënkuptojë gjysmën veriore të
ndarjes Veri-Jug. Kultura perëndimore
zakonisht thuhet se përfshin: Australi,
Kanada, të gjitha vendet anëtare evropiane
të EFTA dhe BE, mikrostatet evropiane, Zelanda e Re, Mbretëria e Bashkuar dhe Shtetet e Bashkuara

Greqia e lashtë dhe Roma e lashtë në përgjithësi konsiderohet të jetë vendlindjet e qytetërimit perëndimor Greqi që kanë
ndikuar rëndë Romë-ish për shkak të
ndikimit të saj në filozofinë, demokracinë,
shkencës, estetikë, si dhe ndërtimin e
harton dhe përmasa dhe arkitekturës; kjo e
fundit për shkak të ndikimit të saj në art,
ligj, luftë, qeverisje, republikanizëm,
inxhinieri dhe fe. Qytetërimi perëndimor
është gjithashtu i lidhur fort me
krishterimin, i cili nga ana tjetër formohet
nga filozofia helenistike, judaizmi dhe
kultura romake. Në epokën moderne,
kultura perëndimore është ndikuar shumë
nga Rilindja, Moshat e Zbulimit dhe
Iluminizmit dhe Revolucionet Industriale
dhe Shkencore. Përmes imperializmit të
gjerë, kolonializmit dhe krishterizimit nga
disa fuqi perëndimore në shekujt 15-20,
dhe eksportimit të mëvonshëm të kulturës
masive, pjesa më e madhe e pjesës tjetër
të botës është ndikuar gjerësisht nga
kultura perëndimore, në një fenomen
shpesh të quajtur perëndimorizim. Koncepti
i pjesës perëndimore të tokës i ka rrënjët
në ndarjen teologjike, metodologjike dhe
thelbësore midis Kishave Katolike Romake
Perëndimore dhe Kishave Ortodokse
Lindore. West ishte fillimisht literal, duke
kundërshtuar Evropën katolike me kulturat
dhe qytetërimet e Evropës ortodokse,
Lindjen e Mesme dhe Afrikën e Veriut,
Afrikën Sub-Sahariane, Azia Jugore, Azia
Juglindore dhe Azia Lindore, të cilat
evropianët fillim-moderne e kanë parë si të
Lindjes. Nga mesi i shekullit të 20-të,
kultura perëndimore u eksportua në të
gjithë botën përmes mediave masive të
shfaqura: film, radio, televizion dhe muzikë
të regjistruar; dhe zhvillimi dhe rritja e
transportit ndërkombëtar dhe
telekomunikacionit (të tilla si kablli
transatlantik dhe radiotelefoni) luajtën një
rol vendimtar në globalizimin modern. Në
përdorimin modern, bota perëndimore
ndonjëherë i referohet Evropës dhe zonave,
popullatat e të cilave kanë pasur një prani
të madhe etnike evropiane që nga epoka e
zbulimit të shekullit të 15-të. Kjo është më
e dukshme në përfshirjen e Australisë në
përkufizimet moderne të botës
perëndimore: pavarësisht se janë pjesë e
hemisferës lindore; këto rajone dhe ato si
ai janë përfshirë për shkak të ndikimit të tij
të rëndësishëm britanik që buron nga
kolonizimi i eksploruesve britanikë dhe
imigrimit të evropianëve në shekullin e 20-
të i cili që atëherë e ka futur vendin në
botën perëndimore politikisht dhe
kulturorisht

Hyrje Kultura perëndimore u ndikua nga shumë civilizime të vjetra të Lindjes së
Mesme të lashtë, të tilla si Fenikia, Izraeli
Antik, Kreta Minoane, Sumeri, Babilonia dhe
gjithashtu Egjipti i Lashtë. Ka origjinën në
pellgun mesdhetar dhe në afërsi të tij;
Greqia e lashtë dhe Roma shpesh
përmenden si vendlindjet e saj.
Me kalimin e kohës, perandoritë e tyre
shoqëruese u rritën së pari në lindje dhe
perëndim për të përfshirë pjesën tjetër të
zonave bregdetare të Mesdheut dhe Detit të
Zi, duke pushtuar dhe thithur. Më vonë, ata
u zgjeruan në veri të Detit Mesdhe për të
përfshirë Evropën Perëndimore, Qendrore
dhe Juglindore. Kristianizimi i Irlandës
(shek. V), Kristianizimi i Bullgarisë (shek.
9), Kristianizimi i Rusisë Kievan (Rusia,
Ukraina, Bjellorusia; shek. X), Kristianizimi i
Skandinavisë (Danimarka, Norvegjia,
Suedia; Shekulli 12) dhe Kristianizimi i
Lituanisë ( Shekulli 14) solli pjesën tjetër të
territorit të sotëm evropian në civilizimin
perëndimor. Historianë, të tillë si Carroll
Quigley në "Evolucioni i Qytetërimeve",
pretendojnë se civilizimi Perëndimor lindi
rreth vitit 500 pas Krishtit, pas shembjes
totale të Perandorisë Romake Perëndimore,
duke lënë një vakum për lulëzimin e ideve
të reja që ishin të pamundura në shoqëritë
klasike. Në të dyja pikëpamjet, midis rënies
së Perandorisë Romake Perëndimore dhe
Rilindjes, Perëndimi (ose ato rajone që më
vonë do të bëheshin zemra e "sferës
perëndimore" kulturore) përjetuan një
periudhë të rënies së parë, të
konsiderueshme, dhe pastaj ri-përshtatjes,
riorientimit dhe zhvillim të konsiderueshëm
material, teknologjik dhe politik të rinovuar.
E gjithë kjo periudhë afërsisht e një
mijëvjeçarit njihet si Mesjeta, pjesa e saj e
hershme formon "Epokën e Errët",
emërtimet që u krijuan gjatë Rilindjes dhe
pasqyrojnë perspektivën në histori dhe
imazhin e vetes, të periudhës së fundit.
[ duhej citim] Njohuritë për botën antike
Perëndimore u ruajtën pjesërisht gjatë
kësaj periudhe për shkak të mbijetesës së
Perandorisë Romake Lindore dhe
prezantimit të Kishës Katolike; ajo u zgjerua
shumë nga importi arab i teknologjisë
antike greko-romake dhe teknologjisë së re
përmes arabëve nga India dhe Kina në
Evropë. Që nga Rilindja, Perëndimi evoluoi
përtej ndikimit të Grekëve dhe Romakëve të
lashtë dhe botës Islame, për shkak të
revolucioneve të Dytë Bujqësore, Tregtare,
Shkencore dhe Industriale (helikë të
koncepteve moderne bankare). Perëndimi u
ngrit më tej me epokën e iluminizmit të
shekullit të 18-të dhe përmes zgjerimit të
epokës së eksplorimit të popujve të
perandorive evropiane perëndimore dhe
qendrore, veçanërisht perandoritë koloniale
globale të shekujve 18 dhe 19. Disa herë,
ky zgjerim u shoqërua nga misionarë
katolikë, të cilët u përpoqën të prozelitizonin
krishterimin. Ka debat midis disave nëse
Amerika Latine në tërësi është në një
kategori të vetën. Nëse Rusia duhet të
kategorizohet si "Lindje" ose "Perëndim" ka
qenë "një diskutim i vazhdueshëm" për
shekuj me radhë

 Kultura perëndimore / evropiane 
"kulturë perëndimore" përdoret shumë gjerësisht për t'iu referuar një trashëgimie
të normave shoqërore, vlerave etike,
zakoneve tradicionale, besimeve fetare,
sistemeve politike dhe artefakteve dhe
teknologjive specifike. [Kërkohet citimi] Në
mënyrë të veçantë, kultura perëndimore
mund të nënkuptojnë: një ndikim kulturor
biblik të krishterë në të menduarit
shpirtëror, zakonet dhe traditat etike ose
morale, rreth epokës post-klasike dhe më
pas. [Duhet citim] ndikimet kulturore
evropiane në lidhje me traditat artistike,
muzikore, folklorike, etike dhe gojore, temat
e të cilave është zhvilluar më tej nga
Romantizmi. [nevojitet citim] një ndikim
kulturor klasik dhe rilindas grao-romak, në
lidhje me temat dhe traditat artistike,
filozofike, letrare dhe ligjore, efektet
shoqërore kulturore të periudhës së
migrimit dhe trashëgimitë e keltëve,
gjermanëve, sllavëve dhe grupe të tjera
etnike, si dhe një traditë e racionalizmit në
sfera të ndryshme të jetës, të zhvilluara nga
filozofia helenistike, Scholastici sm,
humanizmi i Rilindjes, Revolucioni
Shkencor dhe Iluminizmi. [nevojitet citim]
Koncepti i kulturës Perëndimore lidhet
përgjithësisht me përkufizimin klasik të
botës Perëndimore. Në këtë përkufizim,
kultura perëndimore është tërësia e
parimeve letrare, shkencore, politike,
artistike dhe filozofike që e veçojnë atë nga
civilizimet e tjera. Pjesa më e madhe e këtij
grupi traditash dhe njohurish janë mbledhur
në kanunin perëndimor. Termi ka ardhur të
zbatohet për vendet, historia e të cilave
është e shënuar fort nga emigracioni ose
vendosja evropiane, të tilla si Amerika dhe
Oqeani, dhe nuk është i kufizuar në Evropë.
[Kërkohet citimi] Disa tendenca që
përcaktojnë shoqëritë moderne
perëndimore janë ekzistenca e politikave
pluralizmi, sekularizmi, përgjithësimi i
klasës së mesme, nënkulturat ose
kundërkulturat e shquara (të tilla si lëvizjet
e epokës së re), rritja e sinkretizmit kulturor
që rezulton nga globalizimi dhe migrimi
njerëzor. Forma moderne e këtyre
shoqërive bazohet fuqimisht në
Revolucionin Industrial dhe problemet
shoqërore dhe mjedisore të shoqërive, të
tilla si klasa dhe ndotja, si dhe reagimet
ndaj tyre, siç janë sindikalizmi dhe
mjedisorizmi

 Ndarjet historike Ndarjet gjeopolitike në 
Evropë që krijuan një koncept të Lindjes
dhe Perëndimit e kanë origjinën në kohën
antike tiranike dhe imperialiste Greko-
Romake. Mesdheu Lindor ishte shtëpia e
kulturave shumë të urbanizuara që kishin
greqishten si gjuhën e tyre të përbashkët
(për shkak të perandorisë së vjetër të
Aleksandrit të Madh dhe të pasardhësve
helenistë.), Ndërsa Perëndimi ishte shumë
më rural në karakterin e tij dhe më lehtë e
përvetësoi Latinishten si gjuhë e saj e
përbashkët. Pas rënies së Perandorisë
Romake Perëndimore dhe fillimit të
Mesjetës (ose Mesjetës), Evropa
Perëndimore dhe Qendrore u shkëputën
ndjeshëm nga Lindja, ku kultura Greke
Bizantine dhe Krishterimi Lindor u bënë
ndikime themelore në botën e Evropës
Lindore siç ishte Popujt sllavë lindorë dhe
jugorë
Evropa Perëndimore dhe Qendrore Katolike
Romake, si e tillë, mbajti një identitet të
veçantë, veçanërisht kur filloi të rizhvillohej
gjatë Rilindjes. Edhe pas Reformës
Protestante, Evropa Protestante vazhdoi ta
shihte veten si më të lidhur me Evropën
Katolike Romake sesa pjesët e tjera të
botës së perceptuar të civilizuar. Përdorimi
i termit Perëndim si një term specifik
kulturor dhe gjeopolitik i zhvilluar gjatë
epokës së eksplorimit ndërsa Evropa
përhap kulturën e saj në pjesë të tjera të
botës. Katolikët Romakë ishin grupi i parë i
madh fetar që emigroi në Botën e Re, pasi
kolonët në kolonitë e Spanjës dhe
Portugalisë (dhe më vonë, Franca) i
përkisnin këtij besimi. Nga ana tjetër,
kolonitë angleze dhe hollandeze kishin
tendencë të ishin më të ndryshme nga ana
fetare. Vendbanuesit e këtyre kolonive
përfshinin anglikanë, kalvinistë hollandezë,
puritanë anglezë dhe jokonformistë të tjerë,
katolikë anglezë, presbiterianë skocezë,
hugjenotë francezë, luteranë gjermanë dhe
suedezë, si dhe kuakë, menonitë, amishë
dhe moravianë.

 Qytetërimi i lashtë Grek ishte rritur në 
mijëvjeçarin e parë para Krishtit në poleis
të pasur, të ashtuquajturat qytete-shtete
(ente gjeografike të lira të cilat me kalimin
e kohës, përfundimisht i japin fund
organizatave më të mëdha të shoqërisë,
përfshirë perandorinë dhe shtetin komb) të
tilla si Athina, Sparta, Teba dhe Korinti, nga
ato të Lindjes së Mesme dhe të Afërt
(qytete sumeriane si Uruk dhe Ur; qytete të
lashta egjiptiane, të tilla si Teba dhe
Memfisi; fenikas Tiro dhe Sidon; pesë
shtetet e qytetit filistin; [shtetet e qyteteve
berbere të Garamantes]. [nevojitet citimi]
Ndarja e atëhershme helene midis
barbarëve (term i përdorur nga grekët e
lashtë për të gjithë njerëzit që nuk flasin
greqisht) dhe grekët kontrastuan në shumë
shoqëri kulturën greqishtfolëse të
Vendbanimet Greke përreth Mesdheut deri
në kulturat përreth jo Greke. Herodoti i
konsideroi Luftërat Persiane të fillimit të
shekullit V para Krishtit një konflikt të
Evropës përkundrejt Azisë (të cilën ai e
konsideroi të gjithë tokën në veri dhe në
lindje të Detit të Marmaras, përkatësisht).
[Nevojitet citim] Grekët do të theksonin
mungesën e lirisë në Persian botë, diçka që
ata e shikonin si antitetike ndaj kulturës së
tyre. Termat "Perëndim" dhe "Lindje" nuk u
përdorën nga asnjë autor grek për të
përshkruar atë konflikt. Zbatimi anakronik i
atyre termave në atë ndarje përfshin një
kontradiktë të fortë logjike, duke pasur
parasysh që termi "Perëndim" është
përdorur për të dalluar popujt që flasin
latinisht nga fqinjët e tyre greqishtfolës.
civilizimi në të gjitha aspektet e shoqërisë,
nga arkitektura te filozofia, arti dhe lufta.
[kërkohet citimi] Sipas disa shkrimtarëve,
pushtimi i ardhshëm i pjesëve të
Perandorisë Romake nga popujt gjermanë
dhe mbizotërimi pasues nga Papati i
Krishterë Perëndimor (i cili mbajti autoriteti
i kombinuar politik dhe shpirtëror, një
gjendje e çështjeve që mungojnë në
civilizimin grek në të gjitha fazat e tij),
rezultoi në një çarje të lidhjeve ekzistuese
të mëparshme midis Perëndimit Latin dhe
mendimit Grek, duke përfshirë mendimin
Grek të Krishterë.

 Roma e lashtë (753 para Krishtit - 476 pas 
Krishtit) ishte një civilizim që u rrit nga një
qytet-shtet i themeluar në Gadishullin Italian
rreth shekullit të 8-të para Krishtit në një
perandori masive që shtrihej në Detin
Mesdhe. Në zgjerimin e tij prej 10
shekujsh, civilizimi romak u zhvendos nga
një monarki e vogël (753 - 509 pes), në një
republikë (509 - 27 pes), në një perandori
autokratike (27 para Krishtit - Pas Krishtit
476). Ai erdhi për të dominuar Evropën
Perëndimore, Qendrore dhe Juglindore dhe
të gjithë zonën përreth Detit Mesdhe
përmes pushtimit duke përdorur legjionet
Romake dhe më pas përmes asimilimit
kulturor duke dhënë përfundimisht privilegje
të shtetësisë Romake për të gjithë
popullsinë. Sidoqoftë, pavarësisht
trashëgimisë së saj të madhe, një numër
faktorësh çuan në rënien përfundimtare dhe
rënien e Perandorisë Romake. [Nevojitet
citimi] Perandoria Romake pasoi
Republikën Romake afërsisht 500-vjeçare
(rreth 510 pes - 30 pes), e cila ishte
dobësuar nga konflikti midis Gaius Marius
dhe Sulla dhe lufta civile e Jul Cezarit
kundër Pompey dhe Marcus Brutus. Gjatë
këtyre luftimeve qindra senatorë u vranë
dhe Senati Romak ishte rimbushur me
besnikët [e paqartë] të Triumvitit të Parë
dhe më vonë ata të Triumvitit të Dytë. Në
350 vjet, nga lufta e suksesshme dhe më
vdekjeprurëse me Fenikasit filloi në 218
pes para sundimit të Perandorit Hadrian
nga 117 pas Krishtit, Roma e Lashtë u
zgjerua deri në njëzet e pesë herë
sipërfaqen e saj. E njëjta kohë kaloi para
rënies së saj në vitin 476. Roma ishte
zgjeruar shumë përpara se perandoria të
arrinte kulmin e saj me pushtimin e Dacia
në AD 106, nën Perandorin Trajan. Gjatë
kulmit të saj territorial, Perandoria Romake
kontrollonte rreth 5,000,000 kilometra
katrorë (1,900,000 sq mi) sipërfaqe toke
dhe kishte një popullsi prej 100 milion.
Nga koha e Cezarit (100 - 44 para Krishtit)
deri në Rënien e Perandorisë Romake
Perëndimore, Roma mbizotëronte Evropën
Jugore, bregdetin mesdhetar të Afrikës
Veriore dhe Lindjen e Mesme Perëndimore,
duke përfshirë rrugët e lashta tregtare me
popullsinë që jetonte jashtë. Roma e lashtë
ka kontribuar shumë në zhvillimin e ligjit,
luftës, artit, letërsisë, arkitekturës,
teknologjisë dhe gjuhës në botën
perëndimore, dhe historia e saj vazhdon të
ketë një ndikim të madh në botë sot. Gjuha
Latine ka qenë baza nga e cila evoluan
gjuhët Romane dhe ka qenë gjuha zyrtare e
Kishës Katolike dhe të gjitha ceremonive
fetare Katolike në të gjithë Evropën deri në
1967, si dhe një ose gjuhë zyrtare e
vendeve të tilla si Polonia (9–18 shekuj).
Në vitin 395 Pas Krishtit, disa dekada para
shembjes së saj Perëndimore, Perandoria
Romake u nda zyrtarisht në një
Perëndimore dhe një Lindore, secili me
perandorët, kryeqytetet dhe qeveritë e tyre,
megjithëse në dukje ata ende i përkisnin
një Perandorie formale. Provincat e
Perandorisë Romake Perëndimore
përfundimisht u zëvendësuan nga
mbretëritë gjermane të Evropës Veriore të
qeverisura në shekullin V për shkak të
luftërave civile, korrupsionit dhe
pushtimeve shkatërruese gjermane nga fise
të tilla si gotët, frankët dhe vandalët nga
zgjerimi i tyre i vonë në të gjithë Evropën.
Thesi 3 ditor i Visigothëve, AD 410 i
Romës, i cili kishte sulmuar Greqinë jo
shumë kohë më parë, një kohë tronditëse
për Graeco-Romakët, ishte hera e parë pas
gati 800 vitesh që Roma kishte rënë në
duart e një armiku të huaj, dhe Shën
Jeronimi, duke jetuar në Betlehem në atë
kohë, shkruajti se "Qyteti që kishte marrë
tërë botën u mor vetë". Pasoi trasta e vitit
455 pas Krishtit që zgjati 14 ditë, këtë herë
të kryer nga Vandalët, duke mbajtur shpirtin
e përjetshëm të Romës përmes Selisë së
Shenjtë të Romës (Kisha Latine) për shekujt
që do të vijnë. Fiset e lashta barbare,
shpesh të përbëra nga ushtarë romakë të
stërvitur mirë të paguar nga Roma për të
mbrojtur kufijtë e gjerë, ishin bërë 'barbarë
të romanizuar' të sofistikuar ushtarakisht
dhe masakruan pa mëshirë Romakët duke
pushtuar territoret e tyre Perëndimore
ndërsa plaçkitnin zotërimet e tyre.
Perandoria Romake është vendi ku filloi të
shfaqet ideja e "Perëndimit". Nga
vendndodhja qendrore e Romës në zemër
të Perandorisë, "Perëndimi" dhe "Lindja"
ishin terma të përdorur për të treguar
provincat në perëndim dhe në lindje të vetë
kryeqytetit. Prandaj, Iberia (Portugalia dhe
Spanja), Galia (Franca), bregdeti mesdhetar
i Afrikës Veriore (Tunizia, Algjeria dhe
Maroku) dhe Britania ishin të gjitha pjesë e
"Perëndimit", ndërsa Greqia, Qipro,
Anadolia, Libani, Siria, Izraeli, Palestina,
Egjipti dhe Libia ishin pjesë e "Lindjes".
Vetë Italia u konsiderua qendrore, deri në
reformat e Dioklecianit që ndau
Perandorinë në dy gjysma të vërteta:
Lindore dhe Perëndimore. [Kërkohet citimi]
Prishja e gjysmës perëndimore (fillimisht
në vitin 476 pas Krishtit, por në të vërtetë
një proces i gjatë që përfundoi deri në vitin
800 pas Krishtit) ) la gjallë vetëm
Perandorinë Romake Lindore. Lindja
vazhdoi ta quante veten Romakë Lindorë
edhe pas vitit 610 - 800 pas Krishtit kur
gjuha zyrtare e perandorisë ishte
Latinishtja, dhe Papa kurorëzoi Karlin e
Madh si Perandor të Romakëve. Perëndimi
filloi të mendojë në termat e Latinëve
Perëndimorë (ata që jetojnë në Perandorinë
e vjetër Perëndimore) dhe Grekëve Lindorë
(ata brenda mbetjeve Romake në lindje).
[Nevojitet citimi] Perandoria Romake
Lindore, e qeverisur nga Kostandinopoja,
zakonisht quhet si Perandoria Bizantine pas
vitit 476 pas Krishtit, data tradicionale për
"rënien e Perandorisë Romake
Perëndimore" dhe fillimin e Mesjetës së
Hershme. Perandoria Romake Lindore i
mbijetoi rënies së traditave ligjore dhe
kulturore romake të mbrojtura perëndimore,
duke i kombinuar ato me elementë grekë
dhe të krishterë, për një mijë vjet të tjera.
Emri Perandori Bizantine u përdor pasi
mbaroi Perandoria Bizantine, banorët e
quanin veten Romakë pasi termi "Romak"
kishte për qëllim të nënkuptonte të gjithë të
krishterët.

 Shiko edhe 

 Evropianizmi

 Burime 
Kategoria:Koncepte kulturore
Kategoria:Kultura perëndimore