Çakra

Çakrat janë pika të ndryshme vatrore të përdorura në një larmi praktikash të lashta meditimi, të emërtuara kolektivisht si Tantra, ose traditat ezoterike ose të brendshme të hinduizmit.

Koncepti gjendet në traditat e hershme të hinduizmit. Besimet ndryshojnë midis feve indiane, me shumë tekste budiste që përmendin vazhdimisht pesë çakra, ndërsa burimet hindu ofrojnë gjashtë apo edhe shtatë. Tekstet e hershme sanskrite flasin për to si pamime medituese që ndërthurin lule dhe mantra dhe si njësi fizike në trup. Brenda jogës kundalini , teknikat e ushtrimeve të frymëmarrjes, vizualizimet, mudrat, bandhat, krijat dhe manterat janë përqendruar në manipulimin e rrjedhës së energjisë delikate përmes çakrave.

Sistemi modern i çakrave perëndimore lindi nga burime të shumta, duke filluar në vitet 1880, pasuar nga libri i Sir John Woodroffe, i vitit 1919, Fuqia e Gjarprit, dhe libri i Charles W. Leadbeater, 1927, The Chakras, i cili prezantoi shtatë ngjyrat e ylberit për çakrat. Atributet psikologjike dhe të tjera, dhe një gamë e gjerë e korrespondencave të supozuara me sisteme të tjera të tilla si alkimia, astrologjia, gurët e çmuar, homeopatia, Kabala dhe Tarot u shtuan më vonë

[Historia antike]

Termi "chakra" duket se shfaqet së pari brenda Vedave Hindu, megjithëse jo saktësisht në kuptimin e qendrave të energjisë psikike, më tepër si chakravartin ose mbreti i cili "kthen timonin e perandorisë së tij" në të gjitha drejtimet nga një qendër, duke përfaqësuar ndikimin dhe fuqinë e tij . Ikonografia e njohur në përfaqësimin e çakrave, thotë studiuesi David Gordon White, gjurmët e pesë simboleve të yajna, altarit Vedik të zjarrit: "sheshi, rrethi, trekëndëshi, gjysma e hënës dhe topthat".

Himni 10.136 i Rigvedës përmend një yog të hequr dorë me një femër të quajtur kunamnama. Fjalë për fjalë, do të thotë "ajo që është e përkulur, e mbështjellë", që përfaqëson si një perëndeshë të vogël, ashtu edhe një nga shumë enigmat e ngulitura dhe enigmat ezoterike brenda Rigvedës. Disa studiues, të tillë si White dhe Georg Feuerstein, interpretojnë se kjo mund të ketë lidhje me shakti kundalini dhe një uverturë e hapur ndaj kushteve të ezoterizmit që do të shfaqeshin më vonë në Bramhanizmin Post-Arian. upanishad.

Kanalet e frymëmarrjes (nāḍi) përmenden në Upanishadet klasike të Hinduizmit nga mijëvjeçari I pes, por jo teoritë e chakrës me energji psikike. Këto të fundit, thotë David Gordon White, u prezantuan rreth shekullit të 8-të të erës sonë në tekstet Budiste si hierarki të qendrave të brendshme të energjisë, të tilla si në Hevajra Tantra dhe Caryāgiti. Këto quhen me terma të ndryshëm si cakka, padma (lotus) ose pitha (tumë). Këto tekste mesjetare budiste përmendin vetëm katër çakra, ndërsa tekstet më vonë hindu si Kubjikāmata dhe Kaulajñānanirnaya zgjeruan listën në shumë më tepër

Në ndryshim nga White, sipas Feuerstein, Upanishadet e hershme të Hinduizmit përmendin chakras në kuptimin e "vorbullave psikoshpirtërore", së bashku me terma të tjerë që gjenden në tantra: prana ose vayu (energjia e jetës) së bashku me nadi (arteriet që mbartin energji). Sipas Gavin Flood, tekstet e lashta nuk paraqesin teori të jogës në stilin e çakrës dhe kundalini edhe pse këto fjalë shfaqen në literaturën më të hershme Vedike në shumë kontekste. Çakra në kuptimin e katër ose më shumë qendrave të energjisë jetike shfaqen në epokën mesjetare tekste hindu dhe budiste.
Kategoria:Hinduizëm