Shamisen

Shamisen (Japonisht: 三味線) është një instrument muzikor tradicional japoneze me tre tela që rrjedh nga instrumenti kinez sanxian. Luhet me plektrum e cila quhet bachi.

Ndërtimi i shamisen ndryshon në formë, në varësi të zhanrit në të cilin përdoret. Instrumenti i përdorur për të shoqëruar kabukin ka një qafë të hollë, duke lehtësuar kërkesat e shkathëta dhe virtuoze të këtij zhanri. Ai që shoqërohej me shfaqje të kukullave dhe këngëve popullore ka një qafë më të gjatë dhe më të trashë, në vend, që të përputhej me muzikën më të fortë të atyre zhanreve.

Ndërtimi
Shamisen është një instrument me tela. Ndërtimi i saj pason një model të ngjashëm me atë të një kitare apo banjo, me një qafë dhe tela të shtrirë në një trup rezonues. Qafa e shamisenit është pa taste dhe më e hollë se ajo e një kitare apo banjo. Trupi, i quajtur dō (胴), i ngjan një daulle, që ka një trup të uritur që është i mbuluar përpara dhe mbrapa me lëkurë, në mënyrën e një banjo. Lëkura e përdorur varet nga zhanri i muzikës dhe aftësia e lojtarit. Tradicionalisht lëkurat u bënë duke përdorur lëkurën e qenve ose të maceve, por përdorimi i këtyre lëkurave gradualisht ra jashtë favorit duke filluar rreth vitit 2006 për shkak të stigmës sociale dhe rënies së punëtorëve të aftë në përgatitjen e këtyre lëkurave të veçanta. Lëkura shamisen bashkëkohore shpesh përgatitet me materiale sintetike, siç është plastika.

Sao (棹), ose qafa e shamisenit zakonisht ndahet në tre ose katër pjesë që përshtaten dhe mbyllen së bashku. Në të vërtetë, shumica e shamisen janë bërë në mënyrë që të mund të çmontohen dhe të vendosen me lehtësi për të kursyer hapësirë. Qafa e shamisenit është një shufër njëjës që përshkon trupin në formë daulle të instrumentit, i zgjatur pjesërisht në anën tjetër të trupit dhe atje duke vepruar si një spirancë për telat. Kunjat e përdorura për të tundur telat janë në formë të gjatë, të hollë dhe gjashtëkëndore. Ata ishin të modës tradicionalisht nga fildishi, por pasi është bërë një burim i rrallë, ato kohët e fundit janë modifikuar nga materiale të tjera, siç janë llojet e ndryshme të drurit dhe plastikës.

Të tre vargjet janë bërë tradicionale prej mëndafshi, ose, së fundmi, najlon. Ata janë shtrirë midis kunjave në majë të instrumentit dhe një rrip rrobe të ankoruar në fund të shufrës, e cila zgjat në anën tjetër të trupit. Fijet janë shtrirë në të gjithë dō, të ngritura prej saj me anë të një ure, ose koma (駒), e cila mbështetet drejtpërdrejt në lëkurën e tendosur. Vargu më i ulët vendoset qëllimisht poshtë arrës së instrumentit, në mënyrë që të gumëzhëjë, duke krijuar një timbër karakteristik të njohur si sawari (disi të kujton "gumëzhitjen" e një sitari, i cili quhet Jivari). Ana e sipërme e dō (kur është në prehër të lojtarit) është pothuajse gjithmonë e mbrojtur nga një mbulesë e njohur si dō kake, dhe lojtarët shpesh veshin një brez të vogël leckash në dorën e majtë për të lehtësuar rrëshqitjen lart e poshtë qafës, të njohur si një yubikake. Kreu i instrumentit të njohur si tenjin mund të mbrohet gjithashtu nga një mbulesë. Materiali i fillesave do të varet nga aftësia e lojtarit. Tradicionalisht, përdoren vargjet e mëndafshta. Sidoqoftë, mëndafshi prishet lehtësisht brenda një kohe të shkurtër, kështu që kjo është e rezervuar për shfaqjet profesionale. Studentët shpesh përdorin fijet najlon ose 'tetron', të cilat zgjasin më shumë se mëndafshi, dhe gjithashtu janë më pak të shtrenjta.

Ndërtimi i shamisen ndryshon në formë dhe madhësi, në varësi të zhanrit në të cilin përdoret. Bachi i përdorur gjithashtu do të jetë i ndryshëm sipas zhanrit, nëse përdoret fare. Shamisen klasifikohen sipas madhësisë dhe zhanrit. Ekzistojnë tre madhësi themelore; hosozao, chuzao dhe futozao. Shembuj të zhanreve shamisen përfshijnë nagauta, jiuta, min'yo, kouta, hauta, shinnai, tokiwazu, kiyomoto, gidayu dhe tsugaru.

Historia dhe zhanret
Shamisen japoneze e kishte origjinën nga instrumenti kinez sanxian (kinezisht: 三弦). Sanxiani u prezantua përmes Mbretërisë Ryūkyū (Okinawa) në shekullin e 16-të, ku u zhvillua në instrumentin Okinawan sanshin (三 線) nga i cili rrjedh përfundimisht shamisen. Besohet se paraardhësi i shamisen u prezantua në shekullin e 16-të përmes qytetit të portit Sakai, afër Osakës.

Shamisen mund të luhet vetëm ose me shamisen tjetër, në ansamble me instrumente të tjera japoneze, me këndime të tilla si nagauta, ose si një shoqërim i dramës, veçanërisht kabuki dhe bunraku. Burrat dhe gratë tradicionalisht luanin shamisen.

Në fillim të shekullit të 20-të, muzikantët e verbër, përfshirë Shirakawa Gunpachirō (1909–1962), Takahashi Chikuzan (1910–1998), dhe lojtarë me shikim si Kida Rinshōei (1911–1979), evoluan një stil të ri të interpretimit, bazuar në këngë tradicionale popullore ("min'yō") por që përfshin shumë improvizim dhe gishtazhe të ndezura. Ky stil - tani i njohur si Tsugaru-jamisen, pas rajonit të shtëpisë së këtij stili në veri të Honshū - vazhdon të jetë relativisht i popullarizuar në Japoni. Stili virtuoz Tsugaru-jamisen nganjëherë krahasohet me banjo bluegrass.

Kouta (小 唄) është stili i këngës që mësohet nga geisha dhe maiko. Emri i saj fjalë për fjalë do të thotë "këngë e vogël" ose "këngë e shkurtër", e cila është në kundërshtim me zhanrin muzikor që gjendet në bunraku dhe kabuki, i njohur ndryshe si nagauta (këngë e gjatë).

 Referime 

Kategoria:Vegla muzikore japoneze
Kategoria:Vegla kordofone