E mesmja e artë (filozofi)

Mesatarja e artë është paraqitur fillimisht në filozofinë antike greke në të ashtuquajturat Maksimat Delfike si asgjë e tepërt (asgjë tepër) dhe është ritheksuar më vonë në mësimet filozofike të Aristotelit, si mesi i artë ose mesatarja e artë e që është mesi i dëshirueshëm në mes të dy ekstremeve, njëra e tepërt dhe tjetra e mangët. Aristotle, Nicomachean Ethics II.1  

Për shembull, sipas këndvështrimit aristotelian, guximi është një virtyt, por nëse merret me tepri do të shfaqet si shqetësim dhe mangësi. 

Për mentalitetin grek, ai ishte një atribut i bukurisë. Grekët e lashtë besonin se ekziston një lidhje e ngushtë në matematikë midis bukurisë dhe së vërtetës. Grekët antikë besoni se ekzistojnë tre "përbërës" të bukurisë: simetria, proporcioni dhe harmonia. Bukuria ishte një objekt dashurie dhe konsiderohej si diçka që duhej të imitohej dhe riprodhohej jo vetëm në jetën e tyre por edhe në arkitekturë, arsim (paideia) dhe politikë. Ata e gjykonin jetën me këtë mentalitet. 

 Shih edhe 

 Prerja e artë (mesatarja e artë e aplikuar në estetikë, matematikë, gjeometri) 
 Filozofia  
 Pitagora 
 Sokrati 
 Platoni 
 Aristoteli 

 Referimet 

Kategoria:Koncepte filozofike
Kategoria:Filozofia e lashtë greke