Mary Helen Johnston

Mary Helen Johnston (lindur më 17 shtator 1945), më vonë gjithashtu Mary Helen McCay, është një shkencëtare dhe ish-astronaute amerikane. Duke punuar me NASA si inxhiniere në vitet 1960 dhe '70, Johnston aspironte të ishte një astronaute; ajo aplikoi pa sukses në vitin 1980 përpara se të bëhej specialiste e ngarkesës në 1983. Johnston u tërhoq nga NASA në vitin 1986 pa shkuar në hapësirë. Ajo është profesore në Institutin e Teknologjisë në Florida . 

 Jeta dhe edukimi i hershëm 
Mary Helen Johnston lindi në West Palm Beach, Floridë dhe u rrit në Fort Pierce aty pranë. Si fëmijë, ajo ishte frymëzuar për inxhinierinë dhe eksplorimin e hapësirës nga ardhja e Sputnik-ut dhe nga Qendra Hapësinore Kennedy, në të cilën jetonte afër.

Johnston u diplomua në 1966 me një diplomë shkencore në inxhinieri nga Universiteti Shtetëror i Floridës (FSU), dhe me një master shkencor në 1969. Në 1973, ajo fitoj një doktoraturë në inxhinieri metalurgjike, nga Universiteti i Floridës.   Johnston ishte gruaja e parë që mori një diplomë inxhinierike nga FSU. Për kohën e saj në universitet, Johnston ka thënë: "Ishte një kohë tjetër, me siguri. Ende është e pazakontë për mua kur e gjej veten në një takim me të gjitha gratë, sepse gjatë gjithë karrierës time kam shkuar në takime ku dhomat ishin të mbushura me burra.” 

 Karriera në NASA 
Johnston filloi të punojë në Qendrën e Fluturimeve Hapsinore Marshall (MSFC) të NASA-s gjatë studimeve të saj inxhinierike nga viti 1963 deri në 1968. Në vitin 1968, ajo u punësua atje si një metalurg.  
majtas|parapamje| Johnston (majtas, ulur) dhe kolegët e saj në fillim të stërvitjes pesë-ditore të GPL 
Në 1974, ajo punoi me Doris Chandler, Carolyn S. Griner dhe Ann Whitaker për simulimin e një misioni hapësinor në Laboratori i Qëllimeve të Përgjithshme (GPL) i MSFC. Ushtrimi u quajt Test Verifikimi Koncepti (CVT) Nr. 4 dhe filloi në 16 Dhjetor për pesë ditë. Ekipi prej katër grave, të gjithë shkencëtare, kreu njëmbëdhjetë eksperimente për të provuar fizibilitetin e tyre përpara se të kryheshin në Spacelab të Shuttle Space . Këto eksperimente u kryen në kushte identike me ato të Space Shuttle (temperatura, lagështia, qarkullimi i ajrit, etj.) Përveçse pa peshë.    Këto teste përfshijnë disa në imituesin e qëndrimit mbi uj neutrale, në vetvete një mock-up i një që do të ndërtohej në Evropë për të siguruar trajnime për astronautët e ardhshëm. Johnston drejtoi tre eksperimente shkencore dhe i ndihmoi shkencëtarët e tjerë të krijonin teknika që do të përdoren në Spacelab. Në 1976, ajo tregoi se "kishte planifikuar punën me shpresën për të shkuar në misione orbitale në vitet 1980".  

Në 1976, Johnston punoi me Griner në eksperimentet e MSFC duke testuar kushte të ngjashme me hapësirën me Raketat e Përpunimit Hapësinor (SPAR) duke lëshuan objekte, veçanërisht duke përfshirë " përsëritjen e dendritit dhe makrosegregimin ".  
parapamje| Johnston (majtas) gjatë stërvitjes së astronautëve 
Me Whitaker dhe Griner, Johnston mori stërvitje për astronautët. Trajnimi i saj përfshinte teste në grupin e laboratorit të shitjeve neutrale të MSFC dhe një fluturim në mikrogravitet në bordin e Boeing KC-135 Stratotanker, si dhe përfundimin e mësimeve shtesë të fluturimit.  Në 1980, Johnston aplikoi të jetë një astronaut në përzgjedhjen e Grupit 9, por ishte i pasuksesshëm.  

Johnston mori Medaljen e Arritshme Shkencore të NASA - s në 1982.  

Më 5 qershor 1983,  ajo u zgjodh si një nga katër specialistët e ngarkesës për misionin STS-51-B Spacelab ( grupi Spacelab-3 ) si pjesë e ekuipazhit rezervë,   duke mos fluturuar - ajo kurrë nuk shkoi në hapësirë.  Për Spacelab, Johnston u zgjodh si një shkencëtare, posaçërisht për njohuritë e saj në shkencën e materialeve, një nga qëllimet kryesore të misionit.  Ajo dhe një alternative tjetër, Eugene Trinh, gjithashtu siguruan mbështetje nga Qendra Hapësinore Johnson "si anëtarë të menaxhimit të misionit dhe ekipit shkencor përgjegjës për kontrollin dhe drejtimin e operacioneve të eksperimentit nga Qendra e Kontrollit të Operacioneve Payload (POCC)".  Për zgjedhjen e saj, menaxheri i misionit Joseph Cremin shkroi: "Puna përpara është e vështirë dhe koha është e shkurtër që e bën këtë detyrë një sfidë të rëndësishme që do të kërkojë përkushtimin dhe këmbënguljen maksimale të Dr. Johnston. Nuk kam dyshim se ajo do ta përmbushë këtë detyrë në mënyrë shembullore. "  

Johnston më vonë foli për përfshirjen e saj në mision:  

Ajo i dha fund karrierës së saj si astronaute më 6 maj 1985. 

 Karriera e mëvonshme 
Duke lënë NASA në vitin 1986, Johnston - në këtë pikë e njohur si McCay - u bë profesore, duke dhënë mësim në Instituti Hapësinor Universiteti i Tenesi. Një rol i mëvonshëm erdhi në vitin 2003, kur ajo u emërua drejtore e Qendrës Kombëtare për Hulumtimin e Hidrogjenit në Institutin e Teknologjisë në Florida (FIT).   Ajo është e martuar me Dr. T. Dwayne McCay, i cili është gjithashtu një ish-inxhinier i NASA-s dhe presidenti dhe CEO i FIT.  

Si shpikëse, Johnston mban dy duzina patentash, shumë nga të cilat aplikohen për modifikimin e sipërfaqes me lazer. Ndërsa në Universitetin e Tennessee, një nga shpikjet e Johnston në zbulimin me lazer mori çmime dhe vlerësime të shumta, përfshirë çmimin e Muzeut Amerikan të Shkencës dhe Energjisë për arritja teknike, Whemimin Wheeley të universitetit për Përsosmëri në Transferimin e Teknologjisë dhe wardmimin e Kancelarit për Krijimtarinë në Kërkime. Në vitin 2018 ajo u bë një Anëtare e Akademisë Kombëtare të Shpikësve .  

 Referime 

Kategoria:Shpikës amerikanë
Kategoria:Njerëz që jetojnë
Kategoria:Lindje 1945