Burgu Newgate

Burgu Newgate (Anglisht: Newgate Prison) ishte një burg në cepin e Newgate Street dhe Old Bailey brenda qytetit të Londrës, Angli, fillimisht në vendin e Newgate, një portë në murin e Londrës. E ndërtuar në shekullin e 12-të dhe u rrënua në vitin 1904, burgu u zgjodh dhe u rindërtua shumë herë, dhe mbeti në përdorim për mbi 700 vjet, nga viti 1188 në vitin 1902.

Historia
Në fillim të shekullit të 12-të, Henry II krijoi reforma ligjore që i dhanë Kurorës më shumë kontroll mbi administrimin e drejtësisë. Si pjesë e Assize e Clarendon e tij në vitin 1166, ai kërkoi ndërtimin e burgjeve, ku të akuzuarit do të qëndronin ndërsa gjyqtarët mbretërorë debatuan për pafajësinë e tyre ose fajin dhe dënimin pasues. Në vitin 1188, Newgate ishte institucioni i parë i krijuar për të përmbushur atë qëllim.

Disa dekada më vonë në vitin 1236, në një përpjekje për të zmadhuar në mënyrë të konsiderueshme burgun, mbreti shndërroi njërën prej kullëzave të Newgate, e cila ende funksiononte si një portë kryesore në qytet, në një shtrirje të burgut. Shtesa përfshinte burgje të reja dhe ndërtesa të ngjitur, të cilat do të mbeten të pandryshuara për afro dy shekuj.

Sidoqoftë, deri në shekullin e 15-të, Newgate kishte nevojë për riparime. Pas presionit nga reformatorët, të cilët mësuan se lagjet e grave ishin shumë të vogla dhe nuk përmbajnë veshjet e tyre - duke detyruar gratë të ecnin nëpër lagjet e burrave për të arritur një - zyrtarët shtuan një kullë dhe dhomë të veçantë për gratë e burgosura në vitin 1406. Disa londinezë lau pronat e tyre për të rregulluar burgun. Ndërtesa po shembet dhe po prishet, dhe shumë të burgosur po vdesin nga lagjet e afërta, mbipopullimi, sëmundja e shfrenuar dhe kushtet e këqija sanitare. Në të vërtetë, një vit, 22 të burgosur vdiqën nga "ethet tifus". Situata në Newgate ishte aq e rëndë, sa në vitin 1419, zyrtarët e qytetit mbyllën përkohësisht burgun.

Drejtuesit e kryetarit të bashkisë Dick Whitington iu dha një licencë për të rinovuar burgun në vitin 1422. Porta dhe koloni u rrënuan dhe u rindërtuan. Kishte një sallë të re qendrore për ushqime, një kishëz të re dhe krijimin e dhomave shtesë dhe qelizave të bodrumit pa dritë ose ventilim. Kishte tre reparte kryesore: Ana e Mjeshtrit për ata që mund të përballonin të paguanin për ushqimin e tyre dhe akomodimin, palën e përbashkët për ata që ishin shumë të varfër dhe një Shtepi për shtyp për të burgosur të veçantë.  Mbreti shpesh përdori Newgate si një vend mbajtës për heretikët, tradhtarët dhe subjektet rebele të sjellura në Londër për gjykim. Burgu strehonte kriminelë meshkuj dhe femra dhe borxhli. Të burgosurit u ndanë në reparte sipas gjinisë. Nga mesi i shekullit të 15-të, Newgate mund të strehojë afro 300 të burgosur. Megjithëse të burgosurit jetonin në lagje të veçanta, ata përziheshin lirshëm me njëri-tjetrin dhe vizitorët në burg.

Burgu u shkatërrua në zjarrin e madh të Londrës në vitin 1666, dhe u rindërtua në 1672 nga Christopher Wren. Dizajni i tij e shtrinte kompleksin në ndërtesa të reja në anën jugore të rrugës.

Në vitin 1770, filloi ndërtimi për të zmadhuar burgun dhe për të shtuar një shtëpi të re seancash. Parlamenti dha 50,000 funte ndaj kostos, dhe Qyteti i Londrës siguroi tokë me madhësi 500 metra për 15 metra. Puna ndoqi hartimet e George Dance. Burgu i ri u ndërtua në një dizajn të architecture terrible që synonte të dekurajonte shkeljen e ligjit. Ndërtesa ishte shtruar rreth një oborri qendror, dhe ishte e ndarë në dy seksione: një zonë "e përbashkët" për të burgosurit e varfër dhe një "zonë shteti" për ata që mund të përballojnë strehim më të rehatshëm. Eachdo seksion u nda më tej për të akomoduar kriminelët dhe borxhlitë.

Ndërtimi i burgut të dytë të Newgate ishte pothuajse i mbaruar kur u fut nga një turmë gjatë trazirave të Gordonit në qershor 1780. Ndërtesa u zhduk nga zjarri dhe muret u dëmtuan keq; kostoja e riparimeve ishte vlerësuar në 30,000. Burgu i ri i Dance përfundoi përfundimisht në vitin 1782. 

Gjatë fillimit të shekullit të 19-të burgu tërhoqi vëmendjen e reformatorit shoqëror Elizabeth Fry. Ajo ishte veçanërisht e shqetësuar për kushtet në të cilat mbaheshin gratë e burgosura (dhe fëmijët e tyre). Pasi ajo i paraqiti provat Dhomës së Komunave u bënë përmirësime. Në vitin 1858, brendësia u rindërtua me qeliza individuale.

Burgu u mbyll në vitin 1902, dhe u rrënua në vitin 1904.

Ekzekutimet
Në vitin 1783, vendi i tëmthit në Londër u zhvendos nga Tyburn në Newgate. Ekzekutimet publike jashtë burgut - deri në këtë kohë, burgu kryesor i Londrës - vazhduan të tërhiqnin turma të mëdha. Ishte gjithashtu e mundur të vizitosh burgun duke marrë një leje nga kryetari i bashkisë së Londrës ose një sherif. Të dënuarit u mbajtën në qeli të ngushta dhe të errëta të ndara nga Newgate Street nga një mur i trashë dhe morën vetëm një dritë të errët nga oborri i brendshëm. Gurët e tëmthit ishin ndërtuar jashtë një dere në Newgate Street.

Nga viti 1868, ekzekutimet publike u ndërprenë dhe ekzekutimet u kryen në tëmthin brenda Newgate, fillimisht duke përdorur të njëjtat gjymtyrë të lëvizshme në Chapel Yard, por më vonë në një derdhje të ndërtuar afër të njëjtit vend. Kriminelët e ekzekutuar u varrosën nën gurët e saj dhe inicialet e tyre u gdhendën në murin e gurit sipër.

Deri në shekullin e 20-të, ekzekutuesit e ardhshëm britanikë u trajnuan në Newgate. Një nga të fundit ishte John Ellis, i cili filloi stërvitjen në vitin 1901.

Gjithsej - publikisht ose ndryshe - 1,169 njerëz u ekzekutuan në burg. Në nëntor të vitit 1835 James Pratt dhe John Smith ishin dy burrat e fundit që u ekzekutuan për sodomi.. Michael Barrett ishte njeriu i fundit që u var në publik jashtë burgut të Newgate (dhe personi i fundit që u ekzekutua publikisht në Britaninë e Madhe) më 26 maj 1868. George Woolfe ishte njeriu i fundit i varur në derdhjen e Newgate, më 6 maj 1902.

 Referime 

Newgate