Pierre Corneille

Pierre Corneille (; 6 qershor 1606 – 1 tetor 1684) ishte autor tragjedish francezë. Ai konsiderohet si një nga tre dramaturg të mëdhenj të shekullit 17, së bashku me Molière dhe Zhan Rasin. Ai shkroi shumë shkrime tragjedish për afër dyzetë vite.

Biografia
Corneille tek prindërit Marthe Le Pesant dhe Pierre Corneille, një avokat i shquar.Corneille and His Times, François M. Guizot; 1852, Harper & Bros., NY; p.130: "His [Corneille's] father was a royal advocate at the marble table in Normandy...." Vëllai i tij më i vogël, Thomas Corneille, gjithashtu u bë një dramaturg i shquar. Ai iu dha një edukim rigoroz Jezuit në Kolegjin e Bourbon (Lycée Pierre-Corneille që nga viti 1873)Lycée Pierre Corneille de Rouen – History ku veprimi në skenë ishte pjesë e trajnimit. Në moshën 18 vjeç filloi të studionte juridikun, por përpjekjet e tij praktike ligjore ishin kryesisht të pasuksesshme. Babai i Corneille siguroi dy postime magjistrale për atë me Departamentin Rouen të Pyjeve dhe Lumenjtë. Gjatë kohës së tij me departamentin, ai shkroi shfaqjen e tij të parë. Është e panjohur pikërisht kur ai e shkroi atë, por shfaqja, komedia Mélite, u shfaq kur Corneille e solli në një grup aktorësh udhëtues në vitin 1629. Aktorët miratuan punën dhe e bënë pjesë në repertorin e tyre. Shfaqja ishte një sukses në Paris dhe Corneille filloi të shkruante dramat në mënyrë të rregullt. Ai u zhvendos në Paris në të njëjtin vit dhe së shpejti u bë një nga dramaturgët kryesorë të skenës franceze. Komeditë e tij të hershme, duke filluar me Mélite, largohen nga tradita e farzës franceze duke reflektuar gjuhën e lartësuar dhe sjelljet e shoqërisë moderne pariziane. Corneille e përshkruan shumëllojshmërinë e komedisë së tij si "un peinture de la conversation des honnêtes gens" ("një pikturë e bisedës së zotërinjve"). Tragjedia e tij e parë e vërtetë është Médée, e prodhuar në vitin 1635.

Les Cinq Aueters
Viti 1634 solli më shumë vëmendje tek Corneille. Ai u zgjodh për të shkruar vargje për vizitën e Kardinalit Richelieu në Rouen. Kardinali mori njoftim për Corneille dhe e zgjodhi atë të jetë ndër Les Cinq Auteurs ("Pesë Poetët", gjithashtu përkthyer si "shoqëria e pesë autorëve"). Të tjerët ishin Guillaume Colletet, Boisrobert, Jean Rotrou dhe Claude de L'Estoile.

Të pestët u përzgjodhën për të realizuar vizionin e Richelieut për një lloj të ri të dramës që theksonte virtytin. Richelieu do të paraqiste ide, të cilat shkrimtarët do të shprehnin në formë dramatike. Megjithatë, kërkesat e Kardinalit ishin shumë kufizuese për Corneille, i cili u përpoq të përtëri jashtë kufijve të përcaktuar nga Richelieu. Kjo çoi në grindje midis dramaturgut dhe punëdhënësit. Pas përfundimit të kontratës fillestare, Corneille la Les Cinq Auteurs dhe u kthye në Rouen.

Querelle du Cid
Në vitet që pasuan këtë pushim me Richelieu, Corneille prodhoi atë që konsiderohet si luani i tij më i mirë. Le Cid (al sayyid në arabisht, përkthyer përafërsisht si "Zoti") bazohet në shfaqjen Mocedades del Cid (1621) nga Guillem de Castro. Të dyja luajtjet u bazuan në legjendën e Rodrigo Diaz de Vivar (me emrin "El Cid Campeador"), një figurë ushtarake në Spanjën mesjetare.

Edicioni origjinal i vitit 1637 u titullua si tragjikomedi, duke pranuar se ai me qëllim e kundërshton dallimin klasik të tragjedisë / komedisë. Megjithëse Le Cid ishte një sukses shumë i madh popullor, ai ishte subjekt i një argumenti të nxehtë mbi normat e praktikës dramatike, të njohur si "Querelle du Cid" ose "The Quarrel of Le Cid". Académie française e Kardinalit Richelieu e pranoi suksesin e shfaqjes, por vendosi që ajo ishte e dëmtuar, pjesërisht për shkak se nuk respektoi unitetet klasike të kohës, vendit dhe veprimit (Uniteti i Kohës përcaktoi se të gjitha veprimet në një lojë duhet të bëhen brenda një 24-orëshe, Unitetin e Vendit, që duhet të ketë vetëm një mjedis për veprim dhe Unitetin e Veprimit, që komploti duhet të përqëndrohet në një konflikt apo problem të vetëm). Akademia e formuar rishtazi ishte një organ që pohoi kontrollin shtetëror mbi aktivitetin kulturor. Megjithëse zakonisht merrej me përpjekjet për të standardizuar gjuhën franceze, vetë Richelieu urdhëroi një analizë të Le Cid.

Akuzat e imoralitetit u rreshtuan në shfaqje në formën e një fushate të njohur të pamfleteve. Këto sulme u bazuan në teorinë klasike se teatri ishte një vend i mësimit moral. Rekomandimet e Académie lidhur me shfaqjen janë artikuluar në Sentiments de l'Académie française të Jean Chapelain në lidhje me tragjedinë e Cidit (1638). Madje edhe shkrimtari i shquar Georges de Scudéry kritikoi ashpër shfaqjen në Obsevartions sur le Cid (1637). Intensiteti i kësaj "lufte pamflete" u rrit ndjeshëm nga vargu i lavdishëm i Korneillit, "Falja À Ariste", në të cilën ai u ul dhe mburrej për talentin e tij, ndërsa Corneille pretendoi se asnjë autor tjetër nuk mund të ishte një rival. Këto poezi dhe pamflete u bënë publike, njëra pas tjetrës, pasi dikur "dramaturgët me famë" treguan rrahje shpifëse. Në një moment, Corneille mori disa të shtëna duke kritikuar familjen dhe prejardhjen e autorit Jean Mairet. Scudéry, një mik i ngushtë i Mairet në atë kohë, nuk u përkul për nivelin e "korruptimit" të Corneillit, por në vend të kësaj vazhdoi të rrëzonte Le Cid dhe shkeljet e tij. Scudéry deklaroi edhe Le Cid se, "pothuajse e gjithë bukuria që luan në lojë është plagjiaturë".

Kjo "luftë e pamfleteve" përfundimisht ndikoi Richelieu për të thirrur në Académie française për të analizuar shfaqjen. Në konkluzionet e tyre përfundimtare, Akademia vendosi që edhe pse Corneille ishte përpjekur të qëndronte besnik ndaj unitetit të kohës, "Le Cid" thyen shumë njësi për të qenë një vepër e vlefshme e punës.

Polemika, e shoqëruar me vendimin e Akademisë, u tregua shumë për Corneille, i cili vendosi të kthehej në Rouen. Kur një nga dramat e tij u shqyrtua në mënyrë të pafavorshme, Corneille ishte i njohur për t'u tërhequr nga jeta publike. Ai mbeti publikisht i heshtur për disa kohë; privatisht, megjithatë, ai u tha se ishte "i trazuar dhe i obsesionuar nga çështjet, duke bërë rishikime të shumta në këtë lojë".

Përgjigjja ndaj Quellere du Cid
Pas një hiatus nga teatri, Corneille u kthye në 1640. Querelle du Cid shkaktoi Corneille të kushtojë më shumë vëmendje ndaj rregullave klasike dramatike. Kjo ishte e qartë në shfaqjet e tij të ardhshme, të cilat ishin tragjedi klasike, Horace (1640, dedikuar Richelieu), Cinna (1643) dhe Polyeucte (1643). Këto tri shfaqje dhe Le Cid njihen kolektivisht si "Tetralogjia klasike" e Corneille. Corneille gjithashtu iu përgjigj kritikave të Académie duke bërë rishikime të shumta për Le Cid për ta bërë atë më afër konventave të tragjedisë klasike. Edicionet 1648, 1660 dhe 1682 nuk u titulluan më "tragjikomedi", por "tragjedi".

Popullariteti i Corneille u rrit dhe nga mesi i viteve 1640, u botua koleksioni i parë i shfaqjeve të tij. Corneille u martua me Marie de Lampérière në vitin 1641. Ata kishin shtatë fëmijë së bashku. Në mes të viteve 1640, Corneille prodhoi kryesisht tragjedi, La Mort de Pompée (Vdekja e Pompeut, kryer 1644), Rodogune (kryer 1645), Théodore (kryer 1646) dhe Hraraclius (kryer 1647). Ai gjithashtu shkroi një komedi në këtë periudhë, Le Menteur (The Liar, 1644).

Në vitin 1652, shfaqja Pertharite u takua me kritika të dobëta kritike dhe një Corneille i zhgënjyer vendosi të linte teatrin. Ai filloi të përqëndrohej në një përkthim me influencë të Imitimit të Krishtit nga Thomas à Kempis, të cilin e përfundoi në vitin 1656. Pas një mungese gati tetëvjeçare, Corneille u bind që të kthehej në skenë në vitin 1659. Ai shkroi shfaqjen Oedipe, që u favorizua nga Luigju XIV. Në vitin e ardhshëm, Corneille botoi Trois diskurset sur le poème dramatique, të cilat ishin, pjesërisht, mbrojtje të stilit të tij. Këto shkrime mund të shihen si përgjigje e Corneille ndaj Querelle du Cid. Ai ruajti njëkohësisht rëndësinë e rregullave dramatike klasike dhe justifikonte shkeljet e tij të këtyre rregullave në Le Cid. Corneille argumentoi se udhëzimet dramatike aristoteliane nuk kishin për qëllim t'i nënshtroheshin një leximi të saktë literal. Në vend të kësaj, ai sugjeroi se ata ishin të hapur për interpretim. Megjithëse u mbajt rëndësia e rregullave klasike, Corneille sugjeroi se rregullat nuk duhet të jenë kaq tiranike saqë ato mbysin risi.

Punimet
 Teatër 
 Mélite
 Clitandre
 La Veuve
 La Galerie du Palais
 La Suivante
 La Place royale
 Médée
 L'Illusion comique
 Le Cid 
 Horace
 Cinna ou la Clémence d'Auguste
 Polyeucte
 The Liar
 Vdekja e Pompeut
 Rodogune
 La Suite du Menteur
 Théodore
 Héraclius
 Don Sanche d’Aragon
 Andromède
 Nicomède
 Pertharite
 Œdipe
 La Toison d'or
 Sertorius
 Sophonisbe
 Othon
 Agésilas
 Attila
 Tite et Bérénice
 Psyché
 Pulchérie
 Suréna

Përkthimet
 Imitimi i Krishtit
 Louanges de la Sainte Vierge (1665)
 Psaumes du Bréviaire romain
 L'Office de la Sainte Vierge
 Vêpres des dimanches et complies
 Hymnes du Bréviaire romain
 Hymnes de Saint Victor
 Hymnes de Sainte Geneviève

 Të tjerë 
 Au lecteur (1644)
 Au lecteur (1648)
 Au lecteur (1663)
 Discours du poème dramatique (1660)
 Discours de la tragédie
 Discours des trois unités
 Lettre apologétique
 Discours à l'Académie
 Épitaphe de Dom Jean Goulu

Referimet

Kategoria:Lindje 1606
Kategoria:Vdekje 1684
Kategoria:Dramaturgë francezë
Kategoria:Shkrimtarë francezë
Kategoria:Poetë francezë
Kategoria:Anëtarët e Académie française