Pedagogjia Freinet

Pedagogjia Freinet e njohur edhe si Sistemi i Frenesë është një pedagogji origjinale e zhvilluar nga Célestin Freinet dhe gruaja e tij Elise Freinet  praktikë kjo e cila mbështetej në shprehjen e lirë të fëmijëve, tekste të lira, vizatime të lira, korrespodencë ndër shkollore, shtypshkronjë dhe gazetë studentore, etj. 

Celestin Freinet flet për "teknikat Freinet", e jo për metodën Freinet sepse teknikat mund të evoluojnë ndërsa metodat jo. Ai i përshkroi ato në një libër të quajtur Teknikat Freinet të Shkollës Moderne - Les techniques Freinet de l'école moderne (1964). Kjo pedagogji është pjesë e lëvizjes së Edukimit të Ri (Pedagogjisë progresive) e cila daton që nga viti 1899, rrymat e ndryshme të së cilës (Adolphe Ferrière, Edouard Claparède, Ovide Decroly, Roger Cousinet, etj.) zhvilluan shkëmbime përmes Lidhjes Ndërkombëtare për Edukatën e Re falë kontributit të pedagogut zviceran Adolphe Ferrière. 

Shkolla tradicionale është ajo e cila ka në qendër të vëmendjes temën që do të mësohet dhe programet që përcaktojnë këtë lëndë, e të cilat e specifikojnë dhe i japin përparësi në të njëjtën kohë. Pedagogjia Freinet ngre thellë vizionin e shkollës, duke konsideruar një shkollë të përqendruar tek fëmija. 

I plagosur në mushkëri gjatë Luftës së Parë Botërore 1914-1918, Freinet e pati të vështirë të fliste kur rifilloi profesionin e tij. Touché ! Souvenirs d’un blessé de guerre sur le site de l'ICEM Kjo ishte një nga arsyet pse ai kërkoi të ngrinte një pedagogji aktive në të cilën mësuesi nuk do të kishte nevojë të mbante fjalime të gjata dhe kështu ai e përqendroi angazhimin e tij në organizimin e punës dhe bashkëpunimit në mësimdhënie. 

Celestine Freinet ishte mësues, së pari në Bar-sur-Loup (1920-1928), pastaj në Saint-Paul-de-Vence (1928-1935), në shkollën të cilën e themeloi në Vence (1935), dhe më në fund në Kanë (1946) në kuadër të Kooperativës së Arsimit Sekular (Cooperative de l'Ensegnement Laic), në departamentin e Alpes-Maritimes. Elise Freinet, gruaja e tij, solli në mendimin e Freinet një dimension origjinal në fushën artistike. Guy Avanzini theksoi se në vitin 1972 "përqindja e praktikuesve të Freinet ndoshta kurrë nuk kishte arritur 5%  ". Henry Peyronie në vitin 1999 shtoi se :   

 Shih edhe 
 Célestin Freinet
 Adolphe Ferrière
 Pedagogjia progresive

 Literatura 
 premier livre : L'imprimerie à l'école (1927).
 deuxième livre : Plus de manuels scolaires (1928).
 dernier livre de son vivant : Les techniques Freinet de l'École moderne (1964).
 Célestin Freinet, Œuvres pédagogiques, Seuil, 1994. Édition en deux tomes établie par sa fille, Madeleine Freinet.
 Tome 1 : L’éducation du travail (1942-1943) - Essai de psychologie sensible appliquée à l’éducation (1943).
 Tome 2 : L’école moderne française (1943). Autre titres ; Pour l'école du peuple (1969) - Les dits de Matthieu (1954) - Méthode naturelle de lecture (1947) – Les invariants pédagogiques (1964) - Méthode naturelle de dessin - Les genèses.
 Les techniques Freinet de l'École moderne (1964), Paris, Librairie Armand Colin, collection Bourrelier, 144 p.
 Célestin Freinet, Pour l'école du peuple (1969), Paris, Librairie François Maspero, 181 p.

 Referime 

 Bibliografia 
 Marc-André Bloch, Philosophie de l'éducation nouvelle (1948), PUF, 1968.
 Institut coopératif de l'École moderne, Pédagogie Freinet. Perspectives d'éducation populaire, Maspero, 1979.
 Philippe Meirieu, Célestin Freinet. Comment susciter le désir d'apprendre ?, PEMF, 2001.
 Ginette Fournès, La danseuse sur un fil : une vie d'école Freinet, École vivante (2009).
 Sylvia Dorance, S'engager dans la pédagogie Freinet, École vivante (2014). Voir : S'engager dans la pédagogie Freinet
 Henri Louis Go, "Freinet à Vence. Vers une reconstruction de la forme scolaire", PUR, 2007.
 Nadine Glauque Chantal Tièche Christinat , La pédagogie Freinet concepts , valeur, pratiques de classes, Chronique sociale 2015
 .

Kategoria:Pedagogji
Kategoria:Arsim alternativ