Akrofobia

Akrofobia (nga greqishtja ἄκρον, ákron "maja, skaji" dhe  φόβος, phóbos, "frika") është një frikë ekstreme ose iracionale ose fobi nga lartësia, veçanërisht kur dikush nuk është veçanërisht i ngritur. Ajo i përket një kategorie të fobive specifike, të quajtur hapësirë dhe siklet në lëvizje, të cilat ndajnë si shkaqe të ngjashme, ashtu edhe opsione për trajtim.

Shumica e njerëzve përjetojnë një shkallë të frikës natyrore kur i ekspozohen lartësive, të njohura si frika e rënies. 

Njerëzit me akrofobi mund të pësojnë një sulm paniku në vendet e larta dhe të acarohen shumë për tu ulur në mënyrë të sigurt. Përafërsisht 2-5% e popullsisë së përgjithshme ka akrofobi, me dy herë më shumë gra të prekura se burrat.

Shkaqet
Tradicionalisht, akrofobia i është atribuar, si fobitë e tjera, kushtëzimit ose një përvoje traumatike. Studimet e fundit kanë hedhur dyshime në këtë shpjegim; frika nga rënia, së bashku me një frikë nga zhurmat me zë të lartë, është një nga frikërat më të shpeshta të lindura ose "jo-shoqëruese". Teoria më e re e mos-shoqërimit është se një frikë nga lartësitë është një përshtatje e evoluar në një botë ku rënia përbën një rrezik të rëndësishëm. Shkalla e frikës ndryshon dhe termi fobi është e rezervuar për ata që janë në skajin ekstrem të spektrit. Studiuesit kanë argumentuar se një frikë nga lartësitë është një instinkt që gjendet në shumë gjitarë, përfshirë kafshët shtëpiake dhe njerëzit. Eksperimentet që përdorin shkëmbinjtë vizualë kanë treguar që foshnjat dhe fëmijët e vegjël, si dhe kafshët e tjera të moshave të ndryshme, të mos hezitojnë të ndërmarrin sipër një dysheme xhami me një pamje të disa metrave hapësirë ​​të dukshme të vjeshtës poshtë tij. Ndërsa një kujdes i lindur rreth lartësive është i dobishëm për mbijetesën, një frikë ekstreme mund të ndërhyjë në aktivitetet e jetës së përditshme, të tilla si qëndrimi në një shkallë ose karrige, apo edhe ecja në një fluturim shkallësh.

Një faktor i mundshëm kontribues është një mosfunksionim në ruajtjen e ekuilibrit. Në këtë rast ankthi është edhe i bazuar, edhe dytësor. Sistemi i ekuilibrit njerëzor integron shenjat vizive proprioceptive, vestibulare dhe të afërta për të llogaritur pozicionin dhe lëvizjen. Ndërsa rritet lartësia, shenjat vizuale zvogëlohen dhe ekuilibri bëhet më i dobët edhe tek njerëzit normalë. Sidoqoftë, shumica e njerëzve përgjigjen duke u zhvendosur në më shumë mbështetje në degët proprioceptive dhe vestibulare të sistemit të ekuilibrit.

Sidoqoftë, një akrofobik vazhdon të mbështetet në sinjalet vizuale qoftë për shkak të funksionit joadekuat vestibular apo strategjisë së pasaktë. Lokomocioni në një lartësi të madhe kërkon më shumë sesa përpunim normal vizual. Korteksi vizual bëhet i mbingarkuar, duke rezultuar në konfuzion. Disa përkrahës të pikëpamjes alternative të akrofobisë paralajmërojnë se mund të këshillohet keq që të inkurajohen akrofobitë të ekspozohen në lartësi, pa zgjidhur më parë çështjet vestibulare. Kërkimet janë duke u zhvilluar në disa klinika.

 Referime 

Kategoria:Fobitë