LUPUS

Lupus erythematosus sistemik ( SLE ), i njohur edhe si lupus , është një sëmundje autoimune në të cilën sistemi imunitar i trupit gabimisht sulmon indet e shëndetshme në shumë pjesë të trupit.  Simptomat ndryshojnë mes njerëzve dhe mund të jenë të lehta deri të rënda.  Simptoma të zakonshme përfshijnë dhimbje nyjesh dhe të fryrëa , ethe , dhimbje në gjoks , humbje të flokëve, ulçera në gojë , nyje limfatike të fryrë , lodhje dhe një skuqje e cila është më së shpeshti në fytyrë.  Shpesh ka periudha të sëmundjes, të quajtura shpërthime, dhe periudha të fjetjes gjatë së cilës ka pak simptoma. 

Shkaku i SLE nuk është i qartë.   Mendohet të përfshijë gjenetikë së bashku me faktorët e mjedisit .   Ndër binjakët identikë, nëse dikush është prekur ka një shans 24%, tjetri do të jetë po ashtu.   Hormonet e seksit femëror , drita e diellit, pirja e duhanit, mungesa e vitaminës D dhe infeksionet e caktuara besohet gjithashtu të rrisin rrezikun.   Mekanizmi përfshin një përgjigje imune nga antitrupat kundër indeve të një personi.   Këto janë më shpesh antitrupat anti-bërthamorë dhe ato rezultojnë në inflamacion .   Diagnoza mund të jetë e vështirë dhe bazohet në kombinimin e simptomave dhe testeve laboratorike.   Ekzistojnë një numër i madh i llojeve të tjera të lupus erythematosus përfshirë lupus erythematosus diskoid , lupus neonatale dhe lupus erythematosus subakut lëkurës .  

Nuk ka shërim për SLE. Trajtimet mund të përfshijnë NSAID , kortikosteroid , imunosupresues , hidroksiklorokinë dhe metotreksat .   Mjekësia alternative nuk ka treguar të ndikojë në sëmundje.  Jetëgjatësia është më e ulët në mesin e njerëzve me SLE.   SLE rrit ndjeshëm rrezikun e sëmundjeve kardiovaskulare me këtë duke qenë shkaku më i zakonshëm i vdekjes.  Me trajtim modern rreth 80% e të prekurve mbijetojnë më shumë se 15 vjet.   Gratë me lupus kanë shtatzëni që janë me rrezik më të lartë, por kryesisht janë të suksesshme. 

Shkalla e SLE ndryshon midis vendeve nga 20 në 70 për 100,000.   Gratë e moshës së lindjes së fëmijës janë prekur rreth 9 herë më shpesh se meshkujt.   Ndërkohë që zakonisht fillon në mes moshave 15 dhe 45, mund të preket një gamë e gjerë moshash.   Ata me prejardhje afrikane , karaibe dhe kineze janë në rrezik më të lartë sesa njerëzit e bardhë.   Shkalla e sëmundjes në botën në zhvillim është e paqartë.  Lupusi është termi latin për "ujkun": sëmundja ishte quajtur kështu në shekullin e 13-të, pasi që skuqja ishte menduar se shfaqej pas një kafshimi nga ujku. 

 Shenjat dhe simptomat 
parapamje| Simptoma të zakonshme të SLE MedicineNet: Systemic Lupus (cont.) Last Editorial Review: 2009-01-30 
SLE është një nga disa sëmundje të njohura si " imituesi i madh " sepse shpesh imiton ose gabon për sëmundje të tjera.   SLE është një element klasik në diagnozën diferenciale, sepse simptomat SLE ndryshojnë shumë dhe vijnë e shkojnë të paparashikueshme.  Prandaj, diagnoza mund të jetë e pakapshme, me disa njerëz që kanë simptoma të pashpjegueshme të SLE për vite me rradhë. 

Ankesat e zakonshme fillestare dhe kronike përfshijnë ethe , sëmundje , dhimbje të përbashkët , dhimbje të muskujve dhe lodhje .  Për shkak se këto simptoma janë parë shpesh në bashkëpunim me sëmundje të tjera, këto shenja dhe simptoma nuk janë pjesë e kritereve diagnostikuese për SLE.  Kur ndodhin në lidhje me shenja dhe simptoma të tjera (shih më poshtë), megjithatë, ato konsiderohen sugjestive.  

Ndërsa SLE mund të ndodhë në të dy meshkuj dhe femra, ajo është gjetur shumë më shpesh në gratë, dhe simptomat që lidhen me secilin seks janë të ndryshme.   Femrat priren të kenë një numër më të madh të recidivave , numërimin e qelizave të bardha të gjakut , artritin , fenomenin e Raynaud dhe simptomat psikiatrike. Meshkujt priren të kenë më shumë konfiskime , sëmundje të veshkave , serozite (inflamacion të indeve që mbulojnë mushkëritë dhe zemrën), problemet e lëkurës dhe neuropatia periferike. 

 Lëkura 
Rreth 70% e njerëzve me lupus kanë disa simptoma të lëkurës.  Tre kategoritë kryesore të lezioneve janë lupus kronik i lëkurës (discoid), lupus subakut lëkurë dhe lupus lëkurë akute.  Njerëzit me lupus diskoid mund të shfaqin arna të trasha, të kuqe me luspa në lëkurë.  Në mënyrë të ngjashme, lupus subakut lëkurë manifestohet si pika të kuqe, me luspa të lëkurës, por me skajet e dallueshme.  Lupusi i lëkurës akute manifestohet si skuqje.  Disa kanë skuqjen klasike malare (ose skuqjen e fluturave ) që lidhen me sëmundjen.  Ky skuqje ndodh në 30 deri në 60% të njerëzve me SLE.

Humbja e flokëve , ulçera e gojës dhe hundës dhe lezione në lëkurë janë manifestime të tjera të mundshme.  

 Muskujt dhe eshtrat 
Vëmendja më e kërkuar mjekësore është për dhimbje të përbashkët , me nyjet e vogla të dorës dhe duarve të prekura, megjithëse të gjitha nyjet janë në rrezik.  Më shumë se 90 për qind e atyre të prekur do të përjetojnë dhimbje të përbashkët ose të muskujve në një kohë gjatë rrjedhës së sëmundjes së tyre. Joint and Muscle Pain  Lupus Foundation of America  Ndryshe nga artriti reumatoid , lupus arthritis është më pak i paaftë dhe zakonisht nuk shkakton shkatërrim të rëndë të nyjeve.  Më pak se dhjetë për qind e njerëzve me artriti lupus do të zhvillojnë deformimet e duarve dhe këmbëve.   Njerëzit me SLE janë në rrezik të veçantë për zhvillimin e tuberkulozit osteoarticular.  

Një sugjerim i mundshëm ndërmjet artritit reumatoid dhe SLE është sugjeruar,  dhe SLE mund të shoqërohet me një rrezik në rritje të frakturave të kockave tek gratë relativisht të reja.  

 Gjaku 
Anemia është e zakonshme tek fëmijët me SLE  dhe zhvillohet në rreth 50% të rasteve.   Numri i ulët i trombociteve dhe i qelizave të bardha mund të jetë për shkak të sëmundjes ose efektit anësor të trajtimit farmakologjik.  Njerëzit me SLE mund të kenë një lidhje me sindromën anti-fosfolipide të antitrupave  (një çrregullim trombotik), ku autoantitesthat ndaj fosfolipideve janë të pranishme në serumin e tyre.  Anomalitë që lidhen me sindromën antitrup antifosfolipide përfshijnë një kohë paradokale të zgjatur të pjesshme të tromboplastinës (e cila zakonisht ndodh në çrregullime hemorragjike) dhe një test pozitiv për antitrupat antifosfolipidë; kombinimi i gjetjeve të tilla kanë fituar termin " lupus anticoagulant -positive".  Një tjetër gjetje e autoantitjes në SLE është antitrupi anti-kardiolipin , i cili mund të shkaktojë një test të rremë pozitiv për sifilizën .     

 Zemra 
SLE mund të shkaktojë pericarditis - inflamacion i rreshtimit të jashtëm që rrethon zemrën, miokardit - inflamacion i muskujve të zemrës, ose inflamacion i endokardit të rreshtimit të brendshëm të zemrës.  Endokarditi i SLE është jo-infektiv, dhe quhet gjithashtu ( endokarditi i Libman-Sacks ).  Ajo përfshin ose valvula mitrale ose valvula tricuspid .  Atherosclerosis gjithashtu ndodh më shpesh dhe përparimet më shpejt se sa në popullatën e përgjithshme.  

  Mushkëritë 
SLE mund të shkaktojë dhimbje pleuritike, si dhe inflamacion të pleurit të njohur si pleurit , të cilat rrallë mund të shkaktojnë sindromën e mushkërive të ngutshme që përfshin një vëllim të reduktuar të mushkërive.   Kushtet e tjera të lidhura me mushkëritë përfshijnë pneumonitin , sëmundjen kronike të difuzionit intersticioz të mushkërive , hipertensionin pulmonar, embolin pulmonar dhe hemoragjinën pulmonare. 

 Veshkat 
Kalimi pa dhimbje i gjakut ose proteinave në urinë shpesh mund të jetë shenja e vetme e paraqitjes së përfshirjes së veshkave.  Dëmshpërblimi akut ose kronik i veshkave mund të zhvillohet me nefritin e lupusit , duke çuar në dështimin e veshkave akute ose fundore.  Për shkak të njohjes së hershme dhe menaxhimit të SLE, dështimi renal i fazës së fundit ndodh në më pak se 5% raste; përveç në popullatën e zezë, ku rreziku është shumë herë më i lartë. 

Histologjia e SLE është glomerulonefriti membranor me anomalitë e "lakeve teli". Ky zbulim është për shkak të depozitimit kompleks imunitar përgjatë membranës së bodrumit glomerular , duke çuar në një paraqitje tipike të grimcave në testimin e imunofluorescencës. 

 Sindromat neuropsikiatrike 
Sindromet neuropsikiatrike mund të rezultojnë kur SLE ndikon në sistemin nervor qendror ose periferik .  Kolegji Amerikan i Rheumatologjisë përcakton 19 sindroma neuropsikiatrike në lupus erythematosus sistemik.  Diagnoza e sindromave neuropsikiatrike në harmoni me SLE (tani quajtur si NPSLE),  është një nga sfidat më të vështira në mjekësi, sepse ajo mund të përfshijë kaq shumë modele të ndryshme të simptomave, disa prej të cilave mund të jetë i gabuar për shenja të sëmundjeve infektive ose goditje.  

Një  çrregullim i zakonshëm neurologjik ,njerëzit me SLE kanë shpesh dhimbje koke. Edhe pse ekzistenca e një dhimbje të veçantë të SLE mbetet kontraversale.   Manifestimet tjera të zakonshme neuropsikiatrike të SLE përfshijnë mosfunksionim njohës , çrregullim humor , sëmundje cerebrovaskulare ,  konfiskimet , polineuropatinë, çrregullim ankthi , psikozë , depresioni , dhe në disa raste ekstreme, çrregullime të personalitetit.  Psikoza steroide gjithashtu mund të ndodhë si rezultat i trajtimit të sëmundjes.  Ajo mund të paraqitet rrallë me sindromin e hipertensionit intracranial , i karakterizuar nga një presion intracranial i lartë , papilledema dhe dhimbje koke me parezë nervore të rastësishme abducens, mungesë të një plagë të zënë hapësirë ose zgjerim ventrikular, dhe kimike fluide cerebrospinal kimike dhe përbërësit hematologjike. 

Më shumë manifestime të rralla janë gjendja akute konfuze , sindromi Guillain-Barré , meningjiti aseptik , çrregullimi autonom , sindromi demyelinating , mononeuropatia (e cila mund të shfaqet si multipleks mononeuriti ), çrregullimi i lëvizjes (më saktë, korea ), miastenia gravis , myelopatia , neuropatia kraniale dhe hipertrofia . 

Çrregullimet neurologjike kontribuojnë në një përqindje të konsiderueshme të morbiditetit dhe vdekshmërisë tek njerëzit me lupus.   Si rezultat, anën nervore të lupusit po studiohet me shpresën e reduktimit të normave të vdekshmërisë   Një aspekt i kësaj sëmundjeje është dëme serioze ndaj qelizave epiteliale të barrierës gjak-trurit .  Në disa rajone, depresioni ndikon deri në 60% të grave me SLE. 

 Riprodhimi 
SLE shkakton një shkallë më të lartë të vdekjes së fetusit në utero dhe abort spontan (abort).  Niveli i përgjithshëm i lindjeve në njerëzit me SLE është vlerësuar të jetë 72%.  Rezultati i shtatzënisë duket të jetë më i keq në njerëzit me SLE, sëmundja e të cilëve ndizet gjatë shtatëzanisë. 

Lupus neonatal është shfaqja e simptomave SLE në një foshnjë të lindur nga një nënë me SLE, që zakonisht paraqet një skuqje të ngjashme me lupus eritematozë diskoid , dhe nganjëherë me anomalite sistemike si bllokimi i zemrës ose zgjerimi i mëlçisë dhe shpretkës .  thefreedictionary.com > lupus neonatale Cituar nga: Dorland's Dictionary Medical për Konsumatorët Shëndetësor. Copyright 2007   Lupus neonatale zakonisht është i mirë dhe i vetë-kufizuar.

 Lodhja sistemike 
Lodhja në SLE është ndoshta multifaktoriale dhe ka qenë e lidhur jo vetëm me aktivitetin e sëmundjes ose me komplikime të tilla si anemia ose hipotiroidizmi , por edhe nga dhimbjet , depresioni , cilësia e dobët e gjumit , mungesa e aktivitetit fizik dhe mungesa e mbështetjes sociale.

 Shkaqet 
SLE supozohet të shkaktohet nga një ndjeshmëri gjenetike e shoqëruar me një goditje mjedisore e cila rezulton në defekte në sistemin imunitar.  Një nga faktorët që lidhen me SLE është mungesa e vitaminës D.  

 Gjenetika 
SLE funksionon në familje, por asnjë gjen shkak i vetëm nuk është identifikuar.  Në vend të kësaj, gjenet e shumta duket se ndikojnë në shanset e një personi për të zhvilluar lupus kur shkaktohen nga faktorët e mjedisit.  HLA klasë I, klasa II dhe gjene të klasës III lidhen me SLE, por vetëm klasat I dhe II kontribuojnë në mënyrë të pavarur për rritjen e rrezikut të SLE.   Gjenet e tjera që përmbajnë variante rreziku për SLE janë IRF5 , PTPN22 , STAT4 ,  CDKN1A ,  ITGAM , BLK ,  TNFSF4 dhe BANK1 .   Disa nga gjenet e ndjeshmërisë mund të jenë popullata specifike.   Studimet gjenetike të shkallës së sëmundjes në familje mbështesin bazën gjenetike të kësaj sëmundjeje me një trashëgimi prej> 66%.   Binjakët e njëjtë ( monozigotikë ) u gjetën të ndanin ndjeshmërinë ndaj sëmundjes në shkallë më të lartë se 35% krahasuar me binjakët binjakë ( dyzigotik) dhe vëllezërit e motrat e tjera të plotë që treguan vetëm një pajtueshmëri prej 2-5% në trashëgiminë e përbashkët.  

Meqenëse SLE është e lidhur me shumë rajone gjenetike, ka gjasa të ketë një tip oligogjen , që do të thotë se ka disa gjene që kontrollojnë ndjeshmërinë ndaj sëmundjes.  

SLE konsiderohet si një sëmundje prototipike për shkak të mbivendosjes së konsiderueshme në simptomat e saj me sëmundje të tjera autoimune.  

 Reaksionet e drogës 
Lupus erythematosus i nxitur nga droga është një gjendje (përgjithësisht) e kthyeshme që zakonisht ndodh tek njerëzit që trajtohen për një sëmundje afatgjatë.  Lupus i nxitur nga droga imiton SLE.  Megjithatë, simptomat e lupusit të shkaktuar nga droga përgjithësisht zhduken pasi ilaçet që shkaktuan episodin janë ndalur.  Më shumë se 38 ilaçe mund të shkaktojnë këtë gjendje, më të zakonshmet e të cilave janë procainamide , isoniazid , hydralazine , kinidin , dhe fenitoin.

 Format jo-sistemike të lupus 
Lupus diskoid (i lëkurës) është i kufizuar në simptomat e lëkurës dhe diagnostikohet me anë të biopsisë së skuqjes në fytyrë, qafë, kokë ose armë.  Përafërsisht 5% e njerëzve me përparim të DLE në SLE.  

 Patologjitë 
SLE është shkaktuar nga faktorët e mjedisit që janë të panjohur.  Në SLE, sistemi imunitar i trupit prodhon antitrupa kundër vetes, veçanërisht kundër proteinave në bërthamën qelizore. Këto sulme antitrupa janë shkaku i menjëhershëm i SLE. 

SLE është një sëmundje kronike inflamatore që besohet të jetë një përgjigje e tipit III të hipersenzitivitetit me përfshirjen e mundshme të tipit II .   Retinulimi dhe yndyrja e pigmentimit akral duhet të konsiderohet një manifestim i mundshëm i SLE dhe titrave të lartë të antitrupave anti-kardiolipin , ose pasojë e terapisë.  

Njerëzit me SLE kanë aktivizim intensiv poliklonal të qelizave B, me një zhvendosje të popullatës drejt qelizave B të papjekura.  B-qelizat e kujtesës me rritje të CD27 + / IgD- janë më pak të ndjeshëm ndaj imunosupresionit.  CD27- / IgD- kujtesës B qelizat janë të lidhura me rritjen e aktivitetit të sëmundjes dhe lupus renale.  T-qelizat, të cilat rregullojnë përgjigjet e qelizave B dhe infiltrojnë indet e synuara, kanë defekte në sinjalizim, adezim, bashkë-stimulim, transkriptim të gjeneve dhe splicing alternative.  Stimuluesi i citokineve B-limfociteve (BLys), interleukin 6, interleukin 17, interleukin 18, interferonet e tipit I dhe faktori i nekrozës tumorale α (TNFα) janë përfshirë në procesin inflamator dhe janë objektiva të mundshëm terapeutikë.    

Në sistemin e komplementit nivelet e ulëta të C3 janë të lidhura me eritematozën sistemike lupus  

 Sinjalizimi i vdekjes së qelizave 

 Apoptosis është rritur në monocytes dhe keratinocytes 
 Shprehja e Fas nga qelizat B dhe qelizat T rritet 
 Ka korrelacione midis niveleve apoptotike të limfociteve dhe aktivitetit të sëmundjes. 
 Necrosis është rritur në limfocitet T. 

Makrofagët tringëllues të trupit (TBMs)   - qeliza të mëdha fagocitike në qendrat germinale të nyjave limfatike dytësore   - shprehin proteina CD68 .  Këto qeliza zakonisht gllabërojnë qelizat B që kanë pësuar apoptosis pas hypermutation somatike .  Në disa njerëz me SLE, mund të gjenden në mënyrë të konsiderueshme më pak TBM, dhe këto qeliza rrallë përmbajnë materiale nga qelizat B apoptotike.  Gjithashtu, bërthamat apoptotike të pameruara mund të gjenden jashtë TBM-ve.  Ky material mund të paraqesë një kërcënim për tolerimin e qelizave B dhe qelizave T.  Qelizat dendritike në qendër germinale mund të endocitojnë një material të tillë antigjenik dhe ta paraqesin atë tek qelizat T, duke i aktivizuar ato.  Gjithashtu, kromatina apoptotike dhe bërthamat mund të bashkëngjiten në sipërfaqet e qelizave folikulare dendrite dhe ta bëjnë këtë material të disponueshëm për aktivizimin e qelizave të tjera B që mund të kenë fituar vetë-specifikë rastësisht përmes hipermutacionit somatikë    Necrosis, një formë pro-inflamator e vdekjes qelizore, është rritur në limfocitet T, për shkak të mosfunksionimit mitokondriale, stresit oksidativ, dhe sosje e ATP.  

 Mungesa e pastrimit 
parapamje| Mungesa e pastrimit 
Zhdoganimi i dëmtuar i qelizave që vdesin është një rrugë e mundshme për zhvillimin e kësaj sëmundje autoimune sistemike.  Kjo përfshin aktivitetin e mangët fagocitik dhe komponentët e pakët të serumit, përveç rritjes së apoptozës . 

SLE është e lidhur me defekte në pastrimin apoptotik dhe efektet dëmtuese të shkaktuara nga mbetjet apoptotike.  Qelizat e hershme apoptotike shprehin "më hani-mua" sinjale, të proteinave sipërfaqësore të qelizave të tilla si fosfatidilcerinë, që të shpejtojnë qelizat imune për t'i zënë ato.  Qelizat apoptotike gjithashtu shprehin sinjale "më gjeni mua ", për të tërhequr makrofagjet dhe qelizat dendritike.  Kur materiali apoptotik nuk hiqet saktë nga fagocitet, ata kapen në vend nga qelizat që paraqesin antigjenin, gjë që çon në zhvillimin e antitrupave antinuklear. 

Monocitet të izoluara nga gjaku i plotë i njerëzve me SLE tregojnë zvogëlimin e shprehjes së molekulave sipërfaqësore të CD44 të përfshira në marrjen e qelizave apoptotike.  Shumica e monociteve dhe makrofagëve të trupëzueshëm të trupit (TBMs), të cilat gjenden në qendrat germinal të nyjave limfatike , madje tregojnë një morfologji patjetër të ndryshme; ato janë më të vogla ose të pakta dhe vdesin më herët.  Komponentët e serumit si faktorët e komplementeve , CRP dhe disa glikoproteina janë, për më tepër, vendimtare të rëndësishme për një fagocitozë që funksionon në mënyrë efikase.  Me SLE, këto përbërës shpesh mungojnë, zvogëlohen ose nuk janë efikase. 

Hulumtimet e fundit kanë gjetur një lidhje mes njerëzve të caktuar me lupus (sidomos ato me lupus nefrit ) dhe një dëmtim në degradimin e kurtheve neutrale extracellulare (NETs).  Këto ishin për shkak të faktorëve frenues të ADN-së1 , ose faktorëve mbrojtës NET në serumin e njerëzve, në vend të anomalive në vetë DNAse1.   Mutacione DNAse1 në lupus deri më tani janë gjetur vetëm në disa kohorte japoneze.  

Zhdoganimi i qelizave apoptotike të hershme është një funksion i rëndësishëm në organizmat multicellulare.  Kjo çon në një progresion të procesit të apoptozës dhe më në fund tek nekroza sekondare e qelizave nëse kjo aftësi është e shqetësuar.  Qelizat nekrotike lansojnë fragmente bërthamore si autoantigjenë të mundshëm, si dhe sinjale të brendshme të rrezikut, duke nxitur maturimin e qelizave dendrite (DCs), pasi ata kanë humbur integritetin e membranave.  Pamja e rritur e qelizave apoptotike gjithashtu stimulon pastrimin joefikas.  Kjo çon në maturimin e DC-ve dhe gjithashtu në paraqitjen e antigjeneve intracellulare të qelizave të apoptotikëve ose të sekondave necrotike, nëpërmjet molekulave të MHC.  Autoimmuniteti mund të rezultojë nga ekspozimi i zgjatur ndaj autoantigjeneve bërthamore dhe intracellulare që rrjedhin nga qelizat apoptotike të vonë dhe nekrotike sekondare.  Toleranca e B dhe T qelizave për qelizat apoptotike shfuqizohet dhe limfocitet aktivizohen nga këto autoantigjenë; inflamacioni dhe prodhimi i autoantibodies nga qelizat plazma fillohet.  Një mangësi e pastrimit në lëkurë për qelizat apoptotike është vërejtur edhe tek njerëzit me lupus erythematosus (CLE) të lëkurës. 

 Referime 

Kategoria:Sëmundje dhe çrregullime