Matrëngat

Matrëngat (Matranga or Matrangolo në italisht) kanë qenë një familje fisnike arbërore gjatë shekujve 13 deri 15. Anëtarët e kësaj familjeje përfshijnë sundimtarë lokalë, zyrtarë bizantin dhe shkrimtarë. Pas pushtimit të Shqipërisë nga Perandoria Osmane, një pjesë e familjes emigroi në Itali dhe u vendos në fshatrat Arbëresh të Italisë Jugore, ku kanë vazhduar ta ruajnë arbërishten.

 Historia 
Para vitit 1284, familja Matrënga ishte ose vazale e Karlit I të Anzhuve, në kohën kur ky krijoi Mbretërinë e Shqipërisë, ose të nipit të tij Filipit të Tarantos. Ata përmendën fillimisht në vitin 1297 në një dokument të Raguzës. Anëtarët e familjes Matrënga po sulmonin tregtarët raguzianë në rajonin e Lagunës së Karavastas. Zotër të territorit në mes të qyteteve të Durrësit dhe të Vlorës, ata u përshkruan si subjekte të Perandorit Bizantin në atë kohë. Familja Matrënga mund të jetë bërë vazale e Perandorit Bizantin në periudhën ndërmjet 1284 dhe 1288, kur rajoni, që ishte pjesë e Mbretërisë së Shqipërisë, u pushtua nga Perandoria Bizantine. Sidoqoftë, ata përfundimisht hodhën poshtë besnikërinë e tyre me bizantinët dhe me padurim përsëri e pranuan vasalitetin anzhuin më 1304, kur Filipi i Tarantos rimori Durrësin me ndihmën e fisnikëve vendas shqiptarë. 

Gjatë kësaj periudhe anëtarët e familjes ishin gjithashtu aktivë në administratën bizantine. Një person i quajtur Mataringides, i cili kishte dorë në një komplot kundër Andronikos II Palaiologos që çoi në burgimin e tij, përmendet si student i Manuel Moschopoulos. Një tjetër anëtar i familjes, Nikollë Matrënga, u bë një nga katër gjyqtarët e përgjithshëm, anëtar i gjykatës më të lartë perandorake dhe kishte një rol të rëndësishëm në Luftën civile bizantine të viteve 1341-1347. 

Pas betimit të besnikërisë ndaj Filipit të Tarantos, Matrëngët vazhduan të mbanin lidhje të ngushta me familjen angevine. Mbretëria e Serbisë e cila po përparonte në atë kohë ishte një burim preokupimi i vazhdueshëm. Njëfar Palë Mataranga përmendet më 1319, së bashku me zotërinjtë e tjerë shqiptarë, në një koalicion me Filipin e Tarantos kundër Stefan Milutinit. Sidoqoftë territoret e tyre përfundimisht u përfshinë në Mbretërinë e Serbisë para vitit 1343. Pas vdekjes së Stefan Dushanit (1355), një anëtar i familjes, Vlash Matrënga (Blasius Matarango), vendosi një principatë në territorin midis Shkumbinit dhe Semanit si sebastokrator midis viteve 1358 dhe 1367, i njohur nën suzeraranitetin e Simeon Uroshit.

 Anëtarët 

 (ndoshta) Matarangides (1305), ndoshta nga Durrësi, një student i Manuel Moschopoulos, mori pjesë në komplotin kundër Andronikos II Palaiologos që çoi në burgimin e tij.
 Nikollë Matrënga (1341-47), një nga katër gjykatësit e përgjithshëm, anëtar i gjykatës më të lartë perandorake, kishte një rol të rëndësishëm në luftën civile bizantine të viteve 1341-1347.
 Pal Matrënga (1319).
 Vlash (ose Blasius) II Matrënga.

 Referime 



 Referime 

Kategoria:Fisnikëria mesjetare arbërore