Alexander McQueen

Lee alexander mc queen CBE (17 mars 1969 - 11 shkurt 2010) ishte një modist britanik dhe couturier.  themeloi labelin e tij Alexander McQueen në vitin 1992, dhe ishte krye-dizajner në Givenchy nga viti 1996 deri në vitin 2001.  Arritjet e tij në modë i dhanë atij katër çmime British Designer of the Year (1996, 1997, 2001 dhe 2003), si dhe çmimin e CFDA's International Designer of the Year në vitin 2003.  McQueen vdiq nga vetëvrasja në vitin 2010 në moshën 40 vjeçare, në shtëpinë e tij në Mayfair, Londër, menjëherë pas vdekjes së nënës së tij.

McQueen kishte një sfond në rrobaqepësi para se të studionte modën dhe filloi një karrierë si dizajner. Koleksioni i tij i diplomimit ma tërhoqi vëmendjen e redaktorit të modës Isabella Blow, e cila u bë padroni i tij. Dizajnet e hershme të McQueen, veçanërisht pantallonat radikalisht të ulët "bumster", e fituan atë të njohur si një fëmi i tmerrshëm në modën britanike. Në vitin 2000, McQueen shiti 51% të kompanisë së tij tek Gucci Group, i cili krijoi butikë për etiketën e tij në mbarë botën dhe zgjeroi gamën e produkteve të saj. Pas vdekjes së tij, bashkëpunëtorja e gjatë Sarah Burton mori përsipër si drejtore krijuese e etiketës së tij.

Si dizajner, McQueen ishte i njohur për rrobaqepësi të mprehtë, historicizëm dhe dizajne imagjinare që shpesh ishin në prag të diskutueshëm.  Ai eksploroi tema të tilla si romantizmi, seksualiteti dhe vdekja, dhe shumë koleksione kishin elemente autobiografike. Ndër dizajnet e tij më të njohura individuale janë bumsters, shall kafkë, dhe këpucë armadillo. Shfaqjet e McQueen-it u vunë në dukje për dramën dhe teatralitetin e tyre, dhe ata shpesh përfundonin me elemente të artit të performancës, si një model duke u lyer nga robotët (Nr. 13, Pranverë/Verë 1999), ose një iluzion i madhësisë së jetës së Kate Moss (Vejushat e Culloden, Vjeshtë/Dimër 2006).

Trashëgimia e McQueen në modë dhe kulturë është e gjerë. Dizajnet e tij u shfaqën në dy ekspozita retrospektive: Alexander McQueen: Savage Beauty (2011 dhe 2015) dhe Lee Alexander McQueen: Mind, Mythos, Muse (2022). Ai mbetet subjekt i analizës gazetareske dhe akademike, duke përfshirë librin Gods and Kings (2015) nga gazetarja e modës Dana Thomas dhe filmi dokumentar McQueen (2018).

 Jeta e hershme dhe arsimi[redakto] 
Alexander McQueen lindi më 17 mars 1969 në Spitalin Universitar Lewisham në Lewisham, Londër, nga Ronald dhe Joyce McQueen, më i vogli nga gjashtë fëmijët.  Babai i tij skocez punoi si shofer taksie, dhe nëna e tij një mësuese e shkencave sociale.  U raportua se ai u rrit në një apartament të këshillit, por, në fakt, McQueens u zhvendos në një shtëpi me tarracë në Stratford në vitin e tij të parë.  McQueen ndoqi shkollën fillore Carpenters Road, para se të shkonte në shkollën Rokeby.  Ai ishte i interesuar në rroba që në moshë të re. Si më i vogli nga gjashtë fëmijët, McQueen filloi të eksperimentonte me modën duke bërë fustane për tre motrat e tij. Kujtesa e tij më e hershme e modës arrin në kohën kur ishte vetëm tre vjeç, duke vizatuar një fustan në murin e shtëpisë së tij të familjes në Londrën Lindore. Ai ishte gjithashtu i magjepsur nga zogjtë dhe ishte anëtar i Klubit të Ornitologëve të Rinj; më vonë, në karrierën e tij profesionale, ai shpesh përdorte zogjtë si motive në dizajnet e tij. 
parapamje|Kostum i zi nga McQueen, duke treguar aftësinë e tij në rrobaqepës
McQueen u largua nga shkolla në moshën 16 vjeçare në vitin 1985 me vetëm një nivel O në art, ndoqi një kurs në rrobaqepës në Newham College dhe vazhdoi të shërbente një stervitje me rrobaqepësit e Savile Row Anderson & Sheppard, përpara se të bashkohej me Gieves & Hawkes si prerëse modelesh.  Aftësitë që ai mësoi si një nxënës në Savile Row ndihmuar atë të fitojë një reputacion në botën e modës si një ekspert në krijimin e një pamje impeccably përshtatur.  McQueen më vonë pohoi se ai kishte qepur obskenime në rreshtimin e kostumeve të bëra për Princin Charles, edhe pse një kujtim i kostumeve të bëra nga Anderson &Sheppard për të kontrolluar nuk gjeti asnjë provë për këtë.  Ndërsa shërbente në shkollën e tij, McQueen gjithashtu mori pjesë në Qendrën e Artit Rosetta.  Pas Saville Row, ai punoi shkurtimisht për costumiers teatrale Angels dhe Bermans, duke bërë kostume për shfaqje të tilla si Les Misérables.  Kur ai ishte 20 vjeç, ai punoi për Koji Tatsuno, dhe pastaj Romeo Gigli në Milano para se të kthehej në Londër për të shkuar në Central Saint Martins College of Art and Design. 
parapamje|Pallto nga Jack The Ripper Stalks Viktimat e Tij, 1992. McQueen përfshiu flokët e tij në veshje.
. 
McQueen fillimisht aplikoi për një punë si tutor model prerës në Central Saint Martins, të cilën ai nuk arriti të marrë si ai ishte 21 vjeç dhe shumë i ri për të mësuar studentët e moshës së tij. Megjithatë, bazuar në forcën e portofolit të tij, Bobby Hillson, kreu i kursit Masters në St Martins, inkurajoi McQueen të regjistrohen si student në vend të kësaj.  Ai mori diplomën e tij master në dizajnin e modës dhe koleksioni i tij i diplomimit ma 1992, i titulluar Jack the Ripper Stalks His Victims, u ble në tërësi nga redaktorja e revistës Isabella Blow.  Gjatë ditëve të para të karrierës së McQueen, Isabella Blow ndihmoi të hapej rruga duke përdorur stilin e saj unik dhe kontaktet për të ndihmuar McQueen. Ajo ishte në shumë mënyra mentori i tij, i cili u bë një miqësi e ngushtë.

Blow u tha të ketë bindur McQueen për të përdorur emrin e tij të mesëm Alexander kur ai më pas filloi karrierën e tij të modës.  Një sugjerim tjetër ishte se ai përdori emrin e tij të mesëm për të mos humbur përfitimet e tij të papunësisë për të cilat ai ishte i regjistruar ndërsa ende një projektues i ri në vështirësi nën emrin e Lee McQueen.  McQueen kishte thënë se ai refuzoi të fotografohej në karrierën e tij të hershme për shkak se ai nuk donte të njihej në zyrën dole.  dokumentarin e vitit 2018 McQueen, i dashuri i tij dhe asistent dizajneri në ditët e para, Andrew Groves, tha se McQueen diktoi se ata mund ta tregonin atë vetëm nga prapa për të shmangur identifikimin dhe humbjen e përfitimeve të tij të papunësisë – mënyra e tij e vetme e rëndësishme e të ardhurave në atë kohë. 

 Karrierë[redakto] 
Në vitin 1992, McQueen filloi etiketën e tij, dhe për një kohë ai jetoi në bodrumin e shtëpisë së Blow në Belgravia ndërsa ishte në rinovim. Në vitin 1993, ai u zhvendos për të ngritur studion e tij në Sheshin Hoxton, një zonë që gjithashtu strehonte dizajnerë të tjerë të rinj duke përfshirë Hussein Chalayan dhe Pauric Sweeney.  i tij i parë pas diplomimit, koleksioni Taxi Driver i frymëzuar nga filmi i Martin Scorsese, u organizua nga Këshilli Britanik i Modës për stilistë të rinj pa shfaqje pistash, dhe u paraqit në një mbajtëse rrobash në një dhomë të vogël në Hotel Ritz.  Ai prezantoi "bumsters" në këtë koleksion, por koleksioni nuk u fotografua kurrë pasi të gjitha rrobat u vodhën pas prezantimit.  Në koleksionet e tij të hershme, McQueen qepte brava të flokëve të tij në perspex mbi rrobat për të shërbyer si etiketën e tij. 

 Shfaqja e hershme e pistës[redakto] 
parapamje|Xhaketa nga zogjtë, pranverë / verë 1995
Shfaqja e parë profesionale e McQueen në vitin 1993, koleksioni i Nihilizmit pranverë-verë 1994, u mbajt në Garazhin Bluebird në Chelsea. Koleksionet e tij të hershme të pistës zhvilluan reputacionin e tij për taktikat e polemikave dhe tronditjes, duke fituar titullin "L'enfant terrible" dhe "huligani i modës angleze".  Koleksioni Nihilism i McQueen, me disa modele që duken të mavijosur dhe të përgjakur në rroba dhe pantallona bumster jashtëzakonisht të ulët, u përshkrua nga gazetari Marion Hume i The Independent si "teatër i mizorisë" dhe "një shfaqje horrori". 

Shfaqja e dytë e McQueen ishte për koleksionin Banshee. Menjëherë pas krijimit të këtij koleksioni. McQueen u takua me Katy England, së shpejti e tij të jetë "dora e djathtë grua", jashtë një "profil të lartë fashion show" duke u përpjekur për të "blag rrugën e saj në".  Ai menjëherë i kërkoi asaj që të bashkohet me të për koleksionin e tij të ardhshëm, Zogjtë, si "drejtor krijues";  më pas ajo vazhdoi të punojë me McQueen, duke shërbyer si "opinioni i tij i dytë".  The Birds, i cili u emërua sipas filmit të Alfred Hitchcock në vitin 1963 dhe mbajtur në Kings Cross, kishte një temë roadkill me rroba me shenja gomash dhe Corsetier Mr Pearl në një corset beli 18-inç. 

"Bumsters" McQueen ishin një tipar i zakonshëm i shfaqjeve të tij të hershme. Edhe pse u përqesh nga disa dhe tërhoqi shumë komente dhe debate, ajo ngjalli një prirje në xhinset e ulëta, veçanërisht pasi Madonna veshi një të vetme në një reklamë të MTV në vitin 1994.  Michael Oliveira-Salac, drejtori i Blow PR dhe një mik i McQueen tha, "Bumster për mua është ajo që përcaktoi McQueen." 

 Highland Rape 
parapamje|Përdhunimi në Malësi, vjeshtë / dimër 1995-96
Shfaqja e katërt e McQueen për koleksionin e tij vjeshtë-dimër të vitit 1995 solli McQueen në vëmendjen e botës. Koleksioni, i titulluar Highland Rape duke iu referuar Highland Clearances of Scotland, ishte i diskutueshëm. Disa modele në pistë vishnin rroba të prera e të grisura, si edhe me dantëllitje me fllad gjaku të rremë. Recensuesit e kanë interpretuar atë si për gratë që u përdhunuan dhe kritikuan atë që ata e shihnin si misogyny dhe glamorization e përdhunimit.  McQueen kundërshtoi një interpretim të tillë, duke argumentuar se ajo i referohej "përdhunimit të Anglisë ndaj Skocisë", dhe kishte për qëllim të kundërshtonte përshkrimin romantik të stilistëve të tjerë të kulturës skoceze. Sa për akuzën e misogjisë, ai tha se kishte për qëllim të fuqizonte gratë dhe që njerëzit të kishin frikë nga gratë që vishte. 

McQueen vazhdoi të tërheqë kritikat e misogyny në disa nga shfaqjet e tij të mëvonshme për dizajne që disa i konsideronin degraduese për gratë. Në La Poupée (Pranverë/Verë 1997) e frymëzuar nga The Doll e Hans Bellmer, McQueen vendosi modele duke përfshirë modelin e zi Debra Shaw në kufizime metalike, të cilat vëzhguesit morën për të nënkuptuar skllavërinë, ndërsa gojëtarja e argjendtë ins Eshu (Vjeshtë/Dimër 2000) e detyroi mbajtësin të zhveshur dhëmbët e saj.  Ngjashmërisht grimi i buzëve të kukullave seksi të modeleve në The Horn of Plenty (Vjeshtë/Dimër 2009-10) u kritikua gjithashtu si i shëmtuar dhe misogynistic.  Shkrimtarja e modës së Daily Mail e quajti McQueen "stilisti që urren gratë". 

McQueen ndoqi Highland Rape with The Hunger (Pranverë/Verë 1996) dhe Dante (Vjeshtë/Dimër 1996). Dante më tej ngriti profilin e tij ndërkombëtar, dhe koleksioni u shfaq dy herë; së pari në Kishën e Krishtit, Spitalfilds, Londër, më vonë në një sinagogë të shpërdoruar në Nju Jork, të dyja të ndjekura nga turma të mëdha entuziaste.  McQueen fitoi çmimin e tij të parë Britanik Designer of the Year në vitin 1996. 
parapamje|1996 Pallto e dizajnuar për David Bowie, e përdorur në albumin dhe turneun e tij Earthling
Rëndësia në rritje e McQueen çoi në një numër projektesh për artistët e muzikës. Në vitin 1996, ai dizajnoi garderobën për turneun e David Bowie në vitin 1997, si pallton e Union Jack të veshur nga Bowie në kopertinën e albumit të tij Earthling.  Këngëtarja islandeze Björk kërkoi punën e McQueen për kopertinën e albumit të saj Homogenic në vitin 1997.  gjithashtu drejtoi videon muzikore për këngën e saj "Alarm Call" nga i njëjti album dhe më vonë kontribuoi me fustanin ikonë topless në videon e saj për "Pagan Poetry". 

 Takim i Givenchy 
parapamje|Alexander McQueen për Kostumin e Vjeshtës së Givenchy 1998 'Blade Runner'.
McQueen u emërua krye-dizajner i Givenchy në vitin 1996 për të pasuar John Galliano i cili ishte transferuar në Dior. Hubert de Givenchy, themeluesi i etiketës së njohur për couture elegante, kritikoi emërimin e McQueen, duke e përshkruar atë si një "fatkeqësi totale".  Nga ana e tij, pas mbërritjes së tij në Givenchy, McQueen ofendoi themeluesin duke e quajtur atë "i parëndësishëm". Shfaqja debutuese e MekKeen për Givenchy, Vera e Pranverës 1997, paraqiti modele të arta e të bardha të frymëzuara nga mitologjia greke. Edhe pse i bukur, koleksioni u konsiderua një dështim nga disa kritikë në kontrast me lëvdatat e lavdëruara në koleksionin debutues të John Galliano për Dior.  McQueen vetë tha për Vogue në tetor 1997 se koleksioni ishte "fëlliqësirë". McQueen kishte toned poshtë dizajnet e tij në Givenchy, edhe pse ai vazhdoi të plotësojë këstin e tij rebele. Dizajnet Givenchy të lëshuara nga Vogue Patterns gjatë kësaj periudhe mund t'i atribuohen stilistit të ndjerë. 

Marrëdhënia e McQueen me Givenchy ishte e mbushur, dhe ai u largua në mars 2001 pas përfundimit të kontratës së tij, me McQueen duke argumentuar se Givenchy kishte filluar të 'shtrëngonte' kreativitetin e tij. 

 Është një xhungël atje jashtë 
Artikulli kryesor: Është një xhungël atje (Koleksioni i Alexander McQueen)
parapamje|Një projekt nga koleksioni i Xhunglës atje jashtë
Pesë javë pas debutit të tij të kritikuar për Givenchy, McQueen vuri në skenë shfaqjen e tij të titulluar It's a Jungle out There, e cila u frymëzua nga natyra. Titulli ishte një përgjigje ndaj kritikave që mori; Sipas MekKeinit, pasi pa një dokumentar të natyrës për gazelat që po ndiqeshin nga luanët: 'Ky jam unë!' Dikush po më ndjek gjatë gjithë kohës, dhe, nëse më kapin, do të më rrëzojnë. Moda është një xhungël plot me hienat e qelbur. "  Modelja veshi makijazh për sy që t'u ngjajë gazelave dhe rrobave me brirë në shfaqje. Ky koleksion, i paraqitur në Borough Market të Londrës, u gjykua si një triumf, Amy Spindler e New York Times, e cila kishte kritikuar debutimin e tij Givenchy, shkroi se McQueen ishte "gjëja më e afërt e modës me një yll roku. Ai nuk është vetëm pjesë e skenës së Londrës; ai është skena.".  Shfaqja e Londrës rivendosi reputacionin e tij dhe ai vazhdoi të prodhonte një numër koleksionesh të mirëpritura për Givenchy. 

McQueen vuri në skenë shumë nga shfaqjet e tij në një mënyrë të pazakontë ose dramatike. Koleksioni i tij Pranverë/Verë 1998 Untitled (fillimisht i titulluar "Dushi i Artë" deri sa sponsori kundërshtoi) u paraqit në një trotuar të bërë dush me ujë në dritë të verdhë, ndërsa Joan e mëposhtme (pas Joan of Arc) përfundoi me një model të maskuar që qëndronte në një unazë zjarri. 
parapamje|Aimee Mullins me këmbë protetike të gdhendura me dorë

 Nr. 13 
Një shfaqje e catwalk që mori vëmendje të gjerë të mediave ishte koleksioni Pranverë/Verë 99 nr. 13 (ishte koleksioni i tij i 13-të), i cili u mbajt në një magazinë në Londër më 27 shtator 1998. Ajo u frymëzua nga lëvizja Uilliam Morris dhe Artizanatit, me shqetësimin e saj për artizanatin.  Disa nga fustanet përfshinin qëndisje të frymëzuara nga Morris, dhe shfaqja përmbante dy amfitea Aimee Mullins në një palë këmbë protetike të skalitura me dorë në hi.  Kulmi i shfaqjes, megjithatë, ofroi një kundër-pikë për etikën anti-industriale të lëvizjes Së Artit dhe Artizanatit. Ajo paraqiti Shalom Harlow me një fustan të bardhë të lyer me sprej në të verdhë dhe të zezë nga dy krahë robotikë nga një fabrikë e prodhimit të makinave. Ajo konsiderohet si një nga finalet më të paharrueshme në historinë e modës. 
parapamje|Korse e imituar e bërë me unaza alumini, The Overlook Autumn/Winter 1999
Koleksioni i ardhshëm Vjeshtë-Dimër 99, The Overlook (i titulluar pas "Overlook Hotel" nga filmi i Stanley Kubrick, The Shining) shfaqi skenën dimërore të borës me patinatorët e akullit dhe paraqiti rroba kryesisht në të bardhë dhe gri.  Një krijim i dukshëm në shfaqje ishte Coil Corset i bërë në bashkëpunim me argjendarin Shaun Leane, i cili gjithashtu bëri shumë pjesë të tjera për McQueen, duke përfshirë një Corset Spine (Untitled Spring/ Summer 1998) dhe një yashmak në aluminium dhe kristal (Eye, Spring/ Summer 2000).  Coil Corset, një zgjerim i idesë së një qafë-copë të bobinuar bërë nga Leane për It's a Jungle Out There, është bërë nga unaza alumini.  u shit në vitin 2017 për 807,000 dollarë. 

McQueen mbajti shfaqjen e tij të parë të pistës në Nju Jork në vitin 1999, të titulluar Syri (Pranverë/Verë 2000).  Tema ishte në lidhje me Perëndimin me Islamin dhe përmbante dizajne që ishin version i seksualizuar i veshjes tradicionale islame, e cila u prit keq nga kritikët. Shfaqja përfundoi me modelet në niqāb dhe burqa që pluskonin sipër majave që ishin shfaqur nga uji. 

 Voss[redakto] 
Një nga shfaqjet më të famshme dhe dramatike të MakQueenit ishte koleksioni i tij pranverë-verë i vitit 2001, i quajtur Voss sipas një qyteti norvegjez të njohur për habitatin e tij të kafshëve të egra.  Natyra u pasqyrua në materialin natyror të përdorur në disa prej rrobave të tij si pendët e strucit, por më të pazakonta ishin veshjet e bëra nga guaska brisku dhe midhja. 

Tabloja e pjesës së qendrës që mbizotëroi shfaqjen ishte një kuti e madhe xhami e errët brenda një kutie më të madhe qelqi. Brenda kastës së brendshme prej xhami të errët ndodhej një brendësi e mbushur me mola dhe, në qendër, një modele e zhveshur në një sallon karrigeje me fytyrën e errësuar nga një maskë gazi. Tabloja u zbulua kur muret prej xhami të kutisë së brendshme u rrëzuan nga fundi i shfaqjes dhe u përplasën në tokë. McQueen tha se tabloja bazohej në imazhin e Joel Peter Witkin Sanitarium.  Modeli i zgjedhur nga McQueen për të qenë qendra e shfaqjes ishte shkrimtarja britanike Michelle Olley.  Fotografi britanik i modës Nick Knight tha për shfaqjen VOSS në blogun e tij të SHOWstudio.com: "Ishte ndoshta një nga pjesët më të mira të Teatrit të Modës që kam parë ndonjëherë." 

Ngaqë dhoma jashtë kutisë ishte ndezur dhe pjesa e brendshme e kutisë ishte e çliruar para se të fillonte shfaqja, muret prej xhami u shfaqën si pasqyra të mëdha, kështu që auditori i ulur pa vetëm reflektimin e tyre. Alexander McQueen më vonë përshkroi mendimet e tij mbi idenë e përdorur gjatë VOSS-it për të detyruar audiencën e tij të vështronte reflektimin e tyre në muret e pasqyruara për më shumë se një orë para se të fillonte shfaqja:"Ha! Isha shumë e kënaqur për këtë. Po e shikoja në monitor, të gjithë po përpiqeshin të mos shikonin veten. Ishte një gjë e shkëlqyer për t'u bërë në industrinë e modës,—ktheja përsëri! Zot, kam pasur disa shfaqje të çuditshme." 

 Partneriteti gucci[redakto] 
Para se kontrata e tij me Givenchy të përfundonte, McQueen firmosi një marrëveshje me rivalin e Givenchy Gucci në vitin 2000, duke guxuar që Givenchy ta pushonte nga puna.  Gucci bleu 51% të kompanisë McQueen me McQueen duke mbetur drejtori i saj krijues, dhe marrëveshja lejoi McQueen të zgjeronte etiketën e tij Alexander McQueen. Në vitet në vijim një numër i butikëve Alexander McQueen u hapën në qytete anembanë botës, dhe etiketa u shtri gjithashtu në parfum, syze dhe aksesorë, trainerë, si dhe një linjë veshjesh për meshkuj. 
parapamje|Vajza që jetonte në pemë Vjeshtë/Dimër 2008
McQueen vazhdoi të paraqiste shfaqjet e tij të pistës në një mënyrë jokonvencionale për të cilën ai ishte bërë i njohur. Shfaqja e vjeshtës së vitit 2001, shfaqja e tij e fundit në Londër para se të zhvendosej në Paris, shfaqi një festë me modele në make-ups klloun që zvarriten përgjatë një skeleti të artë;  Koleksioni Supercalifragilisticexpialidocious i vjeshtës/dimrit 2002 u shfaq me ujqër të gjallë të kafazuar dhe me një pelerinë me parashutë të zezë të frymëzuar nga Tim Burton;  Skaneri Vjeshtë/Dimër 2003 u paraqit në një vend djerrinë me dëborë duke u vendosur me modele që ecnin përgjatë një tuneli me erë;  dhe shfaqja e vjeshtës 2004 ishte një ri-aktrim i skenave të vallëzimit nga filmi i Sydney Pollack Ata shoot Horses, Don't They?, koreografuar për shfaqjen nga Michael Clark.  Për pranverën e vitit 2005 Është vetëm një koleksion i lojës, ai paraqiti një lojë shahu njerëzor, dhe shfaqja e tij e vjeshtës 2006 Vejushat e Culloden, paraqiti një iluzion të madhësisë së jetës së Kate Moss, një supermodele angleze, e veshur në oborre të pëlhurave shqytëse. 

McQueen gjithashtu u bë i njohur për përdorimin e kafkave në dizajnet e tij. Një shall që mban motivet e kafkës, i cili u shfaq për herë të parë në koleksionin Pranverë-Verë Ire të vitit 2003, u bë një person i famshëm që duhet të ketë dhe u kopjua anembanë botës. 
parapamje|Kostum pambuku 2004
Edhe pse McQueen kishte përfshirë veshje për meshkuj në shumë nga shfaqjet e tij të mëparshme të ecjes, për shembull Pranverë/Verë 98, ishte vetëm në vitin 2004 që një koleksion i veçantë veshjesh për meshkuj u prezantua me shfaqjen e tij të parë të pistës së veshjeve të meshkujve në ngjarjen e veshjeve të meshkujve të Milanit.  u emërua Projektuesi i Vitit i revistës GQ në vitin 2004. 

Në vitin 2007, McQueen dedikoi koleksionin e tij të pranverës 2008, La Dame Bleue, për Isabella Blow, e cila kishte kryer vetëvrasje në fillim të atij viti. Shfaqja përfshinte vepra nga bashkëpunëtori i tij i gjatë Philip Treacy, një tjetër nga mbrojtësit e Blowit. Koleksioni kishte një temë zogu dhe kishte rroba me ngjyra të ndezura me pendë. 
parapamje|Camilla Belle me një fustan nga McQueen (Pranverë/Verë 2009), e renditur në mesin e "100 fustaneve më të mira të dekadës" nga revista InStyle. 
McQueen prodhoi një koleksion të mirëpritur, The Girl Who Lived in the Tree, për Vjeshtë/Dimër 2008. Ajo u bazua në një histori që McQueen krijoi për një vajzë të egër që jetonte në një pemë, por u transformua në një princeshë dhe u martua me një princ për t'u bërë mbretëreshë. Ai mori frymëzim nga Mbretëreshat e Anglisë dhe Raj dhe Perandoria Britanike për të krijuar një koleksion romantik dhe regal.  Gjysma e parë e shfaqjes u përqëndrua në fustanet e errëta dekorative mbi petkun, që u bë më i lehtë dhe më i lakmuar në gjysmën e dytë. 

Koleksioni Pranverë-Verë 2009, Natural Dis-tinction Un-natural Selection, u frymëzua nga Charles Darwin i cili ishte krijuesi i teorisë së përzgjedhjes natyrore, dhe ndikimi i revolucionit industrial në natyrë. Ajo u paraqit në një pistë të mbushur me kafshë taksidermied.  Shfaqja paraqiti veshje të strukturuara që përmbanin printime me imazhe të materialeve natyrore, si dhe bodysuits kristal-encrusted dhe kavanozat në formë kambane. 

Në vitin 2009, McQueen gjithashtu bashkëpunoi me balerinën Sylvie Guillem, regjisorin Robert Lepage dhe koreografin Russell Maliphant, duke projektuar garderobë për një shfaqje teatrore "Eonnagata", e cila u shfaq në teatrin Wells të Sadlerit në Londër. 
parapamje|Një fustan nga Atlantis i Platonit

 Atlantis i Platonit[redakto] 
Shfaqja e fundit e Alexander McQueen në një shfaqje mode ishte në Atlantis të Platonit, paraqitur gjatë Javës së Modës në Paris më 6 tetor 2009. Ky koleksion pranverë-verë 2010 u frymëzua nga natyra dhe manifesti post-njerëzor që paraqet 46 pamje të plota të përshkruara me krijesa deti dhe printime zvarranikësh. McQueen instaloi dy kamera të mëdha në pistë, të cilat lëviznin para dhe prapa, duke dokumentuar dhe transmetuar të gjithë shfaqjen drejtpërdrejt në SHOWstudio. Atlantis i Platonit ishte shfaqja e parë e modës nga çdo dizajner që u transmetua drejtpërdrejt në internet, edhe pse faqja e internetit që po kalonte u rrëzua pasi Lady Gaga shkroi në Twitter për shfaqjen para se të fillonte. 

Shfaqja filloi me një video të Raquel Zimmerman të shtrirë lakuriq në rërë me gjarpërinj në trupin e saj. Shfaqja e modës dhe koleksioni trajton teorinë e evolucionit të Çarls Darvinit. si dhe çështjet aktuale të ngrohjes globale. Koleksioni i fantazisë, i quajtur sipas ishullit të Platonit që u fundos në det, parashikonte një të ardhme ku njerëzit detyrohen të evoluojnë nga jetesa në tokë në jetë në ujë për të mbijetuar. Skema e ngjyrave ndryshoi gjatë shfaqjes nga e gjelbër dhe kafe (tokë) në blu dhe acqua (oqean). Modelet shfaqën një pamje androgjene (e cila përfaqëson temat evolucionare të McQueen), si dhe duke zotëruar karakteristika post-njerëzore. Shenjat u zhvendosën nga reptilët në gjurmë të krijesave me ujë, si kandil deti dhe kandili. Siluetat e fundit të koleksionit u dhanë modeleve karakteristika detare, ndërsa këpuca e firmës Së McQueen gjithashtu transformoi pamjen e këmbës anatomike të modeleve. Atlantis i Platonit ishte edhe një mënyrë tjetër në të cilën McQueen bashkoi modën me teknologjinë.  Finalja e shfaqjes u shoqërua me debutimin e singleit të Lady Gaga "Bad Romance". 

 Shfaqja e fundit[redakto] 
parapamje|Veprat e fundit nga McQueen, Vjeshtë / Dimër 2010/2011 koleksion. Ekspozuar në ekspozitën e Bukurisë së Egër
Në kohën e vdekjes së Alexander McQueen, ai kishte 16 pjesë që ishin tetëdhjetë për qind të përfunduara për koleksionin e tij Vjeshtë/Dimër. Këto veshje u përfunduan nga ekipi i tij i projektimit dhe u treguan në shtatë prezantime para grupeve të vogla të auditorit të ftuar posaçërisht.  Ky koleksion, jozyrtarisht i titulluar Engjëjt dhe Demonët, u shfaq për herë të parë gjatë Javës së Modës në Paris më 8 mars 2010, për një grusht të zgjedhur të redaktorëve të modës në një sallon me pasqyrë, të artë në Hotel de Clermont-Tonnerre të shekullit të 18-të.  Disa redaktorë të modës thanë se shfaqja ishte e vështirë për t'u parë sepse tregonte se si McQueen ishte i fiksuar pas jetës së përtejme. 

Rrobat e paraqitura kishin një pamje mesjetare dhe fetare. Ngjyrat bazë që përdoreshin përsëritshëm ishin e kuqja, ari dhe argjendi me qëndisje të hollësishme. Veshja e fundit e paraqitur ka një pallto të bërë me pendë ari (treguar majtas). Modelet e tij ishin aksesorizuar për të treguar dashurinë e tij për imazhet teatrale. "Çdo pjesë është unike, siç ishte ai", tha shtëpia e modës e McQueen në një deklaratë që u lëshua me koleksionin.

Pasi pronari i kompanisë Gucci konfirmoi se marka do të vazhdonte, asistentja afatgjatë e McQueen Sarah Burton u emërua si drejtorja e re krijuese e Alexander McQueen në maj 2010.  Në shtator 2010, Burton paraqiti koleksionin e saj të parë të veshjeve të grave në Paris. 

 Arritjet[redakto] 
parapamje|Një fustan nga Briri i Bollëk, koleksioni vjeshtë-dimër 2009-2010
Disa nga arritjet e McQueen përfshijnë të qenit një nga dizajnerët më të rinj për të arritur titullin "British Designer of the Year", të cilin ai e fitoi katër herë midis viteve 1996 dhe 2003;  Ai u emërua gjithashtu një CBE dhe u emërua Dizajner Ndërkombëtar i Vitit nga Këshilli i Modistes në vitin 2003. 

McQueen ka pasur meritën për sjelljen e dramës dhe ekstravagancës në trotuar.  Ai përdori teknologji dhe risi të reja për të shtuar një kthesë të ndryshme në shfaqjet e tij dhe shpesh tronditi dhe befasoi audiencën. Siluetat që krijoi ai kanë qenë meritë e shtimit të ndjenjës së fantazisë dhe rebelimit në modë. 
parapamje|Boutique McQueen në Londër (2013)

 Kompani[redakto] 
Boutique McQueen në Londër (2013)
Dhjetori 2000 pa një partneritet të ri për McQueen, me blerjen e Gucci Group 51% të kompanisë së tij dhe me shërbimin e McQueen si Drejtor Kreativ.  Planet për zgjerim përfshinin hapjen e dyqaneve në Londër, Milano, dhe Nju Jork, dhe lëshimin e Mbretërisë së tij të parfumeve dhe, së fundmi, Mbretëresha Ime. Në vitin 2005, McQueen bashkëpunoi me Puma për të krijuar një linjë të veçantë trajnerësh për markën e këpucëve.  Në vitin 2006, ai lansoi McQ, një linjë më të re, më renegade me çmim më të ulët për burrat dhe gratë.  Ndër dizajnin e tij më popullor është shalli i kafkës i krijuar për herë të parë në vitin 2003. 

Në fund të vitit 2007, Alexander McQueen kishte butikë në Londër, Nju Jork, Los Anxheles, Milano dhe Las Vegas. Klientët e famshëm, duke përfshirë Nicole Kidman, Penélope Cruz, Sarah Jessica Parker, dhe Rihanna, Monica Brown dhe J-pop mbretëreshat, të tilla si Ayumi Hamasaki, Namie Amuro dhe Koda Kumi, janë vënë re shpesh me veshje Alexander McQueen për ngjarjet.  Numri i dyqaneve McQueen në mbarë botën ishte rritur në 100 deri në fund të vitit 2020, me të ardhurat që vlerësohen të jenë 500 milion € në vitin 2020. 

McQueen u bë një nga disa stilistët për të marrë pjesë në promovimin e MAC të lirimeve kozmetike të krijuara nga stilistët e modës. Koleksioni u publikua më 11 tetor 2007 dhe pasqyroi pamjen e përdorur në shëtitoren Vjeshtë/Dimër McQueen të krijuar nga artistja e makijazhit Charlotte Tilbury. Frymëzimi për koleksionin ishte filmi Kleopatra i Elizabeth Taylor i vitit 1963, dhe kështu modelet sported intensiv blu, gjelbër, dhe sytë teal me të fortë të zezë liner zgjeruar stilin egjiptian. McQueen e ka bërë makijazhin.
parapamje|Fustan i shtypur flutur, Pranverë-Verë 2008

 Kronologjia[redakto] 
Kronologjia e shfaqjeve të modës për gratë e kryera gjatë jetës së McQueen përfshiu 36 koleksione duke numëruar koleksionin e tij të shkollës së mesme dhe koleksionin e tij të fundit pas vdekjes që përfshinte shumë objekte të dizajnit të tij.

Koleksione të veshjeve të veshjeve kryesore të ecjes:
 1992 Graduate Collection - Jack The Ripper ndjek viktimat e tij 
 Vjeshtë/Dimër 1993 - Taksist 
 Pranverë/Verë 1994 - Nihilizmi 
 Vjeshtë/Dimër 1994 - Banshee 
 Pranverë-verë 1995 - Zogjtë 
 Vjeshtë/Dimër 1995 - Përdhunimi në Malësi
 Pranverë/Verë 1996 - Uria
 Vjeshtë/Dimër 1996 - Dante
 Pranverë/Verë 1997 - Bellmer La Poupee
 Vjeshtë/Dimër 1997 - Është një xhungël atje 
 Pranverë/Verë 1998 - Pa titull (Fillimisht Dushi i Artë)
 Vjeshtë/Dimër 1998 - Joan
 Pranvera/Vera 1999 - Nr. 13
 Vjeshtë/Dimër 1999 - Neglizhenca
 Pranverë/Verë 2000 - Sy
 Vjeshtë/Dimër 2000 - Eshu
 Pranverë/Verë 2001 - 
 Vjeshta/Dimri 2001 - Çfarë Një Gëzuar-Go-Round
 Pranverë/Verë 2002 - The Dance of The Twisted Bull Vjeshtë/Dimër 2002 - Supercalifragilistic
 Pranverë/Verë 2003 - Irere
 Vjeshtë/Dimër 2003 - Skanerë
 Pranverë/Verë 2004 - Çlirim
 Vjeshtë/Dimër 2004 - Pantheon ad Lucem"
 Pranverë/Verë 2005 - Është vetëm një lojë
 Vjeshtë/Dimër 2005 - Njeriu që dinte shumë
 Pranverë/Verë 2006 - 
 Vjeshtë/Dimër 2006 - Vejushat e Cullodenit
 Pranverë/Verë 2007 - Sarabande
 Vjeshtë/Dimër 2007 - Në Kujtim të Elizabeth Howe, Salem, 1692
 Pranverë/Verë 2008 - Zonja Blu
 Vjeshtë/Dimër 2008 - Vajza që jetoi në pemë
 Pranverë/Verë 2009 - Dis-tinction Natyrore Përzgjedhje jo-natyrore
 Vjeshtë/Dimër 2009 - Briri i bollëku
 Pranverë/Verë 2010 - Atlantis i Platonit
 Vjeshtë/Dimër 2010 - Engjëjt & Demonët

 Kultura popullore[redakto] 
parapamje|Alexander McQueen-projektuar zile fustan nga Björk "Kush është ajo" video muzikore
McQueen kanë prodhuar vepra për artistë të muzikës si David Bowie dhe Björk të cilat janë përdorur në kopertinat dhe turnetë e albumeve të tyre.  Pjesët e dizajnuara nga Alexander McQueen janë përfshirë në videot muzikore të Björk, Hamasaki, dhe Lady Gaga. Dizajnet e tij për koleksionin Atlantis të Platonit, duke përfshirë një nga krijimet e tij më të shquara këpucët armadillo, u mbajtën nga Lady Gaga në videon e saj për "Bad Romance". 

Një kostum lëkure i projektuar nga McQueen u vesh nga Janet Jackson në shfaqjen e saj në Super Bowl XXXVIII në vitin 2004, e cila krijoi një polemikë kur gjoksi i saj u ekspozua për pak kohë në një incident të përshkruar nga Justin Timberlake si një "mosfunksionim i garderobës". 

 Jeta personale[redakto] 
McQueen ishte haptazi gej dhe tha se e kuptoi orientimin e tij seksual kur ishte gjashtë vjeç.  Ai i tregoi familjes së tij kur ishte 18 vjeç dhe, pas një periudhe shkëmbore, ata e pranuan atë.  Ai e përshkroi daljen në moshë të re duke thënë: "Isha i sigurt për veten dhe seksualitetin tim dhe nuk kam asgjë për të fshehur. Shkova direkt nga barku i nënës sime në paradën e homoseksualëve".  Më vonë në jetë ai i zbuloi familjes së tij se ishte abuzuar seksualisht nga kunati i tij kur ishte i ri. 

Në vitin 2000, McQueen pati një ceremoni martesore me partnerin e tij George Forsyth, një dokumentarbërës, në një jaht në Ibiza.  Kate Moss dhe Annabelle Neilson ishin shoqëruese të nuses.  Martesa nuk ishte zyrtare, pasi martesa brenda gjinisë së njëjtë në Spanjë nuk ishte e ligjshme në atë kohë. Marrëdhënia përfundoi një vit më pas, me të dy që mbajtën një miqësi të ngushtë. 

McQueen ishte HIV pozitiv. 

McQueen ishte një zhytës i zjarrtë i skubave dhe e përdori pasionin e tij si një burim frymëzimi në dizajnet e tij, duke përfshirë "Atlantisin e Platonit" të pranverës së vitit 2010. Pjesa më e madhe e zhytjes së tij u bë rreth Maldiveve. 

McQueen mori vëmendjen e shtypit pas vetëvrasjes së redaktores së revistës Isabella Blow në maj 2007. Thashethemet u publikuan se kishte një të çarë midis McQueen dhe Blow në kohën e vdekjes së saj, duke u përqëndruar në nën-vlerësimin e McQueen për Blow.  McQueen mohoi këto thashetheme. 

 Vdekje dhe përkujtim[redakto] 
Më 3 shkurt 2010, McQueen shkroi në faqen e tij në Twitter se nëna e tij kishte vdekur një ditë më parë, duke shtuar: "RIP mumxxxxxxxxxxxxxxxxxx." Katër ditë më pas, ai shkroi se kishte një "javë të tmerrshme" por tha se "miqtë kanë qenë të mrekullueshëm", duke shtuar se "tani më duhet të tërhiqem disi së bashku". 

Në mëngjesin e 11 shkurtit 2010, kujdestari i tij gjeti McQueen varur në shtëpinë e tij në Green Street, Londër W1.  Ndihmësmjekët u thirrën dhe e shpallën të vdekur në vendin e ngjarjes. 
parapamje|Lee Alexander McQueen Headstone, Kilmuir, Isle of Skye. E gdhendur nga Pippa Westoby.
parapamje|Lee Alexander McQueen Headstone Back, Kilmuir, Isle of Skye. E gdhendur nga Pippa Westoby
Familja e tij u njoftua, dhe kompania e tij lëshoi një deklaratë duke njoftuar vdekjen e tij:Në emër të familjes së Lee McQueen, Alexander McQueen [kompania] njofton sot lajmin tragjik se Lee McQueen, themeluesi dhe dizajnuesi i markës Alexander McQueen, është gjetur i vdekur në shtëpinë e tij. Në këtë fazë është e papërshtatshme të komentosh mbi këtë lajm tragjik përtej thënies se jemi të shkatërruar dhe po ndajmë një ndjenjë tronditjeje dhe pikëllimi me familjen e Lisë. Familja e Li ka kërkuar privatësi në mënyrë që të pajtohen me këtë lajm të tmerrshëm dhe ne shpresojmë se media do ta respektojë këtë.

— McQueen la një shënim duke thënë: "Kujdesu për qentë e mi, më fal, të dua, Li."  Policia Metropolitane deklaroi se shënimi nuk ishte i dyshimtë, por nuk bëri një konfirmim se vdekja ishte një vetëvrasje.  Më 17 shkurt 2010, Westminster Coroner's Court u tha se një ekzaminim post-mortem gjeti se vdekja e McQueen ishte për shkak të asfiksimit dhe varje. Pushtimi u shty deri më 28 prill 2010, ku vdekja e McQueen u regjistrua zyrtarisht si vetëvrasje.  Mjeku ligjor, Pol Knapman, raportoi se kishte gjetur «një nivel të konsiderueshëm kokaine, pilula gjumi dhe qetësues në mostrat e gjakut të marra pas vdekjes së projektuesit». 

David LaChapelle, një mik i stilistit, tha se McQueen "po bënte shumë drogë dhe ishte shumë i pakënaqur" në kohën e vdekjes së tij.  Stephen Pereira, psikiatri i McQueen, tha se ai kishte ankth të përzier dhe çrregullim depresiv për të paktën tre vjet dhe kishte marrë dy herë mbidozë droge si "qan për ndihmë."  kishte marrë mbidozë droge në maj dhe korrik 2009.  gjithashtu tha se McQueen kishte humbur vazhdimisht seancat psikiatrike, duke shtuar se kishte pasur "vështirësi të mëdha për ta çuar atë personalisht, fizikisht në takime."

Ndërsa vdekja e McQueen erdhi, rastësisht, vetëm disa ditë para Javës së Modës në Londër, ai nuk ishte planifikuar të shfaqej atje. 

Funerali i McQueen u bë më 25 shkurt 2010 në Kishën e Shën Palit, Knightsbridge, West London.  Hiri i tij u shpërnda më vonë në Skye në Kilmuir.  Prejardhja e tij Skye kishte qenë një ndikim i fortë në jetën dhe veprën e tij. 

Një memorial u mbajt për McQueen në Katedralen e Shën Palit më 20 shtator 2010. Ajo u ndoq nga Björk, Kate Moss, Sarah Jessica Parker, Naomi Campbell, Stella McCartney, Daphne Guinness, Sam Taylor-Johnson, Aaron Taylor-Johnson, Lady Gaga dhe Anna Wintour midis 2,500 të ftuarve të tjerë.  Më 18 shkurt 2010, Robert Polet, presidenti dhe shefi ekzekutiv i Gucci Group, njoftoi se biznesi Alexander McQueen do të vazhdojë pa themeluesin dhe drejtorin e saj krijues.  Miku i ngushtë Björk performoi një version të "Gloomy Sunday" ndërsa vishej me një fustan McQueen.

BBC raportoi se McQueen kishte rezervuar £ 50,000 të pasurisë së tij për qentë e tij shtëpiake në mënyrë që ata të mund të jetonin në prehrin e luksit për pjesën tjetër të jetës së tyre. Ai gjithashtu la trashëgim £ 100,000 secili deri në katër bamirësi; këto përfshijnë Battersea Dogs dhe Cats Home në Londerin Jugor, dhe bamirësinë për mirëqenien e kafshëve blue Cross në Burford, Oxfordshire. 

 Trashëgimia dhe haraçet[redakto] 
parapamje|Një dedikim nga një fans në një dyqan Alexander McQueen pas vdekjes së McQueen
Më 16 shkurt 2010, muzikantja pop dhe shoqja e saj Lady Gaga performoi një interpretim akustik, xhaz të hitit të saj "Telephone" dhe u përfshi në "Dance in the Dark" në Brit Awards 2010. Gjatë performancës, Gaga i bëri nderime McQueen, duke i kushtuar atij një këngë.  gjithashtu përkujtoi McQueen pasi pranoi çmimin e saj si artistja më e mirë ndërkombëtare, albumi më i mirë ndërkombëtar i femrave dhe albumi më i mirë ndërkombëtar. Gaga i dedikoi atij një këngë, të titulluar "Moda e dashurisë së tij", në edicionin special të albumit të saj të tretë, Born This Way.  Këngëtarja ER&B Monica ia dedikoi videon e saj muzikore "Everything To Me" McQueen.  Björk, e veshur me një veshje McQueen, këndoi "Gloomy Sunday" në memorialin në Katedralen e Shën Palit në Londër. Muzikantë të ndryshëm, të cilët ishin miq dhe bashkëpunëtorë me McQueen, bënë homazhe pas vdekjes së tij, duke përfshirë Kanye West, Courtney Love, dhe Katy Perry. 

Në mars të vitit 2010, të famshmit duke përfshirë Naomi Campbell, Kate Moss dhe Annabelle Neilson, ndër të tjera, bënë homazhe vizuale për McQueen duke veshur fustanet e tij të dallueshme 'manta'.  Fustanet 'manta', të frymëzuara nga pushimet e zhytjes me skubë McQueen morën në Maldive në vitin 2009, erdhën nga koleksioni i McQueen 'Plato's Atlantis' i Pranverë-Verës 2010 i cili ishte në atë kohë në dispozicion për t'u blerë. Fustanet 'Manta' ishin veshur nga njerëz të famshëm si Daphne Guinness, Noot Seear, Anna Paquin, dhe Lily Cole para vdekjes së tij, dhe pas njoftimit se ai kishte vdekur, aksionet e mbetura u shitën pavarësisht çmimeve duke filluar nga £ 2,800. 

Në vitin 2012, McQueen ishte ndër ikonat kulturore britanike të zgjedhura nga artisti Sir Peter Blake për t'u shfaqur në një version të ri të artit të tij më të famshëm— kopertinën e albumit lonely Hearts Club Band të Beatles- për të festuar figurat kulturore britanike të jetës së tij që ai admiron më shumë.  McQueen është dhënë gjithashtu homazh në popullore MMO World of Warcraft. Është një PNP kushtuar Alexander McQueen që është një trajnere rrobaqepëse e quajtur Alexandra McQueen. Ky trajner është gjithashtu i vetmi në anën e hordhive që jep një kërkim të veçantë të pëlhurave.  Një fustan i projektuar nga McQueen paraqitur në një pullë postare përkujtimore në Mbretërinë e Bashkuar lëshuar nga Royal Mail në vitin 2012 duke festuar Great British Fashion. 

Në vitin 2016, një vepër arti konceptuale e bërë nga Tina Gorjanc theksoi mundësinë që korporatat të autorizojnë ADN-në e një njeriu tjetër. Ajo krijoi një seri prej lëkure derri të nxirë dhe tatuazhe për t'u dukur e ngjashme me lëkurën e McQueen. Ajo paraqiti patenta për metodën e saj të riprodhimit të lëkurës së McQueen në laborator, dhe shfaqi këto patenta së bashku me koleksionin e lëkurës. Familja e McQueen deklaroi se ata nuk e toleruan përdorimin e ADN-së së tij për projektet e modës, por pranuan se ky projekt është pikërisht lloji i eksperimentimit të modës që ai do të kishte shijuar. 

 Ekspozita muzeale[redakto] 
Muzeu Metropolitan i Artit në Qytetin e Nju Jorkut priti një ekspozitë pas vdekjes së punës së McQueen në vitin 2011 të titulluar Savage Beauty. Steadimet e përpunuara të ekspozitës përfshijnë funde arkitekturore unike dhe fonograme për çdo dhomë.  Pavarësisht se ishte e hapur për vetëm tre muaj, ajo ishte një nga ekspozitat më popullore në historinë e muzeut.  Ekspozita ishte aq e suksesshme sa që tifozët e Alexander McQueen dhe profesionistët e industrisë në mbarë botën filluan të mblidhen në Change.org për të "Ju lutem bëni bukurinë e egër të Alexander McQueen një ekspozitë udhëtuese" për të sjellë nderim për McQueen dhe për të parë vizionin e tij të bëhet një realitet: për të ndarë punën e tij me të gjithë botën.  Ekspozita pastaj u shfaq në Muzeun Victoria & Albert të Londrës midis 14 mars dhe 2 gusht 2015. Ajo shiti mbi 480,000 bileta, duke e bërë atë shfaqjen më popullore të vënë ndonjëherë në atë muze. 

Një ekspozitë e dytë, Lee Alexander McQueen: Mind, Mythos, Muse, u vu në skenë në Muzeun e Artit të Qarkut të Los Anxhelesit dhe Galerinë Kombëtare të Viktorias në vitin 2022. Ai i krahasoi dizajnet e McQueen me artin dhe objektet nga koleksioni i muzeut për të eksploruar se si puna e McQueen-it u tërhoq nga burime të ndryshme përgjatë historisë së artit. 

 Në media[redakto] 
McQueen ka qenë subjekt i disa librave, si biografike ashtu edhe fotografike.  Biografia e parë e madhe ishte Blood Beneath the Skin (2015) nga autori Andrew Wilson.  Gods and Kings (2015) nga gazetarja e modës Dana Thomas diskuton jetën dhe punën e tij në lidhje me John Galliano, një tjetër dizajner i diskutueshëm britanik i viteve 1990.

Në shkurt të vitit 2015, në përvjetorin e pestë të vdekjes së McQueen, James Phillips luajti rolin e McQueen. Shfaqja është vendosur gjatë një nate në Londër dhe ndjek një vajzë e cila hyn në shtëpinë e stilistit për të vjedhur një fustan dhe kapet nga McQueen. Prodhimi merr frymëzim nga shfaqjet e tij imagjinare të pistës dhe u drejtua nga John Caird. Ajo është përshkruar nga motra e McQueen Janet si "e vërtetë për shpirtin e tij".  Stephen Wight dhe Dianna Agron luajtën rolet kryesore.

Në vitin 2016, u njoftua se Jack O'Connell do të luante rolin e McQueen në një film biografik të bazuar në Blood Beneath the Skin. Filmibërësi anglez Endrju Haigh ishte planifikuar të drejtonte.  Në vitin 2017, të dy O'Connell dhe Haigh deklaruan se nuk ishin më të përfshirë në projekt. 

Më 8 qershor 2018, dokumentari McQueen, shkruar dhe drejtuar nga Ian Bonhôte dhe Peter Ettedgui, u publikua në Britani të Madhe. U përshkrua nga Harper's Bazaar si "ndër më të saktat, më të ndjeshmet dhe më të lëvizshmet. Duke përdorur koleksionet e tij si gurë themeli, dokumentari përmban intervista të sinqertë me kolegët, miqtë dhe madje edhe familjen e McQueen, i cili ishte i njohur si Lee për njerëzit që ai donte."  Filmi u rishqyrtua në mënyrë të favorshme, duke fituar një rezultat prej 84 në faqen e internetit të agregatorit kritik Metacritic, duke treguar "brohoritje universale", si dhe një vlerësim 99% në Rotten Tomatoes, me një Kritikët Consensus duke lexuar, "McQueen ofron një vështrim intim, të mirë-burim, dhe në përgjithësi lëvizëse në një jetë të re dhe karrierë brilante që u shkurtuan tragjikisht." 
Kategoria:Artistë britanikë
__INDEX__
__NEWSECTIONLINK__