Sacagawea

Sacagawea (; also Sakakawea ose Sacajawea; maj 1788 – 20 dhjetor 1812) ishte një grua Lemhi Shoshone e cila ndihmoi në ekspeditën e Lewis dhe Clark në arritjen e objektivave të tyre të misionit të autorizuar duke eksploruar Territorin Louisiana.

Sacagawea udhëtoi me ekspeditën mijëra milje nga Dakota e Veriut në Oqeanin Paqësor. National American Woman Suffrage Association e fillimit të shekullit njëzet e adoptoi atë si një simbol të vlerës dhe pavarësisë së grave, duke ngritur disa statuja dhe pllaka në kujtesën e saj, dhe duke bërë shumë për të përhapur historinë e arritjeve të saj.

Në vitin 1977, ajo u përfshi në National Cowgirl Hall of Fame në Fort Worth, Texas . Në vitin 2001, asaj iu dha titulli i Rreshterit të Nderit, Ushtria e rregullt, nga presidenti i atëhershëm Bill Klinton.

Jeta
Informacioni i besueshëm historik rreth Sacagawea është shumë i kufizuar. Ajo lindi në një Agaidika (Salmon Eater) të fisit Lemhi Shoshone midis Kenney Creek dhe Agency Creek afër Salmon, Idaho në Qarkun Lemhi. Në vitin 1800, kur ajo ishte rreth dymbëdhjetë vjeç, ajo dhe disa vajza të tjera u rrëmbyen nga një grup i Hidatsa në një betejë që rezultoi në vdekjen e disa Shoshone: katër burra, katër gra dhe disa djem. Ajo u mbajt rob në një fshat Hidatsa afër Washburn të ditëve të sotme, në Dakotën e Veriut.

Në moshën trembëdhjetë vjeç, Sacagawea u shit në një martesë jo-sensuale me Toussaint Charbonneau. Ai kishte blerë edhe një grua të re një tjetër Shoshone. Charbonneau u raportua ndryshe se kishte blerë të dy vajzat për të qenë gratë e tij nga Hidatsa ose për të fituar Sacagawea ndërsa bënte lojërat e fatit.

Ekspedita e Lewis dhe Clark

Sacagawea ishte shtatzënë me fëmijën e saj të parë kur Korpusi i Zbulimit arriti pranë fshatrave Hidatsa për të kaluar dimrin e vitit 1804–05. Kapitenët Meriwether Lewis dhe William Clark ndërtuan Fort Mandan. Ata intervistuan disa kapës që mund të jenë në gjendje të interpretojnë ose udhëheqin ekspeditën në lumin Mizuri në kohën e pranverës. Ata ranë dakord të punësonin Charbonneau si një përkthyes sepse zbuluan se gruaja e tij fol Shoshone dhe ata e dinin se do të kishin nevojë për ndihmën e fiseve Shoshone në burimet e Mizurit.

Charbonneau dhe Sacagawea u zhvendosën në fortesën e ekspeditës një javë më vonë. Clark i'a dha nofkën e saj "Janey". Lewis regjistroi lindjen e Jean Baptiste Charbonneau më 11 shkurt 1805, duke përmendur se një tjetër nga interpretuesit e partisë administroi shtypi një gjarpër me zile për të shpejtuar shpërndarjen. Clark dhe amerikanët e tjerë evropianë e kishin e emëruan djalin me nofkën "Little Pomp" ose "Pompy".

Në prill, ekspedita la Fort Mandan dhe u drejtua drejt lumit Mizuri. Më 14 maj 1805, Sacagawea shpëtoi artikujt që u hodhën nga një varkë e kapsuluar, përfshirë revistat dhe regjistrimet e Lewis dhe Clark. Komandantët e kufomave, të cilët vlerësuan veprimin e saj të shpejtë, e quajtën Lumi Sacagawea për nder të saj në 20 maj 1805. Deri në gusht 1805, kufomat kishin vendosur një fis Shoshone dhe po përpiqeshin të bënin tregti për kuaj për të kaluar Malet Shkëmbore. Ata e përdorën Sacagawea për të interpretuar dhe zbuluan se shefi i fisit, Cameahwait, ishte vëllai i saj.

Shoshone u pajtua të tregtojë kuaj me grupin dhe të sigurojë udhëzues për t'i udhëhequr ata mbi malet e ftohta dhe të shterpëta Shkëmbore. Udhëtimi ishte aq i vështirë sa ata u ulën për të ngrënë qirinj trishtil të gjatë për të mbijetuar. Kur zbritën në rajonet më të butë nga ana tjetër, Sacagawea ndihmoi për të gjetur dhe gatuar rrënjët e camas për t'i ndihmuar ata të rimarrin forcën e tyre.

Ndërsa ekspedita iu afrua grykës së lumit Kolumbia në Bregun e Paqësorit, Sacagawea hoqi dorë nga rripi i saj me rruaza për të mundësuar kapitenët të bënin tregti për një mantel lesh që ata dëshironin t'i jepnin Presidentit Thomas Jefferson.

Kur kufomat arritën në Oqeanin Paqësor, të gjithë anëtarët e ekspeditës, përfshirë Sacagawea dhe Jork, manastirantin e zi të Clark, votuan më 24 nëntor në vendin për ndërtimin e fortesës së tyre të dimrit. Në janar, kur kufoma e një balene lahej në plazhin në jug të Fort Clatsop, Sacagawea këmbënguli në të drejtën e saj për të shkuar duke parë këtë "peshk të përçundur".

Në udhëtimin e kthimit, ata iu afruan Maleve Shkëmbore në korrik 1806. Më 6 korrik, Clark regjistroi "Gruaja indiane më njoftoi se ajo kishte qenë shpesh në këtë rrafsh dhe e dinte mirë ... Ajo tha se do të zbulonim një hendek në male në drejtimin tonë ... "(e cila tani është Gibbons Pass). Një javë më vonë, më 13 korrik, Sacagawea këshilloi Clark të kalonte në pellgun e lumit Yellowstone në atë që tani njihet si Bozeman Pass. Më vonë, kjo u zgjodh si rruga optimale që Northern Pacific Railway të kalonte ndarjen kontinentale.

Ndërsa Sacagawea është përshkruar si një udhëzuese për ekspeditën, ajo është regjistruar si drejtuese në vetëm disa raste. Puna e saj si përkthyese sigurisht e ndihmoi palën të negociojë me Shoshone; megjithatë, vlera e saj më e madhe për misionin mund të ketë qenë thjesht prania e saj gjatë udhëtimit të rëndë, i cili demonstroi qëllimin paqësor të ekspeditës. Ndërsa udhëtonte nëpër atë që tani është Franklin County, Uashington, Clark vuri në dukje, "Gruaja indiane konfirmoi ata njerëz të qëllimeve tona miqësore, pasi asnjë grua nuk shoqëron kurrë një parti lufte të indianëve në këtë tremujor", dhe "gruaja e Shabono interpretuesit tonë ne i gjejmë recensile të gjithë indianët, për sa i përket qëllimeve tona miqësore një grua me një grup burrash është një shenjë paqeje".

Jeta e mëvonshme dhe vdekja
Pas ekspeditës, Charbonneau dhe Sacagawea kaluan tre vjet në mesin e Hidatsa para se të pranonin ftesën e William Clark për t'u vendosur në St. Louis, Mizuri, në  vitin 1809. Ata i besuan arsimit të Jean-Baptiste në Clark, i cili regjistroi të riun në konviktin e Akademisë Saint Louis. Sacagawea lindi një vajzë, Lizette, diku pas vitit 1810.

Sipas Butterfield të Bonnie "Spirit Wind-Walker", dokumentet historike sugjerojnë se Sacagawea vdiq në  vitin 1812 nga një sëmundje e panjohur.

Disa muaj më vonë, 15 burra u vranë në një sulm indian në Fort Lisa, i vendosur më pas në grykën e Bighorn River.Drumm, Stella M., ed. (1920). Journal of a Fur-trading Expedition on the Upper Missouri: John Luttig, 1812–1813, St. Louis: Missouri Historical Society. Vajza e re e John Luttig dhe Sacagawea ishin ndër të mbijetuarit. Toussaint Charbonneau gabimisht u mendua se ishte vrarë në këtë kohë, por ai me sa duket jetoi në të paktën moshën 76 vjeç. Ai kishte nënshkruar kujdestarinë zyrtare të djalit të tij te William Clark në vitin 1813.Ramona Cameron Worley, Sacajawea 1788–1884: Examine the Evidence (Lander, WY, 2011), p. 17.

Dokumenti i fundit i regjistruar që citon ekzistencën e Sacagawea shfaqet në shënimet origjinale të William Clark të shkruara midis 1825 dhe 1826. Ai rendit emrat e secilit prej anëtarëve të ekspeditës dhe vendndodhjen e tyre të fundit të njohur.

Disa gojëdhëna gojore indiane amerikane tregojnë se në vend që të vdisnin më 1812, Sacagawea la burrin e saj Charbonneau, kaloi Great Plains dhe u martua me një fis Comanche. Ajo u tha se ishte kthyer në Shoshone në Wyoming në 1860, ku vdiq më 1884.

Në kulturën popullore
Në romanin e saj Sacajawea (1984), Anna Lee Waldo hulumtoi historinë e kthimit të Sacajawea në Wyoming 50 vjet pas largimit të saj. Autorja ishte në dijeni të hulumtimeve historike që mbështesin një vdekje të vitit 1812, por ajo zgjodhi të eksplorojë traditën gojore.
Filmi The Far Horizons me zhanër Western, është në lidhje me ekspeditën të udhëhequr nga Lewis dhe Clark dhe gjatë rrugës që hasin Sacagawea.
Në vitin 1967, aktorja Victoria Vetri, nën emrin Angela Dorian, luajti Sacajawea në episodin "Vajza që eci në perëndim" të serisë sindikale televizive, Death Valley Days.

 Referime 

Kategoria:Lindje 1788
Kategoria:Vdekje 1812
*
Kategoria:Folklori amerikan