Shpërbërja e Jugosllavisë

Shpërbërja e Jugosllavisë ndodhi si rezultat i trazirave dhe konflikteve politike gjatë fillimit të viteve 1980. Pas një periudhe krize politike në vitet 1980, republikat përbërëse të Republikës Socialiste Federative të Jugosllavisë u ndanë, por çështjet e pazgjidhura shkaktuan luftëra të hidhura ndëretnike jugosllave. Luftërat kryesisht prekën Bosnjën dhe Hercegovinën dhe pjesët fqinje të Kroacisë.

Pas fitores së aleatëve në Luftën e Dytë Botërore, Jugosllavia u krijua si një federatë e gjashtë republikave, me kufij të tërhequr përgjatë vijave etnike dhe historike: Bosnja dhe Hercegovina, Kroacia, Maqedonia, Mali i Zi, Serbia dhe Sllovenia. Përveç kësaj, dy provinca autonome u krijuan brenda Serbisë: Vojvodina dhe Kosova. Secila nga republikat kishte degën e saj të Partisë së Lidhjes së Komunistëve të Jugosllavisë dhe një elitë sunduese, dhe çdo tensione u zgjidhën në nivel federal. Modeli jugosllav i organizimit të shtetit, si dhe një "rrugë e mesme" midis ekonomisë së planifikuar dhe asaj liberale, kishte qenë një sukses relativ dhe vendi përjetoi një periudhë të rritjes së fortë ekonomike dhe stabilitetit relativ politik deri në vitet 1980, nën sundimin e presidenti për jetën Josip Broz Tito. Pas vdekjes së tij në vitin 1980, sistemi i dobësuar i qeverisë federale u la i paaftë për t'u përballur me sfidat në rritje ekonomike dhe politike.

Në vitet 1980, shqiptarët e Kosovës filluan të kërkonin që krahinës së tyre autonome të merrnin statusin e një republike përbërëse, duke filluar me protestat e vitit 1981. Tensionet etnike midis shqiptarëve dhe serbëve të Kosovës mbetën të larta gjatë gjithë dekadës, gjë që rezultoi në rritjen e Jugosllavisë ndaj opozitës serbe ndaj autonomisë së lartë të provincave dhe sistemit joefektiv të konsensusit në nivel federal, të cilat u konsideruan si pengesë për interesat serbë. Në vitin 1987, Sllobodan Millosheviç erdhi në pushtet në Serbi dhe përmes një sërë lëvizjesh populiste mori kontrollin de facto mbi Kosovën, Vojvodinën dhe Malin e Zi, duke fituar një nivel të lartë mbështetjeje midis serbëve për politikat e tij qendrore. Milosheviç u takua me opozitën nga krerët e partive të republikave perëndimore të Sllovenisë dhe Kroacisë, të cilët gjithashtu mbështetën demokratizimin më të madh të vendit në përputhje me Revolucionet e vitit 1989 në Evropën Lindore. Lidhja e Komunistëve të Jugosllavisë u shpërndan në janar të vitit 1990 përgjatë vijave federale. Organizatat komuniste republikane u bënë partitë e ndara socialiste.

Gjatë vitit 1990, socialistët (ish-komunistët) humbën fuqinë e partive etnike separatiste në zgjedhjet e para shumëpartiake të mbajtura anembanë vendit, përveç në Serbi dhe Mal të Zi, ku u fituan nga Milosheviçi dhe aleatët e tij. Retorika nacionaliste në të gjitha anët u bë gjithnjë e më e nxehtë. Midis qershorit 1991 dhe prillit 1992, katër republika shpallën pavarësinë (vetëm Serbia dhe Mali i Zi mbetën të federuar), por statusi i serbëve etnikë jashtë Serbisë dhe Malit të Zi dhe asaj të kroatëve etnikë jashtë Kroacisë, mbetën të pazgjidhura. Pas një vargu të incidenteve ndëretnike, Luftërat Jugosllave pasuan, së pari në Kroaci dhe më pas, më së shumti, në Bosnjë dhe Hercegovinë shumetnike; luftërat lëshuan dëmtime afatgjata ekonomike dhe politike në rajon.

Shkaqet
Me kushtetutën e vitit 1974, zyra e Presidentit të Jugosllavisë u zëvendësua me Presidencën Jugosllave, një kreu kolektiv tetë anëtarësh i përbërë nga përfaqësues nga gjashtë republika dhe, kundërshtuan, dy krahina autonome të Republikës Socialiste të Serbisë, KSA Kosova dhe KSA Vojvodina.

Meqenëse RSF Jugosllavia u formua në vitin 1945, Republika Socialiste e Serbisë përbënte dy krahinat autonome të Kosovës dhe Vojvodinës. Me kushtetutën e vitit 1974, ndikimi i qeverisë qendrore të Republikës Socialiste të Serbisë mbi krahinat u zvogëlua shumë, gjë që u dha atyre një autonomi të gjatë. Qeveria e Republikës Socialiste të Serbisë ishte e kufizuar në marrjen dhe zbatimin e vendimeve që do të vlejnë për krahinat. Krahinat patën një votim në Presidencën e Jugosllavisë, e cila nuk ishte gjithmonë e favorizuar për Republikën Socialiste të Serbisë. Në Serbi pati pakënaqësi ndaj këtyre zhvillimeve, të cilat elementet nacionaliste të publikut e shihnin si "ndarje e Serbisë". Kushtetuta e vitit 1974 jo vetëm që e keqtrajtoi frikën serbe të një "Serbia të dobët, për një Jugosllavi të fortë", por edhe goditi në zemër të ndjenjës kombëtare serbe. Shumica e serbëve e shohin Kosovën si "djepin e kombit" dhe nuk do të pranonin mundësinë e humbjes së saj tek popullësia me shumicë shqiptare.

Vdekja e Titos dhe dobësimi i komunizmit
Më 4 maj 1980, vdekja e Titos u njoftua përmes transmetimeve shtetërore në të gjithë Jugosllavinë. Vdekja e tij hoqi atë që shumë vëzhgues politik ndërkombëtarë e panë si forcë kryesore unifikuese e Jugosllavisë dhe më pas tensioni etnik filloi të rritet në Jugosllavi. Kriza që u shfaq në Jugosllavi lidhej me dobësimin e shteteve komuniste në Evropën Lindore drejt përfundimit të Luftës së Ftohtë, simbolizuar nga rënia e Murit të Berlinit më 1989. Në Jugosllavi, partia komuniste kombëtare e quajti zyrtarisht Lidhjen e Komunistëve të Jugosllavisë, e kishte humbur fuqinë e saj ideologjike.

Problemet në krahinën autonome serbe të Kosovës ndërmjet serbëve etnikë dhe shqiptarëve u rritën në mënyrë eksponenciale. Kjo, e shoqëruar me probleme ekonomike në Kosovë dhe Serbi si tërësi, çoi në pakënaqësi edhe më të madhe serbe për Kushtetutën e vitit 1974. Shqiptarët e Kosovës filluan të kërkojnë që Kosovës t'i jepet statusi i një republike përbërëse që fillon në fillim të viteve 1980, veçanërisht me protestat e vitit 1981 në Kosovë. Kjo u pa nga publiku serb si një goditje shkatërruese ndaj krenarisë serbe për shkak të lidhjeve historike që serbët mbanin me Kosovën. Është parë se ky shkëputje do të ishte shkatërrimtare për serbët e Kosovës. Kjo, përfundimisht, çoi në represionin e shumicës shqiptare në Kosovë. 

Republikat më të begatshme të RS Sllovenisë dhe RS Kroacisë donin të lëviznin drejt decentralizimit dhe demokracisë.

Fillimi i Luftërave në Jugosllavi
Lufta në Slloveni

Sllovenia dhe Kroacia deklaruan pavarësinë e tyre më 25 qershor 1991.

Në mëngjesin e 26 qershorit, njësitë e Ushtrisë Popullore të Jugosllavisë e lanë kazermat e tyre në Rijeka, Kroaci të zhvendosin drejt kufirit të Sllovenisë me Italinë.

Ky veprim menjëherë çoi në një reagim të fortë nga sllovenët vendas, të cilët organizuan barrikada spontane dhe demonstrata kundër veprimeve të UPJ-së. Nuk kishte, ende, asnjë luftim, dhe të dyja palët duket të ketë një politikë jozyrtare për të mos qenë i pari për të hapur zjarr.

Deri në këtë kohë, qeveria sllovene tashmë kishte vënë në veprim planin e saj për të kapur kontrollin e aeroportit ndërkombëtar të Lubjanës dhe të vendeve kufitare të Sllovenisë në kufijtë me Italinë, Austrinë dhe Hungarinë.

Ata që mbanin postet kufitare ishin, në shumicën e rasteve, tashmë sllovenët, kështu që marrja e sllovenit kryesisht thjesht kishte të bënte me ndryshimin e uniformave dhe shenjave, pa asnjë luftë. Duke marrë kontrollin e kufijve, sllovenët ishin në gjendje të vendosnin pozicione mbrojtëse kundër një sulmi të pritur të UPJ-së. Kjo do të thoshte që UPJ do të duhet shtënë i pari. Ai u shkarkua më 27 qershor në orën 14:30 në Divača nga një oficer i UPJ-së.

Më 7 korrik 1991, ndërsa mbështetën të drejtat e tyre përkatëse për vetëvendosjen kombëtare, Komuniteti Europian bëri presion ndaj Sllovenisë dhe Kroacisë për të vendosur një moratorium tre-mujor mbi pavarësinë e tyre me Marrëveshjen Brijuni (të njohur nga përfaqësuesit e të gjitha republikave).Woodward, Susan, L. Balkan Tragedy: Chaos & Dissolution after the Cold War, the Brookings Institution Press, Virginia, USA, 1995, p.200 Gjatë këtyre tre muajve, Ushtria Jugosllave përfundoi tërheqjen e saj nga Sllovenia. Negociatat për të rikthyer federatën jugosllave me diplomatin Lord Carrington dhe anëtarët e Komunitetit Europian ishin të gjitha por përfunduan. Plani i Carringtonit zbuloi se Jugosllavia ishte në një gjendje shpërbërimi dhe vendosi që secila republikë duhet të pranojë pavarësinë e pashmangshme të të tjerëve, së bashku me një premtim ndaj Presidentit serb Milosheviç se Bashkimi Evropian do të siguronte që serbët jashtë Serbisë do të mbroheshin.

Përveç negociatave sekrete midis ministrave të jashtëm Genscher (Gjermani) dhe Mock (Austri), njohja e njëanshme erdhi si një surprizë e padëshiruar për shumicën e qeverive të BE-së dhe Shtetet e Bashkuara, me të cilët nuk kishte konsultime paraprake. Organizatat ndërkombëtare, duke përfshirë edhe OKB-në, nuk ishin të kënaqur. Ndërsa Jugosllavia ishte tashmë në një grindje, ka gjasa që njohja gjermane e republikave të shkëputura dhe mobilizimi i pjesshëm i Austrisë në gjërat kufitare të bëra shumë më keq për shtetin shumëkombësh të dekompozuar. Presidenti amerikan Xhorxh H. Bush ishte i vetmi përfaqësues kryesor i fuqisë për të shprehur një kundërshtim. Shtrirja e ndikimit të Vatikanit në këtë episod është hulumtuar nga studiuesit që njihen me hollësitë, por regjistrimet historike mbetet e diskutueshme.

Millosheviçi nuk pranoi të pajtohet me planin, pasi ai pretendonte se Komuniteti Europian nuk kishte të drejtë të shpërbëhej Jugosllavia dhe se plani nuk ishte në interes të serbëve, sepse do të ndante popullin serb në katër republika (Serbia, Mali i Zi, Bosnja dhe Hercegovina , dhe Kroacia). Carrington u përgjigj duke e vendosur çështjen në një votim në të cilin të gjitha republikat e tjera, përfshirë Malin e Zi nën Momir Bulatović, fillimisht ranë dakord për planin që do të shpërbëhej Jugosllavia. Megjithatë, pas presionit intensiv nga Serbia të Presidentit të Malit të Zi, Mali i Zi ndryshoi qëndrimin e vet për të kundërshtuar shpërbërjen e Jugosllavisë.

Lufta në Kroaci
Me incidentin e Liqeneve të Plitvicës në fund të marsit / fillim të prillit të vitit 1991, Lufta e Pavarësisë së Kroacisë shpërtheu mes qeverisë kroate dhe serbëve rebelë etnikë të RSA Krajina (mbështetur rëndë nga Ushtria Popullore Jugosllave e kontrolluar nga serbët). Më 1 prill 1991, RSA Krajina deklaroi se do të shkëputej nga Kroacia. Menjëherë pas shpalljes së pavarësisë së Kroacisë, serbët e Kroacisë gjithashtu formuan SAO Slavoni Perëndimore dhe RSA të Sllavonisë Lindore, Baranja dhe Srijemën Perëndimore. Këto tre rajone do të kombinoheshin në Republikën e Krajinës Serbe (RKS) më 19 dhjetor 1991.

Subjektet tjera të rëndësishme të serbëve në Kroacinë lindore njoftuan se edhe ata do të bashkoheshin me RSA Krajina. Zagrebi deri në këtë kohë ndërpreu dorëzimin e parave tatimore në Beograd, dhe njësitë serbe të Kroacisë ndërpreu pagesën e taksave në Zagreb. Në disa vende, Ushtria Jugosllave veproi si një zonë tamponike, në të tjerët ndihmoi serbët në konfrontimin e tyre me forcat e reja ushtarake dhe policore kroate.

Në fillim të muajve të luftës, ushtria jugosllave dhe ushtria jugosllave e mbizotëruan seriozisht zonat civile të Splitit dhe Dubrovnikut, një vend i trashëgimisë botërore të UNESCO-s, si dhe fshatrat e afërta kroate. Mediat jugosllave pohuan se veprimet u bënë për shkak të asaj që ata pohonin ishte një prani e forcave fashiste Ustaše dhe terroristëve ndërkombëtarë në qytet.

Hetimet e OKB-së zbuluan se në atë kohë nuk kishte forca të tilla në Dubrovnik. Prania ushtarake kroate u rrit më vonë. Kryeministri malazez Milo Gjukanoviç, në atë kohë një aleat i Millosheviçit, iu drejtua nacionalizmit malazez, duke premtuar se kapja e Dubrovnikut do të lejonte zgjerimin e Malit të Zi në qytet, të cilin ai pretendonte se ishte historikisht pjesë e Malit të Zi dhe denoncoi kufijtë e tanishëm të Malit të Zi si "të tërhequr nga hartografët e vjetër dhe të dobët të arsimuar bolshevikë".

Në të njëjtën kohë, qeveria serbe kundërshtoi aleatët e saj malazezë nga pretendimet e kryeministrit serb Dragutin Zelenoviç, duke pretenduar se Dubrovniku ishte historikisht serb dhe jo malazez. Mediat ndërkombëtare dhanë vëmendje të madhe për bombardimet e Dubrovnikut dhe pretenduan se kjo ishte dëshmi e Millosheviçit për të ndjekur krijimin e një Serbi të Madhe pasi Jugosllavia u shemb, me sa duket me ndihmën e udhëheqjes së varur malazeze të Bulatoviqit dhe nacionalistëve serbë në Malin e Zi për të nxitur mbështetjen malazeze për rikthimi i Dubrovnikut.

Në Vukovar, tensionet etnike midis kroatëve dhe serbëve shpërthyen në dhunë kur ushtria jugosllave hyri në qytet. Ushtria Jugosllave dhe paramilitarët serbë shkatërruan qytetin në luftën urbane dhe shkatërrimin e pronës kroate. Paraushtarakët serbë kryenin krime ndaj kroatëve, duke vrarë mbi 200 veta dhe duke zhvendosur të tjerët për të shtuar ata që u larguan nga qyteti në masakrën e Vukovarit.

Njohja ndërkombëtare e shpërbërjes
Në nëntor 1991, Komisioni i Arbitrazhit i Konferencës së Paqes për Jugosllavinë e udhëhequr nga Robert Badinter, të përfunduar me kërkesë të Lord Carrington se RSF Jugosllavia ishte në procesin e shpërbërjes, se popullata serbe në Kroaci dhe Bosnjë nuk kishte të drejtë për vetëvendosje në formën e shteteve të reja dhe se kufijtë ndërmjet republikave ishin për t'u njohur si kufij ndërkombëtarë. Si rezultat i konfliktit, Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara miratoi njëzëri Rezolutën 721 të Këshillit të Sigurimit të OKB-së më 27 nëntor 1991, i cili hapi rrugën për krijimin e operacioneve paqeruajtëse në Jugosllavi.

Në janar 1992, Kroacia dhe Jugosllavia nënshkruan një armëpushim nën mbikëqyrjen e OKB-së, ndërkohë që negociatat vazhduan midis udhëheqjeve serbe dhe kroate mbi ndarjen e Bosnje dhe Herzegovinës.

Më 15 janar 1992, pavarësia e Kroacisë dhe Sllovenisë ishin të njohur në mbarë botën.

Sllovenia, Kroacia dhe Bosnja më vonë do të pranoheshin si shtete anëtare të Kombeve të Bashkuara më 22 maj 1992.

Maqedonia u pranua si shtet anëtar i Kombeve të Bashkuara më 8 prill 1993.

 Referime 

 *
Jugosllavia