Kanidët

Kanidët (nga latinishtja Canidae, kanis ", qen") eshte nje familje biologjik e karnivorave si qen . Një anëtar i kësaj familje quhet kanid.Ka tre nënfamilie që gjenden brenda familjes kanid, të cilat janë zhdukur si Borofaginae dhe Hesperokioninae , dhe ekzistues Kaninae .Kaninaët janë të njohur si kanintët, i cili përfshin qentë e zbutur , ujqërit ,dhelprat dhe specie të tjera ekzistuese dhe të zhdukura.

Kanidët gjenden në të gjitha kontinentet, përveç Antarktidës , pasi kanë mbërritur në mënyrë të pavarur ose shoqëruar me qëniet njerëzore për periudha të zgjatura kohore. Kanidët ndryshojnë në madhësi nga ujku gri me gjatësi 2 metra (6.6 ft) deri tek feneka me gjatësi 24 centimetër (9,4 in) . Format trupore të kanidëve janë të ngjashme, zakonisht kanë trupa të gjatë, veshë të drejtë, dhëmbë të përshtatur për plasaritje të eshtrave dhe prerjen e mishit, këmbë të gjata dhe bishta të thekur. Ata janë kryesisht kafshë shoqërore, që jetojnë së bashku në njësi familjare ose grupe të vogla dhe sillen në mënyrë bashkëpunuese. Në disa specie kanidësh,vetëm çifti mbizotrues ka të drejtën e çiftëzimit.Kanidët komunikojnë me sinjale aromë dhe vokalizime. Një kanid, qeni shtëpiak, kohë më parë hyri në një partneritet me njerëzit dhe sot mbetet një nga kafshët shtëpiake më të mbajtura gjerësisht.

 Taksonomia  
parapamje|Ujku Indian në Velavadar (Parku Kombëtar Blackbuck, Gujarat)
Në historinë e mishngrënësve, familja Kanidae përfaqësohet nga dy nënfamiljet e zhdukura të përcaktuara si Hesperokioninae dhe Borofaginae, dhe nënfamilja e gjërë Kaninae. Kjo nënfamilje përfshin të gjitha kanidët e gjalla dhe të afërmit e tyre të zhdukur kohët e fundit. Kanidët një grup dentare monofiletik me marrëdhënie me borofaginët e zhdukur, me të dy grupet të paturit e një bicuspid (dy pika) në të ulët karnasial talonid , i cili jep këtë dhëmb një aftësi shtesë në përçapje . Kjo, së bashku me zhvillimin e një coks të veçantë entokonid dhe zgjerimin e talonidit të molarit të parë të ulët, dhe zmadhimi korrespondues i talonit të molarit të sipërm dhe zvogëlimi i parazilit të tij dallojnë këto kanione të vonshme të Cenozoikut dhe janë dallimet thelbësore që identifikojnë kladën e tyre.

Feliformat si-mace dhe kaniformat si-qen shfaqen brenda Karnivoramorfa rreth 45-42 Mya (milion vjet më parë). Kaniformat përfshinin gjininë si dhelpra Leptocyon , speciet e ndryshme të së cilës ekzistonin nga 34 Mya para se të degëzonin 11.9 Mya në Vulpini (dhelprat) dhe Canini (qentë). 

 Marrëdhëniet filogjenetike 
Brenda Kanidae, rezultatet e analizave të alozizmit dhe kromozomit kanë sugjeruar më parë disa ndarje filogjenetike :

 Kanidët si ujk (gjinia Canis , Cuon , dhe Lycaon ) përfshijnë qenin (Canis lupus familiaris) , ujkun gri ( Canis lupus ), ujkun e kuq ( Canis rufus ), ujkun lindor ( Canis Lycaon ), kojotën ( Canis latrans ) , çakallin e artë euroaziatik ( Canis aureus ), ujkun e artë afrikan ( Canis anthus ), ujkun etiopian ( Canis simensis ), çakallin me kurriz të zi ( Canis mesomelas), çakalli me vija anash ( Canis adustus ), dholen ( Cuon alpinus ), dhe qenin e egër afrikan ( Lycaon pictus ).
 Kanidët si dhelpra përfshijnë dhelprën kotele ( Vulpes velox ), dhelprën e kuqe ( Vulpes vulpes ), dhelprën e Kepit ( Vulpes chama ), dhelprën arktike ( Vulpes lagopus ), dhe dhelprën fenek ( Vulpes zerda ).
 Kanidët e Amerikës Jugore përfshijnë qenin e shkurreve ( Speothos venaticus ), dhelprën e zbardhur ( Lycalopex uetulus ), dhelprën gaforrengrënës ( Cerdocyon thous ), dhe ujkun me krif ( Chrysocyon brachyurus ).

Taksat e ndryshme monotipike përfshijnë dhelprën veshlakuruq ( Otocyon megalotis ), dhelprën gri ( Urocyon cinereoargenteus ) dhe qenin rakun ( Nyctereutes procyonoides ).
Analizat e ADN- së tregojnë se tre të parat formojnë kadë monofetike . Kanidët si ujku dhe kanidët e Amerikës së Jugut së bashku formojnë fisin Kanini.  dhënat molekulare nënkuptojnë një origjinë të Kanidae të Amerikës së Veriut  rreth 10 Mya dhe një origjinë afrikane të qenve si-ujk ( Canis , Cuon , dhe Lycaon ), me çakejtë janë më bazat e këtij grupi. Klada e Amerikës së Jugut është rrënjosur nga ujku dhe qeni i shkurre, dhe kanidët me dhelpra nga dhelpra fenek dhe dhelpra e Blanfordit. Dhelpra gri dhe dhelpra ishullore janë bazike për kadastrat e tjera; sidoqoftë, kjo diferencë topologjike nuk mbështetet fuqimisht. 

 Evolucioni 
Kanidae sot përfshin një grup të larmishëm prej rreth 34 specieve që variojnë në madhësi nga ujku gri me gjymtyrët e gjata deri tek qeni me këmbë të shkurtra. Kanidet moderne banojnë në pyje, tundra, savananë dhe shkretëtira në të gjitha pjesët tropikale dhe të buta të botës. Marrëdhëniet evolucionare midis specieve janë studiuar në të kaluarën duke përdorur qasje morfologjike , por kohët e fundit, studimet molekulare kanë bërë të mundur hetimin e marrëdhënieve filogjenetikë . Në disa specie, divergjenca gjenetike është shtypur nga niveli i lartë i rrjedhës së gjeneve midis popullsive të ndryshme dhe aty ku speciet janë hibridizuar, ekzistojnë zona të mëdha hibride .

 Epoka e Eocenit 
Mishngrënësit evoluan nga miacoidët rreth 55 Mya gjatë Paleocenit të vonë . Rreth 5 milion vjet më vonë, mishngrënësit u ndanë në dy ndarje kryesore: kaniformat (si qen) dhe feliformët (si mace). Nga 40 Mya, kishte lindur anëtari i parë i familjes së qenve . I quajtur Prohesperocyon wilsoni , mbetjet e tij të fosilizuara janë gjetur në atë që është tani pjesa jugperëndimore e Teksasit. Karakteristikat kryesore që e identifikojnë atë si një kanid përfshijnë humbjen e molarit të tretë të sipërm (pjesë e një prirje drejt një kafshimi më të qethjes), dhe strukturën e veshit të mesëm i cili ka një bull të zgjeruar(struktura e uritur e kockave që mbron pjesët delikate të veshit). Prohesperocyon ndoshta kishte gjymtyrë pak më të gjatë se paraardhësit e tij, dhe gjithashtu kishte gishtërinj paralelë dhe të ngushtë të cilët ndryshojnë dukshëm nga rregullimet e spërkatura të shifrave tek arinjtë .

Familja e kanidëve së shpejti u nda në tre nënfamilje, secila prej të cilave ndryshoi gjatë Eocenës : Hesperokioninae (rreth 39.74-1515 Mya), Borofaginae (rreth 34–2 Mya), dhe Kaninae (rreth 34–0 Mya). Kanina janë e vetmja nënfamilje që mbijetojnë dhe të gjithë kanidët e ditëve të sotme, duke përfshirë ujqërit, dhelprat, kojotat, çakallët dhe qentë shtëpiak, i përkasin asaj. Anëtarët e secilës nënfamilje treguan një rritje të masës trupore me kohën dhe disa shfaqnin dieta të specializuara hiperkarnivore që i bën ata të prirur për ngrënjene e mishit.

 Epoka e Oligocenit 
Nga Oligoceni , të tre nënfamiljet kanide (Hesperokioninae, Borofaginae dhe Kaninae) ishin shfaqur në të dhënat fosile të Amerikës së Veriut. Dega më e hershme dhe më primitive e Kanidae ishte linja Hesperokioninae, e cila përfshinte Mesokionin e Oligocenit (38–24 Mya). Këto kanid të hershëm kanë evoluar ndoshta për ndjekjen e shpejtë të gjahut në një habitat të kullotave; ata ngjanin me civetët moderne në pamje. Hesperokionines përfundimisht u shuan në Miocen e mesme. Një nga anëtarët e hershëm të Hesperokioninëve, gjinia Hesperocyon ,grupin Arkeocionit dhe Leptocyonit . Këto degë çuan në rrezatimet e borofaginës dhe qenit.

 Epoka e Miocenit 
Rreth 9-10 Mya gjatë Miocenit vonë , Canis , Urocyon , dhe Vulpes u zgjeruan nga Amerika e Veriut jugperëndimore  . Suksesi i këtyre kaninëve ishte e lidhur me zhvillimin e ulëta e karnasialëve.Rreth 8 Mya, ura tokës e Beringianit lejuan anëtarët e gjinis Eucyon një mjet për të hyrë në Azi dhe ata vazhduan për të kolonizuar Europën.

 Epoka e Pliocenit 
Gjatë Pliocenit , rreth 4-5 Mya, Canis lepofagu u shfaq në Amerikën e Veriut.Ai ishte i vogël dhe me formën e kojotës. Të tjerët ishin nga karakteristikat e ujkut. C. latrans (kojota) është teorizuar se kanë zbritur nga C. lepofag .

Formimi i Isthmusit të Panamasë , rreth 3 Mya, u bashkua me Amerikën e Jugut në Amerikën e Veriut, duke lejuar kanidët të pushtonin Amerikën e Jugut , ku ata u diversifikuan. Sidoqoftë, paraardhësi më i fundit i zakonshëm i kanidëve të Amerikës së Jugut jetoi në Amerikën e Veriut rreth 4 Mya dhe ka të ngjarë më se kaloi nëpër urën e re toksore Një nga linja rezulton përbëhej nga dhelpra gri ( Urocyon cinereoargentus ) dhe tani i zhdukur ujku i tmerrshëm ( Canis dirus ). Linja tjetër përbëhej nga të ashtuquajturat specie endemike të Amerikës së Jugut; ujkun me krif ( Chrysocyon brachyurus ), qenin me qime të shkurtëra (Atelocynus microtis ), qenin e shkurreve ( Speothos venaticus ), dhelprën gaforrengrënëse ( Cerdocyon hezar ), dhe dhelpra të Amerikës së Jugut ( Lycalopex spp.). Monofonia e këtij grupi është vendosur me mjete molekulare. 

 Epoka e Pleistocenit 
Gjatë Pleistocenit , u shfaq linja e ujkut në Amerikën e Veriut, me Canis edwardii , qartë të identifikueshëm si ujk, dhe u shfaq Canis rufus , ndoshta një pasardhës i drejtpërdrejtë i C. edwardii . Rreth 0.8 Mya, Canis ambrusteri u shfaq në Amerikën e Veriut. Një ujk i madh, u gjet në të gjithë Amerikën Veriore dhe Qendrore dhe përfundimisht u ekzaminua nga pasardhësi i tij, ujku i tmerrshëm, i cili më pas u përhap në Amerikën e Jugut gjatë Pleistocenit të Vonë.

Nga 0.3 Mya, një numër i llojeve të ujkut gri ( C. lupus ) ishin zhvilluar dhe ishin përhapur në të gjithë Europën dhe Azinë veriore. Ujku gri kolonizoi Amerikën e Veriut gjatë epokës së vonë të Rancholabrean përtej urës toksore të Beringit, me të paktën tre pushtime të ndara, me secilën të përbërë nga një ose më shumë uqërish gri të ndryshme evaziane.  Studimet e ADN-s molekulare kanë treguar se ekzistojnë të paktën katër linja të qëndrueshme të C. lupus . Ujku i tmerrshëm ndau habitatin e tij me ujkun gri, por u zhduk në një ngjarje të madhe zhdukjeje që ndodhi rreth 11.500 vjet më parë. Mund të ketë qenë më shumë gërryes se gjahtar; molarët e saj duket se janë përshtatur për thyrjen e eshtrave dhe mund të ketë zhdukur si rezultat i zhdukjes së kafshëve barishtore të mëdha, në kufomat e të cilave mbështetej.

Në vitin 2015, një studim i sekuencave të gjenomit mitokondrial dhe sekuencave bërthamore të tërë gjenomit të kanidëve Afrikane dhe Euroaziatik tregoi se kanidët e gjalla si ujk kanë kolonizuar Afrikën nga Eurasia të paktën pesë herë në të gjithë Pliocenin dhe Pleistocenin, që është në përputhje me provat fosile që sugjerojnë se shumica e diversitetit të faunës kanide afrikane rezultuan nga imigrimi i paraardhësve evrazianë, që ka të ngjarë të përkojnë me lëkundjet klimatike Plio-Pleistocene midis kushteve të thata dhe të lagështa. Kur krahasojmë çakallët e artë të Afrikës dhe Euroazisë, studimi arriti në përfundimin se ekzemplarët afrikanë përfaqësonin një prejardhje monoflektike të veçantë që duhet të njihet si një specie më vete, Canis anthus ( ujku i artë afrikan). Sipas një filogjenie të rrjedhur nga sekuencat bërthamore, çakalli i artë euroaziatik ( Canis aureus ) u largua nga linja e ujkut / kojotës 1.9 Mya, por ujku i artë afrikan u nda 1.3 Mya. Sekuencat e gjenomit mitokondrial treguan se ujku etiopian të jetë larguar nga linja e ujkut / kojotës pak përpara këtyrëve.

 Karakteristikat 
Kanidët e egër gjenden në çdo kontinent, përveç Antarktidës, dhe banojnë në një gamë të gjerë habitatesh të ndryshme, duke përfshirë shkretëtirat , malet , pyjet dhe kullotat . Ato ndryshojnë në madhësi nga dhelpra fenek, e cila mund të jetë pak 24 cm (9,4 in) në gjatësi dhe peshojnë 0.6 kg (1.3 lb), në ujkun gri , i cili mund të jetë deri në 160 cm (5.2 ft ) e gjatë, dhe mund të peshojë deri në 79 kg (174 lb). Vetëm disa lloje janë arboreale - dhelpra gri, dhelpra e ishullit të lidhur ngushtë dhe qeni rakun zakonisht ngjiten në pemë.

Të gjitha kanidët kanë një formë të ngjashme themelore, siç ilustrohet nga ujku gri, megjithëse gjatësia relative e fytyrave, gjymtyrëve, veshëve dhe bishtit ndryshojnë ndjeshëm midis specieve. Me përjashtimet e qenit të shkurret, qenit rakun dhe disa racave shtëpiake të Canus lupus , kaniët kanë këmbë relativisht të gjata dhe trupa të lirshëm, të përshtatur për të ndjekur pre. Bishtat janë me qime dhe gjatësia dhe cilësia e bishtave ndryshojnë me stinën. Pjesa e fytyrave e kafkës është shumë më e zgjatur se ajo e familjes së maceve.Harqet zygomatike janë të gjerë, ka një tërthor lambdoidal kreshtë në pjesën e pasme të kafkë. Orbitalet kockore rreth syrit nuk formojnë asnjëherë një unazë të plotë dhe demet dëgjimore janë të lëmuara dhe të rrumbullakosura.  Femrat kanë tre deri në shtatë palë gji . 
parapamje|251x251px|Skelet i një çakalli me kurriz të zi ( Canis mesomelas ) në ekspozitë në Muzeun e Osteologjisë
Të gjithë kanidët janë shifra digjitale , do të thotë se ecin me gishtat e këmbëve. Maja e hundës është gjithmonë lakuriq, siç janë padët cushioned në thembra të këmbëve. Këto të fundit përbëhen nga një pjesë e vetme pas majës së secilës këmba dhe një jastëk qendror pak a shumë më pak nën rrënjët e shifrave. Flokët rriten midis padëve dhe tek dhelprin Arktik, thembra e këmbës është e dendur e mbuluar me flokë në disa periudha të vitit. Me përjashtim të qenit të egër afrikan me katër shputa ( Lycaon pictus ), pesë gishtërinjë janë këmbëpërballë, por polleksi (gishti i madh) është zvogëluar dhe nuk arrin tokën. Në këmbët e pasme janë katër gishtërinjtë, por në disa qen shtëpiak, një gisht i pestë vestigial, i njohur si klasa e vesës, ndonjëherë është e pranishme, por nuk ka lidhje anatomike me pjesën tjetër të këmbës. Thonjtë pak të lakuar nuk janë tërheqës dhe pak a shumë të butë. 

Penisi tek kanidët meshkuj është mbështetur nga një kockë quajtur bakulum . Ai gjithashtu përmban një strukturë në bazën e quajtur bulbus glandis , e cila ndihmon për të krijuar një kravatë copuluese gjatë çiftëzimit, duke i mbyllur kafshët së bashku për deri në një orë. Kanidët e rinj lindin të verbër, me sytë e tyre duke hapur disa javë pas lindjes. Të gjithë kanidët e gjallë (Kaninae) kanë një ligamentit analoge në ligamentet e zverkut përdoret për të mbajtur qëndrimin e kokës dhe qafës me pak ushtrime aktive të muskujve; ky ligament u lejon atyre të kursejnë energji ndërsa bëjnë distanca të gjata pas shtigjeve aromatike me hundën e tyre në tokë. Sidoqoftë, bazuar në detajet skeletore të qafës, të paktën disa nga Borofaginae (siç është Aelurodon ) besohet se i kanë munguar ky ligament.

 Dentaria 
parapamje|Diagrami i një kafkë ujku me karakteristika kryesore të etiketuara
Stomatologjia ka të bëjë me rregullimin e dhëmbëve në gojë, me shërimin e dhëmbëve për dhëmbët e nofullës së sipërme duke përdorur shkronjat e rastit të sipërm I për të treguar incizuesit , C për kanunët , P për premolarët , dhe M për molarët , dhe çështjen e ulët shkronjat i, c, p dhe m për të treguar dhëmbët e mandibuluar . Dhëmbët numërohen duke përdorur njërën anë të gojës dhe nga pjesa e përparme e gojës në pjesën e prapme. Në mishngrënës , premolari i sipërm P4 dhe molari i poshtëm m1 formojnë mishrat që përdoren së bashku në një veprim të ngjashëm me gërshërë për të qethur muskulin dhe tendin e pre. 

Kanidët përdorin premolarët e tyre për prerje dhe dërrmim, përveç për premolën e katërt të lartë premolar P4 (karnasionin e sipërm) që përdoret vetëm për prerje. Ata i përdorin molarët e tyre për bluarje, përveç molarit të parë të poshtëm m1 (karnasi i poshtëm) që ka evoluar si për prerje ashtu edhe për bluarje, në varësi të përshtatjes dietike të kandëve. Tek karnasinët e poshtme, trigonidi përdoret për feta dhe talonidi përdoret për bluarje. Raporti midis trigonidit dhe talonidit tregon zakonet diete të një mishngrënësi, me një trigonid më të madhe që tregon një hiperkarnivor dhe një talonid të madhe që tregon një shumë i dhënë pas gjithëçkaje dietë. Për shkak të ndryshueshmërisë së tij të ulët, gjatësia e karnasalit të poshtëm përdoret për të siguruar një vlerësim të madhësisë së trupit të një mishngrënësi. 

Një studim i forcës së kafshimit të vlerësuar se dhëmbët e qenit janë kampion të mëdhenj grabitqarish gjitarësh të gjallë dhe fosile, kur rregulloheshin për masën e tyre trupore, zbuloi se për gjitarët placental forca e kafshimit tek qenët ishte më e madhja të ujkut të zhdukur (163) , të ndjekura në mesin e kanidëve moderne nga katër hiperkarnivorët që shpesh prenë kafshë më të mëdha se veten: qenin e egër afrikan (142), ujkun gri (136), dholet (112) dhe dingon (108). Forca e kafshimit në karnasalet tregoi një prirje të ngjashme me qenët. Madhësia më e madhe e një grabitqari ndikohet fuqimisht nga kufijtë e saj biomekanikë. 

Shumica e kanidëve kanë 42 dhëmbë , me një formulë dentare të: Qeni i shkurreve ka vetëm një molar të sipërm me dy poshtë, dholja ka dy sipër dhe dy më poshtë dhe dhelpra veshlakuriq ka tre ose katër molarë të sipërm dhe katër të poshtme. Dhëmbët molarë janë të fortë në shumicën e specieve, duke lejuar kafshët të plasin kockat e hapura për të arritur në palcë . Formulat e qumeshtor, ose dhëmbët e fëmijë, në kanidë janë 3.1.33.1.3 , molarët mungojnë plotësisht.

 Historia e jetës 
 Sjellja sociale 
parapamje|Dholet duke sulmuan një sambar , Parku Kombëtar Bandipur
Pothuajse të gjitha kanidt janë kafshë shoqërore dhe jetojnë së bashku në grupe. Në përgjithësi, ato janë territorjale ose kanë një hapësirë ​​shtëpie dhe flenë në hapësirë ​​të hapur, duke përdorur strofullat vetëm për mbarështim dhe ndonjëherë në mot të keq. Në shumicën e dhelprave dhe në shumicën prej qenve të vërtetë, një palë mashkulli dhe femra punojnë së bashku për të gjuajtur dhe për të rritur të rinjtë e tyre. Ujku gri dhe disa prej kanidëve të tjerë më të mëdhenj jetojnë në grupe më të mëdha të quajtura pako . Qentë e egër afrikanë kanë pako që mund të përbëhen nga 20 deri në 40 kafshë dhe pako me më pak se rreth shtatë individë mund të jenë të paaftë për riprodhim të suksesshëm. Gjuetia në pako ka avantazhin që kafshët më të mëdha pre që mund të vrasin. Disa specie formojnë pako ose jetojnë në grupe të vogla familjare në varësi të rrethanave, përfshirë llojin e ushqimit në dispozicion. Në shumicën e specieve, disa individë jetojnë vetë. Brenda një pakete kanidësh, ekziston një sistem mbizotërimi, në mënyrë që kafshët më e fortë, me përvojë të çojnë paketën. Në shumicën e rasteve, mashkulli dhe femra mbizotëruese janë anëtarët e vetëm të paketave për tu rritur. 

Kanidët komunikojnë me njëri-tjetrin me sinjale arome , nga të dhëna vizuale dhe gjeste, dhe nga vokalizime të tilla si lehja, dhe ulërima. Në shumicën e rasteve, grupet kanë një territor shtëpiak nga i cili dëbojnë specifikat e tjera . Territori shënohet duke lënë shenja aromash të urinës , të cilat paralajmërojnë shkelje të individëve. Sjellja sociale ndërmjetësohet gjithashtu nga sekrecione nga gjëndrat në sipërfaqen e sipërme të bishtit afër rrënjës së saj dhe nga gjëndrat anale . 

 Riprodhimi 
parapamje|Një qen i egër nga Sri Lanka ushqen këlyshët e saj
Kanidët si grup shfaqin disa tipare riprodhuese që janë të rralla tek gjitarët si një e tërë. Ato janë tipike monogame , sigurojnë kujdesin atëror për pasardhësit e tyre, kanë cikle riprodhuese me faza të gjata proestrale dhe dioestrale dhe kanë një kravatë copuluese gjatë çiftëzimit. Ata gjithashtu mbajnë pasardhësit e të rriturve në grupin shoqëror, duke shtypur aftësinë e këtyre për të rritur ndërsa përdorin kujdesin alloparental që ata mund të ofrojnë për të ndihmuar në rritjen e gjeneratës tjetër të pasardhësve.

Gjatë periudhës proestrale, nivelet e rritura të oestradiolit e bëjnë femrën tërheqëse për mashkullin. Ekziston një rritje e progesteronit gjatë fazës së vezorit dhe femra tani është receptive. Pas kësaj, niveli i oestradiol luhatet dhe ekziston një fazë e gjatë dioestrous gjatë së cilës femra është shtatzënë. Pseudo-shtatzënia ndodh shpesh tek kanidët që kanë ovuluar, por nuk kanë arritur të ngjizen. Një periudhë e anoestrusit vijon shtatëzëninë ose pseudo-shtatzëninë, duke patur vetëm një periudhë vestrale gjatë çdo sezoni të mbarështimit. Kanidët e vegjël dhe të mesme kryesisht kanë një periudhë gestacioni nga 50 deri në 60 ditë, ndërsa speciet më të mëdha mesatarisht 60 deri në 65 ditë. Koha e vitit në të cilën ndodh sezoni i mbarështimit lidhet me gjatësinë e ditës, siç është demonstruar në rastin e disa specieve që janë shndërruar nëpër ekuator në hemisferën tjetër dhe pëson një zhvendosje të fazës gjashtëmujore. Qentë shtëpiak dhe disa kanid të vegjël në robëri mund të vijnë në aestrus më shpesh, ndoshta për shkak se stimuli i fotoperiodit prishet në kushte të ndriçimit artificial. 

Madhësia e një pjellore ndryshon, me një nga 16 ose më shumë qenush që lindin. Të rinjtë kanë lindur të vegjël, të verbër dhe të pafuqishëm dhe kërkojnë një periudhë të gjatë kujdesi prindëror. Ato mbahen në një banesë, më shpesh të gërmuara në tokë, për ngrohtësi dhe mbrojtje. Kur të rinjtë fillojnë të hanë ushqim të ngurtë, të dy prindërit, dhe shpesh anëtarët e tjerë të paketave, sjellin ushqim për ta nga gjuetia. Kjo më shpesh vjell nga stomaku i të rriturve. Kur ndodh një përfshirje e tillë e paketave në ushqimin e pjellës, shkalla e suksesit të mbarështimit është më e lartë se sa rasti kur femrat ndahen nga grupi dhe mbrapa qenve të tyre në izolim. Kanidëve të rinj mund të duhen një vit për t’u pjekur dhe për të mësuar aftësitë e nevojshme për të mbijetuar. Në disa specie, siç është qeni i egër afrikan, pasardhësit meshkuj zakonisht mbeten në paketën e lindjes, ndërsa femrat shpërndahen si grup dhe bashkohen me një grup tjetër të vogël të gjinisë së kundërt për të formuar një paketë të re.

 Kanidët dhe njerëzit 
parapamje|Gjuetia tradicionale e dhelprave angleze
Një kanid, qeni shtëpiak , hyri në një partneritet me njerëzit shumë kohë më parë. Qeni ishte specia e parë e zbutur. Procesi arkeologjik tregon se qeni i parë i padiskutueshëm mbetet i varrosur pranë njerëzve 14.700 vjet më parë, me mbetje të diskutueshme që ndodhin 36,000 vjet më parë. Këto data nënkuptojnë se qentë më të hershëm u ngritën në kohën e gjahtarëve-grumbulluesve njerëzorë dhe jo të bujqve .

Fakti që ujqërit janë kafshë grupi me struktura sociale bashkëpunuese mund të ketë qenë arsyeja që marrëdhënia u zhvillua. Njerëzit përfituan nga besnikëria, bashkëpunimi, puna ekipore, gatishmëria dhe aftësitë përcjellëse të kanidëve, ndërsa ujku mund të ketë përfituar nga përdorimi i armëve për të trajtuar prenë më të madhe dhe ndarjen e ushqimit. Njerëzit dhe qentë mund të kenë evoluar së bashku.

Ndër kanidët, vetëm ujku gri ka qenë i njohur gjerësisht si gjuetar i njerëzve. Megjithatë, janë botuar të paktën dy rekorde të kojotave që vranë njerëz, dhe të paktën dy raporte të tjera të çakejve të artë që vrisnin fëmijë. Qeniet njerëzore kanë bllokuar dhe gjuajtur disa lloje kanadeze për leshin e tyre dhe disa, veçanërisht ujku gri, kojotën dhe dhelprën e kuqe, për sport. Kanidët të tillë si dholja tani janë të rrezikuara në të egër për shkak të persekutimit, humbjes së habitatit, një varfërim të specieve të parëndësishme të preve dhe transmetimit të sëmundjeve nga qentë shtëpiak. 

 Shiko edhe 
 Dhelpra seçurane

 Referime 

Kategoria:Gjitarë
Kategoria:Gjitarë të Evropës
Kategoria:Gjitarë të Azisë
Kategoria:Gjitarë të Afrikës
Kategoria:Gjitarë të Amerikë veriore
Kategoria:Gjitarë të Amerikës jugore
Kategoria:Kafshë mishngrënëse
Kategoria:Mishngrënës të Azisë
Kategoria:Mishngrënës të Afrikës
Kategoria:Mishngrënës të Europës
Kategoria:Mishngrënës të Amerikës veriore
Kategoria:Mishngrënës të Amerikës jugore
Kategoria:Kanidë