Graniti

Graniti është një lloj i zakonshëm i shkëmbit ndezës intrigues felsik që është kokrrizor dhe faneritik në cilësi. Granitët mund të jenë kryesisht me ngjyrë të bardhë, rozë ose gri, në varësi të mineralogjisë së tyre. Fjala "granit" vjen nga granula latine, një kokërr, në referim të strukturës me kokrrizë të trashë të një shkëmbi të tillë holokristalin. Në mënyrë të rreptë, graniti është një shkëmb i zjarrtë me 20% dhe 60% kuarc, me vëllim, dhe të paktën 35% e feldsparit total që përbëhet nga feldspar alkalin, megjithëse zakonisht termi "granit" përdoret për t'iu referuar një gamë më të gjerë të trashë shkëmbinj të zjarrtë të prodhuar që përmbajnë kuarc dhe feldspar.

Shprehja "granit" nënkupton si granit-i dhe zbatohet në granit dhe një grup shkëmbinj ndërhyrës me inde me tekstura të ngjashme dhe ndryshime të lehta në përbërje dhe origjinë. Këto shkëmbinj kryesisht përbëhen nga minerale feldspar, kuarci, mikë, dhe amfibol, të cilat formojnë një matricë ndërlidhëse, disi ekuivalente të feldspar dhe kuarc me mikë të shpërndara më të errëta biotitike dhe amfibolë (shpesh hornblende) duke spërkatur mineralet me ngjyra më të lehta. Ndonjëherë disa kristale individuale (fenokrizat) janë më të mëdha se masa tokësore, në këtë rast cilësi njihet si porfirite. Një shkëmb granitik me një strukturë porfirite njihet si një porfirizëm graniti. Granitoidi është një term fushor i përgjithshëm, përshkrues, për shkëmbinjtë e egër me ngjyrë më të lehtë dhe të trashë. Ekzaminimi petrografik kërkohet për identifikimin e llojeve specifike të granitoideve. Ekuivalenti ekstruziv i shkëmbit të egër të granitit është rhyolit.

Graniti është pothuajse gjithmonë masiv (d.m.th., duke munguar ndonjë strukturë e brendshme), e vështirë dhe e ashpër. Këto veti e kanë bërë granitin një gur ndërtimi të përhapur gjatë gjithë historisë njerëzore. Dendësia mesatare e granitit është midis 2.65 dhe 2.75 g / cm3. Forca e saj kompresive zakonisht qëndron mbi 200 MPa.

Temperatura e shkrirjes së granitit të thatë në presionin e ambientit është 1215–1260 ° C (2219–2300 ° F) dhe reduktohet fuqimisht në prani të ujit, deri në 650 ° C me presion disa kBar.
Graniti si mineral
Graniti klasifikohet sipas diagramin QAPF për shkëmbinj plutonikë të trashë me kokrrizë dhe emërtohet sipas përqindjes së kuarcit, feldsparit alkalik (ortoklazës, sanidinës, ose mikroklinës) dhe feldsparit plagioklazë në gjysmën A-Q-P të diagramit. Graniti i vërtetë (sipas konventës moderne petrologjike) përmban si plagioklazën, ashtu edhe feldsparët alkali. Kur një granitoid është i lirë ose pothuajse i lirë i plagioklazës, shkëmbi është referuar si granit feldspar alkali. Kur një granitoid përmban më pak se 10% ortoklaza, quhet tonalitet; pirokseni dhe amfiboli janë të zakonshme në tonalitet. Një granit që përmban të dy miks muskovite dhe biotit quhet një granit binar ose dy-mikë. Granitet me dy mikë janë zakonisht të pasura me kalium dhe të ulët në plagioklazë, dhe zakonisht janë granitë të tipit S ose granit të tipit A.
 SiO2                  72.04 % Al2O3      14.42 % K2O                   4.12 % Na2O                     3.69 % CaO                                1.82 % FeO                               1.68 % Fe2O3      1.22 % MgO                              0.71 % TiO2                 0.30 % P2O5  0.12 % MnO                          0.05 %

Origjina
Graniti ka një përbërje felsike dhe është më i zakonshëm në kore kontinentale sesa në kore oqeanike. Ato kristalizohen nga shkrirjet felike të cilat janë më pak të dendura se shkëmbinjtë mafikë dhe kështu priren të ngjiten drejt sipërfaqes. Në të kundërt, shkëmbinjtë mafikë, ose bazalts ose gabbros, dikur të metamorfozuar në fytyrat eklogitike, priren të zhyten në mantelin nën Moho.

Mekanizmi petrogjenik
Granitoidet janë kristalizuar nga magmat felike që kanë kompozime në ose afër një pike eutektike (ose një minimum temperature në një lakesë cotektike). Magmat përbëhen nga shkrirje dhe minerale në bollëk të ndryshueshëm. Tradicionalisht, mineralet magmatike kristalizohen nga shkrirjet që janë ndarë plotësisht nga shkëmbinjtë e tyre prindëror dhe kështu janë evoluar shumë për shkak të diferencimit të ndezur. Nëse një granit ka një proces të ngadaltë ftohjeje, ai ka potencialin të formojë kristale më të mëdha.

Ekzistojnë edhe minerale peritektikë dhe mbetje në magmat granitike. Mineralet peritektikë gjenerohen përmes reaksioneve peritektike, ndërsa mineralet e mbetura trashëgohen nga shkëmbinjtë e prindërve. Në të dy rastet, magmat do të evoluojnë në eutektikën për kristalizim pas ftohjes. Shkrirjet anatektike prodhohen gjithashtu nga reaksione peritektike, por ato janë shumë më pak të zhvilluara sesa shkrirjet magmatike sepse nuk janë ndarë nga shkëmbinjtë e tyre prindërorë. Sidoqoftë, përbërja e shkrirjeve anatektike mund të ndryshojë drejt shkrirjeve magmatike përmes kristalizimit të fraksionit të shkallës së lartë.

Ngjitja dhe Vendosja
Ngjitja dhe vendosja e vëllimeve të mëdha të granitit në koren e sipërme kontinentale është një burim i shumë debateve midis gjeologëve. Ekziston mungesë e provave në terren për çdo mekanizëm të propozuar, kështu që hipotezat bazohen kryesisht në të dhënat eksperimentale. Ekzistojnë dy hipoteza kryesore për ngjitjen e magmës përmes kores:

Stokes diapir
Përhapja e Frakturës

Nga këta dy mekanizma, dioksiri i Stokes u favorizua për shumë vite në mungesë të një alternative të arsyeshme. Ideja themelore është se magma do të rritet përmes kores si një masë e vetme përmes buoyancy. Ndërsa ngrihet, nxehet shkëmbinjtë e murit, duke i bërë ata të sillen si një lëng ligjor dhe kështu rrjedhin rreth plutonit duke e lejuar atë të kalojë me shpejtësi dhe pa humbje të madhe të nxehtësisë. Kjo është plotësisht e mundshme në koren e ulët, të butë, ku shkëmbinjtë deformohen lehtë, por shkon në probleme në koren e sipërme e cila është shumë më e ftohtë dhe më e brishtë. Shkëmbinjtë atje nuk deformojnë aq lehtë: që magma të ngrihet si një pluton do të shpenzonte shumë energji në ngrohjen e shkëmbinjve në mur, duke u ftohur dhe ngurtësuar para se të arrinit nivele më të larta brenda kores.

Industria
Industritë me granit dhe mermer  konsiderohen një nga industritë më të vjetra në botë ekzistuese qysh në Egjiptin e Lashtë. 

Eksportuesit kryesorë modernë të granitit përfshijnë Kinën, Indinë, Italinë, Brazilin, Kanadanë, Gjermaninë, Suedinë, Spanjën dhe Shtetet e Bashkuara.

Përdorimi

Lashtësia

Piramida e Kuqe e Egjiptit (rreth shek. 26 p.e.s.), e quajtur për ngjyrën e lehtë të kuqërremtë të sipërfaqeve të saj të ekspozuara, është e treta nga madhësia e piramidave egjiptiane. Piramida e Menkaure, që ka të ngjarë të datojë në të njëjtën epokë, ishte e ndërtuar nga blloqe gëlqerore dhe graniti. Piramida e Madhe e Gizës (rreth 2580 para Krishtit) përmban një sarkofag me granit të madh të modës së "Granitit të kuq Aswan". Piramida e Zezë më e rrënuar që daton nga mbretërimi i Amenemhat III dikur kishte një piramidë graniti të lëmuar ose gur  themeli, i cili tani është në shfaqje në sallën kryesore të Muzeut Egjiptian në Kajro . Përdorime të tjera në Egjiptin e Lashtë përfshijnë kolonat, lintelat e dyerve, mure dhe dysheme.Se si egjiptianët punuan granitin e ngurtë është ende çështje diskutimi. Patrick Huntka postuluar se egjiptianët kanë përdorur zmerile, e cila ka fortësi më të madhe në shkallën Mohs. Rajaraja Chola I i Dinastisë Chola në Indinë e Jugut ndërtoi tempullin e parë në botë tërësisht prej graniti në shekullin e 11 pas Krishtit në Tanjore, Indi. Tempulli Brihadeeswarar kushtuar Zotit Shiva është ndërtuar në vitin 1010. Gopuram masiv (zbukuruar, pjesa e sipërme e faltores) besohet të ketë një masë prej rreth 81 ton. Ishte tempulli më i gjatë në jug të Indisë. 

Modernizmi

Skulpturat dhe përmendoret

Në disa zona, graniti përdoret për gurë varri dhe përmendore. Graniti është një gur i fortë dhe kërkon aftësi për të gdhendur me dorë. Deri në fillim të shekullit të 18-të, në botën perëndimore, graniti mundej të gdhendet vetëm me mjete dore me rezultate përgjithësisht të dobët.

Një përparim kryesor ishte shpikja e mjeteve të prerjes dhe veshjes me avull nga Alexander MacDonald i Aberdeen, i frymëzuar duke parë gdhendjet e lashta të granitit egjiptian. Në vitin 1832, guri i varrit i parë i lëmuar i granitit Aberdeen u  instalua në Varrezat e Gjelbërta Kensal. Ajo shkaktoi një ndjesi në tregtinë monumentale në Londër dhe për disa vjet i gjithë graniti i lëmuar i porositur erdhi nga MacDonald's. Friends of West Norwood Cemetery newsletter 71 Alexander MacDonald (1794–1860) – Stonemason , Si rezultat i punës së skulptorit William Leslie, dhe më vonë Sidney Field, memorialet e granitit u bënë një simbol i statusit kryesor në Britaninë Victorian. Sarkofagu mbretëror në Frogmore ishte ndoshta kulmi i punës së tij, dhe me 30 tonë një nga më të mëdhenjtë. Vetëm në vitet 1880, makineria dhe veprat rivale mund të garonin me veprat e MacDonald. Metodat moderne të gdhendjes përfshijnë përdorimin e copave rrotulluese të kontrolluara nga kompjuteri dhe shpërthimin e rërës mbi një klishe gome. Lënia e shkronjave, numrave dhe emblemat e ekspozuara në gur, blaster mund të krijojë pothuajse çdo lloj vepre arti ose epitaf.

Inxhinieria
Inxhinierët kanë përdorur tradicionalisht pllaka  të lëmuara të granitit për të krijuar një plan reference, pasi ato janë relativisht të padepërtueshme dhe të paprekshme. Betoni i zier me një përmbajtje të rëndë agregate ka një pamje të ngjashme me granitin e përafërt, dhe shpesh përdoret si zëvendësues kur përdorimi i granitit të vërtetë është jopraktik. Një përdorim më i pazakontë i granitit ishte si materiali i gjurmëve të Hayam Granit Tramway, Devon, Angli, në 1820. Blloku i granitit zakonisht përpunohet në pllaka, të cilat mund të priten dhe formohen nga një qendër prerjeje. Tabelat e granitit përdoren gjerësisht si bazë për instrumentet optikë për shkak të ngurtësisë së granitit, stabilitetit të madh dimensional dhe karakteristikave të shkëlqyera të dridhjeve. Në inxhinierinë ushtarake, Finlanda mbolli gurë  përgjatë Linjës së Mannerheim për të bllokuar pushtimin nga tanket ruse në luftën e dimrit të 1940.

Përdorimet tjera
Gurët kaçurrelë janë të modës tradicionale të granitit Ailsa Craig. Gurët e parë u bënë në vitet ’50, burimi origjinal ishte Ailsa Craig në Skoci. Për shkak të rrallë të këtij graniti, gurët më të mirë mund të kushtojnë sa 1.500 dollarë amerikanë. Midis 60 dhe 70 përqind e gurëve të përdorur sot janë bërë nga graniti Ailsa Craig, megjithëse ishulli tani është një rezervë e jetës së egër dhe akoma përdoret për gurore nën licencën për granitin Ailsa nga Kays i Skocisë për gurë shufër.
https://en.wikipedia.org/wiki/Granite

 Burime 

https://books.google.com/books?id=VO-Unp1sFAMC&pg=PA40#v=onepage&q&f=false
http://www.eeescience.utoledo.edu/Faculty/Harrell/Egypt/Mosques/CAIRO_Rocks_1.htm

https://brill.com/view/journals/jesh/34/1/article-p23_2.xml

https://en.wikipedia.org/wiki/Granite

Kategoria:Granit
Kategoria:Minerale
Kategoria:Minerale industriale