Ekonomia në Shqipëri në kohën e Ahmet Zogut

Ekonomia në Shqipëri në kohën e Ahmet Zogut ishte pothuajse në nivelin e pas Shpalljes së Pavarësisë. Ekonomia ishte shumë e prapambetur ndaj duhej të ndërmerreshin reforma për ndryshimin e saj.
parapamje|Pazari në Tiranë në vitin 1923

 Gjendja ekonomike 
Gjendja ekonomike e Shqipërisë ishte pothuajse në nivelin e pas Shpalljes së Pavarësisë. Qeveria ballafaqohej me probleme të shumta ekonomike. Rolin kryesor në ekonominë shqiptare e luante bujqësia por dhe ajo ishte e prapambetur. Prodhimet bujqësore ishin të pakta prandaj sigurimi i bukës mbetej shqetësim i përhershëm. Përsa u përket degëve të tjera të ekonomisë, Shqipëria ishte shumë prapa. Me gjithë këto vështirësi Ahmet Zogu bëri përpjekje për të ngritur ekonominë e vendit.Me stabilizimin e jetës politike dhe riorganizimin e administratës shetërore u krijuan kushte për zhvillimin ekonomik të vendit.Kështu u bënë hapa përpara në hapjen e punishteve, fabrikave, zhvillimin e bujqësisë dhe zhvillimin e tregtisë.

Depresioni i Madh i viteve 1929–1939 ndikoi shumë dhe shpejt në Shqipëri ashtu si edhe në vende tjera. Në Shqipëri u pakësua prodhimi industrial, u rrit papunësia, u ulën çmimet dhe tregtia e jashtme pati një rënie të madhe. Fabrikat e pakësuan prodhimin ose u mbyllën përkohësisht. Kriza u shoqërua edhe me zinë e bukës e cila mori përpjestime të mëdha në vitin 1935. Në shumë krahina fshatarët refuzonin të paguanin taksat dhe në krahina të tjera pati konflikte mes pronarëve dhe fshatarëve.

 Zhvillimi ekonomik 
Gjendja ekonomike e Shqipërisë nuk mund të kapërcehej pa investime të huaja. Ahmet Zogu u drejtua nga shtete perëndimore si Anglia, Italia etj. Me Italinë nënshkroi marrëveshje financiare dhe ekonomike. Kërkimet dhe shfrytëzimin e naftës në Shqipëri e morrën:

 Shoqëria italiane AIPA (italisht: ; Ndërmarrja Italiane e Naftës në Shqipëri), dhe
 Shoqëria angleze Anglo-Persian.

Me grupe financiare italiane u nënshkrua marrëveshja për krijimin e Bankës Kombëtare të Shqipërisë dhe për huan SVEA (Shoqëria për Zhvillimin Ekonomik të Shqipërisë). Banka Kombëtare u krijua me kapital të huaj, kryesisht italian. Krijimi i Bankës Kombëtare krijoi mundësi për dhënien e kredive dhe zhvillimin e bizneseve në Shqipëri.

Për të lehtësuar sadopak gjendjen ekonomike të fshatarësisë Ahmet Zogu shtroi problemin e reformës agrare. Kështu më 30 maj 1930, qeveria shpalli ligjin e Reformës Agrare. Sipas ligjit agrar, pronarëve të tokave u lihej 40 ha tokë për nevojat familjare të tyre. Nga pjesa tjetër e tokës, 1/3 I nënshtrohej reformës duke iu dhënë nga 5 ha familieve pa tokë ose me pak tokë kundrejt një pagese ndërsa 2/3 I mbeteshin pronarit të tokës për ta shfrytëzuar.

Përparime të dukshme u bënë edhe në infrastrukturë ku u lidhën me rrugë automobilistike prefektura, nënprefektura dhe komuna. Po ashtu, u përmirësua shërbimi postar tokësor, ajror, detar, i brenshëm dhe i jashtëm. U ndërtua porti i Durrësit që u bë dhe porti detar kryesor për lidhjet detare me vendet e tjera.

 Struktura shoqërore 

 Familja si njësi qendrore: Familja kishte një rol shumë të rëndësishëm në jetën shoqërore dhe shpesh ishte e ngushtë dhe shumëgjelësh. Jetesa në një familje të madhe ishte e zakonshme, ku pjesëtarët e familjes bashkëjetonin nën një çati dhe merrnin pjesë në punët e përbashkëta. Ata jetonin në një strukturë hierarkike ku babai ose të moshuarit ishin autoriteti kryesor.
 Marrëdhëniet shoqërore dhe solidariteti: Fshatarët, dhe madje edhe qytetarët, krijonin marrëdhënie të forta solidariteti, duke u ndihmuar njëri-tjetrit në kohë nevoje. Puna e përbashkët ishte pjesë e rëndësishme e jetës së përditshme, duke përfshirë punët bujqësore, ngjarjet e jetës familjare dhe aktivitetet fetare.
 Marrëdhëniet mes gjinive: Roli i gruas në shoqëri ishte i kufizuar në fshatra. Femrat shpesh ishin nën kontrollin e baballarëve, bashkëshortëve ose vëllezërve të tyre, dhe nuk kishin mundësi të merrnin pjesë në jetën publike. Gratë mund të dilnin jashtë vetëm në raste të caktuara dhe shpesh ato nuk ishin të përfshira në aktivitete politike dhe shoqërore.

 Puna në tokë: Fermerët punonin tokën dhe merren me kultura si gruri, misri, elbi, vreshtat dhe pemët. Punët bujqësore ishin gjithashtu të varura nga sezonaliteti, pasi varionin sipas kushteve klimaterike. Pjesa më e madhe e popullsisë merrej me bujqësi, ndërsa disa grupe të vogla merreshin me blegtori.
 Punët shtëpiake: Femrat, si pjesë e strukturës tradicionale shoqërore, shpesh ishin përgjegjëse për punët shtëpiake, përfshirë gatimin, larjen e rrobave, dhe kujdesin për fëmijët. Shpesh ato ishin të ngarkuara edhe me punë në fushë, veçanërisht në familjet bujqësore.
 Tregu dhe këmbimi i produkteve: Pavarësisht që ekonomia ishte kryesisht bujqësore, në fshatra ekzistonin tregje lokale ku fermerët mund të shisnin produktet e tyre dhe të blinin ato që u nevojiteshin. Këto tregje ishin edhe një mundësi për të mbajtur lidhje shoqërore dhe për të diskutuar për çështje të ndryshme të përditshme.

 Referime