Metodika

Metodika në pedagogji dhe në filozofinë e shkencës është tërësia e të gjitha qasjeve sistematike për të përfituar njohuri brenda kornizës së një qëllimi të caktuar.

 Etimologjia 
Fjala metodë përbëhet nga "pas, me, ndërmjet" () dhe "rruga" (), që do të thotë "rruga drejt diçkaje". Për teknikën e aplikimit të metodave përdoret fjala metodë që rrjedh nga  metodikḗ (téchnē) "arti i veprimit të planifikuar".

Metoda "është një procedurë e trajtuar mirë në atë që bën, e rregulluar sipas koncepteve të menduara qartë dhe të mbajtura fort". J A Schlosser Buchhandlung (Hrsg.), Allgemeines deutsches encyclopädisches Handwörterbuch oder wohlfeilstes Taschen-Conversations-Lexikon für alle Stände, Band 23, 1829, S. 3561 Metoda është mjeti i veprimtarisë për të gjithë shkencëtarët. Franz Bydlinski/Peter Bydlinski, Grundzüge der juristischen Methodenlehre, 2018, S. 17 Prandaj, fjala metodë, që rrjedh nga metoda, është "arti i të mësuarit të një shkence, veçanërisht arti i mësimdhënies". J A Schlosser Buchhandlung (Hrsg.), Allgemeines deutsches encyclopädisches Handwörterbuch oder wohlfeilstes Taschen-Conversations-Lexikon für alle Stände, Band 23, 1829, S. 3562

 Metodika si shkencë 
Metodikia është "shkenca e procedurës", që rrjedh nga fjala e greqishtes së vjetër: μεθοδικός  "duke ecur sipas rregullave të caktuara". Gerhard Köbler, Etymologisches Rechtswörterbuch, 1995, S. 268 Metodika është ajo shkencë individuale që e sheh veten si teori dhe praktikë e metodave të mësimdhënies. Johannes Schilling, Didaktik/Methodik Sozialer Arbeit, 2020, S. 134 Në pedagogji bëhet dallimi ndërmjet metodikës dhe didaktikës. Wolfgang Klafki e ndan rreptësisht didaktikën si shkencë teorike nga metodika, e cila merret me procedurat praktike të mësimdhënies dhe të të nxënit (si). Wolfgang Klafki, Zum Verhältnis von Didaktik und Methodik, in: Zeitschrift für Pädagogik 22, 1976, S. 84 ff. Nga pikëpamja metodike, kemi edhe metodika të fushave tjera si p.sh. metodika juridike merret me justifikimin e vendimeve ligjore .

 Historiku 
Pararendësit e metodologjisë mund të shihen në Dialogun Menon të Platonit, në të cilin Sokrati, përmes pyetjeve të qarta, e çon robin analfabetë drejt dijes së vërtetë matematikore ( majeutika ). Fillimet e didaktikës dhe metodikës, shpjegimi i parë teorik i problemit të ndërmjetësimit, mund t'i gjejmë në veprën e Komenskit dhe W. Ratkes në kohën e barokut. Johann Heinrich Pestalozzi dhe Johann Friedrich Herbarti i vunë bazat e metodikës të cilën herbartianët në shekullin XIX e transformuan në një skemë të rreptë të nivelit formal. Pedagogjia progresive e shekullit XX u përpoqë të jepte një liri të re për metoda më humane (miqësore) ndaj fëmijëve. 

 Metodika dhe didaktika 
Wolfgang Clauss bën dallimin midis didaktikës dhe metodikës së mësimdhënies. Ai mes tjerash thotë: 

Metodika jep përgjigje në pyetjen Si? , 

Didaktika jep përgjigje në pyetjen Çfarë? . 

Që të dyja - Çfarë? dhe Si? - duhet të kenë një bazë. Në thelb Si? buron nga Çfarë?, e cila shpjegon edhe pse metodika mund të konsiderohet një degë e didaktikës. Kjo vlen edhe kur Si? është në varësi të Çfarë?, në këtë rast perceptohet ndërvarësia (shiko modelin e Berlinit nga Paul Heyman ). 

Secili person mëson në mënyrën e tij individuale. Ndërsa një nxënës ose student mund të ruajë gjithçka në kujtesën e tij / saj afatgjatë vetëm duke dëgjuar, një tjetër duhet të shikojë (shoh) se çfarë bëhet. Së treti, në kuptimin e vërtetë të fjalës, duhet të "kapë", domethënë prekë, gjë e cila do t'i mundësojë këtij lloji të nxënësit ose studentit të arrijë efektin më të qëndrueshëm të të mësuarit . Në këtë drejtim, ne mund të flasim për rrugë të ndryshme ose kanale hyrëse. Ekzistojnë lloje të ndryshme të të mësuarit që duhet të merren parasysh me metodat e mësimdhënies . 

Prandaj, metodika paraqet një koncept të transferimit të kurrikulës e cila përfshin sa më shumë rrugë hyrëse për nxënësi dhe studentët. Kjo është mënyra e vetme për të arritur një efekt të qëndrueshëm të të nxënit që është përtej kontrollit afatshkurtër të të mësuarit (shiko Mësimin shumëdimensional ). 

Reflektimi metodik dhe përdorimi i sa më shumë metodave të ndryshme të mësimdhënies që është e mundur (ndryshueshmëria metodike) janë parakushte të rëndësishme për aftësimin dhe trajnimin profesional të mësuesve në përgatitjen e mësimdhënies. 

Sipas Wolfgang Claussit, pasi të përcaktohen qëllimet arsimore dhe përmbajtja, duhet të përdoren hapat e mëposhtëm të planifikimit metodik: 

 Sigurimi i kushteve organizative për mësimdhënie; 
 Strukturimi i mësimit në njësi kohore ose faza të mësimit, të tilla si fillimi i një ore mësimore, zhvillimi, mbështetja, e njohur gjithashtu edhe si forma artikuluese; 
 Përzgjedhja e formave mësimore didaktike, punës, lojës, ushtrimit ose përsëritjes; 
 Përdorimi i mjeteve dhe burimeve mësimore, media mësimore . 

Pasqyrimi i metodave të mësimdhënies çon në zhvillimin e: 

 Parimeve të përgjithshme didaktike (parimi i qartësisë, drejtimit të nxënësve ose studentëve, etj.). ); 
 Rekomandime për punë dhe teknika mësimore (për shembull, nga e njohur drejtë të panjohurës, duke ndryshuar çdo 15 minuta); 
 Konceptet që bazohen në teori duhet edhe të praktikohen (metodat në kuptimin e ngushtë).

 Shih edhe 
 Metoda
 Algoritmi
 Didaktika
 Metodologjia
 Metodika (pedagogji)
 Metodologjia e pedagogjisë

 Referimet 

Kategoria:Metodikë
Kategoria:Didaktikë