Fjalori i Esperantos

Fjalori i Esperantos fillimisht u përcaktua në Unua Libro, botuar nga LL Zamenhof më 1887. Ai përmbante rreth 900 fjalë rrënjësore. Rregullat e gjuhës i lejojnë folësit të marrin hua fjalët sipas nevojës, duke rekomanduar vetëm që ata të kërkojnë fjalët më ndërkombëtare dhe të marrin një fjalë bazë dhe të nxjerrin të tjerë nga ai, në vend që të marrin hua shumë fjalë me kuptime të ngjashme. Në 1894, Zamenhof botoi fjalinë e parë Esperanto, Universala vortaro, e cila u shkrua në pesë gjuhë dhe furnizoi një grup më të madh fjalësh rrënjësore. 

Esperanto zë një terren të mesme midis "natyraliste" gjuhë të ndërtuara si Interlingua, të cilat marrin fjalët en  masive nga gjuhët e tyre burimore me derivim të vogël të brendshëm, dhe a  priori gjuhe e strukturuar, të tilla si Solresol, në të cilën fjalët nuk kanë lidhje historike me gjuhë të tjera. Në Esperanto, fjalët rrënjore merren dhe ruajnë pjesën më të madhe të formës së gjuhës së tyre burimore, qoftë forma fonetike ( ex- nga ex- ) ose forma ortografike ( teamo nga team ). Megjithatë, çdo rrënjë mund të formojnë dhjetëra derivime që mund të mbajnë pak ngjashmëri me fjalë ekuivalente në gjuhët burimore, të tilla si registaro (qeverisë), e cila rrjedh nga reg Latinate root (për të sunduar). 

 Shënime 

Kategoria:Gjuhe
Kategoria:Faqe me përkthime të pashqyrtuara