Konfucianizmi

Konfucianizmi, i njohur gjithashtu si ruizëm ose klasicizëm ru,  është një sistem mendimi dhe sjelljeje me origjinë në Kinën e lashtë, dhe përshkruhet në mënyra të ndryshme si një traditë, filozofi ( humaniste ose racionaliste ), fe, teori e qeverisjes ose mënyrë jetese. .  Konfucianizmi u zhvillua nga mësimet e filozofit kinez Konfuci (551–479 BC), gjatë një kohe që më vonë u referua si epoka e njëqind shkollave të mendimit . Konfuci e konsideronte veten një transmetues të vlerave kulturore të trashëguara nga Xia (c. 2070–1600 BC), Shang (c. 1600–1046 pes), dhe Zhou perëndimore (rreth 1046–771 BC) dinastitë.  Konfucianizmi u shtyp gjatë dinastisë legaliste dhe autokratike Qin (221–206 para Krishtit), por mbijetoi. Gjatë dinastisë Han (206 para Krishtit – 220 Pas Krishtit), Qasjet konfuciane nxorrën "proto-taoiste" Huang–Lao si ideologji zyrtare, ndërsa perandorët i përzienin të dyja me teknikat realiste të Legalizmit. 

 Vështrim 
Konfucianizmi ka të bëjë me parimet e përfshira në Pesë Klasikët, parimet kryesore që duhen ndjekur për të promovuar harmoninë e familjes dhe shoqërisë në tërësi. Një ringjallje konfuciane filloi gjatë dinastisë Tang (618-907). pas Krishtit). Në Tang të vonë, konfucianizmi u zhvillua më tej në përgjigje të ndikimit në rritje të Budizmit dhe Taoizmit dhe u riformulua si Neo-Konfucianizëm . Kjo formë e rigjallëruar u adoptua si bazë e provimeve perandorake dhe filozofisë bazë të klasës dijetare-zyrtare në dinastinë Song (960–1297). Heqja e sistemit të provimit në vitin 1905 shënoi fundin e konfucianizmit zyrtar. Intelektualët e Lëvizjes Kulturore të Re të fillimit të shekullit të njëzetë fajësuan konfucianizmin për dobësitë e Kinës . Ata kërkuan për doktrina të reja për të zëvendësuar mësimet konfuciane; disa nga këto ideologji të reja përfshijnë " Tre Parimet e Popullit " me themelimin e Republikës së Kinës, dhe më pas Maoizmin nën Republikën Popullore të Kinës . Në fund të shekullit të njëzetë, etika konfuciane e punës është vlerësuar me rritjen e ekonomisë së Azisë Lindore . 

Me theks të veçantë në rëndësinë e familjes dhe harmonisë sociale, në vend të një burimi të botës tjetër të vlerave shpirtërore,  thelbi i konfucianizmit është humanist . . Sipas konceptualizimit të filozofit amerikan Herbert Fingarette për konfucianizmin si një sistem filozofik që e konsideron " laiken si të shenjtë ",  konfucianizmi e kapërcen dikotominë midis fesë dhe humanizmit, duke marrë parasysh aktivitetet e zakonshme të jetës njerëzore - dhe veçanërisht marrëdhëniet njerëzore - si një manifestim i së shenjtës,  sepse ato janë shprehje e natyrës morale të njerëzimit (性;  ), i cili ka një ankorim transcendent në tian (天;).  Ndërsa koncepti konfucian i tian ndan disa ngjashmëri me konceptin e një hyjnie, ai është kryesisht një parim absolut jopersonal si tao ose Brahman . Shumica e studiuesve  dhe praktikuesve nuk e mendojnë tianin si një zot, dhe hyjnitë që shumë konfucianë adhurojnë nuk e kanë origjinën nga konfucianizmi ortodoks.  Konfucianizmi fokusohet në rendin praktik që jepet nga një vetëdije e kësaj bote për tian . 

Shqetësimi i kësaj bote i konfucianizmit mbështetet në besimin se qeniet njerëzore janë thelbësisht të mira, dhe të mësueshme, të përmirësuara dhe të përsosura nëpërmjet përpjekjeve personale dhe të përbashkëta, veçanërisht vetë-kultivimit dhe vetë-krijimit. Mendimi konfucian fokusohet në kultivimin e virtytit në një botë të organizuar moralisht.  Disa nga konceptet dhe praktikat themelore etike konfuciane përfshijnë ren, yi, li dhe zhi . Ren është thelbi i qenies njerëzore që manifestohet si dhembshuri. Është forma e virtytit e Parajsës.  Yi është mbështetja e drejtësisë dhe prirja morale për të bërë mirë. Li është një sistem normash rituale dhe përshtatshmërie që përcakton se si një person duhet të veprojë siç duhet në jetën e përditshme në harmoni me ligjin e Qiellit. Zhi (智;  ) është aftësia për të parë atë që është e drejtë dhe e drejtë, ose e kundërta, në sjelljet e shfaqura nga të tjerët. Konfucianizmi e përbuz njeriun, qoftë në mënyrë pasive apo aktive, për dështimin për të mbështetur vlerat morale kryesore të ren dhe yi .

Tradicionalisht, kulturat dhe vendet në sferën kulturore kineze janë të ndikuar fuqishëm nga konfucianizmi, duke përfshirë Kinën, Tajvanin, Korenë, Japoninë dhe Vietnamin, si dhe territore të ndryshme të vendosura kryesisht nga populli kinez Han, si Singapori . Sot, ajo është vlerësuar për formësimin e shoqërive të Azisë Lindore dhe komuniteteve kineze jashtë shtetit, dhe në një farë mase, pjesëve të tjera të Azisë.   Shumica e lëvizjeve konfucianiste kanë pasur dallime domethënëse nga mësimet origjinale të epokës Zhou,  dhe janë zakonisht shumë më komplekse për shkak të mbështetjes së tyre në " doktrinën e përpunuar"  dhe faktorë të tjerë si traditat me histori të gjata. Në dekadat e fundit, ka pasur bisedime për një "Rilindje Konfuciane" në komunitetin akademik dhe studiues,  dhe ka pasur një përhapje në bazë të llojeve të ndryshme të kishave konfuciane .  Në fund të vitit 2015, shumë personalitete konfuciane themeluan zyrtarisht një kishë kombëtare konfuciane (孔圣会;孔聖會;  ) në Kinë për të bashkuar shumë kongregacione konfuciane dhe organizata të shoqërisë civile.

 Shih edhe 
 Konfuci
 Kultura kineze
 Historia e Kinës 

 Literatura 










Volume I: The Ancient Eurasian World and the Celestial Pivot.
Volume II: Representations and Identities of High Powers in Neolithic and Bronze China.
Volume III: Terrestrial and Celestial Transformations in Zhou and Early-Imperial China.
 .

 .



 .
 .



 .




 .
 .





 Referime 

Kategoria:Etikë fetare

Kategoria:Articles containing Japanese-language text