Alain Resnais

Alain Resnais (Alen René, 3 qershor 1922, Vannes, Morbihan, Francë - 1 mars 2014, Paris)Faqja e Alain Resnais-it në AlloCiné., ka qenë një kineast prodhimtar francez, pjesë e brezit të autorëve të filmave të viteve 50-60 që u njoh si Vala e re franceze (La Nouvelle Vague).Le réalisateur Alain Resnais est mort , Libération, 2 mars 2014

Me prejardhje nga një familje e kulturuar nga Bretanja (i ati, farmacist dhe kryetar komune, i pat dhuruar kamerën e parë në moshën 12-vjeçare), Resnais u vendos në Paris në vitin 1939 ku studioi fillimisht aktrim në Kurset Simon, e më pas, prej vitit 1943, montazh në Shkollën e Lartë për Studime Kinematografike (IDHEC). Christian Rogel, Alain Resnais, le plus grand des cinéastes bretons, Agence Bretagne Presse, 5 mars 2014

Megjithëse e pati nisur karrierën si dokumentarist mbi artin, pjesëmarrjen në film artistik Resnais duket se e nisi si montazhier i filmit La Pointe Courte të regjisores Agnès Varda në vitin 1954-5 dhe bashkëpunimin me dokumentaristin Chris Marker Les Statues meurent aussi (Edhe statujat vdesin, çmimi Jean Vigo 1954).

Bashkë me Markerin, Vardën dhe regjisorin tjetër, Jacques Démy, Resnais grupohej në grupin e kineastëve të Bregut të Majtë të Senës në Paris, përkundrejt grupit të 'Bregut të Djathtë', François Truffaut-së, Jean-Luc Godard-it, Claude Chabrol-it apo Éric Rohmer-it e Jacques Rivette-it.Le Ciné-Club de Caën, Le cinéma français des années 60 : 1959-1968

Resnais ishte autor i njëzetenjë filmave artistikë dhe dhjetëra dokumentarëve e filmave me metrazh të shkurtër gjatë karrierës së tij që u shtri në gjashtë dekada prej Luftës së Dytë Botërore e deri dy vjet para se të vdiste.

Por ai njihet veçanërisht për një dokumentar gjysëm-orësh që trajtoi i pari vizualisht temën e Holokaustit, La nuit et le brouillard (Nata dhe mjegulla, 1955); për stilizimin e fajit dhe traumës së Luftës së Dytë Botërore nëpërmjet dashurisë  pas lufte të një japonezi me një franceze tek Hiroshima mon amour (Hiroshima, dashuri e ime, 1959); dhe sidomos për trajtimin e marrëdhënies erotike abstraguar tek L'anée dernière à Marienbad (Vitin që shkoi në Marienbad, 1961), njëra prej veprave kinematografike më enigmatike, por dhe më me ndikim të shekullit XX.Richard Brody, In Memory of Alain Resnais, New Yorker OnlineJordan Hoffmann, The Essentials: 5 Alain Resnais Films that You Should Know, IndieWire, 4 mars 2014

Në ato filma dhe në disa të tjerë, ai u njoh për përdorimin e teknikave novatore moderniste të narracionit në film, frut edhe i bashkëpunimit me romancierët e Romanit të ri në Francë, Madeleine Duras, e cila bëri skenarin e Hirochima mon amour, dhe Alain Robbe-Grillet, skenaristin e L'anèe dernière à Marienbad. "Bashkë me Jean-Luc Godardin, ai ka qenë kineasti i modernitetit në krizë," shkruante në nekrologjinë për të gazeta Libération.

Gruaja e parë e Resnais-it pati qenë Florence Malraux, e bija e shkrimtarit francez André Malraux, e cila punonte si asistente e regjisë në filmat e tij. Prej vitit 1998 ai ishte i martuar me aktoren e preferuar në filmat që bëri viteve që nga vitet  '80, Sabine Azéma-në.Jean-Pierre Bouyxou, Alain Resnais, mon amour. Paris Match, 08 mars 2014

 Referimet 

Kategoria:Regjisorë francezë
Kategoria:Lindje 1922
Kategoria:Vdekje 2014