Mongozi

Mongozët ose mangustat janë emra të zakonshëm anglez për 29 nga 34 speciet në familjen Herpestidae, e cila përfshin 14 gjini. Ata janë mishngrënës të vegjël vendas në Euroazinë Jugore dhe Afrikën kontinentale. Pesë llojet e tjera (të gjitha afrikane) në familje janë katër kusimanses në gjininë Crossarchus, dhe e vetmia specie në gjininë Suricata (Suricata suricatta) ose market në anglisht.

Gjashtë specie në familjen Eupleridae, endemike në ishullin e Madagaskarit, quhen gjithashtu "mangusta" dhe fillimisht janë klasifikuar si një gjini brenda mbifamiljes Herpestidae, por provat gjenetike kanë treguar që ato janë më të lidhura ngushtë me karnivorët e tjerë të Madagaskarit në familjen Eupleridae; ata, që nga viti 2006, janë klasifikuar në nëngrupin Galidiinae brenda Eupleridae.

Herpestidae vendoset brenda nëndrendit Feliformia , së bashku me familjet Felidae , Hiaenidae dhe Viverridae .

 Emri 
Fjala "Mongoz" ka të ngjarë të rrjedh nga emri marihati mungu (मुंगूस) (shqiptimi: muŋɡuːs) dhe përfundimisht nga emri i telugu mungisa ose kannadi mungisi. Forma e emrit anglez (që nga viti 1698) u ndryshua në "-gjigjen" e saj që përfundonte me etimologjinë popullore. Nuk ka lidhje etimologjike me fjalën patë. Historikisht, ajo gjithashtu është shkruar "moongose".Lydekker, R. 1894. A hand-book to the Carnivora. Part 1, Cats, civets, and mungooses. London: Allen. Forma shumësore është mangustët ose rrallë mongosët.

Përshkrimi
Mongozët jetojnë në Azinë jugore, Afrikën dhe Evropën Jugore, si dhe në Fixhi, Porto Riko, dhe disa ishuj të Karaibe dhe Havai, ku ato janë një specie e rrezikuar.

34 speciet shkojnë nga 24 në 58 cm (9.4 deri në 22.8 in) në gjatësi, duke përjashtuar bishtin. Vargu i peshës së mongozit fillon që nga mongozi xhuxh i zakonshëm në 320 g deri në përmasat e maceve me mongozin bishtbardhë në 5 kg 

Disa lloje e çojnë kryesisht në jetën e vetmuar, duke kërkuar ushqim vetëm për vete, ndërsa të tjerët udhëtojnë në grupe, duke ndarë ushqimin mes anëtarëve të grupit dhe pasardhësve.

Anatomia
Mongozët kanë një ngjashmëri të mrekullueshme me mustelidët, që kanë fytyra dhe trupa të gjata, veshë të vegjël, të rrumbullakosura, këmbë të shkurtra dhe bisht të gjatë, të ngushtë.Formula e dhëmbëve të mongozëve është e ngjashme me atë të viverridëve:3.1.3-4.1-23.1.3-4.1-2

Mongozët gjithashtu kanë receptorë për acetilkolinën, ashtu si receptorët e gjarpërinjve kështu që është e pamundur të helmohen nga gjarpri. Mongozët janë një nga katër llojet e njohura të gjitarëve me mutacione në receptorin nikotinik të acetilkolinës që mbrojnë nga helmët e gjarprit. Këto përfaqësojnë katër mutacione të ndara, të pavarura. Hulumtuesit po hetojnë nëse mekanizma të ngjashëm mbrojnë mongozin nga venomot hematoksike të gjarprit.Hedges, Stephen. "Science: Mongoose's secret is to copy its prey"; New Scientist; 11 January 1997. Retrieved 16 November 2007.

Taksonomia  
Familja Herpestidae u përshkrua për herë të parë nga biologu francez Charles Lucien Bonaparte në vitin 1845.  Në librin e saj "The Carnivores", mamalogu R. F. Ewer, përfshiu të gjithë mongozët në familjen Viverridae (civetët), ndonëse botimet pasuese i konsideronin një familje të veçantë. Në 1864, zoologu britanik John Edward Grey klasifikoi herpestidet në tre nënfamilje: Galiidina, Herpestinae dhe Mungotinae. Ky grupim u mbështet nga zoologu britanik Reginald Innes Pocock në botimin e tij të vitit 1919, në të cilin ai i referohej familjes si "Mungotidae".  Sidoqoftë, në vitet 2000, provat gjenetike nga analiza bërthamore dhe mitokondriale argumentuan kundër vendosjes së galidinëve në familjen mongoze; këto lloje janë zbuluar të jenë më të lidhura ngushtë me mishngrënës të tjerë të Madagaskarit, duke përfshirë edhe civet. Galiidinae aktualisht konsiderohet një nënfamilje e Eupleridae. Galiidinae konsiderohet në mbifamiljen Eupleridae.  Një specie fosile, Kichecia zamanae është e njohur nga fosilet e miogjenit nga Uganda dhe Kenia.

 Sjellja dhe ekologjia 
Mongozat janë kryesisht vetmitar. Mongozi egjiptian ( Herpestes ichneumon ) është vërejtur në çifte dhe në grupe deri në pesë persona. 

 Dieta 
Mongozat kryesisht ushqehen me insekte , gaforre , krimbat e tokës , hardhucat , zogjtë dhe brejtësit . Sidoqoftë, ata gjithashtu hanë vezë  .

Mongozi gri indian dhe të tjerët janë të njohur mirë për aftësinë e tyre për të luftuar dhe për të vrarë gjarpërijntë helmues  . Ata janë të aftë në detyra të tilla për shkak të aftësisë së tyre, lëkurën e trasha dhe receptorët e specializuar të aketilkolinës që i bëjnë ata rezistentë ose imunë ndaj helmit të gjarprit. Sidoqoftë, ata zakonisht shmangin konfliktet dhe nuk kanë ndonjë prirje të veçantë për konsumimin e mishit të tyre.

Disa specie mund të mësojnë hile të thjeshta. Ato mund të jenë gjysmë të zbutura dhe mbahen si kafshë shtëpiake për të kontrolluar “dëmtuesit” .  Sidoqoftë, ato mund të jenë më shkatërruese sesa dëmtuesit. Kur u importuan në Indiensën perëndimore për të vrarë minjtë , ata shkatërruan pjesën më të madhe të faunës së vogël, me bazë tokësore . Për këtë arsye, është e paligjshme të importosh shumicën e specieve të mongozave në Shtetet e Bashkuara, Australi, dhe vendet e tjera. Mongozët u prezantuan në Hawaii në 1883 dhe kanë pasur një efekt të rëndësishëm negativ në speciet vendase.
parapamje|Cynictis penicillata në çiftëzim

 Riprodhimi 
Mashkuli lëshon një zhurmë të ngritur, të njohur zakonisht si dredha, kur bashkohet. Shikimi dëgjohet gjithashtu gjatë miqësisë . Komunitetet e mongozave të bandës femra ( Mungos mungo ) sinkronizojnë ndihmën e tyre në të njëjtën ditë për të parandaluar foshnjen nga gratë dominuese. 

 Jetëgjasia 
Ende nuk dihet se sa kohë jeton një mongoz në habitatin e tij natyror; megjithatë, dihet që mesatarja e jetëgjatësisë në robëri është njëzet vjet. 

Galeria

 Ndërveprimi me njerzit 
Në Mesopotaminë e lashtë , mongozat ishin të shenjta për hyjninë Ningilin , e cila ishte përplasur me Ningirima , një hyjni të magjisë, e cila u thirr për mbrojtje kundër gjarpërinjve. Sipas një thënieje popullore babilonase , kur një mi iku nga një mangustë në vrimën e një gjarpri, ai njoftoi: "Unë ju sjell urime nga sharmi i gjarprit!" Një krijesë që i ngjan një mongozi shfaqet edhe në artin glyptik të Babilonisë së Vjetër, por rëndësia e tij nuk dihet.

Sipas historianit grek Diodorus Siculus (1.35 & 1.87), egjiptianët nderuan mongozin egjiptian ( Herpestes ichneumon ) për aftësinë e tyre për të trajtuar gjarpërinjtë helmues dhe për dietën e tyre të herëpashershme me vezët e krokodilit . Perëndia Budist i pasurisë Vaiśravaṇa , ose Dzambala për tibetanët, është përshkruar shpesh duke mbajtur një mangust që po gëlon xhevahire nga goja e saj. Perëndia hindu i pasurisë, Kubera (duke qenë djali i Vishrava ("Fama"), Kubera quhet edhe Vaisravana), është portretizuar shpesh duke mbajtur një mangust në dorën e majtë, kështu që pamja e një mongozi konsiderohet me fat nga disa. 

Të gjitha specie e mandustave , përveç Suricata suricatta , klasifikohen si një "organizëm i ri i ndaluar" sipas Aktit të Substancave të Rrezikshme dhe Organizmave të Zelandës së Re në 1996 , duke i lejuar ato të importohen në vend. 

Mongozët janë një kafshë të zakonshëm spektakli në shfaqjet buzë rrugës në Pakistan . Fyelltarët gjarprinjëve mbajnë mangusta për përleshjet me gjarpërinjtë. Kjo praktikë shikohet si joetike dhe mizore në pjesën tjetër të botës.

Në Okinawa (ku mongoozët u sollën gabimisht për të kontrolluar gjarprin lokal habu ),mangustat luftonin me gjarpërinj shumë helmues ( Ovophis okinavensis dhe Trimeresurus flavoviridis ) në një perimetër të mbyllur u paraqitën si ngjarje spektatorësh në parqe të tilla si Okinawa World; megjithatë, për shkak të presionit nga aktivistët për të drejtat e kafshëve , spektakli është më pak i zakonshëm sot. 

 Në kulturën popullore 
Një mongozë i njohur fiktive është Rikki-Tikki-Tavi , i cili paraqitet në një tregim të shkurtër me të njëjtin titull në Librin që jeton në xhungël (1894) nga Rudyard Kipling . Në këtë përrallë në Indi, mongozi i ri shpëton familjen e tij nga dy krai një ngushticë dhe nga Nag dhe Nagaina, dy kobra . Historia u bë më vonë në disa filma dhe një këngë nga Donovan , midis referencave të tjera. Një mongoose është paraqitur edhe në romanin e Bram Stoker ' Theair of the Worm of White''' . Personazhi kryesor, Adam Salton, blen një për të gjuajtur në mënyrë të pavarur gjarpërinjtë. Një tjetër veçori e mongo në zhvlerësimin e tregimit të Sherlock Holmes "Aventura e njeriut të shtrembër ", nga Sir Arthur Conan Doyle . Filmi i devotshëm Indian Tamil Padai Veetu Amman tregon aktorin Tamil Vinu Chakravarthy duke e ndryshuar veten në një mangust duke përdorur mantrën e tij të mbrapshtë tantrik , për të luftuar me perëndeshën Amman. Megjithatë, mangusta më në fund vdes në duart e perëndeshës.

Mangusta është një kafshë e ndaluar në Shtetet e Bashkuara. Sidoqoftë, rasti i vitit 1962 i "Z. Magoo" u bë një përjashtim. Ajo u soll në Duluth, Minesota nga një detar tregtar dhe u përball me euthanizimin. Një fushatë publike për ta shpëtuar atë rezultoi në ndërhyrjen e Sekretarit të Brendshëm Stewart Udall , i cili e përjashtoi Magoo nga rregulloret. Magoo jetoi në shfaqje si tërheqja më e njohur e Kopshtit Zoologjik të Liqenit Superior , duke vdekur në një moshën të vjetër në vitin 1968. 

Pablo Neruda kishte një mongoz të zbutur,të quajtur Kiria, ndërsa jetonte në Kolombo . Kiria e kishte zakon ta ndiqte poetin kudo. Sidoqoftë, pasi Neruda u transferua në Batavia , Kiria u zhduk dhe nuk u pa më kurrë.

 Referime 

Lexim i mëtejshëm
   Translation of Die perfekte Familie''.


Kategoria:Gjitarë të Azisë
Kategoria:Gjitarë të Afrikës
Kategoria:Mishngrënës të Afrikës
Kategoria:Mishngrënës të Azisë
Kategoria:Kafshë mishngrënëse
Kategoria:Gjitarë