Nefi

parapamje|Nefi i Kishës Saint-Sulpice në Paris
djathtas|parapamje|E Romanesque nave të abbey kishën e Saint-Georges-de-Boscherville, Normandi, Francë, ka një triforium fragmenti më lart rresht vaulting.
Nefi është korridori qendror i një kishe bazilikale, ose trupi kryesor i një kishe (qoftë me korridorë anësorë apo jo), në mes murit të pasëm e deri në kryqëzimin e saj me transeptin, që kufizon nefin me balustradën. Nefi është zona e kishës ku lejohen laikët.

 Përshkrimi 
Nefi shtrihet nga hyrja e kishës, e cila mund të ketë një portik të veçantë (narteksin) e deri te balustrada, dhe mund të shoqërohet nga korridore anësore, nga të cilat e ndan zakonisht një arkadë. Nëse korridorët anësorë janë të lartë dhe me një gjerësi të krahasueshme me nefin qendror, struktura ndonjëherë është e thënë të ketë tre nefe, pra të jetë trenefëshe. Nefi përbën rrugën kryesore për të shkuar drejt altarit. 

 Etimologjia 
Termi nef në shqip vjen nga frëngjishtja, i cili nga ana e vet vjen nga latinishtja navis, fjala për anije, një simbol i hershëm i krishterë. Termi mund të ketë qenë sugjeruar nga bazamenti i tavanit të kishës, që ka formën e pjesës së poshtme të një anijeje. Në shumë vende skandinave dhe balltike, në fakt, është gjetur që një anije e kthyer përmbys është përdorur për çatine e kishës, dhe në disa gjuhë e njëjta fjalë do të thotë edhe 'nef' dhe 'anije', si për shembull në gjuhën daneze skib ose suedisht skepp.

 Histori 
parapamje|Një afresk tregon Bazilikën e Vjetër të Shën Pjetrit, e ndërtuar në shekullin IV: zona qendrore, e ndriçuar nga dritare të larta është e rrethuar nga korridore anësore.
Kishat më të hershme janë ndërtuar kur ndërtuesit ishin të familiarizuar me formën e bazilikës romake, që ishte një ndërtesë publike për transaksione biznesi. Ajo kishte një zonë të gjerë qendrore, të ndarë me shtylla nga korridoret anësore, dhe me dritare afër tavanit. Bazilika e Vjetër e Shën Pjetrit në Romë është një kishë e hershme që kishte këtë formë. Ajo u ndërtua në shekullin IV me urdhër të perandorit Romak Konstandi I, dhe u zëvendësua në shekullin XVI.

Nefi, organi kryesor i ndërtimit të një kishe, është seksioni i veçuar për popullin, ndërsa balustrada është e rezervuar për klerikët. Në kisha mesjetare nefi u nda nga balustrada nëpërmjet disa urave ndërmjetese(jubé në frëngjisht); këto, duke u zbukuruar goxha, ishin karakteristika e dukshme e kishave evropiane të shekujve XIV-XVI.

Nefet mesjetare ishin të ndara në nënpjesë, përsëritja e formës së të cilave jepte efekt zmadhimi si lartësie, ashtu dhe gjerësie. Gjatë Rilindjes Evropiane, në vend të efekteve dramatike nefeve iu dhanë përmasa më të balancuara.

 Rekord-mbajtës 
parapamje|Tavan me arkitekturë gotike (1608, i meremetuar në vitet 1860) mbi nefin e Dush Abbey, në Bath, Angli. Eliminimi i e "triforiumit" ofron një zgjerim të madh të hapësirës së dritareve.
 Nefi më i gjatë në Danimarkë: Katedralja e Aarhusit, 
 Nefi më i gjatë në Angli: Katedralja e Shën Albanit, 
 Nefi më i gjatë në Irlandë: Katedralja e Shën Patrikut Dublin, ,
 Nefi më i gjatë në Francë: Katedralja e Burzh-it, , duke përfshirë korin 
 Nefi më i gjatë në  Gjermani: Katedralja e Këlnit , duke përfshirë dy gjiret në mes të kullave
 Nefi më i gjatë në Itali: Bazilika e Shën Pjetrit në Romë, , në katër gjire
 Nefi më i gjatë në Spanjë: Bazilika e Seviljes, , në pesë gjire
 Nefi më i gjatë në Shtetet e Bashkuara të Amerikës: Katedralja e Shën Gjonit Hyjnor, New York City, Shtetet e Bashkuara (Episkopale), 
 Nefi më i lartë: Katedralja në Beauvais Francë, , por vetëm një gji i nefit ishte në të vërtetë i ndërtuar; megjithatë, kori dhe transepti janë kryer të njëjtën lartësi.
 Nefi më i lartë i përfunduar: Katedralja e Shën Pjetrit, Romë, Itali, 

 Referime 

Kategoria:Terminologji fetare kristiane
Kategoria:Ndërtimtari
Kategoria:Arkitekturë