Edith Pechey

Edith Pechey (7 tetor 1845 - 14 prill 1908) ishte një nga mjeket e para femra në Mbretërinë e Bashkuar dhe një aktiviste për të drejtat e grave. Ajo kaloi më shumë se 20 vjet në Indi si një mjeke e lartë në një spital të grave dhe ishte e përfshirë në një sërë shkaqesh sociale.

Familja dhe Edinburgh
Mary Edith Pechey ka lindur në Langham, Essex, William Pechey, vajza e një ministri Baptist me një MA nga Universiteti i Edinburgut dhe gruaja e tij Sarah (rode Rotton), vajza e një avokati, e cila, e pazakontë për një grua të brezit të saj, kishte studiuar Greqishten. Pasi u arsimua nga i ati, Edith punoi si kujdestare dhe mësuese deri në vitin 1869.

Fushata për të studiuar mjekësinë
Pasi aplikimit të vetëm të Sophia Jex-Blake për të studiuar mjekësinë në Universitetin e Edinburgut u hodh poshtë, ajo reklamoi në The Scotsman për më shumë gra që t'i bashkoheshin asaj. Letra e dytë që ajo mori ishte nga Edith Pechey. Në letrën e saj, Pechey shkroi:

"A mendoni se diçka më shumë është e domosdoshme për të siguruar sukses sesa aftësi të moderuara dhe një pjesë të mirë të këmbënguljes? Unë besoj se mund t'i them këto, së bashku me një dashuri të vërtetë për lëndët e studimit, por për sa i përket njohurive të thella të këtyre lëndëve për momentin, unë kam frikë se unë jam e mangët në shumicën prej tyre."

Pavarësisht nga shqetësimet e saj, Edith Pechey u bë një nga shtatë studentët e parë të Edinburgut në çdo universitet britanik dhe e dëshmoi aftësinë e saj akademike duke arritur klasën e lartë në provimin e kimisë në vitin e parë të studimit. Kjo i dha asaj të drejtën për të marrë një Bursë Hope.

 Bursa The Hope
Dyzet vjet më parë, Profesor Hope, pastaj Profesor i Kimisë, kishte krijuar çmime vjetore të njohura si Bursat e Shpresës. Katër studentët që morën notën më të lartë në provimin e parë në kimi për herë të parë u lejohet të përdorin falas ambientet e laboratorit të Universitetit gjatë mandatit të ardhshëm. Edith Pechey erdhi në krye të këtij grupi dhe për këtë arsye kishte pretenduar së pari një bursë Hope.

Dr Crum Brown, profesor i kimisë, ishte i shqetësuar se dhënia e bursave për një grua do të shkaktonte një reagim të ashpër nga studentët meshkuj, të cilët ishin rritur gjithnjë e më armiqësorë kur panë se gratë ishin të afta të tejkalonin ato në ekzaminime konkurruese. Ai gjithashtu kishte vënë re se, ndërsa termi kishte përparuar, shumë nga kolegët e tij të respektuar në Fakultetin e Mjekësisë filluan të shprehin pakënaqësinë e pranisë së grave në Universitet.

Ai prandaj vendosi t'i japë bursa studentëve meshkuj që kanë arritur nota më të ulëta se Pechey. Arsyeja e cituar ishte "se gratë nuk janë pjesë e klasës universitare, sepse mësohen veçmas."

 Apelimi i Senatit dhe 'Strawberry Jam Labels' 
Duke përdorur çështjen e klasave të veçanta si një arsye për të mos i dhënë bursë Pechey, Crum Brown u ndje i paaftë për të lëshuar certifikatat e zakonshme të frekuentimit në klasat e tij të kimisë. Në vend të kësaj, ai u dha atyre kredite për të ndjekur një klasë "zonja" në Universitet. Vetëm certifikatat standarde përmbushën kërkesat e fakultetit për diplomën mjekësore; "Etiketat e Strawberry Jam" të Profesorit, siç referoheshin Sophia Jex-Blake, ishin të padobishme.

Gratë iu drejtuan Akademisë Senatus. Edith Pechey deklaroi kërkesën e saj për një bursë dhe gratë e tjera kërkuan që atyre t'u jepej certifikata standarde për klasat e tyre të kimisë. Senati u takua më 9 prill të vitit 1870 dhe, pas një debati, vendosi në favor të grave për certifikatat, por kundër tyre në bursën Hope.

 Fushata e Edinburgut fiton vëmendjen kombëtare 
Episodi i bursës Hope pati pasoja të rëndësishme. Publikimi që u dha në gazeta në të gjithë Anglinë tërhoqi vëmendjen e publikut për vështirësitë që ndesheshin një grup i vogël femrash që studionin mjekësinë në Universitetin e Edinburgut. Pothuajse të gjitha llogaritë ishin të favorshme për shkakun e grave.

The Times tha:

"[Miss Pechey] ka bërë gjininë e saj një shërbim, jo ​​vetëm duke u shfajësuar aftësinë e tyre intelektuale në një konkurrencë të hapur me burrat, por edhe më shumë nga gatishmëria dhe mirësjellja me të cilën ajo i plotëson zhgënjimet e saj".

Spektatori ishte satirik:

"Për t'i bërë gratë të ndjekin një klasë të veçantë, për të cilën ato duhet të paguajnë, ne besojmë, tarifa shumë më të larta se zakonisht, dhe pastaj të argumentojnë se ato janë jashtë konkurrencës së zbehtë, sepse ato e bëjnë këtë, është, në të vërtetë, shumë si ai mësuesi i shkollës i cili në fillim e dërgoi një djalë në qoshe dhe më pas e rrihte atë për mos qenë në vendin e tij."

Vitet e para si mjeke
Në vitin 1873 gratë duhet të hiqnin dorë nga lufta për t'u diplomuar në Edinburg. Një nga hapat e ardhshëm të Pechey ishte shkrimi në Kolegjin e Mjekëve në Irlandë për t'u kërkuar atyre që të lejonin të merrnin provimet që çonin në një licencë në maminë. Ajo punoi për një kohë në Birmingham dhe Spitalin Midland për Gratë, me sa duket në fuqinë e dëshmive të saj dhe studimeve të suksesshme, pavarësisht mungesës së një kualifikimi zyrtar. Më pas ajo shkoi në Universitetin e Bernës, i dha provimet e saj mjekësore në gjermanisht në fund të janarit të vitit 1877 dhe iu dha një doktor me një tezë 'Pas shkaqeve kushtetuese të kanarisë mitrale' Vetëm në atë kohë, kolegji irlandez vendosi të licencojë gratë mjeke, dhe Pechey i kaloi provimet e tyre në Dublin në maj.

Gjatë gjashtë viteve të ardhshme Pechey praktikoi mjekësi në Leeds, duke përfshirë veten në edukimin shëndetësor të grave dhe ligjërimin në një numër temash mjekësore, duke përfshirë infermierinë. Ajo u ftua për të dhënë fjalën inauguruese kur u hap Shkolla e Mjekësisë në Londër për Gratë. Pjesërisht në reagim ndaj përjashtimit të grave nga Kongresi Ndërkombëtar Mjekësor, ajo krijoi Federatën e Grave Mjekësore të Anglisë dhe në vitin 1882 u zgjodh presidente. George A. Kittredge, një biznesmen amerikan në Bombei kishte filluar një fond, "gratë mjekësore për Indinë", që kishte për qëllim të sillte mjekë nga Anglia për të punuar në Indi ku mjekët meshkuj nuk u lejuan të ndiqnin gratë. Kittredge ishte në kërkim të mjekëve të përshtatshëm dhe Elizabeth Garrett Anderson sugjeroi që Pechey mund të ishte e interesuar dhe i shkroi asaj për idenë e punës në Bombei (tani Mumbai) dhe të ishte oficere e lartë mjekësore e Spitalit Cama për Gratë dhe Fëmijët atje. Kittredge më pas u takua me Pechey në Paris në vitin 1883 dhe sugjeroi se ajo do të ishte ideale për postin e oficeres së lartë mjekësore në një spital të ri që po planifikohej nga P.H. Cama, një filantrop i Parsit në Bombei.

India
Duke mbërritur më 12 dhjetor të vitit 1883 në Bombei, ajo mësoi shpejtësinë e Hindit. Si dhe puna e saj në Spitalin Cama ajo ishte në krye të Jaffer Sulleman punishte barnash për gratë, dhe pas disa vitesh, ajo arriti të fillonte një program trajnimi për infermieret në Cama. Ajo u përpoq të kundërshtonte tendencat për trajtimin e grave si inferiore ndaj burrave, duke dëshiruar të krijojnë paga të barabarta për punëtorët femra mjekësore, në të njëjtën kohë me fushatën për reforma të gjëra sociale; ajo gjithashtu bëri fushatë kundër martesës së fëmijëve. Ajo shpesh dha leksione për edukimin dhe trajnimin për gratë dhe ishte e përfshirë në Institutin Arsimor të Vajzave të Aleksandrës. Institucione të ndryshme prestigjioze e ftonin të ishte anëtarja e parë grua, përfshirë senatin e Universitetit të Bombeit dhe Shoqatën Mbretërore Asiatike.

Menjëherë pas mbërritjes në Indi, ajo u bashkua me disa shoqëri të mësuar në Bombei. Ajo u bë anëtare e Shoqatës Mbretërore Aziatike të Bombeit. Edith Pechey kishte takuar Herbert Musgrave Phipson (1849-1936), një reformator, tregtar i verës dhe një sekretar themelues i Shoqërisë Natyrore të Historisë së Bombay si dhe fondi "gratë mjekësore për Indinë" . Në vitin 1888, ajo ishte në komitetin drejtues të Shoqërisë së Natyrës Natyrore të Bombeit.  Ajo u martua me Phipson në mars të vitit 1889 dhe më vonë e përdori mbiemrin Pechey-Phipson. Pesë vjet më vonë diabeti dhe shëndeti i sëmurë nënkuptonin që ajo duhej të hiqte dorë nga puna spitalore por ishte në gjendje të vazhdonte për një kohë me praktikën e saj private që shërbeu elitën e Bombeit. Në vitin 1896, kur murtaja bubonike goditi qytetin, ajo luajti rolin e saj në masat e shëndetit publik, dhe kritikat që ajo bëri për mënyrën se si u trajtua kriza treguan ndikim në menaxhimin e shpërthimit të kolerës. Ajo gjithashtu ndihmoi në sponsorizimin e një edukimi të avancuar për Rukhmabai, i cili u bë një nga gratë indiane të para për të praktikuar mjekësi.

Vitet e mëvonshme
Pechey-Phipson dhe burri i saj u kthyen në Angli në vitin 1905 dhe ajo u përfshi së shpejti në lëvizjen e të drejtës së votimit, duke përfaqësuar suedezët e Leeds në një kongres ndërkombëtar të Suedisë për të Drejtat e Grave në Kopenhagen në vitin 1906. Ajo ishte në ballë të demonstratës së Marshit të Mudit të organizuar nga Bashkimi i Shoqërive të Votimit të Grave në vitin 1907, por ishte duke u sëmurë dhe së shpejti kishte nevojë për trajtim për kancerin e gjirit. Kirurgu i saj ishte May Thorne, bija e mikeshës studentore Pechey-Phipson Isabel Thorne.

Ajo vdiq nga kanceri ndërkohë që ishte në koma diabetike më 14 prill të vitit 1908 në shtëpinë e saj në Folkestone, Kent. Burri i saj krijoi një bursë në Shkollën e Mjekësisë në Londër për Gratë në emër të Edith, e cila u dha rregullisht deri në vitin 1948. Në Indi, emri i saj vazhdoi deri në vitin 1964 në Sanatoriumin Pechey-Phipson për Gratë dhe Fëmijët në Nasik, Maharashtra.

Referime

Lexim i mëtejshëm

Linqe të jashtme

Alexandra Native Girls' Educational Institution 
Letter written by Edith Pechey in 1869
Portrait photograph

Kategoria: Lindje 1845
Kategoria: Mjeke
Kategoria: Vdekje 1908