Joan Berkowitz

Joan Berkowitz (lindur më 13 Mars 1931) është një kimiste Amerikane.

Biografia

Lindur në Brooklyn, New York, Berkowitz mori pjesë në PS 42, shkollën 9 vjepare John Marshall dhe shkollën e mesme Midwood. Ajo krijoi një projekt shkencor që analizonte harta të motit nga New York Times për të studiuar lëvizjen e modeleve të motit. Ajo fitoi një bursë në Swarthmore College dhe mori diplomën Phi Beta Kappa me një BA në vitin 1952. Në Swarthmore ajo botoi letrën e saj të parë, "Përgatitja e trans-4-klorocikloheksanol".

Ajo dëshironte të ndiqte të dashurin e shkollës së mesme dhe kolegun e saj Swarthmore të diplomuar Arthur Mattuck në Universitetin Princeton, por në atë kohë Princeton nuk pranoi gratë për të diplomuara në kimi. Në vend të kësaj, ajo mori pjesë në Universitetin e Ilinoisit në Urbana, me diplomë në kimi fizike në vitin 1955. Disertacioni i saj ishte "Studime mbi elektrolitet", i cili u përqendrua në aplikimin e ekuacionit Poisson-Boltzmann në elektrolite polimerike. Ajo përdori ILLIAC I, një kompjuter i hershëm, për zgjidhjet numerike. Nga viti 1955 deri në vitin 1957 ajo ishte një studente postdoktorale e Fondacionit Kombëtar të Shkencës në Universitetin Yale që studioi elektrolite polimerike. Në vitin 1959, ajo u martua me Mattuck, i cili në atë kohë ishte bërë profesor i matematikës në Institutin e Teknologjisë në Massachusetts. Ata u divorcuan në vitin 1977.

Në vitin 1959 ajo u bashkua me firmën konsulente të Arthur D. Little, ku ajo do të kalonte mbi dy dekada. Puna e saj e hershme në firmë ka të bëjë me oksidimin e temperaturës së lartë dhe materialet për programin hapësinor, duke u fokusuar në molibdenin e metaleve të tranzicionit, tungsten dhe zirkonin. Ajo zhvilloi modele të ripërdorshme nga disilicides molibden dhe disilicides tungsten që janë përdorur në ndërtimin e anijeve të hapësirës."Joan B. Berkowitz." Notable Scientists from 1900 to the Present. Ed. Brigham Narins. Detroit: Gale Group, 2008. Gale Biography In Context. Web. July 7, 2011.

Në vitet 1970 puna e saj kishte të bënte me çështjet e mjedisit. Ajo kryesoi një skuadër që krijoi dy vëllime Teknikat e Trajtimit Fizik, Kimik dhe Biologjik për Mbeturinat Industriale (1976), një studim i prodhimeve të prodhuara dhe potencialin e tyre për shkaktimin e ndotjes. Ajo shqyrtoi pastruesit gëlqerorë që hiqnin dioksidin e squfurit, treguan se si të reduktonin depozitat e vështira të cilat pengonin efektivitetin e tyre dhe përmirësuan dizajnin e tyre. Ajo gjithashtu studioi hedhjen e mbetjeve të rrezikshme në vendet e groposjes dhe prodhoi librin e parë të dorës për metodat e asgjësimit alternativ. Në vitin 1979 ajo u bë presidentja e parë femër e Shoqërisë Elektrokimike. Nga 1980 ajo ishte një zëvendëspresidente dhe më vonë kreu i World Wide Business Business seksion në AD Pak.

Në vitin 1986 ajo u largua nga A.D. Little dhe u bë CEO i Risk Science International. Në vitin 1989 ajo bashkë-themeloi me Allen Farkas firmën konsulente Farkas Berkowitz & Company.

 Referime