Ajet Sopi Bllata

Ajet Sopi Bllata (1861-1938) ishte patriot shqiptar dhe Kachak nga Jabllanica, Vilayet i Kosovës, pranë Gallapi, Buci. Ai ishte nga familja Ahmet Sopi. Në moshën 17-vjeçare, ai u bë figurë e rëndësishme për fshatin dhe komunitetin e tij. Kur Kongresi i Berlinit favorizoi Serbinë, fshati Sopis, i vendosur afër kufirit me Serbinë, u sulmua nga serbët. [1] Duke qenë në numër më të madh, ata u dëbuan dhe fshatarët lanë gjithçka prapa. Megjithatë në rrugën e tyre familja Sopis kuptoi se ata kishin harruar një fëmijë të quajtur Zeqir në djep gjatë panikut. Sopi vendosi të kthehej në fshat dhe të merrte një fëmijë. Kur u kthye në shtëpi, ai pa që ishte vendosur në zjarr dhe serbët po plaçkitnin. Ai arriti të hyjë brenda flakëve, duke e tërhequr fëmijën dhe pastaj duke ikur nga skena. Kur serbët e panë atë, ata hapën zjarr tek ai tek i cili Sopi u kthye në zjarr. Sopi, i cili kishte humbur familjen e tij, ndoqi gjurmët e tyre dhe u zotua të mos harrojë kurrë atë që kishin bërë serbët. Sopi luftoi si Kachak për shumë vite kundër serbëve së bashku me Idris Seferin derisa ai u dëbua nga çetnikët në Turqi. Përfundimisht ai u shpërngul në Shqipëri ku u vra nga dy fshatarë të cilët ishin paguar nga autoritetet serbe.http://portalb.mk/95126-shkuarja-e-kacak-zyberit/

jetë
Ndërsa familja udhëtoi në fshatin Topançi, afër Gjilanit, në ditët moderne të komunës së Dardanit, ata kishin vështirësi në ngritjen e një shtëpie të re. Edhe pse rajoni ishte nën administrimin serb, ata punonin në tokat. Sopi, pasi e siguroi familjen e tij, vazhdoi të takohej me Vesel Kosovice dhe Idris Seferi me qëllim që të vazhdonte luftën e tij patriotike. Ndërsa vazhdonin, takuan rajone të sulmuara nga serbët, komandanti ishte Stojan Domoroc, i cili urdhëroi mizoritë. Ai vodhi bagëtitë e shqiptarëve, të cilët e zemëruan Sopin dhe ai vazhdoi të kthejë kafshët që serbët tani kishin vjedhur. Sopi kërkoi që serbët të paguajnë shpenzimet për të cilat Sopi u përfshi në armiqësi me serbët, por veçanërisht me Stojanin. Vesel Kosovic ishte thënë nga Stojan se ai po dilte për të gjuajtur në malet e Marec, pranë liqenit Krivareka. Burrat e Stojanit, të përbërë kryesisht nga shqiptarët, vazhduan ndërsa kosovari dhe Sopi diskutuan se si t'i hasnin ato. Sopi dhe Kosovice arritën të gjejnë një lokacion në mënyrë që t'i pritë ata. Sopi hapi zjarr sa më shpejt që e pa Stojani, duke e goditur atë në gjoks, duke e hedhur atë jashtë kalit. Burrat e Stojanit, tani panik, filluan të hapnin zjarr. Ajet, megjithatë, sinjalizoi me pushkën e tij se nëse shqiptarët vazhdonin të gjuanin me shokët e tyre shqiptarë, ata gjithashtu do të takonin të njëjtin fat si Stojan.Rrëfimtarë: Femi Sopi, Limon Sopi, Shefik Sopi, Gjilan, dhjetor 2014-Janar 2015. (Grandchildren of Ajet Sopi who spoke of their great-grandfather, 2014 January)

 Kacak 
Vrasja e Stojan Domorci u përhap gjerësisht në Gallap dhe Karadak. Serbët, tani tmerruar, panë si shqiptarët vazhdonin të jetonin në liri. Burrat e Stojanit megjithatë vendosën të hakmerren për udhëheqësin e tyre të vrarë dhe vazhduan të gjurmojnë Vesel Kosovice dhe ata e vranë atë. Ajet Sopi, tani shumë i zemëruar për vdekjen e shokut të tij, vendosi ta hakmerrej ndaj tij. Sidoqoftë, serbët, duke parë mundësinë e tyre, vendosën ta rrethojnë atë në shtëpinë e tij ndërsa ai flinte. Kur Ajeti u zgjua, shumë i zemëruar nga masat jashtë, hapi zjarr, duke vrarë dy anëtarë serbë të ushtrive gjinore. Më pas ai vazhdoi të merrte armën duke vrarë dy serbë në malet Lugu i Thanave. Prej asaj dite, Ajeti filloi jetën e tij si Kakak. Një natë, ndërsa po udhëtonte në Rogane, pranë Tyrbes, vuri re ushtarët serbë që ruanin rrugën. Ai vazhdoi të hapte zjarr ndaj tyre duke i vrarë të gjithë dhe duke u kthyer prapa. Ai u kthye në Bllatë, ku u takua me tre Kachaks të tjerë: Rama, Kadria dhe Emini, edhe pse ai nuk punoi së bashku me ta. Ndërsa ai u kthye në shtëpi, Sopi u martua me një vajzë nga fshati i tij. Por kur familja e vajzës mësoi se Ajeti ishte një Kachak, ata e morën vajzën dhe ia dhanë asaj dikujt tjetër, duke pasur frikë se do të pësonte pasojat. Ajeti u zemërua shumë nga kjo vepër e pagabueshme dhe shumë e zhgënjyer. Ndërsa gruaja ishte duke u martuar, Ajeti e priti dhëndrin, duke e vrarë atë dhe një person sekondar dhe vazhdoi të vjedhë vajzën e sapomartuar, të quajtur edhe "burrin". Familja e gruas vendosi t'u hakmerret atyre. Një kushëri i Ajetit, i quajtur Aliu, u takua me Ajetin për ta ndihmuar atë.(Author: Kadrush Sylejmani - "Tears and the pride of the brave against the Chetniks" Journal, Part 6, Zëri in Prishtinë, 11 mars of 2006) Kadrush Sylejmani:”Lotë Vaku, emblemë trimërie, në fronte përballë çetnikëve”, Fejton, vazhdimi 6, Zëri, Prishtinë, 11 mars 2006

 Tradhëti 

Masa e zemëruar, duke numëruar 30, kapi Aliun jashtë shtëpisë së tij, ndërsa Ajeti ishte brenda duke fjetur dhe ai kishte lënë krahët e tij në dollapin e gruas së tij. "Nusja". Masat hynë në shtëpi dhe kapën Ajetin dhe vazhduan t'i çonin në stacionin e afërt në Gradec. Ajeti megjithatë shpëton kujdestarinë. Të nesërmen në mëngjes, tre burra gjinorë gjejnë Ajetin dhe e kapën atë. Të nesërmen u lirua edhe kushëriri i tij Aliu. Armët e paragjykimeve, të cilët më parë kishin dëgjuar për veprimet e tij patriotike, vendosin të ulin armët kur Ajeti u tregon atyre se kush është ai. Ndërsa i afrohen atij me cigare, Ajeti megjithatë kap një pushkë nga njëri prej ushtarëve dhe i kap ata me roje, duke thënë:

"Sonte ju jeni dhënë mëshirë, sepse unë nuk ju mbaroj, por nëse ju gjej mbrapa mbrapa, unë do t'ju xhiroj ashtu si e qëllova Stojanin dhe ata tradhtarë! Merrni cigare dhe vazhdoni rrugës. Nëse ktheheni për të parë, unë do t'ju gjuaj! ".

Ajeti vazhdoi në Karadak, ku u takua me Idris Seferin për të luftuar kundër tij kundër osmanëve. Në këtë kohë, kreu i çetnikëve, Kojice Popoviç, rrëmbeu dy gra shqiptare. Vetë Ajeti mori detyrën për të tërhequr dy vajzat dhe për t'u hakmarrë ndaj "nderit" shqiptar. Ai kërkoi komandantin çetnik dhe e vrau atë së bashku me serbë të tjerë në shtëpi. Kur kthehet, ai është shumë i shqetësuar që shokët e tij shokë e akuzojnë atë për kryerjen e krimeve të tilla si vjedhja e një nuse dhe mbledhjen e kafshëve të tjera. Ai vazhdon të vrasë akuzuesit, edhe një herë duke lënë pas vdekjes. I sëmurë nga gjithë tradhëti, ai vazhdon përsëri të bashkohet me Idris Seferin.

 Refugjat 

Plani serb për okupimin e Kosovës u vlerësua shumë nga çetnikët Miladin Kollolec. Ata urdhëruan Ajetin që të rrëzonte armët dhe të largohej nga fshati Bllata. Familja e tij vendosi t'i binde urdhrave çetnik dhe të shkonte në Turqi. Në vitin 1912, gusht, Ajeti, me gruan dhe katër fëmijët, vendosi të ndiqte familjen për Turqinë. Çetnikët i ndoqën ata në kufirin e Greqisë dhe paguan biletat e tyre. Ajeti ia dorëzoi komandantit pushkën, armë dhe rripin e tij. Ai pastaj vazhdoi të fliste me Chentik duke thënë:Zajmi, Ukshin (2015). "Ajet Sopi Bllata – Kacak i Anamoraves". Bota Sot. Opinione – Bota sot.

"Unë doja t'ju vrisja me këtë pushkë, por do ta dorëzoj sot. Unë kurrë nuk do t'ju jap këtë mundësi, por unë do të heq dorë nga kjo kohë, dhe këtë herë vetëm. "

Sipas Milosav Jelic, një shkrimtar serb që botoi "Kronikat e Jugut", Ajeti vendosi, me gjashtë shokë të tjerë, të qëndronte në Adana të Turqisë. Ai ka punuar si fermer, por për shkak se nuk ka punuar kurrë si një, ai e gjeti shumë të vështirë. Në çmendurinë e tij, ai vazhdoi të sulmonte qiradhënësit dhe u arrestua. Ai kërkoi që të transferohej në Shqipëri, i cili ishte dhënë, por humbi kontaktin me familjen e tij. Në vitin 1916 filloi një jetë të re në Karp, afër Kavajës, në Shqipëri.Jeliç, M (25 July 2014). "Shkuarja e Kacak Zyberit". Redaksia Portalb. Retrieved 22 January 2017.

 Vdekja 

Ai filloi të punonte për të mbledhur ujë për fshatarët dhe u bashkua me një grup. Ai u tha dy punonjësve të punonin për një ditë tjetër, por dy punëtorët ishin vrasës të cilët ishin paguar nga autoritetet serbe për të vrarë Ajeti. Ata vazhdojnë të qëllojnë në Ajeti me pushkë gjuetie. Ajeti menjëherë godet pushkën e tij dhe gjuan dhe vret e para dhe plagos tjetrin. I plagosur, ai vazhdon të ecë nëpër këtë livadh. Fjalët e tij të fundit ishin se "Edhe këtu ata u përpoqën të më vrasin". Ajeti vdiq në Kavajë në vitin 1938.Tahir Z. Berisha: “Në fokus të ngjarjeve-Bisedë me Sinan Hasanin”, Prishtinë, 2005, faqe 24. (Focus of the deeds – discussions with Sinan Hasani, page 24)

 Referim =

Kategoria:Atdhetarë shqiptarë
Kategoria:Lindje 1861
Kategoria:Vdekje 1938