Manastiri i Krishtit (Tomar)

Manastiri i Krishtit ose Konventa e Krishtit () është një ish-manastir/konventë katolike në famullinë civile të Tomar (São João Baptista) dhe Santa Maria dos Olivais, në komunën e Centrol, Tomar. Fillimisht një kështjellë Tempullare e shekullit të 12-të, kur rendi u shpërnda në shekullin e 14-të, dega portugeze u shndërrua në Kalorësi të Urdhrit të Krishtit, që më vonë i mbështeti zbulimet detare të Portugalisë të shekullit të 15-të. Konventa dhe kompleksi i Kështjellës është një monument historik dhe kulturor i cili u rendit në listën e Vendeve të Trashëgimisë Botërore të UNESKO-s në vitin 1983.

 Historia 

 Tampullarët 
majtas|parapamje|Kisha kryesore e Konventës së Tomar ndërtuar nga Kalorësit Tempullarë
majtas|parapamje|Nave Manueline, siç shihet nga manastiri i epokës së Rilindjes
majtas|parapamje|Pllakat e përpunuar mbi fasadën perëndimore të kishës
majtas|parapamje|Konventa e rilindjes e Gjonit III
Manastiri u themelua nga Urdhri i Kalorësve të Varfër Tempullarë (ose Kalorësit Tempullarë) në vitin 1118. Ndërtimi i saj vazhdoi deri në pjesën e fundit të shekullit të 12 me ndërtimin e oratorisë, në një nga këndet e kalasë, e përfunduar nga Mjeshtri i Madh D. Gualdim Pais (diku rreth vitit 1160). Rreth vitit 1190 u rrethua dhe i rezistoi ushtrive të kalifit Ebu Jusuf el-Mansur i cili ishte i suksesshëm në marrjen e fortesave në jug. (Një pllakë u ndërtua pranë hyrjes së kështjellës për të përkujtuar këtë ngjarje).

Gjatë tremujorit të dytë të shekullit të 13-të, Tomar u transferua në kontrollin e Tempullarëve, duke u bërë selia e tyre. Kalaja u bë një pjesë integrale e sistemit të mbrojtjes të krijuar nga Tempullarët për të siguruar kufirin e Mbretërisë së re të krishterë kundër Maorëve, të cilët në atë kohë pushtuan zonën afër lumit Tagus. Por, pas shpërbërjes së Rendit Tempullar, më 14 mars 1319, dhe pas kërkesës së Mbretit Denis të Portugalisë, Papa Gjon XXII themeloi Urdhrin e Krishtit. Selia e ish Kalorësve Tempullarë u konvertua në vitin 1357 në selinë e këtij rendi të ri.

Kisha e famshme e rrumbullakët (rotunda) e kështjellës së Tomarit u ndërtua edhe në gjysmën e dytë të shekullit të 12-të. Kisha, si disa kisha të tjera tempullare në të gjithë Evropën, u modelua pas kupolës së Shkëmbit në Jerusalem, që besohej nga kryqtarët që të mbeteshin në Tempullin e Solomonit. Kisha e Varrit të Shenjtë të Jeruzalemit gjithashtu mund të ketë shërbyer si model.

 Arkitektura 
Kalaja dhe Konventa e Krishtit kanë shembuj të stileve arkitekturore romane, gotike, manueline dhe rilindjes.

 Kalaja 
Kalaja e Tomar u ndërtua rreth vitit 1160 në një vend strategjik, mbi një kodër dhe afër lumit Nabão. Ajo ka një mur mbrojtës të jashtëm dhe një kështjellë (alcáçova) me një mbajnë brenda. Kulla, një kullë qendrore e funksioneve rezidenciale dhe mbrojtëse, u fut në Portugali nga Tempullarët dhe ajo në Tomar është një nga më të vjetrat në vend. Një risi tjetër e futur në Portugali nga Tempullarët (të mësuar nga dekada të përvojës në Normandi dhe Brittany dhe gjetkë) janë kullat e rrumbullakëta në muret e jashtme, të cilat janë më rezistente ndaj sulmeve sesa kulla katrore. Kur u themelua qyteti, shumica e banorëve të saj jetonin në banesa të vendosura brenda mureve të jashtme mbrojtëse të kështjellës.

 Kisha 
Kisha e rrumbullakët romane është një kishë katolike romake nga kalaja (charola, rotunda) u ndërtua në gjysmën e dytë të shekullit të 12-të nga Kalorësit Tempullarë. Nga jashtë, kisha është një strukturë poligonale me 16 anë, me mbështetëse të forta, dritare të rrumbullakëta dhe një kambanore. Brenda, kisha e rrumbullakët ka një strukturë qendrore, tetëkëndëshe, e lidhur me harqe në një galeri përreth (ambulatore). Forma e përgjithshme e kishës është e modeluar pas strukturave të ngjashme të rrumbullakëta në Jerusalem: Xhamia e Omarit dhe Kisha e Varrit të Shenjtë.

 Stili Manueline 
majtas|parapamje|235x235px|Detail e kishës së rrumbullakët, të parë nga korridori
Gjatë administrimit të princit Henry Navigator (gjysma e parë e shekullit të 15-të), një kishë gotike u shtua në kishën e rrumbullakët të Konventës, duke e kthyer kështu kishën e rrumbullakët në një aps kolektive. Nga viti 1510 e tutje, mbreti Manuel I urdhëroi rindërtimin e korridorit në stilin e kohës, një përzierje e gotikës dhe rilindjes së vonë, që do të quhej stil manuelini nga historianët e artit. Arkitektët e përfshirë ishin portugezi Diogo de Arruda dhe spanjolli João de Castilho.

 Referime 

 Burimet


 Lidhje të jashtme 

 Faqja zyrtare 
 Turne virtual
Kategoria:Trashëgimi botërore në Portugali
Kategoria:Manastire katolike