Rrëqebulli evroaziatik

Rrëqebulli euroaziatik (latinisht: Lynx lynx) është një mace e egër që ndodhet në Europën Veriore, Qendrore, Lindore dhe në Azinë Qendrore, Siberi, rrafshin Tibetian dhe Himalajet. Ai banon në pyje të butë dhe boreal deri në një lartësi mbidetare prej 5,500 m (18,000 ft). Për shkak të shpërndarjes së saj të gjerë, ajo është renditur si shqetësimi më i vogël në Listën e Kuqe të IUCN që nga viti 2008. Kërcënohet nga humbja dhe copëtimi i habitatit, copëtimi dhe shkatërrimi i preve. Popullsia e rrëqebullit evropian vlerësohet të përbëjë maksimum 10,000 individë dhe konsiderohet e qëndrueshme. 

 Taksonomia 
Klasifikimi i saktë i nënllojeve të rrëqebullit evroaziatik është ende temë debati, por sipas interpretimeve bashkëkohore, përfshihen:
 Rrëqebulli verior (Lynx lynx lynx) (Linnaeus, 1758): Skandinavi, Evropë lindore, Siberi perëndimore
 Rrëqebulli i Karpateve (Lynx lynx carpathicus) (Kratochvil & Stollmann, 1963): Karpate, Evropë qendrore
 Rrëqebulli ballkanik (Lynx lynx balcanicus) (Bures, 1941): Ballkan
 Rrëqebulli i Kaukazit (Lynx lynx dinniki) (Satunin, 1915): Kaukaz
 Rrëqebulli i Alltajit (Lynx lynx wardi) (Lydekker, 1904): Malet e Alltajit
 Rrëqebulli siberian (Lynx lynx wrangeli) (Ognev, 1928): Siberi lindore
 Rrëqebulli i Turkestanit (Lynx lynx isabellinus) (Blyth, 1847): Azia qendrore
 Rrëqebulli i Bajkalit (Lynx lynx kozlovi) (Fetisov, 1950): Siberi qendrore
 Rrëqebulli i Amurit (Lynx lynx stroganovi) (Heptner, 1969): Rajoni Amur
 Rrëqebulli i Sardenjës (Lynx lynx sardiniae) (Mola, 1908): Sardenja †parapamje|Rrëqebulli verior , i montuar

 Karateristikat fizike 
Rrëqebulli Euroaziatik është më i madhi nga katër speciet e rrëqebullit , duke filluar në gjatësi nga 80 deri në 130 cm (31 në 51 in) dhe duke qëndruar 60-75 cm (24-30 në) në sup. Bishti matet 11 - 24,5 cm (4,3 deri 9,6 in) në gjatësi. Meshkujt zakonisht peshojnë nga 18 në 30 kg (40 deri në 66 lb) dhe femrat peshojnë 8 deri në 21 kg (18 deri 46 lb). Rrëqebujt meshkuj nga Siberia , ku speciet arrijnë madhësinë më të madhe të trupit, mund të peshojnë deri në 38 kg (84 lb) ose siç thuhet edhe 45 kg (99 lb). Gara nga Malet Karpate mund të rritet gjithashtu mjaft e madhe dhe rivale nga ato të Siberisë në masë trupore në disa raste. Ka këmbë të fuqishme, relativisht të gjata, me putra të mëdhenj në rrjetë dhe me gëzof që veprojnë si dëbora. Ajo gjithashtu posedon një bisht të shkurtër "bobed" me një majë të tërë të zezë, tufa të zeza flokësh në veshët e saj, dhe një tufë të gjatë gri-dhe të bardhë.
Gjatë verës, rrëqebulli euroaziatik ka një pallto relativisht të shkurtër, të kuqërremtë ose kafe, e cila ka tendencë të jetë me ngjyra më të ndezura te kafshët që jetojnë në skajin jugor të diapazonit të saj. Në dimër, megjithatë, kjo zëvendësohet nga një pallto shumë më e trashë leshi i butë që ndryshon nga argjendi-gri në kafe gri. Pjesët e poshtme të kafshës, përfshirë qafën dhe mjekrën, janë të bardha në të gjitha kohërat e vitit. Leshi pothuajse gjithmonë shënohet me njolla të zeza, megjithëse numri dhe modeli i tyre janë shumë të ndryshueshëm. Disa kafshë posedojnë gjithashtu vija kafe të errëta në ballë dhe mbrapa. Megjithëse njollat ​​kanë tendencë të jenë më të shumta në kafshë nga popullsia jugore, rrëqebulli euroaziatik me lesh të njollosur shumë mund të ekzistojë afër të tjerëve me lesh të thjeshtë.

Rrëqebulli euroaziatik bën një varg vokalizimesh, por në përgjithësi janë të heshtur jashtë sezonit të mbarështimit. Ata janë vërejtur për mua, zhurmë të keqe, të rriten, dhe të pastra, dhe, si macet shtëpiake , do të "mashtrojnë" në pre që nuk ka arritur. Thirrjet e çiftëzimit janë shumë më të zëshme, të cilat përbëhen nga gëzime të thella në mashkull, dhe tinguj me zë të lartë "meow" në femra. 

Rrëqebulli euroaziatik është i fshehtë, dhe për shkak se tingujt që ata bëjnë janë shumë të qetë dhe që dëgjohen rrallë, prania e tyre në një zonë mund të kalojë pa u vënë re me vite. Mbetjet e preve ose gjurmëve në dëborë zakonisht vërehen shumë kohë përpara se të shihet kafsha.

 Sjellja 
parapamje|258x258px|Rrëqebulli euroaziatik
Rrëqebulli gjuan kryesisht gjitarë të vegjël dhe mesatar dhe zogj. Ndër pretë e regjistruara si gjah janë haretë, lepujt , marmotat , ketrat , dormikët dhe brejtës të tjerë, shqarthin,nuselalën, dhelprën e kuqe, derri i egër, dhia e egër, të rinj brilopatë  dreri i kuq, renët dhe thundrakë të tjera. Megjithëse marrja e një preje më të madhe paraqet një rrezik për kafshën, dhuntitë e siguruara nga vrasja e tyre mund të tejkalojnë rreziqet. Kështu, rrëqebulli euroaziatik preferon një pre mjaft të madhe si thundrakë , veçanërisht gjatë dimrit kur preja e vogël është më pak e bollshme. Ata janë speciet e vetme të rrëqebullit në të cilat thundrakët sigurojnë një pjesë të madhe të dietës së tyre në lidhje me lagomorfët ose brejtësit. Kur është e zakonshme,kaprolli duket se është specia e preferuar e gjahut për rrëqebullin. Edhe kur kaprolli është mjaft i rrallë, dreri janë akoma speciet e preferuara të gjahut, megjithëse gjatë verës pretë janë më të vogla. Në pjesë të Finlandës , dreri i futur me bisht të bardhë hahet rregullisht. Në disa zona të Polonisë dhe Austrisë , dreri i kuq është preja e preferuar. Rrëqebulli i rritur kërkon 1.1 deri në 2 kilogramë (2.4 deri në 4.4 lb) mish në ditë, dhe mund të zgjasë disa ditë për të konsumuar plotësisht disa nga preja e tyre më e madhe.

Metoda kryesore e gjuetisë është kërcitja, dhe kërcimi në qaf, edhe pse ato janë gjithashtu grabitqarë të pritë kur kushtet janë të përshtatshme. Në dimër kushte të caktuara të borës e bëjnë këtë më të vështirë dhe kafsha mund të detyrohet të kalojë në gjah më të madh. Gjuetia e rrëqebullit euroaziatik duke përdorur vizionin dhe dëgjimin, dhe shpesh ngjitet mbi shkëmbinj të lartë ose pemë të rrëzuara për të skanuar zonën përreth. Një grabitqar shumë i fuqishëm, këto rrëqebuj kanë vrarë me sukses drer të rritur me peshë të paktën 150 kg (330 lb). 

Rrëqebulli euroaziatik banon në një vend të thyer pyjor duke siguruar mjaft streha dhe mundësi të rrepta. Në varësi të lokalitetit, kjo mund të përfshijë stepë pyjore, pyje gjethegjatë, dhe pyjet konifere . Në pjesët më malore të diapazonit të tyre, rrëqebulli euroaziatik do të zbresë në ultësira në dimër, duke ndjekur pretë e tyre dhe duke shmangur borën e thellë. Ata kanë tendencë të jenë më pak të zakonshëm kur ujqërit janë të bollshëm, dhe ujqërit janë raportuar të sulmojnë dhe madje edhe të hanë rrëqebullin. Në pyjet ruse, grabitqarët më të rëndësishëm të rrëqebullit euroaziatik janë ujku gri. Ujqërit vrasin dhe hanë rrëqebuj që nuk arrijnë të shpëtojnë nëpër pemë. Popullsia e rrëqebullit zvogëlohet kur ujqërit shfaqen në një rajon dhe ka të ngjarë të marrin pre më të vogël, ku ujqërit janë aktivë.Volverinat janë ndoshta më të ndjekurit nga konkurrentët për vrasje, shpesh duke vjedhur vrasjet e rrëqebullit. Rrëqebujt kanë tendencë të shmangin në mënyrë aktive takimet me ujqit, por ndonjëherë mund t'i luftojnë ato nëse mbrojnë kotelet. Rastet e predikimit në rrëqebullin nga ujqërit mund të ndodhin, edhe mbase tek të rriturit, por ndryshe nga sulmet e ujqërve në rrëqebullin janë jashtëzakonisht të rralla nëse ato ndodhin në të vërtetë. Një studim në Suedi zbuloi se nga 33 vdekjet e rrëqebullit të një popullsie që po vëzhgohej, një ishte mbytur ndoshta nga një ujk. Një shembull tjetër i njohur i vjedheve të vrasjeve nga një ujk i rritur në një rrëqebull të rritur u raportua nëzonën e lumit Pechora , megjithëse kjo dukej se ishte thjesht një pretendim anekdotik. Nuk ka raste të njohura të predikimit të rrëqebullit mbi një ujk. Ndonjëherë, tigrat siberianë gjithashtu vrasin rrëqebuj, siç dëshmohet nga ekzaminimi i përmbajtjes së stomakut të tigrit.Rrëqebujt konkurrojnë për ushqim me grabitqarët të përshkruara më lartë, dhe gjithashtu me dhelprat e kuqe ,  shqiponja e artë , derri i egër, dhe në pjesën jugore të varg të tij,leopardin dhe leopardi e dëborës. Arinjtë kafe , megjithëse jo (aq sa dihet) një grabitqar i rrëqebullit euroaziatik, në disa zona janë konkurent për shkak të preve.

Megjithëse mund të gjuajnë gjatë ditës kur ushqimi është i pakët, rrëqebulli euroaziatik është kryesisht natë ose krepuskular dhe kalon ditën duke fjetur në copa të dendura ose vende të tjera të fshehjes.

Zona e gjuetisë së rrëqebullit euroaziatik mund të jetë çdo gjë nga 20 në 450 km2 (8 deri në 174 km katrorë), në varësi të disponueshmërisë lokale të pre. Meshkujt kanë tendencë të gjuajnë mbi zona shumë më të mëdha sesa femrat, të cilat priren të zënë varg gjuetie ekskluzive, sesa mbivendosëse. Rrëqebulli euroaziatik mund të udhëtojë deri në 20 km (12 mi) gjatë një nate, megjithëse rreth gjysma e kësaj distancë është më tipike. Ata patrullojnë rregullisht në të gjitha pjesët e vargut të tyre të gjuetisë, duke përdorur shenja aromash për të treguar praninë e tyre tek individët e tjerë. Ashtu si me macet e tjera, shenjat e aromave mund të përbëhen nga urina ose shenja skrapesh, me ato të parat që lihen shpesh në vende të spikatura përgjatë kufirit të territorit të gjuetisë.

 Cikli jetësor 
parapamje|Kotele e rrëqebullit euroaziatik
Sezoni i çiftëzimit për rrëqebullin euroaziatik zgjat nga janari deri në prill. Femra zakonisht futet në ovolucion vetëm një herë gjatë kësaj periudhe, duke zgjatur nga katër deri në shtatë ditë, por nëse pjella e parë humbet, një periudhë e dytë e estrumit është e zakonshme. Për dallim nga rrëqebulli i Kanadasë , i lidhur ngushtë , speciet euroaziatike nuk duket se janë në gjendje të kontrollojnë sjelljen e tyre riprodhuese bazuar në disponueshmërinë e gjahut. Kjo mund të jetë për shkak se, duke ushqyer një gamë më të madhe të preve e rrëqebullit të Kanadasë, rrallë e preve e përshtatshme është një dukuri më pak e zakonshme.

Gratë shtatzëna ndërtojnë çadra në vende të izoluara, shpesh të mbrojtura nga degë mbitensionale ose rrënjë pemësh.Shtatzania zgjat nga 67 në 74 ditë, dhe rezulton në lindjen e nga një deri në katër kotele. Në lindje, kotelet e rrëqebullit euroaziatik peshojnë 240 deri në 430 gram (8,5 deri në 15.2 oz) dhe janë të verbër dhe të pafuqishëm. Ata fillimisht kanë lesh të thjeshtë, gri-kafe, duke arritur ngjyrosjen e plotë të të rriturve rreth moshës njëmbëdhjetë javësh. Sytë hapen pas dhjetë deri në dymbëdhjetë ditë. Kotelet fillojnë të marrin ushqim të ngurtë në gjashtë deri në shtatë javë, kur fillojnë të lëshojnë pusetë, por nuk janë pastruar plotësisht për pesë ose gjashtë muaj.

Denoja braktiset dy deri në tre muaj pasi lindin kotele, por të rinjtë zakonisht qëndrojnë me nënën e tyre deri në moshën rreth dhjetë muajsh (fillimi i sezonit të ardhshëm të mbarështimit). Rrëqebulli euroaziatik arrijnë pjekurinë seksuale në dy ose tre vjet, dhe kanë jetuar për njëzet e një vjet në robëri.

 Gama dhe statusi 
parapamje|297x297px|Rrëqebulli euroaiatk në profil
Rusia

Që nga viti 2013, popullsia e rrëqebullit rus vlerësohet se përfshin 22.510 individë dhe konsiderohet e bollshme dhe e qëndrueshme në disa rajone.

 Azi 
 Azia Qendrore: Rrëqebulli euroaziatik është vendas në krahinat kineze e Xinjiang , Gansu , Qinghai, Sichuan dhe Shaanxi , si dhe në shpatet veriore të Iranit, Mongolia, Kazakistani, Uzbekistani, Turkmenistani, Kirgistani, Taxhikistani dhe Afganistani.
 India: Ladakh , Himachal Pradesh dhe shumica e shteteve të tjera të Himalajeve.
 Nepal: Shumica e zonave veriore të vendit.
 Pakistan: Zonat Veriore ( Gilgit-Baltistan ), zonat fqinje të Khyber Pakhtunkhwa , FATA .
 Turqia: Deri në vitin 2014, dendësia e popullsisë së rrëqebullit vlerësohej në vetëm një zonë të mbrojtur, Rezervën e Natyrës Ciglikara e vendosur në Malet e Demi, ku u identifikuan 15 individë. Organe të ndryshme qeveritare janë përgjegjës për jetën e egër në Turqi dhe para vitit 1990, gjuetia e rrëqebullit ishte e pakontrolluar. Që nga ajo kohë, gjuetia është e kufizuar dhe ka 83 zona të ruajtjes dhe mbarështimit të lojërave ku ndalohet gjuetia. Kjo ka pasur një efekt pozitiv në ruajtjen e tyre në Turqi. Hulumtimet e kryera në Kars kanë zbuluar një popullatë të re të mbarështimit në Sarıkamış .
 Megjithëse rrëqebulli euroaziatik nuk gjendet në Japoni, fosilet ose një specie e një rrëqebulli të lidhur ngushtë nga epoka e vonë e Pleistocenit e tutje janë gërmuar në lokacione të ndryshme në arkipelagun japonez. Meqenëse nuk u gjet asnjë provë arkeologjike pas periudhës Yayoi , ajo ishte zhdukur ndoshta gjatë periudhës Jōmon .

 Europa 
 Rrëqebulli euroaziatik dikur ishte mjaft i zakonshëm në të gjithë Evropën. Nga mesi i shekullit XIX, ajo ishte e shfarosur në shumicën e vendeve të Evropës Qendrore dhe Perëndimore . Ka pasur përpjekje të suksesshme për të rikthyer këtë rrëqebull në pyje.
 Statusi i rrëqebullit euroaziatik në vende dhe rajone të ndryshme evropiane:
 Malet Karpate: Rreth 2,800 rrëqebull Euroazian jetojnë në këtë varg malor në Republikën Çeke , Poloni , Rumani , Sllovaki , Bosnje dhe Hercegovinë dhe Hungari . Popullatia është popullata më e madhe kontinentale e rrëqebullitit në perëndim të kufirit rus.
 Rumania: mbi 2,000 rrëqebuj evazian jetojnë në Rumani, përfshirë pjesën më të madhe të popullsisë Karpate. Sidoqoftë, disa ekspertë konsiderojnë se këto numra zyrtarë të popullsisë janë mbivlerësuar. Gjuetia e kufizuar është e lejuar, por popullsia është e qëndrueshme.

parapamje|Rrëqebulli euroaziatik në kopshtin zoologjik Aquarium de Madrid

 Gadishulli Ballkanik: Llojet e rrëqebullit ballkanik gjenden në Kroaci, Mal të Zi, Shqipëri, Kosovë, Maqedoninë Veriore, Bullgari dhe ndoshta Greqi. Ato mund të gjenden në rajone të thella malore të Ballkanit, me numrin më të madh në kodrat e thella të Maqedonisë Veriore perëndimore, Shqipërinë lindore dhe Shqipërinë veriore. Rrëqebulli ballkanik konsiderohet si një simbol kombëtar i Maqedonisë së Veriut,  dhe është përshkruar në të kundërt të 5 denarëve të monedhës maqedonse, e lëshuar në vitin 1993. Emri i Lynkestis , një fis maqedonas, përkthehet si "Toka e rrëqebullit". Ka qenë në prag të zhdukjes për gati 100 vjet. Numrat vlerësohet të jenë rreth 100, dhe rënia është për shkak të gjuetisë të paligjshëm.
 Bullgaria: Kafsha u shpall e zhdukur në Bullgari në 1985, por shikimet vazhduan mirë edhe në vitet 1990. Në vitin 2006 u bë një regjistrim audio i një thirrje për çiftimin e rrëqebullit në vargmalin e Strandzha në juglindje. Dy vjet më vonë, një individ me shenjë veshi u qëllua aksidentalisht afër Belogradchik në veriperëndim, dhe disa muaj më vonë një kamerë e bllokuar e montuar kapi një shikim të një individi tjetër. Shikime të mëtutjeshme të kamerave u pasuan në Osogovo, si dhe në Strandzha, duke konfirmuar se kafsha është rikthyer në vend. Ende nuk duhet të vihet në dispozicion një ekzaminim i plotë mbi këtë temë.

parapamje|Pullë postare nga Bashkimi Sovjetik, 1988

 Britania e Madhe: Mendohej se rrëqebulli Euroazian kishte vdekur në Britaninë e Madhe ose rreth 10,000 vjet më parë, pasi akulli ishte tërhequr, ose rreth 4000 vjet më parë, gjatë një ndryshimi të klimës më të freskët dhe më të lagësht. Sidoqoftë, takimi i karbonit i eshtrave të rrëqebullit nga shpellat në Sutherland në Malësitë Skoceze dhe në Craven në Yorkshire veriore tregon se ata ende jetonin në Britaninë e Madhe midis 80 dhe 425 pas Krishtit, me burime kulturore që sugjerojnë një mbijetesë deri në periudhën mesjetare . Emrat e vjetra për speciet në gjuhët e Britanisë së Madhe përfshijnë Lugh ( Gaelic ), Llew ( Uellsit ) dhe Lox ( anglishtja e vjetër ).  Ekziston interesi për të rikthyer rrëqebullin në Britaninë e Madhe në mënyrë që të kthejë disa gjendje natyrore të kontrollit tek popullsitë e drerëve, të cilat nuk kanë asnjë grabitqar natyror të mbetur në Britaninë e Madhe. Një studim i fizibilitetit biologjik të rivendosjes së rrëqebullit evazian në Skoci tregon se ekziston një pre mjaft e bollshme dhe një habitat i lidhur mirë për të mbështetur një popullsi të zbatueshme prej mbi 400 kafshët. Interesimi për rivendosjen e specieve u forcua më tej në vitin 2016 në lidhje me një program të suksesshëm të mbarështimit për rrëqebullin iberik në Spanjë.Planet janë paraqitur gjithashtu nga Lynx UK Trust në Angli Natyrore për të prezantuar rrëqebullin në Kielder Forest në Northumberland . Një propozim i të njëjtës organizatë për të rikthyer rrëqebullin në Argyll dhe Inverness-shire po kalon konsultimet publike.
 Republika Çeke: Në Bohemi, rrëqebulli euroaziatik u shfaros në Shekullin XIX (1830-1890) dhe në Moravia ndoshta në fund të shekullit të 20-të. Pas vitit 1945, migracioni nga Sllovakia krijoi një popullsi të vogël dhe të paqëndrueshme në Moravia . Në vitet 1980, pothuajse 20 ekzemplarë u importuan nga Sllovakia dhe u rivendosën në zonën e Šumava . Në fillim të vitit 2006, popullsia e rrëqebullit në Republikën Çeke u vlerësua në 65-105 individë. Gjuetia është e ndaluar, por rrëqebulli shpesh kërcënohet nga gjuetarët.
 Alpet Dinarike dhe Alpet Juliane: Sllovenia, Kroacia dhe Bosnja dhe Hercegovina janë shtëpia e përafërsisht. 130–200 rrëqebulli. Rrëqebulli euroaziatik ishte konsideruar i zhdukur në këto vende që nga fillimi i shekullit të 20-të. Sidoqoftë, një projekt i suksesshëm për rivendosje u krye në Slloveni në 1973, kur tre gra dhe tre rrëqebuj mashkull nga Sllovakia u lanë të lirë në pyllin Koçevski Rog . Sot, rrëqebulli është i pranishëm në pyjet Dinare të pjesës jugore dhe juglindore të Sllovenisë dhe në rajonet kroate të Gorski kotar dhe Velebit, duke përfshirë Alpet Dinarike dhe mbi malet Dinara në Bosnjën dhe Hercegovinën perëndimore. Rrëqebulli është vërejtur gjithashtu në Alpet Julian dhe gjetkë në Slloveninë perëndimore, por autostrada A1 paraqet një pengesë të konsiderueshme për zhvillimin e popullatës atje. Parku Kombëtar i Plitvice Lakes i Kroacisë është shtëpia e disa palëve të rrëqebullit. Në të tre vendet, rrëqebulli euroaziatik renditet si një specie e rrezikuar dhe mbrohet me ligj. Vlerësimet realiste të popullsisë janë 40 rrëqebull në Slloveni, 40-60 në Kroaci dhe më shumë se 50 në Bosnjë dhe Hercegovinë. Masivi kroat Risnjak në Parkun Kombëtar Risnjak ndoshta mori emrin e tij nga fjala kroate për rrëqebullin,ris .
 Estonia: Ka 900 individë në Estoni sipas një vlerësimi të vitit 2001.  Megjithëse 180 rrëqebulli u gjuan me ligj në Estoni në 2010, vendi ende ka dendësinë më të lartë të njohur të specieve në Europë.
 Finlanda: rreth 2,200–2,300 individë, sipas një vlerësimi të vitit 2009.  Popullsia e rrëqebullit në Finlandë ka ardhur duke u rritur çdo vit që nga viti 1991, dhe vlerësohet të jetë në ditët e sotme më e madhe se kurrë më parë. Lejohet gjuetia e kufizuar. Në vitin 2009 Ministria finlandeze e bujqësisë dhe pylltarisë dha një leje për gjuetinë e 340 individëve të rrëqebullit.
 Norvegji: Rrëqebulli euroaziatik gjendet në popullsi të qëndrueshme në të gjithë Norvegjinë, përveç qarqeve jugperëndimore, ku ato gjenden vetëm në mënyrë sporadike. Qëllimi kombëtar i 65 lindjeve të rrëqebullit u arrit në 2007, me 69 deri në 74 rrëqebuj të regjistruar. Popullsia vlerësohej në 409–439 ekzemplarë.
 Suedi: Suedia kishte një popullsi të vlerësuar prej rreth 1.400 rrëqebullit evazian në 2006 dhe 1.250 në 2011. Gjuetia kontrollohet nga agjensitë qeveritare. Gjuetarët që dëshirojnë të gjuajnë rrëqebullin duhet të regjistrohen për të ashtuquajturin "gjueti mbrojtëse", e cila zhvillohet në mars. Gjuetia mund të ndodhë vetëm nëse popullsia ka një rritje vjetore prej 300 kafshësh. Qeveria ka lejuar që kërkesa të bjerë në një rritje prej 250 rrëqebullit nën "rrethana të caktuara" dhe ende lejoi gjuetinë. Edhe pse qëllimi është përmbushur rrallë, gjuetia gjithmonë miratohet. Kjo ka çuar në një rënie të vazhdueshme të numrit të rrëqebullit në Suedi dhe protesta nga organizata më të mëdha joqeveritare siç është Shoqata Suedeze për Ruajtjen e Natyrës. Vetëm disa kafshë lejohen të pushkatohen në secilin rajon, në varësi të madhësisë së popullsisë lokale të rrëqebullit dhe / ose se si ndikohet në tufat e renës . Animaldo kafshë e shtënë dhe vendndodhja e qitjes kontrollohet nga Administrata e Qarkut, dhe trupat e duarve dërgohen për analiza pranë Institutit Kombëtar të Veterinarisë. Gjuetari mund të mbajë lëkurën, nëse një mikroçip ose transponder është bashkangjitur nga autoriteti vendor i policisë. Kafka e kafshës së qëlluar mund t'i dërgohet gjuetarit për një tarifë prej rreth 70 €. Jo më shumë se 75 kafshë në 20 rajone u lejuan të pushkatoheshin në 2007, një rritje nga 51 në 2006 (gjithnjë rreth 5% e popullsisë). Në vitin 2006 u gjetën 41 rrëqebuj të vrarën jashtë gjuetisë, 31 prej të cilëve u vranë në aksidente trafiku.

parapamje|Rrëqebulli në Parkun Kombëtar të Pyjeve bavareze, Gjermani

 Francë: Rrëqebulli euroaziatik u shfaros në Alpet Franceze në fillim të shekullit të 20-të. Pas rivendosjes së rrëqebullit në Zvicër në vitet 1970, rrëqebulli u regjistrua përsëri në Alpet Franceze dhe Jura nga fundi i viteve 70 e tutje.
 Gjermani: Rrëqebulli euroaziatik u shfaros në Gjermani në 1850. Ai u rivendos në pyllin bavarez dhe Harz në vitet 1990; zona të tjera ishin të populluara nga rrëqebulli që emigronte nga Franca fqinje dhe Republika Çeke. Në 2002 u njoftua lindja e parë e rrëqebullit të egër në territorin gjerman, pas një pjellë nga një palë rrëqebulli në Parkun Kombëtar Harz . Popullsia e vogël ekziston edhe në Sakson Zvicër, Palatinate Forest dhe Fichtelgebirge .
 Letonia: Sipas një vlerësimi të vitit 2005, rreth 700 kafshë banojnë në zona në Courland dhe Vidzeme.
 Lituania: Popullsia vlerësohet në 80-100 kafshë.
 Hollandë: Rrëqebulli euroaziatik është zhdukur në Hollandë që nga Mesjeta. Edhe pse kishte disa shikime, ato me siguri rrjedhin nga rrëqebulli i edukuar nga robëria, të cilët kanë shpëtuar ose u lanë të lirë në natyrë, ose mund të jenë një rrëqebulli duke lëvizur nga Gjermania, pasi disa nga shikimet e raportuara gjatë viteve 1980 dhe 1990 ishin rreth zonës së Reichswald .
 Belgjikë: Rrëqebulli euroaziatik ishte zhdukur për rreth 300 vjet, por filloi të rikrijojë në pjesën lindore të vendit në dekadën e parë të shekullit XXI (rreth Vielsalm dhe Voeren ). Këto kafshë janë ndoshta individë nga popullsia e rrëqebullit në rajonin Eifel të Gjermanisë ose rajonin Vosges të Francës , ose ndoshta edhe prezantime të paligjshme nga gjuetarët.
 Polonia: Në Seksionin e tij të Mjedisit dhe Mbrojtjes së Mjedisit, Raporti Qendror i Statistikave të Zyrës 2011 vendos numrin e rrëqebujve euraziatik të vëzhguar të egër në Poloni që nga viti 2010 në afro 285. Ekzistojnë dy popullata kryesore të rrëqebujve në Poloni, një në pjesa verilindore e vendit (më së shumti në pyllin Białowieża ) dhe tjetra në pjesën juglindore në malet Karpate . Që nga vitet 1980, rrëqebujt gjithashtu janë vërejtur në rajonin e Roztocze , Solska Forest , Polesie Lubelskie dhe Mountains Karkonosze, megjithëse ato akoma mbeten të rralla në ato zona. Një popullatë e rivendosur me sukses të rrëqebujve ka jetuar gjithashtu në Parkun Kombëtar Kampinos që nga vitet 1990.
 Sllovakia: Rrëqebulli euroaziatik është vendas në zonat me pyje në Sllovakinë Qendrore dhe Lindore. Rrëqebulli në Sllovaki jeton kryesisht në pyje të përziera në lartësi prej 800 deri në 1.000 m. Rrëqebulli gjithashtu mund të gjendet në shumë parqe kombëtare të Sllovakisë dhe zona të tjera të mbrojtura.
 Hungaria: Popullsia vlerësohet në 10-12 kafshë, në vargjet malore veriore të vendit afër Sllovakisë.
 Zvicër: Rrëqebulli euroaziatik u shua në 1915, por u rivendos në vitet '70. Që prej vitit 2014 , popullsia e rrëqebullit euroaziatik në Zvicër vlerësohej të ishte midis 163 dhe 182 individë të pavarur dhe të rritur. Rrëqebulli euroaziatik gjithashtu migroi në Austri, ku edhe ata ishin shfarosur. Një episod i serisë televizive PBS Natyra shfaqi kthimin e rrëqebullit në Parkun Kombëtar të Kalkalpen të Austrisë pas një mungese 150-vjeçare. Një përqindje më e lartë vritet nga shkaqet njerëzore sesa nga sëmundjet infektive.
 Italia: Rrëqebulli euroaziatik u konsiderua i zhdukur në vend që nga fillimi i shekullit të 20-të, por rikrijoi Alpet Italiane nga popullsia e rivendosur në Zvicër, Austri dhe Slloveni që nga vitet '80.
 Ukrainë: Rrëqebulli euroaziatik është vendas në zonat me pyje të vendit. Para shekullit XIX ishte e zakonshme edhe në zonën pyjore . Në ditët e sotme, popullsia më e rëndësishme mbetet në malet Karpate dhe përtej pyjeve të Polesia. Popullsia vlerësohet si 80–90 kafshë për rajonin e Polesisë dhe 350–400 për pyjet e Karpateve.

 Referime 

Kategoria:Rrëqebullë
Kategoria:Kafshë mishngrënëse