Rrëqebulli kanadez

Rrëqebulli i Kanadas ( Lynx canadensis ) është një rrëqebullit specie amtare në Amerikën e Veriut . Ai shkon përtej Kanadasë dhe Alaskës që shtrihet në malet Roki dhe New Mexico . Ёshtë renditur si shqetësimi më i vogël në listën e kuqe të IUCN që nga viti 2002.

Me një pallto të dendur argjendtë-kafe, fytyrë të zhveshur dhe veshë të mbushur, rrëqebulli i Kanadasë ngjan me speciet e tjera të gjinisë Lynx . Ёshtë pak më i madhe se bobkati , me të cilën ndan pjesë të rangut të saj, dhe mbi dy herë madhësinë e maceve shtëpiake .

 Taksonomia 
Në veprën e tij në vitin 1792 , Mbretëria e Kafshëve , shkrimtari shkencor skocez Robert Kerr përshkroi një rrëqebull nga Kanadaja, duke i dhënë asaj emrin Felis lynx canadensis . Taksonomia e rrëqebullit kanadez mbeti i kontestuar gjatë shekujve 20-të dhe fillim të 21-të. Më 1912, zoologu amerikan Gerrit Miller vendosi rrëqebullin e Kanadasë nën gjininë Lynx , me emrin L. canadensis . Deri në fillim të viteve 2000, shkencëtarët ishin të ndarë nëse Lynx duhet të konsiderohet një nëngjini i Felis, ose një nënfamilje e vetë; disa madje dyshuan nëse rrëqebulli i Kanadasë duhet të konsiderohet një specie më vete. Zoologisti amerikan WC Wozencraftri shikoi klasifikimin e Karnivora në 2005, dhe njohu rrëqebullin e Kanadasë si një specie nën Lynx , së bashku me bobkat ( L. rufus ),rrëqebullin euroaziatik ( L. rrëqebulli ) dhe rrëqebulli Iberian ( L. pardinus ). Në vitin 2017, Task Force për Klasifikimin e Maceve të Grupit Specialist të Maceve IUCN rishikoi taksonominë e falimentit, duke marrë parasysh rrëqebullin e Kanadasë aspecie monotipike .

Wozencraft njohu tre specie të rrëqebullit të Kanadasë në Llojet e gjitarëve të botës (2005):

       L. c. canadensis Kerr, 1792 - Gjetur në kontinentin e Amerikës së Veriut.
       L. c. mollipilosus (rrëqebulli Arktik) Stone, 1900 - Përshkruar nga mamografisti amerikan Witmer Stone nga një lëkurë dhe kafkë e një rrëqebulli mashkull të vrarë afër Wainwright , Alaska .
       L. c. subsolanus (rrëqebulli i Newfoundland) Bangs, 1897 - Përshkruar nga zoologu amerikan Outram Bangs nga një lëkurë rrëqebulli dhe kafkë e mbledhur pranë Codroy në Newfoundland .

Një studim i dallimeve (në faktorë të tillë si ngjyra e pallto, matjet e kranit dhe peshat) midis L. c. canadensis dhe L. c. subsolanus tregoi se përveç disa variacioneve (për shembull, rrëqebulli i Newfoundland përmban një pallto më të errët sesa speciet e kontinentit), matjet standarde nuk janë dukshëm të dallueshme. Studiuesit vunë re se, duke pasur parasysh se ekzistojnë vetëm disa dallime midis dy formave, L. c. subsolanus duket se ka devijuar vetëm kohët e fundit nga forma kontinentale. Mungesa e dallimeve të konsiderueshme nën-specifike i bëri ata të dyshojnë në identitetin e rrëqebullit të Newfoundland si një nënspecie të veçantë.

 Evolucioni 
parapamje|Fosilet e rrëqebullit Issoire ( L. issiodorensis ), që besohet të jetë paraardhësi i katër specieve të rrëqebullit modern
Sipas një studimi të vitit 2006, bazuar në analizën gjenetike, paraardhësi i pesë linja felide - Lynx , Leopardus , Puma , Felis dhe Prionailurus plus Otocolobus - arritën në Amerikën e Veriut, pas kalimit të Bering Strait 8.5-8 Mya . Lynx u largua nga linjat e Puma , Felis dhe Prionailurus plus Otocolobus rreth 3.24 mi.Rrëqebulli Isoire( L. issiodorensis), që me siguri ka origjinën në Afrikë 4 milion vjet më parë dhe ka jetuar në Evropë dhe Azinë veriore, derisa u shua rreth 1 milion, besohet të jetë paraardhësi i katër specieve moderne të Rrëqebullit .Një studim i vitit 1987 sugjeroi që popullsitë e rrëqebullit euroaziatik që arritën në Amerikën e Veriut 20,000 vjet më parë fillimisht u zhvendosën drejt gjysmës jugore të kontinentit, pasi pjesa veriore ishte e mbuluar nga akullnajat. Popullsitë jugore evoluan gradualisht në bobketin moderne ( L. rufus ). Më vonë, kur kontinenti u pushtua nga rrëqebulli Euroaziatik për herë të dytë, popullsitë që u vendosën në pjesën veriore të kontinentit, tani të mbetur pa akullnajat, evoluan në rrëqebullin e Kanadasë.

 Karakteristikat fizike 
parapamje|Një pamje e afërt e fytyrës së rrëqebullit të Kanadasë. Tufat e veshit të zi janë karakteristikë e rrëqebujve.
Rrëqebulli i Kanadasë është një mace me madhësi të mesme, e ngjashme në shumë mënyra me bobketin. Ky rrëqebulli është midis 80 dhe 100 centimetra (31 dhe 39 in) në gjatësi kokë dhe trup, qëndron 48–56 centimetra (19–22 in) i gjatë mbi sup dhe peshon 5-18 kilogramë (11–40 lb). Me afërsisht gjysmën e madhësisë së rrëqebullit euroaziatik, përmasat fizike nuk ndryshojnë në mënyrë të konsiderueshme në shkallën e tij dhe ndoshta janë zgjedhur natyrisht për të lejuar që kafsha të mbijetojë me gjah më të vogël. Rrëqebulli i Kanadasë është seksualisht seksual , me meshkuj më të mëdhenj dhe më të rëndë se femrat. Ashtu si bobketi, rrëqebulli i Kanadasë ka parakrahët më të shkurtër se pjesët e pasme, në mënyrë që pjesa e prapme të duket e pjerrëta poshtë në drejtim të përparme. Bishti i vogël, tipik i rrëqebujve, matet rreth 5.5 centimetra.

Gzofi është përgjithësisht i verdhë kafe (megjithëse pjesa e pasme ndonjëherë është gri), dhe mund të ndryshojë ngjyrën sezonalisht. Leshi i dendur dhe i gjatë e izolon atë në habitatin e tij të ngrirë. Megjithëse nuk dihen forma melaniste ose albinistike të rrëqebullit të Kanadasë, rrëqebujt "blu" janë raportuar nga Alaska. Tufat e flokëve të zeza (4 centimetra (1.6 in) të gjatë), një tipar i zakonshëm për të gjitha rrëqebujt, dalin nga majat e veshëve, të cilat janë të veshura me të zez. Në dimër, flokët në faqet e poshtme rriten aq gjatë sa duket se formojnë një rufle që mbulon fytin. Disa pika të errëta mund të shihen në pjesën e poshtme, ku lesh është i gjatë dhe i bardhë (nganjëherë me një aluzion të bufës). Ka katër thithka.Gzofi është kafe e shkurtër dhe e kuqërremtë për të grirë në verë, por bëhet veçanërisht më e gjatë dhe më e errët në dimër, me një përzierje të qimeve kafe- gri dhe bujë; njollat ​​mund të bëhen më të dallueshme gjatë verës. Bishti është i shënuar me unaza të errëta dhe, ndryshe nga bishti i bobketit, përfundon në një majë plotësisht të zezë.Putrat, të mbuluara me lesh të gjatë dhe të trashë, mund të mbështesin gati dyfishin e peshës që putrat e një bobketin mund të mbajnë. 
parapamje|Ndërsa pjesët e përparme të rrëqebullit të Kanadasë janë më të shkurtër se pjesët e pasme, pjesa e pasme duket se është e pjerrët në drejtim të përparme. Vini re gjithashtu bishtin kokëfortë dhe leshin e dendur.
Rrëqebulli i Kanadasë ka 28 dhëmbë,i njëjtë si në rrëqebujt e tjerë, por ndryshe nga felidët e tjerë, është me katër kanina të gjata për punksion dhe mbërthim.  Ai gjithashtu ka katër dhëmbë karnasialë që e presin mishin në copa të vogla. Në mënyrë që rrëqebulli të përdorë mishrat e tij, duhet të përtyp mishin me kokën në anën e tij. Ekzistojnë hapësira të mëdha midis katër kanineve dhe pjesës tjetër të dhëmbëve, dhe premolarët e dytë të sipërm mungojnë, për të siguruar që kafshimi të shkojë sa më thellë në pre.Kthetrat janë të mprehta dhe plotësisht të tërheqshme (të afta për t'u tërhequr brenda). Putrat, të zgjeruara nga metatarsalet me hapësirë ​​të gjerë , mund të përhapen deri në 10 centimetra (3.9 in) dhe të lejojnë që rrëqebulli të lëvizë shpejt dhe me lehtësi në dëborë.

Rrëqebulli i Kanadasë ndryshon nga bobketi në mbajtjen e tufave më të gjata të veshit, një pallto gri dhe më pak të kuqe, njollë më pak të dallueshme në pallto, një bisht pak më të shkurtër krejtësisht të zi në majë sesa vetëm në anën e sipërme, dhe putra më të mëdha. Bobketi është përgjithësisht më i vogël se rrëqebulli i Kanadasë, por mund të jetë akoma i hutuar në zonat ku rrezet e tyre mbivendosen, sepse bobketët kanë tendencë të jenë më të mëdhenj në zona të tilla.Karakali ngjan me rrëqebujt në të paturit e tufa të ngjashëm në veshët. 
parapamje|Gjurmët e rrëqebullit të Kanadasë në Alaska, me gjurmë leshi
Gjurmët e rrëqebullit të Kanadasë mund të tregojnë gjurmë të leshit që zvarritet në dëborë, dhe padët e këmbëve mund të mos jenë aq të dukshme sa e bobketit për shkak të leshit të trashë. Të dy speciet ecin me këmbën e pasme, që zakonisht ndjek këmbën e përparme, dhe shpesh nuk ndjekin një rrugë të linjës së drejtë. Hapësira, ose ndarja midis gjurmëve të së njëjtës këmbë, është 12-18 në (30-46 cm) për rrëqebullin, ndërsa ajo e bobketit ndryshon midis 5 dhe 16 në (13 dhe 41 cm). Gjurmët e rrëqebullit janë përgjithësisht më të mëdha se ato të bobketit, me përshtypje dukshëm më të madhe të leshit të vëzhgueshme. Në papastërti gjurmët e rrëqebullit janë 3–3,75 në (7,6–9,5 cm) e gjatë dhe 3,5–4,5 in (8,9–11,4 cm) e gjerë, ndërsa në dëborë ato janë më të mëdha (4,5 në (11 cm) të gjata dhe 5 në ( 13 cm) e gjerë). Zona e madhe e putrave siguron mbështetje të mirë në dëborën e butë.

 Ekologjia dhe sjellja 
Rrëqebulli i Kanadasë ka tendencë të jetë i natës si preja e tij kryesore, lepuri i borës . Sidoqoftë, aktiviteti mund të vërehet gjatë ditës. Rrëqebulli mund të mbulojë 8–9 kilometra (5.0–5,6 mi) çdo ditë për të vrarë prenë,duke lëvizur me 0.75–1.46 km / orë (0,47–0,91 mph). Rrëqebujt janë notarë të mirë;  një llogari regjistron një rrëqebulli duke notuar dy milje përtej lumit Yukon . Rrëqebulli i Kanadasë është një alpinist efikas dhe do të shmangej grabitqarët duke u ngjitur lart në pemë; megjithatë, ata gjuajnë vetëm në tokë. Këto rrëqebuj janë kryesisht të vetmuar, me ndërveprim minimal shoqëror, përveç lidhjes së nënave dhe pasojave të shoqërimit të përkohshëm midis individëve të gjinive të kundërta gjatë sezonit të bashkimit. Individët e të njëjtit seks në veçanti kanë tendencë për të shmangur njëri-tjetrin, duke formuar territore-një "intrasexual" strukturën sociale të ngjashme me atë të gjetur tek bobketët, kougarët, shqarthave dhe ursidëve . Agresiviteti ndërpecifik dhe kanibalizmi pasues (më i zakonshëm kur ushqimi është i pakët) janë të rralla.

Në vitin 2018 u zbulua se në Maine , peshkatari do të gjuante herë pas here edhe rrëqebuj kanadaez, me mustaqet që shpesh përfundojnë duke pasur sukses kur takimet regjistrohen të dy pjesërisht për shkak të agresionit të peshkatarit dhe natyrës më pak agresive të rrëqebullit në krahasim me bobketin amerikane, i cili nga ana tjetër shërben si grabitqari i peshkut në zonat ku takohen dy mishngrënësit.
parapamje|312x312px|Numri i lepurëve të dëborës( Lepus americanus , i verdhë) dhe rrëqebulli i Kanadasë (vija e zezë, në plan të parë) i shiten kompanisë Hudson's Bay

 Marrëdhënia me lepurin e dëborës 
Një grabitqar specialist , rrëqebulli i Kanadasë varet shumë nga lepujt e borës për ushqim. Popullsitë e lepujve të dëborës në Alaska dhe Kanada qendrore pësojnë ngritje ciklike dhe bie — në disa raste denduritë e popullsisë mund të bien nga 2.300 për kilometër katror (6.000 / km katror) në të ulët sa 12 për kilometër katror (31 / sq mi). Si pasojë, një periudhë e mungesës së lepujve ndodh çdo 8 deri në 11 vjet. Një shembull i një cikli grabitqar të preve, ndryshimet ciklike në popullsinë e lepujve të dëborës ndikojnë ndjeshëm në numrin e grabitqarëve të tyre - rrëqebujt dhe kojotat në rajon. Kur popullsitë e lepujve bien, rrëqebujt kanë tendencë të lëvizin në zona me më shumë lepuj, dhe kanë tendencë të mos prodhojnë këlysh.  Në Kanadanë veriore, bollëku i rrëqebullit mund të vlerësohet nga të dhënat e mbajtura të numrit të kapur çdo vit për leshin e tyre; regjistrimet janë mbajtur nga kompania Bay Hudson dhe qeveria kanadeze që nga vitet '30. Këto cikle janë cituar si një nga shembujt e paktë të ekuacioneve grabitqare-grabitqare Lotka-Volterra , të shkaktuara nga bashkëveprimi i tre faktorëve kryesorë - ushqimit, grabitqarit dhe bashkëveprimit shoqëror. Një studim që përfshin modelimin statistikor të marrëdhënieve interspecifike të lepurit të dëborës, speciet bimore në të cilat ushqehet dhe grabitqarët e tij (përfshirë rrëqebullin e Kanadasë) sugjeruan që ndërsa demografia e rrëqebullit varet kryesisht nga lepuri, dinamika e lepurit varet si nga specie bimore në dietën e saj dhe grabitqarët, nga të cilët rrëqebulli i Kanadasë është vetëm një.
parapamje|247x247px|Rrëqebujt janë zakonisht të vetmuar me lidhje shoqërore minimale.

 Perimetri i shtëpis 
Rrëqebujt e Kanadasë krijojnë vargje shtëpish që ndryshojnë shumë në madhësi, në varësi të metodës së matjes. Dy metodat e zakonshme janë ekzaminimi i gjurmëve të rrëqebullit në dëborë (ndjekja e borës) dhe radio telemetria ; gjurmimi i borës në përgjithësi jep madhësi më të vogla për nivelet e shtëpive. Studimet e bazuara në gjurmimin e borës kanë vlerësuar madhësitë e rangut të shtëpisë prej 11,1–49,5 kilometra katrorë (4,3–19,1 km katrorë), ndërsa ato të bazuara në radio telemetri kanë dhënë sipërfaqen midis 8 dhe 783 kilometra katrorë (3,1 dhe 302,3 mi katrorë). Si macet e tjera, rrëqebujt e Kanadasë shënojnë aromën e tyre duke spërkatur urinën dhe duke depozituar feçe në trungje dëbore ose pemësh dhe vende të tjera të shquara brenda dhe përreth tyre.

Meshkujt kanë tendencë të zënë shkallë më të mëdha sesa femrat; për shembull, bazuar në të dhënat nga një analizë telemetrike e radios në 1980 në Minesota , vargjet shtëpiake të meshkujve mbuluan 145–243 kilometra katrorë (56–94 m sq katror), ndërsa ato të femrave mbuluan 51–122 kilometra katrorë (20–47 km mi ). Studimi përkoi me një emigrim të rrëqebujve në Minesota, ku lepujt ndodhen në numër të vogël.Në një studim tjetër radio telemetrik në 1985 në Montana , vargjet shtëpiake të meshkujve mesatarisht 122 kilometra katrorë (47 km katrorë) dhe ato të femrave mesatarisht 43.1 kilometra katrorë (16.6 mi katrorë). Në një studim në Territoret Jugperëndimore të Jugut, u zbuluan se varg individësh të gjinive të kundërta mbivendosen gjerësisht, ndërsa radhët e individëve të të njëjtit seks vështirë se përkonin. Studimi sugjeroi që individët nuk tregojnë ndonjë tendencë domethënëse për të shmangur ose përzihen me njëri-tjetrin, dhe kështu mbrojnë vetëm pasivisht gamën e tyre. Shtëpitë e grave rriten me kontratë në madhësi kur femrat kanë pasardhës për t'u kujdesur dhe të zgjerohen në madhësinë e tyre origjinale në kohën e marrjes së gjirit.

Faktorë të tillë si disponueshmëria e gjahut (kryesisht lepuri i borës), dendësia e rrëqebujve dhe topografia e habitatit përcaktojnë formën dhe madhësinë e diapazonit të shtëpisë.  Studimet janë përpjekur të lidhen me bollëkun e lepurëve të dëborës në një zonë me madhësitë e shkallëve të rrëqebullit në atë zonë. Një studim i vitit 1985 tregoi se madhësia mesatare e zonave të shtëpisë u trefishua — nga 13.2 në 39.2 kilometra katrorë (5.1 në 15.1 mi km) - kur densiteti e lepujve ra nga 14.7 në 1 për hektar (5.95 në 0.40 / hektarë).  Sidoqoftë, disa studime të tjera kanë raportuar përgjigje të ndryshme nga rrëqebujt në kohën e mungesës së gjahut; disa rrëqebuj nuk tregojnë ndonjë ndryshim në rangjet e tyre, ndërsa të tjerët mund të përdorin gjueti në zona të vogla, duke zënë varg të vogla shtëpish. Rrëqebujt e Kanadasë në përgjithësi nuk e lënë shtëpinë e tyre shkon shpesh, megjithëse disponueshmëria e kufizuar e preve mund të jetë një faktor mjaft i fuqishëm për të bërë që rrëqebujt të shpërndahen ose zgjerojnë rrezet e tyre. 

Një studim gjenetik tregoi se linçet në periferi të një popullate, duke pasur parasysh madhësinë e tyre më të vogël dhe ndjeshmërinë më të lartë ndaj variacioneve në diapazon, përballen me më shumë vështirësi në shkëmbimin gjenetik dhe kështu tregojnë heterozigozitetmë të ulët . 

 Dieta dhe gjuetia 
parapamje|Lepuri i dëborë, preja kryesore e rrëqebullit të Kanadasë
Rrëqebulli i Kanadasë gjuan kryesisht dhe pothuajse ekskluzivisht lepurin e borës; këta lepuj përbëjnë 35 deri në 97 përqind të dietës së tyre, dhe proporkioni ndryshon sipas stinës dhe bollëkut të lepujve. Megjithatë, në kohë kur numri i lepurit bie,rrëqebujt do të përfshijë kafshët e tjera në dietën e tyre - të tilla si rosat, thëllëza , urithët, ptarmigani , ketrat e kuq ,mijntë dhe të rinjtë e thundrakëve ( , dreri brilopat dhe karibuja) - megjithëse lepujtë e borës vazhdojnë të jenë përbërësi kryesor. Rrëqebulli i Kanadasë ka tendencë të jetë më pak selektive në verë dhe vjeshtë, duke vrarë gjitarë të vegjël si një përbërës të vogël të dietës së tyre përveç lepurave. Arsyeja pas kësaj është e paqartë - mund të jetë për shkak të bollëkut më të madh të gjahut alternative, ose suksesit të zvogëluar në lepujt e gjuetisë. Një studim në Alaska zbuloi se rrëqebujt luanin një rol në zvogëlimin e popullsisë së dhelprave të kuqe , karibuve dhe deleve dall kur lepujt ishin shumë të ulët në numër. Ata konsumojnë çdo ditë 600–1.200 gram (21–42 oz) ushqim.Rrëqebujt janë raportuar edhe të ushqehen herë pas here me bar. 

Të dy kojotat dhe rrëqebujt e Kanadasë janë grabitqarët kryesorë të lepujve të dëborës. Një studim tregoi se në krahasim me rrëqebujt, këmbët e koiotës fundosen më thellë në dëborë për shkak të madhësisë së tyre më të vogël dhe kështu një raport më të madh të zonës në këmbë në masë të trupit, duke i bërë ata të zënë pritë e tyre në vend që ta ndiqnin atë si rrëqebulli shpesh. Një studim i dy specieve në Territorin Yukon në jugperëndim tregoi se kur u rrit numri i lepujve, të dy grabitqarët vranë më shumë lepuj sesa ishin të nevojshëm për jetesën e tyre; rrëqebujt duhet të vrasin 0.4 deri në 0.5 lepur në ditë për të përmbushur kërkesat e tyre për energji, por u vëzhguan për të vrarë 1.2 hare në ditë gjatë kësaj periudhe. Koiotës, me një normë suksesi prej 36.9%, dolën si gjahtarë më të suksesshëm sesa rrëqebujt (megjithëse kjo mund të jetë shkaktuar për shkak të numrit më të madh të kojotave të rritur në popullatën e studiuar), që patën sukses në 28.7% të gjuetive të tyre. Rrëqebujt rrallë i ruanin vrasjet e tyre, ndryshe nga kojotat, dhe kjo mund të ketë çuar në konsum jo të plotë të disa vrasjeve. Gjatë rënies ciklike në numrat e lepujve të dëborës, të dy grabitqarët gjuanin për të njëjtën periudhë kohore siç bënë kur harqet ishin të bollshme, por rrëqebujt vranë më shumë lepuj sesa ata më parë.  
parapamje|Një rrëqebulli që gjuan prenë e tij
Rrëqebujt kanadezë gjuajnë rreth muzgut ose natës, koha kur lepurjet e borës kanë tendencë të jenë aktiv. Rrëqebujt mbështeten në vizionin dhe sensin e tyre të të dëgjuarit për të gjetur gjahun. Rrëqebulli do të bredh ose do të presë (në atë që studiuesit shpesh e quajnë "shtretër pritë") në shtigje të caktuara ku mblidhen lepurjt e dëborës, hidhen në një lepur dhe e vrasin atë nga një kafshim në kokë, fyt ose napa e qafës. Ndonjëherë një ndjekje prej rreth dhjetë kufijve mund të jetë e nevojshme për të bllokuar prenë. Rrëqebulli ndihmohet nga vizioni i tij stereoskopik në zbulimin e preve dhe në matjen e distancave. Qëndrimi në mbulesë ndërsa gjuan ndihmon rrëqebullin të ruajë energjinë në habitatin e tij të ngrirë duke shmangur lëvizjen e panevojshme.Thundrakët e rinj u jepet një kafshim në fyt për t'i mbytur ata deri në vdekje. Rrëqebulli mund ta hajë vrasjen e tij menjëherë ose ta mbajë në dëborë ose gjethe për ta ngrënë gjatë ditëve në vazhdim. Rrëqebujt do të gjuajnë herë pas here së bashku, megjithëse studimet ndryshojnë se si kjo ndikon në nivelin e suksesit të gjuetisë në krahasim me kur një individ gjuan vetëm. Në fakt, ata mund të gjuajnë në grupe kur lepujtë janë të pakta.
parapamje|Kotele të rrëqebullit të Kanadasë lindin me sy blu.

 Riprodhimi 
Sezoni i mbarështimit të rrëqebullit të Kanadasë zgjat vetëm një muaj, nga marsi deri në maj, në varësi të klimës lokale. Femrat hyjnë në estrus vetëm një herë gjatë kësaj periudhe, duke zgjatur tre deri në pesë ditë. Femra tërheq një bashkëshort duke thirrur në mënyrë të përsëritur dhe duke lënë disa nga urina e saj, ku mashkulli ka shënuar territorin e tij. Miftëzimi mund të ndodhë gjashtë herë në një orë. Femra do të çiftëzohet me vetëm një mashkull në sezon, por mashkulli mund të bashkohet me femra të shumta.

Shtatzania zgjat rreth 64 ditë, në mënyrë që të rinjtë të lindin në maj ose në fillim të qershorit. Para lindjes, femra përgatit një pus për nënën, zakonisht në një furçë shumë të trashë, dhe zakonisht brenda copëzave të shkurreve ose pemëve ose mbeturinave të drurit. Pendat janë përgjithësisht të vendosura në mes të shpatit dhe përballen në jug ose jug-perëndim.

Pjella përbëhet nga një deri në katër kotele, dhe kanë tendencë të jenë shumë më të mëdha kur preja është e bollshme. Për më tepër, femrat shpesh nuk bashkohen kur preja është e pakët, duke sugjeruar një shkallë më të madhe të fleksibilitetit riprodhues sesa te macet e tjera. Në vitet e ligët, vdekshmëria e foshnjave mund të jetë deri në 95%.
parapamje|Një i ri me të ëmën
Kotelet peshojnë nga 175 në 235 g (6.2 deri 8.3 oz) gjatë lindjes, dhe fillimisht kanë lesh gri me shenja të zeza. Ata janë të verbër për 14 ditët e para, dhe zhduken në 12 javë. Kur sytë e tyre hapen, ato janë blu të ndritshme, por ndërsa piqen, ngjyra ndryshon në kafe ose lajthi. Nëna u sjell ushqim koteleve të saj dhe i lejon ata të luajnë me të para se ta hanë atë për të grirë aftësitë e tyre të gjuetisë.

Kotelet e lenë gropën pas rreth pesë javësh, dhe fillojnë të gjuajnë në moshë midis shtatë dhe nëntë muajsh. Ata e lënë nënën në rreth dhjetë muaj, pasi fillon sezoni i ardhshëm i mbarështimit, por nuk e arrijnë madhësinë e plotë për të rritur deri në moshën rreth dy vjeç. Femrat arrijnë pjekurinë seksuale në dhjetë muaj, megjithëse shpesh vonojnë rritjen e një viti tjetër, ndërsa meshkujt arrijnë pjekurinë në dy ose tre vjet. Rrëqebulli i Kanadasë është raportuar të jetojë deri në 14 vjet në robëri, megjithëse jetëgjatësia ka të ngjarë shumë më të shkurtër në natyrë.

 Shpërndarja dhe habitati 
Rrëqebulli i Kanadasë gjendet në pyje veriore dhe të përziera në të gjithë Kanadanë dhe Alaskën . Sidoqoftë, mungon në rajonet relativisht të pajetë të Rrafshit të Madh dhe brigjeve veriore, të cilat janë jashtë rrezes natyrore të lepurit. Për shkak të veprimtarisë njerëzore, rrëqebulli i Kanadasë nuk gjendet më në ishullin Prince Edward ose në territorin e Nova Scotia, edhe pse ekzistojnë dy zona të njohura të popullsisë së rrëqebullit të Kanadasë në malet Cape Breton.

Përveç kësaj, ka një popullsi të madhe të këtij rrëqebulli në Montana , Idaho , Washington , dhe Oregon , dhe një popullsi rezident ekziston në Parkun Kombëtar Yellowstone dhe Medicine Bow National Forest , Wyoming, që shtrihet në Ekosistemin më të Madh të Yellowstonit.  Rrëqebulli i Kanadasë është i rrallë në Utah , Minesota dhe në Anglinë e Re . Rrëqebulli i Kanadasë është një specie e kërcënuar në Shtetet e Bashkuara të Aamerikës .

Një rrëqebull i Kanadasë u qëllua pranë Newton Abbott në Mbretërinë e Bashkuar në 1903 pasi sulmoi dy qen. Rrëqebulli i vdekur u ruajt nga Muzeu i Bristol dhe Galeria e Arteve dhe shkencëtarët e identifikuan atë pas analizave mbi një shekull më vonë. Ata arritën në përfundimin se ndoshta kishte qenë rob për ca kohë, mbase si një kafshë ekzotike ose pjesë e një managerie udhëtimi, por mund të ketë mbijetuar për një periudhë të konsiderueshme pas arratisjes. Ata e konsideruan atë "shembullin më të hershëm të regjistruar të një maceje ekzotike të lirshme në Mbretërinë e Bashkuar ".

Duke filluar në vitin 1999, Divizioni i Kolorados së Kafshëve të egra filloi një program duke rivendosur një popullsi të rrëqebullit të egër prej 96 në Kolorado. Ndërsa tregojnë shenjat e hershme të premtimit, biologët thonë se do të duhet më shumë se një dekadë për të përcaktuar nëse programi është një sukses. Sidoqoftë, në 2003 vizitat e rrëqebullit identifikuan 16 rrëqebull të Kolorados, të lindur në vend, dhe vitin e ardhshëm, u identifikuan 39 kotele të reja rrëqebulli, duke konfirmuar mundësinë e riprodhimit të suksesshëm. 

Në 2007 disa nga këto rrëqebuj u qëlluan dhe u vranë nga persona të panjohur. Në disa raste u gjetën vetëm kollaret e përcjelljes së radios, duke çuar në dyshime për copëtimin e leshit; në raste të tjera kafshët u qëlluan dhe trupi mbeti i paprekur.

Deri në vitin 2010, pas një përpjekjeje 11-vjeçare, rrëqebulli ishte rikthyer me sukses në Kolorado , ku ishte zhdukur në vitet '70. Paraqitja fillestare ishte në Malet San Juan në Kolorado jugperëndimore, por popullata vetë-mbajtëse u krijuan në të gjithë Koloradon jug-qendrore në veri, si Summit County deri në vitin 2010. Në Kolorado ketri i kuq është një burim i rëndësishëm dytësor i ushqimi kur lepujt e dëborës janë të pakta.Rrëqebulli i izoluar individual ka endur gjerësisht nga zona thelbësore në Rockies Jugore, ku ato u rivendosën, duke rezultuar në vëzhgimin e rrëqebullit të futur në Kolorado aq larg sa Iowa, Idaho veriore dhe Nevada Lindore.

 Konservimi 
Rrëqebulli i Kanadasë është gjuajtur për leshin e tij, dhe ka rënë në shumë zona për shkak të humbjes së habitatit; sidoqoftë, IUCN i rendit ato si një lloj shqetësimi më i vogël. Më 24 mars 2000, Shërbimi i Peshkut dhe i Jetës së egër amerikane nxori Rregullin e saj Përfundimtar, i cili përcaktoi rrëqebullin e Kanadasë një Lloji të Kërcënuar në 48 shtetet më jugore. Hibridët e rrëqebullit të kanadas-bobketit në Kanada janë zbuluar gjithashtu në periferinë jugore të diapazonit aktual të popullsisë për rrëqebullin (Maine, Minnesota dhe New Brunswick),të cilat mund të kufizojnë rikuperimin e tyre në jug.

Në Janar 2018, zyrtarët e jetës së egër thanë që rrëqebulli i Kanadasë nuk ka më nevojë për mbrojtje të veçantë në Shtetet e Bashkuara pas masave për të ruajtur popullsinë e tyre.

 Shiko dhe 
 Rrëqebulli evroaziatik

 Referime 

Kategoria:Rrëqebullë
Kategoria:Kafshë mishngrënëse