Nëna Sulltaneshë

Në Perandorinë Osmane, Valide Sulltana (turqisht: Valide Sultan) ishte titulli që merrte nëna e ligjshme e sulltanit (të njëjtin kuptim ka dhe termi, Nëna Sulltaneshë), e cila në varësi të personalitetit, ushtronte një pol të fuqishëm pushteti në oborr. Në pallatin osman personi më i pushtetshëm femër ishte nëna e sulltanit, pastaj vinin gratë dhe bijat e sulltanëve. Titulli u përdor zyrtarisht për herë të parë në shekullin e 16-të gjatë mbretërimit të Hafsa Sulltanit, nënës së Sulltan Sulejmanit I, duke zëvendësuar titullin e mëparshëm mehd-i ulya ("djepi i të mëdhenjve"). Si “post”, ai u njihej vetëm nënave të gjalla të sulltanëve në pushtet. Me përjashtime, ka pasur raste të veçanta kur “Valide Sulltana” bëhej edhe gjyshja apo njerka  e sulltanit në fuqi.

 Termi 
Fjala valide (والده) fjalë për fjalë do të thotë 'nënë' në turqishten osmane, nga arabishtja wālida.

Sulltan (سلطان, sulṭān) është një fjalë arabe që fillimisht do të thotë "autoritet" ose "dominion". Nga fillimi i shekullit të 16-të, ky titull, i mbajtur nga burrat dhe gratë e dinastisë osmane, po zëvendësonte tituj të tjerë me të cilët njiheshin anëtarët e shquar të familjes perandorake (veçanërisht hatun për gratë dhe bej për burrat). Rrjedhimisht, titulli valide hatun (titulli i nënës së gjallë të sulltanit osman në fuqi para shekullit të 16-të) u kthye gjithashtu në valide sultan. Ky përdorim nënvizon konceptimin osman të pushtetit sovran si prerogativë familjare.

Tradita perëndimore e njeh sundimtarin osman si sulltan, por vetë osmanët përdorën padişah (perandor) ose hünkar për t'iu referuar sundimtarit të tyre. Titulli zyrtar i perandorit përbëhej nga sulltani së bashku me khan (për shembull, Sulltan Suleiman Khan). Në fjalimin zyrtar, fëmijët e sulltanit u quajtën gjithashtu sulltan, me princat perandorakë (şehzade) që mbanin titullin përpara emrit të tyre, me princeshat perandorake që e mbanin atë pas. Për shembull, Şehzade Sulltan Mehmed dhe Mihrimah Sultan ishin djali dhe vajza e Sulejmanit të Madhërishëm. Ashtu si princeshat perandorake, nëna e gjallë dhe bashkëshortja kryesore e sulltanëve në fuqi mbante gjithashtu titullin sipas emrave të tyre, për shembull, Hafsa Sultan, nëna e Sulejmanit dhe valide sultan e parë, dhe Hürrem Sultan, bashkëshortja kryesore e Sulejmanit dhe haseki sultan e parë. Përdorimi në zhvillim i këtij titulli pasqyroi ndryshimet e pushtetit midis grave perandorake, veçanërisht midis Sulltanatit të Grave, pasi pozita e bashkëshortes kryesore u gërryer gjatë rrjedhës së shekullit të 17-të, bashkëshortja kryesore humbi titullin sultan, i cili u zëvendësua nga kadïn, një titull i lidhur. te khatun i mëparshëm. Që këtej e tutje, nëna e sulltanit në fuqi ishte personi i vetëm me gjak joperandorak që mbante titullin sultan.

 Roli dhe pozita 
Valide Sultan ishte, në shumicën e rasteve, pozita më e rëndësishme në Perandorinë Osmane pas vetë sulltanit. Ajo kishte fuqi të madhe në gjykatë dhe dhomat e saj (gjithmonë ngjitur me djalin e saj) dhe stafin shtetëror. Valide Sultan kishte lagje brenda Pallatit të Ri, ku banonte vetë Sulltani, duke filluar nga shekulli i 16-të. Si valide sultan (nëna sulltane), e cila kishte qasje të drejtpërdrejtë dhe intime me personin e Sulltanit, shpesh ndikonte në vendimet e qeverisë duke anashkaluar Këshillin Perandorak dhe Vezirin e Madh ose dritaren e mbuluar me grilë nga e cila Sulltani ose Valide Sultan mund të vëzhgonin mbledhjet e Këshillit. Kjo e la atë në qendër të ngjarjeve politike dhe makinacioneve të Perandorisë Osmane. Sulltani Valide gjithashtu kishte tradicionalisht akses në burime të konsiderueshme ekonomike dhe shpesh financonte projekte të mëdha arkitekturore, si Kompleksi i Xhamisë Atik Valide në Stamboll. Shumë sulltanë të vlefshëm ndërmorën përpjekje dhe ndërtime masive filantropike, pasi kjo shihej si një nga mënyrat kryesore për të demonstruar ndikim dhe pasuri. Sulltanët Valide ishin gjithashtu një nga njerëzit e paktë brenda perandorisë me stacion dhe mjete për të nisur këto projekte të shtrenjta. Paga ditore e Nurbanu Sulltanit si sulltane e vlefshme për djalin e saj, Murad III, ishte 2000 aspers, një shumë e jashtëzakonshme për atë kohë, e cila zbuloi pozitën shumë me ndikim të valide sulltanëve në oborr. Sulltani valide mbante gjithashtu privilegje të veçanta në të cilat anëtarët e tjerë të haremit nuk mund të merrnin pjesë. Një sulltan valide nuk ishte subjekt i izolimit të vetëm brenda kufijve të pallatit. Ajo kishte lëvizshmëri jashtë haremit, ndonjëherë përmes dukshmërisë ceremoniale në publik ose takimeve të mbuluara me zyrtarë qeveritarë dhe diplomatë. Për më tepër, sulltani valide kryesoi një nga elementët më të rëndësishëm të diplomacisë brenda oborrit të Perandorisë Osmane: martesat e princeshave mbretërore. Sulltanët valide më të fuqishëm dhe me ndikim kishin vajza të shumta, me të cilat ata lidhën aleanca vendimtare nëpërmjet martesës. Gjatë shekullit të 17-të, në një periudhë të njohur si Sulltanati i Grave, një sërë sulltanësh të paaftë ose fëmijë e ngritën rolin e sulltanit të vlefshëm në lartësi të reja. Sulltanët e ndryshëm Valide vepruan si regjentë për djemtë e tyre, duke marrë pushtetin dhe ndikimin e madh në pozitën që kërkonte.

Më të fuqishmit dhe më të njohurit nga të gjithë valide sultan në historinë e Perandorisë Osmane ishin Mihrimah Sultan, Nurbanu Sultan, Safije Sultan, Kösem Sultan and Turhan Sultan. Nurbanu Sultan u bë e para nga valide sultan e mëdhenj gjatë shekullit të 16-të, si haseqi i Sulltan Selimit II. Karriera me ndikim e Nurbanut si valide sultan krijoi precedentin e sulltanit valide që ruante më shumë pushtet se rivali i saj më i afërt në haremin, haseqi, ose konkubina e preferuar e sulltanit në fuqi. Sulltanët e mëposhtëm valide me ndikim, Safije Sultan, Kösem Sultan dhe Turhan Sultan, mbajtën këtë precedent dhe zunë pozita të pushtetit ekstrem brenda oborrit perandorak osman. Këto pozicione i ndihmuan ata të forconin fuqinë e tyre brenda oborrit perandorak dhe të lehtësonin tensionet diplomatike në një shkallë më të gjerë ndërkombëtare.

Meqenëse Hürrem Sultan vdiq para se djali i saj, Selim II, të bëhej Sulltan, ajo nuk u bë kurrë një sulltane e vlefshme. Në një rast jashtëzakonisht të rrallë në historinë osmane, Selim II i dha titullin valide sulltan motrës së tij më të madhe, Mihrimah Sultan. U bë i vetmi incident në historinë osmane që një valide sultan të ishte anëtare e familjes mbretërore osmane, duke pasqyruar kështu fuqinë e Mihrimah.

Shumica e grave të haremit që ishin skllave nuk u martuan kurrë zyrtarisht me sulltanët. Megjithatë, fëmijët e tyre konsideroheshin plotësisht të ligjshëm sipas ligjit islam nëse njiheshin nga babai.

 Referime 


Kategoria:Gratë e sulltanëve osmanë
Kategoria:Fjalë dhe shprehje turke