Racionalizmi

Racionalizmi në filozofi, është pikëpamje epistemologjike që "e konsideron arsyen si burimin kryesor dhe provën e dijes"  ose "çdo pamje që tërheq thirrjen e arsyes si burim i dijes ose arsyetimit". Lacey, A.R. (1996), A Dictionary of Philosophy, 1st edition, Routledge and Kegan Paul, 1976. 2nd edition, 1986. 3rd edition, Routledge, London, UK, 1996. p. 286 Më formalisht, racionalizmi përcaktohet si një metodologji ose një teori "në të cilën kriteri i së vërtetës nuk është sensual, por intelektual dhe deduktiv ". Bourke, Vernon J., "Rationalism," p. 263 in Runes (1962). 

Në një kundërthënie të vjetër, racionalizmi ishte kundër empirizmit, ku racionalistët besonin se realiteti ka një strukturë logjikisht thelbësore. Për shkak të kësaj, racionalistët argumentuan se ekzistojnë të vërteta të caktuara dhe se intelekti mund t'i kuptojë drejtpërdrejt këto të vërteta. Kjo do të thotë, se racionalistët pohonin se disa parime racionale ekzistojnë në logjikë, matematikë, etikë dhe metafizikë që janë aq thelbësore, saqë mohimi i tyre bën që njeriu të bie në kundërthënie. Racionalistët kishin një besim aq të lartë në arsye sa që prova empirike dhe provat fizike konsideroheshin si të panevojshme për të konstatuar të vërteta të caktuara - me fjalë të tjera, "ekzistojnë mënyra të rëndësishme në të cilat konceptet dhe njohuritë tona fitohen në mënyrë të pavarur nga përvoja shqisore". Stanford Encyclopedia of Philosophy, Rationalism vs. Empiricism First published August 19, 2004; substantive revision March 31, 2013 cited on May 20, 2013. 

Shkallë të ndryshme të theksit mbi këtë metodë apo teori çojnë në një varg pikëpamjesh racionaliste, nga pozicioni i moderuar "se arsyeja ka përparësi ndaj mënyrave të tjera të përvetësimit të dijes" deri në pozicionin më ekstrem se arsyeja është "rruga unike e dijes". Audi, Robert, The Cambridge Dictionary of Philosophy, Cambridge University Press, Cambridge, UK, 1995. 2nd edition, 1999, p. 771. Duke pasur parasysh një kuptim para-modern të arsyes, racionalizmi është identik me filozofinë, jetën sokratike të kërkimit, ose interpretimin e qartë zetetik ( skeptik ) të autoritetit (të hapur për shkakun themelor ose thelbësor të gjërave, pasi ato duken në sensin tonë të sigurisë) . Në dekadat e fundit, Leo Strauss u përpoq të ringjallte "Racionalizmin klasik politik" si një disiplinë që kupton detyrën e arsyetimit, jo si themelor, por si maieutic. 

Në Republikën Holandeze të shekullit XVII, ngritja e racionalizmit të hershëm modern - si një shkollë shumë sistematike e filozofisë në vetvete për herë të parë në histori - ushtroi një ndikim të jashtëzakonshëm dhe të thellë në mendimin modern perëndimor në përgjithësi, Gottlieb, Anthony: The Dream of Enlightenment: The Rise of Modern Philosophy. (London: Liveright Publishing [W. W. Norton & Company], 2016) Lavaert, Sonja; Schröder, Winfried (eds.): The Dutch Legacy: Radical Thinkers of the 17th Century and the Enlightenment. (Leiden: Brill, 2016) me lindjen e dy sistemeve me ndikim racionalist filozofik të Rene Descartes Loeb, Louis E.: From Descartes to Hume: Continental Metaphysics and the Development of Modern Philosophy. (Ithaca, New York: Cornell University Press, 1981) (i cili e kaloi pjesën më të madhe të jetës së tij në Republikën Holandeze në periudhën 1628-1649 dhe megjithë lëvizjet e shpeshta, ai shkroi të gjithë veprën e tij kryesore gjatë 20 viteve të tij plus në Provincat e Bashkuara ) Russell, Bertrand: A History of Western Philosophy. (London: George Allen & Unwin, 1946). Bertrand Russell: "He [Descartes] lived in Holland for twenty years (1629–49), except for a few brief visits to France and one to England, all on business. It is impossible to exaggerate the importance of Holland in the seventeenth century, as the one country where there was freedom of speculation." Coppens, Gunther (ed.): Spinoza en het Nederlands cartesianisme. (Leuven: Acco, 2004) Nyden-Bullock, Tammy: Spinoza's Radical Cartesian Mind. (Continuum, 2007) Benigni, Fiormichele: Itinerari dell'antispinozismo. Spinoza e le metafisiche cartesiane in Francia (1684–1718). (Firenze: Le Lettere, 2018) dhe Spinoza Förster, Eckart; Melamed, Yitzhak Y. (eds.): Spinoza and German Idealism. (Cambridge: Cambridge University Press, 2012) - që d.m.th. Kartesianizmi Verbeek, Theo: Descartes and the Dutch: Early Reactions to Cartesian Philosophy, 1637–1650. (Carbondale: Southern Illinois University Press, 1992) Douglas, Alexander X.: Spinoza and Dutch Cartesianism: Philosophy and Theology. (Oxford: Oxford University Press, 2015) Strazzoni, Andrea: Dutch Cartesianism and the Birth of Philosophy of Science: A Reappraisal of the Function of Philosophy from Regius to 's Gravesande, 1640–1750. (Berlin: De Gruyter, 2018) dhe Spinoizmi . Chiereghin, Franco: L'influenza dello spinozismo nella formazione della filosofia hegeliana. (Padova: CEDAM, 1961) Bollacher, Martin: Der junge Goethe und Spinoza. Studien zur Geschichte des Spinozismus in der Epoche des Sturm und Drang. (Tübingen: Niemeyer, 1968) Hong, Han-ding: Spinoza und die deutsche Philosophie. Eine Untersuchung zur metaphysischen Wirkungsgeschichte des Spinozismus in Deutschland. (Aalen: Scientia Verlag, 1989) Berti, Silvia; Charles-Daubert, Françoise; Popkin, Richard H. (eds.): Heterodoxy, Spinozism, and Free Thought in Early-Eighteenth-Century Europe: Studies on the "Traité des trois imposteurs". (Dordrecht: Springer, 1996) Misrahi, Robert: Spinoza et le spinozisme. (Paris: Armand Colin, 1998) Hampshire, Stuart: Spinoza and Spinozism. (Oxford: Clarendon Press; New York: Oxford University Press, 2005) Moreau, Pierre-François: Spinoza et le spinozisme. (Paris: Presses Universitaires de France, 2009) Ishin aracionalistët e shekullit XVII Huenemann, Charles; Gennaro, Rocco J. (eds.): New Essays on the Rationalists. (New York: Oxford University Press, 1999) Pereboom, Derk (ed.): The Rationalists: Critical Essays on Descartes, Spinoza, and Leibniz. (Lanham, MD: Rowman & Littlefield, 1999) Phemister, Pauline: The Rationalists: Descartes, Spinoza and Leibniz. (Malden, MA: Polity Press, 2006) Fraenkel, Carlos; Perinetti, Dario; Smith, Justin E. H. (eds.): The Rationalists: Between Tradition and Innovation. (Dordrecht: Springer, 2011) si Descartes, Spinoza dhe Leibniz ata që i kanë dhënë " epokës së arsyes " emrin dhe vendin e saj në histori. Hampshire, Stuart: The Age of Reason: The 17th Century Philosophers. Selected, with Introduction and Commentary. (New York: Mentor Books [New American Library], 1956) 

Në politikë, racionalizmi, që nga periudha e Iluminizmit, historikisht theksoi një "politikë të arsyes" e përqendruar në zgjedhjen racionale, utilitarizmin, sekularizmin dhe ireligionin Oakeshott, Michael,"Rationalism in Politics," The Cambridge Journal 1947, vol. 1  Retrieved 2013-01-13.   - antiteizmi i këtij aspekti u zbut më vonë me miratimin e metodave pluraliste të zbatueshme pavarësisht nga ideologjia fetare ose jofetare. Boyd, Richard, "The Value of Civility?," Urban Studies Journal, May 2006, vol. 43 (no. 5–6), pp. 863–78  Retrieved 2013-01-13. Në këtë drejtim, filozofi John Cottingham Cottingham, John. 1984. Rationalism. Paladi/Granada vuri në dukje se si racionalizmi, një metodologji, u përhap në shoqëri me ateizëm. 

Racionalizmi u kritikua nga William James sepse ishte jashtë kontaktit me realitetin. James gjithashtu kritikoi racionalizmin për përfaqësimin e universit si një sistem të mbyllur, i cili bie në kundërshtim me pikëpamjen e tij se universi është një sistem i hapur.  

 Shiko gjithashtu 

 Kartesianizmi
 Spinoizmi
 Filozofia e Baruch Spinozës
 Idealizmi gjerman
 Empiricizmi
 Humanizmi
 Idealizmi
 Pozitivizmi
 Objektiviteti (shkencë)
 Panracionalizmi
 Humanizmi sekular
 Tabula rasa

 Referime 

 Bibliografia 
 Descartes, René (1637), Discourse on Method.
 Spinoza, Baruch (1677), Ethics.
 Leibniz, Gottfried (1714), Monadology.
 Kant, Immanuel (1781/1787), Critique of Pure Reason.
 Audi, Robert (ed., 1999), The Cambridge Dictionary of Philosophy, Cambridge University Press, Cambridge, UK, 1995. 2nd edition, 1999.
 Blackburn, Simon (1996), The Oxford Dictionary of Philosophy, Oxford University Press, Oxford, UK, 1994. Paperback edition with new Chronology, 1996.
 Bourke, Vernon J. (1962), "Rationalism," p. 263 in Runes (1962).

 Lacey, A.R. (1996), A Dictionary of Philosophy, 1st edition, Routledge and Kegan Paul, 1976. 2nd edition, 1986. 3rd edition, Routledge, London, UK, 1996.
 Runes, Dagobert D. (ed., 1962), Dictionary of Philosophy, Littlefield, Adams, and Company, Totowa, NJ.


Kategoria:Racionalizëm
Kategoria:Koncepte filozofike
Kategoria:Shkolla ​​dhe tradita filozofike