Joan Miro

Joan Miro (; 20 prill 1893 – 25 dhjetor 1983) ishte piktor, skulptor dhe qeramist spanjoll (katalanas) i lindur në Barcelonë. Muzeu kushtuar punës së tij, Fundació Joan Miró, u themelua nga qyteti i tij i lindjes, Barcelona, në vitin 1975 si dhe Fundació Pilar i Joan Mirón në qytetin ku jetoi, Palma, Majorka në vitin 1981.

Duke fituar vlerësimin ndërkombëtar, puna e tij u interpretua si surrealiste, por me një stil personal, ndonjëherë duke kaluar në Fauvizëm dhe Ekspresionizëm. Ai ishte i njohur për interesin e tij në të pavetëdijshmen ose subkoshiencën e mendjes, të pasqyruar në rikrijimet e tij fëmijënore. Veprat e tij të vështira për tu klasifikuar kanë gjithashtu një shfaqje të krenarisë katalanase. Në intervista e tij të shumta që nga vitet 1930, Miro shprehte pakënaqësi për metodat konvencionale të pikturimit si rrugë për përkrahjen e shoqërisë borgjeze, dhe bëri deklaratën e famshme të vrasjes së pikturës” në favor të tronditjes së elementeve vizuale të pikturës tradicionale.M. Rowell, Joan Mirό: Selected Writings and Interviews (London: Thames & Hudson, 1987) fq. 114–116.

Biografia
parapamje|majtas|354px|Muzeu Fondació Joan Miró në Montjuïc në Barcelonë, ndërtuar nga arkitekti racionalist Josep Lluís Sert
I lindur në një familje argjendarësh dhe orë-ndreqësisht, ai u rrit në lagjen Barri Gotik të Barcelonës.Victoria Combalia, "Miró's Strategies: Rebellious in Barcelona, Reticent in Paris", from Joan Miró: Snail Woman Flower Star, Prestel 2008 Babai i tij ishte Miquel Miró Adzerias, ndërsa nëna quhej Dolores Ferrà. Mbiemri Miró tregon rrënjët e mundshme judeje, në kuadrin e marrano-ve apo converso-ve judejë iberikë në Krishtërim.

Ai do ta fillonte shkollën e vizatimit në moshën shtatë vjeçare, në një shkollë private në Carrer del Regomir 13, një shtëpi e madhe mesjetare. Në vitin 1907 ai u regjistrua në akademinë e arteve të bukura në La Llotja, duke e tronditur babain e tij. Ai studioi në Qendrën e Artistëve të Shën Llucit dhe shfaqjen e tij të parë të vetën do ta kishte në vitin 1918, në Galerinë Dalmau, ku puna e tij u tall dhe u dëmtua. I frymëzuar nga Kubizmi dhe ekspozitat surrealiste nga jashtë vendit, Miro u tërhoq në drejtim të komunitetit të artit që ishte mbledhur në Montparnase dhe në vitin 1920, u zhvendos në Paris, por vazhdoi t’i kalonte verat e tij në Katalonjë.

Karriera
Miro fillimisht shkoi në një shkollë biznesi si edhe shkollën e artit. Ai filloi karrierën e tij si llogaritar kur ishte adoleshent, edhe pse ai e braktisi komplet botën e biznesit për artin, pasi kaloi një krizë nervore.Spector, Nancy. "The Tilled Field, 1923–1924 Arti i tij i hershëm, si ai i ndikuar në mënyrë të ngjashme të fovizmit dhe kubizmit në Barcelonë, u frymëzua nga Vinsent van Gogu dhe Paul Cézanne. Ngjashmëria e punës së Miros me atë të brezit të ndërmjetëm para-rojë ka bërë që studiuesit ta pagëzojnë këtë periudhë si Periudha Fauviste Katalanase.Jacques Lassaigne, Miró: biographical and critical study. Tr. Stuart Gilbert. (Paris: Editions d'Art Albert Skira, 1963) fq. 24-25.

Disa vite pas ekspozitës solo të vitit 1918 të Miros, ai u vendos në Paris, ku përfundoi një numër pikturash që i kishte filluar në shtëpinë verore të prindërve të tij në Mont-roig del Camp. Një pikturë e tij, Ferma, shfaq një tranzicon drejtë stilit individual të pikturimit dhe disa cilësi nacionaliste. Ernest Heminguej, i cili më vonë e bleu veprën, krahasoi kompozicionin artistik me Uliksin e Xhejms Xhoisit dhe e përshkroi atë me fjalët "në të është çdo ndjenjë që mund të kesh për Spanjën kur ju jeni atje dhe gjithçka që ju ndjeni kur nuk jeni atje dhe nuk mund të shkoi atje. Asnjë tjetër nuk do të ishte në gjendje t'i pikturonte këto dy gjëra të kundërta".Hemingway, Ernest. "The Farm." Homage to Joan Miró. Ed. G. di San Lazzaro. New York: Tudor Publishing Company, 1972. fq. 34. Çdo vit, Miro kthehej në Mont-roig dhe zhvilloi një simoblizëm dhe nacionalizëm që do t'i ngjitet atij gjatë gjithë karrierës. Peizazh katalanas (Gjuetari) dhe Fusha e punuar, dy veprat e para të Miros të klasifikuara si surrealiste, përdorin gjuhën simbolike që do të mbizotëronte në dekadën pasuese.

Josep Dalmau organizoi ekspozitën e parë solo pariziane të Mirós, në Galerie la Licorne në vitin 1921.

Në vitin 1924, Miro iu bashkua grupit surrealist. Punimet tashmë me natyrë simbolike dhe poetike të Miros, ashtu si dhe dualitetet dhe kontradiktat e natyrshme në to, u përshtatën mirë me kuadrin e automatizmit ëndërror të përqafuar nga grupi surealist i tij. Shumë nga puna e Miros e humbi mungesën kaotike të përqëndrimit, që e kishte përcaktuar punën e tij deri atëherë dhe procesi i pikturimit brenda punës së tij, në këtë mënyrë e refuzoi kornizën që ofronte piktura tradicionale. Ky qëndrim antigonist ndaj pikturës e shfaqi veten kur Miro, në vitin 1924, iu referua punës së tij me "x" në letrën dërguar shokut të tij poet Michel Leiris.Umland, Anne. "A Challenge to Painting: Miró and Collage in the 1920s." Joan Miró. Ed. Agnes De la Beaumelle. London: Paul Holberton Publishing, 2004. pp. 61-69. Pikturat që erdhën gjatë kësaj periudhe u njohën si pikturat e ëndrrave të Miros.

Miro nuk u largua plotësisht nga subjekti. Pavarësisht nga teknikat automatike surreliste që ai i përdori gjerësisht në vitet 1920, skicat tregojnë se puna e tij ishte shpesh rezultat i një procesi metodik. Puna e Miros rrallë zhytet në mos-objektiv, mbajtjen e një simbolike, gjuhën skematike. Kjo ndoshta ishte më e spikatura në seritë Koka e Fshatarit Katalanas e përsëritura të vitit 1924 dhe 1925. Në vitin 1926 ai bashkëpunoi me Max Ernst në dizajnimin për sipërmarrësin e baletit Sergei Diaghilev. Me ndihmën e Miros, Ernst u bë pionier i teknikës Grattage, në të cilën ai punoi me mistri pigmentin mbi pikturat e tij.

Miro u kthye të një formë më përfaqësuese e pikturimit me Brendësia Holandeze e vitit 1928. Hartuar sipas veprave të Hendrik Martenszoon Sorgh dhe Jan Steen të para si riprodhim i kartolinave, pikturat zbulojnë ndikimin e një udhëtimin nëpër Holandë të bërë nga një artist."Miró: The Dutch Interiors" at the Metropolitan Museum of Art. Këto piktura shfaqin më shumë të përbashkëta me Fushën e punuar ose Karnevalet e Harlekinit sesa me pikturat e ëndrrave të bëra disa vite më herët.

Miro u martua me Pilar Juncosa në Palma (Majorka) më 12 tetor 1929; vajza e tyre Dolores u lind më 17 korrik 1931. Në vitin 1931, Pierre Matisse hapi një galeri të arteve në New York. Galeria Pierre Matisse (e cila ekzistoi deri në vdekjen e Matisit në vitin 1989) u bë ndikim i artit modern në Amerikë. Që nga fillimi Matise e përfaqësoi Joan Miron dhe e përfshiu punën e tij në tregun e Shteteve të Bashkuara nga ekspozitat e herëpashershme të punimeve të Miros në New York.Matisse, Father & Son, by John Russell, published by Harry N. Abrams, NYC. Copyright John Russell 1999, ISBN 0-8109-4378-6, fq. 387-389Metropolitan Museum exhibition of works from the Pierre Matisse Gallery, accessed online June 20, 2007, http://www.metmuseum.org/special/Matisse/collection_more.htm

Deri në shpërthimin e Luftës Civile Spanjolle, Miro rëndom kthehej në Spanjë gjatë verave. Pasi filloi lufta, ai nuk kishte mundësi të kthehej në shtëpi. Ndryshe nga bashkëkohësit e tij surrealist, Miro preferonte të qëndronte larg nga politika në punën e tij. Ndonëse pati një sens kombëtar (katalanas) në peisazhet e tij të para surrealiste dhe Koka e fshatarit katalanas, qeveria spanjolle republikane e kishte porositur që të vizatonte afreskun Korrësin për pavijonin e Republikës Spanjolle për Ekspozitën e Parisit, kur puna e Miros mori kuptim politik.Robin Adele Greeley, Surrealism and the Spanish Civil War. (New Haven: Yale University press, 2006) fq. 14-22.

Në vitin 1939, me pushtimin e afërt gjerman të Francës, Miro do të zhvendosej në Varengeville në Normandi dhe më 20 maj të vitit pasues, pasi gjermanët pushtuan Parisin, ai shkoi në Spanjë (që tani kontrollohej nga Francisko Franko) për zgjatjen e sundimit të regjimit të Vichy-së.Jacques Lassaigne, Miró: biographical and critical study. Tr. Stuart Gilbert. (Paris: Editions d'Art Albert Skira, 1963) fq. 5-8. Në Varengeville, Palma dhe Mont-roig, në mes viteve 1940 dhe 1941, Miro krijoi 23 seri gouache, yjësish. Duke u vërtitur rreth simbolizmit qiellor, Yjësitë fituan lëvdatat e artistit André Breton, i cili 17 vjet më vonë shkroi një seri poemash, të emërtuara dhe të frymëzuara nga seria e Miros.Renee Riese Hubert, Miró and Breton. Yale French Studies, No. 31, Surrealism (1964). fq. 52-59. Tiparet e kësaj pune treguan për zhvendosjen e fokusit tek subjektet si femrat, zogjtë, dhe hëna, që do të dominojnë në ikonografinë e tij për pjesën më të madhe të karrierës.

Shuzo Takiguchi publikoi monografinë e parë të Miros në vitin 1940. Në vitet 1948 – 1949, Miro do të jetonte në Barcelonë, duke bërë vizita të herëpashershme në Paris, që të punonte në teknika printimi në Mourlot Studios dhe në Atelier Lacourie. Ai zhvilloi një lidhje të afërt me Fernand Mourlot, e cila rezultoi në prodhimin e mbi 1000 botimeve të ndryshme litografike.

Në vitin 1959, Andre Bretoni kërkoi nga Miro të përfaqësonte Spanjën në ekspozitën Homazh Surrealizmit pranë Enrique Tábara, Salvador Dali dhe Eugenio Granell. Miro krijoi një seri skulpturash dhe qeramikash për kopshtin e Fondation Maeght në Saint-Paul-de-Vence, Francë, e cila u kompletua në vitin 1964.

Në vitin 1974, Miro krijoi një tapiceri për Qendrën Botërore Tregtare në New York bashkë me artistin katalanas Josep Royo. Ai fillimisht refuzoi që ta bënte tapicerinë, pastaj ai e mësoi zejen nga Royo dhe të dy artistët prodhuan disa punime bashkë. Tapiceria e tij për World Trade Center u shfaq për disa vite në ndërtesën e World Trade Center.Saul Wenegrat: September 11th: ART LOSS, DAMAGE, AND REPERCUSSIONS , Proceedings of an IFAR Symposium on February 28, 2002. Retrieved on November 16, 2008. Ajo ishte vepra më e shtrenjtë e artit e humbur gjatë sulmit të 11 shtatorit.Art Works Lost in WTC Attacks Valued at, Insurance Journal, October 8, 2001. Retrieved on November 16, 2008.Art treasures lost in trade center rubble, The New Zealand Herald, October 3, 2001. Retrieved on November 5, 2013.

Në vitin 1977, Miro dhe Royo përfunduan një tapiceri për ekspozitën në Galerinë Kombëtare në Uashington, SHBA.Woman, after Joan Miró, woven by Josep Royo Royo, National Gallery of Art, Washington. Retrieved on November 5, 2013.Joan Miró chronology, Pilar and Joan Miró Foundation in majorca. Retrieved on November 5, 2013.

Në vitin 1981 do të shfaqej vepra e Miros The Sun, the Moon and One Star (Dielli, Hëna dhe Një Yll) - që më vonë u emërua Miró's Chicago. Kjo skulpturë e madhe e përzier është e vendosur në qendër të zonën e Unazës së Çikagos, në rrugë nga një tjetër skulpturë e madhe publike, Chicago Picasso. Në vitin 1967, Miro do të krijonte një model bronzi të The Sun, the Moon and One Star. Kjo tani ndodhet në Milwaukee Art Museum.

Pleqëria dhe vdekja
Në vitin 1979 Miro mori titullin honoris causa nga Universiteti i Barcelonës. Artisti, i cili vuante nga zemra, vdiq në shtëpinë e tij në Palma të Majorkës, më 25 dhjetor 1983.

Punimet
Fovizmi i hershëm
Punimet e tij të hershme përfshijnë Portreti i Vincent Nubiolas (1917), Siurana - shtegu, Nord-Sud (1917) dhe Piktura e Toledos. Këto punime tregojnë ndikimin e Pol Sezan dhe i mbushin pikturat me sipërfaqe me ngjyra dhe një trajtim më piktorik sesa stili i skajeve të ashpra të punimeve të tij të mëpasshme. Te Nord-Sud, një gazetë letrare me atë emër, paraqitet në natyrë të qetë, një mjet i zakonshëm kompozicional në kompozimet kubiste, por gjithashtu një referencë për interesat letrare dhe para-rojës së piktorit.

Realizmi magjik
Duke filluar në vitin 1920, Miro zhvilloi një stil mjaft preciz, duke mbledhur çdo element në izolim dhe hollësi dhe duke i organizuar ato në një kompozim të përgjithshëm. Këto punime, përfshirë Shtëpinë me Palmë (1918), Nudo me një pasqyrë (1919), Kali, Çibuku dhe Lulja e Kuqe, si dhe Tavolina – natyrë e qetë me lepur (1920), tregojnë ndikimin e qartë të kubizmit, edhe pse në një mënyrë të përmbajtur, duke e aplikuar vetëm në një pjesë të subjektit. Për shembull, Farmer's Wife (Gruaja e Fermerit) (1922-23), është realiste, por disa pjesë janë stilizuar ose deformuar, si trajtimi i këmbës së gruas, të cilat janë zgjeruar dhe rrafshuar.

Kulmimi i këtij stili ishte Ferma (1921-22). Skena rurale katalanase që ajo paraqet është shtuar nga një gazetë Avant-Garde franceze në qendër, duke e paraqitur si e sheh Miró këkë vepër të shndërruar nga teoritë moderniste që ai kishte qenë i ekspozuar në Paris. Përqëndrimi në çdo element si njësoj të rëndësishëm ishte një hap kyç drejtë prodhimit të një shenje pikturore për secilin element. Sfondi është dhënë i rrafshët ose i modeluar në fushave të thjeshta, duke theksuar ndarjen e figurës dhe të terrenit, të cilat do të bëhen të rëndësishme në stilin e tij të pjekur.

Miro bëri disa përpjekje për ta promovuar këtë punë, por kolegët e tij surrealistë e panë si shumë realiste dhe në dukje konvencionale, dhe kështu shpejtë ai u kthye një qasje më shprehimisht surrealiste.

Surrealizmi i hershëm
Në vitin 1922, Miro do të hulumtonte surrealizmin abstrakt, të shumëngjyrshëm në të pakëtën një pikturë.Estate of Raymond C. Hagel  Nga vera e vitit 1926, në Mont-roig, Miro filloi realizimin e një grupi kyç pikturash me shenja pikturore abstrakte, më tepër sesa paraqitje realiste të përdorura te Ferma, ku janë mbizotëruese. Te Fusha e punuar, Peizazhi katalan (Gjuetari) dhe Pastoral (1923–24) këto forma të sheshta dhe vija (më së shumti të zeza ose me ngjyra të forta) paraqesin subjekte, nganjëherë mjaft fshehtësisht. Për Peizazhin katalan (Gjahtari), Miro paraqiti një gjuetar me një kombinim shenjash: një trekëndësh për kokën, vija lakore për mustaqet, vija këndore për trupin. E koduar në këtë mënyrë, kësaj vepre më vonë Miro i dha një shpjegim të qartë për shenjat e përdorura.

Gjuha piktorike surrealiste
Përgjatë viteve 1920, Miro do të zhvillonte gjuhën piktorike të shenjave, e cila do të ishte qendra e pjesës tjetër të karrierës së tij. Te Karnavalet e Arlekinit (1924-25), ka një vazhdimësi të qartë të linjës së filluar me Fushën e punuar. Por në veprat pasuese si The Happiness of Loving My Brunette (1925) dhe Painting (Fratellini) (1927), ka shumë më pak figura të dukshme në pamje të parë, dhe ato që mbeten janë të thjeshtuara.

Pas pak, Miro filloi serinë e tij Spanish Dancer (Kërcimtari spanjoll). Këto kolazhe të thjeshta ishin si një kundërvënie konceptuale ndaj pikturave të tij. Te Kërcimtari spanjoll (1928) ai kombinoi një tap, një pendë dhe një gjilperë mbi një fletë letre të bardhë.

parapamje|Dona i Ocell, 1982, Barcelonë, Spanjë
Librat e artistit
Miro krijoi mbi 250 libra të ilustruara. Këto njihen si Livres d’Artiste (Librat e Artistit). Një punë e tillë u publikua në vitin 1974, me kërkesë të vejushës së poetit francez Robert Desnos, e titulluar Les pénalités de l'enfer ou les nouvelles Hébrides (Ndëshkimet e ferrit ose Hebridet e Reja). Ajo ishte një set i përbër nga 25 litografi, pesë në të zezë dhe të tjerat me ngjyra.

Në vitin 2006, libri me këto litografi të përmbledhura u shfaq në Joan Miró, Illustrated Books në Muzeun e Artit Vero Beach. Një kritik e përshkroi atë si «një përmbledhje veçanërisht e fuqishme, jo vetëm për imazhet e pasura, por gjithashtu për historinë pas krijimit të librit. Litografitë janë të gjata, të ngushta vertikale dhe ndërsa paraqesin forma familjare të Miros, ka një theks të pazakontë te tekstura.» Kritiku vazhdoi «Unë u tërhoqa në çast nga këto katër printime, në një emocion të gjallë, që është në kontrast me sipërfaqet e ftohta të aq shumë punimeve të Miros. Mprehtësia e tyre është edhe më e madhe, mendoj, kur lexohet se si ato janë krijuar.»

Artisti u takua dhe u bë shok me Desnosin, mbase shkrimtari më i dashur surrealist dhe më me ndikim në vitin 1925 dhe pas shumë kohe, ata realizuan një bashkëpunim në Livre d’artiste. Këto plane u vendosën në pritje për shkak të Luftës Civile Spanjolle dhe Luftës së Dytë Botërore. Kritikat e guximshme të Desnosit, çuan në burgosjen e tij në Aushvic, dhe vdiq në moshën 45 vjeçare, pak pasi u lirua në vitin 1945.

Afërsisht tri dekada më vonë, me sugjerimin e vjeushës së Desnosit, Miro vendosi të ilustronte dorëshkrimin e poetit. Ajo ishte vepra e tij e parë në prozë, e cila ishte shkruar në Marok në vitin 1922, por e mbetur e papublikuar deri në këtë bashkëpunim të pasvdekjes.

Stilet dhe zhvillimet
parapamje|majtas|372px|Pájaro lunar (Zogu i hënës), 1966, Reina Sofia Museum, Madrid
Në Paris, nën ndikimin e poetëve dhe shkrimtarëve, ai zhvilloi stilin e tij unik: forma organike dhe plane të rrafshuara pikturore, të vizatuara me një vijë të mprehtë. Përgjithësisht mendohet si një surealist, për shkak të interesit të tij në automatizëm dhe përdorimin e simboleve seksuale (për shembull, forma vezake me linja të valëzuara që burojnë prej tyre), stili i Miros u ndikua në shkallë të ndryshme nga Surrealizmi dhe Dada, megjithatë ai e refuzoi anëtarësimin në ndonjë lëvizje artistike në vitet ndërmjet luftërave evropiane. André Bretoni e përshkruan atë si më surealistin nga të gjithë ne. Për krijimin e një prej veprave të tij më të famshme, Karnavalet e Arlekinit, Miró do të rrëfente nën rrethana të ngjashme se:

«Si mendoja unë për vizatimet dhe idetë e mia për ti pikturuar? Unë do të vija në shtëpi në studion time në Paris, Rue Blomet gjatë natën, do të shkoja në shtrat dhe nganjëherë pa ngrënë darkë. I pashë gjërat dhe i qita ato në një bllok shënimesh. Pashë format në tavan ...»

parapamje|379px|Joan i Pilar Miró Foundation (museum) në Palma de Majorka. Vendi i hershëm i punës së Mirós, ndërtuar nga Josep Lluis Sert.
Origjina surrealiste e Miros evoluoi nga "shtypja", si gjithë surealistët spanjollë dhe veprat e realizmit magjik, veçanërisht për shkak të etnisë së tij katalane, e cila ishte objekt i persekutimit të veçantë nga regjimi Frankos. Ai mori nga arti folklorik katalanas si siurrellët, të cilët ai pohoi se i vëzhgonte vazhdimisht. Gjithashtu, Joan Miró ishte i vëmendshëm ndaj artit Haitian Vodou dhe fesë kubane Santeria gjatë udhëtimeve të tij para se të shkojnte në ekzil. Kjo çoi në stilin e tij të nënshkrimit të artit të tij.

Stili eksperimental
Joan Miró ishte ndër artistët e parë që zhvilloi vizatimin automatik si një mënyrë për të zhbërë teknikat e mëparshme të vendosura në pikturë, dhe në këtë mënyrë, me André Masson, përfaqësuan fillimin e Surealizmit si një lëvizje artistike. Megjithatë, Miró zgjodhi të mos bëhej një anëtar zyrtar i surealistëve për të qenë i lirë për të eksperimentuar me stile të tjera artistike, pa e kompromentuar pozitën e tij brenda grupit. Ai ndoqi interesat e tij në botën e artit, duke variuar nga vizatimi automatik dhe surrealizmi, te Ekspresionizmi, abstraksioni lirik, dhe fushës e ngjyraave. Piktura katër-dimensionale ishte një lloj pikture teorike, që Miró e propozoi, në të cilën piktura do ta tejkalonte dypërmasinë e saj, madje edhe tre-përmasinë e skulpturës.

Shprehja shpesh e cituar e Miros për vrasjen e pikturës rrjedh nga një antipati e artit borgjez, që ai besonte se përdorej si një mënyrë për të promovuar propagandën dhe identitetin kulturor midis të pasurve. Në mënyrë të veçantë, Miró iu përgjigj kubizmit në këtë mënyrë, i cili nga koha e citimit të tij, ishte bërë një formë konvencionale arti në Francë. Ai citohet të ketë thënë Unë do të thyejnë kitarën e tyre, duke iu referuar pikturës së Pikasos, me qëllim për të sulmuar popullaritetin dhe përvetësimin e artit të Pikasos nga politika.

«Spektakli i qiellit më pushton mua. Unë jam i pushtuar kur shoh, në një qiell të pamt, draprin e hënës, ose diellin. Aty, në pikturat e mia, format e vogla në hapësira të mëdha të zbrazëta. Hapësirat e zbrazëta, horizontet e zbrazëta, fushat e zbrazëta - çdo gjë që është e zhveshur më ka befasuar gjithmonë shumë». - Joan Miró, 1958, cituar te Twentieth-Century Artists on Art.

Në një intervistë me biografin Walter Erben, Miró shprehu mospëlqimin e tij për kritikët e artit, duke thënë se ata janë më të shqetësuar me të qenit filozofë sesa me çdo gjë tjetër. Ata formojnë një opinion paragjykues dhe pastaj shohin veprën e artit. Piktura shërben thjesht si një mantel në të cilin mbështillet sistemi i tyre i dobët filozofik.

Në dekadat e fundit të jetës së tij, Miró e përshpejtoi punën e tij në media të ndryshme, duke prodhuar qindra qeramika, përfshirë Murin e Hënës dhe Murin e Diellit në ndërtesën e UNESCO-s në Paris. Ai realizoi gjithashtu pikturat e përkohshme të dritareve (në qelq) për një ekspozitë. Në vitet e fundit të jetës së tij, Miró shkroi idetë e tij radikale dhe më pak të njohura, duke eksploruar mundësitë e skulpturës të gaztë dhe pikturës katër-përmasore.

Ekspozitat 
Gjatë gjithë viteve 1960, Miro ishte një artist i paraqitur në shumë sallone të Maeght Foundation që po ashtu përfshinte punime nga Chagall, Giacometti-t, Brach, Cesar, Ubac, dhe Tal-Coat.

Retrospektivat e mëdha kushtuar Miros në moshën e tij të pleqërisë, në vende si Nju Jorku (1972), Londra (1972), Saint-Paul-de-Vence (1973) dhe Parisi (1974) ishin një tregues i mirë i vlerësimit ndërkombëtar që ishte rritur në mënyrë të vazhdueshme gjatë gjysmës së shekullit të kaluar; retrospektivat kryesore u bën pasvdekjes së tij. Ndryshimet politike në vendin e tij, në vitin 1978 çuan në ekspozitën e parë të plotë me piktura dhe punime grafike, në  Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía në Madrid.

Në vitin 1993, viti i njëqind-vjetorit të lindjes së tij, u mbajtën disa ekspozita, ndër të cilat, më të spikaturat ishin nga Fundació Pilar i Joan Miró, në Barcelonë, Muzeu i Artit Modern në Nju Jork, Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía në Madrid dhe Galerie Lelong në Paris.

Në vitin 2010, Metropolitan Museum of Art zhvilloi ekspozitën Miró: The Dutch Interiors që paraqiti 3 piktura të tij të frymëzuara nga vepra të Epokës së Artë Holandeze. Në vitin 2011, do të zhvillohej një tjetër retrospektivë në Tate Modern në Londër, Joan Miró: The Ladder of Escape, e cila do të udhëtonte te Fondacioni Joan Miro dhe Galeria Kombëtare e Artit, Uashington D.C.

Lista e ekspozitave
 1918: Joan Miró, erste Einzelausstellung, Galerías Dalmau, Barcelonë
 1921: Joan Miró, Galerie La Licorne, Paris
 1936: Ekspozita Nderkombëtare Surrealiste, New Burlington Galleries, Londër
 1938: Exposition Internationale du Surréalisme, Galerie Beaux-Arts, Paris
 1940: Joan Miró. Early Paintings 1918 to 1927, Pierre Matisse Gallery, Nju Jork
 1941/42: Joan Miró, Muzeu i Artit Modern, New York (Retrospektive)
 1948: Picasso. Gris. Miró, San Francisco Museum of Modern Art, San Francisko
 1954: Bienalia e Venecies, Venecie
 1955: documenta 1, Kassel
 1959: documenta 2, Kassel
 1960: Joan Miró. Lithographien, Galerie Schmela, Duseldorf
 1962: Joan Miró, Musée National d’Art Moderne, Paris
 1964: documenta 3, Kassel
 1972: Miró – Magnetic Fields, Solomon R. Guggenheim Museum, New York
 1974: Joan Miró, Grand Palais, Paris
 1974: Picasso to Lichtenstein, Tate Gallery, Londër
 1977: documenta 6, Kassel
 1983: Joan Miró: A Ninetieth-Birthday Tribute, Museum of Modern Art, New York dhe Joan Miró: anys 20. Mutació de la realitat, Fundació Joan Miró, Barcelonë
 1990: Joan Miró Retrospective, Fondation Maeght, Saint-Paul-de-Vence (retrospektive)
 1996/97: Joan Miró – Zeichnungen und Skulpturen, 1945–1983, Werke aus der Fundació Miró, Barcelona, Deichtorhallen, Hamburg
 2001: Miró – Später Rebell, Kunstforum Wien, Vjenë
 2004: Joan Miró. La naissance du monde, Centre Georges Pompidou, Paris
 2008: Miró – La Terra, Palazzo dei Diamanti, Ferrara
 2008/09: Joan Miró: Painting and Anti-Painting 1927–1937, Museum of Modern Art, New York
 2009: Miró – Dupin. Art i poesia, Fundació Joan Miró, Barcelonë
 2010: Joan Miró – Die Farbe seiner Träume, Graphikmuseum Pablo Picasso, Mynster
 2010: Miró. Die Farben der Poesie, Museum Frieder Burda, Baden-Baden
 2011: Miró, Tate Modern, Londër
 2012: Exquisite Corpses. Drawing and Disfiguration, Museum of Modern Art, New York
 2013/14: Surrealism and the object, Centre Georges Pompidou, Paris, 30 tetor 2013 deri më 3 mars 2014

Trashëgimia kulturore dhe ndikimi
Miro kishte një ndikim të rëndësishëm në artin e fundshekullit të XX, në veçanti te artistët abstrakt-ekspresionistë si Motherwell, Calder, Gorky, Pollock, Matta dhe Rothko, ndërsa abstraksioni i tij lirik dhe fushat e ngjyrorave në pikturat e tij ishin pararendëse të artistëve si Frankenthaler, Olitski dhe Louis si dhe të tjerë. 

Puna e tij, po ashtu ndikoi tek dizajnerët modernë përfshirë Paul Randin dhe Lucienne Day madje ndikoi edhe tek piktorët bashkëkohorë si Julian Hatton.

Vlerësimi
Në vitin 1954, atij iu dha çmimi i Bienales së Venecies për punime të printuara, në vitin 1958 mori Guggenheim International Award, dhe në vitin 1980 ai mori Medaljen e Artë për Artet e Bukura nga Mbreti Huan Karlosi I i Spanjës.

Në vitin 1981, këshilli i qytetit të Palmës në Majorka themeloi Fundació Pilar i Joan Miró a Mallorca, i strehuar në katër studiot që Miro i kishte dhuruar për këtë qëllim.

Në tetor 2018, Grand Palais në Paris hapi ekspozitën më të madhe retrospektive kushtuar artistit deri tani. Ajo përfshinte afërsisht 150 vepra dhe u kurua nga Jean Louis Prat.

Shpërbilmet
 1952: Emërimi si anëtar i Collège de ’Pataphysique në Paris
 1954: Çmimi i madh në grafikë në Bienalen e Venecies
 1957: Promovimi Satrap në Collège de Pataphysique në Paris
 1958: Guggenheim International Award (dhënë në vitin 1959 nga presidenti i SHBA-së Eisenhower)
 1968: Doktoratë nderi nga Hardvard University
 1978: Medalja e Artë nga Generalität de Catalunya
 1978: Çmimin ndërkombëtar Antonio-Feltrinelli-Preis
 1979: Doktor nderi nga Universiteti i Barcelonës
 1980: Medalja e Artë e Arteve të Bukura, dhënë nga Juan Carlos I.

Veprat e zgjedhura
Skulpturat
 1931: Objet (Objekt), vajë në dru, gozhdë, lidhëse, kocka, bizele, 40 × 29,7 × 22 cm, Museum of Modern Art, New York
 1946–1949: L’Oiseau lunaire (Zogu hënor), bronz, 19 × 17 × 12,5 cm, Fundació Joan Miró
 1946–1949: L’Oiseau solaire (Zogu diellor), bronz, 13,5 × 11 × 18,5 cm, Fundació Joan Miró
 1967: Femme (grua), bronz, 57 × 21,5 × 21,5 cm, Fundació Joan Miró
 1967: La carícia d’un ocell, bronz, 311 × 111 × 38 cm, Fundació Joan Miró, Barcelonë
 1967: The Sun, the Moon and One Star (Dielli, Hëna dhe një yll), bronz, Milwaukee Art Museum; skulpturë e vitit 1981 në titullin Miró’s Chicago, beton, bronze, qeramikë, 12 m, në ndërtesën e Brunswick Building Plaza, ndërtesë administrative e Kontesë së Kukut, 69 W. Washington St. në Çikago.
 1969: Torso, bronz, 120 × 175 × 125 cm, Galerie Beyeler, Bazel (1980)
 1970: Personnage (Figure), bronz, 200 × 100 × 120 cm, Fundació Joan Miró
 1976: Personnage gotique (Figurë Gotike), bronz, 450 × 200 × 160 cm, Collection Adrien Maeght, Paris (1984)

Pikturat
 1917: Nord-Sud, vajë në kanavacë, 62 × 70 cm, Paule and ADrien Maeght collection, Paris
 1917: Portreti i Nubiolas, vajë në kanavacë, 104 × 113 cm, Museum Folkwang, Essen
 1919: Autoportret (Self-Portrait), vajë në kanavacë, 75 × 60 cm, Musée Picasso, Paris
 1920: La table – Nature mort au lapin (Tavolina – Natyrë e vdekur me lepur), vajë në kanavacë, 130 × 96 cm, koleksion privat
 1921/22: La ferme (Ferma), vajë në kanavacë, 124,8 × 41,3 cm, National Gallery of Art, Uashington D.C., dhuruar nga Mary Hemingway
 1923/24: La terre labourée (Toka e punuar), vajë në kanavacë, 66 × 92,7 cm, Solomon R. Guggenheim Foundation, Nju Jork
 1923/24: Paysage catalan (Le chasseur) (Peizazh katalanas (Gjuetari)), vajë në kanavacë, 64,8 × 100,3 cm, Museum of Modern Art, Nju Jork
 1924/25: Le carnaval d’Arlequin (Karnevalet e Arlekinit), vajë në kanavacë, 66 × 93 cm, Albright-Knox Art Gallery, Buffalo
 1925: Étoiles en des sexes d’escargot (Yjet në sekset e kërmijve), vajë në kanavacë, 129,5 × 97 cm, Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen, Dyseldorf
 1925: L’Addition (Fatura), vajë në kanavacë, 195 × 129,2 cm, Musée National d’Art Moderne, Centre Georges Pompidou, Paris
 1925: Danseuse II (Kërcimtarja II), vajë në kanavacë, 115,5 × 88,5 cm, Sammlung Rosengart, Lucernë
 1925: Baigneuse (Larësja), vajë në kanavacë, 73 × 92 cm, Musée National d’Art Moderne, Paris
 1925: Photo – ceci est la couleur de mes rêves (Photo – kjo është ngjyra e ëndrrave të mia), vajë në kanavacë, 96,5 × 129,5 cm, koleksion privat
 1926: Personnage lancant un pierre à un oiseau (Figurë duke i hedhur një gur një zogu), Museum of Modern Art, New York</ref>
 1927: 48, vajë në kanavacë ngjitëse, 146,1 × 114,2 cm, koleksion privat
 1927: Paysage (Le lièvre) (Peizazh (Lepur)), vajë në kanavacë, 130 × 195 cm, Solomon R. Guggenheim Foundation, New York
 1928: Intérieurs hollandais, (Interiore Holandeze I deri në III)
 1929: La Reine Louise de Prusse (Mbretëresha Luizë von Preußen), vajë në kanavacë, 82,4 × 101 cm, Meadows Museum, Dallashttp://www.koenigin-luise.com/Bilder/Bilder_Sonstiges/sonstiges2/JoanMiro.jpg Abb.]
 1933: Composition (Kompozim), vajë në kanavacë, Kunstmuseum Bern, Bern
 1933/34: Hirondelle/Amour (Dallëndyshe/Dashuri), vajë në kanavacë, 199,3 × 247,6 cm, Museum of Modern Art, New York
 1934: Trois personnages sur fond noir (Tre Figura në sfond të zi), letër e ngjitur dhe gouche në letër, 49,8 × 64,8 cm, Lille Métropole Museum of Moderne, Contemporary Art and Outsider Art, Villeneuve d’Ascq
 1935: Corde et personnage I (Litar dhe njeri I), vajë dhe lidhëse në karton të ngjitur tablo druri, 104,7 × 74,6 cm, Museum of Modern Art, New York
 1936: Homme et femme devant un tas d’excréments (Burri dhe gruaja përballë një pirgu jashtëqitjesh), vajë në bakër, 23,2 × 32 cm, Fundació Joan Miró, Barcelonë
 1937: Nature morte au vieux soulier (Natyrë e vdekur me këpucë të vjetër), vajë në kanavacë, 81,3 × 116,8 cm, Museum of Modern Art, New York
 1939: Fluturimi i një zogu mbi fushë, Solomon R. Guggenheim Museum, New York
 1941: Chiffres et constellations amoureux d’une femme (Yjësia Nr. 19: Shifra dhe yjësi, një dashuri me një grua), Gouache dhe bojëra turpentine në letër, 46 × 38 cm, The Art Institute of Chicago
 1945: La course de taureaux (Lufta e demave), vajë në kanavacë, 114 × 145 cm, Musée National d’Art Moderne, Paris
 1949: Personnes et chien devant le soleil (Njerëz dhe qen përballë diellit), 81 × 55 cm, Kunstmuseum Basel, Bazel
 1950: Peinture (piktura), vajë, litarë dhe case-arti në kanavacë, 99 × 76 cm, Van Abbemuseum, Eindhoven
 1953: Les échelles en roue de feu traversent l’azur (Shkallë të shtrira në blunë e qiellit si rrotë zjarri), vajë në kanavacë, 116 × 89 cm, koleksion privat
 1961: Bleu I, vajë në kanavacë, 2,7 × 3,6 m; Bleu II, vajë në kanavacë, 2,7 × 3,6 m; Bleu III, vajë në kanavacë, 2,7 × 3,5 m, I, II, III: Musée d’Art Moderne, Centre Georges Pompidou, Paris
 1968: Paysan catalan au clair de la lune (Fshatar katalanas në dritën e hënës), akrilik në kanavacë, 162 × 130 cm, Fundació Joan Miró, Barcelonë
 1973: Mai 1968, akrilik në kanavacë, 200 × 200 cm, Fundació Joan Miró, Barcelonë
 1978: Figura, Zogj, Yll, akrilik në kanavacë, 88,7 × 115 cm, Fundació Joan Miró, Barcelonë

Kolazhe
Një përzgjedhje kolazhesh mund të gjenden në uebsajtin e American Institute for Conservation.

Tapiceritë
 1974: Tapiceria e World Trade Center, New York, shkatërruar më 11 shtator 2001
 1977: Tapiceri në bashkëpunim me Josep Royo për National Gallery of Art në Uashington D.C.
 1979: Tapís de la Fundació, lesh, 750 × 500 cm, Fundació Joan Miró, Barcelonë

Muret prej qeramike
 1950: Universiteti i Harvardit
 1958: UNESCO, Paris
 1964: Shkolla e Lartë e Menaxhimit, Sankt Gallen, Zvicër
 1964: Fundació Maeght, Saint-Paul-de-Vence
 1970: Terminali B, Aeroporti i Barcelonës
 1970: Panairi Botëror, Osaka
 1971: Wilhelm-Hack-Museum, Ludwigshafen
 1972: Cinématèque, Paris
 1976: Mozaik rrugor në La Rambla në Barcelonë
 1980: Pallacio de Congress de Madrid, Madrid
 1983: Parc de la Mar, Palma de Majorka

Ilustrime librash
 1930: :de:Tristan Tzara: L’Arbre des Voyageurs, me katër litografi
 1933: :de:Georges Hugnet: Enfances, me tre skica
 1948: :de:Henry Miller: The Smile at the Foot of the Ladder, Buzëqeshje në këmbën e shkallëve. Rowohlt, Reinbek 1978, ISBN 978-3-499-14163-8
 1951: Tristan Tzara: Parler seul
 1954: Joan Miró: Une Hirondelle, teksti dhe vizatimet nga Miró
 1957: :de:René Crevel: La bague d’aurore, me pesë skica
 1958: :de:Paul Éluard: A toute épreuve, me 80 gdhendje druri
 1959: :de:René Char: Nous avons, me pesë skica
 1961: :de:Raymond Queneau: Album 19, me 19 litografi
 1966: :de:Alfred Jarry: Ubu Roi, me 13 litografi
 1967: Ivan Goll: Bouquets de rêves pour Neila, me 19 Litografi
 1971: Joan Miró: Ubu aux baléares dhe Le lezard aux plumes d’or, teksti dhe vizatimet
 1972: :de:Joan Brossa: Oda a Joan Miró, me tetë litografi
 1975: :de:Jacques Prévert: Adonis, me 63 skica

Tregu i Artit
Sot, pikturat e Miros shiten rreth US$250,000 dhe US$26 milion; US$17 milion në SHBA, në ankandin për La Caresse des étoiles (1938) më 6 maj 2008, që në atë kohë ishte shuma më e lartë e paguar për veprat e tij. Në vitin 2012, Pikturë-Poemë ("le corps de ma brune puisque je l'aime comme ma chatte habillée en vert salade comme de la grêle c'est pareil") (1925) u shit te Christie's në Londër për $26.6 milion.Joan Miró, Painting-Poem ("le corps de ma brune puisque je l'aime comme ma chatte habillée en vert salade comme de la grêle c'est pareil") (1925) Christie's The Art of The Surreal Evening Sale, London, 7 shkurt 2012. Më vonë, atë vit Sotheby's në Londër, Peinture (Etoile Bleue) (1927) solli shifrën prej 23.6 milion poundë, dy herë më shumë se që ishte shitur në një ankand në Paris, në vitin 2007 dhe me një çmim rekord për artistin e ankandit.Carol Vogel (June 19, 2012), Miró Painting Sets Record on Otherwise Lackluster Opening Night of London Auctions New York Times.BBC News, Joan Miró painting smashes auction record BBC News.

Galeri veprash

Shkrimet e Miros
 Joan Miró: Ceci est la couleur de mes rêves. Entretiens avec Georges Raillard. Paris 1977
 Margit Rowell (Hrsg.): Joan Miró. Selected Writings and Interviews. Thames & Hudson, Londër 1987
 Ernst Scheidegger (red.): Joan Miró. Gesammelte Schriften, Fotos, Zeichnungen, Zyrih 1957

Biografitë
 Jacques Dupin, Joan Miró Life and Work, Harry N. Abrams, Inc., Publisher, Nju Jork Siti, 1962, Library of Congress Catalog Card Number: 62-19132
 Margit Rowell,Joan Miró -Selected Writing & Interviews, Da Capo Press Inc; New edition (1 gusht 1992) ISBN 978-0-306-80485-4
 Gaston Diehl: Miró. Gondrom. Bindlach 1996, ISBN 3-8112-1044-0
 Jacques Dupin: Miró (1961). Neuauflage Flammarion, Paris 2004, ISBN 2-08-011302-X; dt. Joan Miró – Leben und Werk. DuMont Schauberg, Köln 1961
 Walter Erben: Joan Miró, 1893–1983. Mensch und Werk. Taschen, Köln 2004, ISBN 3-8228-2356-2
 Janis Mink: Joan Miró. Taschen, Köln 2006, ISBN 978-3-8228-6367-1
 Roland Penrose: Miró, Thames & Hudson, London 1985, ISBN 0-500-20099-8
 Hans Platschek: Joan Miró. Rowohlt, Reinbek 1993, ISBN 3-499-50409-X
 Stephan von Wiese u. a.: Joan Miró. Schnecke, Frau, Blume, Stern. Prestel, München 2002, ISBN 3-9808208-4-X

Përfaqësimet
 Diether Rudlof: Unvollendete Schöpfung. Künstler im zwanzigsten Jahrhundert. Urachhaus, Stuttgart 1982, ISBN 3-87838-368-1

Katalogje ekspozitash
 Kunsthaus Zürich, Städtische Kunsthalle Düsseldorf (red.): Joan Miró, Kunsthaus Zürich und Städtische Kunsthalle Düsseldorf 1986
 Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen, Düsseldorf (red.): Einblicke. Das 20. Jahrhundert in der Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen, Düsseldorf. Hatje Cantz, Ostfildern 2000, ISBN 3-7757-0853-7
 Thomas Krens (Vorwort): Rendezvous. Masterpieces from the Centre Georges Pompidou and the Guggenheim Museums. Guggenheim Museum Publications, New York 1998, ISBN 0-89207-213-X
 Joan Miró. Werke in der Sammlung Würth, Swiridoff, Künzelsau 2008, ISBN 3-89929-142-5

Studimet
 Riewert Ehrich: Miró und Jarry. Ein Beitrag zur literarischen Rezeption in der bildenden Kunst. Lang, Frankfurt/M. 2005, ISBN 3-631-54212-7
 Riewert Ehrich: Mori el Merma – aus dem Bild herausgetretene Ubu-Figuren Mirós. Der Triumph des Künstlers über den Diktator. In: Zeitschrift für Katalanistik 21 (2008), S. 97–120
 Evelyn Benesch/Ingried Brugger (red.): Miró. Später Rebell. Kunstforum Wien/Edition Minerva, Wolfratshausen 2001, ISBN 3-932353-49-8

Lista e punëve
 Joan Miró. Der Lithograph, 1930–1972. Vier Bände, hrsg. von Patrick Cramer. Edition Weber, Genf 1972–1982
 Joan Miró. Arbeiten auf Papier, 1901–1977. Hrsg. von Carl Haenlein, Kestner-Gesellschaft, Hannover 1977
 Obra de Jean Miró, Bestandskatalog der Fundació Miro mit 1679 Arbeiten, Barcelona 1988
 Joan Miró. The Illustrated Books. Catalogue Raisonné, red. von Patrick Cramer. Patrick Cramer, Genf 1989
 Miró Radierungen, 1928–1975. Drei Bände, hrsg. von Jacques Dupin. Edition Weber, Genf 1984–1991
 Joan Miró. Paintings. Catalogue Raisonné. Hrsg. von Jacques Dupin. Daniel Lelong, Paris 2002, ISBN 978-2-86882-049-5
 Joan Miró. Sculptures. Catalogue Raisonné 1928–1982. Hrsg. von E. Fernando Miró, Daniel Lelong, Paris 2006, ISBN 978-2-86882-074-7
 Joan Miró, Josep Llorens Artigas. Ceramics. Catalogue raisonné 1941–1981, hrsg. von Cristina Calero Fernandez. Galerie Lelong and Successio Miró, Paris 2007, ISBN 978-2-86882-079-2

Shiko edhe
 Surrealizmi
 Dadaizmi
 Kubizmi
 Ekspresionizmi
 Ekspresionizmi Abstrakt
 Salvador Dalí
 Marc Chagall
 Paul Cézanne
 Modernizmi
 Postmodernizmi
 Arti Avant-Garde

 Referime 

 Literatura 

Lidhjet e jashtme

Joan Miró Art
Olga's Gallery: Joan Miró
Artcyclopedia Directory of online works
Art Signature Dictionary - See Joan Miro's signature, although the police seizure of counterfeit
 Museum Fundació Joan Miró – Barcelona 
 Fundació Pilar i Joan Miró – Palma de Mallorca
 Joan Miró in der artcyclopedia 
 Joan Miró auf kunstaspekte
 Centre Miró in Mont-roig  
 Famous Artists Gallery

Kategoria:Skulptorë spanjollë
Kategoria:Piktorë spanjollë
Kategoria:Lindje 1893
Kategoria:Vdekje 1983
Kategoria:Njerëz nga Barcelona
Kategoria:Surrealizëm
Kategoria:Modernizëm