Historia e astronomisë

Historia e astronomisë është më e vjetra nga shkencat e natyrës, që daton në antikitet, me origjinën e saj në besimet dhe praktikat fetare, mitologjike, kozmologjike, kalendrike dhe astrologjike të prehistorisë : gjurmët e tyre gjenden ende në astrologji, një disiplinë e ndërthurur prej kohësh me publikun. dhe astronomi qeveritare. Nuk u nda plotësisht në Evropë (shih astrologjinë dhe astronominë ) gjatë Revolucionit të Kopernikut duke filluar në 1543. Në disa kultura, të dhënat astronomike u përdorën për parashikimin astrologjik. 

 Historia e hershme 
Kulturat e hershme identifikonin objektet qiellore me perënditë dhe shpirtrat.  Ata i lidhën këto objekte (dhe lëvizjet e tyre) me fenomene të tilla si shiu, thatësira, stinët dhe baticat . Në përgjithësi besohet se astronomët e parë ishin priftërinj dhe se ata i kuptonin objektet dhe ngjarjet qiellore si shfaqje të hyjnores, prandaj lidhja e astronomisë së hershme me atë që tani quhet astrologji . Një tufë vigan prej fildishi i gdhendur 32,500-vjeçar mund të përmbajë tabelën më të vjetër të njohur të yjeve (që i ngjan yjësisë Orion ).  Është sugjeruar gjithashtu se vizatimet në muret e shpellave Lascaux në Francë që datojnë nga 33,000 deri në 10,000 vjet më parë mund të jenë një paraqitje grafike e Plejadave, Trekëndëshit Veror dhe Kurorës Veriore .   Strukturat e lashta me shtrirje ndoshta astronomike (siç është Stonehenge ) ndoshta përmbushnin funksione astronomike, fetare dhe sociale .

Kalendarët e botës shpesh janë vendosur nga vëzhgimet e Diellit dhe Hënës (duke shënuar ditën, muajin dhe vitin ) dhe kanë qenë të rëndësishëm për shoqëritë bujqësore, në të cilat të korrat vareshin nga mbjellja në kohën e duhur të vitit dhe për të cilat pothuajse hëna e plotë ishte ndriçimi i vetëm për udhëtimet e natës në tregjet e qytetit. 

Kalendari i zakonshëm modern bazohet në kalendarin romak . Megjithëse fillimisht ishte një kalendar hënor, ai theu lidhjen tradicionale të muajit me fazat e Hënës dhe e ndau vitin në dymbëdhjetë muaj pothuajse të barabartë, që alternonin kryesisht nga tridhjetë dhe tridhjetë e një ditë. Jul Cezari nxiti reformën kalendarike në vitin 46 pes dhe prezantoi atë që tani quhet kalendari Julian, bazuar në vitin 365 Kohëzgjatja e  e propozuar fillimisht nga data 4 shekulli pes astronomi grek Callippus .

 Evropa parahistorike 
Që nga viti 1990, kuptimi ynë për evropianët parahistorikë është ndryshuar rrënjësisht nga zbulimet e objekteve të lashta astronomike në të gjithë Evropën . Artefaktet tregojnë se evropianët e neolitit dhe të epokës së bronzit kishin një njohuri të sofistikuar të matematikës dhe astronomisë.

Ndër zbulimet janë:

 Arkeologu paleolitik Alexander Marshack parashtroi një teori në vitin 1972 se shkopinjtë e kockave nga vende si Afrika dhe Evropa, ndoshta deri në 35,000 pes mund të shënoheshin në mënyra që gjurmonin fazat e Hënës,   një interpretim që ka hasur në kritika. 
 Kalendari Warren Field në luginën e lumit Dee të Aberdeenshire të Skocisë . I gërmuar për herë të parë në vitin 2004, por vetëm në vitin 2013 u zbulua si një gjetje me rëndësi të madhe, deri më tani është kalendari më i vjetër i njohur, i krijuar rreth vitit 8000 para Krishtit dhe që i paraprin të gjithë kalendarëve të tjerë rreth 5000 vjet. Kalendari merr formën e një monumenti të hershëm të Mesolitit që përmban një seri prej 12 gropash të cilat duket se ndihmojnë vëzhguesin të gjurmojë muajt hënor duke imituar fazat e Hënës. Ai gjithashtu përputhet me lindjen e diellit në solsticin e dimrit, duke koordinuar kështu vitin diellor me ciklet hënore. Monumenti ishte mirëmbajtur dhe riformuar periodikisht, ndoshta deri në qindra herë, në përgjigje të zhvendosjes së cikleve diellore/hënore, gjatë rrjedhës së 6000 viteve, derisa kalendari doli jashtë përdorimit rreth 4000 vjet më parë.    
 Rrethi Goseck ndodhet në Gjermani dhe i përket kulturës lineare të qeramikës . E zbuluar për herë të parë në 1991, rëndësia e saj ishte e qartë vetëm pasi rezultatet nga gërmimet arkeologjike u bënë të disponueshme në 2004. Vendi është një nga qindra rrethime të ngjashme rrethore të ndërtuara në një rajon që përfshin Austrinë, Gjermaninë dhe Republikën Çeke gjatë një periudhe 200-vjeçare duke filluar pak pas vitit 5000. para Krishtit. 

parapamje| Disku i qiellit të Nebrës, Gjermani, 1800 - 1600 para Krishtit

 Disku qiellor i Nebrës është një disk bronzi i epokës së bronzit që u varros në Gjermani, jo shumë larg rrethit Goseck, rreth vitit 1600 para Krishtit. Ka rreth 30 cm diametër me masë 2.2 kg dhe shfaq një patinë blu-jeshile (nga oksidimi) e zbukuruar me simbole ari. E gjetur nga hajdutë arkeologjikë në vitin 1999 dhe e gjetur në Zvicër në vitin 2002, shpejt u njoh si një zbulim spektakolar, ndër më të rëndësishmit e shekullit të 20-të.   Hetimet zbuluan se objekti kishte qenë në përdorim rreth 400 vjet para varrimit (2000 pes), por përdorimi i tij ishte harruar në kohën e varrimit. Ari i ngulitur përshkruante hënën e plotë, një gjysmëhënës rreth 4 ose 5 ditë të vjetra dhe grupin yjor Pleiades në një rregullim specifik duke formuar përshkrimin më të hershëm të njohur të fenomeneve qiellore. Dymbëdhjetë muaj hënor kalojnë në 354 ditë, duke kërkuar një kalendar për të futur një muaj të brishtë çdo dy ose tre vjet, në mënyrë që të jetë i sinkronizuar me stinët e vitit diellor (duke e bërë atë hënor diellor ). Përshkrimet më të hershme të njohura të këtij koordinimi u regjistruan nga babilonasit në shekujt 6 ose 7 para Krishtit, mbi një mijë vjet më vonë. Këto përshkrime verifikuan njohuritë e lashta të përshkrimit qiellor të diskut qiellor të Nebrës si rregullimi i saktë i nevojshëm për të gjykuar se kur duhet futur muaji ndërkalar në një kalendar hënor, duke e bërë atë një orë astronomike për rregullimin e një kalendari të tillë një mijë ose më shumë vjet përpara çdo metode tjetër të njohur. . 
 Vendi Kokino, i zbuluar në vitin 2001, ndodhet në majë të një koni vullkanik të zhdukur në një lartësi prej , duke zënë rreth 0,5 hektarë me pamje nga fshati përreth në Maqedoninë e Veriut . Një observator astronomik i epokës së bronzit u ndërtua aty rreth vitit 1900 para Krishtit dhe i shërbeu vazhdimisht komunitetit të afërt që jetonte atje deri rreth 700 pes. Hapësira qendrore u përdor për të vëzhguar lindjen e Diellit dhe hënën e plotë. Tre shenja tregojnë lindjen e diellit në solsticet e verës dhe dimrit dhe në dy ekuinokset. Katër të tjera japin prirjet minimale dhe maksimale të hënës së plotë: në verë dhe në dimër. Dy matin gjatësinë e muajve hënor. Së bashku, ata pajtojnë ciklet diellore dhe hënore në shënimin e 235 hënave që ndodhin gjatë 19 viteve diellore, duke rregulluar një kalendar hënor. Në një platformë të ndarë nga hapësira qendrore, në lartësinë më të ulët, janë bërë katër ndenjëse (frone) prej guri në vijën veri-jug, së bashku me një shënues kanali të prerë në murin lindor. Ky shënues lejon që drita e diellit në rritje të bjerë vetëm në fronin e dytë, në mes të verës (rreth 31 korrik). Përdorej për ceremoni rituale që lidhte sundimtarin me perëndinë vendase të diellit, dhe gjithashtu shënoi fundin e sezonit të rritjes dhe kohën e korrjes. 

 Kapelet e arta të Gjermanisë, Francës dhe Zvicrës që datojnë nga viti 1400 deri në 800 para Krishtit janë të lidhura me kulturën Urnfield të epokës së bronzit. Kapelet e arta janë zbukuruar me një motiv spirale të Diellit dhe Hënës . Ata ishin ndoshta një lloj kalendari i përdorur për të kalibruar mes kalendarit hënor dhe atij diellor .   Studimi modern ka treguar se zbukurimi i konëve me gjethe ari të tipit Schifferstadt, të cilit i përket shembulli i Kapelës së Artë të Berlinit, përfaqëson sekuenca sistematike për sa i përket numrit dhe llojeve të stolive për brez. Një studim i hollësishëm i shembullit të Berlinit, i cili është i vetmi i ruajtur plotësisht, tregoi se simbolet ndoshta përfaqësojnë një kalendar hënor . Objekti do të kishte lejuar përcaktimin e datave ose periudhave si në kalendarin hënor ashtu edhe në atë diellor. Wilfried Menghin (Hrsg.): Acta Praehistorica et Archaeologica. Unze, Potsdam 32.2000, S. 31–108. 

 Kohët e lashta 

 Mesopotamia 
Origjina e astronomisë mund të gjendet në Mesopotami, "toka midis lumenjve" Tigër dhe Eufrat, ku ndodheshin mbretëritë e lashta të Sumerit, Asirisë dhe Babilonisë . Një formë shkrimi e njohur si kuneiform u shfaq në mesin e sumerëve rreth 3500–3000 pes. Njohuritë tona për astronominë sumeriane janë indirekte, nëpërmjet katalogëve më të hershëm të yjeve babilonas që datojnë rreth vitit 1200 para Krishtit. Fakti që shumë emra të yjeve shfaqen në sumerisht sugjeron një vazhdimësi që arrin deri në epokën e bronzit të hershëm. Teologjia astrale, e cila u dha perëndive planetare një rol të rëndësishëm në mitologjinë dhe fenë e Mesopotamisë, filloi me sumerët . Ata përdorën gjithashtu një sistem numrash me vlerë vendore seksimal (baza 60), i cili thjeshtoi detyrën e regjistrimit të numrave shumë të mëdhenj dhe shumë të vegjël. Praktika moderne e ndarjes së një rrethi në 360 gradë, ose një orë në 60 minuta, filloi me sumerët. Për më shumë informacion, shihni artikujt mbi numrat babilonas dhe matematikën .

Burimet klasike përdorin shpesh termin Kaldeas për astronomët e Mesopotamisë, të cilët në të vërtetë ishin priftërinj-skribë të specializuar në astrologji dhe forma të tjera të hamendjes .

Dëshmia e parë e njohjes se fenomenet astronomike janë periodike dhe e aplikimit të matematikës në parashikimin e tyre është babilonase. Tabletat që datojnë nga periudha e Babilonisë së Vjetër dokumentojnë zbatimin e matematikës në ndryshimin e gjatësisë së dritës së ditës gjatë një viti diellor. Shekuj vëzhgimesh babilonase të fenomeneve qiellore janë regjistruar në serinë e pllakave kuneiforme të njohura si Enūma Anu Enlil . Teksti më i vjetër astronomik domethënës që posedojmë është Tabela 63 e Enūma Anu Enlil, pllaka e Venusit e Ammi-saduqa, e cila rendit ngritjet e para dhe të fundit të dukshme të Venusit gjatë një periudhe prej rreth 21 vjetësh dhe është dëshmia më e hershme që dukuritë të një planeti u njohën si periodike. MUL. APIN, përmban katalogë të yjeve dhe yjësive, si dhe skema për parashikimin e lindjeve heliakale dhe vendosjen e planetëve, gjatësinë e dritës së ditës të matur me një orë uji, gnomon, hije dhe ndërthurje . Teksti GU babilonas rregullon yjet në 'vargje' që shtrihen përgjatë rrathëve të deklinimit dhe kështu matin ngjitjet djathtas ose intervalet kohore, dhe gjithashtu përdor yjet e zenitit, të cilët gjithashtu ndahen nga dallimet e dhëna djathtas-ngritje. ; ; .

Një rritje e konsiderueshme në cilësinë dhe frekuencën e vëzhgimeve babilonase u shfaq gjatë mbretërimit të Nabonassarit (747–733 pes). Regjistrimet sistematike të fenomeneve ogurzi në ditarët astronomikë babilonas që filluan në këtë kohë lejuan zbulimin e një cikli të përsëritur 18-vjeçar të eklipseve hënore, për shembull. Astronomi grek Ptolemeu më vonë përdori mbretërimin e Nabonassarit për të rregulluar fillimin e një epoke, pasi ai mendoi se vëzhgimet më të hershme të përdorshme filluan në këtë kohë.

Fazat e fundit në zhvillimin e astronomisë babilonase u zhvilluan gjatë kohës së Perandorisë Seleucid (323–60 para Krishtit). Në shekullin III para Krishtit, astronomët filluan të përdorin "tekste të vitit të synimeve" për të parashikuar lëvizjet e planetëve. Këto tekste përpiluan regjistrime të vëzhgimeve të kaluara për të gjetur përsëritjen e dukurive ogurzeza për secilin planet. Pothuajse në të njëjtën kohë, ose pak më vonë, astronomët krijuan modele matematikore që i lejuan ata të parashikonin këto fenomene drejtpërdrejt, pa u konsultuar me të dhënat. Një astronom i shquar babilonas nga kjo kohë ishte Seleuku i Seleukias, i cili ishte një mbështetës i modelit heliocentrik .

Astronomia babilonase ishte baza për shumë nga ato që u bënë në astronominë greke dhe helenistike, në astronominë klasike indiane, në Iranin sasanian, në Bizant, në Siri, në astronominë islame, në Azinë Qendrore dhe në Evropën Perëndimore. 

 Indi 
Astronomia në nënkontinentin Indian daton në periudhën e Qytetërimit të Luginës së Indus gjatë mijëvjeçarit të 3-të pes, kur u përdor për të krijuar kalendarët.  Meqenëse qytetërimi i Luginës së Indus nuk la pas dokumente të shkruara, teksti më i vjetër astronomik indian është Vedanga Jyotisha, që daton nga periudha Vedike .  Vedanga Jyotisha i atribuohet Lagadhas dhe ka një datë të brendshme afërsisht 1350 para Krishtit, dhe përshkruan rregullat për gjurmimin e lëvizjeve të Diellit dhe Hënës për qëllime rituali. Është në dispozicion në dy recensione, njëra që i përket Rig Veda dhe tjetra Yajur Veda. Sipas Vedanga Jyotisha, në një yuga ose "epokë", ka 5 vite diellore, 67 cikle hënore sidereale, 1,830 ditë, 1,835 ditë sidereale dhe 62 muaj sinodik. Gjatë shekullit të 6-të, astronomia u ndikua nga traditat astronomike greke dhe bizantine.  Neugebauer, O. (1952) Tamil Astronomy: A Study in the History of Astronomy in India. Osiris, 10:252–276. 

Aryabhata (476-550), në opusin e tij magnum Aryabhatiya (499), propozoi një sistem llogaritës të bazuar në një model planetar në të cilin Toka mendohej se rrotullohej rreth boshtit të saj dhe periudhat e planetëve jepeshin në lidhje me Diellin. . Ai llogariti me saktësi shumë konstante astronomike, të tilla si periudhat e planetëve, kohët e eklipseve diellore dhe hënore, dhe lëvizjen e menjëhershme të Hënës. . Thurston, H, Early Astronomy. Springer, 1994, p. 178–188. Pasuesit e hershëm të modelit të Aryabhata-s përfshinin Varāhamihira, Brahmagupta dhe Bhāskara II .

Astronomia u përparua gjatë Perandorisë Shunga dhe shumë katalogë yjesh u prodhuan gjatë kësaj kohe. Periudha Shunga është e njohur si "epoka e artë e astronomisë në Indi". Ai pa zhvillimin e llogaritjeve për lëvizjet dhe vendet e planetëve të ndryshëm, ngritjen dhe vendosjen e tyre, lidhjet dhe llogaritjen e eklipseve.

Astronomët indianë deri në shekullin e 6-të besonin se kometat ishin trupa qiellorë që rishfaqeshin periodikisht. Kjo ishte pikëpamja e shprehur në shekullin e 6-të nga astronomët Varahamihira dhe Bhadrabahu, dhe astronomi i shekullit të 10-të Bhattotpala renditi emrat dhe periudhat e vlerësuara të disa kometave, por fatkeqësisht nuk dihet se si janë llogaritur këto shifra ose sa të sakta ishin ato. 

 Greqia dhe bota helenistike 
parapamje| Mekanizmi Antikythera ishte një kompjuter analog nga viti 150 deri në 100 para Krishtit i krijuar për të llogaritur pozicionet e objekteve astronomike.
Grekët e lashtë zhvilluan astronominë, të cilën e trajtonin si një degë të matematikës, në një nivel shumë të sofistikuar. Modelet e para gjeometrike, tre-dimensionale për të shpjeguar lëvizjen e dukshme të planetëve u zhvilluan në shekullin IV para Krishtit nga Eudoxus of Cnidus dhe Callippus of Cyzicus . Modelet e tyre bazoheshin në sfera homocentrike të mbivendosura të përqendruara në Tokë. Bashkëkohësi i tyre më i ri Heraclides Ponticus propozoi që Toka të rrotullohet rreth boshtit të saj.

Një qasje e ndryshme ndaj fenomeneve qiellore u mor nga filozofë natyrorë si Platoni dhe Aristoteli . Ata ishin më pak të shqetësuar me zhvillimin e modeleve parashikuese matematikore sesa me zhvillimin e një shpjegimi të arsyeve të lëvizjeve të Kozmosit. Në Timaeus-in e tij, Platoni e përshkroi universin si një trup sferik të ndarë në rrathë që bartin planetët dhe të qeverisur sipas intervaleve harmonike nga një shpirt botëror . Plato, Timaeus, 33B-36D Aristoteli, duke u mbështetur në modelin matematikor të Eudoxus, propozoi se universi ishte i përbërë nga një sistem kompleks sferash koncentrike, lëvizjet rrethore të të cilave kombinoheshin për të mbajtur planetët rreth Tokës. Aristotle, Metaphysics, 1072a18-1074a32 Ky model themelor kozmologjik mbizotëroi, në forma të ndryshme, deri në shekullin e 16-të.

Në shekullin III para Krishtit Aristarku i Samosit ishte i pari që sugjeroi një sistem heliocentrik, megjithëse mbijetuan vetëm përshkrime fragmentare të idesë së tij. . Eratosthenes vlerësoi perimetrin e Tokës me saktësi të madhe (shih gjithashtu: historia e gjeodezisë ). .

Astronomia gjeometrike greke u zhvillua larg modelit të sferave koncentrike për të përdorur modele më komplekse në të cilat një rreth i çuditshëm do të mbante rreth një rrethi më të vogël, të quajtur një epicikli i cili nga ana e tij kalonte rreth një planeti. Modeli i parë i tillë i atribuohet Apollonit të Pergës dhe zhvillimet e mëtejshme në të u kryen në shekullin II para Krishtit nga Hiparku i Nikesë . Hipparchus dha një sërë kontributesh të tjera, duke përfshirë matjen e parë të precesionit dhe përpilimin e katalogut të parë të yjeve në të cilin ai propozoi sistemin tonë modern të madhësive të dukshme .

Mekanizmi Antikythera, një pajisje vëzhgimi astronomike greke e lashtë për llogaritjen e lëvizjeve të Diellit dhe Hënës, ndoshta planetët, daton rreth 150-100 para Krishtit dhe ishte paraardhësi i parë i një kompjuteri astronomik. Ai u zbulua në një anije të lashtë të mbytur në ishullin grek të Antikythera, midis Kythera dhe Kretës . Pajisja u bë e famshme për përdorimin e saj të një pajisjeje diferenciale, që më parë besohej se ishte shpikur në shekullin e 16-të, dhe miniaturizimi dhe kompleksiteti i pjesëve të saj, të krahasueshme me një orë të bërë në shekullin e 18-të. Mekanizmi origjinal shfaqet në koleksionin e bronzit të Muzeut Arkeologjik Kombëtar të Athinës, i shoqëruar nga një kopje.

 Sistemi Ptolemaik 
Varësisht nga këndvështrimi i historianit, akmi apo korrupsioni të astronomisë fizike klasike është parë me Ptolemeun, një astronom greko-romak nga Aleksandria e Egjiptit, i cili shkroi prezantimin klasik gjithëpërfshirës të astronomisë gjeocentrike, Sintaksia Megale (Sinteza e Madhe), e njohur më mirë me titullin arab Almagest, e cila kishte një efekt i qëndrueshëm në astronomi deri në Rilindjen . Në hipotezat e tij planetare, Ptolemeu u fut në sferën e kozmologjisë, duke zhvilluar një model fizik të sistemit të tij gjeometrik, në një univers shumë herë më të vogël se konceptimi më realist i Aristarkut të Samos katër shekuj më parë.

 Egjipti 
Orientimi i saktë i piramidave egjiptiane ofron një demonstrim të qëndrueshëm të shkallës së lartë të aftësive teknike në shikimin e qiejve të arritur në mijëvjeçarin e 3-të para Krishtit. Është treguar se Piramidat ishin të rreshtuara drejt yllit pole, i cili, për shkak të precesionit të ekuinokseve, ishte në atë kohë Thuban, një yll i zbehtë në yjësinë e Drakos .  Vlerësimi i vendit të tempullit të Amun-Re në Karnak, duke marrë parasysh ndryshimin me kalimin e kohës të pjerrësisë së ekliptikës, ka treguar se Tempulli i Madh ishte në linjë me lindjen e Diellit të mesit të dimrit .  Gjatësia e korridorit nëpër të cilin do të udhëtonte rrezet e diellit do të kishte ndriçim të kufizuar në periudha të tjera të vitit. Egjiptianët gjetën gjithashtu pozicionin e Sirius (yllit të qenit) që ata besonin se ishte Anubis, perëndia e tyre me kokë çakalli, që lëvizte nëpër qiej. Pozicioni i tij ishte kritik për qytetërimin e tyre pasi kur u ngrit në formë heliakal në lindje para lindjes së diellit, parashikoi përmbytjen e Nilit. Është gjithashtu origjina e shprehjes 'ditët e qenit të verës'. 

Astronomia luajti një rol të konsiderueshëm në çështjet fetare për caktimin e datave të festave dhe përcaktimin e orëve të natës . Titujt e disa librave të tempullit janë ruajtur duke regjistruar lëvizjet dhe fazat e Diellit, Hënës dhe yjeve . Ngritja e Siriusit ( egjiptisht : Sopdet, greqisht : Sothis) në fillim të përmbytjes ishte një pikë veçanërisht e rëndësishme për t'u rregulluar në kalendarin vjetor.

Duke shkruar në epokën romake, Klementi i Aleksandrisë jep njëfarë ideje për rëndësinë e vëzhgimeve astronomike për ritet e shenjta:Dhe pasi Këngëtari përparon Astrologun (ὡροσκόπος), me një horologium (ὡρολόγιον) në dorë dhe një pëllëmbë (φοίνιξ), simbolet e astrologjisë . Ai duhet të dijë përmendësh librat astrologjikë hermetikë, të cilët janë katër në numër. Nga këto, një ka të bëjë me rregullimin e yjeve të palëvizshëm që janë të dukshëm; një në pozicionet e Diellit dhe Hënës dhe pesë planetët; një në lidhjet dhe fazat e Diellit dhe Hënës; dhe një ka të bëjë me ngritjet e tyre. Clement of Alexandria, Stromata, vi. 4Instrumentet e Astrologut ( horologium dhe pëllëmbë ) janë një kumbulle dhe instrument shikimi  . Ato janë identifikuar me dy objekte të mbishkruara në Muzeun e Berlinit ; një dorezë e shkurtër nga e cila ishte varur një plumbçe dhe një degë palme me një të çarë në skajin më të gjerë. Ky i fundit mbahej afër syrit, i pari në dorën tjetër, ndoshta në gjatësinë e krahut. Librat "hermetikë" të cilëve u referohet Klementi janë tekstet teologjike egjiptiane, të cilat ndoshta nuk kanë asnjë lidhje me hermetizmin helenistik . Neugebauer O, Egyptian Planetary Texts, Transactions, American Philosophical Society, Vol. 32, Part 2, 1942, Page 237.

Nga tabelat e yjeve në tavanin e varreve të Rameses VI dhe Rameses IX duket se për fiksimin e orëve të natës një burrë i ulur në tokë është përballur me Astrologun në një pozicion të tillë që vija e vëzhgimit të yllit polar kalonte. mbi mes të kokës së tij. Në ditë të ndryshme të vitit, çdo orë përcaktohej nga një yll fiks që kulmonte ose gati arrinte kulmin në të, dhe pozicioni i këtyre yjeve në atë kohë jepet në tabela si në qendër, në syrin e majtë, në shpatullën e djathtë., etj. Sipas teksteve, në themelimin ose rindërtimin e tempujve aksi verior përcaktohej nga i njëjti aparat dhe mund të konkludojmë se ishte i zakonshmi për vëzhgimet astronomike. Në duar të kujdesshme mund të japë rezultate të një shkalle të lartë saktësie.

 Kinë 
parapamje| Harta e shtypur e yjeve të Su Song (1020–1101) që tregon projeksionin polar jugor
Astronomia e Azisë Lindore filloi në Kinë . Termi diellor përfundoi në periudhën e Shteteve ndërluftuese . Njohuritë e astronomisë kineze u futën në Azinë Lindore.

Astronomia në Kinë ka një histori të gjatë. Regjistrime të hollësishme të vëzhgimeve astronomike u mbajtën rreth shekullit të 6-të para Krishtit, deri në prezantimin e astronomisë perëndimore dhe teleskopit në shekullin e 17-të. Astronomët kinezë ishin në gjendje të parashikonin saktësisht eklipset.

Pjesa më e madhe e astronomisë së hershme kineze ishte për qëllimin e matjes së kohës. Kinezët përdorën një kalendar hënor, por për shkak se ciklet e Diellit dhe Hënës janë të ndryshme, astronomët shpesh përgatisnin kalendarë të rinj dhe bënin vëzhgime për këtë qëllim.

Parashikimi astrologjik ishte gjithashtu një pjesë e rëndësishme e astronomisë. Astronomët vunë re me kujdes "yjet e ftuar" ( kinezisht : 客星; pinyin : kèxīng ; lit .: "yll mysafir") të cilët u shfaqën papritmas midis yjeve të fiksuar . Ata ishin të parët që regjistruan një supernova, në Analet Astrologjike të Houhanshu në 185 pas Krishtit. Gjithashtu, supernova që krijoi Mjegullnajën e Gaforres në 1054 është një shembull i një "ylli mysafir" të vëzhguar nga astronomët kinezë, megjithëse nuk u regjistrua nga bashkëkohësit e tyre evropianë. Të dhënat e lashta astronomike të fenomeneve si supernova dhe kometat përdoren ndonjëherë në studimet moderne astronomike.

Katalogu i parë i yjeve në botë u bë nga Gan De, një astronom kinez, në shekullin IV para Krishtit.

 Mesoamerika 
parapamje| Tempulli i observatorit "El Caracol" në Chichen Itza, Meksikë
Kodet astronomike Maya përfshijnë tabela të detajuara për llogaritjen e fazave të Hënës, përsëritjen e eklipseve dhe shfaqjen dhe zhdukjen e Venusit si yll i mëngjesit dhe i mbrëmjes . Majat i bazuan kalendrikët e tyre në ciklet e llogaritura me kujdes të Plejadave, Diellit, Hënës, Venusit, Jupiterit, Saturnit, Marsit, dhe gjithashtu ata kishin një përshkrim të saktë të eklipseve siç përshkruhen në Kodikun e Dresdenit, si dhe ekliptikën. ose zodiakut, dhe Rruga e Qumështit ishte vendimtare në Kozmologjinë e tyre.  Një numër i strukturave të rëndësishme të Majave besohet se kanë qenë të orientuara drejt ngritjeve dhe mjediseve ekstreme të Venusit. Për Majat e lashtë, Venusi ishte mbrojtësi i luftës dhe shumë beteja të regjistruara besohet se ishin të lidhura me lëvizjet e këtij planeti. Marsi përmendet gjithashtu në kodikët astronomikë të ruajtur dhe në mitologjinë e hershme. .

Megjithëse kalendari i Majave nuk ishte i lidhur me Diellin, John Teeple ka propozuar që Maya të llogariste vitin diellor me saktësi disi më të madhe se kalendari Gregorian . . Si astronomia ashtu edhe një skemë e ndërlikuar numerologjike për matjen e kohës ishin komponentë thelbësorë të rëndësishëm të fesë Maya .

Majat besonin se Toka ishte qendra e të gjitha gjërave dhe se yjet, hënat dhe planetët ishin perëndi. Ata besonin se lëvizjet e tyre ishin perënditë që udhëtonin midis Tokës dhe destinacioneve të tjera qiellore. Shumë ngjarje kyçe në kulturën Maya u caktuan në kohë rreth ngjarjeve qiellore, me besimin se disa perëndi do të ishin të pranishëm. 

 Mesjeta 

 Lindja e Mesme 
parapamje| Astrolabi arab nga viti 1079 deri në vitin 1080 pas Krishtit
Bota arabe dhe persiane nën Islamin ishin bërë shumë të kulturuara dhe shumë vepra të rëndësishme të njohurive nga astronomia greke dhe astronomia indiane dhe astronomia persiane u përkthyen në arabisht, u përdorën dhe u ruajtën në bibliotekat në të gjithë zonën. Një kontribut i rëndësishëm nga astronomët islamikë ishte theksi i tyre në astronominë vëzhguese .  Kjo çoi në shfaqjen e observatorëve të parë astronomikë në botën myslimane në fillim të shekullit të 9-të.   Katalogët e yjeve Zij u prodhuan në këto observatorë.

Në shekullin e 9-të, astrologu persian Albumasar mendohej të ishte një nga astrologët më të mëdhenj të asaj kohe. Manualet e tij praktike për trajnimin e astrologëve ndikuan thellësisht në historinë intelektuale myslimane dhe, nëpërmjet përkthimeve, në atë të Evropës perëndimore dhe të Bizantit Në shekullin e 10-të,  "Hyrja" e Albumasar ishte një nga burimet më të rëndësishme për rimëkëmbjen e Aristotelit për studiuesit evropianë mesjetarë. . Richard Lemay, Abu Ma'shar and Latin Aristotelianism in the Twelfth Century, The Recovery of Aristotle's Natural Philosophy through Iranian Astrology, 1962. Abd al-Rahman al-Sufi (Azofi) kreu vëzhgime mbi yjet dhe përshkroi pozicionet, madhësitë, shkëlqimin dhe ngjyrën e tyre dhe vizatimet për secilën yje në Librin e tij të Yjeve të Fiks . Ai dha gjithashtu përshkrimet dhe fotot e para të "Një re e vogël" e njohur tashmë si Galaxy Andromeda . Ai e përmend atë si të shtrirë para gojës së një Peshku të Madh, një plejadë arabe. Kjo "re" me sa duket ishte e njohur zakonisht për astronomët e Isfahanit, me shumë mundësi para vitit 905 pas Krishtit.  Përmendja e parë e regjistruar e Resë së Madhe Magelanik u dha gjithashtu nga al-Sufi.   Në vitin 1006, Ali ibn Ridwan vëzhgoi SN 1006, supernovën më të shndritshme në historinë e regjistruar, dhe la një përshkrim të detajuar të yllit të përkohshëm.

Në fund të shekullit të 10-të, një observator i madh u ndërtua pranë Teheranit, Iran, nga astronomi Abu-Mahmud al-Khujandi i cili vëzhgoi një seri kalimesh meridiane të Diellit, të cilat e lejuan atë të llogariste pjerrësinë e boshtit të Tokës në lidhje me dielli. Ai vuri në dukje se matjet nga astronomët e mëparshëm (indianë, atëherë grekë) kishin gjetur vlera më të larta për këtë kënd, dëshmi e mundshme që animi boshtor nuk është konstant, por në fakt po zvogëlohej. Al-Khujandi, Abu Ma?mud ?amid Ibn Al-Khi?r, Complete Dictionary of Scientific Biography, 2008.  Në Persinë e shekullit të 11-të, Omar Khayyám përpiloi shumë tabela dhe kreu një reformim të kalendarit që ishte më i saktë se juliani dhe i afrohej gregorianit .

Përparime të tjera myslimane në astronomi përfshinin mbledhjen dhe korrigjimin e të dhënave të mëparshme astronomike, zgjidhjen e problemeve të rëndësishme në modelin Ptolemeik, zhvillimin e astrolabit universal të pavarur nga gjerësia gjeografike nga Arzachel,  shpikjen e shumë instrumenteve të tjera astronomike, Ja'far Muhamed. Besimi i ibn Mūsā ibn Shakir se trupat qiellorë dhe sferat qiellore u nënshtroheshin të njëjtave ligje fizike si Toka,  dhe prezantimi i testimit empirik nga Ibn al-Shatir, i cili prodhoi modelin e parë të lëvizjes hënore që përputhej fizike. vëzhgimet. 

Filozofia natyrore (veçanërisht fizika aristoteliane ) u nda nga astronomia nga Ibn al-Haytham (Alhazen) në shekullin e 11-të, nga Ibn al-Shatir në shekullin e 14-të, Roshdi Rashed (2007). "The Celestial Kinematics of Ibn al-Haytham", Arabic Sciences and Philosophy 17, p. 7-55. Cambridge University Press. dhe Qushji në shekullin e 15-të. F. Jamil Ragep (2001), "Tusi and Copernicus: The Earth's Motion in Context", Science in Context 14 (1–2), p. 145–163. Cambridge University Press.

 India 
parapamje| Observatori Historik Jantar Mantar në Jaipur, Indi
Bhāskara II (1114–1185) ishte kreu i observatorit astronomik në Ujjain, duke vazhduar traditën matematikore të Brahmagupta. Ai shkroi Siddhantasiromani i cili përbëhet nga dy pjesë: Goladhyaya (sfera) dhe Grahaganita (matematika e planetëve). Ai llogariti gjithashtu kohën e nevojshme që Toka të rrotullohet rreth Diellit me 9 shifra dhjetore. Universiteti Budist i Nalandës në atë kohë ofronte kurse formale në studimet astronomike.
Astronomë të tjerë të rëndësishëm nga India përfshijnë Madhava e Sangamagrama, Nilakantha Somayaji dhe Jyeshtadeva, të cilët ishin anëtarë të shkollës së astronomisë dhe matematikës Kerala nga shekulli i 14-të deri në shekullin e 16-të. Nilakantha Somayaji, në Aryabhatiyabhasya e tij, një koment mbi Aryabhatiya e Aryabhata, zhvilloi sistemin e tij llogaritës për një model planetar pjesërisht heliocentrik, në të cilin Mërkuri, Venusi, Marsi, Jupiteri dhe Saturni rrotullohen rreth Diellit, i cili nga ana e tij rrotullohet rreth Tokës, i ngjashëm me Tokën. Sistemi tikonik i propozuar më vonë nga Tycho Brahe në fund të shekullit të 16-të. Sistemi i Nilakantha-s, megjithatë, ishte matematikisht më efikas se sistemi Tychonic, për shkak të marrjes së saktë të ekuacionit të qendrës dhe lëvizjes gjerësore të Mërkurit dhe Venusit. Shumica e astronomëve të shkollës së astronomisë dhe matematikës në Kerala, të cilët e ndoqën atë, pranuan modelin e tij planetar. . 

 Europa Perëndimore 
Pas kontributeve të rëndësishme të studiuesve grekë në zhvillimin e astronomisë, ajo hyri në një epokë relativisht statike në Evropën Perëndimore nga epoka romake deri në shekullin e 12-të. Kjo mungesë progresi ka bërë që disa astronomë të pohojnë se asgjë nuk ka ndodhur në astronominë e Evropës Perëndimore gjatë Mesjetës. Henry Smith Williams, The Great Astronomers (New York: Simon and Schuster, 1930), pp. 99–102 describes "the record of astronomical progress" from the Council of Nicea (325 AD) to the time of Copernicus (1543 AD) on four blank pages. Hulumtimet e fundit, megjithatë, kanë zbuluar një pamje më komplekse të studimit dhe mësimdhënies së astronomisë në periudhën nga shekulli IV deri në shekullin e 16-të.  

Evropa perëndimore hyri në mesjetë me vështirësi të mëdha që ndikuan në prodhimin intelektual të kontinentit. Traktatet e avancuara astronomike të antikitetit klasik u shkruan në greqisht, dhe me rënien e njohurive të asaj gjuhe, vetëm përmbledhjet e thjeshtuara dhe tekstet praktike ishin të disponueshme për studim. Shkrimtarët më me ndikim që e përcollën këtë traditë të lashtë në latinisht ishin Macrobius, Plini, Martianus Capella dhe Calcidius .  Në shekullin e 6-të, peshkopi Gregori i Tours vuri në dukje se ai e kishte mësuar astronominë e tij duke lexuar Martianus Capella dhe vazhdoi të përdorte këtë astronomi rudimentare për të përshkruar një metodë me të cilën murgjit mund të përcaktonin kohën e lutjes gjatë natës duke parë yjet. 

parapamje| Diagrami i shekullit të 9-të i pozicioneve të shtatë planetëve më 18 mars 816, nga Leiden Aratea
Në shekullin e 7-të, murgu anglez Bede of Jarrow botoi një tekst me ndikim, Mbi llogaritjen e kohës, duke u ofruar kishtarëve njohuritë praktike astronomike të nevojshme për të llogaritur datën e duhur të Pashkëve duke përdorur një procedurë të quajtur llogaritje . Ky tekst mbeti një element i rëndësishëm i edukimit të klerikëve që nga shekulli i VII-të deri shumë pas ngritjes së universiteteve në shekullin e 12-të . 

Gama e shkrimeve të mbijetuara romake mbi astronominë dhe mësimet e Bede dhe pasuesve të tij filloi të studiohej me zell gjatë ringjalljes së mësimit të sponsorizuar nga perandori Karli i Madh .  Në shekullin e 9-të, teknikat rudimentare për llogaritjen e pozicionit të planetëve po qarkullonin në Evropën Perëndimore; Studiuesit mesjetarë i kuptuan të metat e tyre, por tekstet që përshkruanin këto teknika vazhduan të kopjoheshin, duke reflektuar një interes për lëvizjet e planetëve dhe për rëndësinë e tyre astrologjike. David Juste, "Neither Observation nor Astronomical Tables: An Alternative Way of Computing the Planetary Longitudes in the Early Western Middle Ages," pp. 181–222 in Charles Burnett, Jan P. Hogendijk, Kim Plofker, and Michio Yano, Studies in the Exact Sciences in Honour of David Pingree, (Leiden: Brill, 2004)

Duke u bazuar në këtë sfond astronomik, në shekullin e 10-të studiues evropianë si Gerbert i Aurillac filluan të udhëtonin në Spanjë dhe Siçili për të kërkuar të mësonin që kishin dëgjuar se ekzistonte në botën arabishtfolëse. Atje ata takuan fillimisht teknika të ndryshme praktike astronomike në lidhje me kalendarin dhe matjen e kohës, veçanërisht ato që kanë të bëjnë me astrolabin . Së shpejti studiues të tillë si Hermann i Reichenau po shkruanin tekste në latinisht mbi përdorimet dhe ndërtimin e astrolabit dhe të tjerë, si Walcher i Malvern, po përdornin astrolabin për të vëzhguar kohën e eklipseve në mënyrë që të testonin vlefshmërinë e tabelave kompjuterike. 

Nga shekulli i 12-të, studiuesit po udhëtonin në Spanjë dhe Siçili për të kërkuar tekste më të avancuara astronomike dhe astrologjike, të cilat ata i përkthyen në latinisht nga arabishtja dhe greqishtja për të pasuruar më tej njohuritë astronomike të Evropës Perëndimore. Ardhja e këtyre teksteve të reja përkoi me ngritjen e universiteteve në Evropën mesjetare, në të cilën ata shpejt gjetën një shtëpi.  Duke reflektuar futjen e astronomisë në universitete, Gjoni i Sacrobosco-s shkroi një seri tekstesh hyrëse me ndikim të astronomisë: Sfera, një Përllogaritje, një tekst mbi Kuadrantin dhe një tjetër mbi Llogaritjen. 

Në shekullin e 14-të, Nicole Oresme, më vonë peshkop i Liseux, tregoi se as tekstet e shkrimeve të shenjta dhe as argumentet fizike të paraqitura kundër lëvizjes së Tokës nuk ishin demonstruese dhe paraqiti argumentin e thjeshtësisë për teorinë se Toka lëviz dhe jo qiejt. . Megjithatë, ai përfundoi "të gjithë mendojnë, dhe unë mendoj për veten time, se qiejt lëvizin dhe jo toka, sepse Perëndia ka krijuar botën që nuk do të lëvizet". Nicole Oresme, Le Livre du ciel et du monde, xxv, ed. A. D. Menut and A. J. Denomy, trans. A. D. Menut, (Madison: Univ. of Wisconsin Pr., 1968), quotation at pp. 536–7. Në shekullin e 15-të, kardinali Nikolla i Kuzës sugjeroi në disa nga shkrimet e tij shkencore se Toka rrotullohej rreth Diellit dhe se çdo yll është në vetvete një diell i largët.

 Rilindja dhe Evropa e Hershme Moderne 

 Revolucioni i Kopernikut 
Gjatë periudhës së rilindjes, astronomia filloi t'i nënshtrohet një revolucioni në mendim të njohur si Revolucioni Kopernikan, i cili e ka marrë emrin nga astronomi Nicolaus Copernicus, i cili propozoi një sistem heliocentrik, në të cilin planetët rrotulloheshin rreth Diellit dhe jo Tokës. I tij De Revolutionibus orbium coelestium u botua në 1543.  Ndërsa në terma afatgjatë ky ishte një pretendim shumë i diskutueshëm, në fillim ai solli vetëm polemika të vogla. Teoria u bë pikëpamja mbizotëruese sepse shumë figura, më së shumti Galileo Galilei, Johannes Kepler dhe Isaac Newton mbështetën dhe përmirësuan punën. Figura të tjera ndihmuan gjithashtu këtë model të ri, pavarësisht se nuk besonin teorinë e përgjithshme, si Tycho Brahe, me vëzhgimet e tij të njohura. John Louis Emil Dreyer, Tycho Brahe: a Picture of Scientific Life and Work in the Sixteenth Century, A. & C. Black (1890), pp. 162–3

Brahe, një fisnik danez, ishte një astronom thelbësor në këtë periudhë. John Louis Emil Dreyer, Tycho Brahe: a Picture of Scientific Life and Work in the Sixteenth Century, A. & C. Black (1890), pp. 162–3 Ai doli në skenën astronomike me botimin e De nova stella, në të cilën ai hodhi poshtë mençurinë konvencionale mbi supernovën SN 1572  (Po aq e ndritshme sa Venusi në kulmin e saj, SN 1572 më vonë u bë i padukshëm për syrin e lirë, duke hedhur poshtë Aristotelin doktrinën e pandryshueshmërisë së qiejve.)   Ai gjithashtu krijoi sistemin Tychonic, ku Dielli dhe Hëna dhe yjet rrotullohen rreth Tokës, por pesë planetët e tjerë rrotullohen rreth Diellit. Ky sistem kombinoi përfitimet matematikore të sistemit të Kopernikut me "përfitimet fizike" të sistemit Ptolemaik.  Ky ishte një nga sistemet në të cilat njerëzit besonin kur nuk pranuan heliocentrizmin, por nuk mund ta pranonin më sistemin Ptolemaik. Ai është më i njohur për vëzhgimet e tij shumë të sakta të yjeve dhe Sistemit Diellor. Më vonë u transferua në Pragë dhe vazhdoi punën e tij. Në Pragë ai ishte duke punuar në Tavolinat Rudolphine, të cilat nuk mbaruan vetëm pas vdekjes së tij. Athreya, A.; Gingerich, O. (December 1996). "An Analysis of Kepler's Rudolphine Tables and Implications for the Reception of His Physical Astronomy". Bulletin of the American Astronomical Society. 28 (4): 1305. Tabelat Rudolphine ishin një hartë yjesh e krijuar për të qenë më e saktë se tabelat Alfonsine, të bëra në vitet 1300 dhe Tabelat Prutenike, të cilat ishin të pasakta.  Ai u ndihmua në këtë kohë nga ndihmësi i tij Johannes Kepler, i cili më vonë do të përdorte vëzhgimet e tij për të përfunduar veprat e Brahe dhe për teoritë e tij gjithashtu. 

Pas vdekjes së Brahe, Kepleri u konsiderua pasardhësi i tij dhe iu dha puna për të përfunduar veprat e papërfunduara të Brahes, si Tabelat e Rudolfinës. Athreya, A.; Gingerich, O. (December 1996). "An Analysis of Kepler's Rudolphine Tables and Implications for the Reception of His Physical Astronomy". Bulletin of the American Astronomical Society. 28 (4): 1305. Ai përfundoi Tabelat e Rudolfinës në 1624, megjithëse nuk u botua për disa vite.  Ashtu si shumë figura të tjera të kësaj epoke, ai iu nënshtrua telasheve fetare dhe politike, si Lufta Tridhjetëvjeçare, e cila çoi në kaos që pothuajse shkatërroi disa nga veprat e tij. Megjithatë, Kepleri ishte i pari që u përpoq të nxirrte parashikime matematikore të lëvizjeve qiellore nga shkaqet e supozuara fizike. Ai zbuloi tre ligjet e Keplerit të lëvizjes planetare që tani mbajnë emrin e tij, ato ligje janë si më poshtë:

 Orbita e një planeti është një elips me Diellin në një nga dy vatra.
 Një segment vije që bashkon një planet dhe Diellin fshin zona të barabarta gjatë intervaleve të barabarta kohore.
 Katrori i periudhës orbitale të një planeti është proporcional me kubin e boshtit gjysmë të madh të orbitës së tij. .

Me këto ligje, ai arriti të përmirësojë modelin ekzistues heliocentrik. Dy të parat u botuan në 1609. Kontributet e Keplerit u përmirësuan në sistemin e përgjithshëm, duke i dhënë atij më shumë besueshmëri sepse ai shpjegonte në mënyrë adekuate ngjarjet dhe mund të shkaktonte parashikime më të besueshme. Para kësaj, modeli i Kopernikut ishte po aq i pabesueshëm sa modeli i Ptolemeut. Ky përmirësim erdhi sepse Kepleri kuptoi se orbitat nuk ishin rrathë të përsosur, por elipsa.
parapamje| Galileo Galilei (1564–1642) krijoi teleskopin e tij dhe zbuloi se Hëna kishte kratere, se Jupiteri kishte hëna, se Dielli kishte pika dhe se Venusi kishte faza si Hëna. Portret nga Justus Sustermans .
Galileo Galilei ishte ndër të parët që përdori një teleskop për të vëzhguar qiellin dhe pasi ndërtoi një teleskop refraktor 20x. GINGERICH, O. (2011). Galileo, the Impact of the Telescope, and the Birth of Modern Astronomy. Proceedings of the American Philosophical Society, 155 (2), 134–141. Ai zbuloi katër hënat më të mëdha të Jupiterit në 1610, të cilat tani njihen kolektivisht si hënat e Galilesë, për nder të tij. "Satellites of Jupiter". The Galileo Project. Rice University. 1995. Ky zbulim ishte vëzhgimi i parë i njohur i satelitëve që rrotullohen rreth një planeti tjetër.  Ai zbuloi gjithashtu se Hëna kishte kratere dhe vëzhgoi dhe shpjegoi saktë njollat e diellit, dhe se Afërdita shfaqi një grup të plotë fazash që i ngjanin fazave hënore.  Galileo argumentoi se këto fakte demonstruan papajtueshmëri me modelin Ptolemaik, i cili nuk mund ta shpjegonte fenomenin dhe madje do ta kundërshtonte atë.  Me hënat, ajo demonstroi se Toka nuk duhet të ketë gjithçka që rrotullohet rreth saj dhe se pjesë të tjera të Sistemit Diellor mund të rrotullohen rreth një objekti tjetër, siç është Toka që rrotullohet rreth Diellit.  Në sistemin Ptolemeik trupat qiellorë supozohej të ishin të përsosur, kështu që objekte të tilla nuk duhet të kishin kratere ose njolla diellore.  Fazat e Venusit mund të ndodhin vetëm në rast se orbita e Venusit është brenda orbitës së Tokës, gjë që nuk mund të ndodhte nëse Toka do të ishte qendra. Ai, si shembulli më i famshëm, duhej të përballej me sfida nga zyrtarët e kishës, më konkretisht nga Inkuizicioni Romak . Finnocchiaro, Maurice (1989). The Galileo Affair. Berkeley and Los Angeles, California: University of California Press. p. 291. Ata e akuzuan atë për herezi, sepse këto besime ishin kundër mësimeve të Kishës Katolike Romake dhe po sfidonin autoritetin e kishës katolike kur ai ishte në gjendjen më të dobët.  Ndërsa ai ishte në gjendje të shmangte dënimin për pak kohë, ai u gjykua përfundimisht dhe u deklarua fajtor për herezi në 1633.  Edhe pse kjo erdhi me disa shpenzime, libri i tij u ndalua dhe ai u vu në arrest shtëpiak derisa vdiq në 1642. 

Sir Isaac Newton zhvilloi lidhje të mëtejshme midis fizikës dhe astronomisë nëpërmjet ligjit të tij të gravitetit universal . Duke kuptuar se e njëjta forcë që tërheq objektet në sipërfaqen e Tokës e mbajti Hënën në orbitë rreth Tokës, Njutoni ishte në gjendje të shpjegonte - në një kuadër teorik - të gjitha fenomenet e njohura gravitacionale. Në Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica, ai nxori ligjet e Keplerit nga parimet e para. Këto parime të para janë si më poshtë:

 Në një kornizë inerciale të referencës, një objekt ose qëndron në prehje ose vazhdon të lëvizë me shpejtësi konstante, përveç nëse veprohet mbi të nga një forcë .
 Në një kornizë referimi inerciale, shuma vektoriale e forcave F në një objekt është e barabartë me masën m të atij objekti shumëzuar me nxitimin a të objektit: F = ma. (Këtu supozohet se masa m është konstante)
 Kur një trup ushtron një forcë mbi një trup të dytë, trupi i dytë ushtron njëkohësisht një forcë të barabartë në madhësi dhe të kundërt në drejtim mbi trupin e parë. Andrew Motte translation of Newton's Principia (1687) Axioms or Laws of Motion

Kështu, ndërsa Kepleri shpjegoi se si lëviznin planetët, Njutoni arriti të shpjegonte me saktësi pse planetët lëviznin ashtu siç lëvizin. Zhvillimet teorike të Njutonit hodhën shumë nga themelet e fizikës moderne.

 Kompletimi i Sistemit Diellor 
Jashtë Anglisë, teorisë së Njutonit iu desh pak kohë për t'u vendosur. Teoria e Dekartit për vorbullat mbajti ndikim në Francë dhe Huygens, Leibniz dhe Cassini pranuan vetëm pjesë të sistemit të Njutonit, duke preferuar filozofitë e tyre. Volteri botoi një tregim popullor në 1738.  Në 1748, Akademia Franceze e Shkencave ofroi një shpërblim për zgjidhjen e shqetësimeve të Jupiterit dhe Saturnit, të cilat përfundimisht u zgjidhën nga Euler dhe Lagrange . Laplace përfundoi teorinë e planetëve, duke botuar nga 1798 deri në 1825. Origjina e hershme e modelit të mjegullnajës diellore të formimit planetar kishte filluar.

Edmond Halley pasoi Flamsteed si Astronom Royal në Angli dhe arriti të parashikonte kthimin e kometës që mban emrin e tij në 1758. Sir William Herschel gjeti planetin e parë të ri, Uranin, që u vëzhgua në kohët moderne në 1781. Hendeku midis planetëve Mars dhe Jupiter të zbuluar nga ligji Titius-Bode u plotësua nga zbulimi i asteroideve Ceres dhe Pallas në 1801 dhe 1802 me shumë të tjerë pasues.

Në fillim, mendimi astronomik në Amerikë bazohej në filozofinë aristoteliane,  por interesi për astronominë e re filloi të shfaqej në Almanak që në vitin 1659. 

 Astronomia yjore 
Pluralizmi kozmik është emri që i është dhënë idesë se yjet janë diej të largët, ndoshta me sistemet e tyre planetare. Idetë në këtë drejtim u shprehën në antikitet, nga Anaksagora dhe Aristarku i Samosit, por nuk gjetën pranim të zakonshëm. Astronomi i parë i Rilindjes Evropiane që sugjeroi se yjet ishin diell të largët ishte Giordano Bruno në librin e tij De l'infinito universo et mondi (1584). Kjo ide, së bashku me besimin në jetën inteligjente jashtëtokësore, ishte ndër akuzat e ngritura kundër tij nga Inkuizicioni. Ideja u bë e zakonshme në fund të shekullit të 17-të, veçanërisht pas botimit të Bisedave mbi Pluralitetin e Botëve nga Bernard Le Bovier de Fontenelle (1686), dhe nga fillimi i shekullit të 18-të ishte supozimi i paracaktuar i punës në astronominë yjore.

Astronomi italian Geminiano Montanari regjistroi variacione të vëzhgimit të shkëlqimit të yllit Algol në 1667. Edmond Halley publikoi matjet e para të lëvizjes së duhur të një çifti yjesh "të fiksuar" aty pranë, duke demonstruar se ata kishin ndryshuar pozicionin që nga koha e astronomëve të lashtë grekë Ptolemeu dhe Hipparchus. William Herschel ishte astronomi i parë që u përpoq të përcaktonte shpërndarjen e yjeve në qiell. Gjatë viteve 1780, ai krijoi një seri matësash në 600 drejtime dhe numëroi yjet e vëzhguara përgjatë çdo linje shikimi. Nga kjo ai nxori përfundimin se numri i yjeve rritej në mënyrë të qëndrueshme drejt njërës anë të qiellit, në drejtim të bërthamës së Rrugës së Qumështit. Djali i tij John Herschel e përsëriti këtë studim në hemisferën jugore dhe gjeti një rritje përkatëse në të njëjtin drejtim.  Përveç arritjeve të tij të tjera, William Herschel shquhet për zbulimin e tij se disa yje nuk shtrihen thjesht përgjatë së njëjtës linjë shikimi, por janë shoqërues fizikë që formojnë sisteme yjore binar. 

 Astronomia moderne 
 Shekulli i 19 
Para-fotografia, regjistrimi i të dhënave të të dhënave astronomike ishte i kufizuar nga syri i njeriut. Në 1840, John W. Draper, një kimist, krijoi fotografinë më të hershme të njohur astronomike të Hënës. Dhe nga fundi i shekullit të 19-të u krijuan mijëra pllaka fotografike me imazhe të planetëve, yjeve dhe galaktikave. Shumica e fotografive kishin efikasitet më të ulët kuantik (dmth. kapnin më pak fotone të incidentit) sesa sytë e njeriut, por kishin avantazhin e kohërave të gjata të integrimit (100 ms për syrin e njeriut në krahasim me orët për fotot). Kjo rriti shumë të dhënat e disponueshme për astronomët, gjë që çoi në rritjen e kompjuterëve njerëzorë, të famshëm Kompjuterët e Harvardit, për të gjurmuar dhe analizuar të dhënat.

Shkencëtarët filluan të zbulonin forma të dritës që ishin të padukshme për syrin e lirë: rrezet X, rrezet gama, valët e radios, mikrovalët, rrezatimi ultravjollcë dhe rrezatimi infra të kuq . Kjo pati një ndikim të madh në astronomi, duke krijuar fushat e astronomisë infra të kuqe, astronomisë së radios, astronomisë me rreze x dhe në fund astronomisë me rreze gama . Me ardhjen e spektroskopisë u vërtetua se yjet e tjerë ishin të ngjashëm me Diellin, por me një sërë temperaturash, masash dhe madhësish.

Shkenca e spektroskopisë yjore u krijua nga Joseph von Fraunhofer dhe Angelo Secchi . Duke krahasuar spektrat e yjeve të tillë si Sirius me Diellin, ata gjetën ndryshime në forcën dhe numrin e linjave të tyre të përthithjes —vijat e errëta në spektrat yjor të shkaktuar nga thithja e frekuencave specifike nga atmosfera. Në 1865, Secchi filloi të klasifikonte yjet në lloje spektrale .  Dëshmia e parë e heliumit u vu re më 18 gusht 1868, si një vijë spektrale e verdhë e ndritshme me një gjatësi vale prej 587,49 nanometra në spektrin e kromosferës së Diellit. Linja u zbulua nga astronomi francez Jules Janssen gjatë një eklipsi total diellor në Guntur, Indi.

Matja e parë e drejtpërdrejtë e distancës nga një yll ( 61 Cygni në 11.4 vite dritë ) u bë në 1838 nga Friedrich Bessel duke përdorur teknikën e paralaksit . Matjet e paralaksit demonstruan ndarjen e madhe të yjeve në qiej. Vëzhgimi i yjeve të dyfishtë fitoi rëndësi në rritje gjatë shekullit të 19-të. Në 1834, Friedrich Bessel vuri re ndryshime në lëvizjen e duhur të yllit Sirius dhe nxori një shoqërues të fshehur. Edward Pickering zbuloi binarin e parë spektroskopik në 1899 kur vëzhgoi ndarjen periodike të vijave spektrale të yllit Mizar në një periudhë 104-ditore. Vëzhgimet e hollësishme të shumë sistemeve binare të yjeve u mblodhën nga astronomët si Friedrich Georg Wilhelm von Struve dhe SW Burnham, duke lejuar që masat e yjeve të përcaktohen nga llogaritja e elementeve orbitale . Zgjidhja e parë për problemin e nxjerrjes së një orbite të yjeve binare nga vëzhgimet e teleskopit u bë nga Felix Savary në 1827.  Në 1847, Maria Mitchell zbuloi një kometë duke përdorur një teleskop.

 Shekulli 20 
parapamje| Teleskopi Hapësinor Hubble
Me grumbullimin e grupeve të mëdha të të dhënave astronomike, ekipe si Harvard Computers u ngritën në epërsi, gjë që çoi në shumë astronome femra, të cilat më parë ishin asistentë të astronomëve meshkuj, duke fituar njohje në këtë fushë. Observatori Detar i Shteteve të Bashkuara (USNO) dhe institucione të tjera kërkimore të astronomisë punësuan "kompjuterë" njerëzorë, të cilët kryenin llogaritjet e lodhshme, ndërsa shkencëtarët kryenin kërkime që kërkonin më shumë njohuri bazë.  Një numër zbulimesh në këtë periudhë fillimisht u vunë re nga gratë "kompjuterë" dhe u raportuan te mbikëqyrësit e tyre. Henrietta Swan Leavitt zbuloi lidhjen e periudhës së ndryshueshme të yllit cepheid -shkëlqim, të cilën ajo e zhvilloi më tej në një metodë për matjen e distancës jashtë Sistemit Diellor.

Një veterane e Harvardit Computers, Annie J. Cannon zhvilloi versionin modern të skemës së klasifikimit yjor në fillim të viteve 1900 (OBAFGKM, bazuar në ngjyrën dhe temperaturën), duke klasifikuar manualisht më shumë yje në jetë se kushdo tjetër (rreth 350,000).   Shekulli i njëzetë pa përparime gjithnjë e më të shpejta në studimin shkencor të yjeve. Karl Schwarzschild zbuloi se ngjyra e një ylli dhe, si rrjedhim, temperatura e tij, mund të përcaktohen duke krahasuar madhësinë vizuale me madhësinë fotografike . Zhvillimi i fotometrit fotoelektrik lejoi matje të sakta të madhësisë në intervale të shumëfishta të gjatësisë valore. Në 1921 Albert A. Michelson bëri matjet e para të një diametri yjor duke përdorur një interferometër në teleskopin Hooker në Observatorin Mount Wilson . 

Një punë e rëndësishme teorike mbi strukturën fizike të yjeve ka ndodhur gjatë dekadave të para të shekullit të njëzetë. Në vitin 1913, u zhvillua diagrami Hertzsprung-Russell, duke nxitur studimin astrofizik të yjeve. Në Potsdam në vitin 1906, astronomi danez Ejnar Hertzsprung botoi parcelat e para të ngjyrave kundrejt shkëlqimit për këta yje. Këto komplote treguan një sekuencë të spikatur dhe të vazhdueshme yjesh, të cilat ai e quajti Sekuenca kryesore. Në Universitetin Princeton, Henry Norris Russell komplotoi llojet spektrale të këtyre yjeve kundrejt madhësisë së tyre absolute dhe zbuloi se yjet xhuxh ndoqën një marrëdhënie të veçantë. Kjo lejoi që shkëlqimi i vërtetë i një ylli xhuxh të parashikohej me saktësi të arsyeshme. Modele të suksesshme u zhvilluan për të shpjeguar brendësinë e yjeve dhe evolucionin yjor. Cecilia Payne-Gaposchkin fillimisht propozoi që yjet ishin bërë kryesisht nga hidrogjeni dhe helium në tezën e saj të doktoraturës në vitin 1925.  Spektrat e yjeve u kuptuan më tej përmes përparimeve në fizikën kuantike . Kjo bëri të mundur përcaktimin e përbërjes kimike të atmosferës yjore.  Ndërsa modelet evolucionare të yjeve u zhvilluan gjatë viteve 1930, Bengt Strömgren prezantoi termin diagramë Hertzsprung-Russell për të treguar një diagramë të klasës së ndriçimit-spektrale. Një skemë e rafinuar për klasifikimin yjor u botua në 1943 nga William Wilson Morgan dhe Philip Childs Keenan .
parapamje| Harta e galaktikës së Rrugës së Qumështit, me yjësitë që përshkojnë rrafshin galaktik në çdo drejtim dhe komponentët e njohur të shquar të shënuar duke përfshirë krahët kryesorë, shtyllat, shiritin, bërthamën / fryrjen, mjegullnajat e dukshme dhe grupimet globulare
Ekzistenca e galaktikës sonë, Rruga e Qumështit, si një grup i veçantë yjesh u vërtetua vetëm në shekullin e 20-të, së bashku me ekzistencën e galaktikave "të jashtme" dhe menjëherë pas kësaj, zgjerimi i universit i parë në recesionin e shumicës së galaktikave. nga ne. " Debati i madh " midis Harlow Shapley dhe Heber Curtis, në vitet 1920, kishte të bënte me natyrën e Rrugës së Qumështit, mjegullnajat spirale dhe dimensionet e universit. 

Me ardhjen e fizikës kuantike, spektroskopia u rafinua më tej.

U zbulua se Dielli ishte pjesë e një galaktike të përbërë nga më shumë se 10 10 yje (10 miliardë yje). Ekzistenca e galaktikave të tjera, një nga çështjet e debatit të madh, u zgjidh nga Edwin Hubble, i cili identifikoi mjegullnajën e Andromedës si një galaktikë tjetër, dhe shumë të tjera në distanca të mëdha dhe duke u larguar, duke u larguar nga galaktika jonë.

Kozmologjia fizike, një disiplinë që ka një ndërthurje të madhe me astronominë, bëri përparime të mëdha gjatë shekullit të 20-të, me modelin e Big Bengut të nxehtë të mbështetur shumë nga provat e ofruara nga astronomia dhe fizika, të tilla si zhvendosjet e kuqe të galaktikave shumë të largëta dhe radio burimet, rrezatimi kozmik i sfondit mikrovalor, ligji i Hubble dhe bollëku kozmologjik i elementeve .

 Referime 

Kategoria:Histori e astronomisë