Marcello Mastroianni

parapamje
Marcello Vincenzo Domenico Mastroianni (26 shtator 1924 - 19 dhjetor 1996) ishte një aktor italian. Ai ishte një nga interpretuesit më të njohur dhe më të vlerësuar italianë jashtë vendit  në vitet gjashtëdhjetë dhe shtatëdhjetë, veçanërisht për rolet kryesore në filmat e Federico Fellini dhe për filmat e luajtur së bashku me Sophia Loren . Në gjendje të aktroj në mënyrë të përsosur rolet  dramatike dhe komike , ai  përgjithësisht shoqërohet  Treccani - Enciclopedia del Cinema (2003) - Scheda di M. d'Amico - Consultato il 18 agosto 2016 nga të mëdhenjtë e komedisë italiane Alberto Sordi, Ugo Tognazzi, Vittorio Gassman dhe Nino Manfredi Teche RAI Consultato il 18 agosto 2016 Per Gian Piero Brunetta i cinque attori sono i «[...] protagonisti assoluti e sempre più acclamati della scena [...]» e «i moschettieri, o "giganti" della commedia italiana [...]». Gian Piero Brunetta, Storia del cinema italiano, Vol. IV, Dal miracolo economico agli anni novanta, 1960-1993, Roma, Editori Riuniti, 1993, pp. 139, 141. ISBN 88-359-3788-4 .

Ai u nominuae  tre herë për cmimin Oskar për Aktorin më të Mirë : për Divorzio all'italiana (1963), për Una Giornata particolare (1978) dhe për Oci Ciornie (1988). Ai ka fituar 2 Golden Globes, 2 Awards BAFTA, 8 David di Donatello, 8 Shirita Argjendi, 5 Golden Globes dhe një Golden Ciak . Ashtu si Jack Lemmon dhe Dean Stockwell, ai fitoi çmimin mashkullor Prix d'interprétation në Festivalin e Filmit në Canne në 2 raste të ndryshme, në 1970 për xhelozinë Drama della dhe në 1987 për Oci ciornie . Ai fitoi Kupën Volpi dy herë në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit për Che ora è Uno, due, tre, stella! . Në vitin 1990 ai u vlerësua me Luanin e Artë për arritjet në karrierë.

 Biografia 

Marcello Mastroianni lindi në Fontana Liri, tani pjesë e krahinës së atëhershme të Terra di Lavoro (e bashkuar, në vitin 1927, në provincën e sapokrijuar të Frosinone), më 26 shtator 1924, por i regjistruar në zyrën e regjistrave si i lindur me 28 ,djal i  Ottorino Mastrojanni, një marangoz, gjysmë-vëlla i skulptorit Umberto Mastroianni    dhe Ida Irolle, të dy nga qyteti afër Arpino  . Sipas revistës gjermane Jüdische Rundschau, nëna e aktorit në të vërtetë lindi në Hamburg nga prindër rusë me origjinë hebreje, Moissej dhe Malka Idelson, të dy me origjinë borgjeze të cilët më vonë u zhvendosën  në Itali, ku ndryshuan  emrat  për të fshehur më mirë origjinën e tyre; sipas të njëjtës gazetë, Mastroianni do të mësonte  për rrënjët e tij hebreje vetëm në vitet tetëdhjetë Juri Bezeljansky: Marcello Mastroianni: Sohn einer jüdischen Mutter, Vater einer jüdischen Tochter./Marcello Mastroianni: Figlio di una madre ebrea, padre di una figlia ebrea. Jüdische Rundschau, 09. September 2019 . Sidoqoftë, ky lajm, aktualisht, është pa burime, pasi në artikull nuk ka asnjë gjurmë të dokumentacionit ose materialit tjetër transversal.

Menjëherë pas lindjes së tij, ai u zhvendos me prindërit e tij të parë në Torino, ku, në vitin 1929, vëllai i tij Ruggero u lind, dhe më pas, në vitin 1933,u vendosën  përfundimisht në Romë, në rrethin e San Giovanni, ku ai ndoqi shkollën në via Taranto  Nga një moshë shumë e re ai arriti të punonte si aktor ekstra në Marionette të Carmine Gallone, në La Corona di ferro të Alessandro Blasetti, në Una storia d'amore nga Mario Camerini dhe në I bambini ci guardano  nga Vittorio De Sica .

Në vitin 1943 ai u diplomua si ekspert ndërtimi në Institutin Teknik Industrial Shtetëror Galileo Galilei Matilde Hochkofler - Marcello Mastroianni Il gioco del cinema - 2001 Gremese editore . Pas marrjes së diplomës, ai punoi si dizajner teknik, së pari për komunën e Romës, pastaj për atë të Firences në Institutin Gjeografik Ushtarak, i cili pas armëpushimit u zhyt nga Organizata Todt . Për shkak të bashkimit, Mastroianni u zhvendos në Dobbiaco (në provincën e Bolzanos ), nga ku, për shkak të transferimit të tij të mëtejshëm në Gjermani, ai arratiset me kolegun dhe mikun e tij Remo Brindisi  .

Në vitin 1945, pas luftës, ai filloi të merrte mësimet e para të aktrimit dhe të trokiste përsëri në dyert e kinemasë. Ishte  në këtë periudhë që ai ndan aspiratat e tij si aktor me një të re ende të panjohur, Silvana Mangano, me të cilën ndoqi një kurs aktrimi , dhe të dy përjetojnë një histori të shkurtër dashurie  .

 Debutimi 

Debutimi i vërtetë në kinema ndodhi në vitin 1948 me I miserabili, një film nga Riccardo Freda bazuar në romanin me të njëjtin emër nga Victor Hugo .  Në të njëjtën periudhë ai fillon të marrë luaj pjesë të vogla në teatër, së pari në kompanitë e amatorëve. Ai u vu re nga Luchino Visconti, i cili i ofroi rolin e tij të parë profesional, në Rosalinda o Come vi piace  nga Shekspiri (26 nëntor 1948, Teatro Eliseo - Romë ) dhe më pas në Un  tram che si chiama Desiderio nga Tennessee Williams (23 janar 1949, Teatro Eliseo - Roma) , në të cilën ai luan Mitch (Kowalsky në vend të tij luhet nga Vittorio Gassman )  .

Pasi interpretoi nën drejtimin e Luciano Emmer role të ndryshme si një aktor i ri në komedi neorealiste ( Domenica d'agosto , Parigi è sempre Parigi, Le raggaze di piazza di Spagna ), rolet e para dramatike në Passaporto per l'oriente . nga drejtorët e ndryshme, Lulu nga Fernando cerchio, Febbre di vivere nga Claudio Gora, Cronache di poveri amanti  nga Carlo Lizzani dhe Le notti bianche me Luchino Visconti, ndërsa në grupin e peccato che  sia une canaglia nga Alessandro Blasetti ai takohet Sophia Loren për herën e parë  .

 Pohimi dhe suksesi ndërkombëtar 

majtas|parapamje| Divorci italian (1961)
Pohimi përfundimtar erdhi në 1958 me I soliti ignoti, pasuar nga Adua e le compagne  ( 1960 ). Dy kryeveprat e Federico Fellini : La dolce vita ( 1960 ) dhe 8½ pasardhëse ( 1963 ) do t'i japin sukses ndërkombëtar dhe famën e "latin lover ", nga i cili do të përpiqet, pak a shumë më kot, të mbrojë veten deri në moshën e pjekurise; kjo është arsyeja pse, menjëherë pas suksesit të La dolce vita, ai përpiqet të heq  mitin e tij të seks simbolit duke pranuar të luajë rolin e një impotenti në filmin Il bell'Antonio ( 1961 ), bazuar në romanin me të njëjtin emër nga Vitaliano Brancati  .

Në 1961 doli në skenë  Divorzio all'italiana, një komedi e zezë e bazuar në shkeljen   e nderit, ne të cilën   Stefania Sandrelli  luajti  bashkë me Mastroianni. Filmi i prezantuar në Festivalin e 15-të të Filmit në Canne  merr çmimin për komedinë më të mirë dhe fitues i i cmimit të parë Oscar për skenarin më të mirë në vitin 1963 dhe rezulton të jetë një sukses ndërkombëtar  duke konsoliduar famën e Mastroiann -it që fiton falë interpretimit të tij për Baron Cefalu ,Shiritin e Argjendtë për aktorin më të mirë kryesor ,  , Çmimin BAFTA  për aktorin më t mirë të huaj , Globin e artë për aktorin më të mirë në një komedi ose film muzikor  dhe në fund nominimin për Oskar për Aktorin më të Mirë .Në vitin 1962 e përjavshmja amerikane Time i kushtoi një raport atij si ylli i  huaj më i admiruar në SHBA  . Sharmi i tij si aktor buronte jo vetëm nga bukuria e tij dhe nga interpretimet gjithnjë të nivelit shumë të lartë, por edhe nga një tipar i shkëputur, herë-herë dinak, nga i cili nganjëherë dukej se shkëlqente një melankoli e mbuluar dhe madje një ndrojtje e caktuar.

Në I campagni të  Mario Monicelli ( 1963 ), ai luan rolin e një intelektuali socialist që nxit trazirat në fabrikë, ndërsa, nën drejtimin e Vittorio De Sica, ai gjen Sophia Loren si një partnere femër në Ieri , oggi , domani  ( 1963 ), Matrimonio all'italiana ( 1964 ) dhe i  girasoli ( 1970 ): çifti që u formua me të ishte një nga partneritetet artistike më të suksesshme në kinemanë italiane, e cila u zhvillua me episode të paharrueshme gjatë gjithë karrierës së të dyve.

Në 1966 ai gjithashtu bëri debutimin e tij në komedinë muzikore, duke luajtur për rreth tre muaj rolin e Rodolfo Valentino në Ciao Rudy nga Garinei dhe Giovannini, duke kënduar dhe vallëzuar çdo natë dhe duke u përpjekur të prishë një famë tjetër që ai kishte krijuar, atë të një personi dembel të përjetshëm . Kritikët nuk do të jenë të mirë me të, dhe edhe nëse përsëritjet përsëriten vazhdimisht derisa të "shiten", Mastroianni braktis skenat duke paguar një dënim prej 100 milion lireta për të xhiruar Il Viaggio di G. Mastorna të Federico Fellini, një projekt që Mjeshtri Rimini kurrë nuk do të jetë në gjendje të realizojë, kështu që ai interpreton për të mbledhur paratë Poppy është gjithashtu një lule nga Terence Young .

Në 1968 ai bëri Amanti nën drejtimin e Vittorio De Sica. Protagonistja femër është Faye Dunaway, me të cilën do të ketë një histori sentimentale të shkurtër por shumë të përfolur. Në të njëjtën periudhë, ai bëri disa filma në anglisht, duke treguar një aftësi të jashtëzakonshme të diksionit edhe në këtë gjuhë. Në 1971 ai punon me Marco Ferreri në La cagna dhe në shesh xhirime takon Catherine Deneuve, me të cilën do të ketë një lidhje shumë të gjatë, nga e cila do ti lind një vajzë me emrin    Chiara [1]. Vitin pasues ai u transferua në Paris dhe pati mundësinë, midis 1972 dhe 1974, të punonte në filma të shumtë francezë.

Me kthimin e tij  në Itali, ai rifillon të luajë role në komedi të lehta ( Culastrisce nobile veneziano, La pupa del gangster ), filma  (Todo modo, Una Giornata particolare  ), drama me ngjyra të forta ( Correva anno di grazia 1870, Mogliamante, Per le antiche scale  ), filma groteske ( Ciao maschio , Fatto di sangue fra due uomini per causa di una vendova ., Si sospettano moventi politici ). Në 1978 ai bëri debutimin e tij në një dramë televizive : Le mani sporche , të cilat Elio Petri merr  nga Sartre . Mastroianni kurrë nuk ka punuar në TV më parë, përveç disa paraqitjeve të famshme të ftuar në Studio Uno (së bashku me Mina dhe Sandra Milo ).

Në 1980 ai u kujtua nga Federico Fellini, i cili në moshën tetëmbëdhjetë nga 8 vjeç dëshiron që ai të kthehet si protagonist në La città delle donne . Ai do të punojë përsëri me të në 1985 në Ginger and Fred, së bashku me Giulietta Masina dhe në 1987 në Intervista  . Në qershor 1984 ai mori pjesë si rojë   nderi në funeralin e sekretarit të Partisë Komuniste Italiane Enrico Berlinguer, së bashku me eksponentë të tjerë të kinemasë italiane si Federico Fellini dhe Monica Vitti Un inedito Marcello, commosso per Berlinguer .

Në 1988 ai luajti së bashku me Massimo Troisi të Splendor  dhe Che ora è, të dy drejtuar nga Ettore Scola . Për filmin e fundit, dy protagonistët do të marrin kupën Volpi e përbashkët  në Festivalin e Filmit në Venecia. Në vitin 1990 ai fitoi Luanin e Artë për Arritjet në karrierë i cili iu dha atij nga Federico Fellini në Palazzo del Cinema gjatë Festivalit të Filmit  . Në vitet nëntëdhjetë Marcello Mastroianni xhiron kryesisht jashtë vendit, me autorë të mëdhenj të kinemasë ndërkombëtare.
parapamje| Varri i Marcello Mastroianni dhe familjes në Varrezat e Verano
I goditur nga një tumor në pankreas , pak para vdekjes së tij ai bëri një vetë-rrëfim të gjatë gjatë realizimit të filmit të tij të fundit ( Viaggio all'inizio del mondo  nga Manoel de Oliveira ) (Marcello Mastroianni - Mi ricordo ,si ,io mi ricordo , i edituar nga Anna Maria Tatò, shoqëruesja e tij e fundit) e cila konsiderohet nga shumë si testamenti i tij shpirtëror. Angazhimi i fundit ishte komedia Le ultime lune në teatrot italiane.

Për shkak të tre infuzioneve në ditë ai pothuajse gjithmonë recitonte ulur dhe shumë data të planifikuara nuk u realizuan për shkak të përkeqësimit të gjendjes shëndetësore. Pas një sëmundjeje, ishte vetë aktori që kërkoi të mos vazhdonte më turneun dhe shfaqja e fundit ishte në Napoli; pastaj u kthye në Paris. Ai vdiq disa muaj më vonë në apartamentin e tij në Paris më 19 dhjetor 1996, i goditur nga sëmundja dhe i ndihmuar nga vajza e tij e vogël, Chiara . Eshtrat e tij prehen në varrezat Verano në Romë .

Në rininë e tij ai kishte një marrëdhënie të shkurtër me Silvana Mangano  . Në setin teatral të një tramvaji të quajtur Desiderio në Teatrin Eliseo në Romë ai takoi aktoren Flora Carabella, me të cilën u martua në 12 Gusht 1950 dhe me të cilën kishte një vajzë, Barbara (1951-2018)  , kostumograf i kinemasë dhe teatrit. Të dy u ndanë në 1970, por nuk u divorcuan kurrë;  qarkullonin zëra se ndarja ishte për shkak të marrëdhënieve të tij të shumta jashtëmartesore, por nuk ka asnjë provë të besueshme në lidhje me këtë; mbase ishte menduar sepse ai dikur pohoi se nuk ndalet në asgjë, një grua, një pasion, një ëndërr, një ideal  .

Ndoshta  , mirëpo  lidhja me aktoren Faye Dunaway, e njohur në setin e Amanti , filloi kur ai jetonte me gruan e tij, në 1968. E tyre ishte një marrëdhënie intensive, aq sa Faye donte të martohej me të dhe të kishte fëmijë me të , por ai ngeci, i pavendosur nëse do të linte apo jo gruan e tij; më në fund, Dunaway u fejua me Harris Yulin dhe marrëdhënia e tyre përfundoi  .

Në 1971, në sheshxhirimin e La Cagna të Marco Ferreri, ai takoi aktoren Catherine Deneuve ; ai kishte një marrëdhënie me të nga 1971 deri në 1975, nga e cila lindi vajza e tij Chiara . Në vitin 1976 ai u bashkua me drejtoreshën Anna Maria Tatò, me të cilën jetoi së bashku deri në vdekjen e tij.

 Filmografia 

parapamje| Mastroianni me Sophia Loren në La bella mugnaia ( 1955 )

parapamje| Drama e xhelozisë ( 1970 )
parapamje| Mastroianni me Sophia Loren në Gruaja e Priftit ( 1970 )

 Marionette, regia di Carmine Gallone (1939)
 La corona di ferro, regia di Alessandro Blasetti (1941)
 I miserabili, regia di Riccardo Freda (1948)
 Vertigine d'amore, regia di Luigi Capuano (1949)
 Vent'anni, regia di Giorgio Bianchi (1949)
 Contro la legge, regia di Flavio Calzavara (1950)
 Domenica d'agosto, regia di Luciano Emmer (1950)
 Cuori sul mare, regia di Giorgio Bianchi (1950)
 Vita da cani, regia di Steno e Monicelli (1950)
 Atto di accusa, regia di Giacomo Gentilomo (1950)
 Parigi è sempre Parigi, regia di Luciano Emmer (1951)
 Rome, episodio di Passaporto per l'oriente, regia di Romolo Marcellini (1951)
 Le ragazze di piazza di Spagna, regia di Luciano Emmer (1952)
 Sensualità, regia di Clemente Fracassi (1952)
 L'eterna catena, regia di Anton Giulio Majano (1952)
 Tragico ritorno, regia di Pier Luigi Faraldo (1952)
 La muta di Portici, regia di Giorgio Ansoldi (1952)
 Penne nere, regia di Oreste Biancoli (1952)
 Gli eroi della domenica, regia di Mario Camerini (1952)
 Il viale della speranza, regia di Dino Risi (1953)
 Lulù, regia di Fernando Cerchio (1953)
 Febbre di vivere, regia di Claudio Gora (1953)
 Non è mai troppo tardi, regia di Filippo Walter Ratti (1953)
 La valigia dei sogni, regia di Luigi Comencini (1953)
 Cronache di poveri amanti, regia di Carlo Lizzani (1954)
 Tempi nostri - Zibaldone n. 2, regia di Alessandro Blasetti (1954)
 La schiava del peccato, regia di Raffaello Matarazzo (1954)
 Giorni d'amore, regia di Giuseppe De Santis (1954)
 Casa Ricordi, regia di Carmine Gallone (1954)
 Peccato che sia una canaglia, regia di Alessandro Blasetti (1954)
 La principessa delle Canarie, regia di Paolo Moffa (1954)
 Tam tam Mayumbe, regia di Gian Gaspare Napolitano (1955)
 La bella mugnaia, regia di Mario Camerini (1955)
 Il fiume dei faraoni, regia di Ubaldo Ragona (1955)
 Il bigamo, regia di Luciano Emmer (1955)
 La fortuna di essere donna, regia di Alessandro Blasetti (1956)
 Padri e figli, regia di Mario Monicelli (1957)
 Il momento più bello, regia di Luciano Emmer (1957)
 Le notti bianche, regia di Luchino Visconti (1957)
 Il medico e lo stregone, regia di Mario Monicelli (1957)
 Un ettaro di cielo, regia di Aglauco Casadio (1958)
 La ragazza della salina, regia di František Čáp (1958)
 I soliti ignoti, regia di Mario Monicelli (1958)
 Amore e guai..., regia di Angelo Dorigo (1958)
 Racconti d'estate, regia di Gianni Franciolini (1958)
 La legge, regia di Jules Dassin (1958)
 Il nemico di mia moglie, regia di Gianni Puccini (1959)
 Tutti innamorati, regia di Giuseppe Orlandini (1959)
 Ferdinando I° re di Napoli, regia di Gianni Franciolini (1959)
 La dolce vita, regia di Federico Fellini (1960)
 Il bell'Antonio, regia di Mauro Bolognini (1960)
 Adua e le compagne, regia di Antonio Pietrangeli (1960)
 La notte, regia di Michelangelo Antonioni (1961)
 L'assassino, regia di Elio Petri (1961)
 Fantasmi a Roma, regia di Antonio Pietrangeli (1961)
 Divorzio all'italiana, regia di Pietro Germi (1961)
 Vita privata, regia di Louis Malle (1962)
 Cronaca familiare, regia di Valerio Zurlini (1962)
 8½, regia di Federico Fellini (1963)
 I compagni, regia di Mario Monicelli (1963)
 Ieri, oggi, domani, regia di Vittorio De Sica (1963)
 Matrimonio all'italiana, regia di Vittorio De Sica (1964)
 L'uomo dei cinque palloni, regia di Marco Ferreri (1965)
 Casanova '70, regia di Mario Monicelli (1965)
 La decima vittima, regia di Elio Petri (1965)
 Oggi, domani, dopodomani, regia di Eduardo De Filippo, Marco Ferreri e Luciano Salce (1965)
 Io, io, io... e gli altri, regia di Alessandro Blasetti (1966)
 Il papavero è anche un fiore, regia di Terence Young (1966)
 Spara forte, più forte... non capisco!, regia di Eduardo De Filippo (1966)
 Lo straniero, regia di Luchino Visconti (1967)
 Questi fantasmi, non accreditato, regia di Renato Castellani (1967)
 Amanti, regia di Vittorio De Sica (1968)
 Diamanti a colazione, regia di Christopher Morahan (1968)
 Block-notes di un regista, regia di Federico Fellini (1969)
 I girasoli, regia di Vittorio De Sica (1970)
 Dramma della gelosia (tutti i particolari in cronaca), regia di Ettore Scola (1970)
 Giuochi particolari, regia di Franco Indovina (1970)
 Leone l'ultimo (Leo the last), regia di John Boorman (1970)
 La moglie del prete, regia di Dino Risi (1970)
 Scipione detto anche l'Africano, regia di Luigi Magni (1971)
 Permette? Rocco Papaleo, regia di Ettore Scola (1971)
 Correva l'anno di grazia 1870, regia di Alfredo Giannetti (1971)
 Tempo d'amore, regia di Nadine Trintignant (1971)
 Roma, regia di Federico Fellini (1972) (cameo, scena tagliata)
 La cagna, regia di Marco Ferreri (1972)
 Che?, regia di Roman Polański (1972)
 Mordi e fuggi, regia di Dino Risi (1973)
 Rappresaglia, regia di George Pan Cosmatos (1973)
 La grande abbuffata, regia di Marco Ferreri (1973)
 Niente di grave, suo marito è incinto, regia di Jacques Demy (1973)
 L'idolo della città (Salut l'artiste), regia di Yves Robert (1973)
 Allonsanfàn, regia di Paolo e Vittorio Taviani (1974)
 Non toccare la donna bianca, regia di Marco Ferreri (1974)
 C'eravamo tanto amati, regia di Ettore Scola (1974) (cameo)
 La pupa del gangster, regia di Giorgio Capitani (1975)
 Per le antiche scale, regia di Mauro Bolognini (1975)
 Divina creatura, regia di Giuseppe Patroni Griffi (1975)
 La donna della domenica, regia di Luigi Comencini (1975)
 Culastrisce nobile veneziano, regia di Flavio Mogherini (1976)
 Todo modo, regia di Elio Petri (1976)
 Signore e signori, buonanotte, regia di Luigi Comencini, Mario Monicelli, Nanni Loy, Ettore Scola, Luigi Magni (1976)
 Una giornata particolare, regia di Ettore Scola (1977)
 Mogliamante, regia di Marco Vicario (1977)
 Doppio delitto, regia di Steno (1977)
 Ciao maschio, regia di Marco Ferreri (1978)
 Le mani sporche, regia di Elio Petri (1978)
 Così come sei, regia di Alberto Lattuada (1978)
 Fatto di sangue fra due uomini per causa di una vedova. Si sospettano moventi politici, regia di Lina Wertmüller (1978)
 L'ingorgo, regia di Luigi Comencini (1978)
 Giallo napoletano, regia di Sergio Corbucci (1979)
 La terrazza, regia di Ettore Scola (1980)
 La città delle donne, regia di Federico Fellini (1980)
 Fantasma d'amore, regia di Dino Risi (1981)
 La pelle, regia di Liliana Cavani (1981)
 Il mondo nuovo, regia di Ettore Scola (1982)
 Oltre la porta, regia di Liliana Cavani (1982)
 Storia di Piera, regia di Marco Ferreri (1983)
 Gabriela, regia di Bruno Barreto (1983)
 Il generale dell'armata morta, regia di Luciano Tovoli (1983)
 Enrico IV, regia di Marco Bellocchio (1984)
 Le due vite di Mattia Pascal, regia di Mario Monicelli (1985)
 Maccheroni, regia di Ettore Scola (1985)
 I soliti ignoti vent'anni dopo, regia di Amanzio Todini (1985)
 Juke Box, regia di Carlo Carlei, Enzo Civitareale, Sandro De Santis, Antonello Grimaldi, Valerio Jalongo, Daniele Luchetti, Michele Scura (1985)
 Ginger e Fred, regia di Federico Fellini (1985)
 Il volo, regia di Theo Angelopoulos (1986)
 Oci ciornie, regia di Nikita Sergeevič Michalkov (1987)
 Intervista, regia di Federico Fellini (1987)
 Miss Arizona, regia di Pal Sandor (1988)
 Splendor, regia di Ettore Scola (1989)
 Che ora è, regia di Ettore Scola (1989)
 Stanno tutti bene, regia di Giuseppe Tornatore (1990)
 Verso sera, regia di Francesca Archibugi (1990)
 Cin cin, regia di Gene Saks (1991)
 Il ladro di ragazzi, regia di Christian De Chalonge (1991)
 Il passo sospeso della cicogna, regia di Theo Angelopoulos (1991)
 La vedova americana  (Used People), regia di Beeban Kidron (1992)
 Uno, due, tre, stella!, regia di Bertrand Blier (1993)
 Di questo non si parla, regia di María Luisa Bemberg (1993)
 Prêt-à-Porter, regia di Robert Altman (1994)
 A che punto è la notte, regia di Nanni Loy (1994)
 La vera vita di Antonio H., regia di Enzo Monteleone (1994)
 Cento e una notte (Les cent et une nuits de Simon Cinéma), regia di Agnès Varda (1995)
 Sostiene Pereira, regia di Roberto Faenza (1995)
 Al di là delle nuvole, regia di Michelangelo Antonioni e Wim Wenders (1995)
 Tre vite e una sola morte, regia di Raúl Ruiz (1996)
 Mi ricordo sì io mi ricordo, regia di Anna Maria Tatò (1997)
 Viaggio all'inizio del mondo, regia di Manoel de Oliveira (1997)

 Aktorët e zërit 
Në disa filma në fillim të karrierës së tij aktori u shpreh nga:

 Nino Manfredi në Vajzat e Piazza di Spagna, Rruga e shpresës, Parisi është gjithmonë Parisi
 Alberto Sordi të Dielën në Gusht
 Giulio Panicali në Zemrat në det
 Giuseppe Rinaldi me stilolapsa të Zeza
 Gualtiero De Angelis në Dashuri dhe telashe. . .

Në fillim të karrierës së tij ai gjithashtu kishte një përvojë të vogël si një aktor zëri, duke ia dhënë zërin zërit të tij Jean-Pierre Aumont në filmin Takimi i fundit nga Gianni Franciolini, i lëshuar në 1951 .

 Proza e radios Rai 

 Ditët e lumtura nga André Puget, drejtuar nga Marco Visconti, transmetuar më 22 mars 1954. 

 Çmime 

 David nga Donatello
 1964 - Aktori kryesor më i mirë për dje, sot dhe nesër
 1965 - Aktori më i mirë kryesor për Matrimonio all'italiana
 1983 - Nominimi për aktorin më të mirë për Botën e Re
 1983 - Çmimi për arritjet e jetës
 1986 - Aktori kryesor më i mirë për Ginger dhe Fred
 1986 - Medalje e artë e komunës së Romës
 1988 - Aktori më i mirë kryesor për Oci ciornie
 1995 - Aktori më i mirë në rolin kryesor për Sosenga Pereira
 1997 - Çmimi për arritjet e jetës (pas vdekjes)
 Shirita argjendi
 1955 - Aktori kryesor më i mirë për Ditët e Dashurisë
 1957 - Nominimi për aktorin më të mirë, për fatin e të qenit grua
 1958 - Aktori më i mirë kryesor për Netët e Bardha
 1959 - Nominimi për aktorin më të mirë dytësor për përrallat e verës
 1961 - Aktori më i mirë kryesor për La dolce vita
 1961 - Nominimi për aktorin më të mirë për Il bell'Antonio
 1962 - Aktori më i mirë kryesor për divorcin italian
 1963 - Nominimi për Aktorin më të Mirë për Kronikën Familjare
 1964 - Nominimi për aktorin më të mirë për 8½
 1965 - Nominimi për Aktorin më të Mirë për Dasmën Italiane
 1966 - Nominimi për aktorin më të mirë për Viktima e 10-të
 1971 - Nominimi për aktorin më të mirë për xhelozinë dramë (të gjitha detajet në lajme)
 1983 - Nominimi për aktorin më të mirë për Botën e Re
 1986 - Aktori kryesor më i mirë për Ginger dhe Fred
 1986 - Nominimi për aktorin më të mirë për Macaroni
 1988 - Aktori më i mirë kryesor për Oci ciornie
 1990 - Nominimi i Aktorit më të Mirë për Che ora è
 1991 - Aktori më i mirë kryesor për Verso sera
 1996 - Nominimi për aktorin më të mirë për Sosenga Pereira
 1997 - Shirit i veçantë argjendi (pas vdekjes)

parapamje| Gjurmët e Marcello Mastroianni në ndërtesën paraprake të Teatrit Kinez të Grauman, Los Angeles ( California )

 Globet e arta
 1976 - Aktori më i mirë për Gruaja e së Dielës, Për Shkallët Antike dhe Todo Modo
 1977 - Aktori më i mirë për një ditë të veçantë
 1984 - Aktori më i mirë për Henry IV
 1986 - Aktori më i mirë për Xhenxhefil dhe Fredi dhe Makaroni
 1991 - Aktori më i mirë për në mbrëmje
 Grolla d'oro
 1955 : Aktori më i mirë për Ditët e Dashurisë dhe Mëshirës Unë jam një Mashtrues
 1976 : Aktori më i mirë për Shkallët Antike, La donna della Domenica dhe Todo modo
 1978 : Çmim special për një ditë të veçantë
 Dërrasë e zezë e artë
 1988 - Aktori kryesor më i mirë për Oci ciornie 
 BAFTA
 1963 - Aktori më i mirë ndërkombëtar për divorc në stilin italian
 1964 - Aktori më i mirë ndërkombëtar për dje, sot dhe nesër .
 Festivali i Filmit në Kanë
 1970 - Prix d'interprétation mashkullor për xhelozinë Drama della (të gjitha detajet në lajme)
 1987 - Prix d'interprétation mashkullore për Oci ciornie
 Globi i Artë
 1963 - Aktori më i mirë në një komedi ose film muzikor për Divorzio all'italiana
 1965 - Çmimi Henrietta
 1965 - Nominimi për aktorin më të mirë në një komedi ose film muzikor për Matrimonio all'italiana
 1978 - Nominimi për aktorin më të mirë në një film dramë për një ditë të veçantë
 1993 - Nominimi për aktorin më të mirë në një film muzikor ose komedi për The American Widow
 parapamje| Luani i Artë për Arritjet e Jetës në Festivalin e Filmit në Venecia 1990 Çmime Oscar
 1963 - Nominimi për aktorin më të mirë për divorcin italian
 1978 - Nominimi për aktorin më të mirë për një ditë të veçantë
 1988 - Nominimi i aktorit më të mirë për Oci ciornie
 Festivali i Filmit në Venecia
 1989 - Coppa Volpi për interpretimin më të mirë mashkullor për Che ora è
 1990 - Luani i Artë për Arritjet e Jetës
 1993 - Coppa Volpi për aktorin më të mirë dytësor për Uno, due, tre, stella!
 Festivali i San Sebastianit
 1965 - Concha de Plata për Aktorin më të Mirë për Casanova '70
 Çmimet Evropiane të Filmit
 1988 - Çmimi Felix për Arritjet e Jetës
 Çmimi César
 1993 - Çmimi i Nderit César

 Nderime 

 Bibliografi 

 Enzo Biagi, Jeta e mirë. Marcello Mastroianni tregon, ERI, 1996
 Costanzo Costantini, Marcello Mastroianni. Jeta, dashuritë dhe sukseset e një ylli të pavullnetshëm, Editori Riuniti, 1996
 Matilde Hochkofler, Marcello Mastroianni. Loja e kinemasë, Greamez Editore, 2006
 Andrea Borini, Marcello Mastroianni, Mediane, 2009
 Pascal Schembri, "Marcello Mastroianni, trashësia e transparencës", Edicionet Sabinae, 2016
 Jean A. Gili, "Marcello Mastroianni"; parathënie nga Felice Laudadio; Qendra Eksperimentale e Kinematografisë / Botimet Sabinae, 2019

 Artikuj 

 Vetë-portret i Marcello Mastroianni  . Oriana Fallaci . L'Europeo, Mars 2013

 Projekte të tjera 

 lidhje=|21x21px|Collabora a Wikiquote Wikiquote contiene citazioni di o su Marcello Mastroianni
 lidhje=https://commons.wikimedia.org/wiki/?uselang=it|24x24px|Collabora a Wikimedia Commons Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Marcello Mastroianni

 Linqe te jashtme 

Kategoria:Vdekje 1996
Kategoria:Lindje 1924