Problemi i Induksionit

Problemi i induksionit është pyetja filozofike nëse arsyetimi induktiv drejton te njohuritë kuptohet në kuptimin klasik filozofike, për shkak se ajo përqendrohet në mungesë të justifikimit për njërën nga këto në vijim:

1. Përgjithësime rreth vetive të një klase të objekteve bazuar në numrin e disa vëzhgimeve të raste të veçanta të asaj klase. Për shembull i kësaj është konkluzioni se "të gjitha mjellmat që kemi parë janë të bardhë, dhe për këtë arsye të gjitha mjellmat janë të bardhë", para zbulimit mjellma të zezë.

ose

2. Supozime se një sekuencë e ngjarjeve, në të ardhmen, do të ndodhë si ajo gjithmonë ka qenë, në të kaluarën. Një shembull i kësaj është supozimi se ligjet e fizikës do të vazhdojnë të jenë ashtu siç kanë qenë vëzhguar të jetë përherë. Filozof i madh skocez, David Hjumi quajti këtë "Parimi i Uniformitetit të Natyrës".

Problemi vë në pikëpyetje të gjitha pretendimet empirike të bëra në jetën e përditshme ose përmes metodës shkencore dhe për këtë arsye filozofi C.D. Broad tha se "induksioni është lavdia e shkencës dhe skandali e filozofisë". Edhe pse problemi, mbas gjase, ka origjinën në skepticizmi pyronian e filozofisë së lashtë, David Hjumi prezantoi atë, në mesin e shekullit të 18-të, me përgjigjen më të dukshëm të ofruara nga një prej filozofëve më të mëdhenj të shekullit të kaluar,Karl Popper, dy shekuj më vonë.

Problemi i induksionit nuk e lidhin vetëm me pasigurinë e konkluzioneve që rrjedhin nga induksioni, por ai edhe dyshon parimin me të cilin këto konkluzione të pasigurta rrjedhinThe Problem of Induction.

 Burime